Omslag

Titelpagina

Colofon

Copyright © 2022 Uitgeverij De Vuurbaak, Amersfoort

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen, of op enige andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

ISBN 978 90 5560 593 4 

NUR 283/284/285

Omslag: Jaap Kramer

Binnenwerk: Studio Mol

www.vuurbaak.nl

1

Een mooi vakantieplan

Langs de smalle, stoffige klinkerweg die naar het vissersdorpje in de duinen leidde, reed een gammele bus, die ronkend en schuddend haar dagelijkse route aflegde. Veel passagiers zaten er niet in. Het was nog maar net zomer en de meeste vakanties moesten nog beginnen. Bovendien was het stille duindorp nog niet ontdekt door de grote toeristenstroom, zodat het er zelfs in het drukst van het seizoen niet erg vol was. Kenners voorspelden dat dit binnen enkele jaren wel zou veranderen, want de natuur was er schitterend, maar voorlopig lag het ouderwetse plaatsje nog halfvergeten vredig langs de zeekant.

Met een laatste krachtsinspanning nam de snorrende bus de helling vlak voor het dorp en stopte toen bij de eerste huizen. De deur van de bus zwaaide open en drie jongens sprongen naar buiten, gevolgd door een prachtige herdershond met een donkere, glanzende vacht.

Het waren onze oude vrienden Tom Sanders, Karel van Doorn en Bertus Verhoef. En de hond? Dat was natuurlijk Snuf, de trouwe vriend van Tom en de beide andere jongens.

Het viertal stak de straat over. Honderd meter verder was een huis waar ze hun fietsen, die waren vooruitgestuurd, konden afhalen. De fietsen stonden al te wachten. De koffers werden op de bagagedrager gebonden, de drie vrienden stapten op en reden weg, terwijl Snuf uitgelaten voor hen uit rende.

Iedereen was opgewekt. Geen wonder trouwens. Het weer was schitterend en ze hadden een paar prachtige vakantieweken voor de boeg.

Tom was een paar dagen geleden geslaagd voor het eindexamen van de hbs. Hij had een jaar van hard leren achter de rug, maar had met goede cijfers het schooljaar afgesloten. Van zijn ouders mocht hij verder leren. Hij zou scheikunde gaan studeren. Dat was zijn lievelingsvak. Maar daarmee zou hij pas in september beginnen. Dat duurde nog een paar maanden, want hij hoorde bij de eerste ploeg geslaagden.

De vrienden hadden alle drie gevraagd of ze er nu nog eens samen op uit mochten. En dat mocht, al hadden ze Karel en Bertus thuis eigenlijk nodig. Meneer Sanders stond er echter op dat het nu eens een rustige vakantie zou worden, zonder gevaarlijke avonturen. Tom moest maar eens goed uitrusten, want in de herfst zou het weer hard werken worden. Van een zwerftocht door Nederland wilde hij daarom niet weten.

Ze hadden er eerst een poosje over lopen denken wat ze zouden doen, tot boer Verhoef, de vader van Bertus, met een prachtig voorstel was gekomen.

‘Ik heb aan de zeekant nog een achterneef wonen,’ had de boer gezegd. ‘Hij heeft vroeger de halve wereld rondgezworven, heeft in Afrika gewerkt, en in Indië, en weet ik veel waar nog meer. Hij is nu niet jong meer en heeft zijn schaapjes op het droge. Een paar jaar geleden is hij weer naar Nederland gekomen en hij heeft bij de duinen een vervallen huis gekocht dat hij helemaal heeft laten opknappen. Het zijn heel aardige mensen. Hij is wel een beetje een apart figuur, zoals je ze elke dag tegenkomt, maar hij kan prachtig vertellen.’

‘Dat weet ik,’ knikte Bertus. ‘Ze zijn hier immers eens een dag geweest, vader. Het was geweldig!’

‘Zo is het. Nu had ik gedacht: als jullie daar met z’n drieën eens een paar weken gingen logeren. Je hebt er de zee, het strand, de duinen, de bossen, een aardig vissersdorp en een gezellige gastheer en gastvrouw. Lijkt het jullie wat?’

‘O ja! Prachtig! Fantastisch!’ hadden de jongens enthousiast geroepen.

