ariane meijer

Wit Goud

De top van de onderwereld lijkt onaantastbaar

==

MM Boeken

Elke overeenkomst met de werkelijkheid berust op louter toeval. Noch de personages, noch hun handelwijzen zijn gerelateerd aan bestaande personen of situaties.

==

© 2008 Ariane Meijer en MM Boeken, Amsterdam

Omslagontwerp Mariska Cock

Foto voorzijde omslag © Getty Images

Uitgave in MM Boeken mei 2008

Alle rechten voorbehouden

==

www.mmboeken.nl

www.arianemeijer.nl

==

isbn 978 90 5831 570 0

nur 305

Ter nagedachtenis aan papa, de allerliefste van de hele wereld.

Catastrophy equals opportunity

Oude Chinese volkswijsheid

Water

Ben ik er al aan toe om alleen op reis te gaan?’

Ik overzie de berg zomerkleding die ik zojuist heb gepast, haal een paar vuilniszakken uit de keuken en begin mijn oude kleren erin te stoppen. De gevulde zakken zal ik later bij de boom zetten. Bij een enkel stuk slik ik de herinneringen aan een vorig leven moeizaam weg. Ik houd een zomerjurkje met spaghettibandjes voor me en kijk in de spiegel. Zo zag Gidon me het liefst. Mijn smalle bleke schouders in een pastelkleurig bloemetjespatroon gestoken en mijn steile blonde haren los. Ik haal het elastiekje eruit en strijk het achter mijn oren, mijn haar heeft een uitgroei van ten minste twee centimeter. Mijn schouders zijn ontsierd door de littekens die ik overhield aan het auto-ongeluk, nu ruim een jaar geleden.

Gidon is dood. Ook de couturejurk verdwijnt in een zak.

Om aan de eenzame kerst die voor de deur staat te ontsnappen, de achterliggende motivatie voor deze reis, had ik ook een bestemming dichter bij huis kunnen kiezen. Maar Julia woont nu eenmaal in Goa. Niet tussen het plebs in Marbella of tussen de zogenaamde beroemdheden op Ibiza, maar in het land van uitersten: India. Ten tijde van de Romeinen was het binnen Europa gewoon om slaven te hebben. Nu moet je voor goede hulp in de huishouding verder afreizen, aldus het belangrijkste argument van mijn dochter om zich voorlopig te vestigen in het land van haar verloofde Deepak, de vader van mijn vijf maanden oude kleindochter Maxime.

Nadat ik de vuilniszakken naar beneden heb gesjouwd, ga ik terug naar mijn slaapkamer. Dit monumentale Amsterdamse herenhuis is te groot voor een vrouw alleen. Als ik terugkom, zal ik knopen moeten doorhakken. Ik laat me achterover op bed vallen en sluit mijn ogen.

Het pakken en ander geregel voor vertrek maken plaats voor een golf, nee, een tsunami aan herinneringen. Een maalstroom waar slechts één medicijn tegen opgewassen is.

Ik richt me op, leg twee oxazepam op mijn tong en spoel ze weg met een paar flinke slokken water. Daarna leg ik mijn handen op mijn buik en wacht ik tot de rust mij zal toedekken. Ik concentreer me op mijn ademhaling, als voorbereiding op een diepe droomloze slaap.

Flitsen van Gidon die in zijn eigen bloed verdrinkt, de jacht op de code, de achtervolging, het ongeluk, Maxime... over 48 uur zal ik je weer in mijn armen kunnen sluiten.

==

Mijn zachtroze velours Juicy joggingpak is een must-have. Voor de stijlbewuste, op comfort gestelde dame behoort het – samen met mijn Uggs – tot een van de de beste uitvindingen van de modewereld. Ik plaats een ‘over the top’-grote pilotenbril op mijn neus voordat ik uit de taxi stap.

Amsterdammers zijn onbeschoft. De taxichauffeur zet mijn koffer in een plas naast de stoeprand op straat. Taxichauffeurs tip ik nooit, het is alsof hij het ruikt. Al is het de vraag of hij ook maar iets zou kunnen ruiken boven de geur van zijn eigen oksels uit. Ik reken tot op de cent nauwkeurig af en werp hem een vuile blik toe over de rand van mijn zonnebril, voordat ik door de schuifdeuren de vertrekhal in verdwijn.

Terwijl ik naar de televisieschermen toe loop om te kijken waar ik moet inchecken, heb ik ineens een lumineuze inval. Victoria Beckham zou een fashionprijs in het leven moeten roepen! Het moet een ‘Must-have Award’ worden voor de gaafste zonnebril, het nieuwste model laarzen of een joggingpak. Niet alleen kleding dus, maar bijvoorbeeld ook accessoires, zoals een tas of een chihuahua – helemaal hot in Hollywood – of make-up zoals ‘eyeconcealer’, waarmee je donkere kringen kunt camoufleren.

Gedesoriënteerd kijk ik om me heen. Vandaag moet ik zelf uitzoeken waar de incheckbalie zich bevindt. Met een zucht zet ik mijn koffer neer, mijn handtas plaats ik erbovenop. Met mijn ticket met daarop het vluchtnummer in mijn hand, werp ik een blik op het scherm met vluchtgegevens. Het vluchtnummer komt niet voor in de lange lijst cijfers en letters. Net als ik naar de informatiecounter wil gaan, zie ik waar het mis is gegaan. Op het scherm boven mijn hoofd wordt alleen de aankomstinformatie weergegeven. Gegeneerd kijk ik om me heen. Voorzichtig schuif ik een aantal meters opzij.

Met Goa als eindbestemming was het vinden van een vlucht, zo rond de feestdagen, niet gemakkelijk. GoGoa-air had als enige nog een ticket beschikbaar dat me voor de kerstdagen naar mijn dochter, haar vriend, haar toekomstige schoonvader en mijn kleinkind kon brengen. De aanblik van de lange rij met wachtenden vliegt me aan. Wie a zegt, moet ook b zeggen, ik sluit me aan.

Voor me staat een asociaal Amsterdams gezin; de vloekende vader worstelt met een overvloed aan bagage, de zonnebankbruine moeder negeert haar jengelende kleuter en schreeuwt haar man op luide toon instructies toe. Achter me staat een stel new age hippies met veel te luide muziek op hun mp3. Ik onderdruk de neiging tot vluchten. Waarheen kan ik gaan? De klm-counter first class opzoeken? Geen onaantrekkelijk idee. Maar hoe dan verder? ‘Hallo, ik ben mevrouw Fisher en dit is mijn gold-membercard. Check me in. Please, please, pretty please...’

GoGoa kent slechts één klasse. Ik zal op mijn beurt moeten wachten. Met mijn nagels tik ik op het witte leer van mijn tas, van pink naar wijsvinger en weer terug. Ik focus me op het ritme in een poging mijn kalmte te bewaren. Ook gaap ik er een aantal keren luidruchtig op los.

Als het stelletje aso’s eindelijk is ingecheckt, leg ik mijn papieren op de counter. ‘Wat een volk, werkelijk niet te geloven...’ laat ik me ontglippen tegen het meisje in het gifgroene mantelpakje achter de counter.

Het lelijke mokkel doet alsof ze me niet heeft gehoord.

Zuchtend zet ik mijn tas op de band. Twaalf kilo.

‘Keurig, nietwaar?’ vraag ik mierzoet.

‘Kan ik van u niet zeggen!’ antwoordt het kreng en ze overhandigt me de boardingcard.

Stoel nummer 28d. Ik doe mijn zonnebril af.

‘Ik wilde graag een plaats bij het raam, indien het tot de mogelijkheden behoort.’

Mijn glimlach heeft geen enkele invloed op haar. ‘Dat willen we allemaal.’ Met een klap legt ze mijn papieren op de balie en gebaart de volgende naar voren te komen.

==

‘Hai mam, wazzup?’

‘Oh liefie, niets bijzonders. Ik wilde alleen je stem even horen. Het inchecken was een ramp!’ Ik ben neergestreken in de klm-lounge en heb mezelf om bij te komen getrakteerd op een glas champagne. Gelukkig heeft de familie de afgelopen jaren genoeg punten verzameld om hier altijd te mogen wachten, ook al vlieg je met een andere luchtvaartmaatschappij. In de relaxruimte zijn ligstoelen en kranten, er is volop te eten en te drinken, maar bovenal bevindt zich hier uitsluitend osm – ons soort mensen.

‘En verder?’

‘Niets eigenlijk, ik zie een beetje op tegen het alleen vliegen. Da’s alles.’

Na alle hectiek van vanmorgen kan ik wel een dutje gebruiken. Ik heb dan ook voldoende slaappillen bij me om niets van de vlucht te hoeven meemaken. Op natuurlijke wijze mijn slaap-waakritme bereiken is me al een lange tijd niet gegund.

‘Komt goed. Hé mam, luister, Senior organiseert een gigantisch oudejaarsfeest. Je weet niet wat je mee gaat maken. Er komt wel duizend man, onder wie een aantal wereldberoemde Bollywoodsterren en een bekend Amerikaans fotomodel, hoe heet ze ook alweer?’ Ze hapt naar lucht en roept haar verloofde: ‘Deep...’ Op de achtergrond hoor ik dat ook hij zo snel geen bijbehorende naam kan noemen.

‘Leuk liefie, maar ik heb geen avondjurk meegenomen.’

‘Dit is Goa!’

‘Ja. Dus...’

‘Dus, wij gaan shoppen. Je wilt niet geloven hoe goedkoop hier alles is. We vinden zeker iets geweldigs, sterker nog, we laten iets voor je maken. Je moet er natuurlijk wel smashing uitzien voor...’

Ik weet dat ze doelt op Senior. De vader van Deepak is niet-aflatend attent geweest sinds de moord op Gidon. De ellende in de nasleep van de liquidatie zou zonder hem nooit zo goed zijn afgehandeld. Ik ben hem erg dankbaar voor alles wat hij voor ons heeft gedaan en bovendien is hij ook nog eens zeer aantrekkelijk. Zowel vader als zoon Vanishkuram hebben een lichtgetinte huid en een aristocratisch voorkomen.

‘Senior verheugt zich er enorm op om je weer te zien. We gaan ook allemaal leuke uitstapjes maken. En naar het strand natuurlijk. Weet je al hoelang je blijft? Ik denk dat we de eerste week te veel party’s hebben om bij het zwembad te liggen. Eerst maar eens...’

Terwijl ik luister naar Julia, die op haar praatstoel zit, voel ik me langzaam maar zeker tot rust komen. Ondertussen wenk ik een hostess om mijn glas bij te vullen.

‘Hoe is het met Maxime?’ vraag ik als ze even pauzeert.

‘Goed, ze wordt uitstekend verzorgd. Ze hebben hier toch zulk aardig personeel. Mam, zoiets heb je nog nooit...’ Ze vertelde me dit al eerder, maar dat maakt mij niets uit. Mijn laatste maanden waren stil. Bellen met mijn dochter en luisteren naar de verhalen over mijn kleindochter behoren tot de hoogtepunten van mijn bestaan.

Ik ben blij voor Julia dat ze haar geluk heeft gevonden met Deepak, maar ongelukkig dat ze hebben besloten om voorlopig in India te gaan wonen. Het is logisch, de Vanishkurams runnen vanuit Goa hun familiebedrijf en zo te horen bevalt het Julia daar maar al te goed. Desalniettemin is het jammer voor mij.

==

Niet te geloven! Van alle pech op de wereld treft juist mij de allergrootste ramp. Ik weet werkelijk niet hoe ik de komende elf uur moet doorkomen en draai me direct om richting uitgang. Tegen de stroom in manoeuvreer ik me door het smalle gangpad, op zoek naar het cabinepersoneel dat met hun afzichtelijke groene kleding duidelijk herkenbaar is. Een beleefd lachende steward werpt me een vragende blik toe.

Ik steek meteen van wal. ‘Ik zou graag van plaats willen veranderen.’

‘Het spijt me, mevrouw, we zitten vol. Mag ik uw boardingcard even zien?’

‘Nou ja, dat mag,’ – ik heb ’m nog in mijn hand – ‘maar...’

‘U zit op stoel 28d, dat is verderop aan uw linkerhand.’

Ik verzet geen stap.

‘Wat is precies het probleem?’ De vraag klinkt allervriendelijkst.

‘Nou kijk, ik zit naast een kind.’ Om nog maar te zwijgen over het stel non-opvoeders dat voor me in de rij stond.

Kermit is duidelijk een grote kindervriend. Ik hoor hem vertellen dat ze leuke cadeautjes uitdelen aan hun jongste passagiers en dat het kind daar voorlopig zoet mee zal spelen.

Wat weet die nicht daarvan? Spelende kinderen die zoet zijn, gedurende elf uur op een vliegtuigstoel, die bestaan niet! Op onze vluchten vroeger, toen Julia nog klein was, waren we altijd vergezeld van een au pair om haar bezig te houden.

Voordat ik iets terug kan zeggen, word ik overvallen door kleine speldenprikjes bij mijn haargrens. Dat heb ik steeds vaker de laatste tijd: acute hyperventilatie. De tintelingen verspreiden zich in ijltempo over mijn hoofdhuid. Ik voel me benauwd worden en vraag de steward om een glas water. Lichtelijk geïrriteerd krijg ik te horen dat het water tot na het opstijgen zal moeten wachten en dat ik nu toch echt terug moet gaan naar mijn plaats.

==

‘Hoi!’ klinkt het opgewekt.

Ik rommel wat in mijn tas op zoek naar mijn pillen, terwijl ik de kleine smurf naast me probeer te negeren.

‘Hoi, hoi!’

‘Hoi,’ zegt zijn moeder die zich over hem heen buigt en me recht in de ogen tracht te kijken. ‘Zeg maar: “Ik ben Sam.”’

Ik overweeg eerst om te doen alsof ik er helemaal niet ben, vervolgens om te doen alsof ik geen Nederlands versta. Maar tegelijkertijd weet ik ook wel dat ik daar geen elf uur lang mee weg ga komen en dus kijk ik haar recht aan als ik antwoord: ‘Hoi, ik ben gesteld op mijn privacy.’

De boodschap is overgekomen, ze kijkt me verontwaardigd aan.

Ik sluit mijn ogen. De tintelingen verdwijnen, godzijdank. Ook krijg ik weer normaal lucht. Zolang ik de boel maar enigszins onder controle weet te houden, komt alles goed.

‘Hoi!’ hoor ik het kind het nogmaals proberen.

‘Ssst... zachtjes, mevrouw slaapt,’ hoor ik zijn moeder zeggen.

Een grotere aansporing had ze hem niet kunnen geven.

==

Het terrein van het vakantieverblijf van de Vanishkurams is gelegen aan het strand en doet in formaat nauwelijks onder voor een Crowne Plaza of Holiday Inn. Het bouwwerk is opgetrokken uit zachtgele zandsteen en de omringende tuinen zijn gevuld met de meest exotische bloemen. In het gastenverblijf heb ik vast personeel tot mijn beschikking. Heb ik honger of dorst, wens ik een massage, een nieuwe jurk of een schoon badlaken? Op elke vraag krijg ik hetzelfde antwoord: ‘Yes of course, madam.’ De reusachtige villa, die volgens Julia door de lokale bevolking ‘het paleis’ wordt genoemd, heeft de nodige bewaking en een metershoge omheining. Vanaf het terras heb je een prachtig uitzicht op de baai waar het Vanishkuram-familiejacht met zijn vaste bemanning te allen tijde klaarligt voor vertrek. Het is een zilverkleurig zogeheten strijkijzermodel, met vier verdiepingen, waar op eerste kerstdag een groot feest zal worden gegeven. Als voormalig Portugese kolonie is Goa, als enige Indiase deelstaat, overwegend christelijk.

