Over het boek

Een vrouw met een leven als een appel belandt tijdens haar dagelijkse boodschappen in de supermarkt op een vreemd feestje. Een aannemer doet wel erg lang over de verbouwing van een kleine badkamer en een leraar krijgt tijdens een examen plotseling medelijden met zijn zwoegende leerlingen. In ‘Touw’ verandert de kattenoppas een grachtenpand in een berglandschap. Ze heeft haar tent opgezet naast de keukentafel. ‘Overdag zie ik vanuit mijn tent de wolken voorbijtrekken. Vijf gaten heb ik gehakt, in vijf vloeren. Het dakraam heb ik opengezet zodat de vogels vrij spel hebben. In kamp 1 heeft een merel een nest gemaakt op de linnenkast.’

Ogenschijnlijk gewone mensen komen in verrassende situaties terecht. De spanning tussen binnen- en buitenwereld is steeds aanwezig.

Over de auteur

Michelle van der Kind (1978) publiceerde op de literaire websites Hard//hoofd en De Optimist. In 2015 won zij de schrijfwedstrijd van het Haarlems Dagblad en in 2017 werd zij geselecteerd voor Scheltema’s Schrijfacademie. Ze is docent Nederlands en brengt haar vrije tijd graag klimmend op de rotsen of wandelend in de Franse bergen door.

Dit ebook is gemaakt door Ferdinand Rusch van Formaat te Haarzuilens. De rechten van deze eWorkflow en de CSS berusten bij Ferdinand Rusch. Plagiaat is verboden, hulp vragen is toegestaan. Dit kader wordt niet gepubliceerd in het ebook. Het wordt op prijs gesteld om klachten of opmerkingen over het ebook door te geven. Dat kan naar studio@formaat.nl.

Titelpagina

Michelle van der Kind

Sea, seks & witlof

Gibbon Books

Colofon

Eerste druk 2021

Copyright © tekst: Michelle van der Kind

Vormgeving omslag: Marry van Baar

Omslagillustratie: Réka Fekete

Vormgeving binnenwerk: Asterisk*, Amsterdam

Verzorging e-book Ferdinand Rusch, Formaat

Auteursportret: Jan Reinier van der Vliet

© Deze uitgave: Gibbon Books

ISBN 978 90 6446 151 4

ISBN e-boek 978 90 6446 155 2

NUR 301

gibbonbooks.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm, geluidsband, internet, digitale drager of op welke andere wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Sea, seks & witlof

Mijn leven is een appel, dacht Hilde toen ze met haar boodschappen terug naar huis fietste. Rond, rond en saai, een doodgewone Elstar. De gebeurtenissen van zojuist in de Jumbo hadden haar wakker geschud, het had allemaal best langer mogen duren. Haar oren suisden nog na en ze kon wel wat lipgloss gebruiken, maar ze was op de goede weg: haar leven zou snel weer een passievrucht worden. Of een banaan desnoods.

Op de smalle gangpaden tussen de schappen had het gekrioeld van de mensen. Ze graaiden naar de producten alsof er over een uur niets meer te krijgen zou zijn. Vandaag eens geen doperwten, dacht Hilde, vandaag moet alles anders. Mandarijnen en witlof dus. Dat at ze normaal gesproken nooit.

Ze had niet meteen een net mandarijnen kunnen pakken: een vrouw versperde haar de weg terwijl zij het etiket van de bio-sinaasappels probeerde te ontcijferen. Toen Hilde wilde omlopen, moest ze bij de weegschaal wachten op een jongen met dopjes in zijn oren. Het was hier ook allemaal zo krap.

‘Groente wordt tegenwoordig bij de kassa gewogen,’ zei Hilde. Ze tikte op zijn rug en wees op de broccoli in zijn handen. ‘De weegschaal print geen etiketjes meer.’

