ariane meijer

koud-zuid

==

MM Boeken

Elke overeenkomst met de werkelijkheid berust op louter toeval. Noch de personages, noch hun handelwijzen zijn gerelateerd aan bestaande personen of situaties.

==

© 2007 Ariane Meijer en MM Boeken, Amsterdam

Omslagontwerp Mariska Cock

Foto voorzijde omslag © Sunshine / Retna / J. Young-Prima

Uitgave in MM Boeken april 2007

Alle rechten voorbehouden

==

www.mmboeken.nl

www.arianemeijer.nl

==

isbn 978 90 5831 516 8

nur 305

Voor mijn moeder, ik had geen betere kunnen kiezen

Het heelal

De hele dag hoor je sirenes in Amsterdam. Waarom ik juist deze heb gehoord, snap ik nog steeds niet. Had ik een voorgevoel? Voorgevoelens blijk je meestal pas achteraf te hebben gehad.

Nog geen kilometer hiervandaan hebben ze hem neergeschoten. Op klaarlichte dag. Twee mannen op een scooter, vermoedelijk Joegoslaven. Terwijl hij in de Cornelis Schuytstraat aan zijn espresso zat. Hij genoot van de luchtige zaken van het leven, zoals koffie drinken op een terras en winkelen. Gidon had een echte schoenentic. Minstens een keer per maand kwam hij op een nieuw paar aanlopen, en ze konden hem niet duur genoeg zijn. Speciaal uit Italië ingevlogen Santoni’s of, zoals op deze fatale dag, een paar klassieke Valentino’s. Nog diezelfde morgen aangeschaft in de P.C. Hooftstraat, op weg naar zijn werk.

Omstreeks drie uur was het tijd voor een late lunch bij ons om de hoek. Een enkele keer ging ik met hem mee naar De Joffers. Vandaag niet. Nu sta ik hier alsnog. De kleur van het geronnen bloed vloekt bij zijn cognackleurige suède mocassins. Kleuren waren nooit zijn sterkste kant. Zachtroze is geen goede kleur voor een overhemd van een te dikke zakenman met ongezonde rode konen. Geen verkoper had hem dit ooit durven zeggen en naar mij luisterde hij niet.

Ik bevestig dat hier mijn echtgenoot ligt. Het laken wordt over hem heen getrokken.

Gidon is dood.

Welke schoenen zal ik hem aantrekken voor zijn begrafenis? Dat is de eerste vraag die in mij opkomt, wanneer ik – eenmaal thuis – een fles chablis opentrek. Mijn telefoon blijft angstvallig stil. Toch kan het niet anders dan dat iedereen het wel al weet. De cameraploegen staan zelfs voor onze deur te draaien. Mensen hebben geen respect. Na een paar glazen bel ik Julia, ze neemt niet op. Ik laat geen boodschap achter.

Het is inmiddels donker buiten als ik besluit een tweede fles wijn te ontkurken. Ik kies de duurste die ik in huis heb. Als dit geen goed moment is voor een stevig glas, dan weet ik het ook niet meer. Ben ik geschrokken? Nee, dat dekt de lading niet. Schrikken doe je van een grote spin of van een belastingaanslag. Eigenlijk voel ik me, gezien de omstandigheden, uitstekend. Al lijkt het wel alsof ik een beetje van de wereld ben. Ik steek er een sigaret bij op.

Voor de tweede keer in mijn leven stond vandaag de politie op de stoep. Dat is geen goed nieuws, dat wist ik meteen. Zo blond ben ik nou ook weer niet.

***

Een jaar eerder

==

Ik ben in mijn slaapkamer als de deurbel gaat. Ik negeer het geluid, maar de beller houdt vol. Na de derde keer rinkelt ook de telefoon. In eerste instantie piekerde ik er niet over om open te doen, maar nu begin ik te twijfelen. Wie kan het zijn?

Zoë? Nee, die komt nooit onverwachts bij me langs. Trouwens, ze weet dat ik ziek ben. Gidon en Julia ook niet: die zitten op de Antillen. Eigenlijk had ik daar ook moeten zijn als ik niet op mijn achtendertigste was overvallen door de waterpokken. Welke volwassen vrouw krijgt er nou waterpokken? Julia had nog gezeurd: ‘Please, mama, ga nou mee,’ maar ik was niet te vermurwen geweest. No way dat iemand me mocht zien in deze gehavende, pokdalige toestand. Afgezien nog van het feit dat waterpokken besmettelijk zijn.

De deurtelefoon piept als ik hem opneem. ‘Ja, wie is daar?’ vraag ik bits. Mijn hoofd bonkt van de koorts. ‘Politie, wilt u...?’ In een spurt sta ik een etage lager, haal de deur van het dubbele slot en doe open. Er staan vijf agenten op het bordes. Ze schrikken terug zodra ze me zien. Eenmaal binnen lopen ze met me mee naar mijn riante woonkeuken in het souterrain.

Nieuwsgierig kijken ze om zich heen. We wonen in een oud vrijstaand herenhuis aan het Vondelpark, de duurste locatie van Amsterdam. Als kind droomde ik er al van om in zo’n paleisje te mogen wonen en eerlijk gezegd bevalt het me beter dan ik me ooit had kunnen voorstellen.

‘Gaat u maar even zitten, mevrouw Fisher,’ zegt een agent in burger, ik neem althans aan dat hij ook een agent is. Ik vergeet naar zijn legitimatie te vragen, zoals ze dat in de film doen. Ik weet niet wat me overkomt en vrees dat ik in een van mijn koortsige nachtmerries ben beland. Maar het huiszoekingsbevel dat hij op tafel legt, is duidelijk genoeg.

‘O, is dat alles,’ zeg ik lachend en ik probeer te ontspannen. Dat lukt helaas niet, maar ik knap op bij de gedachte dat deze mafkezen over een uur met het schaamrood op hun kaken weer zullen vertrekken. Want wat zouden ze in godsnaam bij ons thuis kunnen vinden?

‘Ga gerust je gang,’ zeg ik joviaal. ‘Zal ik even koffie voor jullie zetten?’

Ik loop naar het aanrecht. Regelmatig heb ik mannen over de vloer, en eigenlijk vind ik dat altijd wel gezellig. Zoals vorig jaar, die knullen voor de nieuwe badkamer. En afgelopen voorjaar de tuinrenovatie. Volgens onze beroemde tuinarchitect heeft mijn buxus nu dezelfde vorm als die van Jennifer Lopez. Aansluitend heeft de binnenhuisarchitect de keuken gerestyled zodat deze een eenheid vormt met de tuin. Beide zijn nu feng shui. Ik haal een paar keer diep adem. Mijn concentratie focust zich op de meridianen van algehele rust. Het lijnenspel van de buxus buiten loopt door in de beige loungebanken bij de openslaande deuren binnen – een kalmerend effect. Terwijl drie politiemannen naar boven gaan en er twee in mijn keukenkastjes snuffelen, bereid ik een cappuccino voor mezelf. Verder wil niemand koffie: ze weten niet wat ze missen.

De man aan de keukentafel draagt een overhemd met korte mouwen van goedkoop strijkvrij materiaal en een slecht zittende broek die ook nog eens hoogwater is. Zijn afgetrapte schoenen maken het portret compleet.

Ik ga tegenover hem zitten.

Hij schuift zijn kaartje naar me toe. ‘Hazelaar is de naam.’

Ik vraag hem, volkomen in balans, wat hij hier denkt te zullen vinden.

‘Hedenochtend om 8 uur 57 precies, is uw au pair, Johanna Bokowski, op Schiphol aangehouden. Zij had tien kilo cocaïne en vijfduizend xtc-pillen in haar bagage. De drugs zijn in beslag genomen en uw au pair zit in voorlopige hechtenis.’

Ik staar hem perplex aan.

‘We hebben reden om aan te nemen dat er zich hier in huis belangrijke informatie bevindt,’ gaat hij verder.

Johanna, mijn Johanna? Er moet sprake zijn van een vergissing.

‘We hebben een bevel tot huiszoeking,’ maakt hij zijn betoog af.

Alsof ik dat nog niet had begrepen, ik ben toch niet gek! Ik steek een sigaret op die ik na twee trekjes alweer uitdruk. Het chagrijnige gezicht tegenover me verwacht zo te zien een reactie op zijn verhaal. Ik drink mijn kopje leeg en schraap het laatste schuim met het lepeltje van de rand. Dan kijk ik hem aan. ‘Jullie zitten er faliekant naast. Johanna vindt het al vreselijk dat er hier in huis wordt gerookt, laat staan dat ze zich inlaat met drugshandel.’ Mijn verdediging maakt geen enkele indruk. ‘Ze is de beste au pair die ik ooit heb gehad...’

Een van de agenten komt opnieuw de keuken in en richt zich tot zijn superieur. ‘Misschien wilt u dit even zien?’

De twee agenten die de keuken doorspitten, staan met mijn tomatenzeef en pastamachine in hun handen. Hazelaar knikt dat zij verder moeten gaan met hun werk en loopt zijn collega achterna.

Ik ben benieuwd wat ze denken te hebben gevonden en ga ook naar boven. In de gang bekijk ik mezelf in de spiegel. Mijn pokken zijn paarsrood, mijn haar is vet, mijn gezicht lijkbleek. Ik voel het laatste bloed uit mijn hoofd wegtrekken en vrees dat ik flauw zal vallen. Ik snel naar de wc, waar ik een tijdje voorover gebogen blijf zitten. Ik zweef, ik zweet, ik ijl. Dit is een nachtmerrie. Nadat ik mijn darmen heb geleegd, pak ik de telefoon – voor het eerst ben ik blij dat we in élke ruimte een telefoon hebben, zelfs in het toilet. Met beide ellebogen op mijn knieën en mijn hoofd rustend op een handpalm, bel ik Daniel en Zoë. Godzijdank, ze zijn thuis.

Nadat Zoë zo’n beetje alles wat ik heb gezegd heeft herhaald, neemt Daniel de hoorn van haar over.

‘Wat ben ik blij dat jullie...’ Verder kom ik niet.

‘Blijf waar je bent, ik kom direct naar je toe, zeg niets, werk nergens aan mee. Zeg dat ze overal afblijven tot je advocaat er is, begrepen?’

Stilte.

‘Heb je dat begrepen, Donia?’ herhaalt Daniel schreeuwend.

Ik voel de grond weer onder mijn voeten en kreun instemmend in de hoorn. Terug in de hal staan overal witte plastic zakken, waar ordners uitsteken. De administratie van Gidon. Ik loop de trap op en schraap mijn keel: ‘Mijn advocaat is onderweg, ik verbied jullie om iets mee te nemen!’

‘We zijn toch nog wel even bezig,’ reageert Hazelaar vanaf de overloop. Alle deuren naar de gang staan open. De computer en het faxapparaat worden langs me heen afgevoerd. Het kantoor van Gidon is van onder tot boven omgekeerd en ook de kamers van Julia en Johanna liggen overhoop. In onze slaapkamer schijnen ze al klaar te zijn, ik stap naar binnen. Op het eerste gezicht hebben ze er niets uit meegenomen.

Als ik de deur achter me dichttrek, kan ik me nauwelijks voorstellen dat wat zich in de rest van het huis afspeelt ook daadwerkelijk plaatsvindt. Hier ben ik omringd door de kleurrijke bloemenpatronen van Laura Ashley. Zoë vindt de romantische stijl niet meer van deze tijd en ze heeft gelijk, maar aan deze kamer heb ik nooit iets willen veranderen.

In de badkamer haal ik mijn oxazepam tevoorschijn. De twee pilletjes die ik wegspoel met water zullen me kalmeren. Ik ga op bed zitten wachten, op de gang hoor ik de agenten met elkaar praten. Daniel zal zo dadelijk wel weten wat er moet gebeuren.

De deurbel gaat. In het trappenhuis blijft het stil, de agenten reageren niet. Zo te horen zitten ze met z’n allen in de keuken. Ik vervloek het strenge beveiligingssysteem dat het gebruik van een elektronische deuropener verbiedt terwijl ik naar de voordeur ren.

Daniel kijkt grimmig naar de gereedstaande spullen. ‘Waar zijn ze?’

Ik wijs richting keuken. ‘Ik heb gezegd dat ze niets mee mochten nemen...’

***

De huiszoeking is inmiddels alweer een jaar geleden, vandaag denk ik er voor het eerst aan terug. Daniel, als volwaardig zaakwaarnemer van Gidon, heeft de zaak met de politie opgelost. Tenminste, wat betreft ons aandeel in de hele kwestie. En voor zover ik het me kan herinneren, was dat er niet eens. Al weet ik dat nu achteraf ook niet meer helemaal zeker. Enfin, het doet er niet toe. Wat ik wel weet, is dat Johanna voorlopig niet meer vrijkomt.

Haar arrestatie zat veilig opgeborgen in mijn persoonlijk archief en daar stop ik het nu weer in terug. Standaardprocedure voor alle zaken waar ik anders weleens heel lang over na zou moeten denken. Ik ken genoeg vrouwen die lang over dingen nadenken. Ze zien er niet goed uit. Ik daarentegen zie er vanmorgen verdomd goed uit. Zeker gezien het feit dat mijn man gisteren een paar straten verderop is doodgeschoten. Ik weet zeker dat Gidon trots op mij zou zijn geweest.

