Lupko Ellen

De zussen Borgesius

literaire thriller

Uitgeverij Passage, Groningen

foto auteur: Henx Fotografie

omslagontwerp: Myrthe Heuzinkveld

druk: Bariet, Steenwijk

© 2015 Lupko Ellen & Uitgeverij Passage

Niets van deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt op welke wijze dan ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Uitgeverij Passage, Postbus 216, 9700 AE Groningen

www.uitgeverijpassage.nl

ISBN 97890 5452 301 7

NUR 305

Maandag

De harde oostenwind dreef de voorjaarsbui langs de verder helblauwe lucht voor zich uit naar Kantens, waar de eerste hagelstenen rond kwart over tien bij het bruggetje naar Eppenhuizen in het Boterdiep sloegen. Vier eendjes zochten half zwemmend, half rennend over het opspattende water bescherming bij hun moeder in het riet.

Het badkamerraampje rammelde. Guido Di Stefano keek vol zelfhaat met donkerbruine ogen in de spiegel, tot hij zich ineens vooroverboog omdat zijn maag met moeite een sliert gal omhoog perste, die even later als een gifgroene slang traag rechtsom door de wasbak naar de afvoer kroop, waarna hij een tijdje wezenloos naar het plaatje van een kat staarde dat Johanneke, zijn ex, ooit op de spiegel had geplakt, rechts beneden in de hoek.

De kramp in zijn maag trok weg, maar toch bleef hij staan waar hij stond, omdat hij niet in staat was te bedenken wat hij moest gaan doen, een apatisch moment waar hij pas uit wakker werd toen hij opschrok van een volgende kletterende hagelvlaag tegen het slaapkamerraam. Hij schuifelde naar de douche, draaide de kranen open en merkte dat hij weer enigszins tot leven kwam omdat hij zacht begon te vloeken toen de herrie van de hagel werd overstemd door het gejank van de schuurmachine van de buurman, die, na het overwinnen van een door werkloosheid opgeroepen depressie, niet onverdienstelijk kastjes maakte die hij op Marktplaats te koop aanbood.

Het was de eerste maandag van mei. Guido liet het warme water over zijn lichaam stromen, een lichaam van één meter achtentachtig lang en drieëndertig jaar oud, dat Italiaans, maar intussen ook een beetje Nederlands was, omdat hij met Johanneke was getrouwd, het meisje dat jaren geleden op een terras in Siena naast hem was gaan zitten, toen hij begin twintig was. Ze had met haar forse billen, forse borsten, lange blonde haren en blauwe ogen alles gehad waar hij in die tijd als Italiaanse jongen van droomde, zodat hij die droom gevolgd was, hie naartoe, naar Kantens, ook omdat het Toscaanse vriendinnetje dat hij voor Johanneke had gedumpt, naar zijn smaak te veel over kinderen praatte, wat overigens na een paar jaar ook bij Johanneke het geval was geweest.

Guido had niets tegen kinderen, maar wel iets tegen moeders, hoe Italiaans hij ook was. En hij hield ook niet van katten.

Het geluid van de schuurmachine maakte plaats voor de nog hogere toon van een frees. Guido draaide de kranen dicht toen hij de klep van de brievenbus hoorde. Reclame waarschijnlijk. Rekeningen. Een brief van Johannekes advocaat. De zoveelste afwijzing op de zoveelste sollicitatie.

Hij liep naar de slaapkamer, droogde zich af, trok een spijkerbroek en een shirtje aan en schoof zijn blote voeten in een paar zachte, kalfsleren schoenen.

De kamer beneden was vrijwel kleurloos in het grauwe licht dat door de ramen naar binnen viel. Er zaten hoekige, lichte vlakken op de muren waar Johanneke de posters had weggehaald. Ze had de sanseveria voor het raam laten staan. In het achterste gedeelte van de kamer stond een tafel met vier stoelen, die hij bij de kringloop in Uithuizen had gekocht, waar hij een paar woorden had gewisseld met een beroemde kunstenares die daar ergens woonde. Hij wist haar naam niet meer, maar wat hij wel wist was dat ze had gezegd dat dat best een mooie tafel was, waar hij op dat moment een beetje blij van was geworden, wat net was wat hij nodig had.

Op het tafeltje bij de bank, naast de sanseveria, stonden vier lege flessen. Aan de andere kant van het slootje, dat de voortuin van de weg naar Middelstum en het Boterdiep daarachter afgrensde, boog een vrouw in een plastic regencape zich over een driewielige kinderwagen.

Guido liep naar de keuken die door een halfhoog bakstenen muurtje van het achterste gedeelte van de kamer werd afgescheiden. Hij zette het espressoapparaat aan, pakte de kaasschaaf en legde twee plakjes kaas op een boterham, Nederlandse handelingen in een Nederlands huis, met het indringende gegil van de freesmachine dat door zijn katerige hersenen sneed als achtergrondmuziek bij een Nederlandse scheiding.

Gelukkig gaf datzelfde Nederland hem ook een bescheiden uitkering, wat hem in staat stelde om rond te komen, maar die uitkering zorgde er ook voor dat hij het zich niet kon veroorloven terug te gaan naar het warme land waar hij vandaan kwam, wat hij tegelijkertijd erg, en niet erg vond.

De bui was weggetrokken. De hemel boven het weiland aan de overkant van het Boterdiep was weer blauw. Aan de magnolia in de achtertuin blonken druppeltjes water in een zon die hier in Kantens zo veel helderder was dan de omfloerste zon in het zinderende Toscane, waar hij vandaan kwam.

Het maakte Guido een beetje vrolijker, een prettig tegenwicht voor de minachting die hij voor zichzelf voelde, omdat hij de vorige avond weer eens zijn verdriet en zijn woede weg had gezopen. Karel was op bezoek geweest. Karel, die hij daarvoor al langer dan een jaar niet had gezien, maar die nu voor de derde keer in twee weken als een vlieg op de stroop op zijn ellende af was gekomen en die hem opnieuw had verleid om de stereotiepe riedel van de nog niet zolang geleden door zijn vrouw verlaten man af te steken.

Dat Johanneke en hij uit elkaar waren gegroeid, dat hij geen ruzie wilde, maar dat hij zich het vel niet over de oren liet halen. Dat hij altijd had gedacht dat Johanneke een lieve vrouw was, maar dat ze, nu het er op aankwam, egoïstisch bleek te zijn. Dat al die ruzies ten koste gingen van hen allebei, dat was waar, maar dat was toch vooral Johannekes schuld.

Zij had hem immers verweten, verweten en nog eens verweten dat hij het laatste jaar geen werk kon vinden, alsof hij zich niet rot solliciteerde. Zij was het die iemand anders had gevonden, een Nederlander met een eigen huis en een nep eco dieselauto.

Hij was toen al alcoholisch aan het zeuren, hij had het geweten. Het was hem zelfs ontschoten, hij werd rood in zijn nek nu hij er weer aan dacht, dat Johanneke tijdens een ruzie had geroepen dat de seks met haar nieuwe man zo veel fijner was en dat Italiaanse mannen ook wat dat betreft op zichzelf gerichte macho's waren.

Hij had zelfs even gehuild, ook omdat hij onmiddellijk spijt had gekregen van wat hij had gezegd. Het werd nog erger toen Karel zelfvoldaan zijn eigen inzichten inzake het omgaan met een scheiding was gaan ventileren, omdat hij tenslotte ook ervaren was in die materie. Het kwam erop neer dat hij, Karel, al in de acceptatiefase zat en dat Guido eerst nog door zijn woede heen moest.

