Renate Dorrestein

ZEVEN
SOORTEN
HONGER

Uitgeverij Podium
Amsterdam

Voor Dirk H.

© 2016 Renate Dorrestein

Omslagontwerp Rob Westendorp

Verzorging ePub CO2 Premedia

Foto auteur Ruud Pos

ISBN e-book: 978 90 5759 800 5

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, juni 2016

www.renatedorrestein.nl

www.uitgeverijpodium.nl

Maandag

Een

Door het open raam van haar werkkamer ziet Nadine haar man met zulke grote stappen over de oprijlaan naar het hek lopen dat zijn blauwe stropdas over zijn schouder fladdert. Binnen een paar tellen zal hij op de parkeerplaats zijn, zwetend van ongeduld. Hun bezoekster is natuurlijk verlaat vanwege files hier en files daar, en je kunt het iemand niet persoonlijk kwalijk nemen dat er in dit land onvoldoende asfalt is, maar Derek denkt natuurlijk: vertrek dan verdomme gewoon bijtijds.

Ze hoort een autoportier dichtslaan. Kalm aan, Derek, laat onze gast eerst even op adem komen zodat ze rustig de enorme villa in zich kan opnemen, met het statige bordes dat wordt geflankeerd door twee serres. Ook de tuin is een en al weelde: de magnolia is van de week als een ontploffende bom tot bloei gekomen, de narcissen zijn niet te tellen, de krentenboompjes staan bijna in bruidstooi en de merels zingen zich de longen uit het lijf. Heerlijke maand, april. De maand van nieuw leven, nieuwe hoop.

Nadine kijkt nogmaals uit het raam. Daar komen ze aan over het knisperende schelpenpad, Derek voorop, dampend van zelfbeheersing. Haar hart gaat naar hem uit. Ze hebben zich allebei de hele ochtend moeten haasten voor deze afspraak. En nu maar duimen dat die verder ongestoord zal verlopen. Het is hun beleid dat iedereen die hier in huis verblijft elk moment aanspraak kan maken op hun tijd, en al hebben ze momenteel maar zestien gasten, die hebben op de gekste ogenblikken behoefte aan ondersteuning. Mensen voelen zich nu eenmaal het prettigst bij veel persoonlijke aandacht.

Nadine verschikt wat aan haar haar en kijkt nog een keer in haar agenda. Kristel heet hun bezoekster, die ze nu samen met Derek het huis hoort binnenkomen. Ze merkt dat ze met haar tanden knarst en dwingt haar lippen snel tot een glimlach. Al zie je nog zo tegen iets op, je weet ook: over een paar uur is het alweer voorbij.

Of hadden ze deze Kristel toch moeten afpoeieren, zoals ze altijd met journalisten hebben gedaan, omdat discretie bij hen nu eenmaal hoog in het vaandel staat? Maar nood breekt wet wanneer de boekingen wat teruglopen. En beschaafde publiciteit in een nette krant met het juiste lezersprofiel is de goedkoopste vorm van acquisitie.

Op de mahoniehouten vergadertafel ligt de glanzende brochure van het William Banting Instituut al klaar. De omslagfoto laat achter de villa een glinsterende reep zee zien. In werkelijkheid is het strand bijna twee kilometer verderop, maar niettemin is de nabijheid van de kust goed in de atmosfeer voelbaar. Als Nadine ’s ochtends wakker wordt in hun privé-appartement op de tweede etage, kan ze de branding ruiken.

Derek gooit de deur open en beent naar binnen. Alsof je een paard in huis hebt, denkt ze vaak, het is werkelijk net alsof je een paard in huis hebt.

‘Haasje,’ zegt hij afgemat.

Energiek steekt zij haar hand uit naar de jonge journaliste. ‘Dag Kristel. Ik ben Nadine.’

‘Hallo,’ zegt Kristel. Ze heeft een gave huid, halflang blond haar en bijna lichtgevende tanden: een geslaagde representante van haar generatie.

‘Ga zitten. Koffie?’

‘Kristel was na de file ook nog een beetje verdwaald,’ zegt haar man toonloos terwijl hij zijn lange lichaam op een stoel laat zakken.

‘Ja, mijn tomtom wilde me aan de andere kant van de snelweg hebben?’ Het meisje spreekt als een teenager in een Amerikaanse campusfilm, met zo’n overbodig ingebouwd vraagteken. Ook dat nog.

‘En je moet altijd doen wat je tomtom zegt, hè,’ veronderstelt Derek.

Nadine legt haar hand op zijn schouder en knijpt er even in. De meeste mensen die hier voor het eerst komen, zijn zo beleefd iets aardigs over het huis te zeggen. Maar misschien heeft dat kind dat net al gedaan, in de imposante hal die wordt gedomineerd door een olieverfportret van William Banting, de Britse grondlegger van hun methode. Wat niet wegneemt dat ze nu best ook nog bewonderend commentaar zou kunnen leveren op het vertrek waarin ze wordt ontvangen. De hoge ramen, de rozetten van stucwerk, de royale open haard.

‘En toen kwam ik op een T-splitsing…’ zegt Kristel.

‘Zei je dat er koffie is?’ onderbreekt Derek haar.

Nadine pakt de thermoskan van tafel. ‘Laat ik maar even verse halen.’

Haar man zegt tegen het plafond: ‘Ja, deze staat hier natuurlijk al een half uur.’

‘Voor mij geen koffie, hoor,’ zegt Kristel. ‘Een glas water, misschien?’

Nadine gaat zitten, slaat haar benen over elkaar en schuift de brochure over het tafelblad.

Het meisje gaat nu eindelijk ook zitten. Ze haalt een blocnote en een telefoon uit haar tas. ‘U hebt er geen bezwaar tegen dat ik het gesprek opneem?’

