Andere boeken van Elizabeth Camden

Mooier dan dromen

De roos uit Winslow Street

Op weg naar de zonsopgang

Wachten op het morgenlicht

Naar de verste kusten

Serie Empire State

Een gevaarlijke erfenis

Een gewaagde onderneming

Door het Vuur

Elizabeth Camden

Roman

Vertaald door Daniëlle Heerens

Uitgeverij Het Zoeklicht

Postbus 99

3940 AB Doorn

Door het vuur

Elizabeth Camden

Copyright © 2013 Dorothy Mays

Originally published in English under the title: Into The Whirlwind.

By Bethany House Publishers, a division of Baker Publishing Group, Grand Rapids, Michigan, USA.

Cover design by Jennifer Parker

Vertaling: Daniëlle Heerens

Opmaak en omslagbewerking: TMgraphics.nl

Dutch edition © Het Zoeklicht, 2019

Postbus 99, 3940 AB Doorn, The Netherlands

www.zoeklicht.nl

ISBN 9789064510571

NUR 342

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze – hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen, of op enige andere wijze – zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

All rights reserved. No part of this publication may be reproduced, stored in a retrieval system, or transmitted, in any form or by any means – electronic, mechanical, photocopying, recording, or otherwise – without the prior written permission of the publisher.

Proloog

Chicago

8 Oktober 1871

Een muur van vuur torende boven Mollie uit. Chicago brandde al uren. De verschroeiende wind wakkerde vuurstormen aan die door de nauwe straten raasden en de nachtelijke hemel verlichtten. Het werd steeds moeilijker om adem te halen. Rook en as vulden de lucht en ook Mollies keel, waardoor die meer pijn deed dan de verzengende hitte. De drom van mensen die zich verdrongen om noordwaarts te vluchten, maakte het moeilijk om zelfs maar op de been te blijven. De stad waar Mollie zo van hield werd verwoest doordat de vlammen elk gebouw verzwolgen, waardoor ze een voor een instortten. De grote bergen puin die vervolgens ontstonden, blokkeerden de vluchtroutes en hele mensenmenigten raakten in paniek. De volgende dag zou Chicago niets meer zijn dan een grote smeulende ruïne.

‘Mollie, kijk uit!’ riep Zack. Ze volgde zijn blik. Een ruiterloos paard galoppeerde dwars door de mensenmassa op straat, recht op haar af. Een vrouw schreeuwde en dook weg, maar Mollie kon geen kant op door het rijtuig naast haar. Ze deinsde achteruit voor de aanstormende hengst en slechts een seconde voordat het paard langs haar heen denderde, sloten Zacks handen zich om haar middel en trok hij haar weg bij het gevaar.

‘Dank je,’ zei ze buiten adem, voordat ze werd overvallen door een hoestbui.

‘Kom,’ beval hij, terwijl hij haar hand greep en haar meetrok. ‘We moeten over de rivier zien te komen, voordat de brug in vlammen opgaat. We kunnen het halen, Mollie.’ Hij grimaste en zijn witte tanden staken scherp af bij zijn met roet besmeurde gezicht.

Zack Kazmarek was een redder in nood. Zijn stevige bouw hielp hen om zich een weg door de menigte te banen en verder richting het noorden te komen. Een laag as bedekte zijn jas, maar kon de fijne snit ervan niet verhullen en dat gold ook voor de zelfverzekerde manier waarop hij zich voortbewoog. Zack had zich samen met haar de vlammenzee in gewaagd, maar geen enkele keer geklaagd.

Waarom zou een man die haar niet mocht zo behulpzaam zijn? Drie jaar lang had Zack koel tegen haar gedaan en zich afstandelijk gedragen, dus waarom zou hij nu zijn leven riskeren door haar te helpen?

Naarmate ze dichter bij de Rush Street-brug kwamen, werd het drukker op straat. Voor hen schreeuwden mensen en drongen de menigte terug. Het was onmogelijk om boven het gebulder van de wind en het harde geluid van de luidende klokken te horen wat er werd gezegd, maar toen ze de brug naderden, zag Mollie wat het probleem was.

Hij stond in brand.

‘Als we hard rennen, kunnen we er nog wel overheen,’ zei Mollie, en ze drong naar voren.

Oranje vlammen likten al aan de houten relingen van de bijna honderd meter lange brug en de planken smeulden op de plekken waar vonkjes het hout in brand hadden gezet. Maar het grootste gedeelte van de brug zag er nog stabiel uit. Een paar mensen renden eropaf en gezien de muur van vuur achter hen wilde Mollie hen volgen.

Maar Zacks hand was als staal, toen hij haar vastgreep, terugtrok en naar zich toe draaide. Ze keek hem aan. Zijn gezicht was bezweet en zat onder de roetstrepen, maar zijn ogen glinsterden. Hij stapte dichterbij en schreeuwde boven het gebulder van de wind en het vuur uit: ‘Die brug gaat het niet houden! En ik ga niet toekijken hoe je jezelf doodt. We gaan naar de brug bij Clark Street.’

In al de jaren dat ze de onberispelijke Zack Kazmarek met zijn op maat gemaakte pakken en stijve boorden nu kende, had ze nooit een spoortje van emotie bij hem opgemerkt, maar nu keek hij haar aan met wanhoop in zijn ogen. Hij had haar armen vast alsof hij het niet kon verdragen om haar te laten gaan en dat deed haar beseffen dat hij… nou, het leek erop dat hij om haar gaf. Wat onmogelijk was. Ze kenden elkaar nauwelijks.

Tot zes dagen geleden hadden ze zelfs nooit een echt gesprek gevoerd. Tot dan toe was Zack niet meer geweest dan de intimiderende advocaat die haar looncheques had ondertekend.

Zes dagen geleden was het nog een heel ander leven geweest…

1

Zes dagen eerder

Mollie las de boodschap op het dikke, zachte papier met het gouden briefhoofd voor de tweede keer:

Miss Knox,

Ik zou u graag ontmoeten om met u te praten over een potentiële zakelijke onderneming. Vanmiddag om twee uur zal ik bij 57th Illinois Watch Company zijn.

Zachariasz Kazmarek,

Jurist van Hartman’s, Inc.

Ondanks de formele toon van het briefje kreeg Mollie er de rillingen van. Zack Kazmarek was het brein achter het meest elitaire handelsimperium van Chicago. De helft van de stadsbewoners kon samen met hem door een deur en de andere helft was bang voor hem. In het geval van Mollie wisselde het. Hij was altijd beleefd tegen haar geweest, maar Mollie wist beter dan zich daardoor om de tuin te laten leiden en hem te vertrouwen. Per slot van rekening waren de geruchten over mr. Kazmarek legendarisch.

De werkplaats van de horlogemakerij werd gevuld door brommende geluiden van de verschillende machines die de arbeiders gebruikten om de kleine horlogeonderdelen in elkaar te zetten, maar het kenmerkende getik van de wandelstok van Frank Spencer was ondanks het lawaai goed te horen.

‘Goed nieuws?’ vroeg hij.

‘Ik weet het niet,’ zei Mollie. Ze boog dichterbij, zodat haar stem niet boven de andere geluiden uit te horen zou zijn, en las op gedempte toon de boodschap van het briefje aan Frank voor. Franks nietsziende ogen staarden haar aan, terwijl hij de woorden tot zich leek te nemen en in zijn geheugen leek op te slaan. Niet veel mensen zouden een blinde man als jurist in dienst nemen, maar Mollie was Frank voor altijd dankbaar, omdat hij haar vaders leven had gered tijdens de Slag om Winston Cliff en hij zou altijd welkom zijn bij de 57th Illinois Watch Company. Frank was als een tweede vader voor haar en ze vertrouwde hem onvoorwaardelijk.

Frank wreef over zijn kaak, terwijl hij nadacht over de boodschap. ‘In al de jaren dat we zakendoen met Hartman’s, is er nooit iemand in eigen persoon naar de werkplaats gekomen. Dit is vreemd.’ In zijn stem was bezorgdheid te horen. Frank was de enige andere persoon in het bedrijf die begreep hoe onzeker hun financiële situatie was.

De 57th Illinois Watch Company maakte de mooiste horloges van Amerika. Door de emaillen wijzerplaten en gouden horlogekasten die ze gebruikten, was elk horloge een knap staaltje techniek en een lust voor het oog. Ze waren ook buitengewoon duur, wat inhield dat Hartman’s met zijn marmeren vloeren en kristallen kroonluchters de enige winkel in Chicago was die het zich kon veroorloven om ze in te kopen. Het warenhuis voorzag de rijken van Chicago van saffieren uit India, parfums uit Frankrijk en Italiaans suèdeleer dat zo zacht was dat het zijde leek. Ook werden de met juwelen bezette uurwerken van de 57th Illinois Watch Company er verkocht.

Toen ze het bedrijf drie jaar eerder had geërfd, was Mollie zich terdege bewust geweest van hun kwetsbaarheid. Ze verkochten al hun horloges aan Louis Hartman, de eigenaar van het warenhuis, en dat hij slechts hun enige klant was, betekende dat ze een groot probleem zouden hebben als de handelsbaron besloot voortaan ergens anders horloges af te nemen. Haar onderneming was min of meer overgeleverd aan Hartman’s, wat de reden was waarom een plotseling bezoek van de bedrijfsjurist zo zorgwekkend was.

Mr. Kazmarek maakte Mollie zenuwachtig en ze draaide het briefje rond in haar handen. ‘Ik stond op het punt om te gaan lunchen, maar nu ben ik te nerveus om iets te eten,’ bekende ze.

Frank leek ook bezorgd. Hij veegde zijn handen af aan zijn vest, terwijl zijn ogen de werkplaats rondgingen, alsof hij nog steeds kon zien. ‘Is alles presentabel? Misschien wil die jurist de boel hier wel inspecteren.’