Later op de avond, toen ook Karel wegdreef op alcohol, had die hem met een jaloerse ondertoon voorgehouden dat het niet goed was om als pas gescheiden man met de ene na de andere vrouw het bed in te duiken, waarbij hij Amy Winehouse had geciteerd, 'he left no time to regret, kept his dick wet', waarna hij ook nog tegenstrijdig had opgemerkt dat er net zo veel vrouwen waren als torens in San Gimignano, het Toscaanse stadje waar ze samen twee jaar eerder waren geweest, niet ver van de plek waar hij, Guido, was opgegroeid en waar zijn moeder nog steeds woonde.

Hij had haar niet opgezocht.

Guido pakte de lege wijnflessen en bracht ze naar het fietsenschuurtje achter in de tuin, waar hij een paar halfslachtige stoten tegen de boksbal gaf die hij daar had opgehangen. Elke stoot leverde een pijnscheut op die vanuit zijn nek over zijn hoofdhuid trok. Hij liep terug naar de keuken, nam een slokje espresso en stak een stukje brood in zijn mond. Zijn lichaam protesteerde met een aanval van misselijkheid. Hij zette de koffie naast een kleine speelgoeddrone, niet veel groter dan een pakje lucifers, en liet die opstijgen. Hij vloog naar de hanglamp, draaide daar een rondje, zakte af naar de sanseveria, manoeuvreerde tussen de vijf overgebleven staken door terug naar de keuken en landde op de boterham met kaas. Voor het huis stopte een auto.

'Een Jaguar,' mompelde Guido, 'een oude XJR.'

Er stapte een vrouw uit van ergens eind veertig, tamelijk lang en blond. Tot zijn verbazing liep ze via het bruggetje over de sloot voor het huis naar zijn voordeur. Hij deed open.

Ze stelde zich voor als Juliëtte, Juliëtte Borgesius, en hij stelde zich voor als Guido Di Stefano, waarna ze beiden onwennig tegen elkaar lachten. Van dichtbij zag hij dat ze een hard maar aantrekkelijk gezicht had, maar ook dat de tijd al aan haar knabbelde, vooral aan het vel naast haar keurig opgemaakte ogen en aan de huid boven haar borsten, die rimpelde op de plek waar deze onder haar mantelpakje verdween. Het mantelpakje was donkerblauw.

'U bent toch de eigenaar van SIP?'

Guido realiseerde zich dat zij zijn verwarring moest hebben opgemerkt, omdat het iets te lang duurde voor hij zich herinnerde dat hij dat inderdaad was.

Ze stelde een volgende vraag.

'Waar staat dat voor?'

Hij reageerde weer een fractie van een seconde te laat, maar toen kwam het er toch zonder aarzelen uit.

'Solving Italian Problems.'

Ze liet haar hoofd iets voorover zakken, als teken dat ze hem begrepen had.

'Niet direct een naam waar klanten enthousiast van worden.'

'Het leek mij wel grappig.'

'Grappige namen verkopen niet,' ze zei het nogal nuffig, 'mag ik binnenkomen?'

Guido voelde dat hij een kleur kreeg, als een puber die zich betrapt voelt op iets waar niemand anders zich druk om zou maken.

'Sorry, natuurlijk,' zei hij.

Hij ging haar voor.

'U leeft sober,' de vrouw die Juliëtte heette keek rond door de kamer, 'de tekst op uw website was nogal kort, maar als ik het goed heb begrepen bent u gespecialiseerd in Italiaanse problemen, om het zo maar uit te drukken.'

'Ik ben pas gescheiden.'

Ze keek hem verbaasd aan. Guido wees door de kamer.

'U vindt het hier sober,' verduidelijkte hij, 'dat komt omdat mijn vrouw alles heeft meegenomen. Neemt u plaats.'

'Juist,' Juliëtte Borgesius ging op de bank zitten, 'zullen we elkaar dan maar tutoyeren?'

'Prima. Ik ben dat bedrijfje een jaar geleden begonnen,' terwijl Guido antwoordde dacht hij na over wat ze met dat ‘dan maar’ had bedoeld, 'eerlijk gezegd was ik vergeten dat het bestond.'

'Geen levende onderneming dus.'

'Nee.'

Juliëtte Borgesius sloeg haar benen over elkaar, trok de zoom van haar rok naar beneden, vouwde haar handen over haar knieën en nestelde zich in de hoek van de bank.

'Heeft u dan wel voldoende ervaring om te kunnen leveren wat u belooft?'

Guido ging in de leunstoel zitten waar hij ook had gezeten toen hij de avond daarvoor het gebazel van Karel over zich heen had laten komen.

'Ik dacht dat we elkaar zouden tutoyeren,' zijn stem klonk tot zijn tevredenheid vaster dan hij zich voelde, 'en of ik dat kan, kan ik pas zeggen als ik weet wat je wilt.'

'Je spreekt vloeiend Italiaans?'

'Ik ben op een kilometer of tien van Siena geboren.'

'En toen kwam je een blonde meid tegen.'

Er speelde een glimlachje om haar mond. Guido voelde tot zijn ergernis opnieuw een kleur opkomen.

'Ja, toen kwam ik een blonde meid tegen,' hij slikte zijn ergernis weg, 'en dat is niet zo grappig als je zo te zien denkt.'

Juliëtte Borgesius zette haar handen naast zich neer en drukte zich stevig achteruit.

'Ik weet er alles van. Moet je maar niet vreemdgaan.'

'Dat deed zij, niet ik.'

Al op het moment dat hij zijn mond opendeed, kreeg Guido de pest aan zichzelf. Te gemakkelijk, dacht hij al pratend, je lult te gemakkelijk over jezelf, net als gisteravond tegen Karel.

'Wat kan ik voor je doen?'

'Wat ik wil vragen heeft haast, en je moet er voor naar Italië. Morgen al.'

Guido legde zijn handen op zijn buik, ten eerste omdat hij niet wist waar hij ze anders moest laten, en ten tweede omdat hij weer misselijk werd.

'Morgen,' zei hij, 'dat is snel.'

'Ja. En je moet het emotioneel aankunnen, want het gaat bij mij ook om een relatieprobleem,' Juliëtte was nu gelukkig weer serieus, 'ik zou graag willen dat je mijn man opspoort. Hij zit waarschijnlijk ergens in Italië.'

'Met een vriendin, ik bedoel,' Guido begon te stotteren, 'je had het er net over dat je ervaring had.'

Juliëtte onderbrak hem.

'Dat zou goed kunnen.'

'Zijn jullie gescheiden?'

'Nee.'

'Hoe lang heb je hem niet gesproken?'

'Meer dan een maand.'

'Kinderen?'

Juliëtte schudde haar hoofd.

'Waarom wacht je niet tot hij weer thuiskomt?'

'We hebben samen een bedrijf. We importeren marmer. Ik heb zijn handtekening nodig, zodat ik verder kan. Een akkoord onder een overeenkomst die zijn vertrek regelt.'

'Een afkoopsom.'

'Hij heeft niets te klagen,' Juliëtte zette twee vingers op de brug van haar neus, alsof ze iets weg wilde duwen, 'ik zou het eerder een uitkoopsom noemen. Je ziet er beroerd uit.'

'Klopt,' zei Guido, 'ik voel me niet lekker. Zit je bedrijf hier in de buurt? Dan kan ik vanmiddag bij je langskomen, als ik me beter voel.'

'In Groningen, aan de Ulgersmaweg.'