‘Zullen we elkaar tutoyeren?’ vraagt Derek op een toon die verraadt dat hij dat al eerder heeft voorgesteld.

Nadine denkt: we worden oud, schat. We worden samen oud. Derek heeft betere botten dan zij: gezichten met zijn soort kin en jukbeenderen blijven altijd iets knaps en jongs houden, al is iemand bijna zestig. Zelf moet zij daar meer moeite voor doen.

‘Dus u hebt er geen bezwaar tegen dat ik het gesprek opneem?’

Nadine wuift met haar hand.

Kristel werpt een turende blik op haar telefoon, drukt op een knop, brengt het toestel naar haar mond en zegt: ‘Even testen of hij het doet. Test, twee, drie, vier?’

Derek buigt zich voorover. ‘Werk je al lang in de journalistiek?’ Hij spreekt het woord uit alsof het om prostitutie gaat.

‘Wacht even,’ zegt Kristel. Ze drukt weer ergens op. Glashelder klinkt uit de telefoon: ‘Even testen of hij het doet. Test, twee, drie, vier?’ Ze legt het toestel terug op tafel. ‘Dit is mijn eerste stageplek? Ik zit nog op de School voor Journalistiek.’

‘Maar dat is al heel wat,’ zegt Nadine lukraak, om te voorkomen dat Derek gepikeerd gaat zitten doen omdat ze zijn afgescheept met een stagiaire. Praten ze een keer met de pers, krijgen ze dit.

‘Horen jullie dat er niet bij te zeggen als je opbelt voor een interview?’ wil Derek weten. Hij begint aan zijn linkeroorlel te trekken.

‘Zullen we maar gewoon beginnen?’ stelt Nadine snel voor.

‘Dat zou ik aan mijn stagebegeleider moeten vragen,’ zegt Kristel tegen Derek.

‘Door de telefoon zei je,’ herneemt Nadine, ‘wat zei je ook alweer? Je wilde naar aanleiding van ons vijfentwintigjarige jubileum komen praten over het geheim achter het succes van het William Banting Instituut.’ Vragen naar een geheim. Daardoor had ze meteen kunnen weten wat voor vlees ze in de kuip had. Resoluut zegt ze: ‘Dat geheim is snel onthuld, Kristel. Toen ik elf was hield mijn moeder namelijk op met koken.’

Derek heeft zijn oor losgelaten. Half geamuseerd, half vertederd kijkt hij haar aan.

Kristel fronst haar gebeeldhouwde wenkbrauwtjes. Dan zegt ze gretig: ‘De feiten zet ik wel in een kader met bullets, dan heb ik meer ruimte voor uw persoonlijke verhaal. Maar wat bedoelde u nou met wat u over uw moeder zei?’

‘Zullen we elkaar toch maar tutoyeren?’ vraagt Derek met samengeknepen ogen.

‘O, dat had je soms met vrouwen van die generatie,’ vervolgt Nadine. ‘Die konden er zó gruwelijk de pest over in krijgen dat er altijd maar voetstoots en zonder enig blijk van waardering werd aangenomen dat zij voor hun gezin zorgden! En dan gingen ze in staking.’

‘Arm Haasje,’ zegt Derek.

‘Ach, het heeft me ook een hoop gebracht. Want weet je, Kristel, wat ik ontdekte toen mijn moeder ophield met koken? Als je niets te eten krijgt, val je heel snel af.’

‘Niet!’ roept Kristel uitbundig. ‘Dat verhaal verzint u gewoon!’

Derek geeft vier vinnige tikken op het tafelblad. Tu-toy-e-ren. Als hij zich eenmaal in iets vastbijt, ben je nog niet van hem af.

Of was dat signaal soms voor haarzelf bestemd? Want wat zei ze nou net? Had ze het heus over afvallen? Dat is geen term die hier in huis gebruikt wordt. Te plat, te eenduidig. Volgens hun brochure draait het in het William Banting om ‘verandering van leefstijl’. Dat klinkt voor alle betrokkenen prettiger en beschaafder. Vlug zegt ze: ‘Voor een totaalbeeld van onze werkwijze zal Derek je zo wel even rondleiden. Onze fitnessruimte is net gerenoveerd en we hebben een nieuwe waterval in het saunalandschap.’ We hebben ons recentelijk het schompes geïnvesteerd, Kristel. Neem daar nota van.

‘Maar toen u elf was, wist u toch nog niet dat u later hier…’

‘Toen Nadine elf was, kende ze mij nog niet,’ verklaart Derek.

‘Dus het was uw idee om…’

‘Het was jouw idee. Jóúw idee.’

Kristel kijkt van de een naar de ander.

Nadine onderdrukt een zucht. ‘Derek bedoelt dat je je en jij tegen ons kunt zeggen.’

‘Dat is niet professioneel,’ zegt Kristel boos.

Er valt een korte stilte waarin Derek licht snuivend zijn vingers een voor een laat knakken. Nadine schenkt hem en zichzelf een kopje van de oude koffie in. Dan knikt ze naar de brochure: ‘Daar staat het allemaal in. De ontstaansgeschiedenis van ons instituut, de historie van de villa, de filosofie van William Banting.’

Kristel slaat de folder niet open. Ze vraagt: ‘Hoeveel patiënten…’

‘Cliënten!’ schreeuwt Derek bijna. ‘Geen patiënten! Zij zijn niet ziek en wij zijn geen medici. Nadine heeft een achtergrond bij de Bilderberg-hotels en ik ben van huis uit moleculair bioloog. Wij hebben niet de pretentie arts te zijn. Wel hebben we een staf van gecertificeerde trainers, diëtisten, enzoverder, enzoverder.’ Hij is steeds sneller gaan praten.