Mollie keek de werkplaats rond. Ze hield van elke centimeter van dit oude gebouw met de stenen muren en hoge ramen. De schemerige ruimte werd gedomineerd door twintig werktafels die hoger waren dan normale tafels, zodat de uurwerktechnici niet continu hoefden te bukken. Elke uurwerktechnicus had een juweliersloep voor een van beide ogen en gebruikte pinnen en pincetten om de fijne onderdelen in elkaar te zetten. Aan de andere kant van het vertrek waren anderen bezig een ontwerp te graveren in de gouden horlogekasten. Haar meest waardevolle werknemers waren Ulysses en Alice Adair, een echtpaar wiens artistieke creaties – of ze nu van goud, emaille of edelstenen waren – echte kunstwerken waren.

Mollies eerste herinneringen waren die aan de momenten dat ze tussen deze tafels had gespeeld, terwijl ze met bewondering haar vader gadesloeg, die de mooiste horloges ter wereld maakte. Toen ze nog een meisje was geweest en had gezien hoe hij kleine draaiende en tikkende onderdelen samenvoegde tot mechanismes die de tijd perfect bijhielden, was Mollie ervan overtuigd geweest dat haar vader net zo briljant was als Leonardo da Vinci eens was geweest. Anders dan de horloges van andere horlogemakers langs de oostkust, waren de horloges van Silas Knox kleine meesterwerken en de elite van Chicago legde graag een grote som geld neer om er een te hebben.

Zelf bezat Mollie helemaal geen artistiek talent, maar ze was goed in zakendoen en wist als geen ander wat ervoor nodig was om een horloge te maken en hoe dat in zijn werk ging. Ze had veren leren maken, toen ze nog maar tien jaar oud was. Tegen de tijd dat ze twaalf werd, was ze in staat om kronen op de juiste plaats in het mechanisme te plaatsen en had ze vrijwel elke fase van het horlogemaken onder de knie. Nu ze de leiding had over de onderneming, hield ze zich vooral bezig met rekeningen en zakelijke overeenkomsten, maar als ze tijd had, zette ze nog steeds graag met behulp van een juweliersloep veren en tandwielen in elkaar. En het beste was dat ze elke avond wist: de volgende dag zou ze weer precies hetzelfde mogen doen.

Maar alleen zolang ze het bedrijf draaiende wist te houden.

‘Alice, kun je me helpen het kantoor op te ruimen, voordat mr. Kazmarek hier is? Ik wil dat het er hier piekfijn uitziet.’

Alice legde haar graveerijzer neer. ‘Een belangrijke ontmoeting, nietwaar?’ vroeg ze. In haar stem was nog steeds een spoortje te horen van haar zangerige Ierse accent. Alice was twee decennia eerder als arm meisje de Ierse hongersnood ontvlucht, maar haar talent had ervoor gezorgd dat ze dat leven inmiddels ver achter zich had gelaten.

Er was geen reden om paniek te zaaien onder de arbeiders in de werkplaats, voordat ze wist waarom mr. Kazmarek wilde komen. ‘Gewoon een afspraak met een van Hartman’s mannen,’ zei Mollie nonchalant.

Alice duwde zichzelf overeind. ‘Kom op, laten we ervoor zorgen dat je er een beetje toonbaar uitziet. Met dat kapsel en die kleren lijk je net een gevangenisopzichter die na een lange dag op het punt staat de gevangenen op te sluiten voor de nacht.’

Mollie keek omlaag langs haar gesteven witte blouse en eenvoudige rok. ‘Wat is er mis met hoe ik eruitzie?’

‘Vlechten horen niet bij een vrouw die ouder dan twaalf is, tenzij ze graag wil lijken op een meisje van twaalf.’

Met haar bos donkere krullen waren vlechten de enige manier waarop Mollie haar haar enigszins in bedwang kon houden. ‘Dit is een zakelijke afspraak, geen sociale aangelegenheid.’

Alice pakte Mollie bij haar schouders en leidde haar naar de oude spiegel aan de buitenkant van de deur van de wasruimte. ‘En als het zaken betreffen met Hartman’s dan moet je er het tegenovergestelde uitzien. Stijlvol, elegant en rijk.’ Alice deed haar Japanse, zijden sjaal af en drapeerde die om Mollies schouders.

Mollie liet haar vinger over de handgeverfde zijde gaan. ‘Deze ziet eruit alsof hij thuishoort in het Louvre.’

‘Hij hoort thuis om jouw schouders,’ verklaarde Alice. Ze maakte Mollies vlechten los en ontwarde de lokken tot Mollies haar in een rommelige warboel langs haar rug omlaag golfde. Mollie wist best dat ze niet lelijk was, maar haar haar was een nachtmerrie. Wat voor wrong of vlecht ze er ook in probeerde te maken, er sprongen altijd plukjes uit.

‘Alice, ik heb mr. Kazmarek al tientallen keren met gevlochten haar ontmoet. Hij heeft er nog nooit enige aandacht aan geschonken.’

Frank kwam naar hen toe, trok een stoel bij en ging zitten. ‘Hoe is hij, deze mr. Kazmarek?’

Mollie bestudeerde haar duimnagel, terwijl Alice doorging met het in fatsoen brengen van haar haar. In werkelijkheid had Mollie zich altijd overweldigd gevoeld in het bijzijn van Hartman’s jurist. ‘Ik weet niet zo veel over hem. Ik onderhandel over de kwartaalbetalingen, overhandig de ontwerpen van de horloges die het komende seizoen zullen verschijnen en vertrek weer.’

‘Maar hoe is hij?’ drong Frank aan. ‘Heeft hij gevoel voor humor? Kijk hij je aan als je met hem spreekt? Of ontwijkt hij je blik wanneer jullie onderhandelen?’

‘Ik weet het niet,’ gaf ze toe. ‘Ik doe altijd mijn best om zo snel mogelijk klaar te zijn met zakendoen, zodat ik weer weg kan. Hij houdt een kleine blauwe vink in zijn kantoor; “Lizzie” heet die. De vogel fladdert onophoudelijk door de kooi en begint soms zelfs spontaan te kwetteren.’

Frank slaakte een hoorbaar gefrustreerde zucht. ‘Mollie, je ziet die man nu al gedurende drie jaar met enige regelmaat en alles wat je me over hem kunt vertellen is dat hij een vogel als huisdier heeft?’

Nu Frank het zo onder woorden bracht, voelde ze zich een beetje dom. Maar het was veel gemakkelijker om naar de vogel te kijken dan de blik te ontmoeten van de man die de toekomst van haar bedrijf in zijn handen had. Een gletsjer zou nog eerder warmte uitstralen dan mr. Kazmarek.

Hij was een knappe man van zeker een meter tachtig, met donkere ogen en zwart haar. Of was het bruin? Ze wist het niet zeker. De gedachte om hem aan te moeten kijken maakte haar nerveus en dus deed ze het liever niet.

‘Nou, de geruchten over hoe hij zakendoet zijn nogal schokkend,’ bekende ze, en ze boog voorover om Frank op de hoogte te brengen van een paar sterke verhalen over mr. Kazmareks onderhandelingstechnieken.

Alice legde een laatste hand aan Mollies haar. ‘Zo,’ zei ze tevreden. ‘Je ziet eruit als een van de meesterwerken van Botticelli.’

Mollie keek in de spiegel en verbaasde zich over het resultaat. Ze veronderstelde dat haar haar er aantrekkelijk uitzag, nu Alice het had vastgezet op dezelfde manier als het haar van de vrouwen op de romantische schilderijen die momenteel erg populair waren in Europa. Twee gouden kammen hielden het haar dat Alice om haar hoofd had gelegd op zijn plaats, de rest hing los op haar rug. Maar het was totaal onpraktisch. ‘Dit zal hoogstens vijf minuten blijven zitten,’ zei Mollie. Zelfs nu al waren er wat plukjes die eraan ontsnapten. Ze bracht haar ene hand omhoog om ze terug op hun plek te duwen.

‘Niet aanzitten!’ zei Alice. ‘Ik weet dat het vreemd moet lijken in jouw ogen, maar vertrouw me, je ziet er fantastisch uit.’

‘Verbluffend,’ beaamde Frank.

Mollie wierp een geamuseerde blik op haar blinde jurist. ‘Hoe zou jij dat moeten weten?’

‘Ik ken Alice Adair en haar artistieke oordeel valt niet te betwisten. Laat je haar voor wat het is. Je moet indruk maken op die man van Hartman’s.’

Het volgende ogenblik klonk er aan de andere kant van het vertrek een klap. Mollie keek op en zag een metalen schaal over de grond stuiteren en een fijn laagje stof op de voeten van Declan McNabb neerdwarrelen. Het diamantpoeder! Declan, de metaalpolijster, gebruikte een mengsel van diamantpoeder en amandelolie om het metaal te polijsten tot het glansde en je er je spiegelbeeld in kon zien. En nu had hij zojuist honderd dollars aan diamantpoeder verspild en Mollie betwijfelde of het kon worden gered.

Maar dat was niet wat haar zozeer zorgen baarde. Het was de paniek in Declans ogen die haar hart een slag deed overslaan.

‘Wa… wa… waarom… waarom…’

Mollie haastte zich naar Declan toe, knielde naast hem neer en legde haar hand op zijn knie. Ze vond het verschrikkelijk om een volwassen man zo onbeheerst te zien als Declan nu was. Declan was een sterke, knappe man, maar wanneer het trillen toesloeg, was hij zo kwetsbaar als een eierschaal. ‘Rustig maar, Declan. Schrijf de woorden maar op, als het je niet lukt om ze uit te spreken.’

Declan kwam overeind en Mollie volgde zijn voorbeeld, waarna hij naar het schrijfblok en potlood op zijn werktafel reikte. Vervolgens schreef hij met trillende handen op papier: Waarom komt er een jurist? Verkeren we in moeilijkheden?

Zijn vragen waren als een dolksteek in Mollies hart. Deze dag waren er nog geen moeilijkheden, maar als hun contract met Hartman’s werd beëindigd, zouden ze wel degelijk in de problemen zitten en zouden mensen als Frank en Declan zonder werk komen te zitten. Declan zou nooit een andere baan vinden. Hij leed aan een onbekende aandoening die veel veteranen van de Amerikaanse Burgeroorlog plaagde; er hoefde soms maar iets te gebeuren of de paniek sloeg toe, wat gepaard ging met hevig trillen.

