Lisa Unger

Black-out

..

..

Oorspronkelijke titel Black Out

This translation is published by arrangement with Shaye Areheart Books, an imprint of Crown Publishers, a division of Random House, Inc., New York

© 2008 Lisa Unger

© 2008 Nederlandse vertaling Uitgeverij Sirene bv, Amsterdam

Vertaald door Mary Bresser

Omslagontwerp Studio Jan de Boer

Foto voorzijde omslag Christina Simons / Corbis

Uitgave in e-rainbow oktober 2011

Alle rechten voorbehouden

ePub: ZetProducties, Haarlem

..

www.mmboeken.nl

www.rainbow.nl

www.lisaunger.com

..

isbn 978 90 5831 628 8

nur 305

..

Van Lisa Unger is eveneens in e-rainbow verschenen:

Breekbaar

Halve waarheden

Mooie leugens

Voor jou wil ik sterven

Vriend van de duisternis

Voor Ocean Rae, Sophie, Lucy, Matilda, Zoé en Josie, mijn dochter en de dochters van de vrouwen die ik bewonder en van wie ik houd…

..

Laten we van onze meisjes houden en hun geest beschermen, laten we hen kennis laten maken met hun kracht en macht en hen even stralend en mooi houden als op de dag waarop ze werden geboren.

Proloog

Vandaag is me iets interessants overkomen. Ik ben doodgegaan. Wat verschrikkelijk, zullen ze zeggen. Hoe tragisch. En nog zo jong, ze had nog een heel leven voor zich. In de krant verschijnt een kort stukje over mijn levenslust, die me noodlottig werd… Ik word in besloten kring begraven; een paar huilende vrienden, enkele sniffende buren en kennissen. Ze zullen allemaal om het hardst roepen dat ze mijn man Gray terzijde zullen staan. En allemaal beloven ze dat ze er zullen zijn voor mijn dochtertje, dat nu zonder mij moet opgroeien. Arm kind, zullen ze tegen elkaar zeggen. Wist ze wel wat ze deed?

Maar na een poosje zal hun verdriet slijten, zal het leven weer verdergaan en word ik een herinnering; een herinnering met een triest randje, die hen eraan herinnert hoe het ineens afgelopen kan zijn, maar die ook een glimlach op hun gezicht kan toveren. Vanwege goede tijden: de vele keren dat we te veel dronken, dat we steaks van de barbecue aten en niet meer bijkwamen van het lachen.

Ik zal hen ook missen en aan hen terugdenken. Maar niet op dezelfde manier. Want mijn leven met hen was als een rookgordijn, een zorgvuldig geconstrueerde leugen. En hoewel ik enkelen van hen beter heb leren kennen en als vriend beschouwde, heeft geen van hen mij ooit gekend, niet echt. Ze kenden de kanten van mij die ik met hen wilde delen, maar zelfs die waren niet altijd helemaal oprecht. Ze zullen me bijblijven zoals een favoriete film je bijblijft: met mooie momenten en zinsneden die je te binnen schieten, die je opnieuw raken. Maar uiteindelijk zal ik inzien dat mijn tijd met hen fictie was, zo broos en denkbeeldig als de bladzijden van een boek.

Nu sta ik op de voorplecht van een vrachtschip. Het doorklieft de nacht met een snelheid die je niet zou verwachten van zo’n groot gevaarte, en het stuwt grote, ruisende schuimwolken op terwijl het zich een weg door de golven vreet. Het water om me heen is zwart. Mijn gezicht is nat van het opstuivende zeewater en wordt zo door de wind gegeseld dat het bijna gevoelloos is geworden. Nog maar een week geleden was ik zo bang voor water dat ik er niet aan had moeten denken het op mijn huid te voelen spatten. Maar nu heb ik zoveel te vrezen dat ik me over deze angst heen moet zetten.

De man aan het roer heeft al twee keer naar me gezwaaid, een brede, wenkende beweging met zijn arm gemaakt ten teken dat ik naar binnen moet komen. Ik steek mijn hand op om te gebaren dat hij zich geen zorgen hoeft te maken. Hier buiten voel ik pijn, en dat is wat ik wil voelen. En niet alleen dat. De voorplecht van het schip is voor mij ook het punt dat het verst verwijderd is van het leven dat ik heb achtergelaten. Ik heb meer afstand nodig voor ik weer naar binnen kan klauteren om misschien even een tukje te doen.