Verhoef liet er geen gras over groeien. Diezelfde dag nog schreef hij een flinke brief naar zijn neef en de volgende dag al ontving hij een antwoordtelegram dat als volgt luidde: ‘Stuur de drie jongens zo snel mogelijk. Zal proberen er mensen van te maken! Snuf ook welkom. Oom Nol.’

Het telegram zorgde voor gejuich bij de jongens, al voelden ze zich wel een beetje in hun eer aangetast door het voornemen van ‘oom Nol’ – hij heette eigenlijk Arnold Loopuyt – om ‘mensen van hen te maken’. Alsof dat nog nodig was!

Ina, de zus van Tom, en Mirjam, het Joodse pleegkind, die erg jaloers waren dat zij niet meekonden omdat ze nog geen vakantie hadden, beweerden dat die oom Nol met zijn pogingen vast geen succes zou hebben, maar de jongens lieten zich door het geplaag niet van de wijs brengen. Ze waren veel te blij met het vooruitzicht van een leuke vakantie en gingen vlug hun spullen inpakken.

Zo kwam het dus dat de drie vrienden en Snuf op deze mooie zomerdag in het duindorp terecht waren gekomen.

Omdat de jongens niet geschreven hadden hoe laat ze zouden aankomen, was er niemand bij de bus geweest om hen af te halen. Ze wisten alleen dat het huis van hun toekomstige gastheer ergens buiten het dorp moest staan.

Toen ze een eind de dorpsstraat gevolgd hadden, zag Bertus een oude visser, die voor zijn huisdeur een pijpje rookte. Hij stapte af, groette en vroeg: ‘Kunt u ons ook de weg wijzen naar het huis van meneer Loopuyt?’

‘Loopuyt? Dan moeten jullie dus in Het Oude Jachthuis zijn! Dat is gemakkelijk te vinden. Als je nog ongeveer honderd meter verder rijdt, zijn jullie bij de duinen. Daar gaat een schelpenpaadje rechtsaf. Je kunt er goed fietsen. Als je dat pad volgt, zie je na een poosje het huis aan je rechterhand. Je kunt het niet missen!’

De jongens bedankten de man en sprongen weer op hun fietsen. Vlak daarna reden ze op het schelpenpad. Heerlijk fietste het hier. Als Snuf er niet bij was geweest, zouden ze er zeker een sprintje hebben getrokken! De hond zou hen wel hebben bijgehouden, want Snuf kon geweldig hard lopen, maar ze vonden het toch beter om rekening te houden met hun trouwe viervoeter. Bovendien wilden ze meneer Loopuyt laten zien dat ze echt al wel ‘mensen’ waren. Wanneer ze als gekken zijn erf opstormden, zou hij het misschien niet geloven!

De afstand was groter dan ze gedacht hadden. Het pad volgde de kronkelingen van de binnenste duinvoet, maar een huis vonden ze niet. Tot ze het huis, na het nemen van een behoorlijk steile helling, plotseling in de diepte, rechts van het pad, voor zich zagen liggen.

Alle drie slaakten ze een kreet van verrassing. Het huis lag daar buitengewoon mooi in een dal dat aan de achterzijde door een bos werd begrensd. Het was veel groter dan ze gedacht hadden. Aan de stenen en aan de bouwstijl was te zien dat het eeuwen oud moest zijn. Meneer Loopuyt had het laten restaureren, maar daarbij alles in de oude stijl gelaten. Alleen de frisse verflaag van deuren en ramen was nieuw en gaf het oude gebouw een vrolijk aanzien.

‘Dat ziet er mooi uit. Het is bijna een kasteeltje,’ vond Tom.

Hun verwachtingen waren hooggespannen, toen ze het erf op fietsten. Op de voorgevel stond met grote smeedijzeren letters: Het Oude Jachthuis. Ze waren dus bij het goede huis.

Net toen ze afstapten, ging de zware voordeur open en een oude man kwam naar buiten. Nou ja, oud... zijn haar was grijsblond, maar verder leek hij eerder vijfendertig dan vijfenzestig jaar. In een prettig gezicht dat erg bruin was door jarenlang verblijf in tropische gebieden, stonden een paar merkwaardig lichtblauwe ogen. Zijn niet al te grote gestalte was kaarsrecht en hij zag er slank en lenig uit.

