Lisa Unger

Halve waarheden

..

..

Oorspronkelijke titel Sliver of truth

Published in the United States by Shaye Areheart Books, an imprint of the

Crown Publishing Group, a division of Random House, Inc., New York

© 2007 Lisa Unger

© 2007 Nederlandse vertaling Uitgeverij Sirene bv, Amsterdam

Vertaald door Mary Bresser

Omslagontwerp Studio Jan de Boer

Foto voorzijde omslag: Trevillion Images

Uitgave in e-rainbow oktober 2011

Alle rechten voorbehouden

ePub: ZetProducties, Haarlem

..

www.mmboeken.nl

www.rainbow.nl

www.lisaunger.com

..

isbn 978 90 5831 630 1

nur 305

..

Van Lisa Unger is eveneens in e-rainbow verschenen:

Breekbaar

Black-out

Mooie leugens

Voor jou wil ik sterven

Vriend van de duisternis

Voor Ocean Rae

..

Die me al voor haar komst op meer manieren heeft veranderd dan ik voor mogelijk had gehouden...

Die meer vreugde en liefde in het leven van Jeffrey en mij heeft gebracht dan we ooit konden bevroeden

...zelfs toen ze nog niet meer was dan de gloed van de zon op het water, was het wachten op haar al een schitterend geschenk.

Wij zijn gezegend met haar aanwezigheid in ons leven.

..

25 december 2005

Proloog

Ze vroeg zich af, is het mogelijk, is het misschien wel normaal, om twintig jaar van je leven met iemand door te brengen en soms meer van die persoon te houden dan je van jezelf houdt, maar hem soms ook echt te haten, zo erg dat je erover fantaseert om hem met je nieuwe gietijzeren grillpan een dreun op zijn hoofd te geven? Of waren dat soort gedachten alleen maar het gevolg van de stemmingswisselingen die je in de overgang op willekeurige momenten totaal buiten jezelf konden brengen? Of van het feit dat die ellendige airconditioner geen partij was voor een keuken waar drie pannen op het vuur stonden en een varkensbraadstuk in de oven lag, terwijl ze hem al twee zomers had gesmeekt dat ding te vervangen?

De hitte leek hém niet te storen; híj zat vlak voor het apparaat, met de Times in zijn handen, zijn voeten op de poef en een glas merlot naast zich op tafel. Hij had weliswaar aangeboden te helpen, maar op de niet behulpzame manier die typisch voor hem was: ‘Heb je hulp nodig?’ (zonder op te kijken uit het sportkatern), en niet ‘Wat kan ik doen?’ (terwijl hij zijn mouwen oprolde) of ‘Ga jij maar even zitten, dan hak ik de knoflook’ (terwijl hij haar een glas wijn inschonk). Dat was volgens haar pas echt hulp aanbieden. Ze wilde dat hij aandrong. Vooral omdat ze wist dat zij nooit zou kunnen gaan zitten lezen met een glas wijn erbij, terwijl hij zich uit de naad werkte om een maaltijd op tafel te zetten voor vrienden (zíjn vrienden, tussen twee haakjes), of hij nu wel of niet haar hulp had afgeslagen.

Ze wierp een blik op de klok en voelde haar stress toenemen. Nog maar een uur voor de gasten kwamen en ze had nog niet eens gedoucht. Ze slaakte een zucht en zette met zo’n klap een pan in de gootsteen dat haar man opkeek van zijn krant.

‘Gaat het?’ vroeg Allen, terwijl hij opstond.

‘Nee,’ zei ze stuurs. ‘Het is hier heet en ik moet nog douchen.’

‘Oké,’ zei hij. Hij liep naar haar toe en pakte de houten lepel uit haar hand. Hij sloeg zijn armen om haar middel en glimlachte op die typische ondeugende manier van hem die haar ook altijd deed glimlachen, hoe boos ze ook was.

‘Rustig aan,’ zei hij en kuste haar hals. Even trok ze zich terug om moeilijk te doen en boosheid te veinzen, maar al gauw smolt ze weg.

‘Waarom vraag je niet om hulp als je die nodig hebt?’ fluisterde hij in haar oor, wat haar een opwindende rilling in haar hals bezorgde.

‘Omdat je dat moet aanvoelen,’ zei ze, nog steeds pruilerig.

‘Je hebt gelijk,’ zei hij tegen het gebied tussen haar keel en haar sleutelbeen. ‘Het spijt me. Wat kan ik doen?’

‘Ach,’ zei ze en voelde zich plotseling kinderachtig. ‘Het is eigenlijk al bijna klaar.’

Hij liet haar los, pakte een glas uit de kast en schonk haar wat wijn in. ‘Wat denk je hiervan? Ga jij lekker douchen, dan begin ik vast met opruimen. Ik stort me wel op de pannen.’