Ik voel de hete adem van mijn achtervolger in mijn nek. Voor hem zal ik nooit slechts een herinnering zijn, maar altijd een doel, altijd het ding dat buiten zijn bereik ligt. Als het aan mij ligt blijft dat zo. Maar ik weet hoe onverzadigbaar hij is en hoe meedogenloos. En hoe geduldig: tien hartslagen van mij tegen één van hem. Ik ben zo moe. In de bijtende kou vraag ik me af of de jacht vannacht wordt beëindigd, en wie van ons dood zal zijn, écht dood, als het voorbij is.

Ik sta op de voorplecht, met mijn handen steunend op de reling. Ik wijs mezelf erop dat de dood een gemakkelijke uitweg is. Die mogelijkheid heb ik altijd nog. Het enige wat ik hoef te doen is vooroverbuigen, over de reling gaan hangen en me in het zwarte niets laten vallen. Maar dat ben ik niet van plan, niet vannacht. Wie klampt zich niet vast aan het leven? Zelfs de grootste zielenpoten, degenen onder ons met de minste reden om adem te blijven halen, laten het niet los. Evengoed is het een schrale troost voor me te weten dat de dood altijd een optie is, handig en binnen mijn bereik.

Na een poos worden de kou en de wind me te veel. Ik draai me om om terug te gaan naar mijn kleine hut en dan zie ik het: de ronde, witte lichtbundel van een schijnwerper die ons achteropkomt, de kleinere rode en groene navigatielichten eronder. Het vaartuig is nog te ver van ons af om de motor te kunnen horen. Ik zie alleen dat witte puntje stuiteren in de nacht. Ik keer me om om de aandacht van de kapitein te trekken, maar hij staat niet meer aan het roer. Ik overweeg naar de brug te klimmen om hem te waarschuwen, maar weet niet of ik daar goed aan doe. Even aarzel ik en besluit dan dat ik beter een plek kan zoeken om me te verstoppen. Als hij me heeft gevonden, kan niemand nog iets doen. Ik merk dat ik niet verbaasd ben. Ik ben totaal niet verbaasd dat hij me heeft gevonden. Ik heb het aan zien komen.

Ik ervaar een vertrouwd gebonk in mijn borst als ik naar het water staar en weer die duistere verleiding voel. Hem beroven van het enige wat hij altijd heeft willen hebben zou de ultieme wraak zijn, de ultieme manier om hem te laten zien dat mijn leven míj toebehoort, en niemand anders. Maar een klein, rond gezichtje met donkerbruine ogen omlijst door een grote bos goudblonde krullen houdt me aan boord. Zij weet niet dat haar mama vandaag is doodgegaan. Ik hoop dat ze geen verdriet om me hoeft te hebben, dat ze door mijn voortijdige overlijden niet gebroken en beschadigd hoeft op te groeien. Daarom moet ik blijven leven. Om op een gegeven moment, liever vandaag dan morgen, naar haar te kunnen terugkeren; om haar uit te leggen waar haar naam vandaan komt, om haar in mijn armen te nemen en de moeder voor haar te zijn die ik altijd heb willen zijn.

Maar eerst moet ik vechten en zegevieren. Ik weet niet hoeveel strijdlust ik nog in me heb, maar vechten zal ik. Niet zozeer voor de uitgeput-te, uitgeholde vrouw die ik ben geworden, als wel voor mijn dochter, Victory.

1

Mijn moeder heeft me Ophelia genoemd in de veronderstelling dat ze literair bezig was. Ze wist niet dat het tragisch was. Ik weet trouwens niet of het concept ‘tragisch’ haar iets gezegd zou hebben, net zomin als mensen van rijke komaf niet beseffen dat ze rijk zijn en niet eens weten dat er ook een ander soort leven bestaat. Ze vond het een mooie naam, een die klonk als een bloem, en ze wist dat hij voorkwam in een beroemd verhaal (maar ze had je niet kunnen vertellen of dat nou een toneelstuk was of een roman). Eigenlijk heb ik geluk gehad, want haar andere keuzes waren Lolita en Gypsy Rose. Ophelia had in ieder geval nog iets waardigs.

