Boeken geschreven door Elizabeth Camden

Mooier dan dromen

De roos uit Winslow Street

Op weg naar de zonsopgang

Wachten op het morgenlicht

Naar de verste kusten

Een

gevaarlijke

erfenis

Serie Empire State - 1

Elizabeth Camden

Vertaald door Lise Stomphorst

Uitgeverij Het Zoeklicht

Postbus 99

3940 AB Doorn

Een gevaarlijke erfenis is het eerste deel in een serie van romans die zich afspelen in de staat New York en een boeiend en interessant kijkje geven in het leven daar aan het begin van de twintigste eeuw.

Een gevaarlijke erfenis

Elizabeth Camden

Copyright © 2017 Dorothy Mays

Originally published in English under the title: A Dangerous Legacy.

By Bethany House Publishers, a division of Baker Publishing Group, Grand Rapids, Michigan, USA.

Cover design by Jennifer Parker

Vertaling: Lise Stomphorst

Opmaak en omslagbewerking: TMgraphics.nl

Dutch edition © Het Zoeklicht, 2019

Postbus 99, 3940 AB Doorn, The Netherlands

www.zoeklicht.nl

ISBN 9789064510595

NUR 342

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze – hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen, of op enige andere wijze – zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

All rights reserved. No part of this publication may be reproduced, stored in a retrieval system, or transmitted, in any form or by any means – electronic, mechanical, photocopying, recording, or otherwise – without the prior written permission of the publisher.

1

New York City

1903

De hoeveelheid vrouwelijk aandacht die haar broer kreeg, bleef Lucy verbazen. Meisjes verzamelden zich om Nick heen alsof hij Casanova was, zelfs wanneer hij een smerige overall aanhad en een tas loodgietersgereedschap vasthield. Lucy stond op een afstandje toe te kijken, terwijl ze na een lange dag werken op de tram wachtten.

Nick was erg intelligent, aantrekkelijk en goedlachs, maar wat zouden die meisjes doen als ze wisten dat iedereen die met hem bevriend raakte volledig geruïneerd werd? Slechts een paar mensen bleven wat langer wanneer ze de aandacht van haar oom hadden getrokken. Zij en Nick wisten al van jongs af aan dat ze op hun hoede moesten zijn voor de slinksheid van oom Thomas. Maar een ander moest een flinke ruggengraat hebben om zich staande te houden als haar oom diegene eenmaal in de gaten kreeg.

Voor de buitenwereld leken Lucy en haar broer normale, hardwerkende mensen. Nick was in dienst bij de Municipal Water Authority en zij werkte als telegrafiste bij de Associated Press. Naast hun werk hadden ze niet echt een privéleven. De rechtszaak ontnam hun alles wat ze hadden, omdat zij en Nick als enige twee waren overgebleven om de veertigjarige strijd die hun gemoed, financiën en zelfs hun veiligheid had aangetast voort te zetten.

Lucy baande zich een weg tussen de meisjes door die met haar broer flirtten. ‘Nick, ik moet met je praten.’

Zijn glimlach verbreedde zich toen hij haar zag en dat bleef niet onopgemerkt bij zijn bewonderaars.

Een van de vrouwen keek Lucy nors aan. ‘Wie is zij?’

‘Dat is het meisje dat ik al adoreer sinds het eerste moment dat ik haar zag,’ zei Nick. ‘Ze was toen een schreeuwende baby en ik was nog maar drie jaar oud, maar aan zusjes kun je wennen.’

De meisjes begonnen luid te lachen en sloegen Nick op zijn schouder. Het leek hem niets te deren en hij glimlachte verleidelijk naar hen, waardoor de vrouwen als een magneet werden aangetrokken. Een van de meisjes waagde het zelfs om een lok van zijn donkere, veel te lange haar aan te raken.

‘Nick?’ drong Lucy aan, dit keer iets minder geduldig. ‘Kan ik je even spreken? We hebben een probleem.’

Hij moest de spanning in haar stem hebben opgemerkt, want hij pakte zijn gereedschap op en volgde haar naar een plekje een paar meter verder. ‘Wat is er aan de hand?’

‘Ik hoorde van meneer Garzelli dat er rond zijn gebouw een vreemdeling is gesignaleerd. Ik ben bang dat oom Thomas iemand heeft gestuurd om de nieuwe kranen te saboteren. Meneer Garzelli heeft het water dat naar het gebouw loopt afgesloten, totdat jij ernaar hebt kunnen kijken.’

Nicks mond vertrok tot een smalle streep. Hij had de laatste twee weekenden pompen en een ingenieus stel kranen geïnstalleerd in een huurflat in Lower East Side. Dat betekende dat tweehonderd mensen die op de bovenste verdiepingen woonden voor het eerst water naar hun appartementen opgepompt kregen. De kranen waren door hun grootvader uitgevonden. Zo op het oog leek het een heel gewoon stukje ijzerwerk, maar de uitvinding was miljoenen waard en had gezorgd voor een decennialange procesvoering. Niet dat de mensen die in de huurflat woonden iets gaven om de rechtszaak tegen haar familie. Zij wilden enkel niet meer elke dag emmers water vijf verdiepingen naar boven hoeven te sjouwen.

De vreemdeling die bij de huurflat rondsnuffelde, baarde Lucy zorgen. De installatie van die kranen was formeel gezien niet illegaal, maar als oom Thomas ervan zou horen, zou hij hen ervoor laten boeten. Het zou haar dan ook niet verbazen als hij hun werk door iemand had laten saboteren. Meneer Garzelli deed er waarschijnlijk goed aan om de pompen af te sluiten tot Nick had gecontroleerd of alles veilig was.

‘Wil je dat we er vanavond heen gaan?’ vroeg Nick. Het was voor hen allebei een lange dag geweest en de reis dwars door de stad zou zeker een uur duren, maar ze hadden niet veel keus.

‘Dat is het beste.’

Hij knikte grimmig. ‘Ik snap het, maar ik zou liever naar oom Thomas’ landhuis gaan en het water naar zijn huis afsluiten. Eens kijken hoe hij dat vindt. Eens kijken hoe hij –’

‘Stop,’ zei ze, terwijl ze haar hand op zijn arm legde. ‘Laat hem je niet boos maken. Laten we dit gewoon aanpakken zoals we altijd hebben gedaan. We moeten ons hoofd erbij houden.’

Een uur later stonden ze in de kelder van een huurflat, in een van de slechtste wijken van de stad. Nick lag plat op zijn rug en scheen met zijn mooie, nieuwe zaklamp onder een ingewikkeld systeem van kranen en pompen, op zoek naar tekenen van sabotage. Lucy zat op een omgekeerde emmer en gaf de gereedschappen aan waar haar broer om vroeg. Ze probeerde niet te diep in te ademen. Er hing een onaangename geur in dit deel van de stad, met zijn smerige straten, overvolle appartementen en heel weinig stromend water dat naar de honderden woningen liep. Telkens als ze in deze buurt kwam, drong de stank in haar haren en kleren, en vroeg ze zich af hoe iemand het kon verdragen om hier te wonen. In ieder geval hadden de mensen die het geluk hadden in dít gebouw te wonen stromend water, met dank aan Nick en haar grootvaders kraan. Alles in het leven van de mensen die hier woonden zou beter, schoner en gezonder geworden, zodra ze genoeg druk hadden om alle acht verdiepingen van water te voorzien.

Op de trap klonken de voetstappen van meneer Garzelli die naar hen toe kwam. Nick schoof onder de kranen vandaan en ging rechtop zitten.

‘Dus iemand heeft hier rondgesnuffeld?’ vroeg hij.

Meneer Garzelli knikte. ‘Het was een magere, oude kerel en hij zag er onbetrouwbaar uit. Eén schouder was gedraaid, alsof hij een bochel had. Het kwam door die vreemde schouder dat ik me hem herinnerde. Ik had hem al een paar keer eerder gezien. Mijn oudste zoon betrapte hem toen hij door het raam in de kelder probeerde binnen te komen en toen rende hij weg. En ik zag hem afgelopen weekend, toen je de kranen had geïnstalleerd.’

Nick begon zijn gereedschappen op te ruimen. ‘Het was een goed idee om me te halen, maar het lijkt er niet op dat er schade is aangericht. Hoewel je waarschijnlijk wel een beter slot op dat raam kunt laten zetten.’

‘Ik weet dat je te maken hebt met iets van een rechtszaak over die kranen,’ zei meneer Garzelli. ‘Je komt hierdoor toch niet in de problemen, hè?’

Iedere keer als zij en Nick haar grootvaders uitvinding in een van Manhattans vele huurflats installeerden, liepen ze het risico een slapende reus wakker te maken. Maar Nick haalde zijn schouders op en lachte ongedwongen.

