Bij Uitgeverij Van Gennep verschenen van Maria Mosterd

Echte mannen eten geen kaas

Bindi

OMG ik ben zwanger

Maria Mosterd

OMG

ik ben zwanger

Het verhaal van een tienermoeder

e-editie april 2013, naar de eerste druk april 2013

© 2013 Maria Mosterd / Uitgeverij Van Gennep

Nieuwezijds Voorburgwal 330, 1012 RW Amsterdam

Ontwerp omslag Erik Prinsen

Beeld omslag Francosmphotos / Dreamstime

Foto auteur Wout Jan Balhuizen

ISBN 9789060122808 | NUR 301

www.uitgeverijvangennep.nl

Hoe het begon…

Ik leerde Gio kennen toen ik een jaar of dertien was. Het was zomervakantie en hij logeerde bij zijn oom, diens nieuwe vriendin Tanja en haar vier kinderen aan de overkant van de straat. Ik was bezig met een stoepkrijt-watergevecht met mijn buurmeisjes en zat helemaal onder de stoepkrijt, toen ik hem in de deuropening zag staan. Hij stond naar mij te kijken, wat ik eerst niet doorhad, maar later viel het wel op.

Elke ochtend als ik de hond moest uitlaten liep ik over een bruggetje richting een hondenuitlaatveldje. Sinds de dag van het stoepkrijtgevecht stond hij elke ochtend op die brug met een van de zoons van Tanja te vissen. Niet helemaal toevallig, hij vond mij toen al leuk. Ik hem ook, hij zag er mooi uit, hij had ingevlochten haar en een gouden tand. Zijn stem was anders dan die van andere jongens, heel apart en herkenbaar. Hij was een jaar ouder dan ik, had mooie ogen en een leuke kledingstijl: hij droeg een bandana en grote T-shirts met een wijde broek eronder, met zo’n kruis dat wat lager hangt dan hoort. *Dat was toen nog leuk*. Je kon wel zien dat hij uit de grote stad kwam, zulk soort kleding en jongens had je niet echt in Zutphen. Hij liep en deed altijd alsof ie alles onder controle had. Ook als ie stoeide met zijn oom of de zoons van Tanja. Ik vond hem leuk.

Hij wist slim mijn aandacht te trekken door de hele tijd te kijken en af en toe wel met me te praten maar ook weer niet te veel. Een soort aantrekken en afstoten, dat wekte mijn interesse. Ik verwachtte er verder niks van, maar hij maakte er echt werk van: toen we een keer met alle buurkinderen aan het voetballen waren, vroeg hij me of ik al een vriendje had en of ik dat niet zou willen en wat ik later die avond nog ging doen. Helaas, ik moest van mijn moeder altijd op tijd naar binnen ’s avonds, dus we hadden de kans niet om verder te praten over een eventueel ‘ons’.

De weken daarna draaiden we om elkaar heen. We lieten elkaar heel veel merken, door steeds naar elkaar te kijken en te lachen en steeds dicht bij elkaar te staan. Soms raakten we elkaar ‘per ongeluk’ aan en dan gingen we snel weer een beetje verder van elkaar af staan. Maar we durfden niks in woorden te zeggen.

Na twee weken was ik het zat. Er moest iets gebeuren. Het was een donderdagavond en ik schreef op een kaartje: ‘Wil je met mij verkering?’ Helemaal zenuwachtig ging ik naar de overkant om dat kaartje aan hem te geven. Er was niemand thuis. Toen kwam Gio’s oom uit het raam van het buurhuis hangen, waar Gio’s opa en oma woonden. Hij riep dat ze aan het zwemmen waren. Dus ik stopte het kaartje half in de brievenbus, zodat het uit zou steken en ze zouden zien dat er post was. Anders zou iedereen die naar binnen denderde over het kaartje heen lopen. Ik ging in de zomerhitte op mijn slaapkamer zitten wachten tot ze terugkwamen. Tussen ons huis en Gio’s huis zaten een speeltuintje en een zandbak, maar als ik op de goede manier voor het raam stond, kon ik vanuit mijn slaapkamerraam precies op hun voordeur kijken. En ze bleven maar weg. Ik liep elke vijf minuten naar het raam om te kijken of de auto er alweer stond.

