De jongen die in de hemel was

Todd Burpo

en Lynn Vincent

De jongen die in de hemel was

Zestiende druk (2018)

De bijbelteksten in dit boek zijn aomstig uit de Nieuwe Bijbelvertaling, © Nederlands bijbelgenootschap 2004/2007.

Copyright © 2013 Uitgeverij Plateau, Barneveld

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen, of op enige andere manier, zonder voorafgaande schrielijke toestemming van de uitgever.

ISBN 978 90 5804 160 9

NUR 707

Copyright © Oorspronkelijke uitgave: Todd Burpo, 2010

Oorspronkelijke titel: Heaven Is For Real. A Little Boy’s Astounding Story of His Trip to Heaven and Back

Oorspronkelijke uitgever: omas Nelson, Nashville (Tennessee)

Vertaling: Jeannet Dekker

Omslagontwerp: Wil Immink

Foto’s binnenwerk: privéarchief van de auteur

www.uitgeverijplateau.nl

Ik verzeker jullie: als je niet verandert en wordt als een kind, dan zul je het koninkrijk van de hemel zeker niet binnengaan. Jezus van Nazaret (Matteüs 18:3)

PROLOOG :
Engelen bij Arby’s

De feestdag van de vierde juli staat voor patriottische parades, de kruidige geuren van rokende barbecues, suikermaïs en vuurwerk dat ’s avonds de hemel doet oplichten. Maar het weekend van Onaankelijkheidsdag was voor ons gezin om heel andere redenen belangrijk.

Mijn vrouw Sonja, onze kinderen en ik wilden dat weekend een bezoek brengen aan Sonja’s broer Steve, die met zijn gezin in Sioux Falls in South Dakota woonde. Het zou de eerste gelegenheid zijn om ons neee Bennett te zien, dat twee maanden eerder was geboren. Bovendien waren onze kinderen, Cassie en Colton, nog nooit naar de waterval geweest. (Ja, er is in Sioux Falls echt een waterval die Sioux Falls heet.) De reis was echter vooral belangrijk voor ons omdat we onze thuisbasis al bijna vier maanden lang, sinds maart, niet meer hadden verlaten. Toen was een gezinsuitstapje naar Greeley in Colorado uitgelopen op de ergste nachtmerrie die je je maar kunt voorstellen.

Simpel gezegd: ons laatste uitje met het hele gezin was een van onze kinderen bijna fataal geworden. Het lijkt misschien overdreven, maar daardoor waren we deze keer zo zenuwachtig dat we bijna niet durfden te gaan. Als predikant ben ik niet bijgelovig, maar toch was er iets in me dat zei dat we niet te ver van huis moesten gaan. Uiteindelijk wonnen het gezonde verstand en het verlangen de kleine Bennett te zien, die volgens Steve de liefste baby van de hele wereld was. En dus stouwden we onze blauwe Ford Expedition vol met alles wat we dat weekend nodig dachten te hebben en togen we met ons allen naar het noorden. Sonja en ik waren het erover eens dat we het beste zo veel mogelijk ’s nachts konden reizen: dan zou zelfs Colton het leeuwendeel van de reis slapend in zijn kinderzitje doorbrengen, hoewel hij zichzelf met zijn vier jaar eigenlijk al veel te groot vond om daar in te worden vastgegespt. Kort na acht uur ’s avonds draaide ik onze SUV van de oprit en reden we langs mijn kerk, de Crossroads Wesleyan Church, naar Highway 61.

De nacht spreidde zich weids en helder uit boven de prairie en de halvemaan scheen wit aan de fluweelzachte hemel. Imperial is een kleine plattelandsgemeente die nog net binnen de grenzen van Nebraska ligt. Met tweeduizend zielen en nul verkeerslichten is het zo’n stadje dat meer kerken dan banken telt, en waar de boeren tegen het middaguur rechtstreeks vanaf hun akkers eettentjes binnenlopen die nog echte familiebedrijes zijn. Ze dragen werkschoenen van Wolverine en honkbalpetjes met het logo van John Deere, en aan hun riem bungelt altijd wel een tang om de afrastering te repareren. Cassie, zes jaar oud, en Colton vonden het dan ook geweldig dat we naar de ‘grote stad’ Sioux Falls gingen om hun kersverse neee te bezoeken.