De jongen haalde een dopje uit zijn oor en keek haar geërgerd aan. De muziek die hij tussen duim en wijsvinger hield, loste op tussen de groente. Op zijn T-shirt stond met grote letters Lost Highway. ‘Ik wil gewoon weten hoeveel ik koop,’ zei hij. ‘Heeft u daar last van, of wat?’

Op dat moment spatte achter in de winkel glas uiteen op de tegels. Er veranderde iets in de omgeving. De lucht leek te trillen, een zacht zinderen dat Hilde alleen kende van strandvakanties met parasols en bruine lichamen in de discotheek. De jongen haalde ook het andere dopje uit zijn oor.

Uit de intercom klonk de muziek boven hun hoofden steeds harder, een keyboard, een achtergrondkoortje. Het hoofd van de jongen nam het ritme over. Hij pakte de broccoli van de weegschaal, gooide hem ritmisch dansend in de lucht, één keer, twee keer, drie keer, steeds hoger, tot de broccoli op de grond terechtkwam. Een kind van een jaar of zeven griste de stronk als een rugbybal mee en verdween achter het vlees. De kip was in de aanbieding.

Een donkere mannenstem zette het eerste couplet in. Sea, sex and sun. Serge Gainsbourg. En Jeanine. Ze herinnerde zich hoe ze het liedje samen hadden geluisterd. En hoe het weer zou moeten worden, nu het nog kon, nu ze nog aan de jonge kant was. Met of zonder Jeanine, dat maakte niet uit. Ze moest weg van de appels, weg van de bureaustoel, weg van lekker even met de poes op schoot terwijl de doperwten ontdooien.

‘Ik wil er graag langs,’ riep Hilde. ‘Naar de witlof.’

De biovrouw stond vlak achter haar met de mandarijnen in haar mand. ‘Witlof?’ vroeg ze terwijl ze met haar wijsvinger haar brilletje terug omhoogduwde. ‘Wil je dat echt?’ Ze schudde haar grijze haren los, bewoog haar heupen op het ritme van de muziek. Hilde kon haar nauwelijks verstaan, zo hard zong het achtergrondkoortje nu.

Een blozende man met bananen in zijn mandje knikte: ‘Gaat u maar lekker. Het is voor mij ook spannend.’

‘Hopla!’ riep de jongen. ‘Ik begin wel! Ik was toch al warm.’ Hij kwam dicht op Hilde staan en stak zijn armen in de lucht. Zijn ongetemde zweetlucht vermengde met de geur van appels. Voor haar gezicht begonnen de letters Lost Highway te dansen. Ze merkte dat ze naar hem toe bewoog. Sea, sex and sun klonk vanuit het plafond. Eerst het achtergrondkoortje met het refrein: sea, sex and sun. Toen Gainsbourg: le soleil au zénith, vingt ans, dix-huit, dix-sept ans à la limite, je ressuscite, sea, sex and sun, toi petite, tu es de la dynamite.

‘U durft niet hè?’ vroeg de bananenman. Hij ritste zijn jas open. ‘Komt u maar, ik help u wel.’ Hij nam haar hand, trok haar bij de biovrouw en de jongen vandaan, leidde haar langs de tomaten en de witlof. Bij de kruidenplantjes hield hij stil, zijn arm stevig om haar middel.

‘Ik zou graag ruige seks met u willen,’ fluisterde hij in haar oor. Ze voelde haar oorschelp heet worden van zijn adem, en ook een beetje vochtig. ‘Er is nog plek tussen het brood.’

Ze keek opzij, naar zijn verhitte gezicht en de bananen in het mandje. ‘Tussen het brood?’ vroeg ze.

‘Of wilt u liever op de kazen?’ Hij wees naar het koelvak met camembert en bleu d’Auvergne. ‘Maar daar liggen wel al mensen.’

‘Nee.’ Hilde schudde haar hoofd. ‘Tussen de broden lijkt me prima.’

Sea, sex and sun. De man pakte haar hand en trok haar mee naar de bakkersafdeling. Le soleil au zénith, zong Gainsbourg, me surexcitent, tes p’tits seins de bakélite, qui s’agitent. Normaal deed ze het niet met mannen, maar voor vandaag maakte dat niet uit.