‘Zo, dat is dus het avontuurlijke drietal met de hond Snuf!’ begroette de man hen met zijn zware stem, terwijl hij de jongens lachend bekeek. ‘Komen jullie hier in de rimboe de boel eens op stelten zetten? Dat is best, maar avonturen vallen in dit dorp niet veel meer te beleven. Die tijd is voorbij. Welkom hier!’

‘Dag meneer Loopuyt,’ groetten de jongens beleefd, terwijl ze hun gastheer een hand gaven, maar deze zei meteen: ‘Niks meneer Loopuyt! Voor jullie ben ik oom Nol, onthoud dat goed!’

Intussen was ook de gastvrouw naar buiten gekomen, een vrouw met een lief gezicht, die er ook merkwaardig jong uitzag. Zij verwelkomde de jongens even hartelijk en wilde ook al geen mevrouw genoemd worden. De jongens moesten maar ‘tante Klara’ zeggen. De fietsen werden weggezet en ze gingen naar binnen.

Toen ze in de grote hal kwamen, schrokken de drie jongens plotseling. Op een zware boomtak, die in een hoek hing, stond een reusachtige tijger, die hen met fonkelende ogen aankeek en met gespannen spieren klaar leek te staan voor de sprong. Het duurde een paar seconden voordat het tot hen doordrong dat het monster was opgezet. Zelfs Snuf was er even ingetrapt en stond een ogenblik woedend te grommen.

Oom Nol lachte hartelijk om de geschrokken gezichten van het drietal. ‘Wees maar gerust, dat beest is nu niet gevaarlijk meer,’ zei hij. ‘Op Sumatra was dat anders. Daar had-ie me bijna te pakken genomen, maar ik was hem een halve seconde te vlug af. Dat vertel ik jullie nog wel eens.’

De jongens waren nu een beetje voorbereid, maar toch vielen ze tijdens het volgende uur van de ene verbazing in de andere. Er was zoveel moois en merkwaardigs te zien in Het Oude Jachthuis: opgezette vogels met schitterende veren, een prachtige leeuwenhuid, een opgezette krokodil, een heel groot tropisch aquarium met de mooiste vissen, en verder Indische krissen (dolken), Turkse kromzwaarden, een boog met pijlen uit Zuid-Afrika, te veel om op te noemen.

Ook het huis zelf was heel erg interessant. In de benedenkamer was een ouderwetse schoorsteenmantel waaronder een haardvuur kon branden. Aan de dikke muren en zware balken kon je wel zien dat het gebouw er al eeuwenlang had gestaan. Oom Nol had zo weinig mogelijk veranderd in het huis, maar wel grotere ramen laten aanbrengen en ook gezorgd voor elektriciteit en een waterleiding. Hun gastheer liet hun eerst de kamers beneden even zien. Het was maar een vluchtige kennismaking met heel veel merkwaardige dingen. Later, zo beloofde hij, konden ze alles op hun gemak bekijken en zou hij hun ook de geschiedenis vertellen, die bij verschillende voorwerpen hoorde. Het werd nu tijd dat ze eerst hun eigen logeerkamer gingen bekijken.

Oom Nol ging hen voor op een zware stenen trap naar de eerste verdieping, bracht hen vervolgens door een vrij donkere gang en opende toen een deur. Even later stonden ze in een ruime, ronde kamer, die zich bevond in een hoektorentje dat ze van buitenaf al gezien hadden. Alleen hadden ze niet verwacht dat het hier binnen zo groot zou zijn.

Tevreden keken de jongens om zich heen. Dit was een prachtige logeerkamer. Als er geen wastafel was geweest en er geen drie eenpersoonsbedden hadden gestaan, zouden ze vast en zeker gedacht hebben dat ze in de middeleeuwen terecht waren gekomen! Oom Nol had wel gezegd dat het geen avontuurlijke omgeving was, maar het hele huis wekte bij de vrienden de indruk dat zich hier geheimzinnige dingen hadden afgespeeld en nog zouden afspelen.

Al gauw zou blijken dat die indruk juist was geweest!