Tijd om over te gaan tot de orde van de dag: shoppen! Elegante rouwkleding is mijn eerste prioriteit. Daarna heb ik een afspraak staan bij de schoonheidssalon annex nagelstudio.

Maar noch mijn nieuwe outfit, noch de roddels van mijn schoonheidsspecialiste kunnen mijn gedachten afleiden van de vraag waarom Gidon is neergeschoten. En dus besluit ik bij Daniel langs te gaan. Als beste vriend en compagnon van Gidon zal hij me kunnen helpen. En verder wil ik graag weten wat er nu van mij wordt verwacht. Er zal toch het een en ander geregeld moeten worden.

Het voelt prettig om de vertrouwde route langs het Rijksmuseum richting Spiegelgracht af te leggen. Ontelbare keren liep ik naar kantoor om Gidon op te halen voor de lunch, een diner of om gewoon even ergens een borreltje te gaan drinken.

Het bord naast de deur is van glimmend gepoetst koper. ‘Fisher & Koppelman Consultancy.’ Ik voel onverwachte tranen opwellen, maar die verdwijnen als ik ‘hoe heet ze ook alweer’ vanachter de glazen deur naar me zie staren. Duidelijk in de war mompelt ze haar condoleances door de intercom, waarbij ze vergeet de deur te openen. We moeten er, wanneer ik alsnog binnen ben gelaten, allebei nerveus om lachen. Dat hele sterfgebeuren werkt kennelijk iedereen op de zenuwen.

Als ik even later tegenover Daniel zit, ben ik echter bloedserieus. Ik neem geen blad voor de mond en leg mijn vraag direct op tafel. Maar opheldering krijg ik niet.

Daniel adviseert me om me vooral niet te veel te verdiepen in de vraag waarom Gidon is omgebracht. Na dit op z’n zachtst gezegd onbevredigende antwoord heeft hij een vraag voor mij. Of ik misschien Gidons agenda en portefeuille aan hem wil geven, zodra de politie deze vrijgeeft.

‘Whatever. Maar luister, Daniel,’ breng ik het gesprek terug op het onderwerp waarvoor ik ben gekomen, ‘er moet toch een reden zijn waarom ze hem hebben neergeschoten?’

‘Maak je niet druk, die Joego’s nemen gewoon te veel van hun eigen spul en dan zijn ze in staat om hun eigen kloten eraf te schieten. Gidon heeft gewoon pech gehad. Verkeerde tijd, verkeerde plaats. Ik weet dat het lullig klinkt, maar...’

Lullig is het goede woord. En ik was nog wel zo bereid om gerustgesteld te worden! Verkeerde tijd, verkeerde plaats? Grotere onzin kan hij me niet verkopen. Gidon zat elke dag bij De Joffers op zijn vaste plek. Het was zo’n beetje het verlengstuk van zijn kantoor. En dan zou een stel idioten daar toevallig, in het wilde weg om zich heen schietend alleen hem hebben geraakt? Met vijf kogels?

Daniel praat ondertussen rustig verder, de minzaamheid zelve. Met zijn zachtroze shirt – hij kan het hebben –, zijn donkere ogen en beginnend grijzende slapen had hij Italiaans kunnen zijn. Hij kijkt me indringend aan wanneer hij aanbiedt om alle rompslomp voor de begrafenis op zich te nemen. In feite is hij daar al mee begonnen. Hij stelt voor om de middag voor de begrafenis bij me langs te komen om samen het draaiboek door te nemen. Zijn aanbod is voor mij een hele opluchting. Zo heb ik mijn handen vrij voor mijn voornaamste taak: me sterk houden. Verder krijg ik van hem instructies om absoluut geen informatie aan de politie of wie dan ook te geven. Over welke ‘informatie’ hij het heeft, is me een raadsel. Maar dat de beantwoording van mijn vragen vandaag niet op zijn agenda staat, dat is me wél duidelijk, en dus sta ik even later weer op straat.

***

De voordeurbel lijkt de hele dag te gaan. Elke keer als ik er naartoe loop, hoop ik dat het Julia is die haar sleutels is vergeten. Haar mobiel staat niet aan en ik heb geen idee hoe laat ik haar thuis kan verwachten. Ik kan niet wachten om haar vast te houden. We hebben elkaar de afgelopen dagen een aantal keer door de telefoon gesproken, maar dat is toch niet hetzelfde.

Morgen is de begrafenis. Er worden aan de lopende band bloemstukken bezorgd. Ik zet ze in de zitkamer en zorg dat de deur stevig dicht blijft. Ik wil de zoete leliegeur niet door het hele huis ruiken.

Ook waagt een journalist het om aan de voordeur te komen voor een persoonlijke reactie. ‘Geen commentaar,’ is alles wat ik te zeggen heb.

Geïrriteerd kijk ik naar mijn zoveelste teleurstelling van de dag. ‘Meneer De Haas, wat een verrassing.’

‘Hazelaar.’ Hij houdt mijn hand onbeholpen vast en biedt zijn condoleances aan.

Onverwacht, en voor het eerst in al deze dagen, barst ik in snikken uit. Ik snap niet waarom ik, met horten en stoten, uitgerekend op zijn schouder uithuil. Nadat ik – even plotseling als ik ermee begon – weer stop, snuit ik eerst mijn neus.

‘Wat kan ik voor u doen?’ vraag ik snotterig.

‘Graag zouden we de computer van uw man meenemen in verband met het onderzoek.’ Hij overhandigt me een officieel uitziend papier.

‘Gidon werkte uitsluitend op zijn laptop,’ ik denk even na, ‘en die ligt vast nog op kantoor. Maar als u liever binnen een kijkje neemt?’ Uitnodigend zwaai ik de deur voor hem open. Hij schudt zijn hoofd en zegt contact met Daniel op te nemen.

Dan is het mijn beurt om hem een aantal vragen voor te leggen. De krantenkoppen logen er de afgelopen dagen niet om: ‘Afrekening in het criminele circuit’, ‘Bloedbad bij De Joffers’, ‘Amsterdamse maffia rekent af’. Ik wil precies weten wat er aan de hand is, want ik begrijp er niets meer van. Helaas is hij zo mogelijk nog minder toeschietelijk dan Daniel. Alle varianten op ‘daar mag ik niets over zeggen’ passeren de revue.

‘Dus ook de politie heeft geen flauw benul wie er achter de aanslag zit?’

‘Helaas, ik kan u niet verder helpen.’

‘Maar vordert het onderzoek dan helemaal niet?’

‘Daar mag ik geen uitspraak over doen.’

‘Hebben jullie de schutters op kunnen pakken?’

‘Nee.’

‘Ik las in de krant dat het een afrekening zou zijn, maar van wie dan en waarom?’

‘Over de motieven tasten wij nog in het duister.’

Duister, dat is precies het gevoel wat ik aan zijn bezoek overhoud. Al luchtte die huilbui wel heerlijk op.

Tegen borreltijd komt Daniel langs. Hij neemt het draaiboek voor de begrafenis met me door. De witte rouwauto zal om tien uur voor de deur staan. Julia en ik zullen plaatsnemen in de volgauto. Het klinkt allemaal goed geregeld. Alleen de indeling van de voorste rijen ontbreekt. Aan deze ‘female touch’ had hij niet gedacht. En dus bespreken we wie een naamkaartje op welke stoel kan verwachten.

Als Daniel weg is, realiseer ik me dat ik hem niets over het bezoek van Hazelaar heb verteld. Ik haal mijn schouders op. Het was niet noemenswaardig.

Uiteindelijk komt Julia pas tegen tienen binnen. Haar ogen zijn bloeddoorlopen. Ze is bekaf en nauwelijks tot praten in staat. We omhelzen elkaar kortstondig, waarna ze vrijwel onmiddellijk naar haar slaapkamer verdwijnt. Een vertrouwd ritueel. Zo ging het ook in de laatste maanden, misschien wel jaren, toen ze nog bij ons in huis woonde. Toch ben ik opgelucht dat ze thuis is.

Na deze rommelige dag probeer ik, met een glas wijn aan de keukentafel, mijn hoofd op orde te brengen. Mijn gedachten schieten van links naar rechts en belanden uiteindelijk bij de begrafenis. Er stonden buitensporig veel overlijdensadvertenties in de krant en dus verwacht ik morgen een grote opkomst. Iedereen hield van Gidon, mijmer ik voor me uit. Bijna iedereen, verbeter ik mezelf, en drink mijn glas leeg. Het is belangrijk dat ik rustig blijf, dus pak ik mijn handtas. Ik neem twee oxazepam en ga naar bed.

***

De kleur van de dag is wit. Een goed idee, dat maakt het allemaal wat minder somber, en het is tenslotte nog steeds zomer. De bloemstukken rijden mee op de kist die zojuist is opgehaald bij een of ander politielaboratorium. Terwijl ik opgelucht het laatste in de auto zie verdwijnen – mijn huis ruikt, ondanks de gesloten deuren van de zitkamer, naar een bloemisterij – dringt het tot me door dat Gidon vandaag voor het laatst van huis vertrekt. Op weg naar zijn crematie. Hiervoor is heel bewust gekozen: Gidon was aan flarden geschoten. Om dezelfde reden was hij ook niet opgebaard. We willen ons Gidon herinneren zoals we hem het allerliefste zagen. Ongeschonden, zoals op die laatste dag, toen hij nietsvermoedend naar zijn werk ging.

Ik sta bij de volgauto en vraag me af waar Julia blijft. Zoals gewoonlijk laat ze op zich wachten. Ik verzoek de chauffeur om te toeteren, maar dat schijnen begrafenisauto’s niet te mogen. Misschien ook wel terecht, ik weet het niet.

Mijn ogen glijden naar een mooi ingelijst portret van Gidon. De foto is genomen tijdens onze laatste vakantie, met Daniel en Zoë in Marbella, twee maanden geleden. We hadden een fantastische tijd op ons gehuurde jacht. Julia was ook voor twee weken over, om haar vaders verjaardag mee te vieren.

Het portret zal tijdens de plechtigheid op zijn kist prijken, ik klem het stevig tegen me aan.

Julia komt naar buiten en stapt gehaast in. De rit verloopt zwijgzaam. Als we het uitvaartcentrum naderen, checken we elkaar zorgvuldig. We halen een borstel door onze blonde haren en doen allebei dezelfde Chanel lipgloss op.

Met haar frêle bouw, lichtblonde haren en sproeterige huid lijkt Julia sprekend op een vroegere versie van mezelf. Innerlijk vertoont ze meer overeenkomsten met haar vader. Ze had gymnasium kunnen doen, als ze maar had gewild. We leunen tegen elkaar aan. Mijn god, wat is ze lang geworden.

Bij het crematorium zie ik vrienden en bekenden buiten staan wachten op het arriveren van hun dode vriend. Net als bij een huwelijk rijdt de auto tot aan de voordeur. Alleen zal mijn echtgenoot vandaag uit de lijkwagen voor me komen. Ik begin te huilen. Zonder op of om te kijken schrijd ik, gearmd met Julia, achter de kist aan de zaal binnen. Vanuit mijn ooghoeken zie ik dat de opkomst ronduit fenomenaal is. Gidon had ontzettend veel goede vrienden en dat ze in zulke groten getale op zijn komen draven ontroert me.

Dan merk ik Hazelaar in de menigte op. Wat heeft dat stomme konijn hier vandaag te zoeken? Terwijl ik me dat afvraag, neem ik vooraan plaats op mijn eigen stoel. Ik kijk nog een keer achterom om te zien waar hij precies zit, maar ik kan hem niet meer vinden. Achterin staan drommen mensen. Gelukkig heeft hij ten minste het fatsoen geen stoel bezet te houden.

Links van mij zit Julia, naast haar heeft mijn schoonmoeder plaatsgenomen. Mijn dochter slaat haar armen om oma Roza heen. De oude vrouw weent ingetogen, ze ziet er gekrompen uit. We praten al in geen jaren meer met elkaar. Voor haar Gidon was niemand goed genoeg. Als ik haar zo zie zitten, heb ik toch met haar te doen. Gidon was haar enig kind, haar enige familie; de reden van haar bestaan. Ik kan me er niet toe zetten een troostend gebaar naar haar te maken.

Mijn schoonmoeder wordt aan de andere zijde geflankeerd door Marith, die ik wel een hand geef. Deze Surinaamse is de uitkomst van de laatste jaren. Zij heeft de zorg voor mijn lastige schoonmoeder voor de volle honderd procent op zich genomen. Dat had Gidon goed geregeld, zoals hij altijd voor alles een oplossing vond.

Achter Julia zit haar beste vriendin, Laura, ons vroegere buurmeisje. Zij en Julia schelen drie jaar. Laura zit tegenwoordig op de kunstacademie of zoiets. Zo te zien voert ze haar anarchistische ideeën in haar verschijning door: zwart punkkapsel, wenkbrauwpiercing en een baggy broek met een zwart t-shirt erboven. Naar een begrafenis! Vroeger was het maar een raar stil kind, een grijze muis. Zo werd ze dan ook altijd genoemd: Muis. Een nickname die ze niet eens erg scheen te vinden. Ik heb een hekel aan muizen, altijd al gehad. Julia lijkt blij dat Muis er is. Dat hun vriendschap nog steeds overeind staat, verbaast me. Maar met sommige zaken schijn je je als moeder nu eenmaal niet te mogen bemoeien.