Tijdens de eerste honderdvijig kilometer, tot aan North Platte, zaten de kinderen nog druk te babbelen. De plastic actiefiguren van Colton vochten onderweg verschillende heroïsche veldslagen uit en wisten de wereld meermaals voor de ondergang te behoeden. Nog voor tienen reden we North Platte binnen. Het grootste wapenfeit van deze stad van vijigduizend inwoners is dat Buffalo Bill Cody, de beroemde showman uit het Wilde Westen, hiervandaan kwam. North Platte was de laatste beschaafde pleisterplaats, althans de laatste plaats waar iets open was, die we op onze nachtelijke reis naar het noordoosten zouden passeren: verder voerde onze weg vooral langs eindeloze maïsvelden die van alles en iedereen verstoken waren, op hier en daar een hert, fazant of boerenbedrijf na. We hadden van tevoren al gepland dat we in North Platte zowel de tank als onze buikjes tot de rand wilden vullen.

Nadat we bij een benzinepomp van Sinclair hadden getankt reden we door Jeffers Street, langs het verkeerslicht waar je links af kon slaan voor het plaatselijke ziekenhuis, het Great Plains Regional Medical Center. Daar hadden we in maart vijien helse dagen doorgebracht, het grootste deel van de tijd biddend tot God of Hij Colton wilde laten leven. Dat had God gedaan, maar Sonja en ik merken vaak gekscherend op dat het ons jaren van onze eigen levens hee gekost.

Omdat humor vaak de beste verdediging tegen nare gebeurtenissen is, besloot ik Colton een beetje te plagen toen we de zijstraat passeerden.

‘Kijk eens, Colton, als je hier naar links gaat, kom je bij het ziekenhuis,’ zei ik. ‘Zin om daar nog een keertje te gaan kijken?’ Onze kleuter giechelde in het donker. ‘Nee, papa! Laat Cassie maar gaan, Cassie kan wel naar het ziekenhuis!’

Zijn zus, die naast hem zat, moest lachen. ‘Nee hoor, ik wil ook niet!’

Sonja draaide zich om op de passagiersstoel, zodat ze onze zoon kon zien, die in zijn kinderzitje achter mij zat. In gedachten zag ik zijn kortgeknipte blonde haar en zijn lichtblauwe ogen die fonkelden in het donker. ‘Weet je nog hoe het in het ziekenhuis was, Colton?’ vroeg Sonja.

‘Ja, mama, dat weet ik nog,’ zei hij. ‘Daar hebben de engelen voor me gezongen.’

In de SUV leek de tijd even stil te staan. Sonja en ik keken elkaar aan en stelden elkaar zonder een woord te zeggen dezelfde vraag: zei hij daarnet wat ik denk dat hij zei?

Sonja boog zich naar me toe en fluisterde: ‘Hee hij jou ooit iets over engelen verteld?’ Ik schudde mijn hoofd. ‘Jou wel?’

Ze schudde haar hoofd.

Ik zag een filiaal van hamburgerketen Arby’s, reed de parkeerplaats op en zette de motor uit. Het witte licht van een straatlantaarn viel gefilterd naar binnen. Ik draaide me om en keek naar Colton, getroffen door zijn nietigheid. Hij was nog zo’n klein kereltje, hij benoemde de dingen met een eerlijke, ontwapenende (en soms beschamende) onschuld. Ouders weten wel wat ik bedoel: het is die leeijd waarop een kind naar een zwangere vrouw kan wijzen en luidkeels vraagt waarom die mevrouw zo dik is. Colton verkeerde nog in die o zo korte fase waarin tact en bedrog hem volslagen onbekend waren.

Ik vroeg me af hoe ik moest reageren op een vierjarige die net onomwonden had verklaard dat er éngelen voor hem hadden gezongen. Uiteindelijk besloot ik er geen doekjes om te winden en vroeg: ‘Colton, zei je nu net dat er engelen voor je hebben gezongen toen je in het ziekenhuis lag?’ Hij knikte heel beslist. ‘Wat zongen ze voor je?’

Colton keek eerst even omhoog en toen naar rechts, een houding waaruit bleek dat hij zich inspande om het zich te kunnen herinneren. ‘Nou, ze zongen “Jesus loves me” en “Joshua fought the Battle of Jericho”,’ zei hij ernstig. ‘Ik vroeg nog of ze “We Will, We Will Rock you” wilden zingen, maar dat wilden ze niet.’

Cassie moest giechelen en het viel mij op dat Colton heel snel en ongekunsteld antwoord had gegeven, zonder een spoor van twijfel.

Sonja en ik keken elkaar weer aan. Wat is hier aan de hand? Hee hij gedroomd in het ziekenhuis?