Dat speelt door mijn hoofd als ik op de versafdeling van de plaatselijke supermarkt mijn winkelwagentje voortduw langs rijen glimmend groene appels en knapperige kroppen sla, langs bolle, glanzende sinaasappels en strak in het vel zittende, wasachtig rode paprika’s. De wat te amicale man van het vlees zwaait naar me en glimlacht op een manier die hij vast als innemend beschouwt. Maar ik griezel van hem. ‘Hallo, schatje,’ zal hij zeggen, of ‘Hallo, liefje’. Ik vraag me af wat hem zo gretig maakt. Ik ben absoluut geen open of hartelijk persoon, want ik kan het me niet veroorloven al te vriendelijk te zijn. Natuurlijk kan ik het me ook niet veroorloven al te onvriendelijk te zijn. Ik kijk naar mijn spiegelbeeld in de metalen platen van het vleesvak om me ervan te vergewissen dat ik er afstandelijk en onbenaderbaar uitzie, maar wel zo dat het niet opvalt. Mijn spiegelbeeld wordt verwrongen door de vele butsen en krassen in het staal.

‘Goeiendag, lieverd,’ zegt hij met een uitbundige handzwaai en een lichte buiging.

Ik schenk hem een koele glimlach, waarbij ik enkel mijn mondhoeken even optrek. Met een overdreven gebaar doet hij een stap opzij om me te laten passeren.

Ik ben het soort vrouw geworden waardoor mijn moeder zich geïntimideerd zou voelen. ’s Ochtends bind ik mijn pas gewassen, nog natte blonde haren bij elkaar in een lage staart. De eenvoud ervan bevalt me. Ik draag onopvallende, makkelijke kleren – een driekwart kakibroek met een oversizede witte katoenen bloes onder een donkerblauw, heuplang jack. Niets bijzonders, behalve dan dat mijn tas en schoenen meer kosten dan mijn moeder in twee maanden had kunnen verdienen. Zoiets zou ze opgemerkt hebben. Ze zou er vervelend van zijn gaan doen, kattig en gemeen. Mij doet het niks. Het is een feit, zo simpel als wat, zoals feiten meestal zijn. Nou ja, sommige. Ik zie haar nog steeds terug in mijn spiegelbeeld: haar blanke perzikhuidje, haar hoge jukbeenderen, haar donkerbruine ogen. In mijn dochter zie ik haar ook.

‘Annie? Hal-ló-ho!’

Ik ben terug op de versafdeling, hoewel ik me eerlijk gezegd niet kan herinneren hoe ik hier weer terecht ben gekomen. Ik heb een glanzende, rijpe nectarine in mijn hand. Blijkbaar stond ik ernaar staren alsof het een glazen bol was waarin ik mijn toekomst wilde voorspellen. Ik kijk op en zie dat mijn buurvrouw Ella Singer me tegelijkertijd geamuseerd en bezorgd gadeslaat. Ik heb geen idee hoe lang ze mijn aandacht al probeert te trekken of hoe lang ik al naar die nectarine sta te staren. We zijn niet alleen buren, we zijn ook vriendinnen. Iedereen hier noemt me Annie. Zelfs Gray, die beter weet.

‘Waar zat jij met je gedachten?’ vraagt Ella.

‘Sorry,’ zeg ik, glimlachend en lichtjes met mijn hoofd schuddend. ‘Ik was even helemaal weg.’

‘Is alles wel goed met je?’

‘Ja hoor. Best. Prima.’

Ze knikt en pakt ook een paar nectarines. ‘Waar is Vicky?’

Alle vrouwen in onze buurt – haar juffen, de moeders van haar vriendjes en vriendinnetjes – noemen mijn dochter Vicky. Ik corrigeer hen niet, maar erger me in stilte. Zo heet ze niet. Ik heb haar Victory genoemd omdat die naam iets voor me betekende, en hopelijk betekent hij te zijner tijd ook iets voor haar. Oké, ik gaf haar die naam in een overmoedige bui. Maar Gray begreep mijn keuze en was het ermee eens. We voelden ons allebei overmoedig die dag. Ik klamp me nog steeds vast aan dat gevoel. Hoewel het de laatste tijd zwakker wordt, om redenen die ik niet kan verklaren.