‘Cliënten, dan,’ zegt Kristel met een wegwerpend gebaar. ‘Hoeveel hebt u er in huis?’

‘We hebben ruimte voor vijfentwintig gasten,’ zegt Nadine. Automatisch denkt ze even aan hun laatste nieuwkomer, de heer Sand. Hopelijk begint hij zich al thuis te voelen. Het is haar eer te na als iemand er hier ontheemd bij loopt.

‘Kan ik straks met een paar cliënten praten?’

‘Nou, ze zijn allemaal met hun programma bezig. De behandeling hier is niet goedkoop, en het verblijf ook niet, dus de mensen zouden gek zijn als ze maar wat liepen te lanterfanten. Iedere minuut wordt benut om het gewenste resultaat zo snel mogelijk te bereiken. De tarieven staan trouwens vermeld op pagina 23 van de brochure. Op basis daarvan kan iedereen zijn eigen programma samenstellen.’

‘Maar ik hoor ook graag hún kant van het verhaal,’ zegt Kristel. ‘Hun ervaringen en zo?’

‘Ik dacht dat ik je dit aan de telefoon al had uitgelegd. Ons privacybeleid is heel strikt. Onze gasten zijn doorgaans afkomstig uit het hogere segment van het bedrijfsleven, denk aan CEO’s, bestuursvoorzitters en andere eindbeslissingsbevoegden, en uit de media en entertainmentindustrie. Dat zijn geen mensen die hun verblijf hier aan de grote klok willen hangen.’

Kristel leunt voorover. ‘Bedoelt u dat ze zich daarvoor schámen?’

Ingehouden zegt Derek: ‘Mijn vrouw bedoelt dat wij hun identiteit afschermen, conform de overeenkomst die we met hen sluiten.’

‘Kristel,’ zegt Nadine, ‘je kunt in je artikel vermelden dat anonimiteit hier gewaarborgd is. Wil je de nieuwe waterval nog zien?’ Ze kijkt op haar horloge. ‘Over een kwartier is de sauna leeg, dan kun je daar op je gemak rondkijken.’

Kristel raadpleegt de notities op haar blocnote. ‘Komen hier ook mensen van adel of van het Koninklijk Huis?’

‘Nee,’ zegt Nadine. Als je het over de adel hebt, dan praat je over geslachten die eeuwenlang gedrild zijn om zich van alles te ontzeggen, want zo blijven de rijken rijk. Matigheid wordt hun met de paplepel ingegoten. En van matigheid moet het William Banting Instituut het niet hebben.

Kristel kijkt om zich heen alsof ze vermoedt dat er achter de zijden gordijnen een baron verstopt kan zitten. Maar kennelijk besluit ze het onderwerp te laten varen. ‘Op uw website staat dat u succes garandéért?’

‘Jazeker,’ zegt Derek.

‘Maar u kunt toch nooit garanderen dat iedereen…’

‘Kwestie van de juiste motivatie aanboren.’

Nadine licht toe: ‘Een beroep op louter zelfbeheersing is uit de tijd, vind je niet, in een wereld waarin consumeren de belangrijkste dagelijkse activiteit is? Daarom laten wij onze gasten bij aanvang van de behandeling een borgsom betalen. Een bedrag ter grootte van één nettojaarinkomen. Dat geld krijgen ze alleen terug als ze binnen de tijd die ze zichzelf daarvoor hadden gesteld hun doel hebben bereikt, en dat doel bepalen ze ook zelf.’

Kristel ademt sissend in. Haar neusvleugels beginnen zichtbaar te trillen.

Nadine tikt op de brochure. ‘Pagina 12.’

‘O. En als ze hun doel niet bereiken, of niet op tijd?’

‘Dat is in al die vijfentwintig jaar nog nooit voorgekomen.’

Ze gaat rechtop zitten. Het is hun grootste wapenfeit dat ze vanaf het begin aan iedere gast zijn borgsom hebben gerestitueerd. Het is een ingebouwde garantie geworden, en precies daaraan dankt het William Banting Instituut zijn goede naam. Wie hier komt kuren, zal niet falen. Want hier werken vakmensen. Welwillend zegt ze: ‘We hebben het over een groep particulieren die gewend is hun geld voor zich te laten werken. Onze boeteclausule is precies het soort externe motivering waarmee ze het meest gediend zijn.’

‘Maar hoopt u dan niet eigenlijk…’

Derek schiet weer overeind. ‘Dat zou niet erg ethisch zijn. Het zou zelfs het einde van ons instituut kunnen betekenen. Wij kunnen ons geen opspraak veroorloven.’

Zonder overgang voelt Nadine haar slapen bonzen. Scherp zegt ze: ‘Verder nog vragen, Kristel?’

Derek trekt een wenkbrauw op. Oplettend kijkt hij haar aan.

Ze had hem haar misstap meteen moeten opbiechten. Ze had diezelfde nacht nog open kaart met hem moeten spelen. Of anders tenminste de volgende ochtend, toen ze scheel van de koppijn wakker werd. Maar als je moeder ophoudt met voor je te koken als je elf bent, blijf je je levenslang op onbewaakte momenten afvragen of je wel aanspraak op iemands liefde mag maken, zelfs bij je eigen man. In die ongeluksnacht was het zweet haar uitgebroken bij de gedachte aan hoe kwaad Derek terecht op haar zou kunnen zijn, en nu, na weken zwijgen, lijkt het te laat voor een bekentenis.