Ik wend mijn hoofd af. Naast mij kijk ik in een warm en vertrouwd gezicht: Zoë, perfect gekapt en keurig in crèmekleurig mantelpak met bijpassende hoed. Verdrietig kijken we elkaar aan. Onze handen knijpen elkaar stevig vast, zakdoeken in de aanslag.

Anekdotes schallen door de speakers: over Gidons zakelijk inzicht, over zijn recente veertigste verjaardagsfeest in Marbella, maar bovenal over zijn warme en hulpvaardige persoonlijkheid. Gidon: de vriend die er altijd voor je was als je hem nodig had. Kennelijk hadden de meeste sprekers veelvuldig zijn hulp ingeroepen, meer dan ik mij tot nog toe realiseerde.

Ik ben opgelucht dat niemand mij heeft gevraagd om iets te zeggen, ik ben bang dat ik dan wel heel emotioneel zou zijn geworden. Dankbaar luister ik naar alle mooie verhalen. De dienst wordt regelmatig onderbroken voor een muzikaal intermezzo. Mijn tranen blijven uit, tot het laatste muziekstuk, een pianowerk van Satie. De melancholische tonen vullen de ruimte met een gevoel van herfst, regen en andere narigheid.

Deze begrafenis is zo anders dan die van het vorige, ingrijpende sterfgeval uit mijn leven. Toen oma Doetie was overleden, stond ik alleen aan het graf, ik was vijftien. Na de dood van mijn ouders, die verongelukten toen ik een baby was, had zij haar leven gewijd aan mijn opvoeding. Vandaag zou ik er alles voor over hebben om met mijn hoofd tegen haar zachte borsten te worden gedrukt. Ik ruik haar parfum, licht en zoet, en voel hoe ze over mijn rug wrijft. Julia heeft haar arm om me heen geslagen. Ik veeg mijn wangen droog. Het is tijd om te gaan. Mijn dochter en ik verlaten als eersten de zaal. Gidon blijft alleen achter in zijn glanzend witte kist.

We brengen eerst een bezoek aan het toilet voor de nodige ‘herstelwerkzaamheden’. Julia heeft meer tijd nodig voor de spiegel, ik wacht buiten op haar.

Het is een stralende dag. Ik had liever gezien dat het regende, maar je hebt nu eenmaal niet alles in de hand. Dadelijk zal alle aandacht op mij gevestigd zijn, een gedachte waar ik van opklaar.

Terwijl ik me voorbereid op de vele steunbetuigingen, staat Hazelaar plotseling voor me. Hij draagt een antracietgrijs confectiepak. Wat doet die man hier in godsnaam? Ik steek een Marlboro light aan met mijn aansteker van witgoud, een van de vele cadeautjes van Gidon.

‘Nogmaals gecondoleerd.’

Geïrriteerd vraag ik me af waarom ik juist op zijn schouder heb uitgehuild. Dat moet haast wel een vlaag van verstandsverbijstering zijn geweest.

‘Schiet je al een beetje op met je werk?’

Hij kijkt me glazig aan.

Zuchtend hef ik mijn handen in de lucht. ‘Boeven vangen!’ Mijn god, wat is die man traag.

‘Uh, het onderzoek is in volle gang.’

Als dit de wereld moet verlossen van al het kwaad dan heb ik er geen vertrouwen meer in. Gelukkig verschijnt Julia, bijgepoederd en wel. We lopen naar de koffiekamer zonder verder nog een woord tegen Haas te zeggen.

‘Wie was die dweil in dat foute pak?’ wil Julia weten.

‘Niemand. Helemaal niemand.’

***

Julia is direct na de begrafenis vertrokken naar Beverweerd. Sinds een jaar, na het plotselinge vertrek van onze au pair, verblijft ze op dit luxueuze internaat, of internationale school zoals dat zo mooi heet.

Het argument dat het goed zou zijn voor haar sociale contacten, was voor Gidon doorslaggevend geweest. Hij had van een buitenlandse zakenpartner gehoord dat Beverweerd zeer hoog stond aangeschreven. Dat de kosten navenant, en dan bedoel ik exorbitant, hoog waren, maakte hem niet uit. Zijn prinsesje mocht niets tekortkomen.

Voor mij was de belangrijkste reden dat Julia niet meer naar me luisterde. Ze liep in en uit, net hoe het haar uitkwam. Afspraken werden niet nagekomen. Discussies tussen haar en mij ontaardden steeds vaker in knetterende ruzies waarna zij de deur achter zich dichtsmeet om soms nachten achtereen weg te blijven.

De situatie was onhoudbaar geworden, en dus vonden Gidon en ik dat de tijd was aangebroken dat onze dochter het ouderlijke nest zou verlaten. Daarbij komt dat zestien een mooie leeftijd is om je vleugels uit te slaan. En dus volgt Julia internationaal onderwijs, samen met ander nageslacht van de rijken der aarde, ver bij mij vandaan.

Wat was ze blij geweest dat ze weg kon en wat waren wij opgelucht dat er rust in huis kwam. Maar vandaag vind ik het wel erg stil.

Er liggen stapels post op me te wachten. Lusteloos blader ik erdoorheen. Ik maak stapeltjes:

–Brieven met uitingen van medeleven: kan ik altijd nog openmaken als ik er zin in krijg.

–Nota’s en notarispapieren: voor kantoor.

–Bedelbrieven voor ik weet niet wat voor goede doelen. Smerige handel, ze ruiken het meteen wanneer er geld te halen valt: in de prullenbak.

–Verzekeringsshit: ook voor kantoor.

Ik zal met Daniel overleggen of we dit in de toekomst anders moeten gaan regelen, maar ik neem aan dat mijn boekhouding voorlopig bij hem blijft.

Alleen het Bijenkorfboekje haal ik uit de envelop. De Dwaze Dagen staan weer voor de deur, lees ik. Ik geloof niet dat ik daar nu behoefte aan heb en gooi de brochure weg.

Dan pak ik mijn agenda erbij, deze staat vol met afspraken uit een ander leven. Mijn god, wat lijkt het allemaal lang geleden. De najaarsshow van Mart Visser staat voor vanavond gepland. Ik heb geen zin, maar wat moet ik anders?

Ik bel Zoë, ze klinkt verrukt: ‘Wat goed dat je er nu alweer aan toe bent, Donni! Niet alleen zitten sikkepitten, maar gewoon een lekkere wilde meidenavond. Je bent fantastisch, werkelijk, in één woord fantastisch!’

Zo voel ik me niet.

Nog niet.

Ik bel de kapper en kan gelukkig meteen terecht. Nooit eerder werd ik met zoveel egards ontvangen. Hoeveel fooi ik ook gaf, ik moest altijd minstens een halfuur wachten. Vandaag niet, ik ben blij verrast. ‘Hoe gaat het nou met u?’ Er wordt vol belangstelling geïnformeerd. De kapsters en cliëntèle blijken allemaal zeer te hebben meegeleefd. Ik doe mijn best niet al te ingenomen over te komen met al die aandacht. Ik krijg een fris asblond kleurtje om me op te fleuren en een extra lange knip- en föhnbeurt. Als ik na bijna twee uur het pand verlaat word ik begeleid tot aan de voordeur en zelfs uitgezwaaid. Iedereen, maar dan ook werkelijk iedereen in de kapsalon wist wie ik was en wat voor verschrikkelijks ik had meegemaakt. Neuriënd loop ik richting Cornelis Schuytstraat op zoek naar iets nieuws om aan te trekken.

==

Het is een typisch Hollandse nazomerdag. Ook al valt er af en toe een druppel regen, het terras van De Joffers zit vol als altijd. Mijn bui slaat om. Hier heeft Gidon zo vaak gezeten. Stom dat ik me er niet op heb voorbereid. Eerst loop ik langs het terras om vervolgens stil te blijven staan. Hier kan ik niet zomaar aan voorbij gaan. Ik draai me om. Mijn ogen zoeken de stoel waar Gidon het liefst zat. Ik heb moeite vast te stellen welke dat precies was. De tafeltjes staan anders dan ik me herinner.

Niemand heeft mij in de gaten wanneer ik achter op het terras plaatsneem. Er zijn geen bekenden. Met een cappuccino in de ene en een sigaret in de andere hand, staar ik naar de constante verkeersstroom op straat. Grote, dure auto’s manoeuvreren voorzichtig langs elkaar. Een enkel verdwaald Golfje durft wel gas te geven. Gidon reed altijd heel secuur, hij was zeer gesteld op zijn auto. Maar ook zijn zaken, familie en vrienden konden altijd rekenen op zijn volle aandacht en desgevraagd hulp. Iedereen mocht hem graag.

Waarom is Gidon doodgeschoten? Domme pech, zoals Daniel zegt, of hebben de kranten gelijk: is het een afrekening in het criminele circuit? Beide verklaringen komen me uiterst onwaarschijnlijk voor.

Een man vraagt me iets in het Engels. Hij kijkt me vriendelijk aan.

Ik heb hem niet verstaan.

‘A light, madam?’

Verrek, een vuurtje. Ik stuntel terwijl ik mijn aansteker opduikel uit mijn Louis Vuitton. ‘There you go.’ Ik schenk hem een koele blik.

‘Dank u wel,’ zegt hij met een zwaar accent. Hij lacht zijn schitterende witte tanden bloot.

Vast een Amerikaan.

‘I’m from the States,’ zegt hij alsof-ie mijn gedachten kan lezen, ‘maar omdat ik hier nu twee jaar...’

‘Werk?’ probeer ik.

‘Jah.’ Hij heeft een vriendelijk gezicht. ‘Probeer ik Nederlands te praten.’

Buitenlandse accenten hebben het helemaal voor mij. Altijd al gehad.

‘O, I’m sorry, my name is Jason.’

‘Donia.’

Jason zit aan het tafeltje naast me. We nemen elkaar zwijgend op. Hij is atletisch gebouwd en heeft rossig blond haar. Over zijn jeans en kaki shirt draagt hij een modieus chocoladebruin suède jack. Hij lijkt sprekend op de man van de Camel-commercial, hoewel hij Marlboro rookt, net als ik. Het meest onder de indruk ben ik van zijn schoenen. Ze zijn duidelijk peperduur en van een mij totaal onbekend merk, wat geen twijfels laat bestaan over hun exclusiviteit.

Een flirterige blik zijn kant op wordt gevolgd door een golf van schuldgevoel. Mijn man is verdorie net dood en hier zit ik, op zijn terras, met een wildvreemde...

‘Zwart staat je...’ weer die charmante hapering, ‘...goed’. De ‘g’ blijft een lastige letter voor buitenlanders.

Ik slaak een gigantisch diepe zucht: ‘Mijn man is net overleden.’

De begrijpende blik in zijn ogen doet mij smelten als witte Leonidas tegen mijn verhemelte. Mannen zijn werkelijk om op te vreten wanneer ze geconfronteerd worden met groot, vrouwelijk verdriet. Hij condoleert me intens. Mijn hand lijkt te verdwijnen in de zijne, hij legt zijn andere hand er een enkele seconde bovenop.

Helaas lijkt het gesprek hierna te zijn doodgebloed.

Zodra zijn espressokopje leeg is, stapt hij op, zonder om mijn telefoonnummer te vragen. Dat zijn dan weer de nadelen van die hele weduwetoestand. Ik vraag om de rekening, maar die blijkt al te zijn voldaan. Dat dan weer wel. Opgewekt keer ik huiswaarts. Aan winkelen heb ik vandaag geen behoefte meer.

***

Voor een show van Mart Visser haal je alles uit de kast. Mijn keuze valt op een combinatie van lila, zachtroze en diep paars. Het zijn de modekleuren van het najaar en gezien hun religieuze betekenis vormen ze tevens een mooie overgang van mijn rouwperiode naar deze jetset-party. Voor flamboyant rood is het gezien de gebeurtenissen nog te vroeg.

Hoewel het Hilton vlak om de hoek is, bestel ik toch maar een taxi. Stel dat het gaat spetteren: mijn lila vosje en paarse suède laarzen zouden het niet overleven.

In de spiegel op het damestoilet van het hotel lach ik naar mezelf... dat ziet er niet goed uit. Ik oefen nogmaals. Meer lachen betekent meer rimpels. Ik constateer dat het alweer de hoogste tijd is om mijn injectables te vervangen. Al met al zie ik een geloofwaardige weduwe voor me staan. Getekend door verdriet, maar nog altijd even mooi. Ik haal diep adem en stap lauw glimlachend, semi-ontspannen, de menigte tegemoet.

Het is een gekkenhuis. Journalisten jagen op loslopende bekende Nederlanders. Er wordt gretig voor de camera’s geposeerd.

Flits!

Ik schrik me rot. Ik word gefotografeerd!

Als er één fotograaf begint dan komen ze allemaal, althans zo lijkt het. Mijn hemel, ik ben bekend, schiet het door me heen en ik probeer direct mijn zojuist geoefende glimlach uit; niet te breed en zeker zonder tanden, ik ben tenslotte nog aan het rouwen.