Twee vrouwen lagen te vrijen op de vleeswaren, ze hadden de salami opzijgeschoven. Op de kazen knuffelde de bedrijfsleider met iemand die onzichtbaar onderop lag en de vakkenvuller stond bovenop de stelling met chips te zoenen met het meisje van de kassa, terwijl de jongen met zijn broek op de enkels toekeek hoe hun tongen om elkaar heen kronkelden.

Hilde ging op de manden liggen. Het brood onder haar hoofd was warm en rook heerlijk vers. De bananenman trok al playbackend zijn jas uit, daarna ook zijn trui, schoenen en broek. Zijn ruitjesblouse hield hij aan.

‘Wacht,’ riep Hilde over de muziek heen. Ze kwam overeind. ‘Het is misschien handiger als ik me ook uitkleed.’

‘Dat lijkt me wel,’ riep de bananenman terug. Hij stak zijn armen in de lucht, gooide zijn hoofd achterover, danste het refrein mee. Hilde zong Sea, sex, and sun en draaide uitdagend om de bananenman heen. Langzaam kleedde ze zich uit, eerst haar panty, toen haar jurk. Ze kuste hem, hij smaakte naar rauwe wortel en aubergine. Ze haalde haar lippen van de zijne en veegde ze af. Hij maakte meteen een zak croissants open en begon te eten.

‘Wil je niet verder dan?’ vroeg ze.

‘Jawel. Ik dacht: met haar zou ik wel een beschuitje willen eten, alleen bij deze muziek horen geen beschuitjes. Wél croissants. Wil je er ook een?’

Ze schudde haar hoofd. De vrouwen die zojuist nog in de vleeswaren hadden gelegen kwamen swingend op haar af, trokken aan haar armen, duwden haar weg van de broodmanden. De jongen ging bij de bananenman liggen. Samen aten ze van hetzelfde croissantje, terwijl de biovrouw giechelend onder hun voeten kietelde met een afwasborstel.

Hilde danste. Ze voelde haar borsten deinen en haar billen trillen. Het kassameisje met de zware wimpers bewoog zwoeler dan zij en de twee vrouwen konden niet van elkaar afblijven, maar het maakte niet uit, want Gainsbourg bleef zingen. De bio-vrouw stak de afwasborstel in de lucht, zwaaide ermee in het rond terwijl ze haar heupen van links naar rechts zwiepte. Vanuit het gangpad met de pasta kwam een sliert lichamen in polonaise tevoorschijn. Alleen de wat oudere mensen hadden hun ondergoed aangehouden. Een rollator stond behoorlijk in de weg, het omaatje jongleerde met eieren en zigzagde in een steunonderbroek tussen de lichamen door terwijl ze af en toe iemand op zijn billen petste. Gainsbourg bleef maar door de speakers hijgen. Hilde zwaaide met haar armen, deed iets wat op een pirouette moest lijken. Ze had het warm en kuste in het rond, tussen haar borsten parelde zweet. Ze voelde zand tussen haar voeten, de bries in haar haar, en hoorde de zee ruisen. De zee, die met de stem van Jeanine in haar oor fluisterde dat het zo goed was, dat dit de goede weg was en dat ze vooral dóór moest gaan. Hilde pakte het hoofd van het kassameisje tussen haar handen, sloot haar ogen en kuste haar lippen, proefde zilte chips.

Het ruisen zwol aan, Gainsbourg verdween langzaam naar de achtergrond tot ze hem niet meer hoorde. Hilde stak haar handen vooruit, zocht met haar lijf, met haar lippen in de ruimte om zich heen naar huid, naar warmte, naar zweet, naar iets om tegenaan te dansen, maar vond alleen leegte.

Ze opende haar ogen.

De dansvloer lag er stil bij. Mensen trokken mandjes achter zich aan. Het omaatje met de rollator was al op weg naar de kassa, de jongen legde snel de broccoli tussen de kazen.