Gedurende de oorlog had Mollies vader deel uitgemaakt van de 57th Illinois Infantry, een regiment dat de dood in de ogen had gekeken toen het door de vijanden in de buurt van een klif in het nauw was gedreven, waarna in een driedaags vuurgevecht het merendeel van de soldaten was gedood, verminkt of verwond. De overlevenden van het gevecht waren als broers voor haar vader en hij had een poosje na het gevecht het bericht uitgestuurd dat elke gewonde veteraan van het 57e regiment werk kon krijgen in zijn horlogemakerij in Chicago. Hij had de naam van het bedrijf veranderd als eerbetoon aan zijn vroegere bataljon en vijftien van de veertig arbeiders waren veteranen met verschillende aandoeningen. Alice’ man had zijn rechterbeen verloren, maar was nog steeds een van ’s werelds beste goudgraveerders. Gunner Wilson – of ‘Old Gunner’, zoals hij soms werd genoemd – was een arm kwijt, maar hield de werkplaats zo schoon als een operatiekamer. Frank had zijn zicht verloren door een vliegende granaatscherf en als er niet genoeg juridisch werk te doen was om hem bezig te houden, was hij in staat om het metaal te polijsten. De tweeëndertigjarige Declan was fysiek gezond en miste geen ledematen, maar alles wat hij had meegemaakt had zijn weerslag op zijn geestelijke gesteldheid en bezorgde hem paniekaanvallen.

Mollie pakte stoffer en blik en schoof de bovenste laag van het bergje kostbare diamantpoeder op het blik, maar het meeste was verloren. ‘Ik wil niet dat je hierover inzit,’ zei ze tegen Declan. ‘Ik ben altijd in gesprek met de mensen van Hartman’s om mezelf ervan te verzekeren dat we maken wat hun klanten willen. De afspraak van vandaag is niet anders.’

Dat was niet helemaal waar, maar Declan had het moeilijk. Zijn huid was bezweet en de spiertjes in zijn gezicht trilden steeds heviger. Hoe zou het zijn om zo geplaagd te worden door paniek en angstige gedachten?

Mollie veegde het laatste beetje waardeloze diamantpoeder op het blik. Het was niet de eerste keer dat Declans trillende handen diamantpoeder hadden verspild of een stuk gereedschap hadden gebroken en het zou waarschijnlijk ook niet de laatste keer zijn. Declan was een blok aan het been van het bedrijf en het verstandigst zou zijn om hem te vragen de rest van de dag vrij te nemen. Wat voor indruk zou een trillende, mentaal onstabiele metaalpolijster maken op mr. Kazmarek? Haar intuïtie zei haar dat ze ervoor moest zorgen dat Declan uit het zicht was. Hoe kon ze anders aan haar enige klant laten zien dat ze een competent bedrijf waren?

Maar ze kon Declan niet naar huis sturen. Hij was een intelligente man die heel goed door zou hebben waarom ze hem vroeg te vertrekken en dat kon ze hem niet aandoen. Ze zou de waardigheid van de mannen die de horlogemakerij maakten tot wat het was niet ontkennen of negeren.

Mollie zou Zack Kazmarek de horlogemakerij compleet met alle onvolkomenheden laten zien. En ze zou ervoor zorgen dat deze verwonde mensen een betrekking hadden, zolang ze ’s werelds mooiste uurwerken maakten.

Gezien Franks vriendelijke standje over haar onoplettendheid wat betreft Hartman’s jurist, nam Mollie Zack Kazmarek nauwkeurig op, toen hij zijn eerste bezoek bracht aan de werkplaats. Hij was een lange man met een stevige bouw, donker haar en felle donkerbruine ogen, waarmee hij de werkplaats rondspeurde als een havik die op zoek is naar een prooi. Hij zag er zoals altijd onberispelijk en intimiderend uit in zijn getailleerde jas, vest en witte gesteven overhemd. Zelfs het zuchtje wind dat door de openstaande deur naar binnen blies, was niet in staat om zijn keurig verzorgde haar in de war te maken.

Zodra hij in haar richting keek, haastte Mollie zich naar voren en snelde het eerste deel van de trap op om hem te ontmoeten op het trapportaal. ‘Mr. Kazmarek, welkom bij de 57th Illinois Watch Company. We vinden het een eer om u hier te mogen ontvangen.’

Hij nam haar hand aan, maar zei niets en bekeek haar aandachtig. Met die priemende blik had hij volgens horen zeggen ontzag weten in te boezemen bij vakbondsleiders en zakenmannen in heel de stad. Ze boog haar hoofd bij wijze van begroeting. Op dat moment blies de wind opnieuw naar binnen en Mollie voelde dat haar haar dat Alice zo kunstig had opgestoken begon los te raken. Mollie onderdrukte een zucht. Waarom had ze zich door Alice tot dit belachelijke kapsel laten overhalen?

‘Je ziet er anders uit,’ zei mr. Kazmarek met een uitdrukkingsloos gezicht.

In de drie jaar dat ze elkaar nu kenden, was dit de eerste persoonlijke opmerking die hij had gemaakt. ‘Waarom komt u niet binnen. Ik zou u graag onze werkruimte laten zien. We hebben in totaal veertig mensen in dienst, verdeeld over achttien verschillende specialisaties.’

Hij maakte geen aanstalten om haar te volgen of de deur te sluiten en de wind die naar binnen blies, vormde een probleem. Ze duwde de zware deur dicht. We kunnen het onszelf niet permitteren dat er onverkwikkelijk vuil de werkplaats in komt,’ zei ze verontschuldigend. ‘De mechanismes in de horloges zijn erg kwetsbaar.’

Er zweemde een glimlach over het gezicht van mr. Kazmarek. ‘Zei je nu zojuist echt “onverkwikkelijk vuil”? Het was de eerste keer ooit dat hij naar haar glimlachte en het viel haar op dat het hoekje van zijn ene voortand was afgebroken. Gewoon een heel kleine onvolkomenheid in zijn verder zo onberispelijke verschijning. Hoe kon het dat ze dat nooit eerder had opgemerkt?

Als ze niet zo nerveus was geweest, had ze wellicht ook geglimlacht. Maar nu zei ze: ‘Elk horloge bestaat uit honderdvijftien verschillende onderdelen, waarvan de meeste kleiner zijn dan een rijstkorrel. Zodra het binnenwerk in elkaar is gezet, kan stof en ja, zelfs onverkwikkelijke viezigheid ervoor zorgen dat er frictie ontstaat en dat de spil en ronddraaiende onderdelen blokkeren. Daarom is het zaak dat we de werkplaats brandschoon houden.’

Na die woorden liep ze de trap af en bij elke stap voelde ze haar haar meer naar de ene kant van haar hoofd schuiven. Tegen de tijd dat ze beneden was en mr. Kazmarek de horlogemakerij wilde laten zien, zakten de gouden kammen bijna uit.

‘We maken alle kronen en veren hier in de werkplaats. Zoals u kunt zien, hebben we een paar splinternieuwe draaibanken om het metaal te polijsten.’

Mr. Kazmarek leek niet belangstellend. ‘Is er een plek waar we onder vier ogen kunnen spreken? Zoals ik in mijn briefje al duidelijk maakte, heb ik een zakelijk voorstel dat ik graag zou bespreken.’

Een ‘zakelijk voorstel’ klonk niet alsof hij op het punt stond om hun samenwerking te verbreken, maar ze kon daar niet van uitgaan en haar hart bonsde zo hard dat het was alsof het ieder moment uit haar borst kon springen. Ze dwong zichzelf kalm te klinken, toen ze zei: ‘Ik heb een kantoor aan de achterzijde van de horlogemakerij. Daar kunnen we praten, maar ik zou graag onze jurist vragen om ons te vergezellen. Ik neem nooit beslissingen zonder Frank Spencers advies.’

‘Natuurlijk,’ antwoordde mr. Kazmarek.

Terwijl ze naar het kantoor liepen, merkte Mollie dat hij niet helemaal ongeïnteresseerd was in de horlogemakerij. Zijn donkere ogen leken alles in zich op te nemen, van de opstelling van de werktafels tot de kleine bakken met benodigdheden. Als ze het niet mis had, merkte hij zelfs de kruk van Ulysses Adair op die tegen zijn werktafel stond geleund. Toen ze Ulysses passeerden, vroeg ze hem om Frank naar het kantoor te sturen. Het zou wel een beetje krapjes worden daarbinnen. Ze had geen bureau, maar een grote tafel die het grootste deel van de ruimte vanwaaruit Mollie de horlogemakerij bestuurde in beslag nam. Stapels boekhoudboeken en technische handleidingen vulden de tafel doorgaans, maar in voorbereiding op de afspraak had ze die allemaal in de voorraadkamer opgeborgen.

‘Neem alstublieft plaats,’ zei ze, terwijl ze hem voorging het kantoor in. ‘Kan ik u ook wat te drinken aanbieden? We hebben altijd een ketel met water voor thee opstaan.’

Luisterde hij wel naar haar? Hij keek haar niet aan, maar er speelde een klein glimlachje om zijn lippen. ‘Ik kan je niet zeggen hoe groot de verleiding is om die kam uit je haar te trekken.’

Mollie zette grote ogen op. Zijn stem was zacht en laag, als warme chocolademelk met een toef room. Wat hij zei, was volkomen ongepast voor een zakelijke bespreking. Maar terwijl ze dat bedacht, gleed de ene kam verder omlaag en raakten er meer lokken los. Dit was belachelijk. Het zou onmogelijk zijn om zich te concentreren als haar haar ieder ogenblik omlaag kon komen tuimelen.

‘Wilt u me excuseren? Dan ga ik even kijken wat mr. Spencer ophoudt.’

Zodra de deur van het kantoor dichtzat, trok ze beide kammen uit haar haar en haar krullen dansten op haar rug, terwijl ze zich naar Alice’ werkplek haastte. ‘Snel. Ik sta op het punt om te beginnen aan de belangrijkste zakelijke bespreking van mijn leven en ik zie eruit als een vogelverschrikker.’

