INHOUD

Kent u Corri?

Genadeschot

De Boeddhist

Wintertuin

De grote tomaat

Eendje

Vrouwelijke moordenaars

Zweefsprong

Nat Newsom

Bij de kapper tegenover de wasserette

Reiger

Karateslag

Moeder, moeders moeder en moeders zus Ellen

De zomer van de begraafplaatsen

Waddenzee

Minna zoekt oefenruimte

Verantwoording

Noten van de vertaalster

We hadden vroeger altijd honden en katten. Die katten waren de baas, en niet zo’n klein beetje ook. De godganse dag gaven ze de honden ervanlangs. Wat een tikken kregen die. Eén keer per jaar kwam alle opgekropte kattenhaat naar buiten: dan joegen de honden een van de buurkatten de boom in, wachtten tot die naar beneden kwam en verscheurden hem.

KENT U CORRI?

Ze kan de anderen beneden horen, Janus is er ook nog. Hij heeft net op haar kamer afscheid van haar genomen, en nu neemt hij in de deuropening afscheid van haar moeder. Ineens is het stil, behalve dan dat haar oudere broer aan de andere kant van de gang de douche aanzet. De braadlucht van de gehaktballen is helemaal in haar kamer te ruiken en ze ligt op haar zij in bed met haar kussen tussen haar knieën gepropt. Ze voelt nog steeds de nattigheid van zijn spuug net onder haar neus, en ook zijn vingers. Hij deed echt wel zijn best, en ze zet de televisie aan. Ze ziet het staartje van het regionale nieuws en valt dan midden in een uitzending waarin iemand op zoek is naar een verdwenen familielid.

De hoofdpersoon van die avond is een zoon die tevergeefs op zoek is geweest naar zijn vader. Hij is dertig, een beetje mollig en terwijl hij zegt dat hij niet boos is op zijn vader, moet hij bijna huilen. Hij kan maar niet begrijpen dat zijn vader hem niet geschreven heeft. Als de presentatrice hem vraagt of hij het erg vindt, kan de zoon alleen maar knikken.

Er verschijnt een lichtblonde journalist in beeld die, zo herinnert Louise zich, de premier een keer heeft geïnterviewd voor het journaal, en die nu archieven doorspit en bij officiële instanties aanklopt voor informatie over de verdwenen vader, die luistert naar de merkwaardige naam Corri Nielsen. Nu staat de blonde journalist bij een woonblok van rode baksteen in een voorstad van Kopenhagen. Hij staat op het punt aan te bellen bij de deur van een woning waar Corri Nielsen ooit gewoond heeft, aldus iemand van de gemeente. Ben benieuwd of er iemand thuis is, zegt de journalist, terwijl hij op de bel drukt. Een vrouw op leeftijd met een permanentje opent de deur. Ze kijkt niet naar de cameraman als ze opendoet en ze kijkt ook niet verbaasd genoeg als de journalist zegt dat hij van Danmarks Radio is. We zijn op zoek naar een man die Corri Nielsen heet, zegt de journalist. De vrouw doet de deur iets verder open en zegt: Ja, Corri heeft hier gewoond. De journalist knikt. Kent u Corri? vraagt hij. Ja, antwoordt de vrouw.

Het blijkt dat de vrouw, die Louise nogal een verschrompeld gezicht vindt hebben, getrouwd is geweest met Corri Nielsen, maar dat ze gescheiden zijn. Aan de inrichting van haar huis kan Louise ook zien dat ze vast niet veel gemeenschappelijk hadden. Maar dat boeit de journalist niet. Hij wil weten of de vrouw misschien weet waar Corri nu is. De vrouw lacht en pas dan kijkt ze recht in de camera. Ze ziet er trots uit: Ja, ik weet waar Corri is, zegt ze.

