GEORGINA
VERBAAN

IETS OM NAAR UIT TE KIJKEN

Uitgeverij Podium
Amsterdam

© 2018 Georgina Verbaan

Omslagontwerp Ontwerpstudio bij Barbara

Verzorging e-book Coco Bookmedia

Foto omslag Georgina Verbaan

Make-up Odilia Verbaan

ISBN e-book 978 90 5759 928 6

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, september 2018

www.uitgeverijpodium.nl

Manfred Meckel

VERHAAL

Haatte hij haar maar. Manfred sjokte op een dinsdagochtend in april over de Amsterdamse grachten achter zijn vrouw Ineke aan, en had bij gebrek aan daadkrachtige karaktereigenschappen — zelfkennis was hem voor dergelijke inschattingen voldoende toebedeeld — zijn laatste hoop op haat gevestigd. Plotse haat. Haat die ontvlamt. Alle ingrediënten waren aanwezig, hij hoefde zich alleen nog fysiek te manifesteren. Het regende zacht. Geen druppels, God, waren het maar druppels. Waaiden er maar terrasstoelen door de lucht. Dreigden de wortels van de boom, waaronder Ineke kort stilhield om haar geplastificeerde kaart van de binnenstad te bekijken, dreigden die wortels, die al eeuwen weerstand hadden geboden aan het alledaagse, die wortels die pis, kots en zure regen hadden weerstaan, dreigden díé nu maar eens los te raken uit wat hen zo lang gevangen hield. Als ze het zou overleven zou Ineke vast besluiten te schuilen in een gelegenheid waar ze in minder dramatische omstandigheden nooit naar binnen zou gaan. Wanneer dergelijke gedachten als kettingzagen door zijn hersenen raasden, klemde hij zijn lippen om zijn tanden en zijn tanden op elkaar. Zo hard dat het pijn deed. Zo kon hij goed in de gaten houden of hij de dingen niet hardop zei. Ze liep weer eens voor hem uit. Kwiek. Vol goede moed. De laatste keer dat ze vol goede moed met een plattegrond voor hem uit liep raakte ze aan de praat met een stel dat koikarpers hield in hun achtertuin. De hele dag slenterden ze over de Keukenhof met die twee. Van het Oranje Nassau Paviljoen naar de Amaryllis Show, kwekkend door Tulpomania. Ook voeren ze gevieren in een fluisterbootje. Kort, heel kort, had hij de hoop gekoesterd dat er in de fluisterbootjes gefluisterd diende te worden. Maar zo was het niet, hij hoorde de vrouw van het stel nog tetteren dat de karpers ‘praktisch met de pot mee’ eten. En dat karpers ‘dol’ zijn ‘op kiwi’s’. Was hij maar slecht ter been. Zat hij maar in een rolstoel. Dan zou ze hem moeten duwen. Dan zou hij haar horen hijgen en kreunen van inspanning terwijl ze hem over de Amsterdamse bruggen heen probeerde te krijgen. Na een paar uitstapjes zouden ze vast niet meer gaan. Of zij zou alleen gaan. Of ze zou een nieuw stel vinden om dagjes mee weg te gaan, een stel met een potige man. Een potige man met een hobby, die hem dan kordaat voort zou duwen en over die hobby uit zou weiden terwijl hij, vanwege het tempo van zijn vrouw, weer gedwongen zou zijn om tegen haar achterkant aan te kijken. God nee. Haar smurfblauwe windjack, haar opwaaiende korte bruine kapsel, de nette broek die ze aantrok op dagjes uit en die een kwart van haar oedeembenen prijsgaf, haar dikke platte schoenen.

‘Hoe-hoe! Kom op, Fred! De dag is zo om!’ riep ze.

Was het maar waar, dacht Manfred.

‘En doe je jas dicht!’