En nog een onuitgesproken vraag: wat moeten we nu zeggen?

Er viel me een logische vraag in. ‘Colton, hoe zagen die engelen eruit?’

De herinnering leek een binnenpretje bij hem op te wekken. ‘Nou, eentje leek op opa Dennis, maar die was het niet, want opa Dennis hee een bril.’ Toen werd hij ernstig. ‘Papa, Jezus liet de engelen voor me zingen omdat ik zo bang was, en toen voelde ik me weer een beetje beter.’ Jézus?

Een vlugge blik op Sonja leerde me dat haar mond was opengevallen. Ik draaide me weer om naar Colton. ‘Je bedoelt dat Jezus er ook was?’

Mijn zoontje knikte, alsof hij het over iets alledaags als een lieveheersbeestje in de voortuin had. ‘Ja, Jezus was er ook.’ ‘En waar was Jezus precies?’

Colton keek me recht aan. ‘Ik zat bij Jezus op schoot.’

Het was zo’n moment waarop het gesprek door pure verbazing stilvalt. Sprakeloos keken Sonja en ik elkaar aan en wisselden zonder iets te zeggen weer een bericht uit: hier moeten we het echt even over hebben.

We stapten allemaal uit, gingen bij Arby’s naar binnen en stonden een paar minuten later met een zak voer weer buiten. Ondertussen fluisterden Sonja en ik over en weer.

‘Denk je dat hij echt engelen hee gezien?’

‘En Jézus?’

‘Ik heb geen flauw idee.’

‘Zou hij het hebben gedroomd?’

‘Ik weet het niet. Hij lijkt zo zeker van zijn zaak.’

Terug in de SUV deelde Sonja broodjes rosbief en aardappelkoekjes uit en waagde ik het opnieuw een vraag te stellen. ‘Colton, waar was je toen je Jezus zag?’ Hij keek me aan alsof hij zeggen wilde: daar hebben we het toch al over gehad? ‘In het ziekenhuis. Je weet wel, toen dokter O’Holleran me beter ging maken.’

‘En dat hee dokter O’Holleran een paar keer gedaan, hè?’ zei ik. Colton had in het ziekenhuis een spoedoperatie aan zijn blindedarm ondergaan, gevolgd door een reiniging van de buikholte. Later, in de praktijk van dokter O’Holleran, was er ook nog hard littekenweefsel verwijderd. ‘Weet je zeker dat het in het ziekenhuis was?’

Colton knikte. ‘Ja, in het ziekenhuis. Toen ik bij Jezus was, zat jij te bidden en mama was aan het bellen.’ Wát?

Nu wist ik zeker dat hij het over het ziekenhuis had. Maar hoe kon hij in vredesnaam weten wat wij toen hadden gedaan?

‘Maar jij was in de operatiekamer, Colton,’ zei ik. ‘Hoe kon jij nu weten wat wij deden?’

‘Omdat ik jullie kon zien,’ zei Colton nuchter. ‘Ik ging uit mijn lichaam omhoog en keek naar beneden en zag dat de dokter met me bezig was. En ik zag jou en mama. Jij zat alleen in een klein kamertje te bidden, en mama zat in een andere kamer en ze was aan het bidden en zat aan de telefoon.’

Toen ik Colton dat hoorde zeggen, was het alsof mijn wereld op zijn grondvesten schudde. Sonja had grote verbaasde ogen, maar ze zei niets, staarde me alleen maar aan en hapte afwezig in haar broodje.

Meer informatie kon ik op dat moment niet verwerken. Ik startte de auto, verliet de parkeerplaats en draaide de weg richting South Dakota op. Eenmaal op de Interstate 80 zag ik aan weerszijden de uitgestrekte golvende weilanden met hier en daar een eendenvijver die glansde in het maanlicht. Inmiddels was het al erg laat en zaten de anderen zoals verwacht te dutten.

Voortzoevend over de snelweg dacht ik vol verwondering na over wat ik net had gehoord. Ons zoontje had niet alleen een paar ongelooflijke uitspraken gedaan, maar had die ook nog eens onderbouwd met feiten die hij eigenlijk niet kon weten. We hadden hem nooit verteld wat wij hadden gedaan terwijl hij onder het mes ging en onder narcose was, naar het leek buiten bewustzijn.

Keer op keer vroeg ik me af: hoe kon hij dat nu weten? Tegen de tijd dat we de grens met South Dakota overstaken, was er nog een andere vraag bij me opgekomen: is dit wel echt?