‘Ik ben banger voor mijn kleine zusje dan voor die rechtszaak,’ zei hij.

‘Juffrouw Lucy?’ vroeg meneer Garzelli ongelovig. ‘Dat geloof ik niet.’

‘Je hebt haar nog nooit gezien wanneer ik het avondeten aan laat branden.’ Nick zwaaide zijn tas met gereedschappen over zijn schouder. ‘Maar praat met niemand over deze kranen. Het feit dat je heet en koud water door het gebouw hebt lopen, is niet bepaald te verbergen, maar het is niet nodig om mijn naam te noemen, oké?’

‘Goed, komt voor elkaar, Nick,’ zei meneer Garzelli, en hij gaf hem een stevige handdruk.

Tegen de tijd dat Lucy en Nick terug waren in Greenwich Village was de zon al ondergegaan. Ze woonden in een appartement op de vierde verdieping van een Brownstone-huis dat eens een prestigieus gebouw was geweest, maar in verval was geraakt door de moeilijke tijden de afgelopen jaren. Net als haar familie.

Ze draaide de sleutel om in het slot van het appartement, liep de donkere ruimte binnen en wist direct dat er iets mis was. Haar neus kriebelde. Sigarettenrook?

Dat was vreemd. Er zou vandaag niemand in het appartement geweest moeten zijn. Hun moeder was naar Boston verhuisd nadat hun vader bijna een jaar geleden was overleden en ze hadden niet langer geld voor bedienden.

Toen haar ogen gewend waren geraakt aan de schemering, bekeek ze de ruimte, op zoek naar iets wat niet klopte. Nicks half gemonteerde pompen en kranen namen de hele eettafel in beslag, hun moeders orchideeën bedekten de vensterbank en er lagen boeken op elk leeg plekje op de tafel en in kastjes. Hun eens stijlvolle meubels waren al verschillende generaties in gebruik geweest en hadden niet langer meer de grandeur van weleer, maar wel het gemak van een geliefde deken. Eens was hun familie hier gelukkig geweest.

‘Je was vandaag niet thuis, toch?’ vroeg ze.

Nick stapte binnen en gooide met een plof zijn tas met gereedschappen op de bank. ‘Nee. Hoezo?’

‘Ruik jij geen sigarettenrook?’

Hij stond stil om te ruiken en haalde toen zijn schouders op. ‘De dame die hierboven woont, rookt als een goederentrein. De geur van de sigaretten komt waarschijnlijk door de ventilatiepijpen heen.’

‘Weet je dat zeker?’ Nick was een loodgieter en geen expert wat ventilatie betreft, maar hij leek zich geen zorgen te maken.

‘Ik ben niet zo paranoïde,’ zei hij, terwijl hij naar de gootsteen in de keuken liep om zijn handen te boenen.

Hij merkte dan misschien niets van de scherpe, bijtende geur, maar zij vond het zorgwekkend. Alles zag er precies zo uit als dat ze het had achtergelaten, maar ze had nog steeds het gevoel dat er iemand in hun appartement was geweest, terwijl zij weg waren.

Ze ademde diep in en wilde dat haar vader er was. Hij was de rots geweest waarop hun familie had gebouwd, maar richting het eind van zijn leven had ze aangevoeld dat hij de hoop aan het verliezen was. Ze had hem vaak betrapt wanneer hij voor het raam stond en met een sombere blik naar de straat beneden staarde. De week voordat hij was overleden, was ze op een dag vroeg thuisgekomen van kantoor en had ze hem betrapt op het staren naar een papier dat hij stevig vasthad. Zijn gezicht had een ziekelijke en bleke kleur gehad. Ze was naar hem toegesneld, had gevraagd wat er mis was en hij was opgeschrokken. Dat was de eerste keer dat ze pure angst op haar vaders gezicht had gezien.

Hij had het papier in een bruine tas gepropt en ontkend dat er iets mis was, maar zij had geweten dat hij loog. Zijn handen hadden getrild toen hij de tas in de vergrendelde bureaulade had gestopt.

Nadat hij was overleden, was ze op zoek gegaan naar die tas, maar hij was nergens te vinden geweest en zij en Nick hadden het héle appartement overhoopgehaald. Ze hadden zelfs de vloerplanken in de keuken omhoog gewrikt, waar ze de enige schat die hun familie nog had, hadden verstopt. De schat had daar nog steeds gelegen, maar er was geen spoor van de tas geweest. Ze had hem nooit gevonden en Lucy kon het niet helpen dat ze dacht dat hij op een of andere manier te maken had met de dood van haar vader in de daaropvolgende week. Hij had altijd een zwak hart gehad en wat er dan ook maar in die bruine tas had gezeten, had hem doodsbang gemaakt.

Lucy verwarmde een blik bonen voor hun avondmaaltijd. Zij en Nick waren om de beurt verantwoordelijk voor het avondeten en die bestond altijd uit iets eenvoudigs. Na tien uur aan het werk te zijn geweest in een telegraafkantoor, had ze geen zin in iets uitgebreids. Ze wilde gewoon iets makkelijks.

Het duurde niet lang tot de maaltijd op tafel stond en ze alles ophadden. Vervolgens ruimde ze vrijwillig af, terwijl Nick neerplofte op hun versleten bank en de post van die dag doornam. Beiden maakten ze veel uren, maar zij werkte achter een bureau, terwijl Nick fysiek zwaar werk deed, diep onder de straten van de stad, waar hij hielp met het installeren van de enorme ondergrondse pompen die vers water de stad in en uit deden stromen.

Water stroomde uit de kraan, terwijl ze de kookpot afspoelde. Hun grootvaders kranen in de kelder van het gebouw zorgden voor de perfecte waterdruk in hun appartement, ook al bevond hun appartement zich op de vierde verdieping. Ze woonden in een schoon, respectabel gebouw met een uitstekende watervoorziening, maar slechts een paar kilometer verderop wemelde de stad van meer dan een miljoen mensen die in een propvolle huurflat woonden zonder goed sanitair. Gelukkig was er nu nóg een gebouw in de stad dat stromend water had.

Ze glimlachte tevreden naar Nick en zag toen dat hij met hangende schouders naar de vloer staarde.

‘Wat is er aan de hand?’ vroeg ze, terwijl ze de kraan uitzette.

‘Deze brief’ – hij stak een vel papier omhoog – ‘is van onze advocaat. Oom Thomas zit weer achter ons aan.’

Ze verstijfde. ‘Wat beweert hij deze keer?’

‘Hij beschuldigt ons ervan dat we te kwader trouw hebben gehandeld. Ze willen dat de rechter onze zaak seponeert.’

‘Te kwader trouw’ kon van alles betekenen, maar er was slechts één ding dat zij en Nick werkelijk op een slinkse manier hadden gedaan en dat was het enige waardoor ze Thomas Drakes zwerm aan advocaten al deze jaren voor hadden weten te blijven.

Ze legde de theedoek neer en hield haar adem in. ‘Je denkt toch niet dat hij het weet, of wel?’

‘Als hij het wel weet, is het met ons gedaan.’

Lucy knikte, liep naar de versleten eettafel en plofte neer op een stoel, toen de uitputting haar overviel. Het werd steeds moeilijker om te blijven strijden tegen oom Thomas en zijn familie, die leefden als Europese vorsten in hun landhuis in het noordelijke, minder dichtbevolkte gedeelte van New York. De Saratoga Drakes hadden het fortuin dat was verdiend met hun grootvaders uitvinding gebruikt om de Manhattan Drakes juridisch aan te vallen, iets wat inmiddels al decennialang speelde. Lucy had nog geen bewijs, maar ze vermoedde dat de Saratoga Drakes wellicht op de een of andere manier achter haar vaders dood zaten. De dokter had gezegd dat een hartaanval de doodsoorzaak was geweest, maar daar was Lucy niet zeker van.

Was de rechtszaak het waard? Haar blik gleed naar de kraan. De meeste mensen namen schoon water voor lief, maar zij deed dat nooit. Noch deed meneer Garzelli of de rest van zijn tweehonderd huurders dat.

Ja, de rechtszaak was het waard, zelfs als dat betekende dat ze een oude vrijster werd en bang moest zijn voor indringers. Ze was het haar vader en grootvader verplicht om tegen de Saratoga Drakes te blijven strijden. Haar oom bezat een fortuin, een leger van advocaten en had drie rondes van lagere rechtbankbeslissingen aan zijn kant. Maar bovenal had hij geen ziel en dat maakte dat hij vocht met de vastberadenheid van een jakhals.