Uiteindelijk, om tien uur, waren ze terug en zag ik dat het kaartje niet meer in de brievenbus zat. Een paar minuten later kwam een van de dochters van Tanja aan de deur. Ze vroeg of ik meekwam, want Gio wou me zien, en ik voelde me bijna misselijk. Een raar gevoel in mijn buik, alsof er iets heel leuks ging gebeuren. Ik keek mijn moeder met onschuldige ogen aan en smeekte of ik mocht gaan. Ik moest echt daarheen, hoe dan ook.

‘Je mag gaan, maar niet langer dan een halfuur,’ zei mijn moeder, ‘ik vind het al laat genoeg en je ziet hem morgen ook.’ Ze snapte zó niet dat het heel belangrijk was en dat een halfuur veel te kort was.

Wat zou Gio zeggen? Vond ie me niet stom dat ik een kaartje stuurde? Vond ie me geen schijterd dat ik hem niet rechtstreeks vroeg? Maar hij vroeg mij ook niet. Als hij ja zou zeggen, had ik het dus wel goed gedaan. Als hij nee zou zeggen, zou ik echt afgaan als een gieter.

Bij de overburen zei Tanja meteen dat ik naar zolder moest, waar Gio en haar twee oudste zoons sliepen. Op zolder stond hij al boven aan de trap te wachten. Ik was helemaal in een roes. Als hij ja zou zeggen, zouden we echt een stel zijn. Hij gaf me een knuffel en zei: ‘Ja, dat wil ik wel.’ Daarna zoenden we. Het voelde heel onwennig en heel raar. Ook al waren we al zo’n twee weken elke dag samen, dit was toch heel vreemd en veel dichterbij opeens.

Daarna stonden we maar een beetje bij elkaar en een beetje naar elkaar te lachen. Een van die zoons van Tanja kwam nog kijken, hij begon te lachen en vroeg of we niet moesten zoenen en knuffelen. Het was een beetje ongemakkelijk, ik was blij toen het halfuur voorbij was, ook al wou ik wel heel graag bij hem blijven. Het voelt zo gek als je net verliefd bent en je weet dat de ander ook verliefd op jou is.

De rest van die zomervakantie waren we samen. We waren meestal buiten, dan gingen we vissen of met een bootje varen op het meer in het park. Of we gingen met de hond lopen en af en toe even ergens snel zoenen, voordat iemand ons zag. Niet dat dat erg zou zijn, maar we waren allebei verlegen. We keken veel films, bij Gio’s oom en Tanja op zolder. Daar zaten we altijd onder de deken naast elkaar een beetje te friemelen. Veel meer konden we niet doen, want echt alleen zijn konden we niet in dat huis met al die kinderen.

Soms was hij bij mij en dan zaten we op mijn kamer muziek te luisteren, maar mijn moeder kwam steeds kijken wat we aan het doen waren. Dan moest ze weer zogenaamd de was doen boven of ze kwam drinken brengen. Dat was heel irritant, dus meestal waren we buiten.

Na de zomervakantie zou Gio teruggaan naar zijn moeder in Rotterdam. Ik was bang dat het uit zou gaan en dat ik hem nooit meer zou zien, maar dat was niet zo. Gio zei: ‘Je blijft voor altijd mijn schatje.’ Hij probeerde zo veel mogelijk in de weekenden bij zijn oom te zijn om mij te zien, want ik mocht zelf niet alleen naar Rotterdam, daar vond mijn moeder me nog te jong voor. Maar we zagen elkaar niet vaak genoeg. Na zes maanden ging het toch uit. Ik weet eigenlijk niet eens meer waarom. Zo gaan die dingen gewoon.

Hij kreeg een nieuwe vriendin en ik was ondertussen in aanraking gekomen met een heel ander soort jongens. Daardoor kwam ik ook in aanraking met drugs en drank en begon ik sigaretten en jointjes te roken. Ik ging minder naar school en mijn cijfers gingen heel snel omlaag. Mijn moeder wist niet wat er met me aan de hand was, ik was zo min mogelijk thuis en als ik thuis was ging ik meteen naar mijn kamer. Ik wist zelf ook niet goed wat er met me aan de hand was maar ik vond het fijn om met die grote jongens om te gaan. Ik bleef vaak hele dagen bij ze rondhangen. Ook al gebruikten ze me alleen, het voelde alsof ik erbij hoorde, alsof ze me wilden. Ik dacht: alles is beter dan gewoon saai elke dag naar school gaan en leren over natuur- en scheikunde, waar ik later nooit iets mee ga doen. Op school had ik wel meiden waar ik mee omging, maar met geen van hen was ik echt close. Ze hadden het over make-up en naar de stad gaan om rond te lopen en kleding te kijken die ze niet konden kopen omdat ze geen geld hadden. Die dingen boeiden mij totaal niet. Die jongens met wie ik omging, hadden het over heel andere dingen. Over seks, drugs, stoere praat over wat ze allemaal wel niet hadden gedaan en hoe vaak ze hadden vastgezeten en voor hoelang. Dat was wel even wat anders dan windowshoppen.