De eerste dagen ben ik niet van het terrein af geweest, zodat ik goed kon uitrusten van mijn jetlag. Met Julia heb ik nog flink gelachen om mijn avonturen aan boord van GoGoa-air, dat soort dingen zijn achteraf gezien altijd leuker. Nadat ook de vader van Sam zich met de kwestie begon te bemoeien, stak mijn hyperventilatie direct weer de kop op. Ik zou hem in feite dankbaar moeten zijn, want door zijn toedoen belandde ik na langdurig overleg met het cabinepersoneel – ik zal hen nog lang heugen – uiteindelijk op een rustige reservestoel.

Deepak en zijn vader komen vandaag terug van hun zakenreis, vanavond is het kerstavond en dineren we voor het eerst met z’n allen. Een vrouwtje in traditioneel gewaad, met een mysterieuze rode stip precies tussen haar ogen, is m’n haar aan het föhnen als mijn dochter binnenkomt met op haar arm de kleine Maxime.

Mijn kleindochter heeft met haar vijf maanden al een flinke bos blonde haartjes. Ze is in de afgelopen maanden enorm gegroeid en kijkt me met haar diep donkere ogen nieuwsgierig aan. Julia’s haar is inmiddels hoogblond door de dagen die ze in de zon bij het zwembad doorbrengt, ze heeft het los langs haar sproetige gezicht hangen. Haar ogen lijken door haar licht gebruinde huid blauwer dan ooit. Ze ziet eruit als een topmodel, ook al zou ik als moeder graag zien dat ze een paar kilootjes aankwam.

‘Zo mam, gaat-ie weer een beetje? Heb je lekker geslapen?’ Achttien en al zo volwassen, een paar jaar geleden had ik dit allemaal niet voor mogelijk gehouden.

‘Ja, ik moet zeggen dat ik me uitstekend voel vanmorgen. En jij? Heb je Deepak en Senior al gesproken?’

‘Nog niet. Ze landen ergens in de namiddag. Ben je er klaar voor?’

We hebben afgesproken dat we vandaag kerstinkopen zullen gaan doen. Het vrouwtje heeft de föhn inmiddels uitgezet en borstelt nu mijn haar. Met langzame halen strijkt de zachte borstel over mijn hoofdhuid.

‘Nog heel even. Wat gaan we eigenlijk precies doen?’

‘Ik wilde eerst met je naar het nabijgelegen Anjuna. Daar is elke woensdagochtend een markt met van alles en nog wat. Kleding, sierraden, tassen... Je gelooft het niet als je de prijzen ziet en dan moet je ook nog eens afdingen. Daar zullen we wel alle cadeautjes vinden die je nodig hebt. En daarna dacht ik met je te gaan lunchen in het centrum. Als je dan nog genoeg puf hebt, kunnen we daar verder shoppen en anders gaan we terug naar huis.’

Ik knik om aan te geven dat ik mijn haar zo in orde vind en draai me om naar Julia en Maxime. ‘Prima, dan gaan we zo meteen. Maar nu wil ik eerst mijn kleindochter een lekkere knuffel geven!’

Julia zet Maxime bij me op schoot, ze ruikt naar babylotion. Ik kriebel haar onder haar kinnetje en word getrakteerd op een brede tandeloze lach die mijn omahart doet smelten.

‘Ja lieve schat, ik ben je oma en ik ga vandaag een heleboel leuke cadeautjes voor je kopen. Vanavond vier jij je eerste kerstavond, het wordt een groot feest.’

==

Een auto met chauffeur loodst ons door het gekkenhuis dat hier verkeer wordt genoemd. Er wordt officieel links gereden, maar verder zijn er geen regels te ontdekken. Zowel rechts als links worden we ingehaald door allerlei voertuigen. Met twee wielen: fietsen, brommers, scooters en een enkele ossenkar. Op drie wielen de scooterriksja’s en op vier wielen een collectie oud schroot waarvan het merendeel slechts door een wonder lijkt te worden voortbewogen. Langs de kant van de drukke weg zijn winkeltjes, of althans stalletjes, gemaakt van stukken hout, stenen of schroot. De meeste zijn afgedekt met golfplaat of plastic. In de schaduw van stoffige kokospalmen lopen, zitten, slapen en eten Indiase families. Een stoep is er niet, het verkeer raast voort langs de gezinnen die aan de rand van de weg wonen en werken. Een enkele toerist wandelt tussen de koopwaar en wordt aangeklampt om goederen te kopen. Heilige koeien sjokken nietsvermoedend te midden van de chaos op de weg, op zoek naar eten. Ze horen in het Indiase plaatje thuis, maar komen op mij compleet verdwaald over. Een koe midden op de weg, kauwend op een plastic zak met afval, zorgt voor een enorme verkeersopstopping. Een vrachtauto haalt in en mist op een haar na het tegemoetkomende verkeer op de rechter weghelft. Als het niet al bloedheet was, zou je het er warm van krijgen.

‘Rijd jij hier zelf?’ vraag ik uiteindelijk aan mijn dochter die genietend door het raampje naar buiten kijkt.

‘Nee, en dat ben ik ook niet van plan!’ antwoordt ze lachend.

‘Gelukkig maar.’

Vorig jaar zomer zaten we naast elkaar in de volgauto naar de begrafenis van Gidon. Ik wil Julia niet helpen herinneren aan de gruwelijke tijd die achter ons ligt. Ik wou dat ik het kon vergeten: hoe Gidon op klaarlichte dag werd vermoord op het terras van zijn favoriete café, bij ons om de hoek. Toen pas werd mij duidelijk dat Gidon werkte als bankier voor de onderwereld. Zijn compagnon en beste vriend Daniel was betrokken bij de aanslag. Hoe precies, dat is nooit duidelijk geworden. Er is nooit iemand voor de moord gearresteerd.

Ik zucht diep.

Julia kijkt op. ‘Het is hier geweldig, vind je ook niet?’

Ik knik. De temperatuur in de auto is inmiddels enigszins aangenamer, de airco staat op vol vermogen.

We zijn het centrum voorbij en rijden over een zandweg, omringd door groene rijstvelden. Een groep witte vogels stapt parmantig door het hoge gewas. De elegante vogels lijken op hun zoektocht naar voedsel nog het meest op lenige ballerina’s. Met hun hoofd achter in hun nek doen ze mij ergens aan denken, al weet ik zo snel niet waaraan. Met een sierlijke beweging laten ze hun vers gevonden hapjes naar binnen glijden.

‘Wat zijn dit eigenlijk voor vogels, Julia?’

Mijn dochter kijkt me ondoorgrondelijk aan en geeft geen antwoord.

==

We stoppen op een parkeerplaats, als je het zo mag noemen. Het verkeer op deze weg loopt dood. Auto’s en een enkele toeristenbus trachten op de smalle weg te keren. Tussen het verkeer door lopen behalve de toeristen een paar honden en een kudde geiten. Een politieagent manoeuvreert zijn motor met veel lawaai – afkomstig van het zwaailicht met bijbehorende sirene dat op het koffertje achter de zitting is bevestigd – naar voren.

Aan het einde van de weg ligt een indrukwekkende rotspartij met daarachter, een stuk lager gelegen, het strand en de zee. Het uitzicht is adembenemend, maar de chaos om ons heen is te groot om er lang van te kunnen genieten.

De lokale bevolking dringt zich op aan de toeristen met kledingstukken, armbanden en andere prullaria. Vrouwen die naar de markt zijn gekomen om textiel te verkopen, dragen overvolle manden met felgekleurde kleding op hun hoofd.

De hoeveelheid aan indrukken is zo overweldigend dat ik me als een zombie op de drukke markt laat meevoeren. Stevig houd ik Julia’s hand vast. Koopwaar, koopwaar en nog eens koopwaar. Maar de spreien, kleding en het zilver kunnen me niet boeien.

Julia draagt vandaag een wijde, lange witte rok met kleine spiegeltjes erin verwerkt. Erboven heeft ze een strak wit hemdje aan dat langzaam omhoog kruipt. De tattoo op haar onderrug toont zich langzaam aan de buitenwereld, totdat de afbeelding van de elegante kraanvogel uiteindelijk in volle openheid wordt onthuld. Plotseling realiseer ik me dat ik zojuist dit dier in levenden lijve heb mogen aanschouwen.

Mijn gedachten gaan terug naar die afschuwelijke tijd vlak na Gidons moord, waarin bleek dat de kraanvogel tevens de naam is voor een relatief onbekende sterrenconstellatie. Gidon – amateursterrenkundige – had de cijfercombinatie die aan dit teken verbonden is, gekozen als geheime toegangscode voor de zwartgeldrekening die hij beheerde voor de drugsmaffia. Een code waar iedereen na zijn dood naar op zoek ging, en waarvoor men tot alles bereid was.

Julia heeft haar zinnen gezet op een stel zilveren armbanden die ze heeft opgepakt van een dekentje op de grond. Met een fel betoog begint ze af te dingen: ‘No, no. It’s not worth that much!’

Het beeldschone donkerbruine meisje dat de armbanden probeert te verkopen, lijkt niet ouder dan twaalf. Ze gebaart dat het bedrag wat Julia noemt toch echt een belediging is.

Julia probeert desalniettemin een deal ver onder de vraagprijs te sluiten.

Het meisje stapt over op een smekende blik.

‘I’ve got two baby’s.’ Ze wijst op een klein meisje van nog geen vijf jaar oud dat vlak achter haar zit. De kleuter heeft een baby van Maximes leeftijd op haar schoot.

‘It’s Christmas. They need to eat.’ Ze maakt een gebaar met haar hand naar haar mond. ‘This is not too much,’ wijst ze op de armbanden.

Maar Julia geeft zich niet zomaar gewonnen. Al haar zakeninstinct – zonder enige twijfel afkomstig van haar vader – heeft ze ingezet om het zilver te krijgen voor tweederde van de vraagprijs.

‘Dan hebben ze er nog vette winst op, hoor mama,’ vertelt ze me als ze even later de buit voor het door haar beoogde bedrag aan het afrekenen is. ‘Waar wil je nu naartoe?’ vraagt ze me vervolgens terwijl ze het ‘kerstcadeautje voor zichzelf’ omdoet. De armbanden maken een vrolijk rinkelend geluid.

‘Even iets drinken?’ stel ik voor. Het spel van afdingen in de verzengende hitte in combinatie met een gevoel van onrust dat ik zelf nauwelijks kan verklaren, zorgen ervoor dat ik geen puf meer heb.

‘Maar de markt wordt over een uurtje opgebroken, en jij had toch nog cadeautjes nodig?’ En daar heeft zij wel weer gelijk in.

==

Een halfuur later zitten we bepakt en bezakt op een terras dat boven de zee in een klif is uitgehouwen. Het uitzicht is magnifiek, maar de directe omgeving te goor voor woorden. De tafels zijn niet afgenomen, ogenschijnlijk al in geen jaren. Op de grond ligt zoveel rotzooi dat het nauwelijks mogelijk is om de stoelen te verschuiven. Ik durf niet te kijken wat ik allemaal precies onder mijn slippers voel, maar aan de geur te bepalen is het – wat het ook is – al lange tijd dood. Ik ril over mijn hele lichaam ook al is het inmiddels minstens dertig graden. Een hoogst noodzakelijk wc-bezoek schuif ik nog even voor me uit.

Julia gaat binnen cola voor ons bestellen. Bob Marley zingt op de achtergrond zijn versie van het levenslied. De reggaetune vormt passende achtergrondmuziek. ‘Don’t worry about a thing’: dat is precies de houding die Julia uitstraalt als ze terugkomt. Ze lacht naar me. Haar stralend witte tanden, ooit rechtgezet voor een absoluut vermogen, steken blinkend af tegen deze smerige omgeving. Maar valt er wel iets te lachen?

‘Mam, dit is nou India,’ verklaart ze.

Alsof ik dat nog niet doorhad. ‘Misschien ben ik hier te oud voor, ik weet het niet.’

‘Geeft niets, als je straks liever thuis wilt lunchen, begrijp ik dat prima. In het begin moest ik ook heel erg wennen. Maar geloof me, dat gaat over.’

Niet bij mij, antwoord ik in gedachten.

De cola wordt neergezet door een onverzorgd uitziende man die Nederlands blijkt te spreken. Hij doet overdreven amicaal tegen mijn dochter en lacht daarbij zijn smerige tanden bloot. Ik staar hem aan terwijl ik flarden van het gesprek opvang. Iets over de drukte zo rond de feestdagen. Voor iemand die het zo druk heeft, blijft hij vrij lang staan praten.

Op mijn vakanties met Gidon, veelal samen met Daniel en Zoë, had ik altijd plezier, waar we ook waren. Of het nu was in Marbella of op de Antillen, in Lech of in Milaan, vakantie betekende altijd: zorgeloos genieten. Gek genoeg mis ik de goede oude tijd, ondanks het feit dat ook Gidon me achteraf gezien in zekere zin altijd heeft voorgelogen. Wie had toentertijd ooit kunnen bedenken dat Gidon op een dag zou worden vermoord en dat Daniel bij zijn liquidatie betrokken zou zijn? En dat Zoë, Daniels vrouw en mijn voormalige beste vriendin, me juist wanneer ik haar het hardste nodig had, zou laten stikken?

Julia en ik zitten zwijgend naast elkaar. Schuin voor ons nemen een man en een vrouw plaats aan een tafeltje. Ze pakken hun zojuist gedane aankoop uit en buigen zich over een of ander pakje. Ik staar naar hen terwijl ik een paar kleine slokjes cola drink. Ze zijn gehuld in Indiaas katoen en zien eruit alsof ze hier al jaren wonen. Hun haren zijn onverzorgd, hun gesprek voltrekt zich op fluistertoon. Volgens mij zijn ze Engels. Schichtig kijkt de vrouw om zich heen, ze ziet eruit alsof ze van mijn leeftijd is. Als ze doorheeft dat ik naar haar kijk, staat ze in een fractie van een seconde op van haar stoel en stormt ze met een gestoorde blik in haar ogen op me af.

De ober grijpt vanuit het niets in en begeleidt haar terug naar haar tafeltje. Ik snap niet wat ik heb misdaan. Sinds wanneer is het onbeleefd om naar mensen te kijken? Dat is toch juist het hele punt van op een terrasje zitten?

‘Ze is een beetje vreemde vrouw,’ zegt de ober als hij weer bij ons tafeltje staat.

Ik blijk nog minder in staat tot praten dan ervoor en ga naar binnen op zoek naar de wc.

==

Het stel met de gestoorde dame vertrekt net innig verliefd van het terras als ik weer naar buiten kom. Ze hebben kennelijk niets te drinken besteld, de tijd die ik op het toilet doorbracht was niet langer dan anderhalve ademteug. Langer hield ik het niet vol om daar te verblijven, de grond was bezaaid met uitwerpselen.

‘Zullen we?’ Julia is klaar om te vertrekken.

‘Nog niet.’ Ik ga weer zitten. Ik wil hier nog iets langer blijven, ook al weet ik niet precies waarom.

Ik staar naar de zee en probeer te verklaren waarom ik me zo onrustig voel. Langzaam zuig ik aan het rietje. Een moment van bezinning, rust – ik sluit me af van alles om me heen.

‘Waarom heb jij eigenlijk twee jaar geleden opeens besloten om die tattoo op je rug te laten zetten?’

Julia kijkt me gesloten aan. Haar pupillen zijn klein door het felle zonlicht; de ring eromheen grijs, de invulling blauw. Wat erachter ligt: een raadsel.

‘Ik wil een antwoord op mijn vraag.’

‘Dat weet je toch? Dat was papa’s idee.’

Dat is de verklaring die ik er zelf ooit aan heb gegeven. Een verklaring waarvan me vandaag duidelijk is geworden dat deze wellicht te voorbarig is geweest.

‘Dus op een dag zei papa tegen jou: “Ik wil dat jij een kraanvogel op je rug laat zetten.” Is het zo gegaan? Interessant.’

Julia schuift ongemakkelijk op en neer. ‘Wat doe je nou moeilijk, mam. Het is precies gegaan zoals ik heb gezegd dat het is gegaan. Verder is er niets aan de hand, behalve dat jij kennelijk nog steeds paranoïde bent.’