Toen de gasten zich een beetje opgefrist hadden, dronken ze beneden thee. Ze voelden zich al bijna helemaal op hun gemak in de nieuwe omgeving. Meneer en mevrouw Loopuyt waren heel aardige mensen, al hield hun gastheer ervan hen een beetje te plagen. De jongens konden goed tegen hem op, maar zo gevat als oom Nol, waren ze toch niet.

Later trokken ze er onder leiding van oom Nol op uit om de omgeving te verkennen. Ze maakten een tocht door het dichte, donkere bos dat een klein eindje achter het Jachthuis begon, sloegen toen linksaf, beklommen de binnenste duinketen, passeerden een langgerekt dal waar het vol zat met gele, geurende duinroosjes en rode kattenstaarten, en liepen vervolgens duin op, duin af naar de zee, die ze in de verte konden zien schitteren.

Eerst hadden ze gerend, en geprobeerd wie het vlugst een duintop kon beklimmen, maar lang hielden ze dat niet vol in het rulle zand. Oom Nol had hen met een vrolijke schittering in zijn ogen hun gang laten gaan, terwijl hij zelf kalm doorliep zonder zich te haasten. Na een poos merkten de jongens, die op een hoge duin stonden uit te hijgen, dat de ‘langzame’ oom Nol hen ver voor was!

‘Doe het maar rustig aan. Dit terrein is wat zwaar voor kleuters. Ik zal jullie wel op het strand opwachten,’ riep hij hen plagend toe.

Dat was te veel! Ze renden achter oom Nol aan, maar deze versnelde zelf ook. Alleen Snuf, die dan ook vier poten had, lukte het de gastheer nog in te halen voor ze het strand bereikten. De anderen verloren de wedstrijd, al scheelde het op het eind maar een paar meters!

Op het strand dat eenzaam in de zon lag te blinken, rustten ze eerst eens goed uit. Toen namen de jongens en Snuf een duik in de golven. Ze speelden een half uur naar hartenlust in het zoute water en kleedden zich toen weer aan.

Het werd tijd om naar huis te gaan. De zon ging al aardig zakken en tante Klara wachtte vast al lang met het avondeten. Opgefrist door de zwempartij liepen ze terug naar huis.

2

Een angstig avontuur

Het was een paar uur later. Ze hadden heerlijk gegeten en zaten nu allemaal in luie stoelen op het terras naast het Jachthuis, iedereen met een flesje koude cola.

Het was al schemerig. De vuurtoren, die niet zo heel ver weg op het hoogste duingedeelte stond, veegde regelmatig zijn machtige stralenbundels langs de hemel en deed telkens de gezichten van het zittende groepje even oplichten.

Na de warmte van de dag was het nu fris geworden en de jongens hadden nog helemaal geen zin om naar bed te gaan.

‘Oom Nol,’ zei Tom opeens, ‘u zou ons nog vertellen hoe u die grote tijger hebt geschoten!’

‘Hè ja, dat willen we graag horen!’ vielen zijn vrienden hem bij.

‘’t Is een beetje griezelig en dan dromen jullie er vannacht misschien van,’ antwoordde oom Nol.

Er volgde zo’n luid en verontwaardigd protest dat oom Nol met zijn geplaag stopte.

‘Oké, dat was, laat me eens kijken... zo’n dertig jaar geleden. Ik werkte toen op Sumatra, op een rubberplantage. In mijn vrije tijd ging ik graag op jacht en ik was een goed schutter.

Op een keer komen er een paar mensen uit de desa – zo noemen ze de dorpen daar – bij me. Ze praatten eerst over allerlei ditjes en datjes, maar ik snapte al gauw dat er iets anders achter stak. En ja hoor, ten slotte kwam het eruit. Of ik het dorp niet wilde verlossen van een vreselijke plaag. In de buurt zwierf een grote tijger rond, die ’s nachts zelfs bij de huizen kwam en vee te pakken nam. Hij had ook al tweemaal een mens gedood en de bijgelovige bevolking was ervan overtuigd dat het dier over toverkrachten beschikte waardoor het vrijwel onkwetsbaar was. Enfin, of ik mijn hachje dan maar wilde wagen om het monster uit de wereld te helpen. Nu, dat was echt een kolfje naar mijn hand. Ik had al een hele verzameling beestenvellen en opgezette dieren, maar een tijger was er nog niet bij. Ik dacht dat het niet zo moeilijk zou zijn het dier te schieten en vermoedde toen nog niet dat het maar een haartje zou schelen of de tijger had mij bij zijn slachtoffers gevoegd...’