In die tijd zag ik Gio nog af en toe voorbijkomen op weg naar zijn oom en tante en dan kruisten onze blikken elkaar. Hij zag er nog altijd heel goed uit.

Op een gegeven moment wist mijn moeder niet meer wat ze met me aanmoest, ik luisterde nergens meer naar, ik was bijna niet thuis, en toen voor haar de maat vol was, moest ik naar een internaat. Drie internaten en twee pleeggezinnen verder was ik zo doorgedraaid dat ik het kleine beetje vertrouwen dat ik nog had in mensen helemaal kwijt was. Donna, een vriendin die ik in mijn laatste internaat had leren kennen, was de enige die ik nog vertrouwde. Wij waren heel close geworden, omdat zij hetzelfde soort verleden had als ik. Ze begreep heel goed hoe ik in elkaar zat. Mannen vertrouwde ik al helemaal niet meer. Dat had te maken met die foute jongens, maar ook met mijn vader, die er mijn hele leven nooit voor me was geweest. Toen ik een jaar of zeventien was, kwam ik Gio weer een keer tegen bij mijn moeder in de straat. Hij was nog steeds die jongen die ik op mijn dertiende had leren kennen. Iemand die alles onder controle had en heel chill door het leven ging. Ik dacht aan wat hij vroeger had gezegd, met zijn aparte stemgeluid: ‘Jij blijft voor altijd mijn schatje.’ Ik keek naar zijn bruine ogen die nog steeds even mooi waren, zijn lach die nog steeds even lief was, zijn uitstraling die nog steeds even relaxed was als vroeger. Al wist ik niet of ik ooit weer een man zou kunnen vertrouwen, met hem zou ik het misschien wel durven proberen…

Ik zat toen in een internaat in Deventer. Hij kwam erheen met de trein. We liepen door het park achter het station, daar was een soort kinderboerderij met veel vogels in kooien. Op een bankje tussen die vogels gingen we zitten. Ik luisterde naar hem terwijl hij praatte over zijn muziek – hij was rapper. Hij kwam steeds dichter bij me zitten en deed zijn arm om me heen. We begonnen te zoenen en ik was even helemaal in de wolken, tot ik opeens voetstappen hoorde. Toen we opkeken, waren er twee zwervers op het bankje naast ons komen zitten met een fles bier in de handen. Ze zaten naar ons te kijken en lachten hun rotte tanden bloot.

‘Laat je door ons niet stoppen hoor, wij zitten hier gewoon even, we zitten hier meestal even rond deze tijd,’ zei een van de mannen. Ik keek Gio aan en wist niet of ik nou moest lachen of bang moest zijn, maar Gio stond heel chill op en pakte me bij mijn hand.

‘We gaan wel ergens anders zitten,’ zei hij en hij groette heel relaxed de mannen, die hem teruggroetten met het bier in hun hand. Vanaf die dag was dat park met de vogels ons speciale plekje, we spraken daar altijd af en zoenden tussen de vogelkooien.

Ik was zo blij dat ik iemand had buiten het internaat, iemand die lief was voor mij en losstond van alle problemen die ik in mijn leven had. Ik voelde me veilig bij hem en hij zei zo vaak dat ik mooi en lief was dat ik me ook sterker ging voelen. Met hem kon ik de wereld wel aan. Ik ging vaak stiekem een paar uur bij hem langs. Dan belde ik ’s morgens vanaf mijn werk – ik werkte in een hotel als kamermeisje – en ging ik naar Rotterdam. De leiding in het internaat mocht het niet weten, dus ik zei dan dat ik met Donna de stad in ging.