Hoewel Louise best weet dat dit niet het goede moment is om de televisie uit te zetten, zet ze hem toch uit. Haar broer sloft door de gang, verder is het stil. Ze heeft nog geen sms’je van Janus, maar hij vond het vervelend voor haar dat het zeer deed. Ze kijkt naar zijn foto bij de spiegel; hij heeft bruin haar en wil liever niet lachend op de foto. Ook hangt er een foto van haar vader en moeder op vakantie op Bornholm. Dat lijkt haar alweer een tijd geleden en ze denkt even aan Corri Nielsen en aan Janus, die lang is. Hij heeft ook lange, mooie vingers, maar als ze zoenen doet hij dat altijd met zijn tong. Het is raar dat hij niet af en toe zijn lippen gebruikt. Dat is oké, maar het doet haar denken aan die keer dat zij en haar broer mee waren naar het werk van hun vader. Voor een habbekrats moesten ze enveloppen dichtlikken. Ze zaten ieder aan een kant van een grote, ovale tafel en likten de ene na de andere envelop dicht. Het was oké, als die enveloppen er maar niet waren geweest. Ze weet nog goed dat ze omlaag keek, omdat ze niet naar haar broer wilde kijken die er een wedstrijdje van maakte wiens stapel dichtgelikte enveloppen het snelst groeide. Daardoor keek ze te lang naar de adressen die op de enveloppen gedrukt stonden.

De brieven waren uitsluitend aan mannen gericht en door de adressen moest ze denken aan mensen waar ze niet bij hoorde. Ze zag helemaal voor zich hoe ze door hun vreemde kamers liepen. Ze zag ze door een grote sporthal benen, in hun auto zitten voor een stoplicht en met hun fiets of brommer aan de hand langs de stoeprand lopen. Het waren vreemden, maar meer nog vellen blanco papier die ze graag wilde voltekenen. Of zoiets als wanneer je met je moeder voor de etalage van een slager blijft staan en dan in de weerspiegeling van het raam ziet dat er een man naast je komt staan. De man kijkt naar de schaal saucijsjes. Hij overweegt of hij saucijsjes zal kopen, deze onbekende man voor de ruit, maar hij doet het niet. Dan loopt hij weg, maar net voor hij de hoek omgaat, houdt hij zijn pas in en werpt jou of je moeder een merkwaardige blik toe.

Zo had ze zich de situatie voorgesteld en ze had zich voorgesteld hoe ze de man op straat volgde, helemaal tot aan zijn portiek, de hal in en naar boven, naar de tweede verdieping. Ze liep helemaal met hem mee zijn flat in, tot in de keuken. Hier zette hij filterkoffie en hing de foto naast het buffet recht. Daarna ging hij in de kamer zitten en zette de tv aan om naar het journaal te kijken.

Ze had naar de man gekeken terwijl hij met zijn duimen over de armleuningen wreef. Ze keek naar hem tijdens het journaal, ze keek naar hem terwijl hij gehaktballen at. Daarna moest ze zich wel onderwerpen aan zijn routines op de wc en aan de sfeer in de slaapkamer toen de man zijn tijdschrift op het nachtkastje legde en zijn arm uitstak om het licht uit te doen.

Daar had hij dan gelegen onder zijn witte lakens in de geur van dons, en Louise had zin gehad om te huilen. Ze wilde de man wakker schudden om te vragen of hij een auto had. Want als hij een auto had, dan mocht hij haar nu wel naar huis brengen. Ze had geen zin om langer te blijven. Nu wilde ze terug naar haar moeder, maar dat kon niet omdat de man, die in werkelijkheid een naam op een envelop was, aan haar vastgekleefd zat, en toen ze later bij alle deuren in de portiek aanbelde om te vragen of ze iets wisten over die man op de tweede verdieping, zeiden de mensen nee. Hij kon Olsen, Madsen, Hansen of Nielsen heten. Niemand die het wist.

‘Voel je je wel oké, zal ik papa halen?’ had haar broer gevraagd, die dag dat ze enveloppen moesten dichtlikken op hun vaders kantoor, en Louise herinnert zich dat ze had gezegd dat ze de lijm vies vond.

‘Ik heb een raar gevoel in mijn buik,’ had ze gezegd, waarop haar broer hun vader was gaan halen.

Maar dat was toen denkt ze, terwijl ze haar vingers in haar slipje laat glijden, daar waar de huid dun is. Het trekt nog een beetje, maar dat zal wel overgaan. Nu ruimt haar moeder de afwasmachine in en haar vader zet het late nieuws wat harder. Ze zet haar mobieltje op stil en sluit haar ogen. Geen bericht van Janus. Wat een rare naam ook eigenlijk.

