Gabrielle Wittkop

De necrofiel

Vertaald uit het Frans door Hester Tollenaar

e-editie juli 2013, naar de eerste druk juni 2013

Oorspronkelijke titel en uitgave Le nécrophile, Régine Deforges, 1972 / Editions Gallimard, 2005

© 2005 Editions Gallimard, Parijs

© Nederlandse vertaling Hester Tollenaar / Uitgeverij Van Gennep

Nieuwezijds Voorburgwal 330, 1012 RW, Amsterdam

Ontwerp omslag Léon Groen

ISBN 9789060123676 | NUR 302

www.uitgeverijvangennep.nl

Ter nagedachtenis aan C. D., die in de dood is beland zoals Narcissus in zijn spiegelbeeld.

12 oktober 19…

De grijze wimpers van het meisje werpen een grijze schaduw op haar wang. Om haar lippen speelt de ironische en sluwe glimlach van hen die er meer van weten. Twee ontkrulde lokken omlijsten haar gezicht en hangen neer tot op het festoen van haar hemd, dat is opgetrokken tot onder haar armen en een buik onthult die de blauwig witte kleur heeft van bepaalde porseleinsoorten uit China. De venusheuvel, vlak en glad, glanst licht onder de lamp; het lijkt of er een laagje zweet op ligt.

Ik heb haar dijen uit elkaar geschoven om de vulva te bekijken, smal als een litteken en met doorzichtige bleekpaarse lippen. Maar voorlopig is het lichaam nog wat stijf, wat verkrampt, ik moet een paar uur wachten, tot de warmte in de kamer het zacht zal hebben gemaakt als was. Dus zal ik wachten. Dit meisje is het waard. Ze is werkelijk een beeldschone dode.

13 oktober 19…

Gisteravond heeft het meisje een gemene streek met me uitgehaald. Ik had het kunnen weten, met die glimlach van haar. Terwijl ik binnengleed in haar vlees dat zo koud, zo zacht, zo heerlijk nauw was als alleen doden kunnen zijn, opende het kind ineens een oog, glazig als dat van een octopus, en spuwde met een afschrikwekkend borrelgeluid een zwart braaksel van een mysterieus vocht over me heen. Uit haar mond, wijd open als in een Gorgonenmasker, bleef een stroom sap komen, waarvan de geur zich verspreidde in de kamer. Het hele gebeuren bedierf mijn genot enigszins. Ik ben gewend aan betere manieren, gewoonlijk zijn de doden proper. Bij hun heengaan hebben ze zich al ontdaan van hun uitwerpselen, zoals men zich ontdoet van een smadelijke last. Hun buik klinkt hol en hard als een trom. Hun indringende, zuivere geur is die van de zijdevlinder. Een geur die afkomstig lijkt uit het hart van de aarde, het rijk waar muskuslarven tussen de wortels dwalen, waar micaplakken ijzig zilver glanzen, daar waar het bloed van toekomstige chrysanten opborrelt, tussen het korrelige turf en het zwavelige slijk. De geur van de doden is die van de terugkeer tot de kosmos, van de hoogste alchemie. Want niets is zo schoon als een dode, en met het verstrijken van de tijd wordt hij alleen maar schoner, tot hij de zuivere eindstaat bereikt van die grote ivoren pop met de verstilde lach en de eeuwig gespreide benen die in ons allemaal zit.

Zeker twee uur moet ik bezig zijn geweest met het schoonmaken van het bed en het wassen van het meisje. Die kleine braakster van ranzige inkt heeft echt het temperament van een octopus. Het lijkt erop dat ze zich van al haar gif heeft ontdaan, ze ligt braaf op de lakens. Die valse glimlach. Die kleine handen met kleine nageltjes. Een uit het niets opgedoken blauwe bromvlieg landt steeds weer op haar dijen. Ik krijg snel genoeg van het meisje. Ze behoort niet tot de doden van wie ik met pijn in mijn hart afscheid neem, zoals van een vriend bij wie men met verdriet weggaat. Ze had vast een vilein karakter, ik zou erop durven zweren. Af en toe komt er nog een diep geborrel uit haar dat me wantrouwen inboezemt.

14 oktober 19…

Vannacht, toen ik het meisje in een plastic zak wilde stoppen om haar bij Sèvres in de Seine te gooien, zoals ik in deze gevallen de gewoonte heb te doen, slaakte ze ineens een zucht van wanhoop. Moeizaam en langdurig siste de s van Sèvres tussen haar tanden, alsof ze een onverdraaglijk verdriet voelde vanwege het naderende afscheid. Mijn hart kromp ineen van diep medelijden. Blijkbaar had ik de nederige en stugge charme van het kind geen recht gedaan. Ik wierp me op haar, bedekte haar met kussen, schuldbewust als een ontrouwe minnaar. Ik haalde een borstel uit de badkamer en deed haar haar, dat mat en broos was geworden, ik wreef haar lichaam in met oliën en parfums. En ik heb het kind nog ik weet niet hoeveel keren bemind, tot de dag het raam achter de gesloten gordijnen wit deed oplichten.

15 oktober 19…

De weg naar Sèvres is de weg van alle vlees en daar kan de braakster met haar gezucht niets aan veranderen. Helaas!

2 november 19…

Dag van de doden. Geluksdag. [...]