Hilde raapte haar kleding bij het brood vandaan. De bananenman had zich al aangekleed en stond met twee zakken oerbrood in zijn handen. Bij de wijn stond de biovrouw zich nog aan te kleden, toen ze Hilde zag kijken, wenkte ze.

Hilde moest over een rode plas met scherven heen stappen.

‘Het is tijd om af te rekenen,’ zei de biovrouw terwijl ze samenzweerderig Hildes arm pakte. ‘Heeft u genoeg plezier gehad? Ik heb het gevoel dat u misschien niet helemaal aan uw trekken bent gekomen.’

Hilde kleedde zich giechelend aan. Haar handen trilden, het lukte niet om haar jurk dicht te knopen.

‘Laat mij maar,’ zei de bio-vrouw.

Hilde liet haar armen langs haar lichaam zakken.

Met haar gezicht heel dicht bij dat van Hilde fluisterde de vrouw: ‘U bedoelt: What the fuck was dat?’ Ze legde haar hand op Hildes schouder. ‘Het is ook vreemd. De volgende keer zult u sneller contact leggen.’

‘Is het echt al voorbij?’

‘Tot het weer opnieuw begint.’

‘Ik ga nu boodschappen doen,’ zei Hilde en ze liet de biovrouw achter bij de wijnen.

Bij de kassa stond een rij. De bananenman was aan de beurt en rekende af terwijl hij op het scherm van zijn telefoon keek. Hilde sloot aan achter de jongen, de dopjes zaten weer in zijn oren. Het kassameisje met de zware wimpers keek haar niet aan toen ze de groente woog. De witlof was goedkoper dan Hilde had gedacht. Het was het seizoen.

Toen de ketel floot

In de keuken vulde Tess de fluitketel. Ze wachtte aan het campingtafeltje tot het water kookte. Het labeltje van het theezakje bungelde over de rand van haar mok. Rooibos maar weer, bij gebrek aan beter. Wees blij met wat je hebt, zei het labeltje van Pickwick. Wie bedacht die uitspraken? Wat waren dat voor mensen? Aan hun massief houten keukentafels lekker leuzen verzinnen, tips de wereld in smijten en wijsheden verkondigen terwijl ze van hun cappuccino nipten – ze moesten hun kop houden.

Tess trok het labeltje los en vouwde het dubbel. Ze keek om zich heen, naar de opgestapelde verhuisdozen, het verlepte bloemetjesbehang, de koude vloeren. Ze moest opnieuw beginnen. Hier in deze andere stad, in dit lege appartement. Haar meubels wachtten nog in de opslag, de wifi zou pas volgende week aangesloten worden en Danny had nu zijn eigen leven.

‘Je bent niet de enige, ‘fluisterde ze tegen de fluitketel op het vuur, ‘iedereen is weleens alleen.’

Op haar telefoon kwam een melding binnen. Volgens de taalapp was het nu tijd om vijf minuten Italiaans te oefenen. Vijf dagen liep ze nu achter. Ze schoof de melding weg, zette het beeldscherm op zwart. Ze was toch niet van plan om naar Italië te gaan.

Juist toen de ketel begon te fluiten, viel haar oog op een donkere vlek op het behang, net boven het tafelblad. Ze schoof het pak hagelslag opzij en bracht haar gezicht dichterbij. Ze voelde, haar wijsvinger verdween. Geen vlek dus, maar een gat. Hoe vaak had ze nu in deze keuken ontbeten? Vijftien keer? Dat gat was haar niet eerder opgevallen. Het was ook niet groot, maar nu ze het eenmaal gezien had, kon ze zich niet voorstellen dat het er niet geweest was. Ze trok haar vinger terug, stapte achteruit.

Ze goot het hete water op het zakje, liet de mok op het aanrecht afkoelen. De tafel schoof ze opzij, tegen de ijskast aan. De poten schraapten over de tegels, door de trillingen danste het pak hagelslag over het tafelblad tot het over de rand viel en met een doffe plof op de vloer terechtkwam.