Juliëtte stond op, maar het was haar aan te zien dat ze het gesprek liever direct had afgemaakt.

Guido remde af voor het punt waarop het fietspad naar Middelstum via een ingenieuze houtconstructie vlak boven het water in het Boterdiep onder een groene brug doorging, en zette weer aan aan de andere kant. De wind beukte met wilde vlagen op hem in, maar dat deerde hem niet.

Hij was het mooi gaan vinden, al die dingen die hier anders waren dan waar hij vandaan kwam. De bochtige wegen langs watertjes die lang geleden door de zee waren uitgeslepen. De ruimte die als een koepel over het landschap lag, met grote huizen, die meestal ingetogen, maar soms protserig, lieten zien dat iemand ooit had willen aantonen dat hij het geld had om ze te laten bouwen.

In het begin, toen het leven hem samen met Johanneke in Kantens had geplant, was hij overdonderd geweest door al die varianten groen, het groen van de bladeren, elke boom weer anders, het groen van de waterlelies, het mais of het gele groen tussen rijen gemaaid gras. Of, zoals nu, het groen van fluitenkruid, vol witte bloemetjes, aan beide kanten van het smalle fietspad langs het Boterdiep waarin de schuimkopjes schitterden in de zon.

De wind zwakte af toen hij Middelstum inreed, maar Guido wist dat die na het dorp even hard terug zou komen. Hij verheugde zich er op. Hij zou de weg over Westerwijtwerd nemen, binnendoor, en dan langs Bedum naar Zuidwolde, en vanaf daar Groningen in, naar de Ulgersmaweg, waar hij moest zijn.

Juliëttes bedrijf lag tegenover een winkel waar ze exotische muziekinstrumenten verkochten. Achter de spijlen van een hek stonden twee rijen kratten, gevuld met rechtopstaande stukken marmer, met daar weer achter de Jaguar, voor de glazen pui van een laag gebouw, waarschijnlijk het kantoor. Guido drukte op het knopje van de intercom. Hij wachtte op Juliëttes stem, maar in plaats daarvan hoorde hij een metalig geklik. Het hek schoof langzaam naar rechts. De deur van het kantoor ging open toen hij van zijn fiets stapte. Juliëtte kwam naar buiten.

'Mooi hè?'

Guido dacht even dat ze zichzelf bedoelde omdat ze haar mantelpakje had vervangen voor een spijkerbroek en een lossig bloesje, maar misschien kwam die gedachte alleen maar bij hem op omdat de volgende fase van zijn scheidingsverwerking voorschreef dat hij naar vrouwen moest kijken alsof het prooien waren, wat hij overigens niet prettig vond omdat het hem onrustig maakte.

'Het marmer,' Juliëtte legde een hand op haar decolleté, als reactie op zijn gedachten misschien, 'Carrara-marmer, beter is er niet, daar kun je als Italiaan trots op zijn.'

Ze wees naar de deur.

'Kom binnen. Heb je al een besluit genomen?'

'Ik wil eerst nog meer informatie.'

Guido constateerde dat hij zich een stuk zekerder voelde dan de afgelopen ochtend, toen hij – hij had het aan zichzelf toe moeten geven – te veel onder de indruk was geweest van Juliëttes chique verschijning en van haar Jaguar en hij zich teveel had geschaamd voor zijn door alcohol getekende hoofd. Gelukkig had hij toen ze weg was bedacht dat oude Jaguars spotgoedkoop waren. En dat ze er wel chiq uitzag, maar dat zij net zo goed in de steek was gelaten. Al met al had hij zijn best gedaan om haar van het voetstuk af te halen waar hij haar zelf op had gezet, wat aardig leek te zijn gelukt.

Juliëtte ging hem voor. Naast de deur hing een koperen plaatje waarin 'Carrara Borgesius' was gegraveerd. De vloer in het kantoor bestond uit gepolijste marmerplaten.

'Ga zitten.'

Juliëtte wees naar een leren fauteuil in een ruimte met vier bureaus waarvan alleen dat waar ze zelf voor stond leek te worden gebruikt.

'Wat wil je weten?'

'Eerlijk gezegd wilde ik er zeker van zijn dat je echt een bedrijf hebt. En ik wil praten over de praktische kant van de opdracht. Vervoer, verblijf, dat soort dingen.'

Juliëtte ging op haar bureau zitten, zette haar handen naast zich neer, kruiste haar enkels en begon met haar benen te wiebelen, waardoor ze iets meisjesachtigs kreeg, wat niet helemaal bij haar paste.

'Je dacht dat ik loog.'

Guido schudde zijn hoofd.

'Nee, dat niet,' zei hij, 'maar het is wel een beetje vreemd dat iemand zoals jij ineens bij iemand zoals ik op de stoep staat.'

Juliëtte sprong van het bureau, liep naar het raam en wees naar buiten.

'Marmer,' zei ze, 'ik heb een groothandel. We importeren marmer uit Italië en verkopen dat weer aan anderen, voor grafzerken, of traptreden, of vloertegels, of wat je ook maar met marmer kunt doen. En aan een enkele beeldhouwer natuurlijk.'

'Ik of wij?'

Juliëtte keek hem verward aan, tot ze begreep wat hij bedoelde.

'Wij. Ik heb de firma geërfd van mijn vader. Mijn man is ingetrouwd.'

'Waarmee hij dus geen eigenaar is? Aangenomen dat er huwelijkse voorwaarden zijn?'

Juliëtte liet een vreugdeloos lachje zien.

'Helaas,' ze liep terug naar het bureau, waar ze deze keer achter ging zitten, 'dat was achteraf beter geweest, daar heb je gelijk in, maar Ralph vond dat een miskenning van onze relatie, en dat voelde ik op dat moment ook zo.'

'Je man heet Ralph.'

'Ja. Ralph de Geest.'

'De firma heet Carrara Borgesius.'

'Genoemd naar het plaatsje Carrara in Italië, waar het marmer vandaan komt, en ik heet Borgesius.'

'Niet Juliëtte de Geest.'

'Nee, Borgesius,' Juliëtte verschoof een paar dossiers op haar bureau waarmee ze op de een of andere manier duidelijk maakte dat het gesprek niet zo liep als ze wilde, 'en dat is altijd zo geweest.'

'Verkeerde prioriteiten dus.'

Juliëttes ogen flikkerden.

'Hoezo?'

'Wel je eigen naam, maar geen huwelijkse voorwaarden.'

'Doet dit allemaal ter zake?'

Guido grijnsde ongemakkelijk.

'Sorry,' zei hij, 'vertel me maar wat er is gebeurd.'

'Ralph ging naar Italië om marmer te halen, en ergens onderweg is hij verdwenen.'

'Verdwenen?'

Guido keek Juliëtte afwachtend aan. Ze ging verder.

'We regelen ons eigen transport, met twee busjes, of vrachtwagentjes, zo je wilt. Ralph was al in dienst bij mijn vader voor we trouwden.'

Guido zag het voor zich. De dochter van de baas en de ongetwijfeld aantrekkelijke chauffeur. Juliëtte leek zijn gedachten opnieuw te raden.

'Ja, hij was een mooie man.'

'Suggereer je nu dat hij er niet meer is?'

Juliëtte leunde naar voren.

'Laten we daar maar niet van uitgaan, onkruid vergaat niet.'

'Geen politie?'

'Nee.'

'Waarom niet?'

Juliëtte gaf onmiddellijk antwoord, ze had de vraag ongetwijfeld verwacht.