Omstandig schraapt ze haar keel. ‘Als we nog langer blijven zitten kletsen, is de sauna zo meteen weer bezet. Het leven verloopt hier nu eenmaal volgens een strak schema. En bovendien moet mijn man vanmiddag op reis. Dus als we kunnen afronden…’

Derek staat al. Met zijn vlakke hand klopt hij op zijn dij. ‘Juist,’ zegt hij. ‘Juist.’

Twee

Ze kan nog snel wat klusjes wegwerken voordat ze Derek naar Schiphol moet brengen. Het avondprogramma voor volgende week is nog niet rond; er is een spreker uitgevallen. Ter vervanging twijfelt Nadine tussen weer eens een pianorecital of die man die zo inspirerend over Rembrandt kan vertellen, hem hebben ze al een hele tijd niet gehad. Een avond zonder inhoudelijke invulling is geen optie: de brochure van het instituut belooft de gasten nu eenmaal dagelijks een portie voedsel voor de geest.

Ze stuurt de Rembrandtman een hoffelijke e-mail.

Daarna heeft ze kort overleg met het hoofd van de huishoudelijke dienst, de nurkse maar efficiënte Myriam, die ditmaal klachten heeft over de staat waarin het linnengoed van de wasserij terugkomt. Het is haar beleid om Myriam altijd gelijk te geven. De huishoudster is weliswaar een kop kleiner dan zij, maar zonder er een woord aan vuil te maken kan ze Nadine vanonder haar kaarsrechte pony het gevoel bezorgen dat ze er verstandig aan zou doen haar hele leven anders in te richten.

Ze telefoneert met het hoveniersbedrijf dat hun tuin in onderhoud heeft, ze corrigeert de presentatie die Derek morgen in Reykjavik moet geven, ze bedingt korting op een bulkbestelling quinoa, en dan is het alweer kwart voor vier. Tijd voor de thee.

Ze werpt een vlugge blik in de spiegel. De lijntjes rond haar ogen vallen in het niet bij de mentale winst van het ouder worden. Dat je ooit zo zeker van jezelf zult zijn, daar kun je als je jonger bent alleen maar van dromen. Ervaring, het komt allemaal neer op ervaring. Met vaste hand werkt ze haar lippen bij. Verzorgd, charmant, vrouwelijk. Het is haar tweede natuur geworden sinds Derek en zij Derek en Nadine heten. Cachet, stijl en distinctie zijn kernwaarden van het William Banting, en dat moet je uiteraard tot in alle details en op alle niveaus waarmaken. Daarin kun je niet ver genoeg gaan.

In de salon zit geen mens in de fraaie fauteuils met het fleur-de-lisdessin op thee te wachten. Vanwege het mooie weer is iedereen naar buiten getrokken. Op het zacht glooiende, pasgemaaide gazon zijn zelfs al een paar parasols opengeklapt. Eronder zitten de gasten, uitgeteld na hun laatste rondje cardio, fitness of krachttraining, op het eerste gezicht niet van elkaar te onderscheiden in hun gedistingeerde donkerblauwe badjassen. Met een glimlach legt Nadine haar hand op badstoffen schouders, prijst de vorderingen, spreekt moed in, maakt grapjes. Iedereen wil zich gekend weten, zo zit de mens in elkaar. En in het William Banting geldt dat eens te meer, omdat men hier als een drenkeling op een onbekende kust is gesmeten, ontdaan van maatpak en alle vertrouwde geneugten.

Nadine drukt hun nieuwe gast een glas kruidenthee in de hand en vraagt hartelijk: ‘Zo meneer Sand, begint u al een beetje te settelen?’

‘Ik doe mijn best, mevrouw Ravendorp.’ Zijn vlezige wangen trillen.

‘De eerste dagen zijn het moeilijkst. Maar we slepen u er wel doorheen.’

De heer Sand kijkt naar het glas verveine dat hij op het bergmassief van zijn maag laat rusten. Hij mompelt: ‘Dat ik het zover heb laten komen.’

Ze merkt dat ze bloost van ongemak. Jarenlang heeft ze de verontschuldigingen voor onmatigheid en gebrek aan zelfbeheersing discreet weggewimpeld terwijl ze er ondertussen soms het hare van dacht. Nu zegt ze met oprechte compassie: ‘Het kan de beste overkomen. Heus.’ Ze voelt haar eigen schaamte weer opvlammen.

Hij werpt haar een schuw, dankbaar lachje toe. Je zou het niet zeggen als je hem hier zo ongelukkig in zijn XXXL-badjas ziet zitten, maar deze Sand is een van de grootste aannemers van Midden-Nederland. Langs iedere snelweg kom je de naam van zijn bedrijf tegen op borden bij nieuwe woonwijken in aanbouw. Nadine weet dat ze niet partijdig mag zijn, maar in de grond van haar hart is ze dol op aannemers, constructeurs, projectontwikkelaars. Op baggeraars en reders trouwens ook. Mannen die decennia van zakenlunches achter de knopen hebben, mannen die een dozijn bitterballen in hun holle kies steken terwijl ze op een bierviltje een deal van een paar miljoen sluiten.

Zwaarlijvige, uitgekookte mannen.

Harde werkers ook, natuurlijk. Ouderwetse nouveaux riches, afkomstig uit een lange lijn van plaggenhuttenbewoners die zich tegen de keer in noest hebben opgewerkt tot breugeliaans geschrans, gezellige dikkerds voor wie hun lichaamsgewicht altijd een blijk van welstand was, in plaats van de bron van schaamte die het tegenwoordig is. Dik is het nieuwe arm. De jonge rijken blijven dun.