‘Ze is bij de stiefmoeder van Gray. Zwemles van oma,’ zeg ik, terwijl ik de vrucht in een doorzichtige plastic zak laat vallen. De nectarines geuren vers en zoet. Ze zijn bijna overrijp, zodat ze zowat uit hun velletje barsten. Een oud vrouwtje schuifelt ons zwaar leunend op haar aluminium looprek voorbij. Uit onzichtbare speakers klinkt blikkerig en vol statische ruis een verkrachte muzakversie van ‘Don’t stand so close to me’ van The Police.

‘Mooi,’ zegt ze met een knikje. ‘Heb je tijd voor cappuccino?’

Ik kijk op mijn horloge, alsof ik moet bedenken of ik het kan inpassen in mijn drukke schema, terwijl we allebei weten dat ik niets anders te doen heb en dat ik Victory pas over een paar uur hoef op te halen, want na de zwemles maakt oma haar lievelingslunch klaar en dan mag ze spelen met de kinderen uit de buurt. Dat zijn voornamelijk jongens die groter en ouder zijn dan zij, maar ze bespeelt hen als een koningin. En dat vinden ze geweldig.

‘Ja hoor,’ zeg ik. En Ella glimlacht.

‘Leuk, ik zie je daar wel als je klaar bent.’ Ze bedoelt het tentje op het strand waar we altijd afspreken.

‘Tot zo.’

Ze kart verder. Ik ben erg op Ella gesteld. Ze is zo makkelijk, zo warm en open, zo betrouwbaar en door en door vriendelijk. Bij haar vergeleken voel ik me slecht, een koel kreng. Ik lach haar toe en zwaai haar gedag. Mijn hart slaat op hol. Dat zal wel komen doordat ik te veel cafeïne opheb. Het protesteert tegen de gedachte aan nog meer koffie. Misschien kan ik beter maar kamillethee nemen.

Op weg naar de kassa zie ik bij de delicatessencounter een stuurse puber naast haar moeder staan. Ze is zo mager dat de botten van haar heupen door haar jeans steken. Haar lippen zijn vochtig en glimmen van de roze lipgloss. Ze drukt een mobieltje tegen haar oor en knaagt op de nagel van haar rechterduim.

‘Laat dat toch eens, Taylor,’ zegt haar moeder, en ze trekt haar dochters hand weg van haar mond. Ze kijken elkaar aan alsof ze elkaars bloed wel kunnen drinken. Ik vraag me af of Victory en ik ook ooit zo tegenover elkaar zullen staan, midden in de turbulente chaos van de puberteit. Ik weet niet waarom ik dat betwijfel. Ik ben altijd bang dat het me niet gegund zal zijn die strijd met mijn tienerdochter aan te gaan.

Ik loop naar buiten om mijn boodschappen in te laden en zie Ella de parkeerplaats af rijden. Ze steekt haar vingers op: vijf minuten. Ze gaat eerst naar huis om haar boodschappen op te bergen voor we aan de koffie gaan, en ik doe hetzelfde, want we wonen maar enkele minuten van elkaar vandaan. Zo hoeven we ons geen zorgen te maken over de kip die bederft of over het ijs dat smelt. Luxeproblemen, die ik waardeer om hun eenvoud en hun veilige alledaagsheid. Maar als ik de kofferbak dichtgooi, voel ik het.

Het lijkt wel of de zon achter een dicht wolkendek is verdwenen en de lucht zwartgrijs is geworden. Maar dat is niet zo. Het is een heldere voorjaarsdag, hoewel een beetje fris voor de tijd van het jaar. De parkeerplaats is overvol. Overal lopen moeders en oppassen met kinderen van alle leeftijden, die vrij zijn vanwege de naderende paasdagen. Ik hoor gelach, een krijsende meeuw. Ik ruik de zilte lucht van de Golf van Mexico. Maar vanbinnen beef ik als een riet. Er stroomt koude, zwarte inkt door mijn aderen.