Alice smoorde een lach, waarna ze Mollies haar weer op haar hoofd vastzette. ‘Ik zal dit keer ook wat haarspelden gebruiken,’ zei ze.

Hoe kon haar gevoelige jurist zo snel een hekel aan iemand krijgen? Tegen de tijd dat Mollie terug was in haar kantoor, waren Frank en mr. Kazmarek druk bezig elkaar verwijten te maken.

‘Dus u hebt nooit rechten gestudeerd?’ vroeg mr. Kazmarek bot.

Frank ging wat rechterop zitten in zijn stoel. ‘Ik heb mijn titel verkregen door als klerk voor twee rechters van het Illinois Supreme Court te werken,’ zei hij kortaf. ‘Het is een volstrekt acceptabele manier om opgeleid te worden tot jurist. Het is hoe Abraham Lincoln bevoegd werd om het beroep van advocaat uit te oefenen.’

Een van mr. Kazmareks wenkbrauwen ging omhoog. ‘Dus u vergelijkt uzelf met Abraham Lincoln?’

‘Het is een veel betere manier om het recht te leren dan door in een van de lokalen van de Yale-universiteit te zitten en te luisteren naar een of andere professor.’ De toon waarop Frank de naam van de universiteit uitsprak, deed het klinken alsof het iets onsmakelijks was.

Mollies mond zakte open. Had ze Frank niet juist verteld over mr. Kazmareks beruchte reputatie?

‘Lieve help,’ zei ze vriendelijk. ‘Ik ben slechts twee minuten weg en tref bij mijn terugkomst twee kemphanen aan.’

Mr. Kazmarek stond vliegensvlug op. En bloosde hij nu? Het was onmogelijk met zekerheid te zeggen, maar hij schraapte zijn keel, trok zijn kraag recht en nam de formele houding aan die ze van hem gewend was. Hij hield een stoel voor haar naar achteren en zodra ze zat, klemde ze de rand van de zitting vast, zodat haar handen niet zouden trillen.

‘Ik zal meteen ter zake komen,’ zei mr. Kazmarek, zodra hij weer zat. Elk spoortje van zijn eerdere humor was verdwenen en had plaatsgemaakt voor de professionaliteit die Mollie van hem gewend was. ‘Een paar jaar geleden nam Hartman’s de strategische beslissing om alleen zaken te doen met de beste leveranciers. In dat kader is het voor ons van belang om de belangrijkste producenten van onze artikelen onderdeel van Hartman’s te maken. Nu zijn we altijd onder de indruk van jullie horloges en daarom willen we 57th Illinois Watch Company graag kopen.’

Mollie kon geen woord uitbrengen. Ze had gedacht dat ze wellicht een klacht hadden over hun horloges of dat ze het contract wilden beëindigen, maar ze had zich nooit kunnen voorstellen dat ze haar uit wilden kopen. Terwijl ze sprakeloos voor zich uit keek, ging mr. Kazmarek verder met het uiteenzetten van de overeenkomst.

‘We willen het hele bedrijf. Dat betekent alle apparatuur en de inventaris. De overeenkomst omvat alle eigendommen, de technologie en de artistieke ontwerpen uit het verleden en van het heden.’

Terwijl hij verder praatte, begonnen de radertjes in Mollies hoofd te draaien en ze sloeg aan het rekenen. Ze had vijftienduizend dollar aan onverkochte voorraden, maar de werkelijke waarde van het bedrijf zat in hun apparatuur en ontwerpen. En de reputatie van de horlogemakerij was ook het nodige waard. Ze kon niet overwegen om de zaak voor minder dan veertigduizend dollar te verkopen. Misschien zelfs vijfenveertigduizend, als ze dat durfde te vragen.

Toen mr. Kazmarek toe was aan het financiële gedeelte, stopte haar hart bijna met kloppen. ‘Gezien de waarde van de huidige inventaris en jullie goede naam wat betreft kwaliteit, zijn we bereid om zestigduizend dollar te bieden. In contanten. Meteen.’

Mollie was stomverbaasd, vooral toen mr. Kazmarek verder sprak en de overeenkomst nog mooier werd. ‘We willen dat jij, miss Knox, de werkzaamheden blijft aansturen en we zijn bereid je drie procent royalty van alle toekomstige verkopen geven. Maar we willen deze overeenkomst snel sluiten, dus het aanbod is geldig tot aanstaande maandagmorgen. Je hebt dus een week om te beslissen.’

De hoop die juist was opgevlamd in Mollies hart, werd alweer meteen gedoofd. Dat ze maar zo weinig tijd had, deed vermoeden dat iets aan de horlogemakerij meer waard was dan de prachtige horlogeontwerpen of wijzerplaten van emaille. ‘En mijn werknemers? Wat zal er met hen gebeuren als ik besluit op het aanbod in te gaan?’ Ze hield haar adem in, terwijl ze wachtte op zijn antwoord.

‘Houd ze in dienst,’ zei hij. ‘We willen niets veranderen aan de manier waarop de horloges worden gemaakt die nu de vitrines van Hartman’s vullen.’

Wat een opluchting zou het zijn om de last van het eigenaarschap kwijt te zijn, zodat ze zichzelf weer kon toewijden aan het maken van horloges. Geen gebroken nachten meer door zorgen over facturen en betalingen. Ze glimlachte zo breed dat haar gezicht er pijn van deed. ‘Wat denk je ervan, Frank?’

‘Waarom moet u zo snel een antwoord hebben?’ vroeg Frank. ‘Het bedrijf is al dertig jaar in handen van de familie Knox. Het verkopen zou niet iets moeten zijn wat overhaast gebeurt.’

Hij had gelijk. Het was makkelijk om een waarde toe te kennen aan de inventaris en de apparatuur, maar hoe zat het met de waarde van het mechanisme in de horloges, het binnenwerk? Het had jaren geduurd om naam te maken als horlogemakerij en het zou tijd kosten om de waarde van hun reputatie vast te stellen.

‘Wat zegt u van het einde van de maand?’ stelde ze voor. ‘Dat geeft me de tijd voor een degelijke waardebepaling. Ik zou graag langetermijnramingen maken als het gaat om de waarde van onze ontwerpen. En wat betreft de gemeenschappelijke belangen van onze huidige apparatuur, natuurlijk.’

Er was niets op te maken uit de gezichtsuitdrukking van mr. Kazmarek toen hij zei: ‘Maandagmorgen. Negen uur. Als we tegen die tijd geen antwoord hebben, zullen we een andere horlogemakerij een aanbod doen.’

Die woorden maakten dat haar maag zonk. Ze kon Hartman’s niet als klant verliezen, maar dat kon ze mr. Kazmarek onmogelijk laten weten. Als hij wist hoe hulpeloos ze was en dat hij haar in zijn macht had, zou hij zijn ultimatum wellicht naar voren halen. ‘Ik waardeer uw aanbod en zal het weloverwogen in overweging nemen.’

‘Een zweem humor deed zijn ogen oplichten. ‘Waarom spreek je “weloverwogen in overweging nemen” uit op dezelfde toon als “onverkwikkelijk vuil”?’ Dit is een geweldig aanbod, en dat weet je.’

Ze liet niets blijken. ‘Het aanbod staat me aan, maar de tijd die ik heb om te beslissen niet.’

‘Het is schandalig,’ voegde Frank eraan toe. ‘Misschien leren ze op Yale hun studenten zo te handelen, maar hier niet.’

Mr. Kazmarek gaf geen krimp en hield zijn blik op haar gericht. ‘Laat mr. Zonneschijn hier je niet afleiden. Ik bied je een eens-en-nooit-weer-kans om je onderneming samen te voegen met de meest prestigieuze winkel ten westen van New York. Er zijn mensen die alles zouden overhebben voor zo’n kans.’

Mollie had een aanzienlijk bedrag op haar bankrekening, maar zestigduizend dollar was een fortuin. En als ze akkoord ging, kon ze gewoon in de horlogemakerij blijven werken en een salaris verdienen, en daarbovenop zou ze dan een percentage van de opbrengst krijgen. Het enige wat ze zou verliezen door in te gaan op het aanbod, was de zeggenschap over de horlogemakerij. De afgelopen drie jaar had ze zich iedere morgen afgevraagd hoe ze haar werknemers kon beschermen. Haar vader was een belabberde zakenman geweest en het bedrijf zou aan de grond gelopen zijn als zij er niet was geweest om zijn impulsiviteit te beteugelen. Dat de horlogemakerij het had overleefd, was aan haar te danken.

Ze keek naar mr. Kazmarek en toen ze zag dat hij haar aanstaarde, sloeg ze snel haar blik neer. Ze kon niet helder nadenken met hem in dit krappe kantoor. Hij was te overweldigend, zoog alle zuurstof op. Hij zou blijven praten en haar daarmee afleiden van de tientallen gedachten die in haar hoofd om voorrang streden.

‘Ik zal de cijfers berekenen en snel contact met u opnemen,’ zei ze, trots op het feit dat het haar lukte om een professionele toon aan te slaan.

Mr. Kazmarek staarde haar aan. Het was opmerkelijk hoe snel hij in staat was om weer die imponerende zakelijke houding van hem aan te nemen. ‘Ik doe nu drie jaar lang zaken met je,’ zei hij op formele toon. ‘In al die tijd heb je elke keer weer indruk op me gemaakt door op te treden als een zakenvrouw met gezond verstand. Stel me nu niet teleur.’

Dat gezegd hebbende stond hij op en vertrok.

2

Zachariasz Kazmarek overzag de tuin achter het herenhuis van de Hartmans die was gelegen in de beschutting van een aantal populieren en blauweregens. Als je hier stond, was het moeilijk te geloven dat je je in hartje Chicago bevond.

Er waren minstens veertig mensen afgekomen op de soiree van Josephine Hartman, die werd gehouden op het terras. Zachte muziek zweefde naar buiten door de open deuren die toegang boden tot het weelderige huis. Lantaarns onder de bladerrijke bomen verspreidden warm licht.

‘Probeer dit,’ zei Louis Hartman, terwijl hij een borrel in Zacks hand duwde. ‘Het is een vijftig jaar oude cognac, afkomstig uit de Zuid-Franse heuvels. Mijn vrouw denkt dat er hier een markt voor is.