Als het artikel van die journaliste blijkt mee te vallen, zal Nadine een paar exemplaren van de krant in de salon laten rondslingeren. Heeft Derek er trouwens wel aan gedacht om haar de ontspanningsruimte te laten zien, die de gasten onderling de man cave noemen? Het is iets tussen een wigwam, een bar en een sjamanistische zweethut in; het is een vertrek waar de gasten zichzelf en elkaar onbespied kunnen beklagen. Lotgenotencontact is heel belangrijk, daar kunnen geen honderd professionele peptalks tegenop.

‘U gaat hier grandioos slagen,’ zegt ze tegen de heer Sand.

‘No guts, no glory,’ antwoordt hij. Hij geeft haar een knipoog die verraadt dat hij niet alleen in culinair opzicht een gezonde appetijt heeft.

‘En daar is ieder woord van waar.’

‘Meneer Sand!’ Daar is Derek, met molenwiekende armen. ‘Mag ik mijn vrouw éven van u lenen?’

‘Schatje,’ sust Nadine.

‘Natuurlijk,’ zegt de heer Sand afgemeten.

‘Nadine.’ Haar man pakt haar bij de schouder. ‘Heb je…’

‘Ja, heb ik gedaan. En ik heb je presentatie ook alvast voor je op een usb-stick gezet.’

‘Haasje van me. Wat zijn wij toch een goed team.’

‘Heb je al ingepakt?’

Hij tikt aan een denkbeeldige pet. ‘Het was even proppen, maar zonder anorak durf ik het toch niet aan. Meneer Sand! Kent u IJsland? Bent u er in april weleens geweest? Wat neemt een mens dan mee?’

‘Kijkt u even op Weeronline,’ zegt hun gast.

‘Voortreffelijk advies!’ roept Derek. ‘Mijn dank is groot! Let u tijdens mijn afwezigheid goed op mijn vrouw?’

Ietsje minder, Derek.

‘Bon,’ zegt hij. ‘Ik weet genoeg.’ Hij zet het op een hollen, waarbij hij nog net geen graskluiten om zich heen opwerpt.

Nadine wendt zich weer tot de aannemer. ‘Misschien moeten we uw parasol inklappen. De wind begint aan te trekken.’ Uit haar ooghoek ziet ze Joey en Johnny soepel komen aanlopen, de personal trainers uit Californië. Come on, people, lang genoeg geluierd, let’s move! We hebben nog twee uur voor het diner!

Links en rechts komen de gasten uit hun ligstoelen omhoog, sjorrend aan hun badjassen. Een wolk verschaald zweet stijgt op, vermengd met iets waarvan Nadine altijd vermoedt dat het testosteron is. Volgens Derek wakkert die geur een gezond gevoel van competitie aan. Hemel, zijn vlucht vertrekt al over drie uur. Ze moet hem naar Schiphol gaan brengen. Ze zijn geen van tweeën doorgewinterde reizigers, en het doel van deze trip is idioot, maar daar zal ze verder geen woord meer aan vuilmaken.

De heer Sand ziet alle plotselinge activiteit gealarmeerd aan.

‘Neemt u anders nog een sauna,’ suggereert ze, ‘dat brengt u óók dichter bij uw doel. Of u gaat een uurtje rusten op uw kamer. Dat is het privilege van nieuwe gasten, morgen krijgt u die kans niet meer. U hebt toch de Admiraalsuite? Daar is het uitzicht zo mooi.’

Onverwachts wendt hij haar zijn gezicht toe, dat uit een kraag van onderkinnen oprijst. Zijn ogen glijden langs haar lichaam. ‘Blijft uw man lang weg, mevrouw Ravendorp?’

Haar zelfvertrouwen mag dan in de loop der jaren zijn toegenomen, het haalt het niet bij dat van een aannemer met tientallen kilo’s overgewicht. Hoe kan het toch dat sommige mannen die hun eigen tenen niet eens meer kunnen zien, zich nog altijd onweerstaanbaar wanen? Als vrouw zou je je huis niet uit durven als je er zo bij liep.

‘Als u zich eenzaam gaat voelen, weet u waar u me kunt vinden,’ zegt hij.

‘Nou en of, in de Landdrostsuite,’ antwoordt ze uitgestreken.

Blatend begint hij te lachen, terwijl hij een hand om haar pols klampt. Hij heeft vingers als hotdogbroodjes. Ergens onder het overbloezende vlees moet de kerf van zijn trouwring zich bevinden. Mannen op dit niveau zijn altijd getrouwd, de homo’s onder hen tegenwoordig ook. Allemaal hebben ze thuis een partner in crime, die niet kijkt op een pakje roomboter meer of minder, maar goed, in ieder huwelijk ben je elkaars partner in crime.

‘Kom,’ zegt ze, ‘ik moet gaan, helaas. Ik zie u in elk geval vanavond bij het culturele programma. We hebben een heel interessante presentatie over de doeken van Maria Magdalena.’

Terwijl ze even later op kantoor op Derek wacht en ondertussen vlug nog even een paar e-mails beantwoordt, verschijnt de nieuwe diëtiste onaangekondigd aan haar bureau, een overijverige jonge vrouw die verzot lijkt op het doen van suggesties om beproefde procedures te veranderen. ‘Mevrouw Ravendorp? Ik heb nagedacht over het weegprotocol.’ Ze heeft slotjes op haar tanden, waardoor ze een beetje slist. ‘Kunnen we niet eens experimenteren met vaker dan één keer per week wegen?’

‘Frequenter wegen ondermijnt het proces, Sandra,’ waarschuwt Nadine. ‘We willen onze gasten niet ten onrechte het gevoel bezorgen dat ze geen resultaat boeken. Ze zijn niet gewend om in cijfers achter de komma te denken, dat doen mensen in dit echelon nooit.’ Ze vraagt zich af, en niet voor het eerst, of Sandra wel voldoende voeling met hun doelgroep heeft. Nog een dag of tien en haar proeftijd is afgelopen. Nu kunnen ze nog zonder soesa van haar af. Maar iemand met meer ervaring is meteen een stuk duurder. Vandaar dat ze de aquajoggingtrainer ook nog niet hebben kunnen vervangen.