Maar zij en Nick hadden een wapen waar de Saratoga Drakes niets van afwisten. Twee jaar lang had dat ervoor gezorgd dat ze haar oom en zijn gekonkel één stap voorbleven. Het was een riskant wapen dat haar en Nick in de gevangenis kon doen belanden, maar met wat geluk zou het tij keren… in het voordeel van de Manhattan Drakes.

2

Lucy zat in haar werkhokje in het grote kantoor van de Associated Press op de zesde verdieping van het Western Union Telegraph-gebouw. Vierenvijftig mensen werkten in dit kantoor en ontvingen gecodeerde berichten vanuit de hele wereld. In het kantoor klonk het klikkende geluid van puntjes en streepjes die uit tientallen telegraafmachines kwamen, dat op de meeste mensen waarschijnlijk chaotisch overkwam, maar Lucy richtte zich enkel op de stroom morsecodes die van een telegrafist in Boston kwamen. Hij stuurde haar een verslag over de opening van een nieuw metrogedeelte in Boston.

Plots klonk er een zoemer op het bureau naast haar, maar ze negeerde die en ging verder met het decoderen van het bericht. De zoemer betekende dat ze werd geroepen door haar leidinggevende, maar het was de standaardprocedure om een bericht dat al werd doorgegeven eerst af te maken, voordat je reageerde op een oproep. In de nieuwswereld was snelheid alles. Hun kantoor had zelfs een systeem van buizen waardoor een sterke luchtstroom blies. Daarin konden recent aangeleverde verhalen worden geplaatst, zodat die met grote snelheid verstuurd konden worden naar een andere verdieping in het gebouw om vandaar verder verspreid te worden.

Tien minuten later stapte Lucy het kantoor van meneer Tolland binnen en lukte het haar een dik exemplaar van de Times of London te vangen voordat dat haar raakte.

‘Ze hebben ons alweer afgetroefd!’ zei meneer Tolland tussen zijn opeengeklemde kaken door. ‘Onze verslaggever in het veld staat erop dat hij zijn verhaal over de Chinese invasie van Manchuria onmiddellijk heeft ingediend, maar het telegram kwam pas een uur geleden aan op ons kantoor. En de Times had het verhaal gisteren al.’

Lucy wist wel beter dan meneer Tolland te onderbreken wanneer hij een tirade afstak. Tenslotte was hij boos op Reuters en niet op haar. Binnen de krantenindustrie werd er hevig met elkaar geconcurreerd en een paar uur kon het verschil maken tussen het hebben van de primeur van de dag of oud nieuws. De laatste tijd was Reuters hun voortdurend te snel af geweest als er een verhaal was binnengekomen vanuit het Verre Oosten.

Zowel Reuters als de Associated Press was een persbureau. Kranten van over de hele wereld contracteerden een van beide om hun nationale en internationale verhalen te verstrekken, die werden doorgestuurd en gepubliceerd in lokale kranten. Het Britse persbureau Reuters had de nieuwsindustrie gedomineerd sinds het in 1851 was opgericht. De Associated Press was de Amerikaanse tegenhanger, maar was nieuw en had nog steeds moeite om een sterke positie te bemachtigen.

De Associated Press belichaamde Amerikaans kapitalisme. Het bureau was efficiënt, competitief en niemand kon sneller bulletins verzenden naar hun aangesloten kranten dan de AP. Lucy zou dat moeten weten. Zij was een van de beste telegrafisten van het agentschap en kon net zo snel typen en morsecode decoderen als ze praatte. Ze vond het heerlijk om verhalen van AP-journalisten in zonovergoten Afrikaanse vlakten of bij de fjorden in Scandinavië te transcriberen. Dankzij de trans-Atlantische kabel die New York met de andere grote steden in Europa verbond, kon het nieuws in minder dan vijf minuten de oceaan over worden gebracht. De AP stond erom bekend dingen die in Londen gebeurd waren, sneller te publiceren dan dat de Times of London zijn persen zelfs maar kon aanslingeren.

Amerikaanse journalisten waren fanatiek, snel en beroemd vanwege het direct telegraferen van verhalen op het moment dat ze gebeurden. Het was een voorrecht om onderdeel te zijn van dit uitgebreide netwerk van toegewijde professionals, die zich er met hart en ziel voor inzetten om het wereldnieuws te brengen aan iedereen die de pagina’s van een krant wilde openen.

De AP had slechts één grote, opvallende tekortkoming: het persbureau had geen eigen onderzeese kabel door de Grote Oceaan lopen. Verhalen uit Rusland en het Verre Oosten moesten om de Verenigde Staten te bereiken een weg afleggen via een netwerk over land, door Britse kolonies heen. En wie betaalde het bureau om die verhalen door te geven?

Reuters.

Telkens wanneer een journalist die voor de AP werkte een telegram wilde sturen vanuit China of Japan, moest dat gestuurd worden via een kabel van Reuters en via de Britse kolonies. De AP betaalde genoeg voor dit voorrecht en tot voor kort had het goed gewerkt. Lucy kon de dag, en zelfs het precieze tijdstip, aanwijzen waarop hun verhalen vanuit het Verre Oosten vertraging begonnen op te lopen.

Het was de dag dat Sir Colin Beckwith de administratie van het New Yorkse kantoor van Reuters had overgenomen. Ondanks dat haar baas het niet wilde geloven, was alles veranderd op het moment dat Beckwith het gebouw was binnengelopen.

‘Ik vermoed dat het probleem met meneer Beckwith is begonnen,’ zei ze. Ze weigerde zijn Britse titel te gebruiken. Ze waren in Amerika en ze was niet verplicht de hielen te likken van Reuters goudhaantje.

‘Sir Beckwith is te zeer een heer om onze verhalen te manipuleren,’ zei meneer Tolland.

Nooit in haar leven had Lucy zo’n trotse en arrogante man gezien als Colin Beckwith. Hij had werkelijk waar God save the King geneuried tijdens de eerste en enige keer dat ze elkaar persoonlijk hadden ontmoet. Het was geweest op oudjaarsavond in Central Park en Lucy had haar best gedaan om de vernederende avond uit haar herinnering te verdringen. Ze betwijfelde of hij het zich de daaropvolgende keren die ze hem was tegengekomen bij een tramhalte of in de lift had herinnerd, want zijn blik was zonder een spoor van herkenning over haar heen gegleden. En gelukkig maar.

‘De berichten begonnen kort nadat meneer Beckwith bij het kantoor in New York arriveerde vertraagd binnen te komen. Ik weet zeker –’

Meneer Tolland kapte haar af. Hij was degene die voor de afspraak met Reuters had onderhandeld, dus hij had er veel belang bij te geloven dat alles op rolletjes liep, ondanks al de aanwijzingen die het tegendeel bewezen.

‘Ons contract met Reuters is duidelijk,’ bromde hij. ‘Verhalen die bij het New Yorkse kantoor aankomen, worden binnen twee uur na ontvangst bij ons bezorgd. Reuters pleegt contractbreuk als ze opzettelijk onze verhalen vertraging laten oplopen. Ik wil dat je de buizen nakijkt op defecten.’

Lucy had het technische inzicht van haar familie geërfd en die vaardigheid had haar geholpen snel hogerop te komen bij de AP. Naast het versturen en ontvangen van berichten, was ze er verantwoordelijk voor om te zorgen dat de buizen goed werkten. De buizen gebruikten vacuümdruk om kleine kokers met post of andere documenten, van verdieping naar verdieping te schieten.

‘Ik zal er direct naar kijken,’ zei ze.

Duizenden magnetische klikgeluiden vulden de lucht toen ze de begane grond van het kantoor betrad en naar het versturingsstation aan het eind van het gangpad liep. Ze onderzocht de pijpen, controleerde de ventilatie en buigbare slangen van de buizen, die allemaal goed aangesloten waren. Maar ze zou de krachtcentrale in de kelder en de ingangscentrale in het kantoor van Reuters moeten bekijken, om te kunnen bevestigen dat alles in orde was. Het was gekkenwerk, maar ze moest het doen om meneer Tolland gerust te stellen en haar baan te behouden.

Maar als eerste zou ze direct naar de bron van het probleem gaan: het kantoor van Sir Colin Beckwith. Voor de week erop stond een nieuwe hoorzitting tegen de Saratoga Drakes op de agenda, wat betekende dat er weer een rekening van de advocaat betaald moest worden. Ze zou haar baan niet in gevaar laten brengen door Colin Beckwiths vage definitie van je aan de regels houden.