In een opperbest humeur ga ik even later op zoek naar Zoë. Ik vind haar bij een juwelenvitrine, starend naar een met diamanten afgezet horloge. Vanavond draagt ze een strak getailleerd zwart mantelpakje met een witte blouse eronder, wat stijlvol combineert met haar zwarte, donker geverfde bobkapsel. Haar lippen zijn die middag gedaan, ze krijgt haar mond niet meer dicht.

‘Zullen we?’ De rest versta ik niet. Maar aangezien er grote filevorming richting zaal ontstaat en ze met haar uitnodiging zwaait, snap ik wat ze bedoelt. ‘Ja, laten we naar binnen gaan.’ Ik probeer niet al te uitgelaten te klinken – mijn waardigheid als weduwe is in het geding.

We zitten naast elkaar op de eerste rij. Deze placering is niet geheel onterecht, aangezien ik in de loop der jaren voor tienduizenden euro’s aan couture van Mart heb aangeschaft. Zoë heeft ook het een en ander van Mart in haar kast hangen, al is ze naar eigen zeggen meer een Armani-dame.

Om ons heen wordt druk gesmiespeld. Zoë en ik doen op fluistertoon net alsof we druk in gesprek zijn. In feite stoten we alleen wat klanken uit om de indruk te wekken dat we niet naar anderen luisteren. Nog een hele kunst, maar we zijn bedreven. Meerdere keren hoor ik mijn naam vallen.

Het leukste deel van de avond is om te zien hoe de zaal volloopt. We kijken wie wat heeft aangetrokken, en wie zich waar heeft laten verbouwen.

Dokter Zanouva is er ook met een vriendin. Hij wordt nauwelijks begroet, maar menig borst in de zaal is van zijn hand. Dat weten we allemaal. Hij draagt een nieuw, donker brilmontuur dat hem zeer geleerd staat.

Dan gaan de lichten uit, de show begint. Maar alle pracht en praal kunnen mij vanavond niet boeien. Na enkele minuten drijven mijn gedachten weg naar een prachtige plek waar helemaal niets gebeurt.

Plotseling knalt er luide feestmuziek uit de boxen.

Geschrokken kijk ik op. De finale. Tijd voor champagne!

==

Nooit eerder voelde ik me zo belangrijk. Of mensen behandelen me alsof ik een dodelijke ziekte heb – misschien schrikt een liquidatie af – of ze bestormen me met hun medeleven. Ik geniet van beide.

Na drie glazen te veel word ik op mijn schouder getikt. Ik verwacht Mart, maar kijk in de groene ogen van Jason. ‘What the...’

Hij lacht.

Weer bewonder ik zijn perfecte gebit. Hij heeft een mond om te kussen, maar onder het oog van de buitenwereld weet ik me gelukkig in te houden.

‘Champagne?’ vraagt het meisje dat voorbijloopt.

We pakken allebei een glas.

Hij zwijgt.

‘Toeval bestaat niet,’ begin ik. Hij lijkt me te verstaan, maar zegt niets terug, en dus gooi ik het over een andere boeg. ‘Een mooie collectie, vond je niet?’

Nog steeds geen woord.

Dan verstoort Zoë de spanning, een van haar specialiteiten. ‘Mwah, schat,’ ze kust me ergens in de buurt van mijn wang, ‘ik trek het echt niet langer, ik moet naar huis.’ En met enkele omslachtige armgebaren licht ze dramatisch de reden van haar vertrek toe: haar lippen.

Ik knik begrijpend en kus haar nog meer in de lucht dan anders.

Pas als ze wegloopt, merkt ze Jason op. Met een pijnlijke glimlach knikt ze me goedkeurend toe. Ze kijkt een paar keer achterom voordat ze uit ons zicht is verdwenen.

‘Zullen we ergens anders naartoe gaan?’ stel ik voor.

‘Good idea.’ Galant laat hij me voorgaan door de draaideur.

==

Aangezien er in mijn buurt na achten werkelijk geen moer meer te beleven valt, neem ik Jason mee naar huis. Althans, dat is de verklaring die ik hem geef voor het feit dat ik mijn adres aan de taxichauffeur doorgeef. In feite lijkt het me onwenselijk als ik nu al samen met een andere man word gezien, en dan ook nog eens zo’n knappe. Op de achterbank leun ik voorzichtig tegen hem aan. De taxirit duurt veel te kort.

Voor vertrek heb ik een paar lampen aangedaan en dus ziet het huis er bij de eerste aanblik gezellig, bewoond uit. Iets wat ik de laatste tijd zelf niet zo heb ervaren. Misschien komt daar vanavond verandering in?

In de hal voelt Jason mijn twijfel: ga ik hem voor naar het souterrain of nemen we de trap richting slaapkamer? Hij drukt zijn volle lippen zacht tegen de mijne. Onze eerste kus begint teder, maar niet veel later beland ik in een vrije val. Halverwege lijk ik me te realiseren dat ik het touwtje van de parachute kwijt ben. Ik snak naar adem en begin te huilen. Niet als bij Hazelaar met ongecontroleerde uithalen, maar schreiend, een stille smeekbede om troost. Hij duwt mijn hoofd tegen zijn borstkas om me te kalmeren.

Het is de geur van zijn aftershave die mij uiteindelijk rustig maakt. Sandlewood: hout, oer, natuur, basic. Hij strijkt zijn hand door mijn haren en veegt mijn wangen droog.

Voor de slaapkamer is het duidelijk nog te vroeg en we gaan alsnog naar de keuken.

Terwijl ik mijn laarzen uitdoe, pakt Jason een fles cognac uit de drankkast. Mijn opmerking dat Gidon deze fles nog heeft geopend, maakt de weg vrij voor meer bekentenissen. Ik stort mijn hart bij hem uit. Alles wat er maar in mijn hoofd naar boven komt, vertel ik aan deze volslagen vreemde. Ik weet niets van hem, maar uren later weet hij alles over mij, mijn gezin, ons huidige leed en over het geluk uit vervlogen tijden. Hij drinkt rustig door en schenkt mij regelmatig bij. Ik word lekker dronken. Alle kansen op seks zijn inmiddels toch al verkeken en de drank biedt me warmte. Jason kan heel goed luisteren. Af en toe stelt hij een vraag – hij verdiept zich in mij. Dat voelt goed. Aandacht, alcohol en aantrekkingskracht, de drie a’s waar elke vrouw van opknapt.

Het is vijf over drie ’s nachts als ik me plotseling zwaar uitgeput voel.

Ook dit voelt Jason gelukkig feilloos aan. ‘I’m gonna put you to bed, sugar.’

Wanneer ik tegen probeer te sputteren, pakt hij me stevig vast. Gedwee laat ik me de trap op leiden om vrijwel direct daarna op bed in coma te vallen, deze onbekende man alleen in huis achterlatend.

***

Het gerinkel van de telefoon veroorzaakt felle steken in mijn hoofd. Eerst begraaf ik me onder mijn kussen. Als dit niet afdoende is, gaan mijn handen op zoek naar het toestel. De houder naast het bed is leeg. Zodra ik eindelijk overeind gekomen ben en – zo goed en zo kwaad als het gaat – mijn ogen weet te focussen, stopt de herrie.

‘Draadloze kutzooi!’ Vloekend laat ik me weer achterover vallen.

Dan begint het gerinkel opnieuw.

Ik stap uit bed en lokaliseer het toestel onder een stapel kleren, panty’s en tijdschriften. De nummermelder laat zien dat Zoë me wil spreken.

‘Hai, Donni! Wie was die leuke vent?’ De zwelling in haar lippen is duidelijk verminderd, ze klinkt in ieder geval weer helemaal normaal.

Ik heb bedenktijd nodig en dus beloof ik haar tijdens de lunch alles over gisteravond te vertellen. Ze heeft om twaalf uur een afspraak voor lipcontrole bij dokter Zanouva. Dat komt goed uit want ik heb een nieuw recept oxazepam nodig, de pillen zijn deze maand hard gegaan. We spreken af dat ik haar bij Cosmetisch Centrum Zanouva zal ontmoeten.

==

Om tien over twaalf zit ik in de vertrouwde wachtkamer. Ik blader geïnteresseerd door de Avantgarde en verbaas me over de laatste mode. Terug naar de petticoat: dat had ik niet zien aankomen. Ik weet niet of ik er ooit aan toe zal zijn.

Hier, achter de beschermende, geblindeerde ramen, zijn wij vrouwen, hypocriet als we zijn, lyrisch over ons ‘Doktertje’. Dat is mijn koosnaampje voor dokter Zanouva. Al gauw overgenomen door Zoë.

‘Wat een geweldige verrassing!’ Doktertje loopt met een stralende glimlach op me af wanneer hij uit zijn spreekkamer komt.

In tegenstelling tot gisteravond omhels ik hem nu hartelijk. ‘Zoë is zoals gebruikelijk te laat, dus je zult het voorlopig alleen met mij moeten doen,’ verklaar ik hem lachend mijn aanwezigheid.

Hij loopt voor me uit de spreekkamer in en gaat met zijn begripvolle doktersblik tegenover me zitten. ‘Lieve Donia, hoe gaat het nu met jou?’

Ik heb een serieuze kater, maar dat is geloof ik niet wat hij bedoelt.

‘Het gaat wel goed,’ antwoord ik flauwtjes.

Net als ik om mijn recept wil vragen, buigt hij zich voorover. ‘Weten ze al iets meer?’

‘Wie?’

‘Die vervelende Hazelaar en zijn vrienden.’ Zijn stem wordt zachter, bijna fluisterend. ‘Ze waren hier van de week voor de derde keer. Nou, bij mij komen ze geen steek verder, hoor.’

Zie ik dat verkeerd, of vertoont zijn glimlach een zenuwachtig trekje? Ik zal me wel vergissen. ‘Wat zouden ze bij jou te zoeken hebben?’

‘Ja, dat zei ik nou ook. Lieve Donia, ik kan je verzekeren... Ze hebben geen flauw benul.’

Ik ook niet, maar dat houd ik nog even voor mezelf. Ik vraag me af wat mijn eigen doktertje te maken zou kunnen hebben met de moord op Gidon. Waarschijnlijk heb ik het niet goed begrepen.

Hij praat de daarop volgende minuten aan één stuk door. Over het feit dat Hazelaar een bloedhond is, dat helemaal niemand meer veilig lijkt te zijn, en over zijn eigen onschuld. Maar, waaraan? Hij ontkent in kleurrijke bewoordingen zijn betrokkenheid bij zo’n beetje alles op de hele wereld en de aanslag op Gidon in het bijzonder. Maar iets in zijn lach en houding overtuigt me ervan dat die connectie er wel degelijk is.

‘Ach, die Hazelaar geeft vanzelf wel op,’ probeer ik luchtig te reageren.

‘Ik hoop het.’ Hij zet zijn bril af en begint hem zorgvuldig te poetsen. ‘Ik word momenteel twenty four seven in de gaten gehouden en dat is eerlijk gezegd niet goed voor mijn business.’

‘Nee, dat begrijp ik.’ Ik snap er niets van.

Hij pakt sigaretten uit zijn lade en biedt mij er eentje aan.

Nu is het mijn beurt om te fronsen. Doktertje staat bekend als health freak, een ware gezondheidsgoeroe.

‘Ons geheimpje,’ knipoogt hij.

Ik neem een sigaret uit het pakje.

‘Eentje meer of minder kan geen kwaad.’ Hij geeft me vuur en steekt er zelf ook een op.

Ik probeer hem te volgen, maar dat lukt me niet. Gaat dit over zijn praktijk of over een heel andere zaak? Ik houd lang genoeg mijn mond om hem verder te laten praten.

‘Weet je, Donia, ik denk dat als we ons lang genoeg gedeisd houden, ze vanzelf aftaaien.’ Hij gebaart drukker dan ooit: zo kende ik hem nog niet. ‘Gelukkig heeft Daniel het allemaal zo geregeld dat er de komende maand geen handel plaatsvindt.’

Door mijn kater reageer ik vanmorgen trager dan gebruikelijk en dankzij de botox weet ik mijn gezicht in de plooi te houden. Af en toe knik ik ter aanmoediging en dat schijnt te werken. Hij raaskalt over Daniel, de moord op Gidon, over Hazelaar en over zijn handel. Er is één vraag die zich keer op keer in mijn gedachten herhaalt: what the fuck gaat dit over?

Middenin een betoog over de onbetrouwbaarheid van justitie dendert Zoë de kamer binnen. Ze steekt direct van wal met een van haar horror stories over ‘de maffia van zuid’: Dienst Parkeerbeheer. Ze hadden haar willen wegslepen terwijl ze geld aan het wisselen was om een parkeerbonnetje te kopen.

‘Schande!’ beamen Doktertje en ik.

Het gesprek tussen ons is hiermee beëindigd.

***

Het vragenvuur van Zoë over Jason tijdens onze wandeling door de Cornelis Schuytstraat doorsta ik goed. Ik vertel haar dat ik vrijwel direct naar huis ben gegaan, vlak nadat zij was vertrokken. Alleen.