GENADESCHOT

Als hij fluit, komt de hond naar hem toe, hij doet hem de riem om en trekt hem een stukje het bos in, zodat ze niet direct in het oog lopen. Het wordt al donker; tussen hem en Morten ligt een stuk braakland, dus hij kan gewoon blijven staan. Morten loopt over zijn erf en zijn rode teef, een slank, ruwharig beestje, volgt hem op de voet. Morten heeft altijd alleen maar teckels gehad. Kleine agressieve honden die automatten en alles wat van leer is kapotbijten, en Henrik houdt niet van kleine honden. Maar als ze op vossenjacht gaan, neemt Morten zijn teckel mee en als ze gaan jagen bij de fjord, neemt Henrik zijn kleine münsterländer plus zijn lokeenden mee. Hoe vaak zaten ze niet in de caravan ginds in het veen op de jachtgrond van de Tuinman, terwijl ze in de geur van natte hond slappe koffie uit plastic thermosflesdoppen dronken en ze weer eens opmerkten hoe handig het was dat Henrik een grote hond had voor het een en Morten een teckel voor het andere. Maar nu loopt Morten over zijn erf, in zijn eentje. In de keuken brandt een lamp, die is hij zeker vergeten uit te doen. De hond komt niet boven de schacht van zijn laarzen uit. Zo te zien repareert Morten iets bij de deur in de voorgevel. Er valt zoveel te repareren nu. Er valt zoveel te verwerken. Henrik heeft bijvoorbeeld altijd gedacht dat het aan Mortens vrouw lag, want je kreeg bij haar het gevoel dat ze Morten vooral leuk vond omdat hij niet goed genoeg was. Het moet niet makkelijk voor Morten geweest zijn om een vrouw te hebben die altijd over de horizon wilde kijken. Ze gebruikte te grote woorden en het moet ook pijnlijk voor Morten geweest zijn dat de leerlingen aan wie zijn vrouw Deens gaf, haar de Zanglijster noemden, en je kunt het ook zien aan hun huis, met van die kleine ruiten en kozijnen in Zweeds rood. Bij de voordeur staat van dat rieten spul en binnen in de woonkamer hebben ze zo’n lange houten tafel en zelfgemaakte kussens; aan de muur hing iets wat ze naïeve kunst noemden.

Als je bij Morten en zijn vrouw op bezoek was, voelde je je altijd een beetje misplaatst. Vooral Tina leek dan het type dat er geen moeite mee had om haar hand in een eend te steken en de ingewanden eruit te trekken. Ze was op het platteland opgegroeid, vandaar. Van het meeste wist ze hoe het er vanbinnen uitzag. Het kon haar niet schelen als het een beetje stonk, zolang je het maar ergens voor kon gebruiken. Tina was goedgeefs, maar Mortens vrouw hamsterde juist van haar omgeving. Ze vond dat zaken diploma’s, namen en certificaten moesten hebben. Zelfs de honden van Morten moesten een stamboom hebben en lange namen, maar dat vond Morten juist zo leuk aan haar. In zijn ogen zag ze er ook fantastisch uit met haar schooltas, blonde haren en paarse blouse. Hij vond het vermakelijk dat zijn honden, die hij – om niet voor gek te staan – Muggi, Molly en Sif noemde, eigenlijk heel geavanceerde namen hadden. Eentje had zelfs Ariadne Pil-Neksø geheten. Dat laatste naar een kennel in Noord-Jutland, en Morten mocht graag vertellen hoeveel Ariadne Pil-Neksø gekost had, maar Ariadne Pil-Neksø was er nooit in geslaagd om een vos uit zijn hol te jagen en Henrik schoot de hond dood, terwijl die in een molshoop aan het wroeten was op het veldje achter het huis.