Een paar maanden later werd ik achttien en mocht ik weg uit het internaat. Ik vertrok zo snel mogelijk naar Rotterdam. Ik had op mijn verjaardag best veel geld gekregen van mijn oma, waar ik het een hele tijd mee zou kunnen volhouden. Ik dacht mijn ware liefde gevonden te hebben. Ik had een kamer waar ik onder toezicht van een huisbazin op mezelf mocht wonen. Eindelijk zou mijn echte leven beginnen. Gio en ik zouden samen rijk worden, hij zou doorbreken met zijn muziek, we zouden mooie auto’s krijgen en een vrijstaand huis met een roze tapijt, een waterbed en een rond bed en een aparte studio erin en een grote tuin. Ik zou voor het huis gaan zorgen en later zouden we twee dochters krijgen, en misschien ook een zoon, want dat wou Gio graag. Ik wist zeker dat ik voor altijd bij hem wou blijven.

Hoofdstuk 1

Baby in buik: 10 weken +

Gewicht: 60 kilo

Drank: 3 flessen

Sigaretten: 2 en een beetje

Ruzies: 2

Zwangerschapstests: 7!

OMG, ik ben zwanger! Ik keek naar het staafje en het stond er luid en duidelijk: een dik vet blauw kruis. Zwanger, en van hem nog wel, great! En nu?

Ik zat op de wc en nam nog een slok van mijn borrel. ‘Ik ben zwanger,’ zei ik hardop tegen mezelf, ik kon het gewoon niet geloven. Ik zette mijn glas op de grond, gooide het staafje in de wasbak en pakte wat wc-papier. Ik trok mijn broek op en liep met mijn borrel naar mijn kamer, plofte op mijn bed neer en keek afwezig naar Carlo en Irene, die weer een of ander gadget aan het promoten waren. Ik nam nog een slok. ‘Ik ben gewoon zwanger,’ zei ik nog maar een keer.

Ik keek naar mijn drankvoorraad, die was op. Ik viste mijn laarzen onder mijn bed vandaan en trok ze aan. Toen maakte ik mijn grote gele spaarvarken met bloemen open en peuterde er een briefje van vijftig uit. Ik pakte mijn jas en liep de eerste trap af, langs de etage van de middelbareleeftijdmannen die je nooit zag of hoorde maar waarvan je wist dat ze je bekeken als ze de kans kregen. Nog één trap naar de begane grond. De huisbazin groette me met een nieuwsgierige blik van ‘waar ga je naartoe?’ Die negeerde ik, ik moest me concentreren op de tocht naar de supermarkt.

Hoe het kwam, wist ik niet, maar alleen durfde ik de laatste tijd niet zo veel meer, terwijl ik vroeger nooit bang aangelegd was. Ik had sinds ik in Rotterdam woonde een soort pleinvrees ontwikkeld. In elk geval vond ik het nogal lastig om op straat te lopen. Ik ging nooit ergens alleen naartoe, maar de Albert Heijn lukte op zich wel, want daar was ik de eerste paar keer samen met Gio heen gegaan, en nu wist ik precies hoe ik er moest komen, en wie er wanneer achter de kassa zat. Ik liep de deur uit, de straat in, groette de man in het buurtwinkeltje, stopte omdat er een tram langs kwam scheuren, en liep verder.

Bij de Albert Heijn ging ik meteen naar mijn meest vertrouwde gangpad: drank! Ik pakte twee flessen martini en haalde cola in het gangpad ernaast. Ik dacht altijd: als ik het maar blijf mixen met cola word ik geen alcoholist. Ik liep verder naar de zwangerschapstests. Ik geloofde het gewoon niet, ik moest echt meer tests doen. Misschien was er wel iets mis met die eerste test. Ik nam van elk merk één test, en twee van Clearblue, omdat die het betrouwbaarst was, volgens de reclame =p. Ik ging in de rij staan bij de kassa. Het meisje achter de kassa keek naar mijn boodschappen, keek naar mij en trok een veel te duidelijk met oogpotlood getekende wenkbrauw op. ‘Heb jij ook zo’n moeite om je wenkbrauwen een beetje mooi te epileren?’ zei ik tegen haar en trok mijn eigen niet-bijgetekende wenkbrauwen op. Ze bleef me arrogant aankijken en scande de zwangerschapstests terwijl ik mijn drank en cola in een tas deed. Ze zei wat ik moest betalen en ik gaf het briefje van vijftig. Met een chagrijnige kop gaf ze me mijn wisselgeld en ik ging de winkel uit. Nou moest ik heel veel gaan drinken om te kunnen plassen, dacht ik en liep snel naar huis. Ik was nu ook wel toe aan een borrel en een peuk.