Derek steekt zijn hoofd om de hoek van de deur. ‘Ben je klaar hier?’

‘Ja,’ zegt ze, wat natuurlijk niet waar is. Klaar ben je in het William Banting nooit. Dat is precies waarom ze zo van haar werk houdt. Iedereen heeft haar hier voortdurend nodig.

Drie

Het is druk op de A9, de avondspits is al in volle gang. Nadine werpt een vlugge blik opzij. ‘Zeg, je hebt toch wel tegen die journaliste gezegd dat we het artikel vooraf willen lezen? Straks gebruikt ze nog woorden als obesitaskliniek. Daar krijgen we geen nieuwe boekingen op binnen.’

‘Zeker,’ zegt Derek. ‘Dat kind lijkt me een geboren strontzoeker. Het is maar goed dat we niets te verbergen hebben.’

Dat hebben ze wel. Hij weet het alleen nog niet. Dit is natuurlijk het moment voor haar bekentenis. Ze moet haar schaamte overwinnen en deze kans grijpen voordat hij naar Reykjavik vliegt. Ze knijpt in het stuur terwijl ze diep inademt. ‘Derek, er is wél iets.’

‘Ja, we zitten wat krap in de reserveringen,’ zegt hij geërgerd, ‘maar dat is niet voor het eerst. Maak jij je nou maar geen zorgen.’ Hij geeft een ruk aan zijn gordel en laat die met een doffe klap tegen zijn borst terugspringen. Dan reikt hij langs haar en trekt haar zonneklep naar beneden. ‘Wil je je zonnebril?’

Na al die jaren is zijn zorgzaamheid voor haar nog altijd een weldaad. Des te erger is het dat zij een geheim voor hem heeft, ondraaglijk bijna. Ze is vooral zo beducht voor zijn reactie omdat hij volkomen gelijk heeft: het William Banting kan zich geen enkele vorm van opspraak veroorloven. Als de pers hier lucht van krijgt, is het gedaan met hun reputatie. Haar hartslag neemt toe. Je hoeft alleen maar te denken aan wat ze over Atkins schreven. Of over Montignac. En dat waren nog evidente leugens ook. Zó graag zien ze je vallen. Zó graag betrappen ze je op gedrag dat niet strookt met wat je predikt. Alle vuilspuiterij en leedvermaak op Twitter, blogs, internetfora. Derek zal haar met recht en reden verwijten dat ze het voortbestaan van het William Banting in gevaar heeft gebracht.

‘Zit de kleine Haas te mokken omdat ze alleen thuis moet blijven?’

Ze antwoordt niet.

‘Of heb je er nou nog steeds de pest over in dat ik naar die conferentie ga? Nadine, wat is er?’

Ineens is ze bang dat ze zal gaan huilen.

‘Het zijn maar drie nachten. Ik ben terug voordat je me kunt missen.’

Na de Schipholtunnel is het stapvoets rijden voorbij. Naast haar begint Derek zichzelf links en rechts te bekloppen. Paspoort. Instapkaart. Hotelvoucher. Hij stampt ritmisch met zijn voeten, alsof hij zich opwarmt. Behalve zij is er niemand anders die weet hoe rustig en bedaard hij ook kan zijn. Alleen haar vertrouwt hij genoeg om zich te kunnen ontspannen.

‘Bel je me als je in je hotel bent?’ vraagt ze, terwijl ze voor de vertrekhal naar een plekje speurt om even te parkeren. Achter haar wordt al getoeterd.

‘Ja, direct. Zet me hier maar af. En niet piekeren, jij.’ Hij pakt haar bij haar kin en kust haar haastig. Dan springt hij de auto uit, grist zijn koffer van de achterbank, slaat met de portieren, zwaait nog even en beent de vertrekhal in.

‘Klotetoestand,’ zegt ze hardop. Ze wil net wegrijden als ze hem ineens weer aan ziet komen hollen. Zijn telefoon, natuurlijk. Ze graait onder de passagiersstoel.

Hij steekt zijn hoofd naar binnen.

‘Hij ligt hier niet. Heb je ’m…’

‘Ik vergat nog te zeggen dat ik van je hou.’

‘Schatje. Dat weet ik toch.’

‘Ik zal een ijsbeer voor je meenemen. Voorzichtig rijden, hè?’

Ze kijkt hem na. Zomaar ineens denkt ze: wat heb ik toch een knappe man. Als je hem in z’n eentje in een hotellobby zou zien zitten, zou je beslist op bepaalde gedachten komen. Maar waarom zei hij nou zo expliciet dat ze voorzichtig moest rijden? Dat zegt hij anders ook nooit. O god, heeft hij haar dagvaarding gevonden? Misschien denkt hij al weken: als je het me niet zelf opbiecht, Nadine, dan weet ik dat ik je nooit meer kan vertrouwen. Hebben alle dagen dat ze haar kiezen op elkaar heeft gehouden zich tegen haar gekeerd, als een bewijs van haar achterbaksheid?

Je denkt dat je elkaar kent. Maar je vergist je. Nou ja, ergens weet je dat ook al.

Ze schakelt en trekt behoedzaam op.

Op die ongeluksavond hadden Marise en zij het er tijdens hun maandelijkse etentje nota bene over gehad, over die raadselachtige intimiteit van het huwelijk: het gevoel elkaar van haver tot gort te kennen, en toch zo vaak niet te weten waar je met elkaar aan toe bent. ‘We zijn meer dan dertig jaar samen, maar dat betekent nog steeds niet dat ik altijd snap wat Derek beweegt,’ had ze tegen haar vriendin gezegd.