Zack nam een slok van de cognac. Eigenlijk hield hij niet van deze drank, maar werken bij Hartman’s hield in dat hij onder bepaalde dingen niet uitkwam. Josephines jaarlijkse reisjes door Europa waren niets meer dan een zoektocht naar nieuwe producten voor de winkel en alles werd hier, in haar vorstelijke huis, eerst uitgeprobeerd en geproefd. Deze avond serveerde ze kaviaar uit Kopenhagen en cognac in glazen gemaakt van het vermaarde Venetiaanse glas. De tafelkleden die de tafels in de tuin bedekten, kwamen uit Ierland en de kaarsen die in de lantaarns brandden, waren gemaakt in een klooster in Spanje. Afgelopen jaar had Zack de Hartmans op hun reis door Europa vergezeld en hij was met hen naar Harrods geweest om zo veel mogelijk kennis van luxe warenhuizen op te doen.

Zack liet de cognac ronddraaien in zijn glas. ‘Uw vrouw zei dat dit de beste cognac is?’

Louis haalde zijn schouders op. ‘Gezien wat we ervoor hebben betaald, kan hij dat maar beter wel zijn.’

‘Als de cognac de goedkeuring van mrs. Hartman kan wegdragen, zal het wel verkopen.’ Net als de extravagante horloges waarnaar hij heel de week onderzoek had gedaan. Sinds het moment dat hij de hoofdjurist van Hartman’s was geworden, stond Zack niet meer versteld van de enorme bedragen die rijke mensen bereid waren neer te tellen voor een beetje parfum of een meter zijde. Maar de zakhorloges die hij had gezien, zagen eruit alsof ze alleen thuishoorden in de zakken van machtige en invloedrijke mensen als die van de familie de’ Medici. Zack veroordeelde de manier waarop rijke mensen hun geld uitgaven niet; hij was blij dát ze geld uitgaven, want met de inkomsten die dat Hartman’s opleverde, werd hij betaald en hij had nu eindelijk genoeg verdiend om zich onder de rijken te scharen. Al betekende dat niet dat hij zijn geld verkwistte aan frivole dingen. In al de jaren dat hij nu een royaal salaris ontving, had hij zichzelf slechts één luxe gepermitteerd. Het was een enorme uitspatting, maar iets waarvan hij iedere dag genoot als hij ernaar keek.

Louis boog wat naar hem toe. ‘Heb je het aanbod voorgelegd aan Mollie Knox?’ vroeg hij op gedempte toon.

Alleen al het horen van de naam deed Zack verstijven, maar hij verborg zijn emoties. ‘Ik heb haar deze middag gesproken,’ zei hij schijnbaar onverschillig.

‘Vreemde vogel, die vrouw.’

Zack knikte onopvallend. ‘Ik denk dat ze wel zo wijs is dat ze de voordelen van het aanbod inziet. Ik verwacht geen problemen van haar kant.’

Hij moest nu opletten op wat hij zei. Louis Hartman wantrouwde elke connectie tussen zijn leveranciers en werknemers. Zacks voorloper was betrapt op het aannemen van steekpenningen van leveranciers die hun producten graag verkocht zagen worden in Chicago’s voornaamste winkel. Hartman was een multimiljonair, maar net als het merendeel van mannen die zich hadden opgewerkt naar de top, was hij bang dat hij bedrogen zou worden. Zack wist wel beter dan zijn onverklaarbare verlangen naar Mollie Knox te laten doorschemeren. Toegeven aan die zwakte kon ervoor zorgen dat hij ontslagen werd.

‘Zorg ervoor dat ze er snel mee instemt,’ zei Louis. ‘Ik had een goede band met haar vader, daarom wil ik een goede, sluitende overeenkomst. Ogenblikkelijk. Voorkom dat ze sentimenteel wordt en eronderuit probeert te komen.’

Wat Louis zei, maakte duidelijk dat hij niet veel over Mollie Knox wist. Die vrouw was de meest efficiënte en praktische persoon die Zack ooit had ontmoet. Ze zou deze overeenkomst ongetwijfeld op zes verschillende manieren analyseren, voordat ze haar handtekening eronder zette. Ze mocht dan horloges verkopen die nogal onpraktisch waren, maar met haar hersenen was niets mis.

‘Ik heb haar een week gegeven om het aanbod te overwegen,’ zei Zack.

‘Een week? Ik zou haar niet meer hebben gegeven dan een dag.’

Zack schudde zijn hoofd. ‘Dat zou haar achterdochtig hebben gemaakt. Vertrouw me, ze zal niets doen wat dat gepeupel dat voor haar werkt in gevaar kan brengen. Ze wil haar werknemers juist veiligheid en zekerheid bieden. Als we te hard aandringen, zal ze terugschrikken en weigeren, en er is geen vergelijkbare horlogemakerij in heel het land.’

Een ober stapte het terras op, maar hij had geen champagne of geïmporteerde delicatessen bij zich. De zorgelijke uitdrukking op zijn gezicht maakte Zack nieuwsgierig, vooral toen de man recht op hem af kwam. Zodra de ober bij Zack was, boog hij zich naar hem toe en fluisterde discreet: ‘Meneer, een vrouw die beweert uw moeder te zijn, is hier om u te zien.’

Zack hield zijn gezichtsuitdrukking neutraal. ‘Is ze alleen?’

‘Ja, meneer.’

Er konden talloze redenen zijn voor zijn moeders onverwachte komst en geen enkele goede. Hij wendde zich tot Louis en forceerde een vriendelijke glimlach. ‘Als u me wilt excuseren. Een kleine familieaangelegenheid,’ zei hij. Daarna volgde hij de ober het huis in en door een gang die werd verlicht door kristallen muurkandelaars, naar de bediendeningang. Was er een ongeluk gebeurd in de haven? Hij smeekte zijn vader al jaren om te stoppen met zijn werk. Geen enkele zestig jaar oude man zou op die leeftijd nog met graanzuigers moeten werken, maar het was Zack nog altijd niet gelukt om dat Jozef Kazmarek aan het verstand te peuteren.

Zijn moeder wachtte in het vertrek vlak bij de bediendeningang. Haar kleurige, maar rafelige omslagdoek vormde een sterk contrast met de fijne, zwarte popeline waarvan de kleding van de bedienden was gemaakt.

‘Is papa in orde?’ vroeg Zack, en hij hield zijn adem in, terwijl hij wachtte op antwoord.

‘Zijn moeder glimlachte geruststellend naar hem. ‘O ja,’ zei ze, terwijl ze haar armen uitstak om hem te omhelzen. ‘Hij is gearresteerd, maar afgezien daarvan gaat het uitstekend met hem.’

Zacks schouders zakten omlaag. ‘Wat heeft hij deze keer gedaan?’

Je zou denken dat zijn moeder ontdaan zou zijn op een moment als dit, maar ze was eerder opgewonden. Trots zelfs. Haar ogen schitterden en ze sloeg haar handen in elkaar. ‘Nou, zoals je weet, is er een Russische delegatie in de stad en –’

‘Een Russische handelsdelegatie,’ verduidelijkte Zack.

Zijn moeder wuifde zijn opmerking weg. ‘Dat is allemaal hetzelfde. Nou, er is dus een Russische delegatie in de stad en je vader kon een kans als deze niet aan zich voorbij laten gaan. Hij is rechtstreeks naar het stadhuis gegaan om hen te confronteren…’

Zijn moeder ratelde verder, maar Zack stopte met luisteren. De vorige avond had hij zijn ouders uitgelegd dat de mannen uit Rusland alleen in Chicago waren om te onderhandelen over het verschepen van gedroogd vlees. De Russische afgezanten hadden geen invloed bij de tsaar, net zomin als ze verantwoordelijk waren voor de massamoord die was gevolgd op de Januariopstand, acht jaar terug in Polen.

Geen van zijn beide ouders had ooit een voet op Poolse bodem gezet, maar herinneringen leefden lang voort onder de mensen van de Poolse gemeenschap in Chicago. Zijn grootouders van beide zijden waren Poolse vluchtelingen die uit hun land verdreven waren, toen Rusland hun onafhankelijkheid inperkte en hun toewijding aan en liefde voor het land hadden wortel geschoten in Zacks ouders. Toen het laatste beetje Poolse onafhankelijkheid in 1864 werd weggevaagd, reageerden zijn ouders daarop met het verdubbelen van hun inspanningen om Polen te redden.

Zack richtte zijn aandacht weer op zijn moeder, die het erover had hoe dapper zijn vader was geweest, toen hij het vertrek waar de Russische afgezanten in gesprek waren met de burgemeester van Chicago was binnengegaan. Het was bijna alsof ze erbij was geweest.

‘Moeder, alstublieft, vertel me niet dat u met hem bent meegegaan naar het stadhuis.’

‘Natuurlijk wel! We moesten met zo veel mogelijk mensen gaan, zodat we indruk konden maken op deze Russen. Er waren er negen van onze Poolse gemeenschap. Ik was de enige vrouw en ze lieten me met rust, maar ze hebben alle mannen gearresteerd. Ik heb iedereen verteld dat jij met me mee zou komen en ervoor zult zorgen dat ze de gevangenis mogen verlaten. “Mijn zoon is de hoofdjurist van Hartman’s”, zei ik. Al wisten ze dat al, omdat we altijd over je opscheppen.’ Ze gaf een kneepje in zijn ene wang. ‘We zijn allemaal zo trots op je.’

Hij klemde zijn lippen op elkaar. Dit was niet de eerste keer dat hij leden van de Poolse gemeenschap uit de gevangenis moest zien te krijgen, en het zou ongetwijfeld ook niet de laatste keer zijn. Maar geloofden ze nu echt dat de tsaar zou horen van hun dreigingen aan het adres van de Russische delegatie? En dat het hem iets kon schelen? Het was nog een geluk dat zijn moeder niet was opgepakt en was gedwongen tot een vernederend verblijf in een gevangeniscel.