Reuters en de AP bezetten verschillende verdiepingen in hetzelfde kantoorgebouw aan 195 Broadway. Het Western Union Telegraph-gebouw was een indrukwekkend tien verdiepingen tellend gebouw, dat er speciaal voor was om telegrammen en telefoonberichten te versturen en ontvangen van over de hele wereld. Het ontzagwekkende netwerk van draden en kabels die vanuit het gebouw kwamen, maakte het tot een logische plek om te werken voor zowel Reuters als de AP. Hun aanwezigheid maakte 195 Broadway tot het hart van de nieuwindustrie voor het hele Noord-Amerikaanse continent.

Lucy beklom de trappen, totdat ze bij Reuters aankwam. De verschillen tussen de kantoren van de AP en Reuters, stonden in schril contrast. Waar de lobby van de AP vol lag met kantoorartikelen die met militaire precisie waren neergelegd, telde de hal van Reuters vlaggen van tientallen kolonies en grondgebieden van het Verenigd Koninkrijk, een portret van de koning en een levensgroot beeld van een brullende leeuw. Er stond een grote zilveren thee-urn, alsook schalen met shortbread-koekjes en stukjes Cheshire-kaas, die werd geserveerd op echt porselein. De AP had een openbaar drinkfonteintje.

De secretaresse achter de balie sprak met een elegant Brits accent. Reuters had het recht om aan te nemen wie ze wilden, maar konden ze voor het administratief werk geen New Yorkers aannemen? De AP nam voor administratieve functies in hun buitenlandse vestigingen altijd lokale mensen aan uit de directe omgeving.

‘Is meneer Beckwith beschikbaar?’ vroeg Lucy.

‘U bedoelt Sír Beckwith?’ vroeg de secretaresse nadrukkelijk, en daarbij lukte het haar op Lucy neer te kijken ondanks het feit dat zij zat.

‘Ja, die bedoel ik.’ Ze zou nog liever stikken dan zijn titel gebruiken. Ze wachtte niet op de reactie van de secretaresse, maar liep in plaats daarvan terug door de gang naar het vertrek in de hoek, waar de directeur kantoor hield.

Lucy had Colin Beckwith al meerdere malen gezien sinds hij vier maanden geleden in Londen was gearriveerd. Hij was niet bijzonder lang, maar toch knap om te zien door zijn hoge jukbeenderen, onberispelijke kleding en het beschaafde accent dat haar deed denken aan Buckingham Palace. Met hemelsblauwe ogen en keurig verzorgd goudblond haar, had hij enkel nog een lauwerkrans nodig om zijn hoofd te bekronen, om hem eruit te laten zien alsof hij net van Mount Olympus was afgekomen om zich te mengen onder het volk.

Maar ze moest achter de oorzaak van hun vertraagde berichten vanuit Azië zien te komen en niet aan dit soort dingen denken. Lucy hoopte alleen maar dat hij zich hun eerste ontmoeting niet herinnerde.

De deur van zijn kantoor was open en onthulde een koninklijk bureau en een open raam waardoor je over de binnenstad van Manhattan uitkeek, maar meneer Beckwith was nergens te bekennen. Een bekend klikkend geluid trok haar aandacht en ze stapte het kantoor binnen. Toen ze de drempel eenmaal over was, zag ze hem gebogen zitten over een hoektafel en gespannen luisteren naar een kleine telegraaf, alsof hij een echt bericht binnenkreeg.

‘Meneer Beckwith?’

Geïrriteerd wierp hij een blik op haar. ‘Stil!’

Daarna richtte hij zijn aandacht direct weer op het snelle geklik van de telegraaf. Colin Beckwith kon morsecode verstaan? Dat was indrukwekkend. Niemand in het bestuur van de AP kon berichten versturen of ontvangen en alleen de allerbeste telegrafisten waren in staat een bericht direct in hun hoofd te decoderen, zonder eerst de letters die binnenkwamen op te schrijven. Beckwith decodeerde het bericht echter terwijl hij luisterde.

Lucy kreeg wat meer respect voor hem. Als iemand van stand kon hij niet volledig onbekwaam zijn, als hij morsecode zo snel kon vertalen.

Geconcentreerd richtte hij zich op het bericht dat uit de telegraaf kwam en op zijn gezicht was iets van verrukking te zien. Hij hield zelfs zijn adem in, terwijl hij luisterde naar het tikken van de telegraaf. En er was iets ontzettend aantrekkelijks aan een man die zo gepassioneerd was.

Stop! Het laatste wat ze wilde, was dat deze merkwaardige aantrekkingskracht weer de overhand zou krijgen. Bovendien, wat voor soort nieuws veroorzaakte die verrukte blik van meneer Beckwith? Wist Reuters iets wat de AP niet wist? Het zou niet goed zijn om hen weer de primeur te laten hebben, dus ze spande zich in om te luisteren en zelfs aan de andere kant van de ruimte kon ze iets maken van het geluid van de kliks die uit de telegraaf kwamen.

Heren uit India, 118 streepje 10. Oxford 146 streepje 5.

Lucy knipperde met haar ogen, niet zeker wat ze moest maken van het vreemde bericht dat meneer Beckwith fascineerde. Zijn hand was zodanig tot een vuist gebald dat zijn knokkels wit zagen en de emoties wisselden elkaar in rap tempo af op zijn gezicht, terwijl hij het nieuws in zich opnam. Ze vestigde haar aandacht weer op het decoderen van het bericht dat via de draad binnenkwam.

Williams nam vijf wickets. Barnes ving bij het cover point een no-ball van Grigson. De acties van het veld zijn over het algemeen slim uitgevoerd.

Cricket scores! Hij luisterde naar cricket scores! Ze hadden het laatste bericht over de stand van zaken op de Filippijnen, waar drieduizend Amerikaanse troepen waren gestationeerd, nog niet ontvangen, maar het was goed om te weten dat Reuters boven op het laatste cricketnieuws zat. Ze sloeg haar armen over elkaar en wachtte op het eind van de overdracht, terwijl ze zichzelf dwong rustig te blijven ademhalen. Ze had grotere tegenstanders tegenover zich gehad dan Colin Beckwith, maar het was gevaarlijk om een rivaal iets van agitatie te laten zien. Haar vader had haar dat lang geleden al geleerd.

Uiteindelijk sloot meneer Beckwith de schakeling, trok zijn kraag recht en stond op. Hij kleedde zich erg formeel voor het kantoor. Maar weinig mannen droegen nog hoge kragen, maar het gaf hem een verfijnd uiterlijk, dat moeilijk was om niet te bewonderen.

‘Juffrouw Drake, toch?’

Ze schrok. ‘Hoe weet u mijn naam?’

‘U hebt die mij verteld,’ zei hij met een plagerige blik in zijn ogen. ‘Oudjaarsavond, elf uur ’s avonds. We stonden voor de verkopers vlak bij 86th Street. U droeg een felrode, wollen muts en uw broer kon mij wel wurgen.’

Haar gezicht werd warm. Dus hij herinnerde het zich toch.

Vastbesloten om de gebeurtenis niet te herbeleven rechtte ze haar schouders. ‘Meneer Tolland is gefrustreerd door het gebrek aan stiptheid van de verhalen van het AP uit het Verre Oosten,’ zei ze. ‘Ik ben gestuurd om de mogelijkheid van een probleem met de buizen te onderzoeken, maar ik vermoed dat de vertraging ergens anders door komt.’ Ze keek nadrukkelijk naar de telegraaf. ‘Misschien op een cricketveld in Oxford.’

Met een nieuwsgierige blik in zijn ogen keek hij haar onderzoekend aan. ‘Hoorde ik in die opmerking een spoor van verwijt? Nu, ja, ik denk dat ik dat hoorde. Kom binnen en vertel me welke schandalige zonde ik begaan heb. Ik heb zo veel tekortkomingen en ben waarschijnlijk schuldig.’

Hij trok een stoel voor haar naar achteren, liep toen om zijn bureau heen, ging zitten en lachte vriendelijk naar haar. Het was een glimlach die het voetvolk in Europa waarschijnlijk erg blij zou maken. Maar haar kon het niets schelen hoe charmant hij deed. Zij wilde slechts dat Reuters zijn contractuele verplichtingen nakwam en dat had het persbureau ook gedaan, totdat hij was aangekomen in New York.

‘De AP heeft last van vertragingen, wat betreft onze berichten vanuit India, Rusland en alle Aziatische landen.’

Hij bleef kalm. ‘En?’

‘En ik denk dat u er iets van afweet.’

‘Van een vertraging? Onzin. Ons contract met de AP zou dat niet toestaan.’ Hij glimlachte onschuldig.

‘Er was geen sprake van vertraging tot u werd aangesteld als directeur van het kantoor in New York.’