Ze zaten op de Grote Markt, onder het standbeeld van Laurens Janszoon Coster. Twee vrouwen aan een cafétafeltje die het leven doornemen. Bijkletsen, een hapje eten, glas wijn erbij. Nadine was een half uur later dan normaal gearriveerd. Derek had ’s middags uren met Reykjavik over allerlei futiliteiten zitten mailen, terwijl zij ondertussen in haar eentje een ruzie tussen de trainers Joey en Johnny moest zien te bezweren. Dat had haar zoveel tijd gekost dat ze te laat was geweest voor de bus die ze altijd nam als ze met Marise ging eten. Om haar niet nog langer te laten wachten, was ze in de auto gestapt.

Ze was bozer dan ze zelf besefte, ze kon er tegenover haar vriendin nauwelijks over ophouden. ‘Derek zit al z’n tijd te verdoen aan dat congres. Volgens mij is geen mens daar geïnteresseerd in die franchiseplannen van hem. Hij denkt dat hij weet wat goed is voor het William Banting, maar hij dagdroomt maar wat. We kunnen onze energie beter in andere dingen steken. We moeten onze werving weer eens opfrissen, onze site updaten en een nieuwe brochure maken. Ja, doe mij nog maar een pinot grigio.’

Het was wel lekker om even stoom af te kunnen blazen. Steak au pistou besteld. Fles rood erbij. Marise liet zich maar een half glas inschenken, die had geen zin om straks van haar fiets te lazeren, dat waren dingen waarmee je op hun leeftijd rekening begon te houden.

Zo ging het gesprek dan eindelijk toch nog een andere kant op. Nadine besefte dat de wetten van de wederkerigheid in acht genomen moesten worden, een karweitje waarvan ze zich steeds zorgvuldiger articulerend kweet, totdat haar vriendin zei: ‘Ik moet ervandoor, ik heb morgenochtend al om half negen een afspraak.’

Ze rekenden af. Buiten fietste Marise zo strak als een speer de Grote Markt af, en op dat moment herinnerde Nadine zich dat ze met de auto was gekomen, wat bewees dat ze beslist nog fris genoeg was om te rijden, want pas als je was vergeten dat je met de auto was, moest je serieus overwegen om niet achter het stuur te kruipen.

Het was trouwens maar een kippeneindje. Binnen een kwartier zou ze thuis zijn, waar Derek waarschijnlijk allang sliep. Hij zou niet eens wakker worden als ze naast hem in bed glipte. Hij was in staat om door een aardbeving heen te slapen.

Amper vijf minuten later reed ze in een politiefuik. Blazen. Mee naar het bureau. Nog een keer blazen. Officier van justitie erbij. Foute boel. Ernstig foute vrouw ook, die officier. Moest zo nodig benadrukken dat mevrouw Ravendorp door haar onmatige gedrag een gevaar op de weg had gevormd. Haar onmatige gedrag, ze zei het drie keer.

Bij de herinnering krijgt Nadine het opnieuw warm. Ze zet de autoradio aan en zet hem weer uit. Half zeven. Op het instituut zit iedereen nu aan de courgettesoep met shiitakes. En over anderhalf uur komt Johan, de man van de doeken van Maria Magdalena.

Als ze niet zo pissig op Derek was geweest, had ze die avond nooit zoveel gezopen. Ze is helemaal geen grote innemer. En als hij haar had geholpen toen Joey en Johnny elkaar in de haren vlogen, was ze op tijd geweest om net zoals anders met de bus naar de stad te gaan, om met een gerust hart twee glazen wijn te kunnen drinken. Dat moet hij eerst maar eens tot zich laten doordringen voordat hij haar verwijten maakt.

Haar handen zweten als ze de afslag neemt. In de berm bloeit het eerste koolzaad al, geler dan geel, en de bomen zijn gehuld in een aprilgroen waasje. Nog maar een paar weken geleden werd het om deze tijd al donker. Normaal gesproken zou ze haar hart ophalen aan de extra uren daglicht.

Bij de spoorwegovergang gaat de slagboom net dicht. Ze laat haar hoofd op het stuur zakken. Straks is ze een vrouw met een strafblad. Als ze maar niet ook nog naar zo’n antialcoholcursus voor dronkenlappen moet. Dat kan niet in haar positie, dat kan eenvoudig niet.

Het belgerinkel stopt. Voor de open slagboom wacht ze tot het rode licht gedoofd is. ‘Met uw promillage had u wel een ongeluk kunnen veroorzaken,’ had die vreselijke officier op het politiebureau gezegd. Dat is precies wat Derek meteen te berde zou brengen: stel dat een van de oprichters van het William Banting Instituut iemand in dronkenschap had aangereden.

Hij kan nog niet op de hoogte zijn, want dan was hij zeker al zes keer uit zijn vel gesprongen. Ze haalt zich spoken in het hoofd. Hij weet van niets. Maar zodra hij weer thuis is, zal ze hem alles moeten vertellen. Uit komt het toch. Ze drukt het gaspedaal in.

Het gebeurt vlak voor de rotonde en het gebeurt zo onverwachts dat ze het later nauwelijks zal kunnen reconstrueren. Vanachter een geparkeerde bestelbus duikt plotseling een voetganger op. Haar auto slipt door de kracht waarmee ze remt, de banden gieren. En dan een doffe bons. De hele wereld verdwijnt achter het lichaam dat langs haar voorruit over de motorkap schiet.