Oom Nol pauzeerde even om zijn glas leeg te drinken en de jongens wachtten vol ongeduld tot hij verder zou gaan.

‘Diezelfde avond nog trok ik eropuit. Van de bevolking kreeg ik alle mogelijke hulp. Ze wisten vrij goed waar de tijger gewoonlijk uit het bos kwam. Dicht bij die plaats hadden de dorpsbewoners een geitje vastgebonden aan een jong boompje. Daar zou het roofdier wel op afkomen.

Een paar meter verder naar de kant van het dorp was voor mij een heel mooie schuilplaats tussen de struiken. Zelf was ik er onzichtbaar, maar ik had een uitstekend uitzicht op de boskant. De wind waaide van die kant naar mij toe, dus er was geen gevaar dat de tijger mij te vroeg zou ruiken.

Eigenlijk vond ik het allemaal een beetje te mooi en te gemakkelijk, maar ik moest toegeven dat de kans op slagen zo het grootst was. Ik had medelijden met het geitje, maar ik vertrouwde erop dat ik de tijger wel zou neerschieten voor hij zijn prooi te pakken had. Zo was dus alles voorbereid. Ik verstopte mij vlak voor zonsondergang op mijn uitkijkpost, met mijn dubbelloops jachtgeweer bij me. Mijn vriendelijke helpers verdwenen toen al heel gauw, want ze waren behoorlijk bang voor het beest.

Ik was alleen. De zon ging onder en vlak daarna was het bijna helemaal donker. Schemering heb je in de tropen niet. Maar ik wist dat de maan al gauw zou opkomen, terwijl er bovendien de sterren waren, die in de tropen veel groter en schitterender lijken dan hier. Zo’n tropische nacht is verrukkelijk, jongens. De lucht is vervuld van geuren en ’t is of je de geweldige groeikracht van de natuur kunt voelen. Vanuit de wildernis klonk zo nu en dan de schreeuw van een nachtdier en er was een geheimzinnig geritsel in de struiken. Maar ik had lang genoeg in die wereld gewoond om de meeste geluiden te herkennen en ik wist dat de tijger er nog niet aankwam. Toch kreeg ik wel last van extra bloeddorstige aanvallers: muskieten, die me op elk onbeschermd plekje probeerden te steken! Ik waagde het ten slotte een strootje – dat is een Indische sigaret – op te steken. Dat hielp om de tijd te verdrijven. Het geitje blaatte een paar keer doordringend. Het was bang en leek te voelen dat er gevaar dreigde.

Zelf was ik kalm. Te kalm misschien. Door omstandigheden was ik al een paar avonden erg laat naar bed gegaan, en toen ik daar zo op mijn gemak voorover lag, begon ik slaperig te worden. Ik vocht er met alle kracht tegen, maar opstaan en mij bewegen wilde ik niet. Ten slotte moet ik in slaap gevallen zijn.

Hoelang ik geslapen heb weet ik niet, maar op een gegeven ogenblik was er iets waardoor ik wakker schrok. Het moet het geblaat zijn geweest dat het geitje in doodsangst uitstootte, maar de eerste ogenblikken besefte ik dat niet. Wel wist ik meteen waar ik was, en ik kon mezelf wel een draai om de oren geven dat ik in slaap was gevallen!

Ik voelde dat er groot gevaar dreigde. Wat het was, kon ik niet zeggen, maar het was er: een vreemde, beklemmende dreiging, die op mij afkwam.

Het was te donker om veel te onderscheiden. Ik tastte in mijn zak en kreeg de zaklantaarn te pakken, die ik bij me had gestoken. Ik knipte hem aan. De lichtbundel viel op de geit.

Toen schrok ik erg. Het arme beest keek zoals alleen een dier in doodsangst kan kijken, niet naar mij, maar naar een gevaar dat schuin achter mij moest zijn.

Onmiddellijk draaide ik me om en liet de straal van de zaklantaarn naar de andere kant glijden. En jawel, waar ik al bang voor was, was werkelijkheid. Het licht van de zaklamp weerkaatste in de groen blinkende ogen van een reusachtige tijger!