Zo doe je dat, denkt hij, terwijl hij zijn hand uitsteekt naar zijn grote hond. Het schemert, een natte tong likt zijn handpalm. Hij kijkt naar zijn kameraad die over zijn erf heen en weer loopt, nu met iets wat op een boormachine lijkt. Morten met zijn hond. Dat levendige kleine beest, een en al instinct, maar in wezen zo kwetsbaar, alsof het altijd net tekortschiet. Deze wonderlijke band tussen hond en jager, waar hij eigenlijk geen woorden voor heeft, maar wat zoiets is als samen staan pissen, is de reden waarom een jager zijn eigen hond moet kunnen afmaken. Zo is het; schiet je beste vriend dood, maar geef toe als je iets niet kunt. Zo had Morten het geformuleerd, bijna tien jaar geleden aan de keukentafel, terwijl hij beweerde dat zijn toenmalige hond kanker had.

‘Je moet genoeg zelfkennis hebben om te weten wat je wel en niet kunt,’ had Morten gezegd. ‘Als jij die van mij afmaakt, dan maak ik die van jou af als het zover is.’

Morten had omlaag gewezen naar Henriks eerste jachthond. Het dier, een mooie grote hond, lag voor de radiator en had naar hem opgekeken.

Ze besloten het niet aan de grote klok te hangen en zoals afgesproken schoot hij Mortens hond (die met kanker) dood en drie jaar later maakte Morten voor de eerste keer een hond van hem af. Toen stonden ze quitte, want de volgende van Henrik ging uit zichzelf dood. Maar met Mortens honden was het niet zo gegaan. Met die honden was het anders gegaan, en daar is op zich ook niets mis mee. Zowel vanuit de hond als vanuit de jager gezien is een genadeschot het beste. Het is veel zieliger om zo’n beest in een auto te stoppen en af te voeren naar de dierenarts. Een genadeschot, terwijl de hond iets aan het doen is wat hij graag doet, is een mooie dood voor een hond, zelf wil hij ook best neergeknald worden op het moment dat hij op z’n diepst in Tina is. Daar zou hij geen enkel bezwaar tegen hebben en toch voelt hij zich onbehaaglijk daar aan de rand van het bos, terwijl Morten over zijn erf loopt op een manier waaraan je duidelijk kunt zien dat zijn vrouw en kinderen hem verlaten hebben. Dat kan hem toch nauwelijks verrast hebben. Iedereen wist al jaren dat zijn vrouw er op een dag vandoor zou gaan. Iedereen vond al jaren dat Morten er zo klein uitzag naast haar en toch was het altijd zo gezellig in de caravan van de Tuinman, al was Morten met de jaren nogal een snoever geworden. Ze waren altijd goede vrienden gebleven, maar een beetje scheef was hun verhouding wel. Hij had nooit verstek laten gaan. De eerste hond van Morten schoot hij dood toen die uit een vossenhol kroop. De volgende maakte hij af tussen de kerstbomen. Nummer drie had veel pijn door een aanrijding, althans dat beweerde Morten, maar het zou net zo goed iets anders geweest kunnen zijn. Het dier was er zo ellendig aan toe geweest dat Henrik hem klaar moest leggen voor het genadeschot, en de hond met die belachelijke naam maakte hij af achter het huis. Nummer vijf schoot hij dood in de achtertuin, op een dag dat Mortens vrouw niet thuis was en nu was er die laatste teckel die Morten op de voet volgde. Een man met zijn hond in de schemering, maar er was meer. Hij moest het in zich opnemen, nu. Goed kijken, want zo was het en niet anders; iets in Morten onttrok zich aan het zicht. Een of ander vreemd complex, volgens Tina. Hij wist niet wat het was. Hij wist evenmin wat hij ervan zeggen moest, behalve dan dat het naar slachtafval stonk, en dat die geur bleef hangen.