1
Het Crawl-a-see-um

Het gezinsuitstapje waarmee onze nachtmerrie begon, had eigenlijk een feestelijk uitje moeten zijn. Begin maart 2003 moest ik naar Greeley in Colorado voor een districtsvergadering van de Wesleyan Church. Sinds augustus 2002 was ons gezin over woelige baren gevaren: zeven maanden lang hadden we een aaneenschakeling van kwetsuren en ziektes gekend, van een verbrijzeld been en twee operaties tot de angst dat ik kanker had. Dat alles bij elkaar zorgde voor een dusdanige aderlating van onze bankrekening dat ik al een slurpend geluid hoorde zodra de afschrien op de mat vielen. Mijn bescheiden predikantensalaris had niet onder mijn ziektes geleden, maar we verdienden ons brood voornamelijk met onze eigen zaak, een montagebedrijf in garagedeuren. Ik had door al die medische perikelen veel minder kunnen werken, en dus was er financieel een flinke wissel op ons getrokken.

In februari 2003 leek het ergste achter de rug te zijn, en we besloten van mijn bezoek aan Greeley een uitstapje voor het hele gezin te maken. We wilden mentaal bijtanken en gezamenlijk iets ondernemen, in de hoop dat we daaruit energie voor de toekomst konden putten.

Sonja had gehoord over een geweldige attractie voor kinderen: het vlinderpaviljoen vlak buiten Denver, dat als een ‘dierentuin zonder ruggengraat’ werd aangeprezen. Het had in 1995 de poorten geopend als een educatief project dat bezoekers wilde informeren over de wonderbaarlijke wereld van insecten en kleine zeedieren. Inmiddels worden kinderen begroet door een reusachtige bidsprinkhaan van kleurig metaal, maar in 2003 was dat gigantische insect nog nergens te bekennen en schreeuwde het lage bakstenen gebouw op een kwartier rijden van het stadscentrum niet bepaald ‘Kinderen, hier moet je zijn!’ Binnen wachtte er echter een wereld vol wonderen, zeker voor kinderen in de leeijd van Cassie en Colton.

Als eerste bezochten we het ‘Crawl-a-see-um’, een ruimte vol terraria die kruipende en krioelende beestjes als kevers, spinnen en torren huisvestten. Een van de attracties, de Tarantula Tower, trok Cassie en Colton aan als een magneet. Zoals de naam al doet vermoeden was dit een toren van terraria vol behaarde, dikpotige spinnen die je óf fascineerden óf de kriebels gaven.

Cassie en Colton klommen om beurten op een trapje om de bewoners van de bovenste etages van de Tarantula Tower beter te kunnen zien. In een van de terraria zat een lichtgekleurde Mexicaanse tarantula in een hoekje. Het uitwendig skelet was bedekt met wat volgens het bordje haar in een ‘lieflijk’ bleke kleur was. In een ander onderkomen zat een rood-met-zwarte tarantula uit India. Een van de engst uitziende bewoners was een skeletvogelspin, die zijn naam dankt aan de witte strepen op de zwarte poten, waardoor het lijkt alsof de spin een skeletpak draagt. Later hoorden we dat dit exemplaar nogal rebels was: ze was ooit ontsnapt en bij haar buren naar binnen gekropen, die ze meteen maar als lunch had opgepeuzeld.

Colton sprong op het trapje om de tegendraadse tarantula beter te kunnen zien, en zijn lach was hartverwarmend. Ik voelde dat mijn nekspieren loskwamen en dat ik ook vanbinnen ontspande, alsof mijn geest een diepe zucht slaakte. Voor het eerst in maanden kon ik van het samenzijn met mijn gezin genieten. ‘Wauw, moet je die zien!’ Cassie, een slungelige zesjarige die haar bijdehante trekjes van haar moeder had geërfd, wees naar een van de terraria en las hardop voor wat er op het bordje stond: ‘Goliathvogelspin. De vrouwtjes kunnen, de poten meegerekend, 28 centimeter lang worden.’

Het exemplaar in deze bak haalde niet die lengte, maar het lijf was even dik als Coltons pols. Colton staarde met grote ogen door de ruit. Ik zag dat Sonja haar neus optrok.