Terwijl ik sliep, was het monster komen aansluipen, had het geitje ontdekt, maar had eerst, misschien gewaarschuwd door zijn roofdierinstinct, een omtrekkende beweging gemaakt. Als ik wakker en op mijn hoede was geweest, zou ik hem zeker gezien hebben, maar nu was het de tijger die lucht van mij kreeg en die mij even later met zijn scherpe nachtogen ontdekte. Toen het licht op hem viel, stond hij in elkaar gedoken met gespannen spieren op het punt om mij te bespringen.

Het scherpe licht dat zo plotseling recht in zijn ogen scheen, bracht dit gevaarlijke dier even wat van zijn stuk. Hij blies venijnig en aarzelde een ogenblik.

Direct begreep ik dat ik nog maar één kans had. Ik moest de lichtstraal pal op zijn ogen houden, tot ik hem met mijn geweer onder schot had. Dat was overigens gemakkelijker gezegd dan gedaan. Met mijn linkerhand hield ik de zaklantaarn op hem gericht en met de rechterhand tastte ik, zonder mijn blik van de tijger af te wenden, om mij heen naar het geweer.

Ik kreeg het jachtgeweer te pakken en haalde het meteen naar mij toe. Intussen deed de tijger niets anders dan blazen en grommen. Z’n ogen hadden zich tot spleetjes vernauwd en hij maakte zich alweer klaar voor de sprong. Erg bang ben ik niet uitgevallen, maar ik wil jullie wel vertellen dat het angstzweet me toen op het voorhoofd stond! Ik lag nu op één knie, maar om te kunnen schieten, moest ik eerst aanleggen en mikken, en daar had ik m’n beide handen bij nodig. Dus klemde ik de zaklantaarn tussen mijn tanden en bracht het geweer aan de schouder. Die ene seconde was bijna mijn ondergang geworden. Ik kon de lichtstraal niet meer goed gericht houden en op hetzelfde ogenblik vloog de reusachtige tijger als een losgelaten springveer door de lucht om zich op mij te werpen.

Bijna gelijktijdig schoot ik, en ik raakte hem. De tijger, half verblind door het licht, had de sprong iets te kort genomen en kwam vlak bij mij in de struiken terecht. Hij sloeg nog zo woest met zijn machtige klauwen dat ik achteruit sprong. Maar het schot dat hem midden in de sprong had getroffen, was raak geweest en een paar minuten later was het beest dood.

Jullie begrijpen dat ik toen niet lang meer op die plek bleef. Ik ging vlug naar het dorp en trommelde daar enkele mensen op. Dat kostte niet veel moeite. ’t Leek wel of de hele desa op mij lag te wachten. In een ogenblik krioelde het van de mensen om mij heen. En blij dat ze waren toen ze hoorden dat de tijger dood was! Ze dansten en joelden ervan.

Ik wilde mijn jachtbuit niet een nacht in het veld laten liggen, met het oog op roofdieren en aasvogels. Dus vroeg ik een paar gespierde kerels om mee te gaan. Maar daar bleef het niet bij. De halve dorpsbevolking volgde ons, toen we er weer op uitgingen. Sommigen droegen brandende fakkels, en zo liep ik daar plotseling aan het hoofd van een fakkeloptocht als held van de dag of liever: van de nacht!

Het geitje werd uit zijn gevaarlijke gevangenschap verlost, de poten van de tijger werden samengebonden, en toen werd het dier aan een lange stok geschoven, die door vier mannen werd gedragen. Zo werd het dier naar mijn huis vervoerd. Als herinnering aan het gevaarlijke avontuur heb ik hem laten opzetten,’ zo besloot oom Nol zijn verhaal.

De jongens hadden vol spanning geluisterd naar het avontuurlijke verhaal. Ze konden zich alles nog veel beter voorstellen, omdat ze de tijger zelf hadden gezien en er erg van waren geschrokken!

‘Kent u nog meer van zulke mooie verhalen?’ vroeg Karel.

Oom Nol lachte. ‘Zeker wel. ’k Heb op mijn zwerftochten door de wereld heel wat beleefd. Maar de rest bewaren we maar voor een volgende keer.’