Hij gehoorzaamde en ritste zijn eveneens smurfblauwe windjack dicht, zoals hij in de ochtend zijn gulp dichtgeritst had nadat zij hem dat opgedragen had. Voor ze weggingen had hij in de wc geprobeerd zich af te trekken. Maar het was moeilijk. Hij had gedacht aan het buurmeisje dat hij een paar maanden eerder op haar scooter had zien zitten in haar achtertuin, toen hij de lamellen van de slaapkamer opzijgeschoven had om te zien of er vogels van zijn vetbollen aten. Het kind (Of was het een kind? Ze zou vanuit een bepaalde hoek best achttien kunnen zijn, dacht Manfred destijds) had wijdbeens zitten appen terwijl ze loom meebewoog op nieuwerwetse muziek die Manfred aan de serie Shaka Zulu deed denken. Hij had zich afgevraagd of het de volle dijen in de strakke broek van het buurmeisje waren, of de herinnering aan Shaka Zulu waar hij onverwacht enthousiast van geraakt was. Ineke at op dit uur haar sneetjes roggebrood met Boursin op het gemeentehuis, dus hij had zichzelf toegestaan te kijken naar de plooien rekbaar denim in haar lies, te fantaseren over stampende bruin glimmende kuiten met opzwepende koeienstaarten, zich voorgesteld hoe hij zijn vingers door de plooien zou laten glijden, zachtjes onder de geprinte ritssluiting over het vlees van haar lippen zou wrijven, terwijl een heen en weer schuddende lendendoek van dierenhuiden ritmisch op hem af gestommeld kwam en een pimpelmees zijn poten om het net van zijn vetbol klemde. Het was tijdens dit moment van erotische verwarring dat het meisje met een bek vol kauwgom ‘Wat zit je te kijken, ouwe gek?’ kraste, en het was toen hij dit moment met prikkende tranen voor zijn geestesoog zag neerdalen dat Ineke de wc-deur opentrok.

‘Wat sta jij te doen?’

Ze had haar windjack al aan. De ov-chipkaarten in de hand.

‘Ik… Ik heb verschrikkelijke jeuk.’

Schaamte. Dat was een emotie waar Manfred in grossierde. Hij zou zich werkelijk overal voor kunnen schamen. Schaamte had hij onder de knie.

‘Doe niet zo raar. En doe je gulp dicht.’

Ze was met haviksogen blijven staan tot de rits op de rem stond en de bovenste knoop dicht was. Wantrouwen omspande haar kop van kruin tot kaak als strakgespannen cellofaan en deed Manfred denken aan de foto van haar moeder, de foto met de streepjesmond, die naast een ebbenhouten urn op het wandmeubel stond.

‘De trein gaat over een half uur.’

Hij had geknikt en zijn blik strak op het zeepje in de vorm van een roos, dat tussen zijn vingers glibberde, gehouden. Hij hoorde haar weer in de keuken rommelen en nam zich voor om de volgende keer godverdomme gewoon te zeggen dat hij godverdomme gewoon eens probeerde klaar te komen.

Het begon harder te regenen. De lucht veranderde van saai grijs in elektrisch grijs. Met zijn blik naar de hemel gericht raakte Manfred ervan overtuigd dat het heel wel mogelijk was dat er iets groots stond te gebeuren. Dat er iets aanstonds was. Noodlot misschien zelfs wel. Hij keek waar Ineke was en zag haar staan met de kaart tussen haar knieën geklemd om de ritsluiting van het vakje in haar nek, waar haar capuchon in opgerold zat, open te ritsen. Een groepje Amsterdams ogende tieners fietste joelend door plassen water langs. Manfred keek naar zijn steeds natter wordende schoenen. Zijn nietszeggende zwarte instappers die halverwege het productieproces per ongeluk van de band met nette schoenen op de band voor sportschoenen terecht moesten zijn gekomen. En nu zaten die schoenen aan zijn voeten zijn halfslachtigheid uit te stralen.

‘Ik denk dat we het smalste huis maar even overslaan. Hoe-hoe! Fréd?! Wat sta je daar nou?’

Ja, haatte hij haar maar. Dan zou hij de kracht hebben om ineens iets geks te doen.