'Dit is de derde keer', zei ze, 'de eerste keer bleef hij een maand weg, de tweede keer drie weken. De eerste keer heb ik de politie ingeschakeld. Ik schaamde me rot toen ze me kwamen vertellen dat hij met een vrouw in de Dolomieten zat. De tweede keer idem dito, alleen kwam hij het toen zelf vertellen.'

'Heb je zijn bankafschriften bekeken? Om na te gaan of en waar hij geld heeft opgenomen?'

Toen hij zijn eigen vraag hoorde, voelde Guido zich heimelijk trots omdat hij zich daarmee naar zijn eigen idee behoorlijk professioneel opstelde. Juliëtte schudde haar hoofd.

'Ik ken de code van zijn privérekening niet.'

Guido liet de betekenis van haar antwoord voor de staat van haar huwelijk eerst bezinken voor hij zijn volgende vraag stelde.

'Waarom wacht je niet tot hij weer terugkomt, net als de vorige keren?'

'Omdat ik zijn handtekening nodig heb voor de zaak, maar vooral omdat ik zo snel mogelijk van hem af wil. Ik wil scheiden.'

Guido produceerde een klein lachje waarmee hij probeerde uit te drukken dat hij heel goed begreep wat ze zei, sterker nog, dat hij op basis van zijn eigen misère met haar sympathiseerde.

'Je man kan dus overal zitten, ergens tussen hier en Italië.'

Er viel een lok losgeraakt blond haar van achter Juliëttes oor naar voren toen ze knikte.

'Dat maakt het wel lastig.'

Weer knikte ze.

'Je kunt met Mellie meerijden.'

'Mellie?'

'Mijn halfzus. Ze heet Melyssa, maar daar heeft ze Mellie van gemaakt. Of Mel. Ze is tegenwoordig mijn andere chauffeur. Eenendertig en toch nog een goth,' Juliëtte klonk onverbloemd sarcastisch, 'ze gaat morgen naar Italië. Vandaar dat je morgen al zou moeten vertrekken. Dan kun je onderweg navraag doen, bij parkeerplaatsen en zo.'

'Je halfzus?'

'Ja. Toen mijn moeder was overleden, trouwde hij met haar moeder. Ze werkt voor me.'

'De zaak is van jou en je man.'

'En voor de helft van haar, maar ik ben de baas, als oudste, dat heeft mijn vader zo geregeld.'

'Oké. Er zijn nogal veel van die parkeerplaatsen onderweg.'

'Misschien dat Mellie weet waar Ralph meestal stopte. Op die plekken zou je kunnen informeren. Of ze hem gezien hebben. Het wereldje van chauffeurs en wegrestaurants is niet zo groot. En in Italië moet je denk ik als eerste naar onze leverancier in Carrara, daar zou hij heen gaan. Je krijgt het adres van me.'

'Hoe laat vertrekt je zus morgen?'

'Halfzus. Acht uur.'

'Acht uur. Hoe lang doen we erover?'

'Normaal twee dagen. Nu meer omdat jij onderweg tijd nodig zult hebben.'

'Als ik ga.'

'Waarom zou je niet?'

'Omdat het allemaal wel verdomd snel is. En omdat ik niet begrijp waarom je bij mij terecht bent gekomen.'

'Je hebt toch een bedrijf om geld te verdienen?'

'Formeel niet. Ik heb een uitkering op voorwaarde dat ik niets doe, behalve zinloos solliciteren en netwerkgesprekken voeren. Ik mag geen cent bijverdienen.'

'Ik dacht al zoiets. Als je het doet, zet ik drieduizend voor je op een rekening, als dekking van je onkosten, niet als loon. Je krijgt een pasje. Wat er overblijft kun je beschouwen als winst. Als je Ralph vindt, krijg je nog eens duizend euro.'

'Zwart?'

'Ja. Daar schrik jij als Italiaan toch niet van? Maar ik moet wel voor vanavond weten wat je doet.'

'Waarom ik?'

Juliëtte zette opnieuw twee vingers op haar neusbrug, iets wat ze deed als ze na moest denken, constateerde Guido.

'Je gaf toch Italiaans,' zei ze toen, 'op de Volksuniversiteit?'

'Ja,' Guido antwoordde met enige verbazing in zijn stem, 'maar dat doe ik al twee jaar niet meer.'

'Ralph zat bij je in de klas, dat is nog veel langer geleden, een jaar of acht. Hij vond toen dat we je in dienst moesten nemen, toen we ons nog personeel konden veroorloven.'

'Nu zeg je twee dingen,' zei Guido, 'dat ik Ralph ken, en dat het niet goed gaat met je bedrijf.'

Juliëtte ging staan, liep achter Guido langs verder het kantoor in en stopte bij het laatste bureau.

'Dat klopt,' ze legde haar hand op de bureaustoel en rolde die doelloos dichter tegen het blad, 'in die tijd zaten hier nog mensen. De crisis zit ons dwars. Daarom werkt Mel hier nu ook, ze kost niet zoveel. En het is ook de reden dat ik jou vraag, een professional is veel duurder.'

'Ik snap het,' Guido was niet echt blij met haar antwoord, 'en Ralph? Hoe zag die er toen uit?'

'Hij was destijds begin veertig. Nog langer dan jij, hij heeft zo'n haakneus, zoals Agnelli, de vroegere baas van Fiat.'

Guido dacht na, maar spreidde toen zijn handen, waarmee hij uitdrukte dat hij het zich niet meer kon herinneren.

'Sorry,' zei hij, 'ik heb nogal wat cursisten gehad, ik weet het niet meer. Ik doe het. Waar slapen we?'

'Mellie in het busje, jij in een hotel lijkt me.'

Guido kwam overeind. Hij stak zijn hand uit.

'Waar moet ik morgen zijn?'

'Hier. Wat heeft je overgehaald? Het geld?'

Guido schudde zijn hoofd.

'Nee,' zei hij, 'toen je vanochtend weg was, merkte ik dat ik het een fijn idee vond om naar Italië te gaan. Ik heb hier in Nederland even niks meer te zoeken.'

Dinsdag

De enigszins aftandse Ulgersmaweg lag nog in de schaduw van de ochtendzon toen Guido zijn racefiets naast een klein model vrachtauto tegen de muur van Juliëttes kantoortje zette. De deuren van de laadruimte stonden open. Vanaf de grond liep een metalen roostergoot omhoog naar de laadvloer, met in het midden, tegen de achterwand, een stapel marmerplaten.

Uit het kantoortje klonken ruziënde vrouwenstemmen. Guido bleef staan.

Juliëtte zei dat ze niet zo stom moest doen, waarna een andere stem, een schorre stem, antwoordde dat ze niet stom was, maar dat ze nu eindelijk wilde waar ze recht op had. Toen het daarna stil bleef, stelde Guido zich voor dat Juliëtte diep ademhaalde, als een driftige kleuter die zich klaarmaakt voor een volgende, schreeuwende uithaal. Hij deed aarzelend een stap naar de deur, maar stopte opnieuw toen de stem van Juliëtte inderdaad uitschoot.

'Dat kun je krijgen, maar nu nog niet. En het helpt echt niet als je naar de politie gaat. Dan is jouw wereld ook kapot.'

Guido tikte op de deur.