Ze knielde bij de muur, legde haar linkeroog op het gat. Aan de andere kant een huiskamer. Naast een hippe gele bank een grote pannenkoekenplant op een houten bijzettafel. Rechts van de bank een kast met boeken, een groepje van drie verschillende soorten cactussen en een flesje met droogbloemen. Opgerold op het kleed lag een kat tevreden te slapen in de zon. Dat leek poes Mimi wel! Tess drukte haar oog dichter op het gat. Die designbank, de pannenkoek, poes Mimi – daar aan de andere kant van de muur had ze zelf gewoond.

Maar had iedereen tegenwoordig niet een pannenkoekenplant? Een cyperse kat, een rij designboeken, cactussen. Het was het soort inrichting dat zó uit een tijdschrift kwam. Elle Wonen of zo. In die kamer kon iedereen wel wonen.

Ze haalde haar oog van het gat, ging met haar rug tegen het behang zitten en liet haar achterhoofd tegen de muur steunen, haar ogen gesloten.

Achter haar rug, vlak naast haar oor, viel een deur dicht, dan een stem. Tess bracht haar oor dichter bij het gat. Een vrouw zong ‘Let her go’ van Passenger. In haar hoofd neuriede Tess mee. Ze hield van dit liedje, ze zong het graag onder de douche, ook al had Danny steeds geroepen dat ze niet kon zingen. Ze was blijven zingen, voluit, terwijl het water om haar heen spatte. Ook dat vond Danny irritant. Een natte badmat, tandpastavlekken, een dekbedhoes waar de deken voor de helft uit gekropen was.

Het gezang was nu vlak bij haar oor. Only miss the sun when it starts to snow. Tess draaide zich om en keek weer. Aan de andere kant van de muur op het kleed twee voeten in pantykousjes, waar de kat zich miauwend omheen vouwde. De vrouw ging op de bank zitten, de poes sprong bij haar op schoot. Die vrouw! Tess zag haar gezicht nu heel duidelijk. Ze herkende haar meteen.

Met een ingehouden gil duwde ze de muur van zich af. Ze verloor haar evenwicht, viel achterover op de koude keukenvloer. Verstijfd bleef ze even zitten, haar hand voor haar mond, haar ogen op het gat gericht, maar kroop toen toch weer naar de muur, gluurde naar de kamer achter de bloemen.

De vrouw was niet meer alleen. Naast haar op de gele bank zat een man. Danny? Háár eigen Danny? De geërgerde Danny? Tess duwde haar oog op het gat, de man keek net opzij. Opgelucht haalde ze adem. Nee, hij was het niet. Het was niet Danny, maar het was wel een Danny. Een knappere versie, volwassener, met een dikkere bos haar dat in een staart op zijn rug hing. De man zei iets, het zingen stopte, de man kuste de vrouw, ze sloeg haar benen over elkaar, vouwde haar handen.

Waarom stopte de vrouw met zingen? Zo slecht was haar stem niet. Ze zong best goed eigenlijk.

Aan haar kant van de muur begon Tess te neuriën terwijl ze door het gat bleef turen, haar knieën op de koude keukenvloer, haar handen tegen de muur met de bloemen. De vrouw en de man hoorden haar niet. Ze kusten, er graaiden handen tussen benen.

Tess rilde. Only know you love her when you let her go. And you let her go. But dreams come slow, and they go so fast. Ze zong harder nu, zonder haar oog van het gat te halen. Haar stem weergalmde door de kale keuken, baande zich een weg door de muur naar de warme huiskamer aan de andere kant.

Op de bank duwde de vrouw de Danny van zich af. ‘Wat is dat?’ vroeg ze. De vrouw fronste, kneep haar ogen tot spleetjes. ‘Ik hoor iemand zingen.’