Hij gaf zijn moeder een stevige omhelzing en drukte een kus op haar voorhoofd. Diep vanbinnen deed het zien van haar onvermoeibare inspanningen voor een zaak die ze nooit zou winnen hem pijn. Ze had zich er het grootste gedeelte van haar leven voor ingezet en zou de strijdvlag waarschijnlijk dragen totdat ze stierf.

‘Is er iets mis?’ Louis Hartman verscheen met zijn vrouw aan zijn zij in de deuropening. Zack voelde dat zijn moeder ineenkromp en wist dat ze zich schaamde voor haar alledaagse kleren, vergeleken bij Josephines elegantie. Maar er was geen reden voor haar schaamte. De Hartmans waren volledig op de hoogte van Zacks afkomst.

Zack rechtte zijn rug. ‘Mijn vader heeft me thuis nodig,’ zei Zack.

Mr. Hartman nam een trekje van zijn sigaar en het uiteinde gloeide op in de toenemende duisternis. ‘Geen problemen in de haven, hoop ik? Werkt hij nog steeds na al die jaren?’

Zack knikte. ‘Hij is nog steeds aan het werk, ja. En wat betreft het feit dat hij me nu nodig heeft, ik kan dit snel oplossen.’

Hij had geen geheimen voor Louis Hartman, maar hij wilde zijn moeder geen extra reden geven om zich te moeten schamen. Hij zou nooit de dag vergeten waarop de Hartmans zestien jaar geleden een bezoekje hadden gebracht aan hun armoedige flat, waarvandaan je uitzicht had over de haven. In die dagen was Zack nog een havenarbeider geweest en had hij zwarte kratten met geïmporteerde goederen uit de schepen geladen en vervoerd naar het warenhuis van Louis Hartman. Zacks suggestie om het proces te vereenvoudigen had hem Hartmans lof opgeleverd, maar het was pas na het incident met de vis dat Louis Hartman had besloten om hem met een bezoekje te vereren.

Naast het warenhuis bezat Hartman ook de beste restaurants van Chicago. Zack had er lucht van gekregen dat een van de handelaren met wie Hartman zakendeed, goedkope forel verkocht als ‘echte witte baars’, en Zack was woedend geworden. Hij was bezweet van het harde werken in de haven en met een grote mand vol forel op zijn ene schouder het chique kantoor van de man binnengevallen. Vervolgens had hij zo’n vijftig kilo dode vis op het handgemaakte bureau van de handelaar gekieperd om zijn standpunt duidelijk te maken.

‘Dat is hoe goedkope forel eruitziet. Maak geen fouten meer.’ Na die woorden had hij de druipende mand op het zijden tapijt laten vallen en was hij teruggekeerd naar de haven.

Zack was niet meer dan een twintigjarige havenarbeider geweest, maar wel een slimme en hij had Hartman het nodige geld bespaard door overeenkomsten te sluiten met de Ierse arbeiders die hun producten verscheepten. Voor Hartman ging loyaliteit boven alles en toen hij hoorde van het visincident, bleek dat hij potentie zag in de voortvarende havenarbeider. Louis Hartman bood Zack aan om op zijn kosten te studeren, om hem daarna een leidinggevende baan te geven bij Hartman’s. Hij had een jurist nodig wiens trouw ontwijfelbaar was en die tegelijk zijn mannetje kon staan in de groeiende industriële wereld van Chicago.

Zack had sinds zijn geboorte met zijn ouders en twee andere Poolse gezinnen in een klein appartement vlak bij de haven gewoond. Louis was naar de kleine flat gekomen om zijn ouders te ontmoeten en hen ervan te verzekeren dat hij niet alleen Zacks kosten op Yale zou betalen, maar ook hun een kleine bijdrage zou geven om het verlies van Zacks verdiensten te compenseren. Zijn ouders waren te trots geweest om die bijdrage te accepteren, maar Zack was dolblij geweest met de kans om te studeren en had er geen moeite mee dat er van hem werd verwacht dat hij terugkeerde naar Chicago en voor Hartman ging werken, zodra hij zou zijn afgestudeerd.

Met zijn nieuwverworven rijkdom was Zack in staat geweest om een gerieflijke stadswoning te kopen en hij had zijn ouders gevraagd bij hem te komen wonen. Ze hadden zijn aanbod aangenomen, maar zijn vader had geweigerd te stoppen met zijn werk in de haven.

‘Kan ik je een rijtuig lenen?’ vroeg Louis. ‘Het kan weleens moeilijk blijken om op dit tijdstip nog een rijdende tram te vinden.’

Dat was waar. Waarschijnlijk konden ze nog wel met de laatst rijdende tram bij de gevangenis komen, maar tegen de tijd dat Zack zijn vader vrij gekregen zou hebben, zou er niets anders op zitten dan naar huis te lopen. ‘Dat zou ik waarderen,’ zei Zack.

3

Mollie woonde in een driekamerappartement boven een groenteboer. Het was een knus huis met twee slaapkamers, een salon en een kleine nis met een raam dat uitzicht bood op de stad waarvan ze hield. Er was een pomp in de huiskamer om vers water boven te krijgen, maar er was geen keuken. Maar wie had er ook een keuken nodig in een stad met op iedere straathoek venters die warme worstenbroodjes, verse pretzels of zuurkool zo goed als die in Berlijn verkochten? En als ze trek had in vers eten, kon ze naar beneden gaan om iets te halen bij de groenteboer op de begane grond.

Het was nu drie jaar geleden dat haar vader overleden was en zijn slaapkamer had ze onveranderd gelaten. Zijn kleding, zijn papieren… alles bevond zich nog op precies dezelfde plek als op die vreselijke morgen dat ze hem dood had aangetroffen in zijn bed. Haar dappere vader die een bedrijf had opgericht, door de jaren heen tientallen mannen in dienst had genomen en in de burgeroorlog had gevochten, was stilletjes in zijn slaap overleden.

De avond na het ongelooflijke aanbod van mr. Kazmarek was Mollie haar vaders slaapkamer binnengegaan en had ze de dozen met dertig jaar aan papieren, ontwerpen en verslagen van de horlogemakerij tevoorschijn gehaald. Frank woonde in een appartement aan de andere kant van de gang en was bij haar komen zitten, terwijl Mollie de eerste paar zinnen van ieder document hardop voorlas. Frank had voorgesteld om alle papieren te ordenen in financiële gegevens, koopcontracten en oorspronkelijke begrotingen.

‘Denk je dat we hen kunnen vertrouwen?’ vroeg Mollie. Hoewel Frank blind was, was hij verbazingwekkend goed in staat om mensen te doorgronden. Misschien was het zijn vermogen om spanning in een stem op te merken, of misschien was hij, nu hij zestig was, eenvoudigweg gewoon lang genoeg op de wereld om de gang van zaken te begrijpen. Frank was een vader, een raadgever en vriend tegelijk.

‘Ik ken hen niet goed genoeg om daar antwoord op te geven,’ zei hij. ‘Je bezit een waardevol bedrijf en de prijs die ze ervoor bieden, maakt duidelijk dat ze dat beseffen.’

‘Vind je dat ik de horlogemakerij moet verkopen?’

Op Franks gezicht verscheen een droevige glimlach. ‘Ik kan je niet vertellen wat je moet doen, Mollie. Dit is jouw zaak en je hebt net zo veel verstand van zaken als elke man die ik ooit heb ontmoet. Ik denk dat het geboden bedrag redelijk is, als dat is wat je bedoelt.’ Hij schoof heen en weer in zijn stoel. ‘Ik ben moe. Hoe laat is het?’

Mollie haalde het zware gouden horloge uit de zak van haar rok. ‘Bijna acht uur.’ Mollie wreef met haar duim over de deuk in het deksel, voordat ze het sloot. Het was haar vaders horloge geweest en nu was het haar waardevolste herinnering aan hem. De deuk in het deksel was veroorzaakt door een granaatscherf tijdens die verschrikkelijke dagen dat haar vader met de rest van het 57e regiment had vastgezeten op het klif. Ondanks de deuk en het verweerde uiterlijk gaf het uurwerk de tijd nog steeds exact aan.

‘Ik realiseer me dat de zaak verkopen financieel gezien het beste is om te doen,’ zei ze, terwijl ze met haar duim op de deuk in het horlogedeksel duwde. ‘Maar ik ben bang dat ik de controle verlies. Ik ben bang dat zij gaan bepalen hoe de horloges eruit moeten gaan zien. Of dat ze me vertellen dat ik ze goedkoper moet maken. Maar mijn grootste angst is dat een eenarmige emailleerder hun niet aanstaat. Of een metaalpolijster met trillende handen.’

‘Of een blinde jurist.’ Frank sprak de woorden uit zonder een krimp te geven.

‘Ja,’ gaf ze toe. ‘Daar maak ik me het meest van alles zorgen over.’

Frank haalde diep adem. ‘Mollie, op de dag dat ik blind werd, lag ik in de modder en wist niet of ik nog een uur zou leven. Toen ik eenmaal wist dat ik het zou halen, was mijn grootste angst dat ik niet langer een doel zou hebben in dit leven. Het is de angst van alle invalide mannen, maar jouw vader heeft iets geweldigs gedaan door ruimte voor ons te maken in zijn bedrijf. Hij heeft nooit medelijden met ons gehad, heeft nooit de lat lager gelegd voor ons. Hij verwachtte goed werk van elke man en wij leverden hem dat.’ Frank leunde naar voren; zijn nietsziende ogen staarden haar recht aan.

‘Mollie, stel aan ons geen lagere eisen dan aan de andere werknemers. Als je ons vertroetelt, verliezen we onze mannelijkheid. Dan raken we onze trots kwijt en dat is het kostbaarste wat elke man bezit. Trots is de bouwer van bruggen. Het is de architect van dromen en de temmer van stormen. Het zorgt ervoor dat we uit bed komen om draken te verslaan en zo jonkvrouwen te redden. Zolang we trots hebben, is er binnen in ons een vlammetje hoop dat brandt.’