*

Mayonaise en curry werden met iedere hap die Ineke nam verder uit het broodje hamburger geduwd tot het mengsel over de rand van een verpieterd slablaadje heen welde. AT5 stond op in snackbar de Snackcorner. Een man in een scootmobiel zat vast tussen wegdek en ophaalbrug. Ze zouden lunchen in de Bijenkorf, ze zouden naar de Bloemenmarkt, ze zouden als het even kon nog éven naar het Stedelijk, en anders misschien een rondvaart. Waarom Ineke naar het Stedelijk wilde was Manfred ontgaan. Zou ze het gezegd hebben? Ineke zei zo vaak van alles. Ineke zei eigenlijk bijna altijd wel iets. Ook nu weer met haar mond vol vlees.

‘Kunhnu evnn puhbllvetje puhken?’

Ze was tot Manfreds verrassing deze snackbar in gehold op haar spekzolen.

‘Hier bij het raam kunnen we in elk geval de gracht zien,’ had ze gezegd nadat ze haar capuchon had afgedaan en haar kritische blik door het etablissement had laten schieten. Een alcoholist was direct verrassend soepel opgestaan om zijn heil in de stromende regen te zoeken. Manfred begreep het wel. En daar zat ze dan, tegenover hem, met klodders mayonaise rond haar mond en ze keek naar hem. Ze sprak nog steeds, of iets wat daarvoor doorging, het was meer gorgelen met eten, en ze deed dat steeds vuriger. Haar grote mond met de dunne lippen, haar vierkante gele tanden, de tomatenpitjes, het stukje sla op haar bovenlip dat trilde door haar stem, de stukjes brood en korreltjes gegrild vlees die op hem af vlogen, de zwarte haren op haar bovenlip. Ja, mocht ze nu sterven, dan zou Manfred die haren tot puntjes draaien en bespuiten met haar busje Elnett-haarlak. Tegen rouwende familieleden die ontsteld van de kist naar hem opkeken zou hij zeggen: ‘Wist je dat niet? Ineke was gék op Salvador Dalí. Ze wilde op haar laatste dag nog naar het Stedelijk.’

Ineke was opgestaan en op de vettige snackbarhouder met een mediterraan uiterlijk af gestoven, die gekeken had alsof hij onder schot gehouden werd door zijn overleden moeder. Ze had zich een vuistdikke stapel servetten toegeëigend en bitste toen ze terugliep. ‘Je ziet toch dat ik onder de curry zit? Dan kan je toch wel even een servetje pakken?’

Maar dat kon Manfred niet. Manfred kon helemaal niets. Hij kon zich niet eens even aftrekken in zijn eigen wc, niet eens even zijn eigen schoenen kopen. Ineke pakte haar geplastificeerde kaart er weer bij en knerpte door over de beste route naar de Bloemenmarkt, over proeflokalen en opstapplekken, over kaas kopen en wat al niet. Een belletje rinkelde. Een verregend stel in beige windjacks stapte verloren de Snackcorner binnen. Ineke draaide zich om en in haar ogen ontbrandden haardvuurtjes toen ze haar beste Krystle Carrington-imitatie ten tonele duwde.

‘Ja, kom maar binnen hoor. Hier is het goed schuilen.’ Mieren. Manfred had het gevoel dat er mieren liepen in zijn armen en benen, mieren in zijn handen en voeten. Rode mieren die prikten en maakten dat alles warm en koud tegelijk voelde. Zijn hart voelde gezwollen, zo groot als een vlezige aubergine die ieder moment kapot kon scheuren. Ineke wees naar hun tafeltje en schoof een stoel opzij, het stel kwam lachend op ze afgelopen. Stikken ging hij. Hij ging stikken.

Hij stond op.

‘Nou, kijk. Hij gaat al staan. Dit is Manfred en ik ben Ineke. Leuk hoor.’

‘Ik… ik moet even plassen.’ Zweet liep van zijn bovenlip zijn mond in en hij wist zeker dat het zouter was dan de volledige inhoud van de gigantische aluminium zoutstrooier die op het aanrecht van de Snackcorner vastgeplakt stond. Zijn lichaam wilde dood. Ineke kakelde verder en hij liep op de snackbarhouder af, die van de klemzittende scootmobiel naar hem opkeek en naar een gang vol cafésportprijzen wees.

‘Ho ho!’

Als een dartpijl vloog Inekes stem door de zaak. Manfred draaide zich om. Ineke diepte iets op uit haar bruinlederen rugzak die ongetwijfeld van dezelfde band als Manfreds schoenen gerold was.