Juliëtte liet zich van het bureau glijden toen Guido binnenkwam. In de fauteuil tegenover het bureau zat een volle, jonge vrouw van begin dertig die eruitzag alsof ze het prettig vond om op te vallen. Ze had een ietwat rond gezicht omlijst door een woeste bos donkere krullen die over een zwart afhangend truitje met boothals vielen, met daaronder voor de helft zichtbare, inwitte borsten in een rode beha. Vanaf haar zwart opgemaakte ogen liepen dikke, gele lijnen naar haar slapen. Ze droeg kousen rondom twee stevige, maar mooi gewelfde benen, met dezelfde kleur als het zwartleren rokje waaronder ze verdwenen. Ze droeg halfhoge veterlaarzen. Ook zwart. Guido stak zijn hand uit.

'Guido,' zei hij, 'Mellie neem ik aan.'

De vrouw ging staan. Ze reikte ongeveer tot aan zijn schouder.

'Klopt,' ze had de heesheid van een hockeymeisje, 'wat mij betreft kunnen we gaan.'

Het viel Guido op dat ze haar antwoord vergezeld liet gaan van een boze blik uit haar geelzwart opgemaakte ogen, waardoor hij aan een hommel moest denken, een kwaadaardige hommel in dit geval. Juliëtte kuchte om Guido's aandacht te trekken.

'Hier,' ze gaf hem een envelop waarop ze een gele post-it had geplakt, 'je bankpas met de code. En foto's, van Ralph, van zijn busje en meer van dat soort dingen.'

Guido keek geconcentreerd naar de code op het briefje, stak het in zijn mond, kauwde een paar keer en slikte het door. Juliëtte en Mellie keken verbaasd toe. Guido grinnikte.

'Ik dacht,' zijn lachje stierf een beetje gegeneerd weg, 'laat ik me eens gedragen als een echte detective.'

Mellie pakte een klein, zwart koffertje. Ze keek sarcastisch naar Juliëtte.

'Ik laad de motor in,' zei ze, 'fijn, zo'n grapjas naast me in de auto.'

Juliëtte liep naar het raam toen het onmiskenbare ritmische gerommel van een goed afgestelde Harley het kantoortje binnendrong. Guido ging naast haar staan. De Harley kwam vanachter het busje tevoorschijn en reed door tot vlak voor de oprijgoot, waarna Mellie haar voeten naast zich op de grond zette, gas gaf en naar boven reed. Guido floot bewonderend.

'Dat heeft ze vaker gedaan zo te zien,' hij keek opzij naar Juliëtte, 'rijdt ze ook in die kleren?'

'In het busje bedoel je? Dat zal wel. Ik hou echt niet bij wat ze aan verschoning bij zich heeft.'

'En waarom neemt ze die Harley mee?'

'Om door Toscane te toeren. Ze heeft daar een huisje.'

Het hek schoof open. Mellie keek naar links en naar rechts en trok toen langzaam op. Onder hun voeten siste het, waarschijnlijk lucht die uit het hydraulisch systeem ontsnapte.

'Zou je bij een geldautomaat willen stoppen? Volgens mij zit er hier direct links een, binnen bij de Appie.'

Mellie zei niets.

'Of wil je liever direct doorrijden?'

Mellie boog voorover om in de dode hoek van haar spiegel te kijken, waarna ze linksaf een vrijwel lege parkeerplaats opreed. Ze stopte, nog steeds zonder iets te zeggen. Guido stapte uit en liep langs een eenzame fiets met een krom getrapt voorwiel naar binnen. De code werkte. Hij drukte op een knop. Saldoinformatie. Zijn handpalmen werden zweterig. Drieduizend euro, meer geld dan hij in jaren bij elkaar had gezien. Een drie met drie nullen. Hij nam tweehonderd op in briefjes van twintig, liep terug en klom weer naast Mellie. Ze reed onmiddellijk weg. Van opzij leek haar gezicht minder rond. Haar ogen keken geconcentreerd naar voren, maar Guido voelde dat ze wist dat hij naar haar keek, wat hem om de een of andere reden amuseerde.

'Welke route nemen we?'

Deze keer antwoordde Mellie wel.

'Ringweg, Duitsland, Zwitserland, Italië.'

'Is het een man van gewoontes?'

'Wie?'

'Ralph, Juliëttes man.'

'Waarom wil je dat weten?'

Guido hoorde dat Mellie zich aan hem ergerde.

'Ik ben maar een gewone jongen die zijn best probeert te doen,' hij reageerde even geïrriteerd als zij, 'Juliëtte zei dat het slim was om onderweg naar Ralph te vragen, of mensen hem gezien hebben. Dan zou het handig zijn als ik wist of hij bijvoorbeeld altijd bij dezelfde Raststätte koffie ging drinken.'

Mellie keek opzij.

'Ik hoef niet zo nodig te praten, ik vind het prettig om alleen te zijn,' Mellie schokte met haar schouders, een onverwacht heftige beweging waar ze zelf geen aandacht aan schonk, 'van mij had je met de trein mogen gaan.'

Guido opende zijn mond, en sloot die weer, tot hij toch iets zei.

'Nu komen er tig vragen bij me op, maar helaas mag ik niets zeggen.'

Mellie wees naar de envelop in zijn hand.

'Bekijk eerst dat maar.'

Guido stak zijn pink in de kleine opening onder de slordig dichtgeplakte flap.

'Gezellig reisje gaat dit worden.'

Hij mompelde bewust te hard om er zeker van te zijn dat Mellie hem hoorde, maar ze reageerde niet. Hij pakte een foto waarop het gezicht van een man was te zien, naar schatting iets ouder dan vijftig. Hij had een hoog voorhoofd, lange, grijze, naar achteren gekamde haren en een opvallende haviksneus die bij de meeste mannen lelijk zou zijn geweest, maar die hem aantrekkelijk maakte.

'Nu herken ik hem weer.'

Guido draaide zonder aan het spreekverbod te denken de foto naar Mellie die net daarvoor een pilotenbril met donkere glazen op had gezet. Ze bleef voor zich kijken.

'Hij heeft bij me op Italiaanse les gezeten, jaren geleden.'

Mellie gaf gas en passeerde de vrachtwagen voor haar. De zon blikkerde vanaf haar plek boven een groepje bomen aan de horizon op de voorruit. Guido bekeek een volgende foto, afgedrukt op een A-viertje, waarop Ralph van hoofd tot voeten stond afgebeeld. Eén meter negentig, zoiets. Breed gebouwd, maar toch slank. Juliëtte had zijn naam erbij geschreven. Ralph de Geest. Geen geboortedatum. Geen trouwdatum.

'Oud verhaal, de dochter van de baas doet het met de aantrekkelijke werknemer.'

Guido mompelde weer voor zich uit, deze keer niet met de bedoeling om Mellie te irriteren, wat misschien de reden was dat ze nu wel antwoordde.

'Dat klopt. Ralph was een gesjeesde student geschiedenis, zoon van een herenboer uit Leens met een uiterlijk waar een vrouw natte dromen van krijgt,' zei ze, 'en dat is nog steeds zo.'

Guido stopte de foto's terug.

'Ja,' zei hij, 'juist.'

'Of wist je niet dat vrouwen dat soort dromen ook hebben?'

Guido koos ervoor niet te reageren op wat ze zei, zodat het weer een tijdje stil was, tot Mellie die stilte doorbrak.

'Kon hij het een beetje?'

'Wat?'

'Italiaans, hij zat toch bij je in de klas?'

'Als ik het me goed herinner wel.'

'Juliëtte had aan papa beloofd dat Ralph Italiaans zou leren, toen ze met hem wilde trouwen. Dat vond pa belangrijk, maar het kwam er pas van toen hij al jaren dood was,' Mellie grinnikte voor ze verderging, 'voor haar telde meer wat hij in zijn broek had.'