‘Suggereert u dat ik er iets mee te maken heb? De brutaliteit.’

‘Ik geloof niet echt in toevalligheden.’

Hij maakte een afkeurend geluid. ‘Wat is er gebeurd met de Amerikaanse pit, jullie vastberadenheid? Wat is er gebeurd met het competitieve gevoel? Ik dacht dat jullie er trots op waren sneller, beter en goedkoper te zijn. Dat jullie het klokje rond werkten om goed te leveren en nooit klaagden over het feit dat jullie de een-na-beste zijn.’

Lucy hief haar kin bij die steek van de een-na-beste zijn, maar ze zorgde ervoor dat ze onaangedaan klonk, toen ze zei: ‘De AP vindt het niet erg om te betalen voor een dienst. Als u uw contract zou lezen, zou u zien dat we daarvoor hebben onderhandeld tot onze kabel klaar is.’

De Amerikanen stonden op het punt een onderzeese kabel in de Grote Oceaan te voltooien, die ervoor zou zorgen dat dit contract met Reuters niet meer relevant zou zijn. Zodra de Grote Oceaan-kabel in werking trad, zou de AP niet meer zo omslachtig hoeven te werken. Binnen een paar maanden zou de laatste schakel van de onderzeese kabel Hawaii aan de Filipijnen verbinden, en Reuters was nog steeds boos over die afspraak. Zij hadden geprobeerd te onderhandelen voor landingsrecht voor een kabel in Hawaii, maar de Amerikanen bestuurden nu dat eiland en weigerden er toestemming voor te geven.

‘Ik vermoed dat de tijd nabij is dat jullie gaan vragen of jullie onze Grote Oceaan-kabel kunnen huren,’ zei ze. ‘Ik kan me niet voorstellen dat we zo beleefd zullen zijn als u het bestaande contract met ons niet in ere houdt.’

‘Geïrriteerde mensen zijn zo onaantrekkelijk,’ mompelde hij.

‘Dus u geeft toe dat u voor vertraging heeft gezorgd bij onze kabels?’

‘Waarom zou ik iets toegeven wat ervoor zorgt dat we een contract schenden? U lijkt een onredelijk gevoel voor urgentie te hebben. De AP krijgt nog steeds hun bulletins, elk woord daarvan. Vanwaar de haast?’

Omdat het bestaan van de AP aan een zijden draadje hing en het amper in staat was om te blijven draaien op de minimale opbrengsten van de gecontracteerde kranten, terwijl Reuters in zo’n hoge mate werd gesubsidieerd door de Kroon dat het zijn kantoor kon uitrusten met luxueus meubilair en zich elke middag een verzorgde afternoontea kon permitteren. Reuters had al een goedlopend bedrijf gehad sinds zijn oprichting in 1851 en kwam niet in gevaar als het een paar abonnees verloor. Reuters kon het zich veroorloven om dik en lui te zijn; de AP niet.

‘Zoals u al zei, het is voor ons belangrijk om sneller, beter en goedkoper te zijn dan de concurrentie.’

Ze wilde nog meer zeggen, maar werd onderbroken door een vogel die door het open raam naar binnen vloog en vervolgens door het kantoor fladderde.

‘Lieve help!’ Ze schoot naar het verste uiteinde van de ruimte, terwijl de vogel naar het bureau vloog. In plaats van dat hij geschrokken leek te zijn door de inval, stond meneer Beckwith op en strekte zijn arm uit. De vogel ging op zijn hand zitten en trilde een beetje, terwijl hij zijn veren gladstreek.

‘Brave meid,’ mompelde meneer Beckwith tegen de lelijke vogel, en hij verplaatste hem naar een stok naast zijn bureau. Daarna maakte hij een klein kokertje los dat aan de klauw van de vogel vastzat. ‘Hebt u ervaring met postduiven?’ vroeg hij, terwijl hij het kleine strookje papier dat in het kokertje had gezeten, uitrolde.

‘Ik besefte niet dat ze nog steeds gebruikt werden.’

‘Niet veel mensen doen dat, maar het was de manier waarop Reuters naam heeft gemaakt gedurende de eerste jaren en ik geloof in het in ere houden van tradities.’

De duif pikte naar een vetbol, waardoor er pitjes en stukjes vet op de grond vielen. Het was een mollige, saaie grijze vogel, die in Lucy’s ogen vies leek, maar ze was geïntrigeerd toen meneer Beckwith haar het strookje papier gaf om te bekijken. Minuscule puntjes en streepjes gaven een verrassende hoeveelheid informatie op het strookje papier van zo’n vijftien centimeter. Snel decodeerde ze het. Het diner vanavond was een formele gelegenheid, dus hij moest een rokkostuum en hoge hoed dragen.

‘Was het niet makkelijker geweest om te bellen?’ vroeg ze.

Meneer Beckwith gooide het stukje papier op zijn bureau. ‘Telefoons zijn onbetrouwbaar en we weten allemaal dat telegrafisten beruchte afluisteraars zijn. Hoewel u ongetwijfeld wat etiquette betreft nooit zo’n grove fout zult begaan.’

Ze weigerde te reageren. Telegrafisten waren inderdaad berucht om het meeluisteren op de lijn. Wanneer het rustig was tijdens nachtdiensten praatten ze urenlang met elkaar. Twintig stations konden met slechts één lijn met elkaar verbonden worden en een telegrafist op die lijn kon meeluisteren zonder dat iemand het doorhad. Vaak zette pure verveling telegrafisten ertoe aan om over van alles en nog wat berichten te sturen. Van kantoorroddel tot sportuitslagen en politiek. Degenen die niet kletsten, hielden zich vaak simpelweg stil en luisterden.

Ze keek naar het strookje papier. ‘En het kledingvoorschrift van vanavond vraagt om een uiterst geheime levering door een postduif?’

‘Mijn butler vond van wel.’

‘U hebt een butler?’ Ze leefde in de veronderstelling dat voor butlers hetzelfde gold als voor postduiven, dat ze er vrijwel niet meer waren.

‘Enkel omdat ik in de binnenlanden ben gestationeerd, betekent niet dat ik alle gemakken van de beschaving moet opgeven. Natuurlijk heb ik een butler. En ook een lijfknecht, een bediende en een huishoudster.’

Hij glimlachte alsof hij de wereld aankon.

‘Met al die hulp verwacht ik dat u hier op kantoor alles toch wel iets sneller klaar kunt hebben. Ik zou graag zien dat Reuters de verantwoording neemt en zijn verplichtingen wat de Grote Oceaan-kabels betreft, nakomt.’

‘En voor bij de afternoontea wil ik graag een frambozentaart, bestrooid met chocoladevlokken. Maar dat betekent niet dat ik het ook krijg. Als de Amerikanen de manier waarop wij hun zaken regelen niet aanstaat, moeten ze maar hun eigen kolonies regelen.’ Hij glimlachte weer naar haar op die onuitstaanbare manier. ‘Nu, als u niet meer beschuldigingen en beledigingen hebt, ik moet terug naar de telegraaf. Het nieuws van de Cambridge-cricketwedstrijd komt al snel.’

Lucy begreep wanneer het tijd was om te gaan en vertrok zonder gedag te zeggen.

Colin bleef nog een volle minuut roerloos zitten nadat de deur was dichtgeslagen. Lucy Drake was nog net zo aantrekkelijk als hij zich herinnerde. Hij wilde dat het niet zo was.

Het was vier maanden geleden sinds hij haar voor het eerst had gezien in een besneeuwd Central Park op oudjaarsavond. Duizenden mensen waren in het park bijeengekomen voor het vuurwerkspektakel rond middernacht. De vijver was open geweest voor schaatsers, elektrische gloeilampen hadden gezorgd voor een feestelijke gloed en verkopers hadden goede zaken gedaan door het verkopen van warme eierpunch, warme chocolademelk en geroosterde kastanjes. Hij was nog maar drie dagen in Amerika geweest en had zich verbaasd over al die verschillende mensen die genoten van het park. Miljonairs in chinchillabont hadden zich vermengd met immigranten die alleen een wollen deken om zich heen hadden, maar voor iedereen op het feest had dat de normaalste zaak van de wereld geleken.

Het was fascinerend geweest als hij niet verkleumd tot op het bot was geweest. Waarom had niemand hem ervoor gewaarschuwd dat het venijnig koud kon zijn in New York? Het was ijskoud! De kou was door zijn dunne overjas gedrongen en hij zou zijn teruggegaan naar zijn herenhuis als hij niet zo betoverd was geweest door het gebeuren voor hem.