Tess zag de vrouw, ja, ze zag zichzelf opstaan en langzaam naar de muur toe lopen. Ze wilde wegduiken, het gat met haar hand afdekken – die vrouw mocht haar niet zien, niet in dit appartement, niet mislukt, niet zo ongelukkig – toch bleef ze kijken hoe de vrouw bukte, hoe haar gezicht dichterbij kwam.

‘Het lijkt wel een gat,’ hoorde ze de vrouw zeggen, ‘kijk, hier in de muur.’

Tess knipperde. Aan de andere kant van het gat was nu een oog. Ze keek zichzelf recht aan.

‘Wat zie je?’ vroeg de Danny ongeduldig.

‘Ik zie niets,’ zei de vrouw. Ze stond op en liep van de muur weg. ‘Aan de andere kant van dat gat is helemaal niets.’

Tess haalde haar oog van het gat. Niets? Helemaal niets? En zij, Tess dan? Zij was hier toch? Ze hadden elkaar in de ogen gekeken! En de lege keuken die ze zou opknappen, zag die vrouw die ook niet? Lichtgroene muren zou ze verven, een warme houten tafel wilde ze en een plantje aan het plafond. Nieuwe frontjes op de keukenkastjes. Alles lag open, plenty mogelijkheden. Dat die vrouw, die andere Tess, dat niet zag! Dat zijzelf het niet eerder gezien had –

Tess schoof de tafel terug tegen de muur, zette het pak hagelslag voor het gat, maar omdat ze de vrouw toch nog hoorde zingen, zogenaamd gelukkig, zocht ze in haar gereedschap naar de rol ducttape. Ze propte het gat dicht met watten uit haar toilettas, en plakte daaroverheen een strook tape. De geluiden aan de andere kant verstomden.

De thee was koud geworden en veel te sterk naar haar smaak. Ze leegde de mok in de gootsteen. Er bleef een dikke rand aanslag achter op het porselein, net onder de rand. Ze vulde de fluitketel opnieuw en zette hem op het vuur.

Achter de hagelslag klonk geluid. Ze schoof het pak opzij en trok voorzichtig het tape van de muur. De watten die ze in de muur had gestopt waren verdwenen, maar ze stond niet op om nieuwe te gaan pakken. Aan de andere kant van de muur klonken stemmen, de vrouw begon weer te zingen en de fluitketel floot.

Een badkamertje tegelen

Maandag

De klok van de Westertoren slaat zeven keer, ik schuif de gordijnen open. De stad rekt zich uit, de zwerver die al een week voor mijn deur ligt, slaapt. Straks staat de aannemer op de stoep. In de gracht zwemmen vier zwanen voorbij. Ze verdwijnen onder de brug.

Stipt om acht uur gaat de bel. Het carillon is net gestopt met spelen, de eerste klokslagen klinken boven de huizen van de Jordaan. Ik doe de deur open. Een man met een vriendelijk gezicht steekt zijn hand naar voren.

Ik voel zijn sterke vingers zich om mijn palm vouwen. ‘Julia,’ zeg ik en ik schraap mijn keel. ‘Julia Mars.’

‘Thom. Thom met een h na de t. Ik begrijp dat er hier ’n badkamertje verbouwd moet worden?’

Zijn Amsterdamse accent druipt door de woorden heen. Ik stap opzij, laat hem binnen en leidt hem naar de badkamer.

‘De tegels komen los,’ zeg ik, ‘en er zit een barst in de wastafel.’ Plotseling schaam ik me voor de plek waar ik me elke dag was. De schimmel breidt zich uit over het plafond en het witte douchegordijn ziet geel van ellende.

De aannemer klakt met zijn tong. ‘Eerst alles slopen,’ zegt hij. ‘Morgenochtend kom ik met mijn mannetjes de boel afvoeren. Badkamers duren altijd lang. Heeft u een plek waar u de komende tijd kunt douchen?’

Daar had ik niet over nagedacht. Ik zeg dat dat geen probleem is en vraag of hij koffie wil.

Dinsdag

In huis hangt de geur van koude muren. De aannemer en zijn mannetjes zijn net weg, de hele dag hebben ze puin afgevoerd, de hele dag klonk er bonken en hakken in huis.