DE BOEDDHIST

Voordat de Boeddhist directeur werd van de hulporganisatie Hulp van Mens tot Mens was hij een gewone christen en ambtenaar bij het ministerie van Buitenlandse Zaken. Hij schreef de speeches van de minister van Buitenlandse Zaken en legde daarmee de minister van Buitenlandse Zaken woorden in de mond. Dit is een vorm van liegen en aanvankelijk deerde hem dat niet. Maar toen hij ontdekte dat hij boeddhist was, begon het hem toch parten te spelen. Het idee van boeddhist zijn was als het ware zijn geest binnengeslopen en had vorm gekregen kort nadat zijn vrouw had aangekondigd dat ze wilde scheiden. De boeddhist kwam binnen en ging tegenover hem aan zijn bureau op het ministerie van Buitenlandse Zaken zitten. Hij bekeek de boeddhist en meende dat dit een prima format voor hem was. Boeddhisten zijn goede mensen. Ze hebben meer diepgang. Boeddhisten zien verbanden die niemand anders ziet. Dit waren kwaliteiten die hij in zichzelf herkende, maar die hij nog wel verder kon ontwikkelen, en dus werd hij boeddhist. Als hij geen boeddhist was geworden, dan zou de scheiding hem veel meer pijn hebben gedaan, maar een boeddhist verwerft inzicht door pijn. Hoe pijnlijker iets is, des te wijzer een boeddhist wordt, dacht de ambtenaar en hij schreef zich uit bij de Lutherse Kerk.

Kort nadat de Boeddhist gescheiden was en boeddhist was geworden, bekijkt hij in de spiegel zijn gezicht onder het dunne melkboerenhondenhaar. Hij heeft een bleke huid, maar het gaat niet om de buitenkant. De Dalai Lama zou nooit tegen een minister liegen en hij zou geen internationale leugens verkondigen. En belangrijker nog, de Dalai Lama zou niet terugdeinzen voor pijn. De Dalai Lama lacht als het ware om dingen die pijn doen en hoe meer de Dalai Lama in een hoek wordt gedrukt, hoe voelbaarder zijn aanwezigheid in de wereld. Je moet de lat hoog leggen, denkt de Boeddhist en hij besluit een artikel voor een landelijke krant te schrijven. Het artikel gaat over zijn werkplek, het ministerie van Buitenlandse Zaken, en verder over de leugens die uit de mond van de minister van Buitenlandse Zaken komen. De premier is een schurk, en de minister van Buitenlandse Zaken liegt. Ik kan het weten want ik schrijf alle speeches, schreef de Boeddhist in de krant en de volgende dag ging hij met een schoon geweten naar zijn werk. Elke vorm van tegenstand is goed voor je karakter en omdat de Boeddhist een ambtenaar in overheidsdienst was, kon de minister van Buitenlandse Zaken de Boeddhist niet ontslaan. Wel kon de secretaris-generaal op een ernstige manier dezelfde lift nemen en dat deed hij dus. Omhoog en omlaag, omhoog en omlaag met de Boeddhist in het ministerie van Buitenlandse Zaken.

Kort na het artikel en het liftavontuur met de secretaris-generaal ziet de situatie van de Boeddhist er als volgt uit: hij is gescheiden. Hij mag zelf verlof nemen van zijn werk op het ministerie. Nu zijn er drie dingen die pijn doen. De minister van Buitenlandse Zaken doet pijn. Zijn vrouw doet pijn en de manier waarop ze nu ook hun huis in Charlottelund wil verkopen en – last but not least – doet het pijn dat zijn talent om als boeddhist en voormalig ambtenaar van het ministerie van Buitenlandse Zaken blijvende veranderingen in de wereld teweeg te brengen niet benut wordt. Zijn drang om goed te doen overweldigt hem. ’s Nachts ligt hij vol verlangen wakker om de wereld om hem heen een positieve wending te geven. Hij rijdt rond in Kopenhagen, popelend om aan het werk te gaan en klaar voor een ommezwaai. Hij rijdt rond in zijn rode Citroën Berlingo en houdt zijn vrouw in de gaten. Hij rijdt rond in zijn rode Citroën Berlingo en houdt de minister van Buitenlandse Zaken in de gaten. Hij heeft het beste met ze voor. Maar hij wil ze ook graag molesteren. Dat voelt tegenstrijdig, maar de Boeddhist houdt van ze, terwijl hij ook zin heeft om ze te molesteren. Ik zou ze maar wat graag molesteren, fluistert hij voor zich uit en op het moment dat het woord molesteren hem ontglipt, ziet hij zichzelf in de achteruitkijkspiegel. Wat hij ziet is een boeddhist. Gelukkig ben ik een boeddhist, denkt hij. God mag weten wat er in me gevaren zou zijn als ik geen boeddhist was geweest.