Op een gegeven moment stond hij voor een beker warme chocolademelk in de rij bij een verkoperskar, terwijl hij zijn handen warm probeerde te blazen en God save the King neuriede. Ondertussen stampte hij met zijn voeten en wachtte tot het meisje voor hem klaar was met onderhandelen over de prijs van geroosterde kastanjes. Waarom kon ze niet gewoon de extra stuiver betalen en aan de kant gaan? Hoewel hij de manier waarop haar rode muts parmantig op haar glanzende, zwarte haar stond wel moest bewonderen. Je kon waarschijnlijk een hoop lol beleven met een meisje dat de moed had om zo’n gedurfde muts te dragen. Hij zou alleen willen dat ze niet zo gierig was.

‘O, allemensen,’ onderbrak hij uiteindelijk. ‘Ik betaal wel voor die verdraaide kastanjes. Geef me gewoon een mok warme chocolademelk, alsjeblieft. Hopelijk voordat ik doodga door bevriezing.’ Hij bedekte zijn mond en blies weer in zijn handen, en het meisje draaide zich om en staarde hem aan.

Hij was sprakeloos. Ze had een mooi gezicht en een smalle kin, maar het waren haar donkere ogen die zijn aandacht vingen. Ze lachten en glinsterden in het licht van de lantaarnpaal.

‘Ik denk niet dat je werkelijk kunt doodgaan van bevriezing, of wel?’ vroeg ze.

Een jongeman met ongekamd haar, dat dezelfde donkere kleur had, stond naast haar. ‘Dat kan als het uitloopt op gangreen.’

Het meisje draaide zich terug naar Colin. ‘Nou? Hebt u al last van gangreen?’

‘Wat ik heb, is de dringende behoefte om iets warms te kopen. Ik meende dat van het betalen van je maaltijd, hoewel een simpel bordje dat de prijzen aangeeft, zou kunnen helpen om al dit nutteloze onderhandelen te vermijden. De rijen in Londen worden nooit zo lang, omdat we simpelweg de prijs vermelden.’

‘Hoorde je dat, Nick?’ zei het meisje. ‘Onze nieuwe beste vriend uit Londen gaat onze maaltijd betalen.’

De man met de warrige bos haar grijnsde. ‘In dat geval wil ik ook een warm broodje gerookt vlees. En waarom heb je niet een degelijke jas aangedaan, Londen? Het is december.’

‘Omdat het hier niet zo krankzinnig koud zou moeten zijn,’ verdedigde hij zich. ‘New York ligt tien breedtegraden ten zuiden van Engeland, dus deze vrieskou slaat nergens op.’

‘Dat heeft te maken met de Golfstroom,’ reageerde het meisje. ‘Hebben ze u daarover niet geleerd op die dure, Britse scholen?’

Hij onderdrukte een glimlach en probeerde ferm te klinken, terwijl hij voor hun eten betaalde. ‘Jullie twee zijn een ware marteling.’

Natuurlijk wist hij van de Golfstroom, die warme lucht meevoerde van de Cariben tot helemaal over de Atlantische Oceaan en ervoor zorgde dat het in Groot-Brittannië warmer was dan in de andere landen op dezelfde breedtegraad. Maar er zat een behoorlijk verschil tussen het erover lezen in een boek en dood vriezen doordat hij het niet serieus had genomen. Doordat hij de afgelopen twee jaar in Afrika had gewoond, was hij vergeten hoe belabberd min zeven graden voelde.

‘Bedankt, Londen,’ reageerde de man met de warrige haardos. ‘Telkens als je ons trakteert op gratis eten, staan we toe dat je met je uitspraak onze taal bederft.’

‘Ík bederf de taal?’ vroeg hij.

‘U sprak het woord “marteling” verkeerd uit,’ verklaarde het meisje, terwijl ze verder het pad af liepen.

‘Mijn beste, de Britten bederven onze uitspraak al sinds Shakespeare. Helaas voor jou hebben wij het laatste woord. De manier waarop ik het woord “marteling” uitspreek is correct.’

Ze grijnsde. ‘Ik denk dat mijn broer en ik u moeten leren correct te spreken. Anders maakt u zich hier ongetwijfeld belachelijk.’

‘Ga je gang.’ Met veel moeite lukte het hem zijn lach te bedwingen. ‘Ik ben benieuwd naar jouw inzicht wat de moedertaal betreft.’ Hij was met de kleinkinderen van koningin Victoria naar school geweest. In Engeland maakte zijn accent mensen bewust van de klasse waartoe hij behoorde en hadden die de neiging om automatisch respect voor hem te tonen. Maar deze twee vond hij aardig. Ze stelden zichzelf enkel voor als ‘Lucy’ en ‘Nick’, en ze vonden het hilarisch toen ze erachter kwamen dat hij voor Reuters werkte.

‘Ik geloof niet dat u voor Reuters werkt,’ zei Lucy. ‘U kunt amper Engels spreken. Hoe kunt u dan spellen?’

Ze gingen aan een tafel in de buurt van de muziekkoepel zitten en terwijl ze aten, wisselden ze beledigingen uit. Colin had nog nooit zo veel plezier gehad. Zijn vingers en tenen waren zo koud dat ze amper nog konden bewegen, de warme chocolademelk was waterig en de fanfare speelde erg vals, maar het was een fantastische avond met twee heerlijk beledigende mensen.

Er kwam echter abrupt een einde aan, toen Lucy erachter kwam dat hij nog nooit in Steeplechase Park was geweest en nog nooit in een reuzenrad had gezeten, en hem bij zijn arm pakte.

‘Daar moeten we heen!’ zei ze, haar ogen glinsterden in het maanlicht. ‘Ik kan daar een keer met je afspreken, want per rit worden er paren gevormd. Zou dat niet leuk zijn?’

Het zou leuk zijn, maar hij was geen vrij man en haar aantrekkingskracht werd met de minuut sterker. Dit kon hij zich niet veroorloven. Hij staarde naar de plek waar haar hand zijn arm had vastgegrepen en wilde dat niet elke vezel van zijn lichaam in vuur en vlam was komen te staan door haar aanraking.

Hij veinsde een ongeïnteresseerde blik en Lucy trok haar hand terug. ‘Ik bedoel, als je dat leuk vindt,’ stamelde ze.

‘Zo’n kermis is niet echt iets voor mij,’ zei hij. ‘Het klinkt een beetje alsof er alleen gespuis rondloopt, toch?’

Lucy leek ineen te krimpen in haar zware jas en Nicks ogen vernauwden zich. ‘Zeg, Lucy,’ zei hij tussen opeengeklemde kaken door, ‘hebben we nooit eerder opgemerkt dat wij gespuis zijn?’

Een ongemakkelijke stilte daalde tussen hen in. Het was niet zijn bedoeling geweest zo arrogant te klinken, maar hij moest wat afstand scheppen tussen hemzelf en dit meisje dat hem uit balans had gebracht.

‘Met alle respect, maar ik ben niet echt het type man dat tijd kan doorbrengen met elk mooi meisje dat hij in het park tegenkomt.’

Nick stond op. ‘Ik weet niet wat “tijd doorbrengen” in Londen betekent, maar mijn zus vroeg net niet om “tijd met u door te brengen”, meneer.’

Het was waar dat die woorden onsmakelijke associaties opriepen, maar het was het niet waard om erover op de vuist te gaan. En dat was wat Nick leek te willen.

Colin stond op en net voordat het vuurwerk begon, excuseerde hij zichzelf. Sinds dat moment had hij niet meer met Lucy gesproken. In de maanden daarna had hij haar gezien in de lift en in de kantine op de eerste verdieping van hun gedeelde kantoorgebouw. Hij had haar direct herkend, omdat haar hartvormige gezicht en donkere, vlammende ogen onmogelijk te vergeten waren.

Hij zou willen dat dat wel kon.

Met een zucht richtte hij zijn aandacht weer op de post van die dag. Er was een brief gearriveerd vanuit het hoofdkantoor in Londen en dat verdiende zijn volle aandacht.

Het was geen goed nieuws. In de brief stond dat Reuters abonnees aan de AP bleef verliezen en dat het het imago begon aan te tasten. De vorige directeur van het kantoor in New York was opgestapt nadat Reuters een aantal van bijna honderd abonnees was verloren aan het net opstartende persbureau AP en het was Colins taak om verder verlies tegen te gaan. Nog erger dan het verliezen van abonnees was dat sommige van hun correspondenten waren overgestapt naar de AP. Dat moest stoppen.

Hij trommelde met zijn vingers op zijn bureau. Tot afgelopen jaar was Colin een van die correspondenten in het veld geweest. Hij had daar voor Reuters ervaring mogen opdoen in het verslag uitbrengen van overzeese oorlogen. Deze nieuwe bestuursfunctie was een uitdaging, maar eentje die hij verwelkomde. Hoewel hij geen leidinggevende ervaring had, had hij connecties, charisma en de wanhopige behoefte om zichzelf te bewijzen. En dat zou hij doen.