Ik trek een extra vest aan, warm mijn maaltijd op en ga aan de eettafel zitten met de krant. Ik sla hem open, neem een hap van de spaghetti bolognese die zogenaamd de tweede dag altijd lekkerder smaakt, sla de krant weer dicht.

In je eentje eet je snel. Ik ruim mijn bord op en zet thee, die ik bij het raam opdrink. De zwerver zit al op het bankje, hij heeft zijn spullen nog niet uitgepakt. Regendruppels tekenen rondjes in de gracht. Op dezelfde hoogte als ik zit de overbuurman onderuitgezakt in een stoel, een televisiescherm flitst beelden door de kamer.

’s Nachts lig ik wakker. Voetstappen op het plafond, muziek valt mijn slaapkamer in. Ik ga bij het raam staan. Aan de overkant van de gracht doet mijn overbuurman hetzelfde. Hij heeft me gezien, steekt zijn hand op. Ik groet terug en schuif de gordijnen weer dicht. Mijn zwerver ligt op het bankje. Boven mijn hoofd wordt gelachen, iemand schreeuwt. Ik draai me om, probeer te slapen. Gerommel in het trappenhuis, de buitendeur slaat dicht. Ik ga terug naar het raam. De overbuurman staat er niet meer. Beneden halen een jongen en een meisje hun fiets van het slot. Als ze vooroverbuigt, grijpt de jongen naar haar kont. Ze giechelt, slaat de hand weg, buigt opnieuw voorover. Dit keer laat ze de hand liggen.

Woensdag

‘Zo,’ zegt de aannemer, ‘dan gaan we nu maar eens echt beginnen.’

Hij is in z’n eentje vandaag. De mannetjes heeft hij niet meer nodig. Twee jongens had hij gisteren mee, stille slopers die ik nauwelijks heb horen praten. De aannemer houdt zijn gereedschapskist omhoog. ‘Mag ik deze kamer gebruiken om m’n spullen neer te zetten mevrouw?’

De logeerkamer wordt toch nooit gebruikt. En ik heb er de dozen met tegels al neergezet.

Zijn jas gooit hij op het logeerbed. Met zijn grote schoenen daalt hij de trap weer af. Cementsporen achtervolgen hem.

‘Een bakkie koffie gaat er wel in.’ Hij staat met zijn armen over elkaar naar de rij vogels langs de muur te kijken. ‘U woont hier prachtig, zo aan het water.’ Hij kucht in zijn vuist. ‘En u heeft het gezellig ingericht hier.’

Gezellig ja. Behalve de badkamer dan toch.

‘Apart die vogels.’ Met zijn wijsvinger prikt hij de meeuw in zijn borst. ‘Hard,’ zegt hij. ‘Dat zou je niet verwachten.’

‘Dat is de binnenkant. De veren zijn wel zacht.’

Hij zet zijn kopje naast de mus op de plank en aait de veren van het koolmeesje. Aan zijn bewegingen is te zien dat het hem moeite kost voorzichtig te zijn.

‘Zet dat kopje maar niet daar neer,’ zeg ik terwijl ik het al verplaats naar de eettafel. ‘Als het omvalt…’

Ik schat hem een jaar of vijftig, tien jaar jonger dan ik. Het moet vroeger een knappe man geweest zijn. Minder pafferig, geen grijze haren. Ondanks zijn leeftijd heeft hij een leuk gezicht. Vrolijke ogen heeft hij. En een gezellige neus.

Hij drinkt zijn kopje in één teug leeg. ‘Ik ga maar eens beginnen,’ zegt hij. ‘Eerst maar eens wat leidingen vervangen.’ Hij loopt de trap weer op, naar de logeerkamer waar ik hem in zijn gereedschapskist hoor rommelen.

Ik moet me haasten: om negen uur zit de eerste moeder met baby al in de wachtkamer.