‘Kijk eens.’ Ze hield een klein Tupperware-containertje omhoog en tikte ertegen aan. ‘Maïzena.’

Hetzelfde containertje dat ze gebruikte als ze haar ochtendurine liet testen bij de huisarts. Dat had ze vanochtend natuurlijk nog even gevuld. Omdat een jeukend lid haar dag niet zou verpesten. Hij liep op haar af en had het idee dat hij door stroop liep, dat de tijd van stroop was. Zijn arm strekte zich uit naar het potje, hij greep het beet en toen hij zich omdraaide zag hij nog net hoe Ineke naar het stel toe boog, haar hand voor haar mond hield en fluisterschreeuwde:

‘Hij zegt dat hij jeuk heeft.’

De tijd ontvlamde en de stroop smolt eraf. De aubergine was zo groot geworden dat hij er een moestuinwedstrijd mee zou kunnen winnen en pompte paars bloed door zijn verkalkte aderen. Vanaf het moment dat hij zich omgedraaid had liep hij niet zelf, maar iets ín hem liep hém, als een wezen dat in zijn lichaam zat, een wezen met een eigen wil. Het beende de gang met trofeeën in, Manfred zag op rechts een vergeelde wc-deur en op links, achter vaten oud vet, een half openstaande deur, ze duwden hem open en begonnen te rennen, langs vuilcontainers, door de regen, die nog altijd neerkletterde. En het voelde goed.

*

Hij rende zoals hij nog nooit gerend had. De laatste tien jaar had hij zich dagelijks tegen zijn zin in voortbewogen, zelfs naar bed lopen viel hem zwaar. Nu, echter, kostte inspanning hem geen enkele moeite. Dit was waar hij zo lang op gewacht had. De ontbranding. Duiven waren voor hem opgevlogen op de Dam, toeristen hadden hem nagekeken op het Rokin, hij werd gezien, en dat had hem niet gedeerd. Hij was blijven rennen, extatisch, had zijn windjack opengeritst, zijn overhemd en T-shirt uit zijn broek getrokken en alle knopen opengescheurd. Zijn Eagle Creek Undercover Moneybelt DXL flapperde met elke stap. Zo smaakte vrijheid. De zon kwam door, trams rinkelden en hij vertraagde zijn pas. Hij haalde zijn telefoon uit zijn buidel en zette hem uit. Een stekende pijn sneed door zijn luchtpijp. Hij moest het even rustig aan doen. Iets eten misschien. Dat had hij nog niet gedaan. In tegenstelling tot Ineke at hij steeds minder de laatste jaren. Het interesseerde hem niet. Wat Ineke kookte at hij op, maar hij was het steeds vaker uit gaan kotsen nadat hij de vaatwasser had ingeruimd en Ineke in haar stoel was gaan zitten om tv te kijken. Vaak viel ze dan in slaap en liet ze winden. Dan sloop hij naar de badkamer om zijn maag te ontdoen van wat zij erin had willen stoppen. Als hij snel was zag dat wat eruit kwam er om en nabij hetzelfde uit als dat wat erin gegaan was. Maar nu was daar ineens de zoete geur van wafels, die kwam uit een tent die Bakery Café heette. Hij stapte naar binnen. Een meisje met bruine voortanden, dat achter de kassa stond, riep: ‘Joe! Werk ze, Bert!’ tegen een kalende man in een zwarte cape met een Darth Vader-hoofddeksel onder zijn linkerarm. In zijn andere hand hield hij twee wafels met servetten. Gevallen poedersuiker sierde zijn uitstekende buik als sneeuw op de top van een forse berg.

‘Hij is een levend standbeeld,’ verklaarde het meisje toen Darth Vader de zaak uit sjokte. Manfred bestelde ook twee wafels en zag mogelijkheden. Hij kon van stilstand altijd nog zijn werk maken en dan wafels eten.