Liegen is iets wat ik in principe niet graag doe, maar nood breekt wet. Het laatste waar ik nu behoefte aan heb, is nog meer complicaties aan mijn hoofd. Ik lieg met zo min mogelijk woorden. En dat kan niet anders, want ik snap zelf niet wat me gisteravond heeft bezield.

‘Wat ben je stil,’ zegt Zoë als we, ditmaal tegenover De Joffers, op een terrasje zijn gaan zitten. Gelukkig wordt ze, nog voordat ik kan reageren, afgeleid door voorbijslenterende bekenden met wie ze uitvoerig haar bevindingen van de vorige avond moet doornemen.

Onder het genot van een ciabatta mozzarella en een verse jus durf ik het aan om poolshoogte te nemen. ‘Zeg Zoë, ik wist eigenlijk helemaal niet dat Daniel en ons doktertje zo close waren.’

Ze staart me met wijd opengesperde ogen aan.

Dan moeten we allebei lachen, tot tranen aan toe, al weet ik absoluut niet waarom. Als we de mascara onder onze ogen hebben weggeveegd, probeer ik het nog een keer. Ik wil haar uitleggen dat mijn hoofd tolt van alle overuren die mijn hersens maken deze dagen.

‘Vragen. Ik heb zoveel...’

‘Ze zullen vanzelf ophouden,’ onderbreekt ze me. ‘Zeker Hazelaar. Wat denk jij nou!’

Niets.

‘Daniel heeft alles onder controle. Hou vol, Donni.’ En na deze plechtige belofte neemt ze een flinke hap van haar broodje. ‘By the way,’ gaat ze smakkend verder, ‘dat doe je echt goed, ik dacht even dat je het meende.’

***

’s Middags probeer ik in mijn cocoon-outfit op de bank voor de televisie conclusies te trekken uit het gesprek van vanmorgen. Het lijkt erop dat Daniel en de dokter elkaar kennen. Dat zou betekenen dat Gidon Doktertje ook kende, en dan niet alleen van de nota’s die hij voor mij moest betalen. Ik begrijp nu dat ze zelfs samen zaken deden, maar dat lijkt me bijzonder onwaarschijnlijk. Niemand heeft mij daar ooit iets over verteld.

Maar Zoë weet er meer van, dat is duidelijk. Hoe kan het zijn dat alleen ik niet weet waar het allemaal over gaat? En dan nog iets: waarom stellen een jurist en een it’er, die samen een eigen bedrijf in vermogensbeheer en -advies runnen, belang in plastische chirurgie? Van aandelen botox heb ik in ieder geval nog nooit gehoord. Ik geef het op en pak de telefoon.

‘Fisher en Koppelman Consultancy, goedemiddag, wat kan ik voor u doen?’ Na dit warme welkom wordt me op kakkineuze toon medegedeeld dat Daniel vanmiddag helaas niet gestoord kan worden. Pissig hang ik op. Dat had die trut nooit zo durven zeggen toen Gidon nog leefde. Er klopt helemaal niets meer in mijn leven!

Ik kalmeer mezelf door een paar keer diep in en uit te ademen. Ik ben vanmorgen vergeten om een nieuw recept te vragen en de laatste paar tabletten moet ik voor de nacht bewaren.

Door naar een minstens net zo verwarrend onderwerp. Wat zou Jason van mij vinden? Wat heb ik hem gisteren eigenlijk allemaal verteld? Zal ik hem ooit nog zien? Wie is hij en wat doet hij voor werk? Hoe haalde ik het eigenlijk in mijn hoofd om hem mee naar huis te nemen?

Ik open een pak kokosmakronen, de meest favoriete koeken in huis. Julia en ik kunnen erop leven. Eerst haal ik het eetbare papier ervan af. Zo eten we ze altijd, mijn dochter en ik. Als de onderkant is opgegeten, duwen we de gebrokkelde stukken kokos tegen elkaar. In kleine balletjes werken we de koek naar binnen.

Ik realiseer me opeens dat ik niets meer van Julia heb gehoord. Ze had me nu toch wel moeten laten weten of ze dit weekend naar huis komt. Ik pak mijn mobiel en spreek in op haar voicemail. ‘Bel me alsjeblieft terug. Dit was je moeder.’

Nog voor ik de verbinding heb verbroken, heb ik spijt van deze schreeuw om aandacht. Ik gooi het mobieltje op de bank en grijp de afstandsbediening van de tv. Verstrooiing, afleiding. Met een zekere mate van afgunst kijk ik overgeconcentreerd naar The Bold and the Beautiful. Ridge, Eric, Macy... ze zijn voor zover ik weet allemaal een keer teruggekeerd uit de dood. Zij wel.

==

Voor de tweede keer die dag word ik wakker van een bel. Blijkbaar ben ik op de bank in slaap gedommeld. Ik sta op en loop naar de voordeur.

‘Hé, sugar!’

Ik haat het als er onverwachts mensen bij me op de stoep staan, maar dit keer moet ik me inhouden om de onverwachte bezoeker niet om zijn hals te vliegen.

Jason vraagt of ik zin heb om een hapje met hem te gaan eten.

Ik stuur hem naar de keuken en trek snel een andere outfit aan. Als een Spaanse signorita met rode lippen en dito roesjes langs mijn zwarte decolleté sta ik nog geen kwartier later onder aan de trap. Klaar voor het avontuur.

==

Langs de dakrand van het Okura Hotel straalt groen licht, als een aureool, waardoor het lijkt alsof deze locatie goddelijke bescherming biedt aan haar gasten. Jason geeft zijn sleutels aan de keurig geklede jongen van de valetparking, en houdt de deur voor me open.

Binnen worden we omringd door ‘echte’ Japanners: de beste garantie die je kunt hebben dat het eten van de allerbeste kwaliteit is.

Terwijl Jason voor ons beiden bestelt, lees ik een sms’je van Zoë: ‘Daniel wordt ondervraagd. Bel me. Z.’ Geïrriteerd zet ik mijn mobieltje uit. Genoeg raadsels voor één dag, ik wil van deze avond genieten.

Bij de misosoep kom ik meer over Jason te weten. Hij is journalist, 32 jaar oud, gescheiden, geen kinderen. Na een ongelukkig huwelijk besloot hij een paar jaar geleden dat het tijd was om zijn horizon te verbreden. En zo werd hij op eigen verzoek voor People uitgezonden naar Europa. Sinds die tijd schrijft hij over de meest uiteenlopende zaken. Momenteel werkt hij aan een stuk over het Nederlandse drugsbeleid.

Over zaken waar ik weinig vanaf weet, houd ik altijd wijselijk mijn mond. Ik knik geïnteresseerd en informeer naar zijn plannen voor de toekomst.

Jason zegt dat hij voorlopig in Amsterdam wil blijven, er misschien zelfs een appartement wil kopen, als hij daar een goede reden voor zou vinden.

Verbeeld ik het me of krijg ik bij die laatste opmerking een heel speciale blik toegezonden? Ik gloei vanbinnen: ben ik voor hem een ‘goede reden’?

Hierna informeert hij naar mijn dag. Hij wil alles weten, zelfs de gesprekken met Zoë en Doktertje interesseren hem. Ik geniet van de aandacht, toch vertel ik hem niet alles wat er vandaag is voorgevallen. Privéproblemen kunnen erg belastend zijn voor een prille relatie en ik neem me dan ook voor om boeiende gespreksonderwerpen aan te kaarten.

Er wordt een karafje warme sake op tafel gezet, Jason schenkt mijn kopje vol. Een zware kater verdwijnt met een borrel. Ik neem een slok en voor het eerst sinds vanmorgen voel ik me weer goed. Maar ik houd me in. Geen overvloed aan alcohol vanavond. Ik wil een interessante, rijpere vrouw zijn voor deze mooie, intelligente jongeman.

‘Sushi is helemaal feng shui,’ leg ik hem uit. ‘Diepgroen zeewier, gevuld met witte rijst en verse rauwe vis staat direct in contact met de natuur. Ze creëren ruimte in je hoofd, in je denken. Daardoor wordt een doorstroming van je energie op gang gebracht. Het groen van de bomen, het roze van het zonlicht en het wit van...’ Ik kom er niet helemaal meer uit. ‘Nou ja, dat moet ik nog eens navragen,’ excuseer ik me. Wel weet ik er nog aan toe te voegen dat de omega-3-vetzuren uit de vis het denkvermogen stimuleren. ‘Daarom zijn Japanners zo slim,’ besluit ik lachend. Hij schenkt me een brede glimlach. Terwijl onze eetstokjes rustgevend tegen elkaar tikken maken we alle plankjes leeg.

Tegen de tijd dat we onze jassen aantrekken, hoop ik vurig dat hij vanavond met me mee naar de slaapkamer zal gaan. Dit keer ben ik er helemaal klaar voor. Maar dat gaat niet door, blijkt uit een stukje gesprek dat ik hoor als ik even later terugkom van het toilet. Ik houd mijn pas in.

Jason staat in de lounge te bellen, zijn stem klinkt geïrriteerd. ‘Stupid cow. Nee, niets. Helemaal niets. No, you fucking listen, these things take time!’ Als hij mij ziet, verandert het gesprek van toon, waarna hij ophangt.

‘Domme koe?’ Ik trek mijn wenkbrauwen omhoog.

‘De uitgever, een stomme bitch. Ik moet aan het werk.’

‘Geeft niets,’ lieg ik. ‘Ik had een heerlijke avond.’ En dat is geen leugen.

Even later zet hij me met zijn donkergroene Range Rover voor de deur af. Het is de duurste uitvoering. Hij zal in de States wel een beroemde journalist zijn. De volgende keer zal ik hem vragen om me een van zijn stukken te laten lezen.

Nu heb ik iets anders aan mijn hoofd: de afscheidskus. Hij drukt zijn lippen op die van mij waarbij hij met zijn handen over mijn gezicht strijkt. Het moment duurt korter dan ik zou wensen. Even later steek ik neuriënd de sleutel in het slot van de voordeur. Als deze open is, zwaai ik nog een keer achterom. Ik hoor zijn auto pas weer starten als ik binnen ben.

***

Het lampje op mijn beantwoorder knippert: drie berichten. Zoë, Zoë en Zoë. Waar ik ben, waarom ik mijn mobiel uit heb staan en of ik haar ‘please please triple please with sugar on top’ wil terugbellen zodra ik mijn ‘fucking’ antwoordapparaat heb afgeluisterd. Het is pas kwart over tien, dus er is geen reden om het niet te doen. Behalve mijn intuïtie dan, die waarschuwt me voor nog meer problemen.

Na één keer overgaan neemt ze op. Ze klinkt heel anders dan vanmiddag, minstens drie octaven hoger. ‘Waarom stond je uit? Waar was je?’ Gelukkig verwacht ze geen antwoord. ‘De politie houdt Daniel een nachtje vast. Kan ik bij jou slapen?’

Hier heb ik niet op gerekend. Hoe close we al jaren met elkaar omgaan, de ongeschreven regels van de privacy hebben we altijd gerespecteerd. Maar dit is een bijzondere situatie. Gelukkig dat Jason moest werken... ‘Natuurlijk ben je welkom, Zoë.’

‘Ik ben er over een halfuur.’ Was ik zojuist nog helemaal relaxed en klaar om te gaan slapen, nu voel ik me gestrest. Ik neem een pil, doe de lampen aan en sluit de gordijnen.

Als ik in de zitkamer ben, bekruipt me het gevoel dat er iemand binnen is geweest tijdens mijn afwezigheid. Met bonkend hart ga ik over tot een grote inspectie van alle etages. Voor de kamer van Julia sta ik even stil. Ik mis haar aanwezigheid in huis, ik mis zelfs onze ruzies. Wanneer zal ik weer van haar horen? Komend weekend voelt erg ver weg.

Gidons werkkamer ziet er nog net zo uit als op de dag dat hij werd doodgeschoten. Als ik met mijn vingers over het toetsenbord loop, licht het scherm op. De computer staat in de stand-by stand. Gidon vergat nooit af te sluiten, dat weet ik zeker. Terwijl ik dit alsnog doe, pompt de adrenaline door mijn bloedbaan. Ik vraag me af wie er aan de computer heeft gezeten en waarom. Dan hoor ik voetstappen op het bordes. Als de bel is gegaan, vraag ik door een dichte voordeur wie daar is. Zoë’s stem. Opgelucht haal ik adem.

***

We hebben allebei een vol glas wijn voor ons staan.

Ik heb besloten om Zoë te laten praten. Ik wil nu weleens weten wat er allemaal aan de hand is.

Ze stelt me niet teleur. ‘Ze hebben onze telefoons afgeluisterd, de honden. Je kunt ook niemand meer vertrouwen tegenwoordig.’

Ik kijk haar belangstellend aan en steek een sigaret op.

‘Daniel is altijd voorzichtig,’ gaat Zoë verder, ‘maar hij heeft één fout gemaakt. Op de dag dat Gidon werd vermoord...’

Er gaat een schok door mijn lijf.

‘O, sorry, Donni.’ Ze legt haar hand op mijn dij.

‘Geeft niets.’ Ik wil dat ze verder gaat.

‘Hij heeft direct contact gezocht met Senior om de hele handel voor onbepaalde tijd stop te zetten. Hij had niet verwacht dat mijn mobiele telefoon ook afgeluisterd zou worden. Achteraf gezien stom natuurlijk, maar ja, daar hebben we nu niets meer aan.’