Ze bleven nog een hele poos gezellig buiten zitten. Het was een heerlijke zomeravond en niemand had veel zin om al naar bed te gaan. Tante Klara trakteerde nog eens op cola. De drie logés lagen echt lui in hun stoelen en ook Snuf was tevreden gaan liggen. Telkens als het licht van de vuurtoren over zijn kop gleed, gloeiden zijn ogen als kooltjes vuur. De toren stond niet zo heel ver van hen vandaan. Duidelijk konden ze soms het gekrijs horen van de meeuwen die om de top cirkelden en zo nu en dan waren fel oplichtende stippen in de stralen zichtbaar.

‘Daarboven bij de lamp fladderen honderden nachtvlinders,’ zei meneer Loopuyt. ‘De meeuwen komen eropaf en vangen ze. De jacht is nu in volle gang. Er vliegen trouwens ook wel eens trekvogels tegen de vuurtoren. Ze zijn verblind door het licht en overleven zo’n botsing meestal niet.’

Het begon koeler te worden en het werd nu tijd om naar bed te gaan. Met tegenzin stonden de jongens op, ze wensten hun nieuwe oom en tante welterusten en gingen naar boven. Hun mooie slaapkamer zorgde er echter al snel voor dat ze het niet zo erg vonden dat ze naar bed moesten. In zo’n gezellig ouderwetse torenkamer hadden ze nog nooit geslapen.

Ze hadden elk een divanbed. Snuf legde zich aan het voeteneind van Toms bed neer. Een poosje lagen de drie vrienden nog met elkaar te praten. Ze hadden op hun eerste vakantiedag alweer heel wat beleefd en stelden zich veel van de volgende dagen voor.

Het Oude Jachthuis heette hun verblijf. Toen zijn vrienden al in slaap vielen, lag Tom over die naam na te denken. Zou hier vroeger een jager gewoond hebben? ’t Leek wel een middeleeuws gebouw. Misschien was er wel een geschiedenis aan verbonden. Hij moest er oom Nol eens naar vragen.

Met die gedachte viel hij in slaap.

3

De misdaden van heer Isobald

Het was een paar dagen later. De drie jongens en Snuf waren al aardig gewend aan hun nieuwe omgeving. Ze hadden grote tochten gemaakt, in zee gezwommen en gespeeld, zich bruin laten branden door de zon, wandelingen gemaakt door het dorp en de duinen en zich geen ogenblik verveeld. ’s Zondags waren ze naar het kleine kerkje gegaan waar behalve de gezinnen van wat vissers en boeren ook al enkele vroege toeristen waren geweest.

Oom Nol en tante Klara waren niet naar de kerk geweest. Meneer Loopuyt had er eerlijk met hen over gesproken. Hij was vroeger gereformeerd opgevoed, maar op zijn jarenlange zwerftochten was hij van de kerk vervreemd en hij was met een vrouw getrouwd die nietgelovig was opgevoed. Nu hij weer in Nederland woonde, ging hij wel eens een enkele keer naar de kerk, maar niet regelmatig.

Bij het eten werd stil gebeden. Na de middagmaaltijd las oom Nol nu wel hardop uit de Bijbel, omdat zijn gasten dat thuis gewend waren. Ze hadden er die zondagavond over gesproken. De jongens waren eerst een beetje verlegen geweest, maar hadden zich toch niet stilgehouden. Hun gastheer had wel toegegeven dat hij er eigenlijk zelf geen vrede mee had, maar daar was het bij gebleven.

Het was een drukkend warme dag geweest. Nu het al begon te schemeren, hing de lome hitte nog in huis. Zelfs de nabijheid van de zee leek ditmaal geen verkoeling te brengen.

Ze zaten weer buiten, om tenminste een beetje frisse lucht te happen. Zo nu en dan bliksemde het in de verte. Er leek onweer te komen.

‘Oom Nol,’ vroeg Tom, ‘waarom heet dit huis eigenlijk Het Oude Jachthuis? Heeft hier vroeger een jager gewoond?’

‘Weten jullie dat niet?’ zei meneer Loopuyt een beetje verbaasd. ‘Dit was immers het jachthuis dat bij het kasteel hoorde dat hier in de middeleeuwen stond. Hier woonde de jagermeester die voor de valken en de jachthonden van de slotheer zorgde.’