Het kostte Guido opnieuw een paar seconden voor het hem lukte om het wazige gevoel dat Mellies opmerking in zijn hoofd opriep te negeren, zodat het even duurde voor hij verder kon gaan, alsof er niets aan de hand was.

'Jullie hebben dezelfde vader.'

'Ja. Ik ben van de tweede leg.'

'En dus mede-eigenaar van het bedrijf.'

'Ja, maar Juliëtte is de baas, zeg maar, dat had pa zo geregeld in zijn testament. Ik was toen nog maar zestien geloof ik, toen hij doodging. Of zeventien.'

'En gaat dat?'

'Dat zij de baas is? Nee, maar daar ga ik het niet over hebben. Juliëtte en ik praten alleen met elkaar als het noodzakelijk is.'

'O. Heeft dat een reden?'

'Ik vind haar niet aardig, en zij mij niet.'

'Wat praat je ineens veel.'

De opmerking ontsnapte Guido, maar gelukkig trok Mellie haar lippen in een gulle lach, die zich over haar hele lichaam verspreidde, zodat haar borsten op en neer deinden. Guido keek voor zich.

'Ochtendhumeur,' zei ze toen ze uitgelachen was, 'zeker als mijn dag met dat wijf begint en ze me opscheept met een passagier. Genoeg gevraagd nu?'

Guido spreidde zijn handen.

'Professionele nieuwsgierigheid. Conclusie tot zover, Juliëtte is de baas, jij de simpele chauffeur, geen goede verhouding. Ralph onderweg zoeken is zinloos.'

'Zo is het. Chauffeur uit vrije wil overigens. Ik ben graag onderweg.'

Guido keek half slapend voor zich uit over het asfalt van de E31 waarover ze naar het Ruhrgebied reden. Mellie was weer teruggevallen in stilte, maar dat vond hij wel prettig. Ze stuurde en nam af en toe een slok uit een flesje water. Guido had zin om iets te eten, maar het leek hem niet verstandig om de sfeer van eentonige eenheid die Mellie samen met haar vrachtwagentje vormde, te verstoren met de vraag of ze ergens zouden kunnen stoppen. Hij liet de rugleuning van zijn stoel naar achteren zakken, tegen het keurig opgemaakte bedje achter hem. Zijn ogen zakten verder dicht tot hij in een droomfilm verzeilde, met het geraas van het verkeer als achtergrondmuziek.

'Goed. Zodra ik alleen eigenaar ben, koop jij het bedrijf. Probleem is dat het nog niet zover is. Over een tijdje wel, maar morgen nog niet.'

Het antwoord van de man aan de andere kant van de lijn nam enige tijd in beslag. Juliëtte Borgesius keek intussen naar het rode stipje dat op het computerscherm Mellies positie aangaf. Ze reed in Duitsland, een stukje voorbij Papenburg, op de E31.

'Dit bedrijf,' zei ze na een tijdje, 'is die drie ton meer dan waard. Je zult wel iets met je notaris moeten regelen, maar dat zal bij die van jou wel lukken, lijkt me. Is het duidelijk zo?'

Ze luisterde naar het korte antwoord voor ze het gesprek afbrak en Guido's rekening controleerde. Hij had tweehonderd euro opgenomen bij de automaat in de Albert Heijn.

Ze sloot haar computer, liep naar de toiletruimte achter in het kantoor, werkte haar make-up bij, ging naar buiten en deed de deur achter zich op slot. Ze pakte een koffer uit de kofferbak van de Jaguar en legde die op de achterbank. Daarna reed ze Guido's fiets tot vlak achter de auto, schoof het achterwiel voor zover dat kon naar binnen, plakte het deksel van de kofferbak met ducttape over het fietsframe vast en reed voorzichtig weg.

Tien minuten later zette ze de fiets tegen de muur bij de Albert Heijn, waarna ze doorreed naar de ringweg.

Het busje ratelde over de losliggende stenen bij het benzinestation. Guido deed zijn ogen open. Ze stonden stil.

'Pauze,' Mellie geeuwde, 'plassen, eten, drinken.'

Guido geeuwde ook.

'Lekker,' zei hij, 'precies waar ik aan toe ben. Waar zijn we?'

'Raststätte Bottrop.'

'Stopte Ralph hier ook?'

Mellie deed haar portier open.

'Ik dacht dat je de conclusie had getrokken dat onderweg vragen naar Ralph zinloos was.'

Guido stapte uit. Vijftig meter verderop stond een gebouw met een schuin oplopend dak met daaronder een hoge, glazen pui. Hij keek naar Mellie die zich naast haar portier met haar armen hoog boven haar hoofd uitrekte.

'Als ik hier toch ben, kan ik dat net zo goed wel doen,' zei hij, 'je weet maar nooit.'

Mellie liet haar armen zakken en liep naar de ingang.

'Je gaat je gang maar, veel succes.'

'Je zus verwacht vast dat ik iets doe,' Guido voelde zich weer geïrriteerd, 'voor dat geld dat op die rekening staat.'

Mellie schoof aan weerszijden een vinger onder haar rode bh-bandjes en legde ze al lopend recht.

'Je hoeft je voor mij niet te verantwoorden, integendeel,' zei ze, 'als jij nou twee koffie haalt, dan ga ik naar het toilet.'

'Ik verantwoord me niet, ik verdedig me.'

Mellie wapperde met haar hand over haar schouder, wat Guido opvatte als teken dat het haar verder niet interesseerde.

Guido bestelde koffie bij een vrouw van een jaar of veertig die vanachter een vitrine tevoorschijn kwam en hij legde tegelijkertijd het A-viertje waarop Ralph in volle lengte stond afgebeeld naast de kassa.

'Ik zoek deze man,' zijn Duits kwam redelijk uit zijn mond vond hij, 'een vriend die al een tijdje zoek is. Een chauffeur, wie weet kwam hij hier wel eens.'

De vrouw pakte de foto gretig op.

'Mooie man,' zei ze na een tijdje, 'jammer dat ik hem niet ken.'

Ze gaf de foto terug, draaide zich om, pakte de twee kopjes koffie die de koffiemachine intussen had geproduceerd en zette die voor Guido neer.

'Een vriend zei u? Verdwenen?'

Guido gaf haar een briefje van twintig euro.

'Van de een op de andere dag,' hij zei het met enige, gemaakte treurigheid, 'gelukkig heeft hij geen kinderen.'

'Maar wel een vrouw.'

Guido zette de koffie op een dienblad.

'Ja, wel een vrouw. Ze is erg bezorgd.'

'Hij zal wel ergens een ander hebben. Het lot van een mooie man die geen nee kan zeggen.'

De vrouw keek er hemels bij, tot ze Mellie zag, die naast Guido was gaan staan.

'Was wünschen Sie?'

Guido schudde zijn hoofd.

'Wij zijn samen,' zei hij, 'zij is ook chauffeur.'

Mellie liep naar een tafeltje. Guido volgde met het dienblad nadat hij zijn wisselgeld had gekregen.

'Je bent een ouwehoer merk ik,' de poten van Mellies stoel piepten over de vloer toen ze die verschoof, 'wat heeft dat mens ermee te maken wat ik doe?'

Guido voelde het bloed naar zijn wangen stijgen, een hinderlijke reflex van zijn lichaam als hij niet onmiddellijk wist hoe hij ergens op moest reageren. Uit ervaring wist hij dat hij vervolgens onredelijk boos kon worden, als hij niet uitkeek. Hij ademde diep in.