Hiermee gaat ze te ver. Paranoïde ben ik geworden door alles wat ik heb meegemaakt. Eerst Gidons dood, daarna Julia’s ontvoering door een stel criminelen die op jacht waren naar de code. De code, die ik uiteindelijk ontdekte, waarna ik door een auto-ongeluk bijna om het leven kwam. Er is te veel gebeurd in het afgelopen jaar, dus om mij nu paranoïde te noemen...

Ik zucht. Misschien heeft Julia wel gelijk en draai ik langzaam maar zeker door. Er is te veel veranderd, in te korte tijd. Mijn hoofdhuid begint te prikken, ik moet hier vandaan.

‘Mam...’

De groezelige ober zegt nog iets tegen me terwijl ik hem in het voorbijgaan per ongeluk aanstoot.

Julia is vlak achter me, ze grijpt me bij de arm. ‘Mam!’

‘Ik moet hier weg,’ hoor ik mezelf zeggen.

==

Op de terugweg komen we weer langs dezelfde rijstvelden met de elegante vogels. De kraanvogel: op Julia’s rug, in de sterren en nu hier in werkelijkheid. Het verhaal klopt gewoon van geen kant.

Ik draai me naar Julia toe. ‘Je kan mij nog meer vertellen, jongedame, maar je liegt dat je barst.’

En met deze woorden bevrijd ik mezelf voor even van het loodzware gevoel van naderend onheil.

==

Een halfuur later staan we, voor mijn gevoel vlak bij het huis, vast in het verkeer. ‘We wish you a merry Christmas, we wish you a merry...’ We hebben de hele terugweg geen woord tegen elkaar gezegd. De krakende autoradio vult de leegte die tussen ons in hangt met Bollywoodmuziek.

‘Mam.’

‘Ja.’

‘Zullen we er evengoed een gezellige avond van maken?’

‘Jinglebells, jinglebells, jingle...’ De Amerikaanse klassieker met Oosters accent is niet om aan te horen.

‘Ik snap het niet,’ zeg ik na lang nadenken.

‘Wat snap je niet?’

‘Ik wil weten wat ik niet weet,’ formuleer ik zeer behoedzaam.

Julia houdt haar blik strak naar buiten toe gericht.

‘De afgelopen maanden bleef ik alleen achter, Juul. En dat voelde zo ontzettend...’

‘Klote?’

‘Ja, maar nu ik je weer zie, weet ik dat niet alleen het feit dat ik alleen achterbleef me dwarszit. Het grote probleem is, dat ik...’ Ik zoek naar woorden. ‘Dat ik het idee heb dat het te gladjes is verlopen. Ja, dat is het. Ik was in eerste instantie allang blij dat wij het allemaal – nou ja, de drie generaties dames Fisher dan – hadden overleefd. Maar al snel kwam de twijfel. En ik heb mijn best gedaan om me daar...’ Ik voel de weerstand bij mijn dochter groeien. ‘Geloof me, ik wil ook niets liever dan deze periode achter me kunnen laten.’

We zijn een paar meter stapvoets vooruitgereden. Nu staan we weer stil. Er staan koeien op de weg.

‘Ik denk dat je gewoon een beetje in de war bent.’ Julia geeft me een bezorgde blik.

‘Leg me dan nog maar eens uit hoe je ertoe bent gekomen om die tattoo te zetten.’

‘Je weet toch hoe dat zit, mam.’ Het klinkt alsof ze het tegen een kleuter heeft. ‘Dat wilde papa.’

‘Maar waarom kwam je zelf dan niet op het idee dat de kraanvogel wel iets met de code te maken zou kunnen hebben?’ spreek ik het probleem, dat me onderbewust al langere tijd dwars zit, uit. Als Gidon haar zou hebben aangeraden deze tattoo te nemen, dan had zij volop de gelegenheid gehad om ons en later haar ontvoerders zelf op dat feit te wijzen. Het probleem was juist dat niemand wist hoe die code eruitzag of waar we hem moesten zoeken.

‘Dat kan ik je niet vertellen, maar...’

‘Wat?!’ Ik kan het nauwelijks geloven.

‘Maar het is niet zoals jij denkt dat het is,’ vervolgt ze kalm.

‘En hoe zit het dan wel in elkaar? Je maakt me nu toch wel verschrikkelijk nieuwsgierig.’ En kwaad, denk ik erachteraan. Liegen tegen je moeder is één ding. Maar doen alsof ze gek aan het worden is als ze je doorheeft, dat is een heel andere zaak. Dat Julia, nu haar leugen is ontmaskerd, mij de waarheid niet wil vertellen, is niet alleen het toppunt van brutaliteit. Het is alsof ik mijn eigen dochter niet meer ken. Haar moeder niet meer ben. Een klap met een koekenpan recht in mijn gezicht was minder pijnlijk geweest. Ik blijf haar strak aankijken.

‘Ik kan je niet meer vertellen dan ik al heb gedaan.’ Ze is bezweken onder mijn blik en kijkt weer naar buiten. Ze geeft geen duimbreed toe.

Mijn kookpunt is bereikt, ik moet hier weg. Abrupt open ik het portier van de langzaam optrekkende auto.

‘Hé, stop, niet doen.’

Ik stap uit en steek dwars tussen de koeien door de weg over en verdwijn het eerste het beste steegje in.

Langs het stoffige pad liggen verschillende kleine restaurantjes en winkeltjes die zijn versierd met kleurige kerstverlichting en grote glimmende sterren. Een enkeling heeft zelfs een complete kerststal bij de ingang staan. Ik baan me een weg langs spelende kinderen, honden, koeien en geiten. Als een stel toeristen op glimmend nieuwe scooters het pad afscheurt, druk ik mezelf tegen een afgebrokkeld stukje muur. Daarna loop ik rechtdoor, weg van de benauwende drukte, in de richting van de zee.

==

Waarom voel ik me zo? Wat is er met Julia aan de hand? Of ben ik veranderd? Ben ik doorgedraaid? Had ik niet beter in Amsterdam kunnen blijven? Alleen op de laatste twee vragen weet ik met zekerheid het antwoord en dat luidt tot tweemaal toe een volmondig ja. Als ik de psychiatrische hulp zou hebben gezocht die mij tijdens mijn revalidatie tot driemaal toe is geadviseerd, had dit dan voorkomen kunnen worden? Ik wou dat ik me nooit had laten overhalen om hiernaartoe te komen. Te laat. En vanavond is het kerstdiner, ook dat nog! Zo dadelijk zie ik Deepak en zijn vader weer voor het eerst. Senior. Hij vloog direct na Julia’s ontvoering naar Nederland om orde op zaken te stellen. Toen de code eenmaal terecht was, voerde hij de onderhandelingen met verschillende criminele partijen en bracht weer rust binnen de organisatie. Hij heeft onze zaken allemaal goed voor ons afgehandeld. Bovendien was ik niet ongevoelig voor zijn charmes.

Mijn oog valt op een barretje, gelegen in de tuin van een klein en slecht onderhouden hotel. Door de roestige poort betreed ik het terras. Een paar aanwezige gasten kijken televisie, er wordt onderling nauwelijks gecommuniceerd. Er worden herhalingen van Engelse voetbalwedstrijden uitgezonden. Ik loop direct door naar de vrouw achter de bar, neem plaats op een barkruk en bestel een whisky. Deze kieper ik in één keer achterover.

Ik bestel meteen een tweede glas.

Naast me zit een gezette man van middelbare leeftijd, hij kijkt me grinnikend aan. ‘Geen zin in vanavond?’ Hij heeft een verzorgde bruine baard en glimmend rode wangen.

‘Hoe weet je dat ik Nederlands ben?’

‘Gewoon, een gokje.’

Zwijgend nip ik van mijn whisky. De eerste keer dat ik Senior ontmoette, was ik stomdronken. Het was zelfs zo erg dat ik onderuit ben gegaan en de boel heb ondergespuugd. Zo ver mag het vandaag niet komen.

‘Ik ben Thomas.’ Baardmans steekt zijn stevige hand naar me uit.

Ik kan niet anders dan me aan hem voorstellen. ‘Donia.’ Vervolgens wend ik me van hem af om aan te geven dat ik niet uit ben op een goed gesprek.

‘Waar komt die naam vandaan?’

De enige vraag die opening biedt voor nadere conversatie is gesteld. ‘Ik ben vernoemd naar een beroemde vrijheidsstrijder uit de zestiende eeuw,’ antwoord ik trots. Ik ga er eens goed voor zitten. ‘Hij was een Friese herenboer wiens landgoed plat werd gebrand. Maar hij liet het er niet bij zitten, hij pakte zijn zwaard op en sloeg de bezetters kort en klein.’ Het is lang geleden dat ik dit heb mogen vertellen. Met armgebaren zet ik mijn woorden kracht bij.

Thomas kijkt geamuseerd toe.

‘Aan Donia wordt in de Friese geschiedenis een reusachtige gestalte en bovenmenselijke kracht toebedeeld. Mijn familie komt oorspronkelijk uit het Noorden. In onze familiestamboom komt Donia elke andere generatie als vrouwennaam voor, mijn oma heette ook Donia, in feite ben ik dus naar haar vernoemd.’ Genietend van de schaduw en de anonimiteit van deze nieuwe omgeving begin ik hem te vertellen over oma Doetie, zoals ik haar altijd noemde. ‘Ik ben door mijn oma opgevoed. Ze leerde me goede manieren en lekker koken, gaf me warmte, liefde, eigenlijk alles behalve een realistische kijk op de wereld.’ Ik neem een flinke slok. ‘Ze leerde me dat alles in het leven een reden heeft. Maar dat de wereld slecht is, daar heeft ze me nooit iets over verteld. Mensen liegen en moorden, en ondertussen doen we allemaal alsof dat normaal is... dus misschien is het dat ook wel. Maar, waarom? Wat is daar de reden van?’ De whisky begint er al aardig in te hakken. ‘De wereld is slecht,’ herhaal ik weemoedig.

Thomas gaat over tot het bestellen van een volgend rondje. ‘Kerst doet rare dingen met de mens,’ mompelt hij voor zich uit.

‘Mijn man is geliquideerd,’ licht ik toe.

Thomas plukt aan zijn baard en kijkt me – nu toch wel enigszins onder de indruk – aan.

‘Ja, echt waar. Hij is vermoord, vorige zomer. En weet je wat het gekke is?’

‘Nee.’

‘Ik ben door zijn dood zo veranderd dat ik er zo nu en dan zelfs dankbaar voor ben dat ik alleen ben komen te staan.’

‘O.’

‘Aan de ene kant mis ik mijn oude leventje natuurlijk wel, maar aan de andere kant wil ik er nooit meer naar terug. Natuurlijk mis ik Gidon, heel erg zelfs. Maar ik leefde zo’n afgeschermd bestaan, ik had nergens weet van. Ik had er zelfs geen flauw benul van dat hij werkzaam was voor de drugsmaffia. Het is belangrijk dat ik voor mezelf opkom en zelf leer nadenken. Daar ben ik pas na Gidons dood mee begonnen. Het klinkt misschien gek, maar het is echt waar.’

Mijn ontboezemingen komen niet alleen voor mijn gesprekspartner als een verrassing.

‘Je kan de dingen op verschillende manieren bekijken, wist je dat? Neem bijvoorbeeld de aanstaande schoonfamilie van mijn dochter. Ik logeer bij ze, even verderop, langs de kust. De vriend van mijn dochter zit in zaken bij zijn vader, die heeft een handelsmaatschappij. Op het eerste gezicht zijn het keurige, aardige, gastvrije mensen. Maar het probleem is, ik weet nauwelijks iets over de familie Vanishkuram! Of laat ik het anders zeggen, ik weet net genoeg om te weten dat ze zich inlaten met zaken die het daglicht niet kunnen verdragen. En mijn dochter? Haar maakt het allemaal niets uit, net zoals het mij vroeger niets uitmaakte hoe wij aan ons geld kwamen.’ Ik zucht. ‘Alleen ligt dat weer anders, ik had me zelfs nooit afgevraagd hoe wij aan ons kapitaal kwamen. Maar dat doe ik nu wel als het gaat om de zaken van de aanstaande schoonfamilie van mijn dochter.’

Onze glazen worden bijgeschonken.

‘Want wat voor ’n bedrijf runnen de mannen waar mijn kleindochter over een paar maanden papa en opa tegen zal zeggen? En is mijn dochter van hun zaken op de hoogte? Ik denk van wel, ze is altijd al slimmer geweest dan ik. Volgens mij is ze er zelfs bij betrokken, al weet ik dat niet zeker, hoor...’ Mijn stem sterft weg. Verbeeld ik me de blikken die ik van haar in de auto kreeg niet gewoon? Nou ja gewoon... een gewone familie zijn we allang niet meer. Maar ooit waren we een gelukkig gezin. Terwijl ik nip van mijn whisky, verlies ik mezelf in plezierige herinneringen aan vroeger tijden. En zo zitten we een tijdje zwijgend naast elkaar.

‘Het probleem is,’ hervat ik mijn monoloog, ‘dat ik, nu ik de wereld eenmaal op een andere manier ben gaan bekijken, niet meer terug lijk te kunnen. Het is alsof ik een gang in ben gelopen en de deur achter me in het slot is gevallen. En ik moet helemaal doorlopen tot het einde – ook al word ik er soms gek van! – want een andere uitweg is er niet.’

‘Klinkt verstandig.’

‘Wat?’ Ik was even helemaal vergeten dat ik tegen iemand – een wildvreemde – aan het ouwehoeren was.

‘Het leven is een leerproces. Teruggaan naar je oude zelf na zoiets ingrijpends als de dood van je echtgenoot is onmogelijk, dat moet je dus niet willen.’

‘Maar toch zou het wel heerlijk zijn.’

Een groepje verbrande Engelse toeristen komt terug van het strand, ze verblijven in dit achenebbisj hotel. Ik kijk toe hoe ze de vrouw achter de bar om hun kamersleutel vragen. Zij is al minstens een kwartier bezig het koffieapparaat schoon te maken en zegt er zo aan te komen. Eerst plaatst ze de laatste onderdelen een voor een, een stuk of vijf in totaal, zorgvuldig terug. Haast kennen ze niet in India.

‘Vanmiddag overkwam me toch zoiets vreemds.’

‘Vertel.’ Thomas hoeft kennelijk nergens naartoe.

‘Ik zat op een terrasje in... Anjuna heet het geloof ik, er is daar een vlooienmarkt.’

Thomas knikt. ‘Ik ken de omgeving goed.’

‘Daar liepen twee mensen binnen. Ze hadden iets gekocht op de markt en gingen het vervolgens op het terrasje uitpakken. Toen de vrouw doorkreeg dat ik naar haar keek, sprong ze op en stormde ze op me af. Maar ik keek alleen maar! Da’s toch raar?!’

‘Wat hadden ze gekocht, kon je dat zien?’

‘Nee, want toen ze doorkregen dat ik keek, stopten ze het weg.’

‘Er zijn hier nog altijd veel drugstoeristen te vinden. Goa stond vroeger internationaal gezien bekend als een Sodom en Gomorra; van over de hele wereld kwamen toeristen hiernaartoe om te feesten en te beesten. Maar tegenwoordig treedt de politie keihard op. Het klinkt alsof ze bang waren te worden gesnapt.’

‘Ze zagen er inderdaad wel een beetje uit als een stel oude hippies.’

‘Nou, dan was dat het.’

Hoe knus dit barretje ook is – het liefst zou ik hier mijn kerst willen doorbrengen –, ik weet dat ik zo langzamerhand naar het paleis terug moet. En dus neem ik een verstandig besluit en kom ik van mijn kruk, nu ik dat nog kan.

‘Dus jij bent hier in de buurt bekend?’

‘Het is mijn derde jaar in Goa, meestal blijf ik zo’n twee maanden.’