Ik spring in mijn suv, vergrendel het portier, grijp het stuur beet en probeer een beetje tot bedaren te komen. Dit soort paniekaanvallen heb ik vaker. Gewoonlijk gaan ze even snel als ze komen, ze zijn hevig en kort, net als de zomerse onweersbuien hier in Florida. Maar de laatste dagen krijg ik ze achter elkaar, ze overvallen me door hun felheid. Vals alarm, zegt Gray. Ik beschouw ze meer als een tijdig waarschuwingssysteem.

Deze aanval is dieper, zwarter dan ik gewend ben. Ik ben echt bang, ik zweet en trek wit weg. Mijn ademhaling wordt gejaagd; maar als ik in mijn achteruitkijkspiegel kijk zie ik niets bijzonders. Ik word bijna boos op de dag omdat hij zo helder is, op de mensen op de parkeerplaats die onbezorgd hun leventje leiden. Het contrast met wat ik voel maakt me duizelig.

Na een paar minuten rijd ik, nog steeds bibberig, de parkeerplaats af. Tijdens de paar kilometer naar huis ben ik extra voorzichtig. Met een groet naar de bewaker passeer ik de slagboom die toegang geeft tot onze wijk en stuur ik de auto langs belachelijk luxueuze huizen. Ze staan half verscholen onder groepjes hoge palmen en hebben allemaal een pannendak en een kleurige brievenbus in de vorm van een lamantijn, een dolfijn of een flamingo. Soms is de brievenbus een kleinere versie van het grote huis. Op de geplaveide opritten staan de nieuwste modellen luxeauto’s.

Als ik mijn oprit op draai, is een van de buren haar planten water aan het geven. Ze steekt vriendelijk haar hand op. Ik zwaai terug en probeer te glimlachen terwijl ik met de afstandsbediening op de achteruitkijkspiegel de garagedeur open. Om een beleefdheidspraatje te vermijden sluit ik de deur terwijl ik nog in de auto zit. Ik zet de motor af en blijf even zitten. Mijn hartslag wordt rustiger. Er kan me niets meer gebeuren, zeg ik tegen mezelf. Thuis ben ik veilig. Het beven neemt af, mijn ademhaling wordt weer regelmatig. Ik druk op een knopje op het dashboard en hoor een kiestoon.

‘Bel oma,’ zeg ik.

‘Oma wordt gebeld,’ antwoordt de autotelefoon stijfjes. Victory vindt dit gewéldig; iedere keer dat ze het hoort begint ze onbedaarlijk te giechelen.

Als de telefoon slechts één keer is overgegaan wordt er door een beleefde mannenstem opgenomen. ‘Hallo.’

‘Met Annie,’ zeg ik, wetend dat mijn stem onvast klinkt. Het blijft even stil, hij hoort het ook. Hij is een man wie niets ontgaat.

‘Hallo, Annie.’ De altijd bedaarde stem van mijn schoonvader, Drew. Ik zie hem thuis in zijn werkkamer achter zijn eikenhouten bureau zitten, omgeven door al zijn diploma’s en militaire onderscheidingen en door foto’s van zijn Navy seal-maten; onwerkelijke, korrelige plaatjes van mannen, die te jong en te vrolijk zijn om in een speciale marine-eenheid te dienen en een geweer vast te houden. ‘Ze zijn in het zwembad.’

‘Gaat alles goed?’ vraag ik, terwijl ik met afgrijzen die woorden over mijn lippen hoor komen.

‘Alles gaat prima hier,’ zegt hij vlak en zelfverzekerd. Zijn overtuigende en geruststellende antwoord neemt mijn angst weg, ook al vind ik het verschrikkelijk dat hij mijn zwakte heeft opgemerkt.

‘Gaat het bij jou wel goed?’ vraagt hij even daarna. Ik probeer de minachting in zijn stem niet te horen.

‘Ja,’ zeg ik iets te snel. Dus moet ik het nog een keer zeggen, luchtiger, langzamer, ter compensatie. ‘Ja. Alles is prima hier. Laat ze maar lekker hun gang gaan. Ik kom Victory rond een uur of twee ophalen.’