'Ik probeer gewoon te doen waar je zus me voor betaalt,' hij ademde duidelijk hoorbaar weer uit, 'wat jij daar ook van vindt.'

Mellie gooide een tweede schep suiker in haar koffie.

'Juliëtte kan doodvallen.'

Guido zei niets terug. Hij nipte aan zijn koffie en keek min of meer over Mellie heen naar buiten, naar het verkeer dat op de A31 voorbij schoot. Niet lang daarna pakte hij het lege koffiekopje, zette dat op een karretje waarop nog meer afwas stond, liep naar de winkel en kocht een pakje sigaretten.

Toen hij een paar minuten later naar buiten kwam, zag hij Mellie met haar rechterheup tegen het busje staan. Ze hield haar gezicht schuin omhoog naar de zon. Guido stopte een paar meter achter haar. Ze leek van de achterkant, als je de benen buiten beschouwing liet, op een cello, met haar billen als basis, dan daarboven de insnoering van haar middel, en vervolgens de uitwaaiering naar haar schouders, die net als haar borsten wit afstaken in haar zwarte truitje. Ze tilde haar rechterbeen omhoog en krabde aan haar kuit. Haar krullen vielen opzij. Guido ging naast haar staan.

'Als het jeukt, moet je krabben,' hij probeerde een grappige toon aan te slaan, 'dat was een van de eerste zinnen die ik leerde in het Nederlands, vraag me niet waarom.'

Hij pakte een sigaret, stak die aan, en besloot toen gewoon te zeggen wat hij wilde zeggen.

'Je vindt het maar niks dat ik je zwager zoek.'

Mellie deed een stapje uit de rook van de sigaret en keek Guido aan op een manier die hem het gevoel gaf dat ze hem niet serieus nam, maar haar antwoord leek erop te wijzen dat hij zich vergiste.

'Hij interesseert me simpelweg niet.'

'Hij is wel getrouwd met je zus.'

'Die interesseert me ook niet, dat is een kreng, volgens mij had ik dat al gezegd. Laten we erover ophouden,' Mellie legde met een onverwachte intimiteit haar handen op Guido's schouders, waarbij ze iets op haar tenen omhoog veerde, alsof ze hem een zoen wilde geven, 'als hij al ergens is, dan is dat in Italië. Dus we doen gewoon mijn ding, ik bedoel, we stoppen waar mij dat uitkomt, Juliëtte kan stikken.'

Ze liet zijn schouders weer los.

'Kom,' zei ze, ineens opgewekt, 'we maken er gewoon een gezellig reisje van. Jammer dat je rookt.'

Guido trapte de sigaret uit.

'Alleen af en toe, als ik op vakantie ben,' zei hij, 'zoals nu.'

Juliëtte stopte bij de Poort van Groningen, de laatste parkeerplaats voor Duitsland. Ze stapte uit, legde haar tablet op het dak van de Jaguar en startte het tracking- en tracingsysteem. Mellie was bijna bij Meppen. Ze schakelde over naar de vrachtwagen van Ralph, die nog op dezelfde plek stond als de laatste keer, een week geleden, in Siena, precies op de plek waar ze hem verwachtte.

Ralph, dacht ze, mijn mooie man. Ik kom eraan.

Ze klapte het deksel dicht, stapte weer in en passeerde na een paar minuten de grens.

Mellie zette haar iPhone in een houder op het dashboard. De cabine vulde zich met rustige, Duitstalige muziek. Guido voelde zijn oogleden zwaar worden. Eigenlijk, bedacht hij, voelde hij zich prima.

Johanneke, zijn vrouw, of zijn ex, of welke rol ze nu ook nog had in zijn leven, was de hele dag nog niet in zijn hoofd opgedoken, alleen nu dus, een paar seconden maar. En tot zijn opluchting was ze ook zo weer verdwenen, zodat hij zich zonder schuldgevoel omdat hij niets presteerde weg kon laten zakken in plezierige dagdromen. Hij deed zijn ogen alleen even open om naar Mellie te kijken toen die met haar schorre stem meezong met een refrein waarin de zangeres beweerde dat het leven miserabel was en hij tot zijn lichte verontrusting iets voelde wat op verliefdheid leek.

Het monotone geraas van de wind, van de banden en van de motor, waar ook de muziek in opging, legde opnieuw een geluidsspoor onder zijn fantasieën, waarin hij zichzelf zoals gewoonlijk een heldenrol gaf. Deze keer bijvoorbeeld dat hij in een talkshow, waar hij was uitgenodigd om commentaar te geven op de Italiaanse vluchtelingenproblematiek, de kans greep om Wilders, die naast hem zat, te vertellen dat die hem deed denken aan een kakelende kip die geen eieren meer legt, waarna de volgende dag uit de peilingen bleek dat Wilders' populariteit was gekelderd.

Hij schrok wakker toen Mellie hem aanstootte.

'Je snurkt,' zei ze, 'net alsof je stikt.'

Guido keek haar verwezen aan, schoof achteruit in zijn stoel, en wees toen naar een donkerrode BMW voor hen.

'File,' zei hij, 'al lang?'

Mellie trok een paar meter op en stopte weer. Rechts van het busje, achter een afzetting, waren machines bezig iets te doen wat veel lawaai maakte. Voor hen kroop het verkeer in twee rijen vooruit.

'Het gaat zeker een uur duren zeiden ze op de radio.'

'Je verstaat Duits.'

'Wie niet,' zei Mellie, 'al mijn talen zijn goed.'

'De mijne ook.'

'Een alfamens dus.'

'Niet echt. Ik was ook niet slecht in wiskunde,' Guido pakte zijn pakje sigaretten en trok daar zonder er bij na te denken een sigaret uit, 'en in natuurkunde, dat soort vakken.'

Toen hij zich realiseerde wat hij deed keek hij opzij naar Mellie.

'Als ik het raampje opendraai en naar buiten leun, mag ik dan roken?'

Mellie drukte op een knopje. Het raam aan Guido's kant schoof naar beneden, waardoor de herrie van buiten oorverdovend werd. Hij legde zijn onderarmen in de raamopening, stak zijn hoofd naar buiten en rookte.

'Vrouw aan de knoppen,' zei hij na een tijdje.

Hij wees naar een machine die met metalen tanden het asfalt weg schraapte.

'En ze is nog mooi ook.'

'Dat valt je op?'

Guido nam nog een trekje, blies de rook zo ver mogelijk naar buiten en schoot het restant van de sigaret tussen duim en wijsvinger weg. Mellie deed het raam dicht.

'Ik vroeg je wat.'

Guido stak gespeeld onschuldig zijn handen omhoog.

'Van mij mogen vrouwen alles en kunnen vrouwen alles,' zei hij, 'maar,' hij wees met zijn duim naar buiten, 'als een vrouw zoiets bestuurt valt me dat inderdaad op, het wijkt af van het normale.'

Mellie toverde een spottend lachje op haar gezicht.

'Een vrouw op een machine, vreemd. Ze is mooi. Nog vreemder. Het ontbreekt er nog maar aan dat je beweert dat ze lesbisch is.'

Guido grijnsde.

'Dat lijkt me inderdaad niet onwaarschijnlijk,' zei hij, 'dan kan ze het in de pauze met haar collega's over mooie meiden hebben.'

Mellie trok weer op tot achter de BMW.

'Leven je ouders nog?'

Guido schudde verbaasd zijn hoofd.

