ángela becerra

Zij, die alles had

..

Vertaald door Jacqueline Visscher

..

..

..

This work has been published with a subsidy from the Directorate General of Books, Archives and Libraries of the Spanish Ministry of Culture

..

Oorspronkelijke titel Ella, que todo lo tuvo

Oorspronkelijke uitgave 2009 Editorial Planeta, S.A.

© 2009 Roncal del Sueño, S.L./Ángela Becerra

© 2010 Nederlandse vertaling Jacqueline Visscher en Uitgeverij Maarten Muntinga, Amsterdam

Omslagontwerp Studio Jan de Boer

Foto voorzijde omslag © Sally Mundy/Trevillion Images

Uitgave in e-rainbow september 2011

Alle rechten voorbehouden

ePub: Z-Producties, Haarlem

..

www.mmboeken.nl

www.rainbow.nl

..

Van Ángela Becerra is eveneens verschenen:

..

De voorlaatste droom

Waar het de tijd aan ontbreekt

..

isbn 978 90 5831 626 4

nur 302

Voor mijn zussen en broers,

door liefde en bloed verbonden

Ik verzin dit alles opdat het mij zal verzinnen.

J.M. Coetzee

..

Hoe deze honger stillen, hoe deze stilte tot zwijgen brengen en haar leegte bevolken...? Hoe aan mijn beeld ontsnappen? Alleen in mijn naaste verhef ik mezelf. Alleen zijn bloed getuigt van een ander bestaan.

Octavio Paz

..

En niets zal nog van jou zijn, alleen een gaan naar het niets.

Alejandra Pizarnik

1

Alweer. Een weeïg geurend leger gele mieren marcheerde strak in het gelid in vier rijen naar haar toe. ‘Verdomme!’ schreeuwde haar moeder toen ze ze zag. ‘Lucía, Clara, snel, ze gaan het meisje te grazen nemen!’

Vanuit haar wieg keek Ella met grote ogen naar het gehaaste komen en gaan van haar zussen en haar moeder. Lucía en Clara hadden de poten van het wiegje in vier pannen water gezet. Een paar minuten later dreef een dikke brij van verdronken mieren in het water. Opnieuw was ze gered van de verslindende, amberkleurige plaag.

..

Ze droomde al 365 dagen dezelfde droom, maar ditmaal lag ze niet in haar bed en was ze evenmin in Cali. De duistere nachtmerrie was binnengeglipt door het raampje van de auto waarin ze samen met haar man en de kleine Chiara op weg was naar Rome. Hoewel ze uit alle macht vocht om haar oogleden niet te laten zakken, was haar bewustzijn toch weggegleden naar de donkere plooien van de slaap.

Ze werd wakker van een harde, doffe klap en het krankzinnige geluid van een driftig geklapwiek. Het hart van haar man ontsnapte uit zijn lichaam en vloog door de lucht. Ze ving het met beide handen en voelde de laatste klopbewegingen onder haar vingers. Vervolgens een ijzige pijn in haar keel, het Requiem van Mozart dat nog opklonk in de hoop verwrongen blik, het door koren uitgevoerde ‘Confutatis’ waar ze zo van hielden, en de geur van verschroeiende dood die haar verstilde en bedolf.

..

Zwart, zwart, zwart.

..

Hoeveel tijd er was verstreken wist ze niet. Het geloei van de sirene deed pijn aan haar trommelvliezen. Ze probeerde haar armen op te tillen, maar het waren twee levenloze uitsteeksels. Ze voelde glassplinters tussen haar tanden. In de verte hoorde ze stemmen bevelen geven. Ze wilde haar ogen openen, maar haar oogleden waren verzegeld door een zwaar en plakkerig zwart gordijn. Plotseling herinnerde ze zich alles, de pikdonkere nacht, de kille mist waardoor ze bijna niets zag, de beslagen ruit, de vervloekte slaap die haar overmande, ze voelde een intense leegte in haar buik: Chiara, waar was haar kleine meisje? Ze probeerde haar te roepen, maar haar stem was versplinterd. En waar was hij, Marco?

..

Zwart, zwart, zwart.

..

Licht op haar irissen. Opnieuw het bewustzijn en de allesoverheersende pijn.

‘Welkom terug in het leven, mevrouw,’ zei een onbekend gezicht.

Chiara, Marco, ze moest naar hen vragen. Haar lippen probeerden de namen te vormen.

‘Ik geloof dat de patiënte iets wil zeggen, dokter,’ zei de verpleger.

‘We hebben geen contact met uw familie kunnen opnemen. Wilt u dat we iemand waarschuwen?’

De arts bracht zijn oor bij Ella’s mond en hij hoorde een onverstaanbaar gemompel.

‘Rustig maar.’ Toen hij haar radeloze uitdrukking zag, streek hij over haar haren. ‘Het komt wel, straks kunt u ons vertellen wat u wilt.’

Ella’s koortsige blik probeerde de woorden gretig vast te grijpen.

‘U bent een week bij ons en we hebben geen enkel document aangetroffen waaruit we uw identiteit kunnen opmaken. De auto is volledig uitgebrand, als door een wonder heeft u het overleefd.’

‘... mijn meis...je ...’ prevelde Ella.

De arts boog zich weer over haar heen. Nu was de stem van de patiënte goed te horen.

‘Hoe is het met mijn meisje?’

‘Zat er iemand bij u in de auto?’

‘En mijn man? Zeg me hoe het met hen is.’

‘Er was verder niemand, mevrouw. Toen ze u vonden, was u alleen.’

..

Zwart, zwart, zwart.