Even denkt ze dat ze het zich maar inbeeldt: dit is wat er die nacht had kúnnen gebeuren. Dan gooit ze het portier open. Half struikelend, met dienst weigerende benen, werkt ze zich naar buiten. Op het wegdek zit een man in een haveloos grijs pak. Hij kijkt lodderig om zich heen. ‘Bent u in orde?’ roept ze onmachtig uit. ‘Kunt u…’

Hij reageert niet.

Ze moet een ambulance bellen. Bebouwde kom, flitst het door haar heen: ze mocht hier niet harder dan dertig. In een tweede flits ziet ze voor zich hoe ze in haar auto springt en ervandoor scheurt. Doorrijden na een ongeval, als je nog terecht moet staan wegens rijden onder invloed?

‘Lekker is dit,’ zegt de man opeens. ‘Loop ik geen vlieg kwaad te doen, word ik door een blinde vink overhoopgereden.’

Ze wringt haar handen. ‘Hebt u ergens pijn? Kan ik iets voor u doen?’

Stram richt hij zich op en zet een paar wankele passen. Hij heeft een baard van minstens een week, zijn dunne haar sliert vettig om zijn hoofd. Omstandig begint hij zijn kleren af te kloppen.

‘Ik zal de stomerijkosten natuurlijk vergoeden,’ stottert ze. Ze kan bijna niet geloven dat de man nog levend voor haar staat. De opluchting, zo pal na de schrik, doet haar duizelen. Dan valt haar in dat ze geen contant geld bij zich heeft. ‘Ik ga uw gegevens noteren. Ik zal…’

‘Zie ik eruit alsof ik een vast adres heb, dame?’ Hij ontbloot een gehavend gebit.

Elk moment kan er iemand passeren die door haar slachtoffer tot ooggetuige van de aanrijding zal worden gebombardeerd. Straks heeft ze een tweede proces-verbaal aan haar broek. Ze moeten zo snel mogelijk van de openbare weg af. ‘Ik woon hier vlakbij. Rijdt u even met me mee naar huis. Daar kunt u bijkomen van de schrik.’ Ze wil hem bij zijn arm pakken, maar deinst achteruit als ze zijn kegel ruikt. Ze ziet nu pas dat zijn ogen rood doorlopen zijn.

Is zij zelf zo nuchter als een lam, krijgt ze een dronkenlap voor haar wielen. Al moet het noodlot er de rollen voor omkeren, er valt blijkbaar zelfs niet te ontsnappen aan wat je had kunnen aanrichten.

‘Christus in een badkuip, ik had mijn ribben wel kunnen breken,’ klaagt de man. ‘Fraaie deuk heb je daar. En je kentekenplaat hangt helemaal los. 27-jan-lul-buiten-dienst. Zo onthou ik die dingen.’

Haar maag krimpt ineen. Ze stamelt: ‘En dan schenk ik u thuis een lekkere borrel in.’

Hij kijkt zuinig. ‘Nou, met eentje valt dit niet te repareren, dame. Heb je wel iets behoorlijks onder de kurk?’

De gasten van het William Banting krijgen één glas bourgogne per dag. Sterkedrank is er niet in huis. Derek en zij zijn geen drinkers. Misschien is dat nog wel de grootste ironie.

‘O, sta je je alweer te bedenken? Me eerst gouden bergen beloven en dan…’

‘Welnee. Stapt u maar in.’

Hij schuifelt om de auto heen. Het zitvlak van zijn broek is gescheurd, de stof hangt in een rafelige reep naar beneden. Op de huid eronder is een schaafwond zichtbaar. De hemel mag weten wat hij verder nog aan beschadigingen heeft opgelopen. Morgen zal hij in elk geval bont en blauw zijn. Bont en blauw.

Vier

In huis hangt nu de kribbige sfeer die iedere avond volgt op het diner, weet Nadine. Hoe fraai de maaltijd ook wordt opgediend, hij blijft calorisch gesproken ruimschoots achter bij de behoeftes die corpulentie met zich meebrengt. Alle gasten worden op dit moment overvallen door het vermurwende besef zelfs na de hoofdmaaltijd volstrekt niet verzadigd te zijn. Ach, er bestaan wel zeven soorten honger, zou ze hun troostend kunnen voorhouden, u strijdt tegen een veelkoppig monster, en dat valt nu eenmaal niet mee. Maar met zulke woorden moet ze spaarzaam zijn. Niemand wil horen dat hij zich hier voor een kapitaal aan verblijfs- en behandelkosten komt laten uithongeren, ook al gebeurt dat op verantwoorde wijze en onder professionele begeleiding.

Achter iedere deur liggen er nu klachten en verwijten op de loer. Derek en zij vertonen zich op dit tijdstip nooit in een van de openbare ruimtes. Pas als het avondprogramma begint, komt alle razernij weer tot bedaren. De beschavende werking van een onderhoudende lezing, een film of een muziekstuk valt nergens mee te evenaren. En wie daarna nog steeds iets af te reageren heeft, kan terecht in de man cave.

Het is een ernstige bedreiging van de perfecte maar fragiele machinerie van het William Banting om uitgerekend op dit moment een verfomfaaide zwerver naar binnen te smokkelen, maar Nadine heeft geen keuze. Ze neemt de buitentrap naar hun eigen appartement. Het is alsof haar zintuigen in een opperste staat van alertheid verkeren en ze zelfs kan horen hoe de golven twee kilometer verderop op het strand breken en er ergens in de duinrand een vos zijn prooi bespringt.

‘Wat is dit? Een hotel?’ vraagt de man eenmaal boven, onvast om zich heen kijkend. Net zoals zijn lijflucht de auto net vulde, walmt die nu royaal haar woonruimte in.