Maar nu is hij boeddhist en boeddhisten hebben een geëxpandeerde ziel. Hij rijdt ’s nachts door het noordelijke deel van Kopenhagen en ontdekt dat de boeddhist in hem het sterkst is. Het goede in hem is groot. Dat voelt goed en ook voelt hij hoe zinvol alles is. Het universum biedt hem coördinaten. Het universum heeft iets met hem voor. Als het universum niets met hem voor zou hebben, zou A) zijn vrouw hem niet verlaten hebben en B) het ministerie van Buitenlandse Zaken hem niet onder druk gezet hebben om te vertrekken. Achter zoiets zit een bedoeling, en de Boeddhist heeft al langer het gevoel dat juist hij de bedoeling achter de dingen begrijpt. Hij heeft ook al langer het gevoel dat alleen een sterke, ongebonden man de wereld kan redden. Hij is boeddhist en voormalig ambtenaar van het ministerie van Buitenlandse Zaken. Twee vliegen in één klap. Hij is boeddhist, voormalig ambtenaar en hij is gewend te liegen. Zelfs drie dingen tegelijk dus.

Niet lang daarna ziet de Boeddhist een vacature in een landelijke krant en hij beschouwt dit opnieuw als een teken van het universum. De hulporganisatie Hulp van Mens tot Mens met standplaats Århus zoekt een directeur. Aha, denkt de Boeddhist, op dat moment werkloos, gescheiden en onderhuurder ergens in Sydhavnen. Aha, denkt hij, een organisatie is een goed uitgangspunt als je de wereld wilt veranderen.

Dat een organisatie een goed uitgangspunt is als je de wereld wilt veranderen, komt door twee dingen: 1) Een organisatie verkoopt geen producten, maar meningen. 2) Dat een organisatie meningen kan verkopen, heeft te maken met idealen. Die heeft hij te over. Maar er is meer. Idealen trekken jonge mensen en andere idealisten aan. De jongeren en de idealisten zullen zich samen voor de Boeddhist en de Zaak inzetten. Hij kan grotendeels zelf bepalen wat de Zaak inhoudt, zolang die maar valt onder Hulp en Mensen en De Derde Wereld. Drie zaken waar hij positief tegenover staat. Er is niets beters dan een wereld waarin iedereen even dik is, niet té dik natuurlijk, maar wel gelukkig. De Boeddhist in zijn ondergehuurde woning in Sydhavnen besluit alvast dat hij directeur wil worden van de hulporganisatie Hulp van Mens tot Mens. De Boeddhist besluit dat hij de vrijwilligers Wereldambassadeurs zal noemen. De Boeddhist wil hun baas worden, of beter nog: hij wil hun leider zijn.

Om de baan te krijgen, zal hij moeten liegen. Nee, herstel: Om de baan te krijgen zal hij zichzelf woorden in de mond moeten leggen. In het belang van de goede zaak mag dit best, en hij is er bedreven in. Hij schrijft een goede en afgewogen sollicitatiebrief. Hoe simpel is het niet om te verzwijgen dat hij niet langer getrouwd is met de vrouw die als zijn echtgenote te boek staat. Het is ook geen probleem dat zijn post van zijn oude adres in Charlottelund doorgestuurd moet worden. Het is een eitje om een paar knelpunten uit zijn cv te schrappen en als dat klaar is, stuurt hij de sollicitatie op. Als hij wakker ligt op zijn luchtbed op de grond in de woning die hij onderhuurt in Sydhavnen, komt dat niet doordat hij gelogen heeft. Hij is tot het inzicht gekomen dat het doel de middelen heiligt. Als hij wakker ligt, komt dat doordat hij benieuwd is of het bestuur van de organisatie op enigerlei wijze om hem heen zal kunnen. Dat kunnen ze natuurlijk niet. De voorzitter is al overtuigd zodra hij de envelop opent en ziet dat het briefpapier van het ministerie van Buitenlandse Zaken is. Het bestuur is het helemaal met hem eens en de Boeddhist wordt meteen gebeld. Het bestuur houdt van de stem van de Boeddhist door de telefoon. Het bestuur houdt ook van de manier waarop de Boeddhist ‘bereid is meteen naar Århus te komen’. Tijdens het gesprek houdt het bestuur van de manier waarop hij uit zijn glas water drinkt. Ze houden van het geluid van zijn trouwring die tegen het glas en de tafel tikt. Ze houden van zijn engagement met de wereldproblematiek. Ze houden van zijn dromen over een groter en sterker Hulp van Mens tot Mens. De Boeddhist heeft visie. De Boeddhist is een familiemens. De Boeddhist had ooit een diplomatenpaspoort. Het bestuur heeft zoiets nooit eerder meegemaakt. Ze zijn volledig verblind en een zonnebril zou geen overbodige luxe zijn. De Boeddhist is meer dan overtuigend. Ze konden, zoals ze later zouden zeggen ‘met geen mogelijkheid om hem heen’. Of zoals het vrouwelijke bestuurslid het achteraf tegen een journalist van de lokale krant formuleerde: Hij had van die leren elleboogstukken. We dachten dat hij een intellectueel was. Maar dat zegt ze later pas.