*

In een helverlichte zaak had hij een plastic puntzak vol snoep geschept, en staand voor de Sundays een zonnebankje overwogen, maar was toch maar doorgelopen. Bij Rederij Kooij had hij een sprintje getrokken en was vlug een straatje in gestoken. Het zou goed kunnen dat Ineke gewoon doorging met haar dag en haar rondvaart, en haar twee nieuwe beste vrienden, alsof er niets gebeurd was. In de weerspiegeling van een etalageruit zag hij zichzelf staan uithijgen. Manfred Meckel, achtenvijftig jaar oud. Een werkloze, kinderloze ex-conciërge. Hij zou zomaar acht jaar ouder kunnen zijn, dacht hij. In zijn kleuterjas. Dat was een trucje van de tijd, die had hem maar één gezicht laten zien, leek voorbij te kruipen, maar was stiekem razendsnel naar de finish geslopen. Twee tienermeisjes met enorme rugzakken liepen giechelend voorbij. In zijn maagstreek zoog een koud zwart gat hun stemmen op, en daar zouden ze ronddraaien, wist hij, zolang hij leefde, tussen honderden, duizenden, misschien wel miljoenen andere meisjesstemmen die hem uitlachten omdat hij Manfred Meckel was. Hij kneep zijn ogen dicht, probeerde de leegte uit zijn buik te knijpen door zijn buikspieren aan te spannen en toen hij zijn ogen weer opende zag hij niet zichzelf, maar een stuk of twintig aliens in neongeel en neongroen, plastic lullen met een aansteker erin, kleine klompjes en glazen pijpjes in vele maten, die in de etalage opgesteld stonden. Het wezen in hem liep naar binnen. De zaak hing vol met T-shirts en sweaters. Hij moest iets anders aan. Dat zou beter zijn. Maar wat? Met een cannabisblad zou hij verkeerd volk aantrekken, met een bierbrouwer op zijn buik wilde hij niet rondlopen. Zijn oog viel op een zwart Occupy T-shirt met het Anonymous-masker. Hij kon zich niet herinneren wat Occupy precies was, maar het deed hem mysterieus en grimmig aan en het zou hem een ondoorgrondelijke uitstraling geven zonder hem al te aanspreekbaar te maken. Hij rekende af bij een ongeïnteresseerde man met vlassige snor en kreeg het T-shirt mee in een witte plastic zak. Zijn snoep en het potje maïzena, dat hij nog altijd in zijn broekzak meedroeg, gooide hij erbij.

‘There’s a new Manfred in town,’ galmde door zijn hoofd toen hij naar buiten stapte, en hij schaamde zich, omdat hij Engels dacht.

*

De zon weerkaatste in plassen water. Manfred probeerde ze te ontwijken met zijn reeds natte schoenen. Hij moest zich ergens omkleden, misschien wat water door zijn haar kammen. De stad was drukker geworden. Een luidkeels zingende man, die van top tot teen in kanariegeel gehuld was, fietste hem bijna omver. Hij wankelde en greep zich vast aan een jonge vrouw met een aktetas.

‘Sorry,’ zei hij onhoorbaar. De vrouw keek hem kort maar vernietigend aan en vervolgde haar weg in de richting van de rederij. Hij keek haar na. Haar lange slanke benen, haar rechterenkel die naar buiten helde, het schuin afgesleten hakje. Ze had vast meer eelt aan die voet, een prachtige voet, ongetwijfeld, die Manfred nooit zou zien. Twee beige windjacks stapten kordaat zijn mijmering binnen met een kaart in de hand. De aubergine. Hij ontsproot weer. Die donkere zware vrucht. Een blauw windjack met een korte coupe voegde zich bij hen. Dezelfde jas, hetzelfde platte achterhoofd. Een aaneengeregen sliert fietsers benam hem het zicht op haar benen. Was het Ineke? Stond zij daar werkelijk alsof hij niet verdwenen was? Alsof zijn plotse vermissing een kinderachtige stunt was die genegeerd moest worden, die haar er niet van zou weerhouden het dagje uit te beleven waar zij recht op had, die haar niet, nee nooit, zou doen wankelen? De aubergine was zijn keel ingegroeid, bleef groeien, het kroontje zou zich weldra om zijn huig draaien. Het windjack draaide zich om. Een vriendelijk gezicht met grote open ogen keek rond. Roze wangen vol lachrimpels. Ze was het niet.