‘O.’ Ik vraag niet door. ‘Weet jij hoever het ongeveer lopen is naar het grote huis van de familie Vanishkuram? Ken je dat? Het is een vrijstaande villa, met grote hekken eromheen.’

‘Iedereen hier weet welk huis je bedoelt. Als je over het strand gaat, ben je er in een kwartiertje.’

Ik tel een stapeltje bankbiljetten uit, de roepies zijn oud en smerig. Als ik zeker weet dat ik voldoende geld achterlaat, wil ik Thomas bedanken voor zijn goede gezelschap. We beginnen tegelijkertijd te praten.

‘Jij eerst,’ lach ik. Dit gesprek heeft ervoor gezorgd dat de verwarring en woede die door me heen raasden, zijn gaan liggen. De lucht is geklaard, dankbaar steek ik mijn hand naar hem uit.

‘Kijk goed uit.’ De ernstige blik die hij eraan toevoegt herken ik. Het maakt me er pijnlijk van bewust dat ik er waarschijnlijk niet in ben geslaagd geestelijk gezond over te komen.

‘Zal ik doen. Bedankt hè, ik vond het erg gezellig en een fijne kerst!’

Met een ongemakkelijk gevoel verlaat ik de tuin en loop ik het zandpad af richting kust.

==

Even lekker uitwaaien zit er niet in. Eenmaal uit de schaduw van de hoteltuin brandt de zon op dit hete middaguur op volle sterkte. Het zweet breekt me aan alle kanten uit. Aan het einde van de weg klauter ik een niet al te steile zandheuvel op, halverwege betwijfel ik of mijn hart tegen deze actie bestand is. Ik vraag een passerende toerist naar de tijd, het is pas kwart voor twee. Misschien is het geen gek idee als ik een uurtje voor mezelf uittrek voordat ik terugga. Boven op de heuvel staat een restaurantje met aan de achterzijde een lange houten trap die naar de fel glinsterende zee afdaalt. Ik bestel een kop koffie en vraag of ik deze op een ligstoel op het strand mag nuttigen. Dat is no problem.

De Indiase jongen die mij, na minstens een kwartier, een dienblad met compleet koffieservies en een bloem in een vaas brengt, blijft bij me rondhangen. Als ik hem vraag om de rekening, gebaart hij ‘later’. Hij staart relaxed voor zich uit over het water. En zo zitten we even later naast elkaar, ik op een ligbed en hij op zijn hurken in de schaduw van de parasol naast me.

Bij de eerste slok twijfel ik nog even of ik niet per ongeluk thee aan het drinken ben, maar de geur en kleur doen me vermoeden dat ik heb gekregen waarom ik heb gevraagd. En verder heb ik het toch te warm om te klagen, ik rek me uit en geniet van het ongelofelijk mooie uitzicht op de oneindige zee die zich voor me uitstrekt. Langzaam soes ik weg.

‘Madame, you wanna buy?’

Ik schrik op van een meisje in een felroze gewaad, die enkele stukken handelswaar over mijn benen begint uit te spreiden.

‘Please, madame, I’ll show you.’

‘No, thank you,’ antwoord ik tegen dovemansoren.

De mand die op haar hoofd stond, staat inmiddels naast me in het zand. Met haar kleine handen begint ze de inhoud in een razendsnel tempo uit te pakken. Ze toont me haar jurkjes, t-shirts en blouses. Te sloom om assertief te kunnen reageren en gefascineerd door de hoeveelheid aan producten die zij in deze hitte op haar hoofd met zich meedraagt, trekt de hele santenkraam aan me voorbij. De ober die nog steeds naast me zit, volgt de handelingen van het meisje. Af en toe wisselt hij een enkel woord met haar in een zangerig taaltje waar voor een westerling geen touw aan vast valt te knopen.

‘For you, madame. For good luck.’ Ze pakt mijn pols en doet er een klein gevlochten armbandje omheen.

‘Thank you.’ Dat geluk zal ik nog hard nodig hebben vandaag. Ik vind het bandje van gevlochten roze, oranje, gifgroen en blauw draad me leuk staan. Vanmorgen ben ik in een zalmroze linnen pak de deur uitgegaan, een outfit die beter geschikt is voor de Amsterdamse P.C. Hooftstraat, waar ik het ook heb gekocht. In dit land lijkt de kleur flets en misplaatst. Ik wijs naar een zuurstokroze gebatikte omslagdoek, de vraagprijs is omgerekend twee euro. Ik betaal haar vijf en wens haar een Merry Christmas. Ze blessed me veelvuldig.

Als ze met al haar spulletjes weer is vertrokken, draai ik me op mijn zij. Ik ga liggend op mijn nieuwe roze doek een klein middagdutje doen.

‘Madame, you wanna buy?’ Ik begrijp dat ik als rijke toerist het ideale doelwit ben. Verstopt achter mijn zonnebril doe ik alsof ik slaap, iets waar ik weinig acteerwerk in hoef te leggen. Al snel voel ik me tevreden wegglijden.

==

Wanneer ik op het strand wakker word, reken ik snel mijn koffie af. Daarna ga ik op zoek naar huize Vanishkuram. Het paleis is zo gevonden, maar de hekken aan de achterzijde blijken op slot. Aangezien er geen bewaker staat, moet ik eerst over de heuvel heen klauteren alvorens ik me aan de voorzijde bij de portier kan melden.

Julia wacht me op bij de fontein, op het plein achter de ingang. Nadat ik het vragenvuur – ‘Waar was je?’ – en de scheldkanonnade – ‘Hoe kon je!’ – heb doorstaan, bied ik haar mijn excuses aan. Het was misschien ook wel zeer onaardig van me om zomaar uit de auto te stappen om vervolgens de hele middag niets meer te laten horen.

Terug op mijn kamer sta ik voor mijn kledingkast. Wat zal ik aantrekken? Er hangen twee nieuwe jurken voor me klaar, op maat gemaakt. De een is rood, de ander wit, ik heb ze nog niet gepast. Mijn hand stopt bij een zwart jurkje dat ik zelf heb meegenomen uit Amsterdam. Zwart is altijd goed. Ik verkleed me, doe mijn haar in een staartje, om het vervolgens toch maar weer los te gooien. Met een lichte lippenstift en zwarte mascara op besluit ik dat ik er zo feestelijk genoeg uitzie voor vanavond.

Mijn tasjes met inkopen stonden bij thuiskomst keurig op mijn bed. Ik haal de cadeautjes uit de tasjes en kom erachter dat ik geen pakpapier heb. Misschien heeft Julia nog wel iets voor me liggen. Ik laat het zacht turkooizen jurkje voor Maxime door mijn handen glijden en druk het tegen me aan. Ze zal nog even moeten groeien, ze hadden het niet in een kleinere maat, maar wat zal het haar lief staan. In dezelfde kleur heb ik Crocs voor haar gekocht, in deze kleine plastic klompjes zal ze straks haar eerste stapjes zetten. Julia was een poppetje om te zien, ik zie haar nog zo op me af lopen. Wiebelend op haar toen nog mollige beentjes, met haar armen door de lucht zwaaiend op zoek naar evenwicht. Steeds deed ik een stapje naar achteren, met mijn armen uitgestrekt, om haar op te vangen als ze zou vallen. Zo afhankelijk als ze toen was. Nooit had ik kunnen dromen dat de rollen zouden worden omgedraaid, en zo snel al. Als ik Maxime wil zien opgroeien, zal ik moeten werken aan het herstel van de band met mijn dochter. Het ziet ernaar uit dat ze voorlopig in India wil blijven. Ik houd de stoere O’Neill-zwembroek die ik voor Deepak kocht in de lucht, Julia zei dat hij hem mooi zou vinden. De andere spullen zijn eigenlijk meer rommeltjes, overbodige prullen, lokaal handwerk gefabriceerd voor de toeristen. Ik kocht voor Julia een met parelmoer ingelegd asbakje, zij rookt nog steeds. Zelf ben ik gestopt sinds het ongeluk, al zou ik nu wel zin hebben in een sigaret. Voor Senior kocht ik voor een behoorlijk bedrag een nutteloze, zilveren opbergdoos. Belachelijk natuurlijk. Maar ach, het gaat om het gebaar, nietwaar?

Twee jaar geleden vierden we voor het laatst Kerstmis met het hele gezin, ik was al weken van tevoren bezig met de kerstinkopen. Gidon kreeg een lamswollen trui, in een zachte kleur blauw, afkomstig van de Bijenkorf. Ons leven was perfect, ik snap niet waarom ik vanmiddag tegen een volslagen vreemde heb lopen beweren dat ik er na de dood van mijn man op vooruit ben gegaan. Ik was honderd procent gelukkig in de rol van verzorgende, geldverkwistende vrouw van Gidon Fisher. In ons huis in Amsterdam Oud-Zuid stonden drie kerstbomen, op elke etage een, tot in de puntjes opgetuigd met witte en gouden ballen en slingers. Zodra je het huis binnenkwam, rook het naar dennenbos. We hadden de open haard aangestoken en ik had een kalkoen gebraden. Julia was voor de kerstdagen thuisgekomen uit Beverweerd, de internationale kostschool waar ze naartoe was gestuurd om haar schooldiploma’s te halen. Iets dat er, ondanks het kapitaal dat in haar opleiding is geïnvesteerd, niet van is gekomen. Ze heeft alleen Deepak overgehouden aan haar tijd op het internaat. Gidon had het adres van Beverweerd gekregen van Deepaks vader met wie hij – zo bleek later – veel zaken deed.

Er wordt geklopt. Ik merk dat ik heb gehuild en veeg de zojuist uitgelopen mascara onder mijn ogen vandaan.

‘Donia, ik ben het,’ hoor ik de zware stem van Senior.

‘Momentje, even de cadeautjes verstoppen, hoor.’ Mijn stem is omhoog geschoten. Ik haal de spullen van het bed en leg ze onder in de kledingkast. ‘Nog even.’ Ik loop naar de badkamer en werp een blik in de spiegel. Mijn ogen zijn rood, niets meer aan te doen.

‘Hai,’ is alles wat ik weet uit te brengen nadat ik de deur heb geopend. Senior is ontegenzeggelijk een zeer aantrekkelijke man. Hij draagt een crèmekleurig pak van soepel vallend dun katoen waartegen zijn olijfkleurige huid en diepbruine ogen gevaarlijk afsteken.

‘Hoe is het met je, Donia?’ Zijn Nederlands heeft een vleugje oosters accent, zijn blik is warm en bezorgd.

Bijna zeg ik nog een keer ‘hai’. Ik word duidelijk nerveus van deze man en loop om dit te maskeren terug mijn slaapkamer in. ‘Goed,’ zeg ik terwijl ik me pas midden in de kamer weer naar hem durf om te draaien.

‘Als je er klaar voor bent, wil ik je uitnodigen om met me mee te gaan naar het terras.’

‘Eigenlijk wilde ik Julia nog vragen om pakpapier.’

‘Geloof jij nog in de Kerstman?’

Ik schud mijn hoofd.

‘Ik ook niet.’ Hij strekt zijn arm naar me uit, ik kan niet anders dan samen met hem het vertrek verlaten.

==

Het ruime terras naast het zwembad biedt een uitzicht zoals ik het nooit eerder zag. De hemelkoepel boven ons is bezaaid met sterren. De maan is driekwart en schijnt op het water om daar een dans aan te gaan met de lichtjes van de boten die ronddobberen voor de kust. Het lijkt op een filmdecor. Mijn tegenspeler komt naast me staan en overhandigt me een hoogpotig kristallen glas gevuld met champagne.

‘Onder de indruk?’

‘Zeer.’ Het glinsterende wateroppervlak voor ons lijkt een hypnotiserende werking te hebben. Het kost moeite om mijn ogen ervan los te maken.

‘Weet je wat ik me vanmiddag afvroeg? Je wordt Senior genoemd, maar je hebt toch zeker wel een voornaam?’

‘Dhawal Hemendur.’

Ik kijk hem vragend aan.

‘Dat zijn de namen die in mijn paspoort staan. Dhawal betekent wit en Hemendur gouden maan. Deze namen heeft mijn moeder me gegeven omdat de zee zo mooi oplicht als de maan erop schijnt.’

‘Hoe wil je dat ik je noem?’

‘Dat mag je zelf bepalen.’

‘En de naam Senior?’

‘Die heb ik te danken aan de tijd dat ik in Europa op de International Boarding School zat. Mijn neef zat op dezelfde school, maar ik ben een paar jaar ouder, vandaar.’

Mijn ogen dwalen terug de ruimte in. Ergens ver boven mij, miljoenen lichtjaren hiervandaan, zweven de sterren die met elkaar verbonden zijn onder het teken Kraanvogel. Zou Gidon ze nu van dichtbij kunnen bekijken?

‘Zou er leven zijn, na de dood?’ vraag ik hardop.

‘Hier in India geloven we in reïncarnatie.’

Seniors vrouw, de moeder van Deepak, is op zeer jonge leeftijd overleden, heeft Julia me verteld. Ik sta te weinig stil bij het feit dat ik niet alleen ben in het verlies van een dierbare. Elke dag nemen miljoenen mensen over de hele wereld afscheid van hun geliefden.

‘Mis je je vrouw?’

‘Nog elke dag. Familie betekent alles voor mij. Maxime is mijn eerste kleinkind, zij is de toekomst. De eerste telg van een nieuwe generatie binnen het Vanishkuram-geslacht.’

Zoals hij zijn eigen achternaam uitspreekt heeft het iets keizerlijks. Net als ik hem er voorzichtig op wil wijzen dat Maxime evengoed Fisher-bloed door haar aderen heeft stromen, komen Julia en Deepak aanlopen.

Julia is gehuld in een jurkje van losjes gehaakt zilverdraad, dat ze draagt over een strak crèmekleurig satijnen onderjurkje. Zonder enige twijfel couture, het zit als gegoten. Om haar polsen rinkelen de nieuwe armbanden. Ze loopt op hooggehakte zilveren open schoentjes en torent enkele centimeters boven Deepak uit.

Deepak loopt op me af en geeft me een warme omhelzing, hij ruikt peperduur. Vader en zoon zijn een uniek charismatisch duo, maar naar mijn smaak misschien wel iets te overpowering. Ik kan me niet bedwingen en zoek achter zijn rug naar mijn kleindochter.

Op de hoek van het terras staat de nanny met op haar arm de kleine Maxime, ze draagt een rood kerstjurkje met witte biesjes en zwarte lakschoentjes. De feestelijk rode strik had van haar kennelijk niet gehoeven. Met een geconcentreerd snoetje probeert ze het lint met twee handjes tegelijk los te trekken. We moeten allemaal om haar lachen.

‘Kom maar bij oma!’ Ik stuif nog net niet op haar af.

Maxime laat de strik voor wat-ie is en strekt haar armpjes naar me uit. Dat betekent dat ze weer helemaal weet wie ik ben, de eerste dagen na mijn aankomst wilde ze niets van me weten. Ik laat mijn emoties die nauwelijks onder het oppervlak liggen de vrije loop en maak allerlei gekke kiekeboegeluidjes tegen mijn kleine, kwijlende nakomeling.

Ondertussen hoor ik Deepak en zijn vader om iets lachen.

Julia is naast me komen staan. ‘Zand erover?’ vraagt ze.

‘Zand erover. Ik hou van je.’ Ik geef haar een kus op haar wang. ‘En ook van jou, mijn lieve Maxime.’ En zo staan we met z’n drieën dicht tegen elkaar aan, toegedekt door de immense sterrendeken.

==

Nadat de nanny Maxime heeft meegenomen om haar in haar bedje te leggen, duurt het wachten totdat we aan tafel gaan me veel te lang. De champagne vloeit rijkelijk. Bij het uitwisselen van de cadeautjes krijg ik een zoet parfum van Deepak, een gouden, met diamanten afgezet horloge van Dhawal en een zilvergrijze kamerjas van dunne zijde van Julia. Met toenemende honger converseer ik over ditjes en datjes, oppervlakkigheden en onbenulligheden. Totdat ik op ben. Ik voel me leeg vanbinnen, zowel letterlijk als figuurlijk, en volg met mijn ogen de kustlijn. Overal branden lampjes, overal wordt vanavond kerstfeest gevierd. Ik vraag me af hoeveel gezelliger het elders is.