Geklop op de deur haalde hem uit zijn concentratie. Het was Albert Fergusson, een van Reuters beste telegrafisten, die er bleek en nerveus uitzag en een stukje papier stevig vasthield. ‘Bent u klaar voor onze afspraak, sir?’

Colin was hun bespreking van elf uur compleet vergeten, maar hij stond op en gebaarde naar de stoel tegenover zijn bureau. ‘Natuurlijk. Wat kan ik voor u doen, meneer Fergusson?’

‘Dit is niet makkelijk om te zeggen, maar ik ben bang dat ik mijn ontslag moet indienen. Ik heb een baan bij de AP aangenomen.’

Een lelijk woord lag op het puntje van Colins tong, maar hij liet niets van zijn gevoel doorschemeren, toen meneer Fergusson zijn ontslagbrief op het bureau neerlegde. Colin weigerde het aan te raken. Hij plakte een vriendelijke glimlach op zijn gezicht. ‘Mag ik vragen naar de reden?’

‘Ik ben afgelopen maand getrouwd met een Amerikaanse en blijf voorgoed in New York wonen. Dan kan ik net zo goed helemaal overstappen naar het plaatselijke kantoor, toch?’

Reuters verlaten om naar de AP te gaan was meer dan stuitend. Het was alsof je voor een hamburger koos, terwijl er eersteklas biefstuk op het menu stond.

‘En als ik zo vrijmoedig mag zijn,’ ging meneer Ferguson verder, terwijl hij er ongemakkelijker dan ooit uitzag.

‘Alsjeblieft.’

‘Er wordt een heleboel gemopperd. Mensen zien dat er meer abonnees naar de AP overstappen en iedereen weet dat we er nog meer zullen kwijtraken zodra de Grote Oceaan-kabel in werking wordt gesteld. Sommigen zeggen dat onze beste dagen achter ons liggen.’

Die laatste woorden waren een klap in het gezicht. Colin had aan dit bedrijf zijn hele leven toegewijd. Hij had ervoor gevochten en was er bijna voor gestorven. Reuters beste dagen zouden nooit voorbij zijn. De zon zou nooit ondergaan boven het Britse Rijk. De man die voor hem stond, was een verloren zaak, maar Colin kon niet toestaan dat dit afbrokkelende moreel zich verspreidde en de rest van het personeel besmette. Hij moest met waardigheid en zelfvertrouwen met deze situatie omgaan. Hij stond op en bood de man zijn hand.

‘Gefeliciteerd, meneer Fergusson. Ik wens u en mevrouw Fergusson het allerbeste.’

Zodra de telegrafist weg was, drukte Colin op de zoemer op zijn bureau om zijn secretaresse te ontbieden.

‘Zeg tegen het personeel de telegrafen om twaalf uur af te sluiten. Ik heb iets te zeggen.’

Zijn secretaresse keek verbaasd. De telegrafen afsluiten was een serieuze zaak, maar het was Colins taak om zijn personeel flink wakker te schudden, en het werk op kantoor tot stilstand brengen, onderstreepte het belang van zijn boodschap. Het was tijd om de troepen te verzamelen. Hij stond niet toe dat de AP het in wat dan ook beter deed dan hij.

Klokslag twaalf uur liep hij de eerste etage van Reuters op, waar zestig telegrafisten zaten die nieuws binnenkregen uit alle uithoeken van de wereld. De meesten van de telegrafisten waren al gestopt met het ontvangen van berichten en keken hem nieuwsgierig en bezorgd aan, toen hij voor in het kantoor plaatsnam en wachtte tot de laatste telegrafisten klaar waren met het decoderen van hun verhalen, hun telegrafen afsloten en zich klaarmaakten om te luisteren. Naast de telegrafisten wachtten een twaalftal vertalers, tien secretaresses en een butler allemaal op zijn mededeling.

‘Het gerucht gaat dat de AP ons inhaalt wat abonnees betreft,’ begon hij. ‘Hoewel het te verwachten is dat kranten hier in de Verenigde Staten onze Amerikaanse concurrent steunen, is het onze taak hen van het tegendeel te overtuigen. Ik heb gehoord dat sommige mensen vrezen dat de Grote Oceaan-kabel een probleem voor ons gaat vormen. Alsjeblieft, zeg! Het is niet een stel kabels dat ons groot maakt – het zijn onze schrijvers, onze telegrafisten, onze bereidheid om ons te wagen in de meest ongerepte en gevaarlijke uithoeken van de wereld en de verhalen terug naar het thuisfront te brengen. Wat maakt het uit dat de Amerikanen een dure, nieuwe kabel krijgen? Het zijn decennia aan ervaring, een eeuwenlang bestaand rijk en een vastberadenheid die Reuters grootmaken en geen Grote Oceaan-kabel kan dat ooit ondermijnen.’

Langzaam keek hij de ruimte rond en maakte oogcontact met zijn personeel. ‘Reuters is het grootste persbureau ter wereld. Ons werkgebied overspant de wereld. Wij zijn voorbeelden van beschaving en waardigheid, waar wij ook gaan. De Amerikanen doen graag voorkomen dat zij de grondleggers van democratie zijn, maar laat me niet lachen, Engeland nadert bijna het zevenhonderdste jubileum van de Magna Carta, de werkelijke doorbraak wat betreft democratische idealen. Wij bezitten meer creativiteit en fantasie dan de rest van de wereld samen. Shakespeare, Chaucer, Milton. Koning Arthur en Robin Hood. Cricket, de handboog, de stoommachine. Dat alles hebben wij ontdekt of uitgevonden.’

Zijn mededeling werd onthaald met gejuich en wat gestamp met de voeten. Een van de telegrafisten reikte over een tussenschot heen om Colin de hand te schudden, maar hij was nog lang niet klaar.

‘Wij kunnen aanspraak maken op de sandwich en werelds beste thee. Correct in de rij staan. Is het jullie opgevallen dat Amerikanen door elkaar heen krioelen als onbeschaafde beesten? Onze keurig rechte rijen maken hen tot schande.’ Zijn mededeling veroorzaakte brede grijnzen en krachtig knikken. Achterin stonden een paar mensen op en klapten. Colin voegde wat volume toe aan zijn stem, zodat hij overal goed te verstaan was.

‘Wij hebben invasies van de Romeinen, de Hunnen en de Vikingen getrotseerd, en de goede God weet dat we de Fransen hebben getrotseerd.’ Hij liep naar de werkplekken toe, bleef toen staan en glimlachte voldaan. ‘Mijn vrienden, wij kunnen de AP aan.’

Spontaan applaus volgde.

3

Midden in de nacht werd Lucy plotseling wakker en ze wist niet wat haar had gewekt. Ze lag roerloos in bed en hield haar adem in, terwijl ze luisterde of er geluid klonk in het appartement, maar het was helemaal stil. Desondanks lukte het haar door het blijvende gevoel van onbehagen niet om weer in slaap te vallen. Het voelde alsof er iemand naar haar keek, maar dat was belachelijk. Haar slaapkamerdeur zat dicht en aangezien je vanuit haar raam uitkeek op een stenen muur aan de andere kant van het smalle steegje aan de zijkant van het gebouw, kon iemand vanaf de grond onmogelijk haar kamer op de vierde verdieping binnenkijken. Ze liet zich uit bed glijden en liep naar de woonkamer; het zwakke licht van de gaslamp buiten was genoeg om de klok te kunnen zien. Halfvijf ’s ochtends.

Ze liep naar het raam en keek naar de straat beneden. Gedurende de laatste jaren van zijn leven, had haar vader vaak op precies deze plek gestaan en naar de straat onder hem gestaard. Het was meestal laat in de nacht of vroeg in de ochtend geweest dat ze hem daar had gezien, en hij was altijd gespannen geweest, leek zich altijd slecht op zijn gemak te voelen. Wat had hem zo gekweld?

Ze wist zeker dat het met de rechtszaak te maken had gehad, omdat oom Thomas zo listig kon zijn. De enige keer dat Lucy een aanbidder had gehad die dapper genoeg was om haar het hof te maken, had door een reeks vuile trucjes de relatie tot een abrupt einde gebracht. Samuel was de juridisch medewerker van haar advocaat geweest. Hij was slim en ontzettend optimistisch, het soort man dat tussen de regendruppels door liep zonder nat te worden. Ze hadden drie maanden iets gehad en waren al snel verloofd. Wat had ze ernaar uitgekeken om haar leven met iemand te delen! Ze leek vanbuiten dan misschien preuts, maar vanbinnen huisde er een onuitgesproken verlangen om voor iemand te zorgen en het leek haar ook fijn als er iemand voor haar zorgde.