Manfred draaide zich om en versnelde zijn pas. Verstoppen moest hij zich, omkleden. Hij wilde haar niet tegenkomen, want ze zou minzaam lachen en zeggen: ‘Zo, moest jij even een wandelingetje maken? En ga jij nu weer normaal doen?’ Hij schoot een blauw geverfde steeg in, liet zich tegen de muur vallen om de aubergine te doen slinken. GEBED ZONDER END stond er op het straatnaambordje op de muur tegenover hem. Hij keek de smalle steeg in. Een lichtsnoer van gekleurde lampjes hing van muur tot muur boven een leeg terras vol rotanstoeltjes, blauwe luifels, en bamboestruiken. Hij liep verder de steeg in. Het gedruis van de stad zakte weg in deze verborgen lacune. Tussen een scooter en een grote plant liet hij zich op de grond zakken. Zijn jas, overhemd en T-shirt trok hij uit en propte hij achter de pot van de plant. Hij scheurde het Occupy-shirt uit de plastic verpakking en trok het aan. Het rook nieuw. Hij pakte de snoepzak, propte zijn mond vol roze varkentjes, colaflesjes, schijfjes citroen en flapjes regenboog en begon te kauwen, te vermorzelen, en het konden de flapjes regenboog zijn, of de citroen, of de herinnering aan zijn ontslag en hoe Ineke had gedaan alsof het simpelweg niet gebeurd was, hoe ze tegen kennissen had gezegd dat het slechts bezuinigingen waren, pech, maar zijn lichaam begon te schokken, tranen en zweet stroomden uit hem, alsof zijn lijf het vocht dat het nog rijk was eruit wilde persen tot zijn bloed gestold was en de aubergine verdroogd.

‘Wat is er, papi?’

Een zachte meisjesstem leek in zijn oor te fluisteren. Hij slikte het snoep door om niet te stikken en keek rond. Zag niemand.

‘De zwarte kant der wolken, is onrustwekkend zicht, maar waar de blauwte doorschijnt, daar is het leven licht.’

Manfred keek omhoog, kneep zijn ogen dicht tegen de zon en zag op drie hoog een blond meisje met piekharen over een Frans balkon hangen met een jong katje in haar hand.

‘Ik heb een kaart voor je getrokken, papi. Wolken.’

‘Daar weet ik niets van.’ Zijn stem klonk raar, vond Manfred. Alsof hij van een ander was.

‘Hou die zak eens omhoog.’ Manfred gehoorzaamde.

‘Oké. Kom maar binnen.’ Het meisje verdween uit het zicht. Nee. Misschien moest hij Ineke bellen en zoeken. Zich op een plastic bankje laten rondvaren, zijn vrouw servetten geven. Gezoem klonk en een rode deur tegenover hem opende zich.

Hij stond op.

Voortbewogen liep hij op de deur af met zijn snoep en zijn witte plastic tas, ging naar binnen en trok de deur achter zich dicht. De trap was smal en steil en lag vol stofwolken, het stonk naar kattenpis en de overloop stond volgestouwd met dozen en zakken, en de tweede en de derde ook. De deur was open. Door zijn luchtpijp schoten naalden. Hij keek naar binnen. Nepgrenen laminaat, behalve in de hoeken. Muziek die hem aan rituelen van uitheemse volkeren deed denken en een matras vol fleecedekens op de grond tegen de muur bij het raam en het Franse balkon.

‘Kom maar binnen hoor, papi.’

Hij stapte naar binnen. Hij zag haar niet. Het was karig ingericht. Haar spullen zou ze bewaren in de gang, dacht hij. Een grote grenen kast spuugde papier en kledingstukken uit. Voor het matras lagen waarzeggerskaarten uitgestald in de vorm van een groot kruis. De kat zat er tussen en waste zijn buik.

‘Dat is Henk, Henk is ook een beetje verdrietig. Aai hem maar.’

Als hij nu naar Ineke ging zou hij de vernederingen ondergaan zoals hij altijd deed. Veilig opgesloten achter de tralies van haar ijzeren wil. Er was nog niets gebeurd. Hij was hooguit een uur weg. Zijn spullen lagen nog achter de plant.