Ik verzin een smoes en loop naar mijn slaapkamer. Nadat ik de deur achter me dicht heb getrokken, wil ik het liefst op bed gaan liggen om niet meer op te staan. Hoe kom ik van dit gevoel af? De Vanishkurams zijn aardig en zeer gastvrij, maar het zijn geen vrienden en of het een goede schoonfamilie is voor mijn dochter, valt nog te bezien.

Ik zit gewoon niet goed in mijn vel, spreek ik mezelf krachtig toe.

Uit mijn toilettas in de badkamer haal ik een potje uppers tevoorschijn. Deze pillen helpen me wel vaker over mijn drempelvrees heen. Straks zal ik in staat zijn tot beleefd converseren, ondanks mijn innerlijke verwarring. Ik spoel er twee weg met een paar slokken water uit een fles. Dan werp ik een blik op mijn nieuwe, opzichtige horloge, het is half elf geweest. Ernaast zit nog steeds het armbandje van gevlochten touwtjes. Julia zei me dat ik het onmiddellijk af moest doen. Ikzelf voel me wel vrolijk worden als ik ernaar kijk, maar desalniettemin leg ik het braaf op mijn nachtkastje.

‘Good luck,’ zeg ik hardop terwijl ik de slaapkamerdeur achter me dichttrek. De lange gang die voor me ligt, is leeg.

==

Eenmaal terug op het terras constateer ik opgelucht dat de anderen inmiddels aan tafel zijn gegaan. Ik loop door naar de helder verlichte kamer met openslaande deuren.

Bij het binnengaan van de eetzaal, want zo kun je dit hoge, ruime vertrek met gotische zuilen gerust noemen, blijf ik als bevroren in de deuropening staan. Mijn hongergevoel is in één klap verdwenen, mijn hart lijkt een paar slagen over te slaan. Aan het einde van de tafel die vol staat met de schitterend opgemaakte schalen, hangt een in het oog springend schilderij aan de muur. Ademloos staar ik naar een vogel die in gebogen houding zijn hoofd lenig en elegant in zijn verenpak duwt. Op de achtergrond van het doek verlicht een volle maan het water, het dier lijkt zijn blik voor het licht te willen afschermen.

Wanneer mijn ogen de afbeelding eindelijk kunnen loslaten, ontmoeten ze die van Dhawal. Hij zit onder het doek aan het hoofd van de tafel en kijkt me ondoorgrondelijk aan. Met de grootst mogelijke moeite onderdruk ik allerlei lichamelijke reacties en neem plaats aan de tafel.

Mijn hoofd voelt aan alsof er zojuist een heleboel deuren tegelijk dicht zijn geklapt. De gang is gevuld met echo’s, ik hoor Julia meerdere malen aan me vragen of het wel goed met me gaat. Uiteindelijk antwoord ik, om van alle vragende blikken af te zijn: ‘Ja, het gaat uitstekend’. Een antwoord dat oneindig lang blijft nagalmen in mijn hoofd. Met tegenzin schep ik op.

Bij elke hap die ik neem, zie ik op tegen het doorslikken. Mijn slokdarm maakt spastische bewegingen. Mijn drie tafelgenoten negeren me, ik hoor hen als op een afstand gezellig converseren. Ik ben me ervan bewust dat ik raar overkom.

Ik sluit mijn ogen en haal diep adem: ‘Hoe zit het met de kraanvogel?’ Er is niets mis met mijn intonatie. Het is geen vriendelijk verzoek en zo wilde ik het ook niet laten klinken.

Werd het kerstfeest in het verleden nog wel eens door de bokkige buien van onze opgroeiende dochter versjteerd, vanavond is het mijn beurt. Ik heb geen keuze.

De anderen hebben, alsof er een stilzwijgende afspraak over bestaat, hun bestek neergelegd. Gek genoeg is mijn eetlust opgewekt en glijdt mijn volgende hap een stuk makkelijker naar binnen. Zwijgend eet ik mijn bord leeg, terwijl Dhawal vertelt.

‘Lang geleden leefde er in het oude India een arme student. Hij kon prachtig schilderen, maar geld had hij niet. Straatarm en uitgehongerd ging de jongen op een avond langs bij een herbergier, deze zette hem een maaltijd voor. Uit dankbaarheid maakte de jongen een tekening voor de waard. Aangezien hij zo gastvrij was ontvangen, keerde hij de volgende avond weer terug, en de dag erna, en de dag daarna. En elke avond kreeg hij weer een maal voorgezet, in ruil voor een schilderij. En zo werden de herbergier en de kunstenaar goede vrienden van elkaar.

Op een avond doopte de jongen zijn penseel in een pot Oost-Indische inkt en begon hij de muur te beschilderen. Verwonderd keken de waard en zijn gasten naar de schitterende vogel die op het pleisterwerk van de gelagkamer verscheen. Het was een kraanvogel, hij zag er zo levensecht uit dat het leek alsof hij elk ogenblik zijn vleugels zou kunnen uitslaan en wegvliegen. Toen de jongen klaar was, richtte hij zich tot de waard.

“Mijn beste vriend, kennelijk weet u wat honger is, u geeft me immers altijd te eten. Hierbij geef ik u mijn afscheidsgeschenk. U hoeft slechts driemaal in de handen te klappen en de vogel strijkt neer op de vloer en zal gaan dansen voor u en uw gasten. Maar let op: hij mag maar één keer per dag tot leven worden gewekt.”

Hierna klapte de student driemaal in zijn handen en zowaar, het dier kwam los van de tekening en stapte zomaar midden in de herberg de vloer op. De aanwezigen keken ademloos toe terwijl het dier op een wonderbaarlijk sierlijke manier begon te bewegen. Na afloop van het betoverende schouwspel liep hij terug naar de muur en nam zijn plaats weer in. Na een luid applaus nam de student afscheid van de verblufte waard en zijn gasten, en verdween in de nacht.’

Julia is opgestaan van tafel en excuseert zich. Ze is te netjes opgevoed om van tafel te gaan om tussentijds naar het toilet te moeten. Kennelijk is het haar beurt om van slag te zijn. Toch spijt het me niet dat ik de aandacht op ’n mysterie heb gericht waarvan ieder ander in deze ruimte op de hoogte schijnt te zijn. Dhawal vertelt verder.

‘Het spectaculaire nieuws dat de herberg over een mysterieuze dansende kraanvogel beschikte, deed al snel de ronde. Het waren gouden tijden voor de waard. Tot de dag aanbrak dat een van zijn gasten, een luidruchtige dronken man, begon te schreeuwen dat hij de vogel nog wel een keer wilde zien dansen. Toen de waard hem ervan probeerde te overtuigen dat dit niet kon, smeet de gast een zak goudstukken op tafel. De herbergier bezweek onder het zien van zoveel rijkdom en klapte voor de tweede keer die dag in zijn handen. Maar de vogel bewoog langzamer dan anders. Met een droevige kop streek hij neer op de vloer en begon aan een vreemde dans. Het was de dans van een dier dat sterven gaat.’

Dhawal is een begenadigd verteller. Hij last een melodramatische pauze in.

‘Plotseling werd de deur geopend, de student verscheen in de opening. Hij had een fluit in zijn handen en begon te spelen. Moeizaam liep de vogel met hem mee en samen wandelden ze het dorp uit.’ Zelfingenomen leunt Dhawal achterover. ‘Nooit heeft iemand nog iets van hen vernomen,’ weerklinkt de laatste zin.

Ik besluit dat ik het ronduit als een belediging mag opvatten dat hij me probeert om de tuin te leiden met zijn – overigens schitterende – verhaal.

‘Ik neem aan dat dit een sprookje is?’ reageer ik terwijl ik mijn laatste hapje wegspoel met een slok wijn.

Dit is duidelijk niet de reactie waarop Dhawal gehoopt had. ‘Het is een oude legende,’ zegt hij geïrriteerd.

De wijn en de pillen, in combinatie met het voortreffelijke maal, zorgen ervoor dat ik me uiterst kalm en zelfverzekerd voel. Een uniek gevoel waar ik onmiddellijk, kerst of niet, gebruik van ga maken.

‘Goed, en dan zal ik jullie nu gaan vertellen wat de kraanvogel voor mij betekent. Dat heeft namelijk in de verste verte niets met sprookjes te maken. Kom er vooral bij, Julia.’

Ze staat in de deuropening van het terras te roken. Ik zie dat ze met haar ogen rolt, een trekje dat ik zo goed van haar ken. ‘Mijn god, wat schaam ik me kapot voor het feit dat jij mijn moeder bent,’ lijkt ze hiermee te willen zeggen.

Ik voel hoe de spanning toeneemt en begin te praten voordat het moment dat ik mijn verhaal kan verwoorden voorbijgaat.

‘Het is inmiddels alweer één, nee anderhalf jaar geleden dat Julia tijdens de zomervakantie, we waren met z’n allen in Marbella, doodleuk aan de ontbijttafel verkondigde dat ze een tatoeage wilde laten zetten. De keuze was niet gevallen op een hartje of een roos – niet dat ik het er dan wel mee eens zou zijn geweest – maar op een vogel waar ik eigenlijk nauwelijks ooit van had gehoord: de kraanvogel. Haar vader vond het direct een goed idee, iets waar ik me achteraf, tot op de dag van vandaag, over heb verbaasd. Ik was tegen, een discussie die ik heb verloren, dat moge duidelijk zijn.’

Ik neem tussendoor een slokje water, nu ik eenmaal ben begonnen met praten wil ik coherent overkomen. Het personeel dat in de hoek van de eetkamer staat wordt, voordat ik verder ga, weggestuurd door Deepak.

‘Enige tijd later, toen Julia de tattoo al had laten zetten, ben ik er nog een keer met Gidon over begonnen. We zaten in een restaurantje en hij kon er alleen maar om lachen. Het was niets voor hem om zoiets als een tattoo goed of zelfs grappig te vinden. Ik vond en vind het nog steeds jammer van haar lichaam.’ Iets klopt er niet aan het feit dat Gidon het goedvond, maar dat kan ik niet duidelijker overbrengen dan ik nu heb gedaan. Gevoelens laten zich nu eenmaal lastiger verwoorden. Terug naar de feiten.

‘Een paar maanden na de moord waren Julia en ik, samen met Deepak, op zoek naar een code. Een code die iedereen wel leek te willen hebben. Een cijferreeks die toegang gaf tot zwartgeldrekeningen in het buitenland. Het feit dat niemand zonder die code aan het geld kon komen, was de reden dat de “organisatie”’ – ik accentueer het woord door met beide handen aanhalingstekens in de lucht te maken – ‘plat lag. Niemand kon nog “handel”’ – ik maak hetzelfde gebaar – ‘drijven. Handel, waarvan later bleek dat het om cocaïne ging. Handel waarvan de kern van de organisatie in jullie handen ligt.’ Als een echte Miss Marple wijs ik Dhawal en Deepak aan. Misschien een beetje overtrokken, ik laat mijn arm weer hangen.

‘Maar tijdens het zoeken naar de code heeft Julia noch Deepak ooit aan de kraanvogel gedacht. Ik ben ervan overtuigd dat ze geen idee hadden dat er een constellatie bestond met die naam. Behalve door het symbool Kraanvogel wordt diezelfde constellatie ook weergegeven door een reeks cijfers en letters die samen de positie van de constellatie bepalen. Acht cijfers en vier letters, die samen de toegangscode tot de zwartgeldrekeningen vormden. En dat betekent dus dat ze de afbeelding van haar tattoo met een heel andere reden heeft uitgekozen.’

Plotseling voel ik hoe weinig feiten ik in handen heb. Kan het dan toch niet gewoon stom toeval zijn? Ik hervat mijn betoog: ‘In elk geval valt het me sinds ik in India ben op dat alles om die vogel lijkt te draaien. Een jaar geleden vond ik het nog logisch klinken dat haar vader haar de suggestie had gedaan om die tattoo op haar rug te laten zetten, maar inmiddels weet ik dat dit niet juist kan zijn. Want ík was uiteindelijk degene die de code moest zien te ontdekken. Ík kwam erachter dat de Kraanvogel een constellatie is, en ík moest Julia zien te bevrijden. Iets dat me nota bene bijna het leven heeft gekost!’

Het feit dat ik tijdens de ontknoping van Julia’s ontvoering een ernstig auto-ongeluk heb gehad, maar desondanks nog steeds word buitengesloten van alle ins en outs van wat hier gaande is, is voor mij onverteerbaar.

‘Vandaag zag ik kraanvogels door de velden lopen en zojuist heb ik geleerd dat ze deel uitmaken van een oude legende...’ Ik wijs op het schilderij. ‘Maar het is te veel om toeval te zijn, en dus vraag ik me af waar de kraanvogel daadwerkelijk voor staat. Ik weet het, dit klinkt wel heel erg vaag. Maar dat doet niets af aan het feit dat mijn dochter tegen me heeft gelogen, en mensen liegen niet zonder dat ze een reden hebben. Ik wil gewoon weten wat ik niet weet.’ Terwijl ik deze laatste woorden uitspreek, voel ik hoe naïef ze overkomen. ‘Echt, dat is alles. Wat het ook is, ik zal het niet doorvertellen, er niemand mee lastigvallen.’

De sfeer in de eetzaal is om te snijden. Ik besluit er nog een schepje bovenop te doen.

‘Dat jullie drugshandelaren zijn, is tot daar aan toe. Dat er tegen me is gelogen door Julia, oké, dat gebeurt wel vaker tussen opgroeiende tieners en hun ouders,’ vervolg ik, me ervan bewust dat ik met mijn vorige opmerking alle aanwezigen tegen de haren in heb gestreken. ‘Maar om me af te schepen met een of ander lullig verhaaltje, dat vind ik ronduit misselijk. Ik heb beter verdiend.’ En deze laatste boodschap komt werkelijk recht uit mijn hart. Ik bekijk de gezichten aan tafel een voor een, maar er valt geen enkele reactie van af te lezen.

‘Zo, ik heb gezegd,’ zeg ik ten overvloede. Raar dat ik zo kalm ben gebleven. Ondanks mijn twijfels halverwege voelde ik tegen het einde van mijn betoog een innerlijke overtuiging dat ik, voor het eerst sinds lange tijd, op de goede weg zit.

Het blijft stil.

Ben ik nog iets vergeten te zeggen? Er is nog iets dat ik er graag aan zou willen toevoegen, alleen kan ik er niet zo snel op komen wat dat is.

In eerste instantie ervaar ik het uitblijven van een reactie als prettig, maar met het verstrijken van de minuten begin ik me er ongemakkelijk onder te voelen.

Ik sta op en loop naar het terras. Julia staat nog steeds buiten te roken. Automatisch, nadat ik ruim een jaar geleden ben gestopt, steek ik er ook eentje op.

‘Dat is dodelijk,’ zegt ze me met een blik die niet voor haar tekst onderdoet. Dan keert ze zich van me af en loopt bij me weg.

‘Julia...’ Ik blijf staan waar ik ben. ‘Ik kan er gewoon niet meer tegen.’

Julia staat enkele meters bij me vandaan met haar rug naar me toe.

Niemand gaat mij vanavond vertellen hoe de zaken in elkaar zitten.

==

Met het licht uit en mijn kleren aan lig ik op bed. Het voelt alsof er een vulkaan tot uitbarsting is gekomen, lava over de wereld heeft uitgekotst en het neerdwarreldende stof in mijn ogen terecht is gekomen. De tranen stromen over mijn wangen. Zo anders had ik me deze hereniging voorgesteld. Wanneer gaat er eindelijk een einde komen aan de nachtmerrie die begon op die ene zonnige nazomerdag waarop Gidon nietsvermoedend naar zijn werk vertrok om vervolgens nooit meer terug te keren?