Waarschijnlijk zag een van de dierenverzorgers het ook, want hij nam het meteen voor het beestje op. ‘Deze goliath komt uit Zuid-Amerika,’ zei hij op een vriendelijke, mededeelzame toon, die aangaf dat ze niet zo eng waren als we misschien dachten. ‘Tarantula’s uit Noord- en Zuid-Amerika zijn erg kalm. Daarginds mag je er zelfs eentje vasthouden.’ Hij wees naar een tweede verzorger die een kleiner exemplaar in zijn hand hield en dat van dichtbij aan een groepje kinderen liet zien.

Cassie rende er meteen naartoe, met Sonja, Colton en mij in haar kielzog. In een hoek van de zaal, die als een bamboehut was ingericht, liet de verzorger de onbetwiste ster van het Crawl-a-see-um zien: Rosie de Spin. Rosie was een harige, rode tarantula uit Zuid-Amerika. Ze had een lijf dat even groot was als een pruim en poten zo dik als potloden, die wel vijien centimeter lang waren. Maar het mooiste aan Rosie was – door de ogen van een kind gezien – dat je haar, als je dapper genoeg was, heel even mocht vasthouden en dan als beloning een sticker kreeg.

Iedere ouder van kleine kinderen weet dat er momenten zijn waarop ze liever een leuke sticker krijgen dan een handvol kleingeld. En deze sticker was wel heel bijzonder: hij was wit, met een aeelding van een tarantula en in gele letters de tekst: ik heb rosie vastgehouden! Dit was niet zomaar een sticker, dit was een onderscheiding die voor getoonde moed werd uitgereikt!

Cassie boog zich diep over de hand van de verzorger. Colton keek met grote blauwe ogen naar me op. ‘Mag ik ook zo’n sticker, papa?’

‘Dan moet je wel eerst Rosie vasthouden.’ Op die leeijd had Colton een bepaalde manier van praten die heel vertederend was: een mengeling van ernstig en ademloos van voortdurende verwondering. Hij was een pienter, grappig ventje dat de wereld heel zwart-wit zag: dingen waren leuk (lego) of stom (barbie). Eten was lekker (steak) of vies (sperziebonen). Er was goed en kwaad, en hij speelde het liefste met actiefiguren die aan de kant van het goede stonden. Deze superhelden betekenden heel veel voor Colton. Hij ging nergens heen zonder zijn Spider-Man, Batman en Buzz Lightyear, zodat hij overal – op de achterbank van de auto, in een wachtkamer of in de kerk – met de hulp van zijn superhelden de wereld voor de ondergang kon behoeden. Doorgaans had hij daar ook zwaarden voor nodig, zijn favoriete wapens om het kwaad mee te verjagen. uis was hij vaak zelf de superheld. Ik ben meer dan eens bij thuiskomst begroet door een tot de tanden gewapende Colton, die met zwaarden in zijn beide handen en in zijn broek riem gestoken klaarstond en vroeg: ‘Ik speel Zorro, papa, doe je ook mee?’

Nu was het Coltons beurt om naar de spin in de hand van de verzorger te staren, en ik had de indruk dat hij op dat moment graag een zwaard in zijn hand had gehouden, al was het maar voor het moreel. Ik probeerde me voor te stellen hoe groot zo’n spin in de ogen van een jochie van amper drie turven hoog moest lijken. Ons zoontje was een echte jongen, een wilde doerak die tot nu toe al heel veel mieren, kevers en ander kruipend ongedierte van heel dichtbij had bekeken. Maar geen van die schepsels was zo groot geweest als zijn eigen gezicht, of had haar gehad dat bijna even lang was als het zijne.

Cassie rechtte haar rug en lachte naar Sonja. ‘Ik wil haar vasthouden, mama. Mag ik Rosie vasthouden?’ ‘Dat mag, maar je moet wel op je beurt wachten,’ zei Sonja. Cassie sloot achter in de rij aan. Colton bleef onophoudelijk naar Rosie staren, die eerst door een jongen en daarna door een meisje werd vastgehouden. Beide kinderen werden door de verzorger met een sticker beloond. Het duurde niet lang voordat voor Cassie het moment van de waarheid was aangebroken. Colton zette zich schrap tegen mijn been, zo dichtbij dat hij zijn zus kon zien, maar ook in staat om meteen weg te vluchten als dat nodig mocht zijn. Cassie stak haar hand uit en we zagen allemaal dat Rosie, die aan nieuwsgierige kleine mensjes gewend was, een voor een haar harige poten optilde en van de rug van de hand van de verzorger naar de handpalm van Cassie liep, en weer terug.

‘Goed zo!’ zei de verzorger, en Sonja en ik klapten in onze handen en juichten. ‘Gefeliciteerd!’ De verzorger trok een geelmetwitte sticker van een grote rol en gaf die aan Cassie.