Ze nam het glas aan en kuste hem op de mond. Na twintig jaar vond ze hem nog steeds lekker smaken (behalve dan op de momenten dat ze zich voorstelde hoe ze hem met een grillpan te lijf ging). Ze keek haar West Vil-lage-appartement rond. Vanaf de bar die de keuken scheidde van het eet- en woongedeelte, kon je het bijna helemaal zien. Het was klein en benauwd, maar stond vol met mooie voorwerpen en boeken en foto’s die ze tijdens hun leven samen hadden verzameld. De divan en de bijpassende tweezitsbank waren oud en verschoten, maar van goede kwaliteit en zaten zacht als een omhelzing. De salontafel was een oude deur uit een antiekwinkel in New Hope, Pennsylvania. Hun televisie was, evenals de in het raam geplaatste airconditioning, prehistorisch en moest hoognodig vervangen worden. Hun slaapkamer was zo klein dat er nauwelijks ruimte was voor hun queen-size bed en twee nachtkastjes volgestapeld met boeken. Ze konden zich best iets beters, iets veel groters veroorloven... in Brooklyn misschien, of Hoboken. Maar ze waren met hart en ziel aan Manhattan verknocht en konden het idee niet verdragen door een brug of een tunnel van de stad gescheiden te zijn. Misschien was het gek, maar om die reden en vanwege de huur van maar zeshonderd dollar per maand (onveranderd sinds 1970), en omdat het appartement door Allens broer aan hem was overgedaan toen deze naar een prachtig koetshuis in Park Slope was verhuisd, zaten ze er nog steeds. De kinderen die ze gewild hadden waren nooit gekomen; ze hadden nooit aanleiding gehad om iets groters te zoeken. Maar de laatste tijd voelden ze zich hier niet meer zo op hun gemak.

De nieuwe huisbaas wist dat hij zo’n twee- of drieduizend dollar per maand voor hun appartement kon vangen, dus stelde hij het repareren van dingen die kapotgingen lang uit, in de hoop hen zo te dwingen om op te stappen. En in een oud appartement in een oud gebouw was er altijd wel iets kapot, er was altijd wel een stop doorgeslagen, het lekte altijd wel ergens.

Ze spraken tegenwoordig vaker over verhuizen, maar de prijzen in de stad waren exorbitant. In hun leven waren avontuur en reizen veel belangrijker geweest dan een chic appartement of een flatscreen televisie. Met haar als misdaadverslaggeefster voor verschillende stadskranten en nu, uiteindelijk, voor de Times, en hem als commercieel fotograaf, hadden ze het niet slecht gehad, maar toch moesten er gaandeweg keuzes worden gemaakt. Goed leven, mooie reizen maken en sparen voor hun pensioen, en beknibbelen op de woonkosten. De keuze was nooit moeilijk geweest. Ze hadden de hele wereld gezien en waren diep in hun hart nog steeds ontdekkingsreizigers. Ze waren begin vijftig en hadden hun zaakjes zo goed voor elkaar dat ze binnen tien jaar met pensioen konden gaan, ondanks het feit dat ze nooit een eigen huis hadden gehad.

Over al deze dingen dacht ze na onder de douche, en ze had er een goed gevoel over. Gelukkig werkte de boiler vandaag. Als Ella en Rick, vrienden uit Allens studietijd, straks kwamen, zouden ze een fles wijn van honderd dollar meenemen; Ella zou iets extreem chics en duurs dragen en Rick zou het over zijn nieuwe speeltje hebben, wat dat deze keer ook mocht zijn. Het waren geen snobs, ze waren pretentieloos en aardig. Maar ze waren erg rijk en dat straalden ze aan alle kanten uit, zodat je het wel moest opmerken en met je eigen situatie vergelijken. Als ze niet goed in haar vel zat, stoorde haar dat op een manier die niet goed was. Allen zou het niet begrepen hebben, zo werkte dat niet bij hem. Hij genoot van het succes van zijn vrienden, hun speeltjes, hun vakantiehuizen, alsof hij degene was die ermee was begenadigd. Hij geloofde niet in vergelijken.

Daarover dacht ze na, terwijl ze de conditioner uit haar haren spoelde. Ergens in het appartement, of ergens boven of onder hen, klonk een luid gebonk, hard genoeg om haar uit haar gedachten te doen opschrikken. Misschien was het de boiler, of iets op een andere verdieping. Ze hoopte vurig dat het niet hun gasten waren die vroeg arriveerden. Of de huisbaas, die de ruzie wilde voortzetten die ze met hem hadden gehad over de verschrikkelijke lekkage in de badkamer als er boven hen iemand onder de douche stond. Vandaag hadden ze gedreigd hun huur aan derden in pand te geven, totdat hij het deugdelijk had gerepareerd. De ruzie was zo hoog opgelopen dat hij in zijn moedertaal was vervallen, iets rauws en Oost-Europees, en iets onbegrijpelijks tegen hen had staan brullen. Ze hadden de deur voor zijn neus dichtgegooid en hij was weggestormd, aan één stuk door schreeuwend tot hij beneden was.

‘Die Oost-Europeanen zijn nogal heetgebakerd,’ had Allen onverstoorbaar opgemerkt.