Na een tijdje sta ik op en loop naar het venster. Ik open het raam en adem de warme avondlucht in. In de verte zie ik Deepak en zijn vader op het terras staan, ik hoor hen praten, maar kan niet opvangen wat er gezegd wordt. Jammer, ik zou er heel wat voor over hebben.

Plotseling weet ik wat me nog meer dwars zit en waar ik tijdens mijn monoloog aan tafel niet op kon komen. Ik focus me op een voorval dat vlak voor mijn auto-ongeluk plaatsvond. Ik zat samen met Laura, Julia’s vroegere beste vriendin, op haar bovenetage in Amsterdam-Centrum achter het computerscherm, toen we beneden hoorden hoe de voordeur werd geforceerd. We vluchtten het dak op. Er volgde een wilde achtervolging, waarbij ik op een haar na van drie hoog naar beneden ben gevallen. Later bleek dat de Vanishkurams deze mannen achter ons aan hadden gestuurd. Maar waarom ook alweer? Het is niet zo heel gek dat ik het me niet weet te herinneren. Niet lang daarna belandde ik in een coma ten gevolge van het auto-ongeluk.

In de badkamer gooi ik een plens koud water in mijn gezicht en houd ik mijn mond onder de lopende kraan. Ik neem een paar flinke slokken water.

Terug bij het raam zie ik dat de mannen nog steeds staan te overleggen. Zouden vader en zoon alle touwtjes van deze drugsorganisatie in handen hebben? Is dat mogelijk, helemaal vanuit hier? Je kunt toch moeilijk wereldwijd je zaken regelen vanuit een ontwikkelingsland? Vanuit Amerika of Amsterdam, ja, daar kan ik me nog iets bij voorstellen. Maar vanuit Goa?

Aan de andere kant, met de hedendaagse communicatietechniek is alles mogelijk: videoconferenties, niet traceerbare geldtransacties. Niet dat ik er verstand van heb, ik kom niet veel verder dan e-mailen.

Laura en ik hebben elkaar het afgelopen jaar regelmatig mailtjes gestuurd. Zij zit ook in India, maar dan helemaal aan de andere kant van het land, of eigenlijk subcontinent. Thuis in de atlas bladerend had ik pas ’n idee gekregen van de enorme uitgestrektheid van India. Ze heeft zich met heel haar ziel en zaligheid gestort op een scholenproject waar ik op mijn beurt de nodige financiële middelen voor verschaf. Regelmatig verschijnen er aandoenlijke plaatjes op mijn beeldscherm van kinderen die, mede dankzij mijn geld en haar inzet, kans hebben op een beter leven.

Ik besluit morgenochtend contact met haar op te nemen. Laura vroeg me de afgelopen tijd meerdere keren of ik haar wil komen opzoeken. Iets dat tot op heden de nodige weerzin bij me opriep, want het dorp waar ze verblijft, ligt in the middle of nowhere, er is niet eens stromend water! Maar onder de huidige omstandigheden wordt de gedachte om Goa te verlaten, al is het maar voor een paar dagen, steeds aantrekkelijker. Het zou in elk geval een mooi excuus zijn om uit deze gouden kooi te ontsnappen. Mooi opzitten en pootjes geven is een kunstje dat ik ben verleerd, daarvoor heb ik te veel meegemaakt. Onhandig, maar het is niet anders.

Gerustgesteld door het feit dat ik een plan heb, loop ik naar mijn bed. Ik kruip onder het laken en ben binnen een minuut onder zeil.

==

Ik word wakker van een stekende pijn in mijn onderbuik. Met beide handen omvat ik mijn maagstreek terwijl ik me zo klein mogelijk maak. Ik heb nauwelijks tijd om te bevatten wat er aan de hand is, maar neem het zekere voor het onzekere en ren naar de badkamer. Mijn darmen zijn verwikkeld in een hevige strijd, mijn lichaam beeft, ik ben klam van het zweet. Als ik even later een slokje water wil nemen, besef ik wat er mis is. Julia had me nog wel zo gewaarschuwd: je mag in dit land geen water uit de kraan drinken!

Ik wil naar huis.

Huilen, ik kan alleen nog maar huilen... en poepen.

Aan alle kanten loopt mijn lichaam leeg.

==

Het gezicht dat de volgende ochtend in de badkamerspiegel naar me terug staart, is verkreukeld en ziet grauw; als de spreekwoordelijke dweil. Liefst wil ik vandaag nog terug naar huis vliegen, maar ik realiseer me dat de kans dat de vliegtuigen tot aan de jaarwisseling volgeboekt zijn, groot is. En als het me al zou lukken om weg te komen, dan zou ik er hoogstwaarschijnlijk achteraf spijt van krijgen. Maxime. De gedachte dat ik haar weer voor langere tijd zal moeten missen, is me te veel. Ik verbied mezelf opnieuw in tranen uit te barsten en stap onder de douche, waarbij ik mijn lippen stijf op elkaar houd. Mijn buik is vannacht minstens een maat in omvang geslonken. De storm die er binnenin heeft gewoed, lijkt te zijn overgewaaid. Een zeurend gevoel van honger duw ik opzij. Gezellig met z’n allen ontbijten zit er vanmorgen niet in.

Het belooft weer een stralend warme dag te worden. Ik knoop mijn nieuwe knalroze doek als wikkelrok om. Erboven trek ik een wit hemdje aan, mijn voeten steek ik in een paar teenslippers.

Zachtjes trek ik de slaapkamerdeur achter me dicht. Op de gang houd ik stil, ik bedenk me en ga terug de slaapkamer in. Ik schrijf een kort briefje voor Julia waarin ik haar vertel dat ik in alle vroegte naar het strand ben vertrokken.

==

Op de een of andere manier voel ik me vanmorgen prettig te midden van de chaos die er op straat heerst. Ik probeer een taxi aan te houden. Het eerste voertuig dat voor me remt, is een aftandse, driewielige bromscooter met overkapte zitplaats. Mijn leven is al avontuurlijk genoeg zo, ik bedank hem vriendelijk maar stap niet in. Hierna stopt er een vehikel op vier wielen, een auto kun je het barrel nauwelijks noemen. Ik zie zo snel geen beter alternatief en besluit het erop te wagen. De chauffeur spreekt redelijk Engels en belooft me bij een internetcafé af te zetten.

De roestbak is gevuld met een mengelmoes van de meest uiteenlopende geuren: een kruidige aftershave waarvan de chauffeur zich rijkelijk bediend heeft, een luchtverfrisser die in de vorm van een dennenboompje aan de spiegel bungelt, een pittige maaltijd die zojuist in de auto is genuttigd... Ik leun achterover en probeer van het ritje te genieten. Het verkeer maakt vandaag minder paniekgevoelens bij me los. Weliswaar protesteert mijn holle maag tegen het spel van flink optrekken en hard op de rem staan, maar aangezien ik toch nog niet heb ontbeten, maak ik me daar niet al te druk om.

‘Where are you from?’ Het hoofd van de chauffeur wiebelt op en neer alsof het los op zijn nek zit. Daar hebben een heleboel Indiërs last van, is me opgevallen. Het doet me denken aan de speelgoedhondjes die je vroeger wel op hoedenplanken aantrof.

‘Amsterdam.’ Waar je ook bent in de wereld: iedereen kent Amsterdam.

‘Ah, Amsterdam.’

‘Yes, Amsterdam.’

‘You like Goa?’

‘Yes I do.’ Deze stoffige Indiase kustplaats kan er ook niets aan doen dat ik me zo ellendig voel.

Na een gesprek dat verder bol staat van clichévragen en -antwoorden, word ik keurig voor een internetcafé afgezet. Ik reken af, geef de chauffeur een goede tip en loop vervolgens een klein stukje terug, richting een espressobar die ik vanuit de auto heb gezien.

‘He, you, stop! Amsterdam-madam, stop!’

Als ik me realiseer dat ik word geroepen, draai ik me om. De taxichauffeur rent me achterna. Hij heeft zijn auto, met ronkende motor, midden op de weg laten staan met als gevolg dat de auto’s die achter hem staan luid beginnen te toeteren.

Instinctief grijp ik naar mijn handtas terwijl ik me afvraag wat ik in de taxi heb laten liggen. Maar de man blijkt me er alleen op te willen attenderen dat ik voor het internetcafé de verkeerde kant op loop. Beduusd van zoveel vriendelijkheid bedank ik hem hartelijk en leg ik uit dat ik eerst trek heb in koffie.

‘Okay, first coffee. Coffee is good.’ En weer schudt zijn hoofd alsof het elk moment van zijn lijf kan vallen. Lachend bedank ik hem nogmaals hartelijk. Rustig sloft hij terug naar zijn auto waaromheen inmiddels een flinke verkeerschaos is ontstaan.

==

Midden in het centrum kom ik ogen te kort om alles te kunnen bekijken. Ik neem plaats op een terras en bestel een cappuccino en een muffin. Mijn darmen heb ik vanmorgen niet meer gevoeld en ik hoop dat de verschrikkelijke kramp van afgelopen nacht zal wegblijven.

Het is, ondanks het vroege uur, een drukte vanjewelste. Kerst of niet, er moet geld verdiend worden. Ik vrees een aanval van hyperventilatie, maar stel mezelf gerust met de gedachte dat als dit gebeurt, ik gewoon weer een taxi terug naar huis kan nemen.

Vreemd eigenlijk hoe afhankelijk ik de laatste jaren ben geworden van mijn uppers en downers. Al jaren voor de dood van Gidon slikte ik kalmeringsmiddelen, pas recentelijk heb ik een tweede variant aan mijn huisapotheek toegevoegd. Ik werd suf van de oxazepam maar kwam, vanwege mijn hyperventilatie, de dag niet door zonder. Mijn leven zonder Julia en, daarvoor al, zonder Gidon, stelde niets meer voor. Ik bracht het merendeel van mijn tijd alleen door. Thuis, meestal in de keuken. De incidentele keer dat ik een afspraak had, bijvoorbeeld om te gaan winkelen, presteerde ik het om vlak van tevoren af te zeggen. Niet uit onwil, maar omdat ik het gewoon niet trok. Angst voor mensenmassa’s; al die mensen met hun eigen leugens en bedrog.

Maar met behulp van mijn uppers kwam ik weer in actie. Zo dank ik het feit dat ik nu in India zit, mede aan deze pillen. Maar nu is het genoeg geweest. Medicijnen veranderen je, en zo goed als ik me – leeg gescheten als ik ben – vanmorgen voel, heb ik me sinds lange tijd niet meer gevoeld.

Ik reken af en ga naar het nabijgelegen café.

==

Mijn ‘postvak in’ is leeg, op wat oude opgeslagen berichten van Julia en Laura na, de enige twee mensen die mijn hotmailadres kennen. Ik begin te schrijven:

==

Lieve Laura,

==

Surprise! Ik zit in India, hoe vind je dat? Spontaan heb ik een week geleden geboekt. Ik breng de feestdagen door in Goa, bij Julia en Maxime. Ik ben hier nu een paar dagen en je hebt gelijk, het is een fantastisch mooi land! Aardige mensen, mooie natuur, kleurrijke lokale marktjes, er is overal volop levendigheid.

Maar het is niet alleen maar leuk, tussen mij en Julia loopt het niet helemaal soepel. Deepak en zijn vader zijn erg gastvrij voor me, maar ik voel me slecht bij hen op mijn gemak. Graag zou ik dat anders zien, maar daarvoor zit ik momenteel nog met te veel vragen.

Kan jij je misschien nog herinneren wat de verklaring was die wij indertijd kregen voor het feit dat de Vanishkurams die mannen achter ons aan stuurden? Ik meen me te herinneren dat ze ons juist wilden beschermen. Maar dat is dan wel een hele rare manier om dat te doen, vind je ook niet? Enfin, ik kan het niet loslaten.

En dan heb ik nog een vraag: ken jij nog meer betekenissen van de kraanvogel, los van de constellatie? Alle informatie is welkom, ik ben op zoek naar antwoorden in de hoop dat ik de achterliggende periode daarna kan afsluiten.

Ik wens je hele fijne feestdagen, dank je wel voor je lieve mailtjes, en hopelijk zien we elkaar weer in het nieuwe jaar. Misschien zelfs wel in India (wie weet).

Liefs,

Donia

==

Het is de eerste keer in mijn leven dat ik mail vanuit een café en ik ben dan ook trots op mezelf wanneer op mijn beeldscherm verschijnt dat het bericht is verzonden.

Achter me zit een groepje Engelse toeristen. Een ongewassen meisje met dreads zeurt dat ik op moet schieten. Net als ik haar blij wil maken met het goede nieuws dat ik klaar ben achter deze computer, bedenk ik me. In plaats van op te staan snauw ik haar toe dat ze rustig op haar beurt moet wachten, net als ieder ander.

Ik google en leer dat de kraanvogel in de christelijke iconografie symbool staat voor waakzaamheid.

Bij Wikipedia vind ik het volgende verhaal: In het verhaal van Ibycus en de Kraanvogels werd Ibycus (een dichter uit de zesde eeuw voor Christus) door een dief aangevallen en voor dood achtergelaten. Ibycus riep een vlucht passerende kraanvogels te hulp, die de moordenaar volgden tot aan een open plek waar ze net zo lang boven hem bleven hangen totdat hij verslagen door schuld de misdaad bekende.

Ik merk op dat de waakzaamheid waar het dier voor staat, slechts geldt voor degenen die iets te vrezen hebben. Een heel ander verhaal en een volstrekt andere symboliek dan ik gisteren te horen kreeg. Met een groot gevoel van tevredenheid sluit ik de computer af.

Het meisje met de dreadlocks vraagt me zuchtend: ‘So grandma, pretty difficult for you to work a computer, huh?’

‘Not as difficult as it is for you to brush your hair. Grandma’s done...’

Verbaasd laat ik haar achter.

==

Thuis tref ik Julia net als gisteren bij de achter het huis gelegen fontein aan, met dit verschil dat ze nu pas echt woedend op me is. Ik vraag haar of ze mijn briefje niet heeft gelezen. Ze smijt het in een prop naar mijn hoofd.

Elke keer dat Julia thuiskwam uit Beverweerd, hadden we dit soort scènes. Alleen kon ik haar toen vertellen dat ze zich diende te gedragen in haar ouderlijk huis en dat ze anders weer kon vertrekken. Dit laatste gezagsmiddel, dat toch al niet werkte, is mij uit handen genomen nu ik bij haar logeer.

‘Maar ik ben er nu toch?’ probeer ik haar te kalmeren.

‘Ja, nu ja! We werden al een uur geleden aan boord verwacht!’

Ze heeft me dagen geleden verteld dat we eerste kerstdag zouden gaan varen. Ik was het vergeten. Of heb ik het wellicht verdrongen? In elk geval is het niet een boottochtje waar ik me erg op verheug. Ik beloof dat ik me snel zal omkleden.

Een witte broek met een gestreept hemdje, een witte pet en een grote zonnebril, gympies eronder en klaar. Na een paar minuten sta ik weer beneden. Julia zit al in de auto die met ronkende motor op de binnenplaats klaarstaat voor vertrek.

We worden afgezet in een nabijgelegen haventje. Doodzwijgen is een daad van machteloosheid – Julia heeft de hele rit geen woord meer tegen me gezegd. Nu beent ze in haar witte hotpants, hakjes eronder en hoerig topje erboven, met loshangende wapperende haren voor me uit. We komen langs verschillende luxe plezierjachten. Uiteindelijk houden we stil bij een sloep, waar een in gesteven wit gestoken bemanningslid ons aan boord helpt.