Mollie kwam overeind, liep naar het raam en keek naar beneden, waar de lantaarns een warme gloed door de straat verspreidden. Zulke dappere woorden. Maar Frank was een sterke man die een uitdaging die op zijn pad kwam nooit uit de weg zou gaan en het wel zou redden zonder haar. Anderen waren echter niet zo moedig en het was haar taak om hen te beschermen. Als ze de horlogemakerij verkocht, zou het zomaar kunnen dat mr. Kazmarek op een ochtend in zijn onberispelijke pak in de werkplaats zou verschijnen om elke veteraan van het 57e regiment te ontslaan en zij zou werkeloos moeten toezien, omdat ze niet in de juiste positie zou verkeren om hem te stoppen. Maar als ze de onderneming niet verkocht, zou ze de overeenkomst met Hartman’s verliezen en ging mogelijk de hele zaak ten onder.

Waarom kon ze de horlogemakerij niet gewoon draaiende houden zoals ze altijd had gedaan? Op dit moment was alles perfect. Ze maakten bijzondere horloges en hun opbrengsten waren gezond. Als ze een toverstokje had, zou ze de wereld bevriezen, zodat alles bleef zoals het nu was. Ze had een heerlijk plekje om te wonen en een bedrijf waarvan ze hield. Ze woonde in de levendigste stad van Amerika, waar ambitie hoog in het vaandel stond, veel rijkdom was en waarvan de inwoners uit allerlei culturen afkomstig waren. Het aanbod van mr. Kazmarek bracht alles wat haar dierbaar was in gevaar.

En als er iets was wat Mollie vreesde, dan wel dat iets haar veilige, fijne leven zou veranderen.

Plannen maken voor de horloges van het volgende seizoen was een van Mollies favoriete bezigheden. Op donderdagavond, toen Alice en Ulysses voorstelden om naar de Krause-biergarten te gaan om samen na te denken over nieuwe ontwerpen, stemde Mollie meteen met het plan in.

De arbeiders van de horlogemakerij kwamen al bij de biergarten sinds de tijd dat Mollie nog als meisje op de schouders van haar vader had gezeten. Onder de wijdverspreide takken van de kastanjebomen stonden talloze tafels opgesteld en er waren veel mensen uit de arbeidersklasse die naar de gezellige plek kwamen om te luisteren naar muziek, een spelletje schaak te spelen en te genieten van de versbereide Duitse zuurkool en braadworst.

Toen zij, Alice en Ulysses naar een tafeltje liepen, hoorde Mollie om haar heen mensen Duits, Pools en Italiaans spreken en veel Engels met een Iers accent. Chicago was een smeltkroes van immigranten en elke dag kwamen er meer, maar de meesten van hen waren Duitsers en zij waren het die het fenomeen ‘Beierse biergarten’ naar Amerika hadden gebracht.

‘De vierhonderdste verjaardag van Nicolaus Copernicus komt eraan,’ zei Ulysses, zodra ze zaten. ‘Wat zeg je ervan als we een soort “herdenkingshorloge” ontwerpen om het heliocentrisch model te vieren, met een robijn in het midden van het horlogedeksel als zijnde de zon en eromheen edelstenen die dan de planeten moeten voorstellen?’

Mollie trok een wenkbrauw op. Over het algemeen verkochten dit soort herdenkingshorloges goed, maar als er edelstenen in werden gebruikt, schoot de prijs omhoog en ze moesten voorzichtig zijn. ‘Het klinkt niet verkeerd, vind ik. Maar wat denk jij?’ vroeg ze aan Alice.

‘Ik kan er wel iets moois van maken,’ zei ze, ‘hoewel ik me afvraag of mensen iets geven om Nicolaus Copernicus.’

Frank leunde naar voren. ‘Sst!’ zei hij met een grijns. ‘Ik hoor dat er een groep Polen aan de tafel achter ons zit. Zij doen ons wat als je hun beschermheilige beledigt.’

Ulysses wierp een blik over zijn schouders, in de richting van de groep Poolse immigranten die hun geen blik waardig keurden; ze hadden al hun aandacht gericht op het damspel op tafel. Maar Ulysses was niet iemand die een kans aan zich voorbij liet gaan. ‘Nicolaus Copernicus was een leeuw van een man,’ zei hij op luide toon. ‘Een Poolse strijder die de nachtelijke hemel veroverde met niets meer dan een telescoop en zijn geweldige brein.’ Ulysses pakte zijn kruk en hielp zichzelf overeind en verhief zijn stem, zodat iedereen hem kon horen. ‘Copernicus maakte zich de wetenschap van de hemellichamen eigen en vervolgens voor mensen begrijpelijk. De Copernicaanse Revolutie zal de eeuwen door weerklinken. Hij verdient het om te worden herdacht in robijn, saffier en diamant.’

Inmiddels had hij de aandacht van de Poolse mannen aan de tafel achter die van hen weten te trekken. Ze hieven hun glas en stampten met hun voeten om hun instemming te laten blijken. Een van de Polen wenkte een serveerster en fluisterde haar wat toe, waarna ze wegliep. Een paar momenten later verscheen ze weer en liep tussen de tafels door, om uiteindelijk bij de tafel van Mollie, Ulysses en Alice te blijven staan.

‘Van de mannen die aan het dammen zijn,’ zei de serveerster, terwijl ze een glas voor Ulysses neerzette.

Ulysses pakte zijn glas met een grijns op en hief het naar de groep Polen, waarna hij een grote slok nam.

Mollie keek Alice aan. ‘Goed, werk maar wat schetsen uit, dan zal ik de kosten berekenen,’ zei ze. ‘Ik moet minstens dertig procent rendement maken op de investering om het zelfs maar te overwegen. Ik moet er niet aan denken aan een herhaling van mijn vaders ramp met het Queen Victoria-horloge.’ Niemand hoefde herinnerd te worden aan de keer dat Silas Knox nogal ondoordacht had besloten om een horloge te maken met rondom de wijzerplaat vijfentwintig diamanten, om te vieren dat de koningin vijfentwintig jaar op de troon zat. Mollie had geprobeerd hem te stoppen door te zeggen dat niemand in Amerika zo’n extravagant horloge ter ere van een buitenlandse vorstin zou kopen, en ze had gelijk gehad. Ze hadden de horloges weer uit elkaar moeten halen en de diamanten met verlies moeten terugverkopen aan de juwelier. Haar vader was geen goede zakenman geweest, maar Mollie was meestal in staat geweest om zijn bevliegingen te temperen. Terwijl andere meisjes van haar leeftijd het hof werden gemaakt en echtgenoten vonden, bracht Mollie invalide veteranen de kunst van het horlogemaken bij en bedacht ze manieren om ervoor te zorgen dat het bedrijf winst bleef maken. En het was niet dat ze een hekel had aan het werk – ze hield ervan om horloges te maken en voelde zich geroepen om de dappere mannen te helpen om een nieuw doel in hun leven te vinden. Maar de verantwoordelijkheid voor het hele bedrijf rustte nu op haar schouders en ze vreesde elke verrassing of verandering die haar van het pad zou brengen dat ze zo zorgvuldig had uitgestippeld.

Er woei een windvlaag door de bomen, met als gevolg dat er tientallen herfstblaadjes door de lucht wervelden. Doorgaans was het kil in oktober, maar nu niet; het ongewone warme en droge zomerweer had zich uitgestrekt tot het najaar. Mollie was blij met de warmte, want dat betekende dat ze zonder problemen tot laat met haar vrienden in de door fakkels verlichte tuin kon blijven. Thuis wachtten haar toch alleen maar eenzaamheid, zorgen en twijfels.

Ze kon het nieuws van Hartman’s bod niet geheimhouden voor de Adairs. Ulysses nam een grote slok cider en veegde daarna met zijn mouw het schuim van zijn lippen. ‘Als je deze papieren niet tekent, zal Hartman maandag dan de kwartaallevering in ontvangst nemen?’

Het was een vraag die Mollie al dagen bezighield. Met het oog op de aanstaande kerstperiode had ze een grote voorraad horloges klaarstaan in het magazijn. Als mr. Kazmarek zijn dreigement van eerder waar zou maken en maandagmorgen het contract met hen verbrak, zou ze blijven zitten met een fortuin aan onverkochte horloges. ‘Dat heeft hij niet gezegd.’

Franks gezicht stond grimmig. ‘En ik neem aan dat het puur toeval is dat de uiterste datum waarop je je beslissing bekend moet maken precies valt op dezelfde dag als ze de kwartaallevering horloges in ontvangst zouden nemen.’

Alice legde haar arm om Mollies middel. ‘Ik geloof niet dat ze je laten zitten met alle horloges als je besluit de zaak niet te verkopen. Je vader was vrienden met Louis Hartman. Al voordat jij was geboren, toch?’

Niet precies. Mollie was al tien geweest toen Louis Hartman een bezoek had gebracht aan haar vaders kleine horlogewinkel aan de Columbus Avenue. In die tijd had Hartman verschillende panden in de Columbus Avenue opgekocht, als voorbereiding op zijn zes verdiepingen tellende paleis van marmer en kristal. Mollies vader was een van de vele winkeliers geweest die had moeten verhuizen toen Louis Hartman zijn reusachtige warenhuis had gebouwd, maar het had goed uitgepakt. Louis was onder de indruk geraakt van de kwaliteit van haar vaders horloges en had besloten ze te gaan verkopen in zijn winkel. Dat had haar vader doen besluiten alleen nog maar horloges te maken en niet meer te verkopen. En zonder de terugkerende kosten die een winkel met zich meebracht, bleef er meer winst over. Haar vader was gelukkiger dan ooit geweest. De goede relatie met de Hartman’s gaf Silas Knox de mogelijkheid om zich minder bezig te houden met zakelijke aspecten en meer bijzondere en opvallende horloges te ontwerpen.

Op Franks gezicht verscheen een peinzende blik en hij draaide zijn kroes rond in zijn handen. Toen zei hij ernstig: ‘Het bedrijf is al dertig jaar in de Knox-familie. Ergens lijkt het niet juist om zo snel een antwoord te eisen.’

Frank had gelijk. Ze hoefde mr. Kazmareks bod niet klakkeloos te accepteren. Ze had nog vier dagen voordat ze een beslissing moest nemen en ze zou niets besluiten zonder meer informatie te eisen van Hartman’s intimiderende jurist.