Want nu zijn we op het punt aangekomen dat de Boeddhist leider is geworden van een beweging en op dit punt, vlak voordat hij gaat verhuizen, koopt hij een jonge hond. Het hondje is een zwarte labrador en de Boeddhist noemt hem Sancho. Boeddhisten zijn goed voor dieren, en leiding geven gaat over het inbrengen van zachte waarden in de arbeidsstructuur, en Sancho is zacht. De Boeddhist zet de hond op de vloer van zijn rode Citroën Berlingo en rijdt Sydhavnen uit. De Boeddhist is nu op weg naar Århus met plannen voor zijn leven en voor de wereld. Hij heeft een luchtbed op de achterbank liggen, tien schone onderbroeken, hij heeft plannen voor de wereld en de sleutel van een dienstwoning in Århus. Hij is de nieuwe directeur van de organisatie Hulp van Mens tot Mens, en hij heeft in de krant gestaan. Nu rijdt hij een grotere toekomst tegemoet dan hij zich had voorgesteld. Hij rijdt zo’n toekomst tegemoet waar vrouwen wel iets in zien. Wie weet komt hij op een dag ook de minister van Buitenlandse Zaken wel tegen op een plantage in een derdewereldland, waar hij dan de gastheer is. Hij lacht wat voor zich uit en stopt alleen als Sancho moet plassen. Zelf is hij boeddhist en die plast alleen als hij dat wil.

Op een parkeerplaats ten westen van Odense, als de hond aan het plassen is, kijkt hij eens goed naar zijn auto, de Berlingo. Hij bedenkt dat deze auto geknipt is voor hem: van koplamp tot achterlicht straalt de Berlingo ruimtelijkheid uit. Het speciale design met die schuifdeur maakt het in- en uitstappen met schooltassen, boodschappen en de wens om een verschil te maken in de wereld eenvoudiger. Je kunt veel zeggen van de Berlingo, maar sexy isie niet, denkt de Boeddhist. Maar dat is helemaal oké, want de Berlingo staat voor innerlijke en niet voor uiterlijke waarden. Het design straalt uit dat de bezitter ervan zowel praktisch, betrouwbaar als flexibel is. Het is ook niet onbelangrijk dat de Berlingo een veilige auto is. De cabine heeft een metalen kooi die zo solide schijnt te zijn dat je daarbinnen niets kan overkomen.

De Boeddhist zet de hond terug in de auto en terwijl hij de parkeerplaats afrijdt, dringt het tot hem door dat ook de Berlingo een teken van het universum is. Hij rijdt in de veiligste auto die er te koop is. Hij rijdt in een auto waarin je niet kunt sterven. Maar hoewel gevaarlijke zaken, zoals bijvoorbeeld de dood, niet van buitenaf de Berlingo in kunnen komen, betekent dat niet dat het gevaar niet al in de auto aanwezig is. De Boeddhist beseft dat als hij het kwaad van de wereld was, hij bang voor zichzelf zou zijn. Als ik slecht was, zou ik mezelf haten, denkt de Boeddhist. En als ik iemand was die het goede met de wereld voor had, welke auto zou ik dan nemen, vraagt de Boeddhist zich af terwijl hij een Volvo met een Zweeds kenteken inhaalt. Een hypothetische vraag. De Boeddhist heeft al voor de Berlingo gekozen.