Dat was natuurlijk moeilijk te verteren voor Colton. Niet alleen had zijn zus de show gestolen, maar hij was nu ook het enige Burpo-kind zonder sticker. Hij keek verlangend naar Cassies beloning en daarna weer naar Rosie, en ik kon zien dat hij zijn angst probeerde te overwinnen. Ten slotte tuitte hij zijn lippen, rukte zijn blik los van Rosie en keek naar me op. ‘Ik wil haar niet vasthouden.’

‘Dat hoe ook niet,’ zei ik.

‘Maar ik wil wel een sticker.’

‘Nee, die krijg je alleen als je haar vasthoudt, net als Cassie. Wil je het ook proberen? Het hoe maar heel even.’

Colton keek weer naar de spin en daarna naar zijn zus, en ik kon de radertjes in zijn hoofd bijna zien draaien: Cassie durfde wel. Zij werd niet gebeten.

Toen schudde hij vastberaden zijn hoofd: nee. ‘Maar ik wil toch een sticker!’ zei hij ferm. Colton werd over twee maanden vier en was erg goed in zijn poot stijf houden.

‘Je krijgt alleen een sticker als je Rosie vasthoudt,’ zei Sonja.

‘Weet je zeker dat je het niet even wilt proberen?’

Bij wijze van antwoord pakte Colton Sonja’s hand en trok haar bij de verzorger vandaan. ‘Nee, ik wil naar de zeesterren.’ ‘Zeker weten?’

Colton knikte beslist en beende naar de deur van het Crawl-a-see-um.

2
Dominee Job

In de volgende zaal stonden aquaria en waren getijdenpoelen aangelegd. We liepen langs zeesterren, weekdieren en zeeanemonen die eruitzagen als onderwaterbloesems. Cassie en Colton riepen ‘Oooh!’ en ‘Aaah!’ en staken hun handen in de kunstmatige getijdenpoelen om dieren aan te raken die ze nog nooit eerder hadden gezien.

Daarna betraden we een enorm atrium dat was gevuld met een oerwoudachtige begroeiing, buitelende lianen en takken die naar de hemel reikten. Ik zag palmen en exotische bloemen die zo uit Coltons prentenboeken leken te komen. Overal om ons heen fladderden en dwarrelden zwermen vlinders.

Terwijl de kinderen op ontdekkingstocht gingen, liet ik mijn gedachten afdwalen naar de zomer van het jaar ervoor, toen Sonja en ik zoals elk jaar in een gemengde sobalcompetitie hadden meegespeeld. Meestal eindigden we bij de bovenste vijf, hoewel ons team van ‘bejaarden’ (lees: dertigers) het vaak tegen studententeams moest opnemen. De beproevingen die ons gezin zeven maanden lang had moeten doorstaan, waren begonnen met een blessure die ik opliep tijdens nota bene de laatste wedstrijd van het laatste toernooi van het seizoen van 2002. Ik speelde middenveld en Sonja was korte stop. Ze had net haar titel in de bibliotheekwetenschappen gehaald en ik vond haar nog mooier dan de allereerste keer dat ik haar zag, toen ze als eerstejaars over de campus van het Bartlesville Wesleyan College slenterde.

De zomer mocht dan bijna ten einde zijn, de hondsdagen waren dat nog niet. Door de verzengende hitte snakte alles en iedereen naar regen. Het kwalificatietoernooi werd gehouden in het dorpje Wauneta, dat zo’n dertig kilometer ten oosten van Imperial ligt. Tegen middernacht waren we in het blauwwitte schijnsel van de lichtmasten nog steeds bezig onze eer te verdedigen.

Ik weet niet meer wat de score was, maar ik kan me wel herinneren dat de laatste wedstrijd op zijn einde liep en het kampioenschap in zicht was. Ik was net aan slag geweest en had daardoor het tweede honk weten te halen. De volgende speler die aan slag was, sloeg de bal in het middenveld. Ik rook mijn kans. Terwijl een verrevelder naar de bal rende, zette ik het op een lopen naar het derde honk.

Ik voelde dat de bal naar het binnenveld vloog en zag onze coach op het derde honk verwoed gebaren. ‘Maak een sliding!’ De adrenaline gierde door mijn lijf. Ik liet me vallen en gleed met mijn linkerheup over de rode aarde van het veld. Mijn tegenstander op het derde honk stak zijn handschoen uit naar de bal en… KRAK!