Donderdag

Als ik aan het einde van de dag thuiskom, is de aannemer er nog. Het gebruikte koffiekopje van vanmorgen staat op de eettafel. Op zijn knieën zit hij in de hoek van de badkamer, omringd door oude en nieuwe leidingen.

‘Hoe gaat het hier?’ vraag ik.

‘Tja,’ zegt hij, ‘prima hoor. Maar het is een flinke puzzel geweest. Ik moest creatief zijn om alles erin te krijgen.’

‘Dus u bent nog wel even bezig?’

Hij antwoordt niet, pakt een nijptang.

Op de salontafel leg ik een potje patience solitaire. Ik heb al twee keer verloren en leg net de kaarten klaar voor het derde potje wanneer de aannemer plotseling naast me staat.

‘Woont u hier alleen?’ Hij kriebelt aan zijn neus terwijl hij het vraagt. Zijn vingers laten grijze resten achter in zijn gezicht.

‘Mijn dochter is net uit huis. Ze studeert nu in Groningen.’ Ik leg de schoppennegen op de ruitentien en draai een kaart om. Als hij nu maar niet vraagt of ik getrouwd ben.

Dat doet hij niet. Hij gaat tegenover me zitten, zijn handen gevouwen op tafel. ‘U kunt dit ook online spelen. Wist u dat?’

Ik knik, leg een kaart op de aflegstapel.

‘Als u wilt, spelen we nu een potje tegen elkaar. Heb je een tweede kaartspel?’

Nu tutoyeert hij me opeens.

‘Begin jij, Thom?’ Ik sta op om de kaarten te pakken. Ze liggen op de boekenplank in de voorkamer, ik moet het stof van het doosje blazen. Wanneer ik terugkom heeft hij de kaarten op tafel al gehusseld en op een stapel gelegd.

Vrijdag

Thom kondigt aan dat hij kan beginnen met tegelen. Trots laat hij me zijn werk zien. Op de plek waar de wastafel moet komen, steken leidingen uit de muur. Hij stelt voor om morgen ook te komen, hoewel dat zijn vrije dag is. Ik vind het goed. Het vooruitzicht om me wekenlang in de keuken te moeten wassen met alleen een washandje... Hoe sneller die badkamer klaar is, hoe beter.

Op tafel liggen twee kaartspellen klaar. De aannemer husselt de rode kaarten. De blauwe schuift hij naar mij toe.

‘Vandaag win ik,’ zegt hij.

‘Mooi niet,’ lach ik. Ik ga aan tafel zitten en begin de kaarten te husselen.

‘Hoe kom je eigenlijk aan die vogels?’ Hij legt zijn kaarten neer, pakt de mus van de plank en draait hem om, voelt aan de pootjes.

‘Die maak ik zelf.’

Hij lacht. ‘Lege-nestsyndroom?’

Lachend schud ik mijn hoofd.

Ik zie mijn vogels hoe hij ze ziet: de kraaloogjes, de droge poten, het ijzerdraad om de houten sokkel, het vuil op de veren, de stofdraden onder de vleugels. Ik moet ze beter onderhouden, zo lijken ze wel dood.

Ik maak twee stapels van mijn kaarten. ‘Begin jij of ik?’

‘Ik vind het eng,’ zegt hij terwijl hij het snaveltje aanraakt, ‘het is luguber.’

Het begint al te schemeren. Thom gaat tegenover me zitten en draait de eerste kaart van zijn stapel om.

Zaterdag

Uit de badkamer klinkt het snerpende geluid van de snijmachine. Ik heb Thom vandaag nauwelijks gezien, hoewel hij de hele dag aanwezig was. Rond lunchtijd kwam hij wel even tevoorschijn. Ik zat al aan tafel met mijn boterhammen toen hij met zijn broodtrommel tegenover me kwam zitten.

De parkiet is eindelijk ontdooid. Het lijfje is mooi soepel, ik heb geluk gehad dat ik hem zo snel gevonden heb. Ik leg hem op een krant en begin aan wat straks de vulling van het lijf moet worden.