Voor hij nog meer vragen kan stellen beëindig ik het gesprek en begin mijn boodschappen uit te laden. Onder het inruimen zet ik de tv in de keuken aan. Het eerste wat ik zie is een foto van een droevig uitziende, broodmagere, blonde vrouw. Eronder staat: lichaam van vrouw gevonden in centraal-florida; het zesde in vijf jaar. Op de achtergrond praat een lijzige mannenstem met een zwaar zuidelijk accent over het ontbreken van bewijs en de overeenkomst tussen de zaken. Ik zet de tv snel uit, dit is wel het laatste waar ik nu behoefte aan heb.

In de loop van de dag probeer ik het onrustgevoel dat in me lijkt te zijn geslopen kwijt te raken – ik drink koffie met Ella, doe nog wat boodschappen en ga dan naar Drew en Vivian om Victory op te halen. Tegen de tijd dat ik bij Vivian naar binnen loop en mijn kleine meisje in mijn armen sluit, is de duisternis alweer bijna opgetrokken. Maar niet vergeten; hij achtervolgt me als een geest.

‘Alles goed, lieverd?’ vraagt Vivian als ik mijn dochter op mijn heup hijs. (Ze is te groot om te dragen, Annie. Ze is geen baby meer, zegt Gray.) Victory is moe en hangt met haar volle gewicht tegen me aan. Ze ruikt naar een bedwelmend mengseltje van zonnebrandlotion, chloor en babyshampoo.

Ik keer me om en probeer te glimlachen. ‘Vals alarm,’ zeg ik. Ze weten wat ik daarmee bedoel.

‘Weet je het zeker?’ vraagt ze. Het valt me ineens op dat ze er moe uitziet; ze heeft dikke donkere wallen onder haar ogen. Haar gezicht drukt zoveel bezorgdheid en liefde uit dat ik het liefst in haar armen zou willen kruipen om een potje te huilen. En dat zou niet voor het eerst zijn.

Ik zie hoe achter haar de Golf loom tegen het strand kabbelt. De hele achterpui van hun huis is van glas. Het zwembad lijkt uit te monden in de oceaan erachter, maar dat is een zorgvuldig bedachte illusie. Daar is deze familie goed in.

‘Mammie is bezorgd,’ zegt Victory zachtjes in mijn hals. ‘Niet bezorgd zijn.’ Ze klemt haar kleine armpjes nog steviger om me heen en ik druk haar even tegen me aan.

‘Ik ben niet bezorgd, lieverd,’ zeg ik, terwijl ik me enigszins schuldig voel. ‘Alleen moe.’

Ik weet dat ze me niet gelooft. Je kunt kinderen niet voor de gek houden. Probeer het maar niet, want ze gaan alleen maar aan zichzelf twijfelen.

‘Heb je Gray gebeld?’ vraagt Vivian haar wenkbrauwen fronsend. Ze geurt naar citroenverbena. Ze wrijft zachtjes met haar hand over mijn arm.

Ik glimlach haar toe op een manier waaruit hopelijk blijkt hoe stom ik mezelf vind. ‘Niet nodig.’

Ze kijkt alsof ze daaraan twijfelt, maar gaat er niet op door. Ze geeft me een kus op de wang en Victory ook, en slaat haar armen om ons heen. Als ik wegrijd, zie ik Drew boven achter het raam staan kijken.

Nadat ik Victory in bed heb gestopt voor haar middagdutje, ga ik op de veranda zitten. Starend over de oceaan begin ik na te denken over op wat voor manier ik dood zou kunnen gaan.

..

Gray is laat thuis. Victory is al diep in slaap in haar kamer boven. Als hij via de voordeur binnenkomt zit ik op de leren bank – die ik niet zelf heb uitgekozen en die ik ook niet mooi vind – in de hoog opflakkerende vlammen in onze open haard te turen. Even is hij niet meer dan een donkere gedaante in de hal en kan hij net zo goed iemand anders zijn. Maar dan stapt hij het licht in en is hij mijn man, gespannen en moe. Hij weet niet dat ik hem gadesla. Als hij me ziet, glimlacht hij en lijkt hij iets minder levensmoe.

‘Hé,’ zeg ik, terwijl ik opsta en naar hem toe ga.

‘Hé.’ Zijn omhelzing is krachtig. Ik geef me over aan de sterke armen om me heen en houd hem stevig vast. Hij heeft niets zachts. De spieren van zijn lichaam zijn hard en tekenen zich duidelijk af. Hij is mijn veilige haven. Mijn woelige dag komt tot bedaren.