‘Wie is Senior?’

Ze is te emotioneel om te reageren op mijn onwetendheid.

‘Je weet wel, hoofd export zal ik maar zeggen. Zonder geld geen business natuurlijk.’

Ik ken Senior niet, nog nooit van gehoord. En ik weet ook niet over welke ‘business’ we het hier hebben. Wat ik wel weet, is dat Daniel en Gidon, via een bv op Aruba, een zwartgeldrekening hebben. Maar als iemand me zou vragen naar de naam van het bedrijf of de bank – laat staan een rekeningnummer – dan haak ik af. Echt crimineel is het niet om de Nederlandse staat op te lichten. Naar mijn beste weten hebben al onze vrienden een zwartgeld-account, zoiets weet je gewoon van elkaar. Toch is er nu kennelijk ergens een probleem ontstaan.

‘Dus die Senior heeft Daniel verlinkt?’ gooi ik een balletje op.

‘Tuurlijk niet! Je snapt toch wel dat zonder Gidon de hele zaak platligt? Hij regelde alles voor iedereen.’

Daar kijk ik niet van op. Gidon kende iedereen, en iedereen kende Gidon. Hij had contacten in binnen- en buitenland. Regelmatig kwamen er vrienden van hem ’s avonds bij ons thuis langs voor zaken. Ik zorgde dan voor een hapje en een drankje, en ging daarna de kamer uit. Na afloop werd ik er pas weer bij geroepen.

Zakelijk en privé hielden we strikt gescheiden en dat beviel ons allebei uitstekend. Alleen is het achteraf gezien niet zo heel erg handig dat ik nergens van op de hoogte was – zo wordt me per minuut duidelijker.

‘Zeg, Donni, heb jij Gidons persoonlijke spullen al teruggekregen van de politie?’

Ik kijk Zoë verbaasd aan. ‘Hoezo?’

‘Daniel is het wachtwoord van Gidons laptop kwijt. Misschien staat het in zijn agenda.’ Ik haal mijn schouders op.

‘Die heeft de politie, geloof ik.’

‘Ken jij zijn wachtwoord niet?’ Ze kijkt me hoopvol aan.

Ik schud mijn hoofd. ‘Ik bemoeide me nooit met zijn zaken. Maar weet jij mij misschien te vertellen waarvan de politie Daniel verdenkt? Dat vind ik eigenlijk veel interessanter.’

Zoë barst los in een luidruchtig snikken. Hoewel ik zie dat ze zich kennelijk wanhopig voelt, kost het me moeite om een lach te onderdrukken. Ze piept en snottert, haar lippen pruilen cartoonesk. Ik dring verder niet aan en adviseer haar om lekker in bad te gaan. Gedwee gaat ze naar de slaapkameretage.

Blij dat ik iemand heb om voor te zorgen, rommel ik nog wat in mijn keuken. Nadat ik de vaatwasmachine heb ingeruimd, zet ik een kop thee voor haar. Het geluid van stromend water op een andere etage lucht me op. Dit huis is veel te groot om alleen in te wonen.

Onmiddellijk word ik overvallen door een allesoverheersende gedachte: vanaf nu zal ik belangrijke beslissingen alleen moeten nemen. Niet aan denken. Ik neem mijn laatste oxazepam en gooi de lege strip weg. Daarna loop ik met een dienblad de trap op.

Zoë bubbelt in de jacuzzi, ik zet haar kop op de rand. Als ze even later gewikkeld in handdoeken in mijn slaapkamer staat, valt me op dat ze enorm is afgevallen sinds afgelopen zomer. Haar gebruikelijke maat 38 is een magere 36 geworden en dit doet haar ouder wordende lijf overduidelijk geen goed.

‘Blijf je hier totdat Daniel weer thuis is?’ vraag ik bezorgd.

Gretig gaat ze op mijn aanbod in.

***

De volgende morgen, terwijl Zoë nog in diepe slaap is, ga ik boodschappen voor het ontbijt halen. Er is al dagen geen brood meer in huis en de laatste melk heb ik opgedronken bij mijn ochtendkoffie. Ik ben de straat nog niet uit of ik word weggespoeld door een zware regenbui, een voorbode van de herfst. Maar evengoed kom ik een uurtje later vrolijk met twee bomvolle boodschappentassen thuis.

Zoë is inmiddels opgestaan en tijdens het ontbijt vraag ik of ze vanmorgen al contact heeft gehad met Daniel.

Ongelukkig schudt ze haar hoofd.

‘Wat ik niet begrijp, Zoë, en leg het me alsjeblieft uit, waarom houden ze Daniel vast?’

‘Ze hebben niets, ze weten niets, ze proberen ook maar wat.’

Het klinkt weinig overtuigend. Ik laat me er niet door ontmoedigen. ‘Eerlijk gezegd zou ik ook graag iets meer weten, Zoë.’

‘Vraag maar,’ klinkt het zacht.

‘Weet jij wie Gidon heeft vermoord?’ Ik kijk haar recht in de ogen.

Zoë smeert jam op haar croissantje en breekt er een stukje af. Aarzelend zegt ze: ‘Daniel denkt dat hij ruzie heeft gekregen.’

‘Met wie? Waarover?’

Ze kijkt ongelovig. ‘Je hebt echt geen flauw benul, hè?’

‘Helaas niet, nee. Ik snap het echt niet. Dus help me verder.’

‘Daniel moet met je praten. Het zijn mijn zaken niet. Sorry, Donni.’

Meestal ben ik niet zo assertief, maar nu begin ik tegen haar te schreeuwen. ‘Sorry? Wat heb ik nou aan sorry! Kom op, Zoë, dat kun je niet menen. Ik snap er geen ene fuck meer van! In wat voor zaken zaten Gidon en Daniel? En wat heeft dokter Zanouva ermee te maken?’

Nauwelijks geschrokken staat ze van tafel op. ‘Ik kan je niet helpen. Praat alsjeblieft met Daniel.’ Dan pakt ze haar spullen, loopt naar de kapstok en doet haar jas aan. ‘Bye, en dank je wel dat ik mocht blijven slapen.’

Ik kan het niet opbrengen om haar gedag te zeggen.

***

Gidon en ik leerden elkaar kennen op het Amsterdams Lyceum. Hij zeventien, ik vijftien. Hij een van de populaire jongens, ik een nieuwkomer die nergens bij hoorde. Zijn roots lagen in Amsterdam. Ik was na het overlijden van oma Doetie naar verre familie in de hoofdstad gestuurd en haatte mijn nieuwe leven.

Oma Doetie had net als ik Donia als doopnaam. Zij was voor mij de enige familie die ik ooit heb gekend. Ook al hadden we het niet rijk, ik was gelukkig met mijn leventje in Haarlem. Amsterdam en mijn nieuwe thuis voelden onbekend en kil. Mijn zogenaamde familie heb ik, zodra ik de kans kreeg, achter me gelaten.

Mijn nieuwe school vond ik al helemaal vreselijk, totdat ik Gidon leerde kennen. Hij ontfermde zich over me en werd al snel mijn grote held. De eerste keer dat ik hem zag, liep hij door de gangen met zijn tas over zijn schouder. Zelfverzekerd en breed lachend. Toen hij mij behulpzaam de weg naar een leslokaal wees, werd ik op slag verliefd. Hij droeg die dag een blauw-rode rugbysweater. Pas ver na de geboorte van Julia heb ik die trui weggegooid.

In het jaar na Gidons eindexamen ging ik ook van school, zonder diploma. Op mijn zeventiende woonden we samen; ik werkte in een kledingzaak. Inmiddels was hij zijn eigen it-bedrijf begonnen en binnen een paar maanden had hij meer klanten dan hij van dienst kon zijn. Op de middelbare school stond Gidon al bekend als computer-whizzkid, hij had zelfs ooit een taakstraf gekregen voor hacken. Twee jaar later trouwden we, kort daarna werd ik zwanger. Ik nam direct ontslag. Na de geboorte van Julia heb ik nooit meer hoeven werken. Gidon wist zijn computerkennis om te zetten in geld, veel geld. Hij verkocht zijn internetbedrijf na vijf jaar met grote winst. Hij was er alweer op uitgekeken, terwijl de echte hype nog moest beginnen.

Gidon had zijn hart verloren aan beleggingsconstructies en rondde, naast een fulltimebaan op de beurs, in minder dan vier jaar tijd zijn studie economie af. Gespecialiseerd in de optie- en aandelenhandel kon hij meteen aan de slag bij een van de grootste banken ter wereld, Universal Banking Cooperation. ubc had zijn talenten goed ingeschat en Gidon maakte razendsnel carrière... die hij net zo makkelijk weer opgaf om samen met Daniel ‘Fisher & Koppelman Consultancy’ op te zetten.

Maar wat deed hij nu precies? Niemand wil het me vertellen en van Zoë en Daniel hoef ik geen hulp te verwachten. Ik ben het zat. Hoe moeilijk kan het zijn om er zelf achter te komen?

Het is vrijdagochtend als ik besluit om het kantoor van Gidon aan een grondige inspectie te onderwerpen. Ik heb verder toch niets beters te doen.

Voor het raam staat Gidons oude sterrenkijker, nog afkomstig uit zijn jongenskamer. De enige boekenkast in de kamer is gevuld met boeken over het heelal. Als hij de tijd had – jaren geleden voor het laatst – zat hij hier te lezen.

Sinds de inval vorig jaar ligt er nergens meer rondslingerend papierwerk in huis. We hebben een papierversnipperaar in de kelder staan en elk velletje dat overbodig is, verdwijnt daar nog dezelfde avond in. Alle informatie die hij bewaarde, moet in zijn computers zitten. Gidon was als een kind zo trots op zijn splinternieuwe laptop, de meest geavanceerde die er te koop is. Maar deze ligt, naar ik heb begrepen van Zoë, nu bij Daniel.

Ik neem plaats achter het grote beeldscherm van zijn andere computer. Ik open Outlook Express, het wachtwoord hangt op een briefje naast het beeldscherm zodat ik altijd de post kan ophalen. Gidon heeft me hiermee leren omgaan: zonder e-mail sta je aan de kant. Even later zie ik tot mijn grote verwondering dat de mailbox twee dagen geleden nog is geleegd en dat al mijn mailtjes zijn geopend. Ik kijk in de prullenmand, het archief en klik verder ook nog van alles en nog wat aan, maar het is me duidelijk dat iemand mij voor is geweest, iemand die zeer grondig te werk is gegaan. Er is geen document te vinden. Ik voeg dit mysterie toe aan de groeiende lijst vraagtekens in mijn bestaan.

Daarna stuur ik Julia een mailtje met de vraag of ze van plan is om aankomend weekend naar huis te komen. Ik verbijt me en wis de vraag waarom ze me niet terug heeft gebeld. Ook ga ik het internet op. Als ik informatie over People opvraag, zie ik tot mijn verbazing aan de geschiedenis van de browser dat deze site al eens eerder is opgevraagd. Ik haal mijn schouders op. People is een populair magazine. Toch blijft er iets knagen. Ik ken Jason nog maar net en het is wel erg toevallig dat ik niet de eerste ben die via deze computer op de website van het magazine komt. Ik bestudeer de site, maar ik kan zijn naam niet vinden. Misschien is hij een freelancer? Ik moet het de volgende keer aan hem vragen, neem ik me voor.

Na de lunch begin ik met het opruimen van de persoonlijke spullen van Gidon. Ik stap de inloopkast in en draai de verlichting aan. Met een brok in mijn keel staar ik naar de speciaal ontworpen schoenenafdeling. Onze timmerlui hebben er wekenlang aan gewerkt. Eerst moesten Gidons ideeën op papier worden gezet en nadat de tekeningen klaar waren, hebben ze er zeker nog twee weken over gedaan om de kast in elkaar te timmeren. Elke plank heeft een eigen lampje erboven, net als in een winkel. Met een dimmer kan de verlichting worden getemperd.

Gidon werd door Daniel regelmatig ‘Imelda’ genoemd, of ‘Gidon Marcos’. Daar moesten we altijd vreselijk hard om lachen. Nu maakt deze herinnering me onrustig. Ik doe de verlichting uit en ga naar beneden. Blijkbaar is het nog te vroeg.

‘Tijd voor een frisse neus,’ sprak oma Doetie me altijd toe als ik ergens mee zat. En dus poeder ik mijn gezicht, doe lippenstift op en trek mijn jas aan.

Ook het Vondelpark confronteert me met herinneringen aan Gidon. Werklui zijn enorme stellages aan het timmeren. Om het herstel van het park in z’n oude staat te financieren werkt het stadsdeelbestuur Oud-Zuid met een aantal sponsors, met elk hun eigen wensen. Als gevolg daarvan kunnen we straks in een prachtig gerenoveerd Vondelpark vol reclameborden recreëren. Gidon en ik hadden erover gelezen in de krant en hadden in een deuk gelegen. We konden het simpelweg niet geloven. Ik besef dat we nooit meer ergens samen om zullen lachen; een ondraaglijk gevoel waar ik niet te lang bij stilsta. Net als met de steeds terugkerende, verwarrende vragen over de moord, die dagelijks door mijn hoofd spelen, weet ik niet wat ik ermee aanmoet. Chaos. Mijn leven is voorgoed veranderd.