'Waarom vraag je dat?'

'Om als we dan toch praten het gesprek een beetje inhoud te geven.'

'O, goed. Mijn vader niet, mijn moeder wel. Die is net vijfenvijftig geworden, ze woont vlak bij het huis waar ik geboren ben, in de buurt van Siena. En die van jou?'

'Mijn vader is al veertien jaar dood, mijn moeder nog langer, toen was ik nog maar drie. Ze kwam uit de Dolomieten.'

'Vandaar je Duits.'

'Ik was drie toen ze doodging, zei ik, dus dat denk ik niet. Hoe kom je in dit soort werk verzeild?'

'Je bedoelt detective spelen? Dat is mijn werk niet. Ik heb Italiaanse les gegeven, zoals je weet, en nu ben ik werkloos. Ik heb na de middelbare school niks meer bijgeleerd. Een vriendje bedacht dat ik mijn Italiaanse wortels als USP kon gebruiken, en daarom maakte hij die website voor me. Ik heb er één keer naar gekeken, uit fatsoen omdat hij zo zijn best had gedaan, en daarna nooit meer, tot je zus kwam.'

'Je bent geen ondernemend type, begrijp ik.'

'Ik ben wel ondernemend, maar ik ben geen ondernemer.'

'Wat bedoel je met USP?'

'Unique selling point, iets wat jij wel hebt, en een ander niet.'

'Zoals mijn borsten.'

'Wat zeg je nou weer?'

Guido legde zijn handen plat tegen elkaar en bewoog ze voor zijn lichaam op en neer, iets wat hij als Italiaan deed om zijn verbaasde reactie kracht bij te zetten.

'Maakt dat je nerveus, als een vrouw zoiets zegt?'

'Klaarblijkelijk.'

'Ook als ze een machine zou besturen?'

Guido legde zijn handen stil in zijn schoot.

'Geen idee,' zei hij, 'heeft dat er iets mee te maken?'

Mellie schudde lachend haar krullen naar achteren.

'Nee,' zei ze, 'vast niet.'

De schaduw van de vrachtwagen viel al over de neus van de Jaguar voor Juliëtte op de rem trapte. Ze vloekte en stak tegelijkertijd een vinger tussen de knopen van haar blouse om de rib onder haar linkerborst te masseren, waar het plotseling stekend pijn deed.

'Opletten tante', zei ze hardop, 'niet dom doodgaan.'

Ze had zichzelf weggedacht, geholpen door het zoemende geluid van de motor, de zachte muziek uit de speakers en het comfort van de stoel waarin ze zat. Ze stuurde naar rechts, waar het verkeer rustiger was, zodat haar hart de kans kreeg om te kalmeren. Haar gedachten keerden terug naar waar ze vandaan kwamen. Naar Siena, naar Mellie, naar het bedrijf, naar het geld dat allemaal voor haar zou zijn, als het plan lukte, naar Ralph, naar Guido Di Stefano, en weer naar Mellie, waar niets aan verloren was.

Guido keek in de spiegel. Achter hem stonden nog steeds dezelfde twee rijen auto's en vrachtwagens die daar al langer dan een uur bezig waren met stoppen, optrekken en weer stoppen. In de binnenste rij reed een camper met achter het stuur het grijze hoofd van een man, met het even grijze hoofd van een vrouw naast zich.

'Ze heeft een bloedhekel aan me.'

Mellies opmerking kwam uit de lucht vallen.

'Juliëtte heeft een hekel aan me,' verduidelijkte ze toen Guido haar verwonderd aankeek.

'En, heb je dat verdiend?'

'Heb ik wat verdiend?'

'Dat Juliëtte een hekel aan je heeft?'

Mellie bewoog op de plotselinge, voor haar karakteristieke manier met haar schouders waardoor haar hele bovenlichaam werd opgetild, een spastische beweging waarmee ze van alles uit kon drukken leek het. Deze keer was dat afkeer en minachting.

'Sorry voor dat schokken,' zei ze, 'een genetisch defectje. Juliëtte heeft meer dan genoeg aan het feit dat ik er ben. Ze haatte mijn moeder toen die met haar vader trouwde, en ze haatte mij toen ik kwam. Toen was ze dertien. De trut.'

'Dat klinkt niet erg vriendelijk.'

'Nee.'

'Het lijkt me eerlijk gezegd een normale reactie voor een pubermeisje als ze haar moeder verliest, en dan haar pa een kind bij een andere vrouw ziet maken.'

Mellie schokte weer met haar schouders.

'Vast wel,' ze zei het nog rasperiger dan normaal, 'maar toen ìk vijftien was, was zij toch al achtentwintig, volwassen zou je zeggen, en nog steeds gooide ze mijn tandenborstel in de wc, zette ze de muziek keihard als ik een proefwerk had, en probeerde ze mijn vriendjes af te pikken.'

Het drong tot Guido door dat Mellie meende wat ze zei, dat het haar echt raakte.

'Dat zal er niet beter op zijn geworden toen ze ook nog de erfenis met je moest delen.'

Mellie zei niets, dus stelde Guido de volgende vraag die bij hem opkwam.

'Die erfenis leverde jou niet genoeg op om niet meer te hoeven werken?'

Mellie schudde deze keer gewoon haar hoofd.

'Bij lange na niet, en bovendien zit dat geld vast in het bedrijf. Zoals ik al zei, mijn vader vond dat Juliëtte de baas moest zijn. Maar ze draait al jaren verlies. Ze maakt alleen maar geld op, ze verdient niets. Dat was al zo toen pa nog leefde, en dat werd erger toen hij dood was. Volgens mij komt ze om in de schulden, maar ik krijg er maar geen zicht op. Ik had kunnen voorspellen dat het gaat zoals het gaat, dat ik net genoeg uit de zaak krijg om niet dood van te gaan, en dat ik er niets aan kan doen.'

Mellie was steeds bozer geworden terwijl ze praatte, maar toen ze klaar was en een paar keer diep had ingeademd, leek ze ook snel weer te kalmeren, alsof ze uitgekeken was op haar eigen woede.

‘La vita riprende, andiamo,' ze wees door het raam naar de auto's voor hen, 'we kunnen verder met het leven, er komt beweging in de massa.'

Juliëtte was aan de rechterkant van de weg blijven hangen. Vijf uur was het, zag ze, Mellie zou zo een plek zoeken om te slapen, zodat ze nog tijd overhield om op haar Harley te rijden.

Juliëtte vertrok haar lippen in een harde grijns. God, wat had ze dat kind gehaat, vanaf het eerste moment dat het schreeuwend in de wieg lag, en ze net had moeten doen alsof ze blij was, omdat ze wel doorhad dat pa dat graag wilde. En blij was ze geweest, maar alleen omdat ze het aardappelmesje waarmee ze in de keuken krasjes in haar pols had zitten maken op het aanrecht had laten liggen. Ze rilde toen ze aan dat mes dacht, een rilling die aangenaam was, maar ook beangstigend.

Guido moest zich schrap zetten om ervoor te zorgen dat hij niet tegen Mellie aanschoof omdat ze de afslag veel te snel nam. Ze mompelde iets wat hij niet verstond.

'Wat zei je?'

Ze keek hem over haar zonnebrilglazen aan.

'Ik had het niet tegen jou.'

'O.'

'Ik zei dat ik altijd vergeet dat die afslagen hier zo krap zijn.'

'Ze zijn efficiënt hier. Niet meer ruimte gebruiken dan nodig. Waar gaan we heen?'