‘Iets drinken?’ vraag ik, terwijl ik me losmaak. Hij houdt me nog even vast, probeert mijn blik te vangen en laat me dan los.

‘Wat drink jij?’ wil hij weten.

‘Wodka met ijs.’

‘Doe mij maar hetzelfde.’

Ik loop naar de bar, vanwaar je overdag uitkijkt over het terras achter het huis. Nu, in het donker, zie ik alleen mijn spiegelbeeld in de glazen deuren terwijl ik een vierkant wodkaglas vul met ijs en er ijskoude wodka uit de vriezer op schenk. Ook al zoiets waar ik zelf nooit voor zou hebben gekozen: een bar vol met allerlei soorten sterkedrank die we zelden drinken. Er is heel veel in dit huis wat niet bij mij past, en ook niet bij Gray. Het was een belachelijk overdreven huwelijkscadeau van mijn schoonvader, gestoffeerd en ingericht door Vivian. Voor zo’n groot cadeau kun je dus nooit dankbaar genoeg zijn; en je ongenoegen uiten over alles wat je niet bevalt is natuurlijk helemaal uit den boze. Soms heb ik het gevoel dat we in een modelwoning wonen: alles even glimmend en perfect, maar nét niet wat we zelf zouden hebben gekozen.

Ik loop naar hem toe, geef hem zijn glas en ga bij hem zitten. Ik leg mijn benen op zijn schoot en reik naar mijn glas, dat op de salontafel staat. Het ijs is gesmolten, de wodka is waterig en lauw, maar ik vind het wel best. Ik ben te lui om een nieuw drankje voor mezelf in te schenken.

Door de glazen deur die ik heb opengezet drijft de zilte avondlucht naar binnen – iets te koud voor deze tijd van het jaar – die door het haardvuur wordt verwarmd. Ik zie hem kijken. Ik weet dat hij vindt dat de deur dicht en op slot zou moeten zijn, maar hij zegt niets. Mijn oog valt op het diepe, sikkelvormige litteken dat van zijn rechteroog naar zijn slaap loopt en ik besef dat ik zijn littekens amper nog opmerk. In het begin schrok ik ervoor terug, ze gaven hem een hard en afstandelijk uiterlijk. Bij wat voor soort geweld loop je zoveel littekens op, vroeg ik me af. Inmiddels weet ik het antwoord op die vraag. En ken ik hem ook vanbinnen.

‘Het is weer terug,’ zeg ik na een poosje zwijgend in de vlammen te hebben getuurd. Op een of andere manier klinken mijn woorden al melodramatisch voor ik eraan heb toegevoegd: ‘Erger dan ooit tevoren.’

Hij reageert nauwelijks, maar onder het donkere waas van zijn baard-stoppels zie ik een kaakspier trekken. Hij staart in het vuur, sluit zijn ogen, opent ze weer en haalt diep adem. Het is weer zover.

Hij legt zijn hand op mijn arm en kijkt me aan. Ik kan de kleur van zijn ogen niet zien in het schemerige licht, maar ze zijn staalgrijs, al vanaf de dag dat hij werd geboren, vandaar zijn naam.

‘Hij is dood,’ zegt hij. ‘Al heel lang dood.’

Hij blijft geduldig met me, hoe vaak we dit ook hebben meegemaakt. Ik trek mijn benen op en kruip in het holletje van zijn arm.

‘Hoe weet je dat zo zeker?’ Ik vraag het steeds weer, alleen om het antwoord te horen.

‘Omdat ik hem heb gedood, Annie.’ Hij tilt mijn gezicht op naar het zijne om te laten zien dat hij er honderd procent zeker van is. ‘Ik heb hem zien sterven.’

Waarop ik begin te huilen, omdat ik weet dat hij gelooft dat hij de waarheid spreekt. Ik zou er wat voor geven om het ook te kunnen geloven.

‘Denk je dat je weer aan de pillen moet?’

Dat wil ik niet. Hij buigt naar voren om zijn glas op tafel te zetten. Ik kruip weer tegen hem aan en hij slaat zijn armen om me heen en laat me huilen en huilen tot ik me weer een beetje beter voel. En dat kan soms lang duren. Maar hij blijft geduldig.