***

Wanneer ik even later naar mijn voordeur loop, zie ik Jason de hoek om gaan. Hij is bij me langs geweest, flitst het door me heen en voordat ik nadenk bij wat ik doe, ren ik achter hem aan. ‘Jason!’

Hij blijft staan en draait zich om.

Hijgend sta ik voor hem.

Als we elkaar aankijken, is het voor ons allebei duidelijk: we gaan het doen. Met alles wat ik in me heb, trap ik op de rem om niet midden op straat een natte zoenpartij te beginnen. Eenmaal binnen rukken we elkaar de jassen van het lijf. De ontdekking dat er iemand in Gidons computer gesnuffeld heeft, wordt weggevaagd door een alles verterende lust die vanuit mijn onderbuik tot ontploffing komt.

Terwijl steeds meer kledingstukken op de grond belanden, nemen we langzaam de trap naar boven. Hij heeft stevige borstspieren, ze voelen glad. Er groeit nauwelijks haar op zijn strak getrainde lijf. Spannend, anders dan Gidon, de enige man met wie ik tot nu toe het bed heb gedeeld. Kippenvel van spanning, rillingen van pure opwinding. Iedere aanraking van Jason doet me verder ontdooien. Als tijdens een lange middag op een bloedheet strand smelten we samen weg, naar een plaats hier ver vandaan waar we in elkaar opgaan en de rest van de wereld vergeten. Het in allerijl aangerukte blusvocht gooit nieuwe olie op het vuur. Bij elke druppel die langs de binnenkant van mijn dijen glijdt, voer ik het tempo waarmee ik mijn heupen draai verder op. De satijnen lakens voelen glad. Onze naakte lichamen bewegen soepel om elkaar heen, als slangen tijdens hun paring.

Plotseling neemt hij me in een glibberige houdgreep. Stilte. Jason aait zachtjes over mijn onderbuik terwijl hij met zijn andere hand een condoom omdoet. Afwachtend lig ik op mijn rug terwijl een hartklopping mijn ademhaling opzweept. Verlamd wacht ik op het moment dat mijn wijd openstaande lichaamsopening wordt gevuld door zijn kloppende erectie. Groot en diep, geen tijd meer om na te denken, voel ik hem naar binnen stoten. Ik word meegevoerd, op een verre reis. De benauwde ruimte onder mijn schedeldak krijgt lucht. Eindelijk. Ik voel me vrij, zonder zwaartekracht. We verdwijnen van de aardbodem en laten alles achter ons. Een lancering zonder einde, gevolgd door een ruwe landing met hevige schokken. Mijn spieren trekken samen, gevolgd door een complete, zaligmakende rust.

Ik kijk opzij, Jasons grijns verraadt puur genot, ik kus hem over zijn hele gezicht. Daarna kruip ik stil tegen hem aan. Zijn borstkas voelt bezweet en klam. Ik trek het laken over ons heen en luister naar het bonken van zijn hart. Tromgeroffel in de verte. Het duurt niet lang voordat we weer van voren af aan beginnen. Ditmaal rustiger. Jason vrijt me naar een staat van complete ontspanning, een koele rust die ik als een deken over me heen laat komen.

***

IJselijk gekrijs als van een baby in nood. Ik staar in het duister en zoek in mijn hoofd naar een verklaring. Het duurt even voordat ik bedenk dat het waarschijnlijk een krolse kat is die ik in de binnentuin tekeer hoor gaan. Een zware ademhaling, Jason ligt naast me te slapen. Ik draai me nog een keer om, maar ben klaarwakker. Dankbaar dat ik niet alleen in huis ben, ga ik naar beneden. Buiten is alles stil, op de kerkklok van de Jacob Obrechtkerk na. Zes dof klinkende slagen.

Ik zet een kop goede nachtrustthee en ga aan tafel zitten. Ik glimlach om het feit dat er een vreemde man in mijn bed ligt. Dan dringt zich een lastige vraag aan me op: wat weet ik eigenlijk van Jason? Ken ik hem wel goed genoeg om hem zo toe te laten in mijn leven? Nee, natuurlijk niet, ik weet niet meer van hem dan dat het een ongelofelijk lekker ding is.

Maar, hoeveel wist ik eigenlijk van Gidon af? Beschermd door de stilte van de slapende stad durf ik de basis van mijn onrust te verkennen: hoe goed kende ik de man met wie ik jarenlang lief en leed deelde of dacht te delen? Wat wist ik van hem, of beter: wat wist ik allemaal niet van hem? Wat voor zaken deed hij, waardoor hij in die witte kist belandde? Hij had me wel eens verteld dat het hem verstandig leek om voorzorgsmaatregelen te treffen. Maar waartegen? Dat heb ik hem nooit gevraagd. Sterker nog, ik ben nooit op het idee gekomen om ernaar te informeren. Op een dag werd gewoon het hele huis extra beveiligd.

Ik krijg een brainwave en ga naar het keldertje achter in het souterrain. Hier staat de apparatuur van het beveiligingssysteem waar de beelden van de bewakingscamera’s worden geregistreerd. Het is een bijzonder geavanceerd systeem waarvan ook grote bedrijven gebruikmaken. Het werkt simpel. In iedere kamer zit een brandmelder met daarin ook een verborgen lens. Alles, in elke ruimte, wordt vastgelegd op een harde schijf. De informatie wordt een paar dagen bewaard en daarna automatisch overgespoeld.

Ik zet het schermpje aan en ga eerst op zoek naar het beeld van de slaapkamer. Jason ligt er nog net zo bij als een paar uur geleden. Plat op zijn buik, met zijn benen uit elkaar. Een grote sterke man, gevloerd, in mijn slaapkamer. Ik spoel terug en zie fragmenten van onze vrijpartij voorbijkomen. Ik schaam me er niet voor mezelf zo terug te zien. Tegen de veertig en nog steeds zo lenig. Zijn mijn work-outs toch nog ergens goed voor geweest.

Met de ‘speedknop’ reis ik terug in de tijd. Ik zie mezelf in de studeerkamer de boel afsluiten, achter het scherm zitten en binnenkomen. Maar veel spannender is het om te zien of er voor mij iemand in die ruimte is geweest. En zo ja, wie? Ik zie Zoë door het huis lopen en mezelf met Jason de deur uitgaan. Die avond had ik dus ten onrechte het idee gehad dat er iemand in huis was, gelukkig. Kennelijk beeld ik me van alles in.

Verder terug in de tijd. Ik verstil vanbinnen bij het volgende fragment. Onmiskenbaar zie ik Jason in de studeerkamer van Gidon achter de computer zitten. Hij heeft de nacht dat ik mezelf knock-out heb gedronken zijn nieuwsgierigheid niet kunnen bedwingen. Misschien wilde hij gewoon zijn e-mail checken? Het beeld wordt grijs, ik ben aangekomen bij het reeds overgespoelde gedeelte.

Ik zet het apparaat terug op realtime. Het bed boven is leeg.

***

Als hij vlak voor me staat en ik onze geur van de afgelopen uren opsnuif, voel ik een golf van paniek door mijn lijf trekken. ‘Koffie?’ vraag ik zo kalm mogelijk terwijl ik naar het aanrecht loop. Wie is deze vent? dreunt het in mijn hoofd. Ik weet mijn mond te houden en ga aan de slag met het apparaat.

‘Thanks.’ Hij pakt het designkopje espresso aan en kijkt me diep in de ogen.

Ondanks zijn mogelijk verborgen motieven weet ik dat de aantrekkingskracht tussen ons echt is. Je kunt eenvoudig niet op een dergelijke manier de liefde met iemand bedrijven zonder dat er op zijn minst begeerte in het spel is. En die is er, absoluut!

Hij blijft naar me staren.

‘Heb je honger? Uh, hungry?’ probeer ik.

Hij schudt zijn hoofd.

Quasi nonchalant maak ik een broodje voor mezelf klaar. Ik doe er zo lang mogelijk over. ‘Weet je het zeker?’ Ik houd het bord voor hem omhoog.

Zijn zachtgroene ogen nemen me diep in zich op. ‘Are you okay?’ Terwijl ik met de kaasschaaf worstel komt hij naast me staan. Tijdens een lange kus drukt hij mij tegen zich aan en voel ik zijn groeiende erectie tegen mijn heup.

‘Wil je niet nog een espresso?’ vraag ik. Het plan is om toch vooral in beweging te blijven. Terwijl ik op mijn broodje kauw, klop ik de melk voor mijn cappuccino tot er niets dan schuim in het kannetje zit. Ook neem ik het aanrecht grondig af met een doekje. Als ik hiermee klaar ben, kijk ik pas weer achterom.

Jason is naar boven vertrokken.

Liever een leeg huis, dan een huis met een totaal onbekende man. Deze gedachte overvalt me als een onweersbui. Wat zou ik er niet voor over hebben om nu samen met Gidon uitgebreid te kunnen ontbijten. Krantje erbij, muziek op de achtergrond. Easy Like Sunday Morning. In gedachten zie ik ons dansen, innig omarmd, op het nummer waarop ik mijn eerste zoen van hem kreeg. Het terugdraaien van de tijd: een concept waar ik me tot op heden alleen met betrekking tot de veroudering van mijn huid mee bezig heb gehouden. Kunnen ze daar niets voor uitvinden?

Een fris gedouchte Jason komt gedag zeggen.

‘Weet je het zeker?’ Ik wijs naar mijn koffiekopje.

Nee, hij wil echt geen koffie.

Als Jason de deur uit is, slaak ik een diepe zucht van opluchting en zet ik mijn mobieltje aan. Zou Julia al gebeld hebben? Ik zie dat ik geen berichten heb ontvangen.

Ondanks de cafeïne tol ik plotseling van vermoeidheid. Blij dat ik mijn lakens niet meer hoef te delen, ga ik terug naar bed.

***

Na een aantal uren van complete bewusteloosheid word ik aan het begin van de middag wakker. Als ik in de spiegel kijk, constateer ik dat de seks van afgelopen nacht me goed heeft gedaan.

Een orgasme stimuleert je doorbloeding op plaatsen waar je met gewoon sporten niet bij komt. En juist daar liggen je natuurlijke vitale peptidecomplexen opgeslagen, althans zoiets heb ik ooit eens in de Cosmopolitan gelezen. Feit is dat ik er vanmorgen tien jaar jonger uitzie.

In gedachten praat ik onwillekeurig tegen Julia. Waar hang je uit? Wanneer kom je thuis? Laat van je horen! Mijn mobieltje pingelt dat ik een sms-bericht heb ontvangen. Telepathie?

Ongeduldig keer ik mijn tas om op zoek naar het toestel. Waarom maken ze die apparaatjes steeds kleiner, terwijl de tassenmode steeds groter wordt!

‘Wil je vanavond spreken, Daniel.’

Misschien niet eens zo’n gek idee. Wel raar dat Zoë mij niet uitnodigt. Ik bel Daniel en stel voor om bij Dynastie te gaan eten. Het is alweer maanden geleden dat ik daar was en ze schijnen een nieuwe kaart te hebben. Maar tot mijn verbazing nodigt hij me bij hen thuis uit. Uiterst ongebruikelijk. Zoë kookt niet. En hoewel ze een schitterende keuken met de mooiste apparatuur heeft, is dat maar beter ook.

Glimlachend herinner ik me onze eerste ontmoeting met haar. Ze woonde in een studentenhuis aan de Stadhouderskade. Gidon en ik hadden net een paar maanden verkering. Daniel was sinds een paar weken verliefd. Vanavond zouden we haar voor het eerst ontmoeten, bij haar thuis. Zoë had zich voorgenomen om voor deze kennismaking te gaan koken. Ik leerde haar zwaar gestrest kennen. Haar donkere haren, in die tijd nog lang en los, wapperden alle kanten op. Ze was net thuis en met haar jas nog aan stond ze verloren tussen drie uitpuilende boodschappentassen.

‘Wie komen er vanavond allemaal?’ had ik Gidon toegefluisterd.

‘Volgens mij alleen wij,’ had hij verbaasd gelachen.

We begonnen met een flesje – overigens uitstekende – rode wijn en stokbrood uit de oven. Ze had er kaasjes en paté bij op tafel gezet. Toen Daniel en Gidon druk aan het praten waren en ik Zoë al ruim een uur niet meer had gezien, ging ik de keuken in.

De chaos was groot. Het stond er blauw van de rook. Zoë had een rood aangelopen gezicht, er was iets aan het overkoken op het vuur: pasta. Een koekenpan werd geblust onder een lopende kraan. De oven stond aan, en zo te ruiken ging ook daarin iets helemaal verkeerd. Ik zette de oven en het vuur onder de pan uit. Toen ik naar haar wilde lachen, zag ik pas dat ze zat te huilen. Ze had zelfgemaakte lasagne als voorafje gepland, iets te hoog gegrepen voor iemand die eigenlijk nooit in de keuken staat.

We trokken nog een fles wijn open, en later nog een en nog een. Het was een heel gezellige avond geworden. We hadden nauwelijks gegeten, maar des te meer gedronken. Dat is altijd zo gebleven. Borrelen bij Zoë en Daniel was elke week vaste prik.