Zack Kazmarek zat achter zijn grote bureau van glanzend walnotenhout op de zesde verdieping van Hartman’s en deed zijn uiterste best om zijn kalmte te bewaren.

‘Laat ik duidelijk zijn,’ zei hij, terwijl hij zijn ongeduld probeerde te verbergen. ‘Er wacht vijftigduizend dollar aan chinchillabont in een haven in New York, omdat de invoerrechten niet zijn betaald.’

Anthony Willis, zijn klerk, schraapte zijn keel. ‘Ja, meneer.’

‘En het bont is daar al een week.’

‘Ja, meneer.’

Het bont had al lang in een trein geladen en onderweg naar Chicago moeten zijn. Hartman’s verkocht het meeste bont in de maanden voorafgaand aan kerst en elke vertraging betekende een verlies aan inkomsten. Niettemin, zijn contract was overduidelijk. De invoerrechten zouden moeten worden betaald door de Braziliaanse uitvoerders, wat was meeberekend in de afgesproken prijs. Zack kon een telegram naar de New Yorkse bank van Hartman’s sturen en de invoerrechten binnen het uur betalen, maar dat was niet wat ze waren overeengekomen.

‘Stuur een telegram naar New York en weiger het verder vervoeren van het bont,’ instrueerde hij zijn klerk. ‘Geef de kapitein van het schip vierentwintig uur om de invoerrechten te betalen, of anders kan hij het bont weer mee terugnemen naar Brazilië.’ Zack zou niet zwichten en meewerken aan afpersing, wat mensen die hem onderschatten soms probeerden. Zack wilde het bont, maar hij had het niet per se nodig.

‘Een paar jaar terug hebben we zakengedaan met een handelaar in vossenpelzen uit Quebec, met de naam “Babineaux”,’ vervolgde Zack. ‘Zorg ervoor dat de verkoopafdeling contact met hem opneemt om erachter te komen of hij ons wat kan leveren voordat de stormloop op kerstgeschenken op gang komt.’ Vossenbont was niet zo gewild als chinchilla, maar hij had een alternatief nodig, voor het geval het bont uit Brazilië hen niet zou bereiken.

Zoals verwacht bracht zijn verzoek de hele verkoopafdeling in rep en roer. Binnen twintig minuten verscheen Mario Girard met een rood aangelopen gezicht in Zacks kantoor. Hij zwaaide een aantal vellen papier onder Zacks neus heen en weer. ‘Vossenbont! Vossenbont voor kerst?’ De man klonk verontwaardigd, alsof Zack had gesuggereerd dat ze de koningin koude watergruwel tijdens een banket zouden serveren. ‘Kijk naar de getallen op deze papieren. Afgelopen jaar hebben we al het chinchillabont binnen drie weken na ontvangst verkocht. We hebben dit bont nodig!’

Zack trok de papieren uit mr. Girards hand. ‘Ten eerste, ik gebruik geen geld van Hartman’s om een corrupte scheepskapitein uit Rio de Janeiro te betalen. Ten tweede, als je ooit nog op deze manier met papieren in mijn gezicht wappert, dan gebruik ik ze voor Lizzies kooi.’ Hij smeet de papieren terug naar mr. Girard, die ze haastig vastgreep en tegen zijn borst drukte, om te voorkomen dat ze op de grond vielen.

Om alles nog erger te maken: Zack was net te weten gekomen dat het Braziliaanse schip ook driehonderd paar handgemaakte leren laarzen voor Hartman’s aan boord had. En dankzij het hele gedoe rondom de betaling van de invoerrechten was het dus onzeker of die ooit bij het warenhuis zouden aankomen.

‘Hoe ga ik de dames van Chicago ervan overtuigen dat vossenbont even luxueus is als chinchillabont?’ vroeg mr. Girard. ‘Welke vrouw zal genoegen nemen met vossenbont als ze haar hart heeft gezet op chinchilla?’

Zack glimlachte kort. ‘Je laat die bovenkamer van jou maar even hard werken en je zorgt er maar voor dat je een reden bedenkt. Laat me niet jouw werk moeten opknappen.’ Zacks gedachten gingen terug naar zijn jonge jaren. In die tijd was zijn moeder allang blij geweest áls ze een jas had om aan te trekken en wanneer dat het geval was, had ze zich geen moment druk gemaakt over de stof ervan. Nu had hij geld om haar mooie kleren te geven, maar tot op deze dag had ze zijn aanbod om die voor haar te kopen vriendelijk geweigerd, omdat ze erop stond dezelfde soort kleren te dragen als ze had gedaan toen ze nog wasvrouw was.

Zijn gemijmer werd onderbroken toen er onverwacht op zijn deur werd geklopt en zijn klerk een ogenblik later zijn kantoor binnenkwam.

‘Ja?’ vroeg Zack.

‘Er is hier een vrouw die u wil spreken. Miss Knox, van de 57th Illinois Watch Company.

Zack knipperde met zijn ogen. ‘Heeft ze een afspraak?’

Hij wist dat ze dat niet had. Een afspraak met Mollie Knox was niet iets wat hij vergeten zou zijn, maar hij had een ogenblik nodig om zijn gedachten op een rijtje te zetten. Er waren slechts twee woorden die hem van zijn stuk konden brengen. ‘Mollie’ en ‘Knox’.

‘Nee, meneer. Maar ze wil de voorwaarden van het aanbod bespreken.’

Zack hoopte dat de blos die hij voelde niet op zijn gezicht te zien was. Hoe kon het dat enkel en alleen de wetenschap dat de vrouw die aan de andere kant van zijn kantoormuur stond zijn hartslag omhoog deed schieten? Als hij deze onwelkome gevoelens voor Mollie Knox niet beteugelde, zouden ze er nog eens voor zorgen dat hij ontslagen werd.

Hij liep naar Lizzies kooi en duwde een partje appel naar binnen, wat de vrouwtjesvink duidelijk blij maakte. Ze pikte er een stukje met haar snavel af, fladderde door de kooi, tjilpte en floot, en haastte zich toen terug voor nog een hapje appel.

Eigenlijk verbaasde het hem dat het zo lang had geduurd voordat miss Knox hem wilde zien. Bepaalde aspecten van het contract waren enigszins vreemd, maar de voorwaarden waren niet bespreekbaar en dat zou hij haar duidelijk te verstaan geven.

‘Vertel haar maar dat ik niet beschikbaar ben,’ zei Zack.

De klerk schraapte zijn keel. ‘Dat heb ik al gezegd, meneer. Ze is vasthoudend.’

Zack zweeg een moment, wat genoeg was voor Mario Girard om zich erin te mengen. ‘We staan op het punt om onze voorraad bont te verliezen, vlak voor kerst nog wel, en nu verspil je je tijd aan het voeren van die domme vogel en een of andere vrouw? Ik wil weten wanneer ik mijn chinchillabont krijg.’

Zack stopte nog een partje appel in de kooi en keek toe, terwijl Lizzie erin pikte. De rest van de dag was zo goed als gevuld met afspraken en deze ramp met de Braziliaanse vracht was een probleem dat alles alleen maar erger maakte. Het laatste wat hij nu nodig had, was dat Mollie Knox zijn dag nóg meer in de war schopte.

Waarom was hij zo irrationeel als het om haar ging? Vasthoudende, koppige vrouwen genoten niet bepaald zijn voorkeur, maar er was iets aan haar – altijd zo vormelijk, zo keurig – wat zijn aandacht trok. En ze was zonder twijfel gepassioneerd waar het haar horloges betrof. Iedereen die haar enthousiaste verhaal over de perfectie van het veermechanisme hoorde, kon niet om haar liefde voor het vak heen. Zack wist alles over hopeloze romantici, hij was er door twee opgevoed. Tot op deze dag moest hij zijn ouders redden van het ene na het andere onverstandige plan om hun onrealistische ideaal te verwezenlijken. Mollie was anders. Zij was zowel een gepassioneerde vakvrouw als een onverschrokken zakenvrouw en die combinatie boeide hem.

‘Kazmarek!’ blafte mr. Girard. ‘Wanneer krijg ik mijn chinchilla’s? En mijn leren laarzen?’

Zack liep terug naar zijn bureau. ‘Zodra een Braziliaanse kapitein zijn invoerrechten betaalt. Niet eerder. Zorg ervoor dat we wat alternatieve leveranciers van bont achter de hand hebben, voor het geval hij weigert.’ Hoewel Zack ervan overtuigd was dat de kapitein uiteindelijk het geld zou betalen, vereiste zakendoen soms een beetje armworstelen en dat was een spelletje waar Zack van genoot. Hij was volwassen geworden door zij aan zij met de ruigste mannen in de hele stad te werken en was nooit een gevecht uit de weg gegaan. Die arme kapitein had er geen idee van met wie hij te maken had.

De klerk keek hem vanuit de deuropening aan en voelde zich zichtbaar ongemakkelijk door de hele situatie. ‘Wat zal ik miss Knox meedelen?’

‘Zeg haar maar dat ze deze middag kan terugkomen. Ik zal haar om twee uur ontvangen.’ Hij wilde alleen dat hij net zo makkelijk de strijd aanging met Mollie Knox als met een Braziliaanse scheepskapitein.

De handgemaakte mahoniehouten deuren van Hartman’s zagen er zwaar uit, maar Mollie wist nooit zeker of ze dat ook waren, omdat een keurig geklede portier ze altijd opende wanneer klanten naar binnen wilden. Ze hield van de geuren van poetsmiddel en de verse rozen die de ingang sierden. De kristallen kroonluchter die aan het plafond van de hal hing en de moderne gaslampen, wierpen een betoverende gloed door het vertrek. De begane grond van het twee hectare grote gebouw was gevuld met rijen spullen. Vrouwen konden handgeweven tapijten uit Perzië kopen of parfum uit Frankrijk. Mollie kon het nooit laten om met haar vingers de zachte suède laarsjes en zijden sjaals op de vrouwenafdeling aan te raken. Op andere afdelingen waren kostbare juwelen, porselein, leren producten en zelfs eten en wijn verkrijgbaar.