De golven zijn een stuk hoger dan ik had verwacht. Ik houd me vast aan de perfect onderhouden houten reling terwijl ik de kustlijn van Goa achter me zie verdwijnen. Goa is een Indiase deelstaat die zich kilometers langs de zee uitstrekt, met een hele rits dorpen en stadjes, die zo dicht tegen elkaar aan liggen dat ze bijna in elkaar overlopen. De Vanishkurams wonen vanaf het water gezien rechts. In het midden ligt een drukker gedeelte met een heleboel strandtenten. De toeristen zien er vanuit de verte uit als een mierenkolonie die over het strand krioelt. Links van het drukkere gedeelte, dat ook wel doorgaat voor het centrum, ligt een veel groener gedeelte met enorme rotspartijen. Verschillende grote bouwwerken, waarschijnlijk hotels, bepalen daar het landschap. Ik schrik op van een parasailer die vlak boven ons hoofd door de lucht suist. De speedboot die de toerist achter zich aantrekt, veroorzaakt hoge golven. Ik houd me nog steviger vast en draai me om, het jacht van de Vanishkurams komt dichterbij.

Julia zit als een boegbeeld op de uitkijk. Met een wapperende sjaal die ze voor de duur van de reis om haar haren heeft gebonden, en een grote zonnebril die haar gezicht grotendeels verbergt, ziet ze eruit als een filmster.

Vanaf haar puberteit is ons contact verslechterd. Ik moet onder ogen zien dat we geen van beiden pogingen hebben ondernomen om die band te herstellen. Maar is onze relatie eigenlijk ooit wel goed geweest? Ik probeer me voor de geest te halen hoe het ging tussen ons, toen ze nog klein was. Wat voor een moeder was ik toen ze nog op de basisschool zat? Ik heb moeite het me te herinneren. Wel zie ik de gezichten van opeenvolgende au pairs voor me en voel ik weer de ergernis, omdat ze nooit precies deden wat er van hen werd verwacht.

==

Het aanleggen op volle zee, zo’n halfuur na vertrek uit de haven, is nog een hele kunst. Ik wil geen grandma lijken en dus stap ik stoer over op het platform aan de achterkant van de boot, dankbaar dat ik voor gympen heb gekozen. Boven aan de ladder staat Dhawal ons op te wachten. Naast hem staan twee kleerkasten van mannen, zonder enige twijfel verantwoordelijk voor de beveiliging aan boord. Ze dragen een zonnebril en zijn gestoken in een zwart pak: jasje, lange broek en stropdas. Een dracht die je alleen al gezien de vochtige hitte, crimineel zou kunnen noemen.

Dhawal reikt me breed lachend zijn hand, hijst me aan dek en slaat vervolgens zijn armen om me heen. Opgelucht dat ik veilig aan boord ben gekomen, leun ik een kort moment tegen hem aan. Gisterenavond lijkt vergeten en vergeven.

Vroeger, in Marbella, huurden we tijdens de vakanties een kleine ronddrijvende villa voor – als ik het me goed herinner – een slordige ton per week. Dat was dan wel inclusief bemanning en ligplaats. De aanschafprijs van een jacht als dit gaat mijn voorstellingsvermogen ver te boven. De jachten die Gidon huurde, waren slechts veredelde badkuipen in vergelijking met dit drijvend paleis van Vanishkuram Senior. Nieuwsgierig laat ik me aan zijn arm rondleiden.

Op het achterdek speelt een bandje, donkere Indiërs in oogverblindend wit serveren de gasten champagne. Dhawal neemt me mee naar een zitgedeelte dat direct achter de openstaande schuifpui van getint glas is gelegen. Ik vergaap me aan de immens grote ruimte en zijn inrichting vol dure wansmaak. Goud, dieppaars, glimmend notenhout... het is gewoonweg afschuwelijk!

Vastbesloten om vandaag de rem op mijn ongeleide uitspraken te houden zeg ik dat ik helemaal ondersteboven ben van de weelde die ik hier om me heen mag aanschouwen. Een juiste woordkeuze, zo lees ik af aan de tevreden oogopslag van Dhawal.

Hij loodst me naar een bar waar de obers druk in de weer zijn. Drie man poetsen de glazen. Anderen schenken ze vol met champagne. Volle dienbladen worden meegenomen, lege teruggebracht. Vanuit de kombuis komen me de heerlijkste geuren tegemoet. Als ik aangeef dat ik er trek van krijg, geeft Dhawal onmiddellijk de opdracht dat er hapjes voor me moeten worden geregeld. Hierna excuseert mijn gastheer zich: er wacht een persfotograaf op hem, verklaart hij gewichtig.

Ik sta alleen naast de bar en bestel een glas bronwater. Voor mij geen toestanden vandaag op deze party.

Julia is direct na aankomst uit het zicht verdwenen. Misschien is het maar beter zo. We moeten een manier vinden om te communiceren, maar dat zal niet van vandaag op morgen lukken. Ik laat mijn blik dwalen over de mensen die op het achterdek staan te praten. Gedanst wordt er niet, alhoewel de band behoorlijk swingt. Mannen in pak, keurige mensen, dames zowel in gekleurde Indiase gewaden als in moderne westerse cocktailjurken. Ik ben underdressed op deze party verschenen, op zich ook al een unieke ervaring.

Een geluid waarvan ik in eerste instantie niet precies weet hoe ik het moet plaatsen, komt dichterbij tot het punt waarop het oorverdovend is. De groep op het achterdek kijkt nauwelijks op of om, een kortstondig moment vraag ik me ongerust af of alleen ik het hoor. Ik loop naar het raam en lokaliseer het lawaai. Een helikopter, slechts enkele honderden meters van het jacht verwijderd, koerst af op een landingsplaats die zich – zo blijkt even later – op het bovendek bevindt. Vrijwel automatisch, alsof er een speciaal teken voor is gegeven, grijpen de aanwezigen naar hun haar. Ik sta veilig beschut in het vrijwel lege loungegedeelte en wacht met naar buiten gaan totdat het geluid van de klappende wieken is verstomd.

Ik installeer me aan een statafel vlak bij de deur met het zojuist gebrachte bordje fingerfood. De hapjes zijn van exquise kwaliteit. Terwijl ik genietend voor me uit kijk, maak ik onbedoeld oogcontact met een man met gitzwarte ogen; ik kijk snel de andere kant op. Er verschijnt een ober in beeld, ik besluit alsnog een glas champagne te nemen.

Bij de reling poseert Dhawal met een paar andere mannen, een fotograaf geeft aanwijzingen. Hij poseert lachend, ze proosten met elkaar.

Op de achtergrond scheuren een paar jongens voorbij op een waterscooter, ze snijden elkaar levensgevaarlijk. Nadat ze een kleine demonstratie langs het achterdek hebben gegeven, enkele gasten moeten opzij springen vanwege de spetters die worden veroorzaakt, verdwijnen ze uit het zicht.

Tegen de tijd dat de helikopter met het nodige misbaar zijn motor weer start – waarschijnlijk om nieuwe gasten op te halen – keer ik terug naar binnen. Kennelijk kijk ik vragend om me heen, want ik word door iemand van de bediening een gang in gewezen. Ik bedank hem vriendelijk, de toiletten zijn vast ook de moeite van een bezoekje waard.

De deurknop lijkt van goud te zijn, iets dat ik me nauwelijks kan voorstellen. Ik vertel mezelf dat het waarschijnlijk goed gepoetst messing is. Maar bij nadere beschouwing blijken alle accessoires, zoals kranen, zeepbakjes en dergelijke, wel degelijk van puur goud te zijn gemaakt.

De wc’s, drie op een rij, net als in een hotel, zien er potsierlijk uit. Wit met blauw, waarschijnlijk Hollands, aardewerk. De ruimte is bekleed met gelakt hout en er hangt een indringende lucht van duur parfum. Er staan diverse flesjes met dure luchtjes op de kaptafel, zodat een ieder deze ruimte welriekend kan verlaten.

Ik begin hardop te lachen. Wat een absurd decadente toestand! Ik wilde dat Gidon hier was. Als hij nog leefde, zouden we er samen over hebben kunnen roddelen.

Ik besluit van de gelegenheid gebruik te maken en trek een wc-deur achter me dicht. De hendel om door te trekken is zelfs van goud! Ik neem plaats op de gelakte houten bril. Welke gestoorde binnenhuisarchitect hebben ze hier losgelaten? Dat zou ik wel eens willen weten. Wat motiveert iemand om deze combinatie van sanitair uit te zoeken? Misschien is hij er wel bij vandaag, ik zou het hem graag vragen. Dit is geen toilet, dit is een potpourri, grinnik ik terwijl ik me leeg plas.

Dan hoor ik de deur van de toiletruimte open en dicht gaan. Julia: ‘Hoezo moet ik vandaag in de buurt van mama blijven? Weet je wel hoe gestoord ze momenteel is? Echt, ik vind dat we haar terug naar huis moeten sturen!’

Ik sluit mijn ogen en wens dat ik dit niet had gehoord.

‘Luister, Deep, als zij Jim hier straks onder ogen komt, dan hebben we zeker een rel, en al helemaal als ze weer eens te veel heeft gezopen.’

Jim...

‘En als ze al niet hysterisch wordt, dan zal ze toch op z’n minst de nodige lastige vragen gaan stellen.’

De man die Jim wordt genoemd, ken ik als Jason. Eens was ik verliefd op hem, hebben we samen gevreeën. Maar hij bleek onbetrouwbaar, het ging hem alleen om de code. En toen hij die niet vond, bleek hij tot alles in staat.

‘Mama moet onmiddellijk terug naar het vasteland. Ze mag hem absoluut niet tegenkomen! En hoe kan het dat ik niet wist dat hij kwam? Dat had je me wel eens mogen vertellen! En al dat gezeur over de Kraanvogel, ik word er gek van! Misschien moeten we er wel voor kiezen haar in vertrouwen te nemen.’

‘Donia in vertrouwen nemen?! Je draait door, lieverd.’ Voor het eerst is Deepak aan het woord. Hij weet ook dat je Julia eerst moet laten uitrazen.

Ik geef geen kik en luister naar het geluid van Julia’s hakjes die over de betegelde vloer op en neer trippelen.

‘Maar Deep, jij begrijpt het niet! Ze zal doorgaan. Ik ken mijn moeder zo langzamerhand goed genoeg om te weten dat ze zich hier als een pitbull in heeft vastgebeten!’

‘Wij zijn allemaal van hem afhankelijk. En jij weet net zo goed als ik dat hij het nooit zal accepteren als we je moeder van zijn bestaan op de hoogte brengen.’

De Kraanvogel is dus een man, een man met macht. Senior?

‘Nou, aan jou heb ik duidelijk ook geen reet!’ Julia klinkt hysterisch. De deur van de toiletruimte gaat open, het geluid van haar voetstappen verdwijnt.

Stilte.

Net als ik wil doortrekken, opent Deepak de toiletdeur naast de mijne. Met mijn handen voor mijn ogen gevouwen, hoor ik hoe hij zijn blaas en darmen leegt. Nog iets waarvan ik liever geen stille getuige zou zijn geweest.

Lachend komt een groepje gasten de ruimte binnenlopen. Als mijn deurknop op en neer gaat ontsnapt er een onderdrukte kreet uit mijn keel, op hetzelfde moment trekt Deepak door. Niemand lijkt zich te realiseren dat ik hier zit.

Pas als ik er zeker van ben dat Deepak weg is, durf ik ook door te trekken.

Mijn lijf smeekt om een pilletje. Ik leeg de inhoud van mijn handtas op de marmeren plaat die dienst doet als kaptafel, maar ik heb niets bij me. Ik wil zo snel mogelijk terug naar huis, iets dat kennelijk zonder al te veel problemen geregeld kan worden.

Alles voelt op afstand, alsof er tussen mij en de rest van de wereld een glazen wand staat, waartegen mijn eigen gedachten weerkaatsen. Het is onmogelijk om na te denken.

Ik bestel een whisky die ik langzaam naar binnen laat glijden.

Zwarte ogen, ze kijken me indringend aan. Ze horen bij een man met donkere wenkbrauwen, zwart haar en gedistingeerd grijzende slapen. Mijn aandacht heeft zijn ijdelheid gestreeld, ik word beloond met een ontspannen lach. Hij rondt het gesprek dat hij aan het voeren was af en loopt naar me toe.

‘Julia’s moeder?’

Ik schud zijn uitgestoken gemanicuurde hand, hij draagt geen ring. Bang dat mijn zieleroerselen in mijn ogen te lezen zijn durf ik hem niet recht aan te kijken.

‘Zo erg is het hier toch niet?’ Hij loopt op teenslippers en draagt een loodgrijze short met een wit overhemd erboven. Sportieve kleding die je eerder zou verwachten van iemand die een dagje gaat zeilen. ‘Volgens mij is al dit opgedirkte gedoe ook niets voor jou,’ zegt hij terwijl hij een biertje bestelt. ‘Voor mij is er in elk geval weinig vervelender dan de uitjes van mijn oom. Maar ja, iedereen is er, hè? Alle sponsors. Ik moet dan ook eigenlijk aan het werk vandaag.’

Ik schat hem zo rond een jaar of vijfendertig, maar zijn uitstraling heeft iets jongensachtigs. Hij spreekt vloeiend, maar geen accentloos Nederlands.

‘Je bent een held als je wint en een loser als je een honderdste van een seconde later over de finish komt. Mijn team traint zich te pletter, maar het gaat om het samenspel van mens en techniek. Dat lijkt de wereld nog wel eens te vergeten. Mensen denken dat alles te koop is: hoe meer geld, hoe beter de techniek, en dus hoe groter de kans op de overwinning. Maar het is niet zo simpel als het lijkt. De x-factor, die moet gunstig zijn en daar ontbrak het ons aan. We hadden gewoon een lousy jaar. En tja, leg dat maar eens uit: het is de x-factor die me parten speelt.’

Ik kijk ’m voor het eerst recht aan.

‘Jij snapt toch zeker wel wat ik bedoel?’

‘Geen idee,’ mijn stem zit vast, ik schraap mijn keel. ‘Ik heb geen idee waar je het over hebt.’

‘Formule 1.’

‘Auto’s?’

Hij begint keihard te lachen.

‘Ja, zo zou je ze ook kunnen noemen. Sorry, wat onbeleefd van me. Ik ben Junior, ik ging ervan uit dat zo’n beetje iedereen aan boord me wel kent. Ik ben het jongere neefje van Dhawal. Ik kende Gidon, een aardige man. Het spijt me erg wat er met hem is gebeurd. Hebben ze de dader eigenlijk ooit te pakken gekregen?’

‘Nee.’

‘Het is toch verschrikkelijk. Daar hebben we binnen de racesport gelukkig geen last van. Presteer je slecht dan lig je eruit, maak je een inschattingsfout dan kan dat een coureur het leven kosten, dat wel. Maar goed...’

‘Waarvan kende je Gidon?’ Ik heb hem nooit gehoord over Junior Vanishkuram. Niet dat dat iets zegt. Ook van Gidons contact met Senior was ik niet op de hoogte.

‘Monte Carlo.’

‘O, daar kwamen we graag, ja. Maar over jou heb ik Gidon nooit gehoord.’

Hij haalt nonchalant zijn schouders op.

‘Dus jij racet?’

‘Niet meer. Inmiddels heb ik de leiding over het Formule 1-team van Bilah Staal, het bedrijf van mijn oom. We trainen momenteel hard voor de Grand Prix van Australië. Maar ja, garanties zijn er niet, en dat probeer ik vandaag dus aan iedereen uit te leggen.’ Dan blijft het even stil.

‘Jij ziet er eerlijk gezegd uit alsof je ook geen al te beste dag hebt.’

‘Dank je wel.’ Toch kan ik het niet nalaten erbij te glimlachen.

‘Gaat-ie wel een beetje met je? Dit,’ hij wijst even om zich heen, ‘is zeker heel anders dan de kerst doorbrengen in Nederland. Ik kom zelf graag in Amsterdam, maar in december is het weer hier toch een stuk prettiger.’

‘Het weer is inderdaad heerlijk.’ Het koude zweet breekt me uit als ik Jim de bar binnen zie komen.

Junior volgt mijn blik en pakt me losjes bij mijn arm. ‘Zal ik weggaan?’ Hij maakt al aanstalten om te vertrekken.