Nooit zullen we meer met z’n vieren dronken worden.

***

Rond halfzes laat ik me door een taxi bij het statige pand van Daniel en Zoë aan de Herengracht afzetten. In het weekend kun je het wel vergeten om hier te parkeren.

Bij binnenkomst zie ik aan Zoë’s ogen dat ze heeft gehuild. Als ik naar de reden vraag, zegt ze ‘sorry’ en verdwijnt richting slaapkamer. Niet bepaald een ruimte waar je van opvrolijkt, ook al stond er een foto van afgebeeld in de Elle Wonen. De verantwoordelijke binnenhuisarchitect komt uit New York. Zwarte muren en lakens, een spiegel van rookglas en een hoogpolig bruin tapijt. Een sixties revival, inclusief oranje lamp en wit leren kuipstoel die ze voor veel geld van een trendy ontwerper in een galerie hebben gekocht.

Ik tref Zoë wel vaker in zak en as. Daniels liefdesescapades zijn meestal de oorzaak van hun problemen. Ik heb geleerd om me erbuiten te houden. Ze maken het altijd weer goed. Afhankelijk van de dame in kwestie kost het hem de ene keer een duurder horloge dan de andere.

Daniel gaat mij voor naar zijn studeerkamer en vraagt of ik iets wil drinken. De spanning in huis doet me vragen om een spa’tje. Het wordt een bijzonder bronwatertje, aan de licht turkooizen fles te zien. Eentje met nauwelijks bubbels en een rare zoute smaak. We gaan zitten in zijn klassiek ingerichte studeerkamer met uitzicht op de gracht.

‘Zo,’ begint Daniel, ‘hoe is het nu met jou?’

‘Goed wel, gezien de omstandigheden,’ antwoord ik ongemakkelijk. We zitten nooit hier.

‘Jij hebt Jason gesproken, heb ik begrepen?’ vraagt Daniel vanachter zijn notenhouten bureau.

‘Hoe weet jij dat?’ Ik schiet automatisch in de verdediging, maar begrijp ineens dat de roddelzieke geest van Zoë de reden is dat ik hier op het matje word geroepen.

‘Dus je geeft het toe?’

‘Ja, ik heb Jason ontmoet, dat heb je goed gehoord.’ Terwijl ik de hemel dank dat ik Zoë niets heb verteld over de afgelopen nacht, neem ik een flinke slok water. Waarom laat ik me trouwens zo in de verdediging dwingen? Gidon is dood. Ik mag toch zeker zelf wel weten wat ik nu verder doe met mijn leven?

‘Je weet dat hij en Gidon elkaar kenden?’ informeert Daniel rustig verder.

‘Ja.’ Mijn hart klopt in mijn keel.

‘Mooi zo. Wanneer heb je hem eigenlijk ontmoet?’

Opgelucht dat ik deze vraag naar waarheid kan beantwoorden, vertel ik van ons kopje koffie bij De Joffers vorige week. Het klinkt onschuldig genoeg. Wel verzin ik erbij dat Jason mij vertelde dat hij met Gidon ook wel eens bij De Joffers had gezeten, in verband met zaken. Het verhaal klinkt niet ongeloofwaardig.

‘Wat wilde hij precies van je?’ Daniels toon is nog steeds uiterst vriendelijk.

Dat het antwoord meer dan alleen seks moet zijn, begint met stellige zekerheid tot me door te dringen. ‘Gewoon, weten hoe het met me ging, en zo.’

Het blijft stil in de kamer. Buiten komt een rondvaartboot voorbij, ik hoor de gids zijn babbeltje houden. Waarom wil je dit allemaal zo graag weten, Daniel? wil ik hem vragen, maar als ik begin te praten blijk ik alleen te kunnen stotteren: ‘Eh... hij was vanwege zijn, eh... werk in het Hilton. Dat wist ik niet. Maar eh... later wel. En toen zijn we, eh... samen iets gaan drinken. Maar waarom wil je...’

‘Goh, en waar zijn jullie samen iets gaan drinken?’ onderbreekt Daniel me.

‘Mijn god, Daniel, je denkt toch niet dat ik... dat wij? Kom nou, zeg! Gidon is net een paar weken dood! We hebben gewoon wat gedronken.’

Daniel kijkt me strak aan. ‘Nou, waar gingen jullie naartoe?’

‘Naar een cafeetje op de Amstelveense weg.’ Een briljante vondst, want hoewel het hemelsbreed nog geen kilometer van Oud-Zuid is, is het een buurt waar niemand ooit komt en we dus ook door niemand gezien kunnen zijn.

‘De Amstelveense weg. Ja, ja.’

Waarom voel ik me een puber die bij de rector op het matje is geroepen? ‘Toe nou, Daniel. Ik wilde geen roddels veroorzaken. Je weet zelf hoe snel dat kan gaan. Zeg, maar waar gaat dit gesprek eigenlijk over?’

‘Dat weet jij verdomd goed!’ klinkt hij plotseling furieus.

‘Nee, dat weet ik niet.’ Ik ben me rot geschrokken van zijn stemverheffing en tril een beetje.

‘Ik ben je naïeve Donia-act meer dan zat.’ Hij staat vlak voor me en fluistert me in het gezicht. ‘Je bent een ordinaire leugenaar. Vertel me liever Gidons password. Of heb je dat zojuist verkocht aan je nieuwe liefde, in ruil voor een stevige beurt?’

Ik vergeet adem te halen.

‘Nou? Nee, daar heb je zeker geen antwoord op, hè?’

Tot op heden heb ik altijd gedacht dat Daniel tot het type ‘doet geen vlieg kwaad’ behoorde. Maar van zijn charmante uitstraling is nu geen spoortje meer terug te vinden. Met zijn armen strak over elkaar geslagen, bijna verkrampt tegen zich aan gehouden, staart hij naar buiten. Alsof het uitzicht op het water hem zou kunnen afkoelen.

‘Daniel, geloof me, ik heb geen idee.’ Ik zoek naar woorden om hem te kalmeren. Een natuurlijke vrouwelijke eigenschap die in me naar boven komt als ik geconfronteerd word met iemand die boos op me is. ‘Wat zoek je precies? Waar is het voor?’

‘Gidons laptop.’ Hij wijst naar een zwart koffertje dat naast zijn bureau staat.

‘Had de politie die niet nodig?’

‘Ik heb ze een andere meegegeven.’ Hij glimlacht en vervolgt met ernstige blik zijn verhaal. ‘Luister, ik kan in ons systeem en ik kan betalingen voorbereiden. Ik kan alles, behalve overboeken. Gidon heeft namelijk, en ik weet niet wanneer, een speciale beveiliging in het programma geplaatst. En als ik er niet heel snel achter kom met welk wachtwoord, dan zitten we binnenkort allemaal diep in de shit. Dat beloof ik je.’

Dus dit is waar het Daniel om te doen is.

‘En waarom heb jij dat wachtwoord niet?’

Deze vraag had ik beter niet kunnen stellen. Zijn ogen spuwen vuur als hij voor me staat. ‘Gidon was het mij vergeten te vertellen, nou goed?’

‘Maar Gidon vertelde mij helemaal nooit iets. Ik weet hier allemaal niets van!’

Hij bootst een vrouwelijk stemgeluid na. ‘Ik weet hier allemaal niets van. Ik ben domme Donia, ik ben blond met de letter t. Ik ken geen wachtwoord en ik heb geen flauw benul waar al die euro’s, die ik zo graag met koffers tegelijk over de balk smijt, vandaan komen.’

Dat klopt wel zo’n beetje, denk ik verbaasd, behalve dat van die ‘t’.

‘En ik snap er ook niets van waarom mijn lieve Gidon is vermoord,’ gaat Daniel verder. ‘Iedereen hield zoveel van hem, het was zo’n warme, aardige, lieve man. Wie zou hem nou uit de weg willen ruimen?’ Net als ik denk dat hij klaar is met tieren, gaat hij alweer verder. ‘En het is mij ook een raadsel waarom die knappe Jason achter me aanzit. O, jeminee.’

‘Hij werkt voor People,’ onderbreek ik hem. ‘Misschien wil hij wel een verhaal over Gidon schrijven.’

Daniel, nog steeds vlak voor me, kijkt perplex. ‘Wát zeg je?’

‘Hij werkt voor People, hij is journalist.’ Mijn stem wordt steeds zachter.

Dan barst hij los in iets wat uiteindelijk een lachbui blijkt te zijn.

Dit geeft mij de tijd om me te vermannen. ‘Dan heb ik nu een vraag voor jou, Daniel. Wat voor werk doet Fisher & Koppelman Consultancy eigenlijk?’

Hij is nog steeds niet uitgelachen.

‘Ik wil weten, what the fuck...,’ mijn stem breekt, ‘er aan de hand is!’ Ik begin te huilen.

Daniel loopt bij me vandaan. ‘Of je bent een briljant actrice of je bent stommer dan ik ooit voor mogelijk heb gehouden.’

‘Ik weet echt niet wat er aan de hand is, geloof me nou!’ Grote snotterige uithalen volgen.

‘Jezus Christus. Hou nou maar weer op!’ Troosten is duidelijk niet zijn sterkste kant, en dat terwijl hij jarenlange ervaring heeft met een vrouw die te pas en te onpas in snikken uitbarst.

Ik voel me kleiner en ellendiger dan ooit. Als Gidon nog leefde, zou ik nooit aan al deze ellende bloot zijn gesteld. Maar Gidon is dood en het is Zoë die voor me staat, met een grote doos tissues. Ze stelt voor om met z’n allen een hapje te gaan eten in de keuken.

Daniel bedankt, hij blijft in zijn werkkamer.

Van de suffe hapjes die Zoë even later uit de magnetron haalt, proef ik nauwelijks iets. Ze zijn vast gekocht bij de duurste traiteur van Amsterdam, maar smaken nergens naar.

‘Waarom kon jij je mond niet houden?’ is alles wat ik haar vraag.

Ze staat op en gooit haar eten, inclusief het wedgwoodbord, de vuilnisbak in. ‘Wat een tyfuszooi.’ Het lijkt niet over de hapjes te gaan.

Dit bezoek heeft lang genoeg geduurd, ik pak mijn jas. Nog geen halfuur na het debacle in de studeerkamer stap ik door de prachtig gelakte voordeur naar buiten en bel ik op straat een taxi. In gesprek. Wat een kutavond! Ik besluit te gaan lopen.

***

Zodra ik thuis ben, ga ik op zoek naar pen en papier. Het is alsof ik vanavond wakker ben geschud uit een diepe slaap. Zo eentje waar je met te veel pillen in terecht bent gekomen. Ik probeer me los te worstelen uit de roes waarin ik de laatste maanden, jaren of misschien zelfs wel mijn hele leven heb doorgebracht. Ik moet wakker worden en proberen helder na te denken. In de la van het buffet vind ik een pakje gele Post-it’s en een zwarte stift.

‘Ik ben niet dom,’ zeg ik tegen mezelf.

Moord.

Het is een lelijk woord. Waarom is Gidon vermoord en door wie? Gidon heeft me geleerd dat je nooit iets van de politie moet verwachten. ‘Ze zijn er nooit als je ze nodig hebt, en als je ze niet kunt gebruiken dan staan ze bij je op de stoep,’ zei hij altijd. Het lijkt erop dat hij gelijk krijgt. Hazelaar bakt niets van het onderzoek.

Jason.

Wat weet ik eigenlijk van die man? Niets behalve... Mijn onderbuik krampt samen. Ik zet een groot vraagteken onder zijn naam. Zijn Post-it plak ik onder de eerste.

Daniel.

Zo’n vertrouwde naam. Hij lijkt lief en aardig, maar vanavond heb ik een andere kant leren kennen. Die code is kennelijk belangrijk voor hem. Code vinden, zet ik erbij.

Zoë.

Een supertrut en een waardeloze vriendin. Hoe langer ik erover nadenk hoe meer pissed off ik op haar ben. Hoe vaak stond ik niet voor haar klaar? Juist nu ik haar zo hard nodig heb, geeft ze niet thuis. Ook zij verdient een toevoeging op haar Post-it. Na lang nadenken weet ik het: Niets vertellen! Zoë plak ik eerst onder, daarna naast Daniel. Ze horen bij elkaar.

Dr. Zanouva.

Ook hij weet duidelijk meer van de moord op Gidon en hij is beter op de hoogte van de zaken waar Gidon zich mee bezighield. Morgenochtend zal ik een afspraak met hem maken om hem verder uit te horen. Afspraak maken, schrijf ik onder zijn naam.

Johanna.

Ik denk niet dat zij in dit rijtje thuishoort, maar ik neem liever het zekere voor het onzekere.

Als ik achterover leun, merk ik dat ik niet eens de moeite heb genomen om mijn jas uit te trekken. Ik bekijk de woorden die ik op papier heb geschreven in de hoop dat ze me antwoorden zullen verschaffen. Dat gebeurt niet. In plaats daarvan bekruipt me een ongemakkelijk gevoel als ik de vertrouwde namen onder het woord Moord zie staan. Een gevoel waarmee ik weinig ervaring heb en dat daardoor des te bedreigender is: wantrouwen. Ik neem me voor om vanaf nu niemand meer te vertrouwen.