‘Ik heb theegezet.’ Ze verscheen aan de andere kant van de kamer met twee dampende kopjes in haar handen. Daarachter moest de keuken zijn. Ze pruilde. Was prachtig. Op een afwijkende manier. Twee dunne paars uitgeslagen benen staken onder een groot verwassen T-shirt uit. ‘Cabbage Patch Doll Party!’ stond onder een tekening van twee poppetjes met schattige of enge gezichtjes, daar kon Manfred geen besluit over nemen.

‘Ik ben al een week dag en nacht met die kutkaarten bezig, maar ik begrijp er geen hol van.’ Ze keek verwijtend, alsof ze dringend een antwoord verwachtte, een oplossing. Haar sprietige blonde haren, de paarsgroene kringen onder haar ogen, haar afgebroken voortand.

‘Tja,’ zei Manfred.

‘Ga zitten.’ Ze wees met haar elleboog naar het matras. Paarse aderen sierden haar breekbare witte arm. Manfred deed wat hem gevraagd werd. Hij stonk, meer dan anders. Ze boog voorover om de kopjes thee op de grond tussen de kaarten te zetten, het gigantische shirt zakte zo ver als het kon naar de grond en hij zag haar jonge borsten, haar zachtroze tepels en de rimpeling van haar gebogen buik. Hoe oud zou ze zijn? Zouden haar tepels in zijn mond voelen als de roze varkentjes die hij net verorberd had? Nee, hij moest weg. Zijn oude lijf overeind hijsen en zijn spullen achter de plant vandaan vissen. Hij verlegde zijn blik naar een oosters aandoend kastje met spiegeltjes waar een dikke bestofte tv op stond.

‘Aan het snoep kon ik zien dat jij mijn idee was.’ Ze nam plaats naast hem zonder hem aan te kijken, verstopte haar opgetrokken benen onder het shirt en wiebelde één been zenuwachtig op en neer op de bal van haar linkervoet. ‘Ik denk, dat alles wat ik zie, dat ik dat zelf bedacht heb, denk ik. Ieder boek dat ik las, iedere film die ik ooit zag, ieder lelijke gezicht. Dat alles aan mijn brein ontsproten is, zeg maar. En dat dat altijd goed is. Ik bedoel, hoe jij hier nu zit, en dat je niks zegt, in dat rare shirt. Dat je zat te huilen op straat. Wie bedenkt dat nou?’ Ze lachte haar afgebroken tand bloot. ‘Ha! Ik dus.’

Manfred beet op zijn lippen, hoewel er geen woord was dat ontsnappen wilde.

‘Er is iets mis met jou, hè?’ Ze at een stuk vel van haar duim af. Manfred knikte. Waarom knikte hij zo stom? Waarom stond hij niet op? ‘Met mij ook, papi. Ik ga dood, maar ik weet nog niet hoe. Daarom ben ik met die kutkaarten bezig. Snap je?’ Ze tikte op haar hoofd met een afgekloven wijsvinger. ‘Kijken of die gasten hierboven per ongeluk mijn einde verklappen. Want ik denk dat het niet goed is vanbinnen.’ Ze stak haar benen onder het shirt uit en streek het met beide handen over haar buik glad. Haar borsten prijkten als twee aardbeien-boltaartjes boven de gezichten van de poppetjes. ‘Met mijn darmen, of zo.’ Ze wreef over haar buik. ‘Kanker, denk ik. Wil je het horen? Henk wordt er altijd heel sip van, dus misschien moet je het niet doen.’

Waar was hij eigenlijk? Hij had beter mee moeten kijken op de kaart. De stad in zich op moeten nemen.

‘Ik wil wel even luisteren.’ Zijn stem klonk nog altijd vreemd.

‘Ben je een arts? Mijn vader was arts, in een dierentuin. Hij insemineerde neushoorns en wasberen.’ Ze trok haar shirt omhoog, tot onder haar borsten en ging achterover tegen de muur aan zitten. Ze droeg een klein groen katoenen sportbroekje dat bij haar dijen afstond, omdat ze er een tijd in gezeten had.