‘Misschien moesten we maar eens opstappen. De rente staat laag. We hebben geld voor een fikse aanbetaling. Jack zegt ook steeds dat we in onroerend goed moeten investeren als we het na ons pensioen echt goed willen hebben,’ zei ze, doelend op hun accountant.

‘Maar de onderhoudskosten... En wie garandeert ons dat de prijzen niet zullen dalen in de komende tien jaar?’ Hij was even stil en schudde het hoofd. ‘We kunnen ons niets in Manhattan veroorloven.’

Ze haalde haar schouders op. Dit gesprek voerden ze vaker en voor geen van beiden was het een heet hangijzer. Ze was er verder niet op ingegaan en naar de boerenmarkt op Union Square getogen om boodschappen voor het avondeten te doen. Op de terugweg was ze hun huisbaas tegengekomen en had ze geprobeerd te glimlachen. Hij was haar nors voorbijgelopen, terwijl hij luidkeels in zijn mobieltje blafte in die taal vol keelklanken.

Ze stapte onder de douche vandaan en sloeg een handdoek om zich heen, wond een andere handdoek om haar lange rode haar en poetste haar tanden. Ze kon de geluidsinstallatie horen in de woonkamer en bedacht dat die harder stond dan haar man gewoonlijk prettig vond. Maar ze hoorde geen stemmen en daar was ze dankbaar voor – geen vroege gasten, geen schreeuwende huisbaas. De douche had haar goedgedaan en ze glimlachte zichzelf toe in de spiegel. Ze vond zichzelf nog best knap, met haar grote groene ogen en sproetige huid, die er nog behoorlijk jong uitzag als je de rimpeltjes rond haar ogen en mond even wegdacht.

Ze neuriede mee met de radio, een pakkend deuntje van een van die American Idol-jochies, en vond het vreemd dat Allen voor dit radioprogramma had gekozen en geen cd van Mozart of Chopin had opgezet, wat toch meer zijn smaak was. Soms probeerde hij ‘hip’ te zijn, vooral als Rick op bezoek kwam. Want Rick was hip – dat beweerde hij tenminste. Ze wilde tegen geen van beiden zeggen dat iemand die het woord hip gebruikte, het meestal niet was. Zij en Ella lachten altijd even heimelijk naar elkaar als Allen en Rick zich als ware trendvolgers voordeden.

Daar was het weer, dat gebonk. Deze keer leek het echter meer op een doffe dreun die uit de woonkamer kwam. Ze deed de deur van de badkamer open en riep de naam van haar man. Er kwam geen reactie en de muziek stond wel erg hard nu, met de deur open. Ze liep langs de slaapkamer naar de keuken. Haar hart sloeg over, terwijl ze nog een keer zijn naam riep.

Er lag iets op de vloer voor haar. Een handschoen? Nee, een hand. De hand van haar man op de vloer. Daarna leek alles te vertragen. Hartaanval! was haar eerste gedachte, toen ze de hoek om ging en hem zag liggen. Ze knielde naast hem neer en hij knipperde met zijn ogen, terwijl hij iets probeerde te zeggen.

‘Allen, lieverd, alles komt goed,’ zei ze, verbaasd over haar eigen kalmte. Haar stem klonk rustig en vastberaden. ‘Ik bel een ambulance. Houd vol, lieverd. Maak je geen zorgen.’

Het zou ook goed komen, verzekerde ze zichzelf met een vreemde berusting. Tegenwoordig kon je een hartaanval best overleven. Hij slikte aspirine. Ze zou hem overeind helpen en hem een tabletje geven tijdens het wachten op de ambulance.

Maar toen zag ze het bloed dat onder hem vandaan stroomde en merkte ze de panische angst in zijn ogen op. En zag ze de mannen bij de deur staan.

Ze waren helemaal in het zwart. Een van hen had een pistool in zijn hand, en de ander een akelig gekarteld mes dat rood was van het bloed. Ze droegen allebei een bivakmuts. Ze versperden haar de weg naar de telefoon.

‘Wat willen jullie?’ vroeg ze, terwijl haar kalmte omsloeg in paniek. ‘Pak alles wat jullie willen.’ Ze keek de kamer rond en besefte dat ze niets van enige echte waarde hadden. Zelfs haar trouwring was niets bijzonders; wel van goud, maar glad. Ze had twintig dollar in haar portemonnee en Allen waarschijnlijk minder. Ze voelde een klamme warmte aan haar voeten en besefte dat het bloed dat onder haar man vandaan stroomde haar had bereikt. Zijn gezicht was bleek; zijn ogen waren nu gesloten.

‘Verroer je niet,’ zei een van de mannen, ze wist niet welke. Het leek alsof alles zich in een waas afspeelde. Ze probeerde te bevatten wat er gebeurde. ‘En zwijg.’

Een van de twee liep snel op haar af en voor ze het zich realiseerde pakte hij haar bij de pols en draaide haar om. Hij wierp een zwarte doek over haar hoofd die hij strak rond haar hals trok. Diep in haar hart wist ze waar het hem om te doen was, maar ze weigerde het te geloven. Toen voelde ze een verdovende pijn onder in haar hals en zag ze sterretjes. Daarna niets meer.