Toen ik thuiskwam, moest ik al plassen. Ik zag een waxinelichtjeshouder staan, een lelijk roze bakje van de Xenos met een soort gelachtige stekels rondom. Ik haalde het waxinelichtje eruit en nam het bakje mee naar de wc. Het was nog een heel gedoe om erin te plassen: ik hing half boven de pot, met de ene hand schoof ik het bakje heel onhandig onder me, met mijn andere hand hield ik mijn shirt vast, zodat ik kon zien waar ik plaste. De test stopte ik maar even in mijn mond. Ik had besloten te beginnen en te eindigen met een Clearblue, voor de zekerheid. Ik doopte het eerste staafje in de plas en wachtte – ik hield het expres verkeerd om zodat ik de uitslag nog niet kon zien. Ik haalde de test eruit, deed het dopje erop, gooide de plas weg en spoelde het bakje om voor de volgende ronde.

Toen ik uit de wc kwam, stond mijn veel te nieuwsgierige huisgenoot in de keuken. Zij had de kamer naast mij en we moesten de keuken, wc en douche delen -_-. Ze was een zelfbenoemd kunstenares, ze schilderde, ze zat in een koor, kon nauwelijks normaal Nederlands en had om de twee maanden een nieuwe vriend van wie ze echt hield en waar ze echt een kind mee wou. Zo ging het al zolang ze uit huis was, ze was midden dertig, dus al best lang. Sharifa heette ze. Ik liep snel met mijn bakje en staafje langs Sharifa naar mijn kamer en deed de deur dicht. Oké, nu waren er wel twee minuten om, nu zou er vast wel staan of ik wel of niet zwanger was. Ik keek voorzichtig en daar stond het: een dik vet blauw kruis. ‘Verdomme!’ zei ik en kreeg tranen in mijn ogen. Om dat tegen te gaan schonk ik snel een borrel in en nam een flinke slok. Misschien moest ik ook water drinken, en sap om het geheel in mijn maag niet te waterig te maken. Ik pakte een flesje en vulde het met water, en ik pakte een pak sap uit de koelkast.

Ik dronk – alcohol, water, sap – tot ik buikpijn kreeg omdat ik zo vol zat en wachtte tot ik weer moest plassen. Na de zevende test moest ik misschien toch wel concluderen dat ik echt zwanger was. Er zat een baby in mijn buik, die nu hartstikke dronken rondzwom in mijn baarmoeder. O God. Ik ging achter de laptop zitten om te zoeken naar een verloskundige in de buurt. Stom genoeg zat er een bij mij in de straat, naast de snackbar nog wel. Ik kwam daar zo vaak, maar het was me nooit opgevallen. Ik belde ze behoorlijk nerveus, alsof ik de politie belde om mezelf aan te geven voor diefstal of zo.

‘Goedemiddag, hoe kan ik u helpen?’

‘Ja hallo, ik kom er net achter dat ik zwanger ben en ik wil graag een afspraak,’ zei ik en wachtte op een reactie.

‘O gefeliciteerd, wat een geweldig nieuws zal dat voor u zijn!’

*Nou, geweldig!*

‘Ik zal eens even in de agenda kijken voor wanneer ik u kan inplannen voor een echo,’ zei ze op een toon alsof ze dit de hele dag deed, wat ook zo was waarschijnlijk. ‘Weet u hoelang u zwanger bent ongeveer?’ vroeg ze beleefd.

‘Nee,’ zei ik. Het was even stil.

‘Oké, wanneer was uw laatste menstruatie?’ vroeg ze.

‘Ik heb geen flauw idee,’ zei ik. Volgens mij was het al een tijdje geleden, ja dat moest wel, want ik kon me niet herinneren wanneer ik voor het laatst tampons had gebruikt. Meestal was het rond volle maan, maar ik had al zeker twee of drie volle manen gezien zonder ongesteld te zijn. Al wist ik dat ook niet zeker, want ik was meestal nogal ver heen, van de drank. Dat zei ik die vrouw maar niet. Ik bleef stil tot ze zelf met iets kwam.

[...]