‘Nee,’ zei hij. Nu moest hij opstaan, naar buiten lopen. Maar het wezen in hem legde zijn hoofd op haar buik, een witte buik met een navelpiercing. Zijn oor versmolt met de warme huid van een eilandje van vet, gekoer van duiven steeg zijn gehoorgang in, belletjes knapten en ze rook zoet. Zo zoet.

‘Hij is dood hoor. Hij kreeg een harstilstand in het olifantenverblijf. Maar het blijft toch je vader, hè?’ Hij keek langs het broekje heen naar haar benen. Witte droge schilfertjes, rode krassen en paarse littekens rond haar enkels. Hij rook haar. Onder het opstaande broekje krulden blonde haartjes uit. Hij zou de littekens willen aaien, de schilfertjes van haar benen willen likken en het broekje opzij willen duwen, willen kijken naar haar roze lippen, de kleine haartjes, eroverheen willen strijken met zijn oude tong, voorzichtig, zoals je een broze vrucht eet, door het vlees met je lippen te omvatten, behoedzaam met je tong te prikken en het vocht zacht slurpend in je op te nemen.

‘Mauw.’

Henk zat tussen haar benen en staarde hem verwachtingsvol aan.

‘Dat klinkt toch niet goed, papi?’

Manfred kwam overeind.

‘Nee. Ik bedoel… Ik moet hier eigenlijk niet zijn. Ik moet…’

‘Maar je hebt je thee nog helemaal niet gedronken. Het is dat ik niet kan huilen, maar anders had ik het gedaan hoor. Ik ben een goede gastvrouw.’ Ze probeerde te huilen, perste, en het zag er goed uit maar er kwamen geen tranen. Ze staakte haar poging. ‘Waar is je snoep?’ Manfred aarzelde, pakte toch de puntzak en legde hem onhandig tussen hen in. ‘Laten we theedrinken en snoep eten. Thee is goed voor ons.’ Ze klapte in haar handen. Haar grote blauwe ogen waren als een aquarium vol verdriet, prettig verdriet, om in rond te dobberen. Ja, één kopje thee kon hij wel drinken. Eén kopje thee was geen probleem.

*

‘Doe je benen wijd.’ Ze deed wat haar gevraagd werd en aaide Henk die haar zijn kont liet zien. ‘Alle Star Wars-films, het schuim op golven, hoe oude mensen kijken als ze een trap aflopen, honingraden, de vette strengen haar in de nek van die jongen die broodjes smeert bij Subway. Gangreentenen…’ Manfred zat op zijn knieën voor haar en betastte trillend haar koude witte dijen. ‘Bliksem, darmverkleving, uren rijden over grijze snelwegen, stervende kinderen in Afrika, kots met brokjes in de trein, fusillades, wokrestaurants, rolluiken in België…’ De aubergine veranderde paniekerig van vorm, alsof hij niet meer wist hoe een aubergine te zijn, worstelde zich een weg door het beurse weefsel van zijn borstkas. ‘België zelf.’

Haar T-shirt bolde op als een parachute, daaronder hing hij. Een zachtzoete geur die ook ziltig was — of umami, zoals Ineke hem verteld had in een Japans restaurant dat dinerbonnen accepteerde — prikkelde zijn speekselklieren en hij daalde neer, behoedzaam. Zijn grote handen deden hem nog groter aan, reusachtig bijna, en hij omvatte haar rechterborst, haar prachtige zachtroze borst die van een kleiachtige substantie gemaakt leek te zijn, en hij kneep erin. Ze probeerde zich onder hem uit te wurmen.

‘Papi…’

‘Ssssh…’ deed hij, en hij klemde zijn knieën om haar bovenbenen en duwde zijn onderlichaam tegen haar aan, klankschalen klonken en het zou hem allerminst verbazen als buiten de parachute schaars geklede krijgers zouden staan met kralenkettingen om, een idee dat hem ontroerde en dorstig maakte. Hij kneep harder in haar borst en schoof zijn geopende mond over haar tepel en zoog, en zou zuigen tot alle klei door zijn slokdarm naar zijn maag zou glijden, als ze niet zo wild zou bewegen.