‘Nee.’ Ik grijp zijn arm stevig vast.

==

‘Hé, beauty.’

Vandaag lijkt alles in een stroomversnelling terecht te zijn gekomen. Dit gezicht uit het verleden kan ik er eigenlijk niet meer bij hebben. Mijn ‘hé, to you too’ klinkt desondanks sterker dan verwacht. Als Jim degene was die met de helikopter is geland, vlak voordat ik naar het toilet ging, dan is hij direct na het uitstappen naar mij op zoek gegaan. Zijn rossige haren staan nog alle kanten op.

‘Junior, my friend.’ Vriendschappelijk slaat hij mijn nieuwe kennis op de schouder. ‘So, you lost!’

‘Kijk, dat bedoel ik dus,’ fluistert Junior nauwelijks hoorbaar in mijn oor.

Er volgt een geanimeerde conversatie over de racebusiness, een wereld waarvan ik geen kaas heb gegeten. Ondertussen vraag ik me af of er überhaupt iets is dat ik met Jim zou willen bespreken, en zo ja wat dat dan zou zijn.

Het gesprek is stilgevallen. Ze kijken me allebei vragend aan. ‘Jim vroeg hoelang je van plan bent in India te blijven,’ verduidelijkt Junior.

Ik haal mijn schouders op en mompel dat ik dat nog niet weet.

‘Ik ga terug na oudjaar.’ Jim praat in gebroken Nederlands. Hij grijnst van oor tot oor als hij eraan toevoegt: ‘Ik logeer in het paleis.’

‘Dan zullen we elkaar nog vaak tegenkomen,’ antwoord ik ad rem.

‘Hoe bevalt het leven je op Curaçao?’ Junior probeert het gesprek over een luchtiger boeg te gooien.

Jim heeft, mede naar aanleiding van zijn betrokkenheid bij de ontvoering van Julia, Nederland achter zich gelaten. Alles komt weer bij me terug, hij had er alles voor over om de toegangscode in handen te krijgen: het doorzoeken van mijn huis, mij versieren, drogeren en mishandelen. Ik volg zijn oppervlakkige blufpraat over de gevaren van het duiken tussen de haaien nauwelijks. Het is vreemd dat er, zoals hij hier gebruind en breed lachend voor me staat te vertellen, niets van zijn duistere kant aan zijn gezicht valt af te lezen.

‘Ben jij misschien vergeten dat je me hebt vergiftigd en mishandeld?’ onderbreek ik hem zo vilein mogelijk. ‘Ik namelijk niet.’

Op de een of andere manier voel ik me tegenwoordig beter als de mensen om mij heen zich minstens net zo rot voelen als ik.

Tevreden giet ik het laatste restje uit mijn glas achterover.

Junior doet alsof hij iemand ziet die hij hoognodig de hand moet schudden en verdwijnt uit het zicht.

Eenmaal met z’n tweeën kijk ik Jim strak aan. Hij heeft geen excuus nodig en loopt zonder een woord te zeggen bij me vandaan.

==

Als ik een confrontatie met Jim aankan, dan kan ik de hele wereld aan. Het gezelschap op dit feest is plotseling een makkie in vergelijking met ervoor, en dus besluit ik ook de andere ruimten aan boord met een bezoek te vereren.

Op het voordek in de jacuzzi tref ik Julia aan. Ze bubbelt met een groep vriendinnen die ik niet eerder heb ontmoet. Als ze opstaat om iets te pakken, valt het me op dat er geen spoor meer te bekennen is van de zwangerschap en de bevalling, ze is broodmager. Ze plaatst zichzelf constant in de schijnwerpers. Ze heeft niet door dat ik er sta of laat dat in elk geval niet blijken. Ik wil – in tegenstelling tot een halfuur geleden – niet naar het vasteland worden afgevoerd en loop verder.

De warme middagzon is voor mij, ondanks de lichte zeebries, een beetje te heftig. Ik ga naar binnen. Onder het voordek ligt een airconditioned ruimte gevuld met roulette- en pokertafels. Ik biets een sigaret van Junior die verrast opkijkt als ik naast hem plaats neem aan de blackjacktafel.

‘Hoe kom ik aan fiches?’ Hij geeft me een vuurtje en schuift me een stapeltje toe. Van een voorbijkomend dienblad pak ik een glas met bubbels.

Ik krijg twee kaarten toegeschoven. Een vrouw en een acht, achttien punten. Zonder aarzeling vraag ik om een derde kaart.

‘Zoek jij altijd het gevaar op?’ glimlacht Junior.

‘Achttien is niets, dan kan ik net zo goed meteen ophouden met spelen. Maar ik ben niet bang als je dat misschien bedoelt.’

‘Een goede eigenschap.’

Ik krijg een drie, samen met de achttien punten die er al lagen, maakt het eenentwintig. Tevreden leun ik achterover. ‘En jij? Je hebt geracet, dus je bent waarschijnlijk ook niet snel bang voor gevaar.’

‘Ik ben gewend aan gevaar, dat is iets anders. Ik weet dus wanneer het gezonder voor me is om gas terug te nemen.’ Hij legt zijn kaarten open op tafel en geeft aan te passen bij negentien.

De bank wint met eenentwintig. Overmacht. Er wordt opnieuw ingezet. Gidon speelde regelmatig een spelletje poker samen met Daniel. Ze waren een sterk team en maakten menig casino onveilig. Zelf heb ik nauwelijks ervaring met de ingewikkelde regels van het pokerspel, maar een potje roulette of blackjack gaat me altijd wel goed af. Toch is na een halfuur mijn stapeltje fiches gehalveerd. Niet eens omdat ik een slechte dag heb, mijn kaarten waren juist betrekkelijk sterk. Maar de bank is vandaag de winnaar.

Samen besluiten Junior en ik om ons geluk te beproeven aan de roulettetafel.

Ik zet een stapeltje op even in.

Drieëndertig, zwart.

Een man die tegenover me aan de speeltafel zit, krijgt een enorme stapel fishes naar zich toegeschoven. Hij draagt een ongelofelijk duur pak en een extravagant horloge. Dat alles strookt niet met zijn gezicht, waarvan er dertien in een dozijn gaan. Als hij opnieuw inzet op hetzelfde nummer, stoot ik Junior aan: ‘Moet je kijken, hij gaat lekker! Kom, ik zet in op hetzelfde nummer, wie weet...’

‘Jij hebt een voortreffelijk zakeninstinct, weet je dat?’ lacht Junior.

Het balletje lijkt een eeuwigheid te blijven rollen, maar dan, zowaar, voor de tweede keer achter elkaar valt het op drieëndertig.

‘Ongelofelijk!’ juich ik uitgelaten. Dit is mij nooit eerder overkomen.

Nu ik mijn oorspronkelijke aantal fiches terug heb gewonnen, vind ik het tijd om een pauze in te lassen. Ik bedank de man en de croupier, en ga met Junior mee naar het buffet in de naastgelegen ruimte.

Op de lange tafels is volop keuze uit zowel oosterse als westerse gerechten. Ik schep op totdat mijn bord rijkelijk is gevuld met kreeft en bijbehorende hollandaisesaus.

‘Het gaat me allemaal niet aan, maar er zijn toch een paar dingen die ik me afvraag,’ begint Junior eenmaal aan tafel, terwijl hij een gamba bij zijn staart afhapt. ‘Wat weet jij precies van de moord op Gidon?’

‘Jij weet...’ Ik kijk om me heen of niemand meeluistert. ‘Jij weet wat je oom doet om aan zijn geld...’ Hij knikt zeer kort waarmee hij lijkt aan te geven dat ik daar verder beter niet over kan praten. Ik durf hem niet te vragen of Senior ook wel De Kraanvogel wordt genoemd.

‘Dan weet je ook wat Jim doet?’ Jim zorgde er in Nederland voor dat de cocaïne – de belangrijkste bron van inkomsten van de organisatie – op de straat en dus uiteindelijk bij de gebruiker terechtkwam.

Junior haalt schokkerig zijn schouders op, hij heeft iets kinderlijks, en dat zit ’m niet alleen in zijn naam. Ik ga ervan uit dat hij me nog kan volgen.

‘Dan weet je ook dat Gidon de bankzaken voor het hele stel verzorgde.’

‘Dus?’

‘Nou, zoals ik het heb begrepen, kwamen ze op een dag aan met een andere bankier die zijn taken zou moeten overnemen. Gidon zag dit niet zitten, maar Daniel, zijn zakenpartner, wel. En waarschijnlijk is dat uiteindelijk zijn dood geworden.’

Het is lang geleden dat ik het er met iemand over heb gehad. Enerzijds doet het me goed er weer eens over te praten, anderzijds bekruipt me een benauwd gevoel.

‘En meer weet ik je eigenlijk niet te vertellen over de moord op mijn man.’ Ik focus mijn aandacht op het verrukkelijke maal dat voor me staat. De combinatie van kreeft en champagne heeft altijd al een onweerstaanbare aantrekkingskracht op me uitgeoefend. ‘Gek hè, ik ben een kreeft en ik ben dol op kreeft.’

Het is duidelijk dat mijn gesprekspartner de draad even kwijt is geraakt.

‘Astrologie,’ verduidelijk ik.

‘Ah, cancer!’

‘Raar eigenlijk dat het in het Engels geen lobster wordt genoemd.’ Spontaan schijn ik mijn vermogen tot oppervlakkige conversatie te hebben hervonden. ‘Welk sterrenbeeld ben jij?’

‘Leeuw, koning van de dierenriem.’ Met een ondeugende grijns gromt hij, een klauw voor zich uitstrekkend. Om er een seconde later aan toe te voegen: ‘Niet dat ik erin geloof, hoor.’

‘Dat doen mannen nooit. Maar toch, kijk jij nooit voor een race naar je horoscoop?’

‘Natuurlijk doe ik dat.’

We moeten allebei lachen en keuvelen door over bijgeloof, zijn werk en hoe ik de komende dagen in Goa zal gaan doorbrengen. Ik plan, nu ik weet dat Jim ook in het paleis verblijft, allerlei activiteiten buitenshuis. Junior geeft me een paar leuke toeristische tips.

Als onze lege borden worden weggehaald, bestellen we koffie met cognac toe. En zo zitten we onderuitgezakt en redelijk aangeschoten als Dhawal binnenkomt.

Hij kijkt ons aan met een voor mij lastig te interpreteren blik. ‘Ah, ik zie dat je mijn kleine neefje hebt ontmoet.’

Zijn intonatie verrast me.

‘We hebben het erg gezellig,’ zegt Junior relaxed.

‘Dat zie ik natuurlijk graag. Donia, wil je zo dadelijk nog een gokje met me wagen?’

‘Ach, de bank wint toch. Van mij hoeft al dat gokken niet zo.’ Volkomen onbedoeld lijk ik hem hiermee te hebben beledigd. ‘Maar ik kijk wel graag hoe jij speelt,’ voeg ik er snel aan toe.

‘Dan kom ik je straks ophalen.’ Hij beent uit het zicht.

Ik vraag me af wat er nu weer precies aan de hand is. ‘Hoe zit het eigenlijk tussen jullie?’ gooi ik een balletje op.

‘Tja.’ Op Juniors jongensachtige gezicht vormt zich welgeteld één denkrimpel.

‘Volgens mij ben jij het zwarte schaap van de familie, klopt dat?’ help ik hem een handje.

Hij kijkt me geamuseerd aan. ‘Dat zou je zo wel kunnen zeggen. En dat met mijn achtergrond!’ Dan barst hij los in een schaterlach en ik lach met hem mee. Hierna staat hij op. ‘Ik moest maar eens verder gaan. Gezellig om nader kennis te hebben gemaakt.’

‘Ga je je vriendinnetje opzoeken?’ Zo’n mooie jonge knul is vast niet meer alleen.

‘Je bent nieuwsgierig!’ Flirterig prikt hij in mijn zij, daarna overhandigt hij zijn laatste fiches aan mij. ‘Maar inderdaad, ik moest mijn vriendin maar eens opzoeken. Ik wil haar natuurlijk niet jaloers maken.’

Ik biets nog een laatste sigaret, daarna zeggen we gedag. Eenmaal alleen denk ik terug aan het gesprek dat ik op het toilet afluisterde. Julia heeft geheimen die ze van Deepak niet met me mag delen. Wat zou ik hebben gedaan als Gidon mij ooit had gevraagd iets geheim te houden? Ik zal het nooit weten, mijn echtgenoot hield me overal buiten.

Dhawal is nog niet teruggekomen, ik ga buiten een kijkje nemen. De middaghitte valt als een vochtige deken over me heen. Ik kijk om me heen en loop over het ‘pooldek’ met de jacuzzi naar de toilet- annex doucheruimte om me op te frissen. Zo te zien heeft Junior zijn vriendin gevonden. Een lang slank blond type, net als Julia; mijn dochter is zelf nergens te bekennen.

De doucheruimte zit op slot, erachter hoor ik een stel meiden giechelen. Ik voel me oud. Ouder dan de leeftijd die mijn paspoort aangeeft. Op mijn veertigste verjaardag was er geen reden tot feest, zo vlak na Gidons dood. Ik bracht de dag alleen door met Julia en Maxime. Mijn dochter had die ochtend het hele huis voor me versierd, zo lief. ’s Avonds bleven we thuis, heb ik iets lekkers gekookt en zijn we daarna samen dronken geworden. Ons contact, hoe moeizaam het ook was door de jaren heen, leek zich na Gidons dood juist te herstellen. Het is zo frustrerend dat we nu kennelijk niet in staat zijn om dit contact weer op te pakken. Wat is er de laatste maanden met haar gebeurd? Waarom voelt de afstand tussen ons plotseling zo groot?

De deur gaat open. Julia springt als eerste tevoorschijn. Haar ogen staan vreemd. Ze lacht te hard. Ze geeft me een vluchtige zoen op mijn wang en rent joelend, gevolgd door twee andere graatmagere grieten, terug naar de jacuzzi. Hysterisch geschater.

Ze is moeder. Mijn eigen dochter is moeder van een beeldschone dochter, maar dat valt hier vandaag nergens uit af te leiden. Maxime is thuis bij haar nanny. Op de wc poeder ik mijn verhitte gezicht en stift ik mijn lippen. Was alles maar anders, was Gidon maar nooit vermoord. Zijn moordenaar heeft ook mijn leven verwoest.

Het warmste moment van de dag is aangebroken, binnen zitten de speeltafels stampvol. Dhawal is in geen velden of wegen te bekennen. Ik vind het wel even rustig zo. Ik ga in de rij staan en schaf als ik aan de beurt ben een stapel fiches aan. Er wordt me uitgelegd dat iedereen, tot een bedrag van omgerekend duizend euro, speelgeld van de gastheer krijgt aangeboden.

Echte winst maak je door op nummer te spelen. Ik zet in op 5, Maxime is vijf maanden; ik verlies. Ik zet in op 13, ik voel me ongelukkig; ik verlies.

De champagne wordt aan de lopende band aangevoerd, lege glazen worden afgevoerd. De service hier aan boord is optimaal. Vanishkuram heeft zijn personeel goed getraind en strak in de hand. In feite heeft hij al zijn zaakjes goed onder controle.

Ik zet in op zwart, de kleur van mijn gemoed; de bank wint. Ik moet me bij mijn verlies neerleggen, de bank wint uiteindelijk altijd. Als dat niet zo zou zijn, zouden de casino’s en masse failliet gaan. Het is geen schande, want we doen er allemaal aan mee. Iedereen wil immers meer, niemand heeft ooit genoeg van dat o zo verslavende goedje: geld.

Rien ne va plus. Het balletje valt op mijn nummer, ik had het niet eens in de gaten! Waar had ik ook alweer op ingezet? Er liggen weer een heleboel nieuwe fiches voor me op tafel. Ik ga voor 36, de leeftijd waarop mijn leven nog fantastisch was.

Weer verloren.