Samuel leek perfect voor haar. Hij wist alles over de Saratoga Drakes en zei dat hij niet bang voor ze was. Toen er een dode kat in zijn brievenbus was gestopt, haalde hij slechts zijn schouders op. Toen er op de drempel van zijn moeders huis een dode kat werd gelegd, nam hij het serieuzer. Een paar dagen later gingen ze naar een theatershow en hij was nerveus en afgeleid geweest, beet de hele voorstelling op zijn nagels en er brak geen enkele keer een glimlach door op zijn gezicht.

De volgende dag hadden er in zijn straat pamfletten gehangen met zijn foto erop, waarop hij ervan werd beschuldigd dat hij omging met prostituees en een oplichter was. Samuel studeerde rechten en iets als dit kon het onmogelijk maken om toegelaten te worden tot de advocatuur in New York.

De volgende dag verbrak hij de banden met haar. Ze had haar best gedaan om te glimlachen en gezegd dat ze het begreep, maar de daaropvolgende drie nachten snikte ze het uit in haar kussen.

Dat was de laatste keer dat er iemand moedig genoeg was geweest om haar het hof te maken. Zou ze ooit een man vinden die naast haar trouw zou blijven en niet bang was voor haar oom?

Lucy sloeg een deken om haar schouders omdat ze de rillingen had gekregen van de herinnering, en keek opnieuw naar de straat onder haar. De eerste activiteit was al zichtbaar. Een straatveger leidde een ronddraaiende borstel die door paarden werd getrokken en een bakkerswagen reed langzaam in de richting van de kruidenier. Dit waren normale dingen, maar de man die tegen een lantaarnpaal aan de overkant van de straat leunde, werkte haar op de zenuwen. Zijn gelaat werd volledig overschaduwd, maar ze had hem eerder gezien. Hij was lang en dun, en gekleed in een donkere overjas. Hij had een gehavende bolhoed op en de gloed van het puntje van een sigaret kwam onder de rand vandaan. Het was moeilijk te zeggen aangezien zijn jas los om hem heen zat, maar het leek erop dat een van zijn schouders hoger was dan de andere. Of misschien was het voornamelijk haar verbeelding die dat zag, na meneer Garzelli’s beschrijving van de rondsnuffelende man te hebben gehoord.

Het was alsof hij haar recht aankeek. Voor de zekerheid stapte ze bij het raam vandaan. Ze wist zeker dat ze hem eerder had gezien en er moest een reden voor zijn dat hij buiten voor hun appartement op wacht stond.

De verleiding was groot om Nick wakker te maken, maar hij zou geïrriteerd zijn als ze dat deed. Ze wilde het niet toegeven, maar Nick raakte steeds gefrustreerder door haar. De kans was miniem dat de man die tegen de lantaarnpaal leunde bij oom Thomas hoorde en wat had hij er trouwens aan om naar hun donkere appartement te staren?

Ze verdrong het ongemakkelijke gevoel en probeerde hem uit haar hoofd te bannen, en tegen de tijd dat ze twee uur later op weg ging naar haar werk, was de man weg.

Eenmaal op haar werk installeerde ze zich op haar werkplek en ging aan het werk. Om haar heen klonk het ratelende geklik dat bewees dat er van over de hele wereld informatie doorgegeven werd. Er was een tijd geweest dat individuele kranten hun eigen journalisten naar de grote steden in de wereld stuurden, maar dat was een dure aangelegenheid geweest die maar weinige zich konden veroorloven. Het werd al snel duidelijk dat de Amerikaanse kranten moesten samenwerken en het model dat door Reuters gecreëerd was, moesten volgen. Daarbij stuurde één bedrijf journalisten de wereld over en elke krant die bereid was abonnementsgeld te betalen, kon toegang krijgen tot de verhalen die door AP verslaggevers waren ingediend.

Lucy opende een verbinding die helemaal via San Francisco tot onder in Hawaii liep en vervolgens naar het nieuwste station dat aan de lijn was toegevoegd, de buitenpost op het eilandje Midway.

Midway was een onbewoond eiland tussen Hawaii en Japan, en slechts zes vierkante kilometer groot. Tot voor kort was het voornamelijk een zandvlakte zonder bomen of wilde dieren geweest, maar de overheid had het uitgekozen om het centrale punt te worden voor de onderzeese kabel. Daarom had de marine het afgelopen jaar geholpen het eiland daarop voor te bereiden door het importeren van bomen, boerderijdieren en genoeg benodigdheden voor het bouwen van een buitenpost. Ondanks dat alles werd een aanstelling op Midway gezien als de minst aantrekkelijke van de hele wereld. Er was niets anders te doen dan drinken of gokken met de andere elf mannen die daar waren gestationeerd.

Lucy opende haar telegraaf om de telegrafist op Midway op te roepen. Ze tikte een bericht van vier letters: M B – P 4. Het was de code die het AP-kantoor in Manhattan aanduidde en een bericht stuurde naar het Pacific Four-station op Midway.

Negen minuten later werd haar bericht beantwoord. P 4 Roland hier. Wie roept er op?

Ze glimlachte. Roland Montgomery was een van haar favoriete telegrafisten en altijd in voor een beetje roddelen. Geklets via de lijnen kon door elk van de tientallen telegrafisten tussen hier en Midway gehoord worden en op de rustige dagen werden de gesprekken soms behoorlijk levendig. Als iemand de lijn nodig had voor officiële zaken, braken ze in en namen de lijn over, maar zodra dat was afgehandeld, gingen de telegrafisten weer verder met hun geroddel.

Lucy, klikte ze terug. Is er nieuws over de voltooiing van de kabel naar de Filipijnen? Op het moment dat de Grote Oceaan-kabel was aangelegd, zouden ze nooit meer te maken hebben met Reuters of met de onuitstaanbare Colin Beckwith.

Roland had echter slecht nieuws. Stormen vanaf de Marianen-eilanden vertragen de schepen. Twee maanden vertraging.

Ze gromde. De gigantische schepen die de kabels vervoerden, waren log en lomp doordat ze achter in het schip tonnen kabels in enorme spoelen hadden liggen, wat ervoor zorgde dat het vaartuig in onrustig water instabiel was.

Nog nieuws over TR? vroeg Roland, en Lucy rolde met haar ogen. Waar de meeste telegrafisten op Midway de laatste roddels van het thuisfront wilde weten, volgde Roland de politiek nauwgezet; hij wilde altijd nieuws horen over de president.

Een andere telegrafist onderbrak hen. TR is een geweldige, moedige en wijze man. Je hebt me overtuigd. Hij is de beste president die we ooit hebben gehad.

Dat was ik niet! reageerde Lucy zo snel als ze kon typen.

Een van de problemen van kletsen via de lijn was dat je onmogelijk kon weten wie er een bericht stuurde of waarvandaan, tenzij telegrafisten zichzelf identificeerden. Zij en Roland vonden het leuk om een gezonde discussie te voeren over president Roosevelt en de meeste telegrafisten op de kabel wisten dat zij de president amper kon uitstaan, terwijl Roland deed alsof hij koning Arthur was die het land kwam redden.

Zijn reactie vanaf Midway kwam al snel. TR is de eerste échte man in het Witte Huis. Is er nieuws uit Panama?

Een momentje, antwoordde Lucy, en ze verbrak de verbinding om vervolgens snel een exemplaar van de New York Times van die dag te pakken. Van alle gedurfde plannen van president Roosevelt spande dat voor een kanaal door de Landengte van Panama toch wel de kroon. Het smalle stuk land maakte deel uit van Colombia, een land dat er terughoudend tegenover stond om de Amerikaanse ingenieurs toe te staan op hun grondgebied te komen voor de bouw van een kanaal van ruim eenentachtig kilometer lang. Het gerucht ging dat Roosevelt opstandelingen in het noorden van het land aanmoedigde in opstand te komen en hun eigen onafhankelijke land te stichten, dat ‘Panama’ moest gaan heten. Lucy nam de krant door en stuitte al snel op twee verhalen over dat onderwerp. Ze ging terug naar haar telegraaf en begon die zo beknopt mogelijk samen te vatten.

De plannen voor een kanaal gaan door. TR heeft een verdrag met Colombiaanse diplomaat getekend om verder te gaan, maar de Colombiaanse senaat weigert te ondertekenen. De impasse houdt aan.

Pestkop! typte iemand op de lijn.

De discussie ging inmiddels tussen zo’n zes telegrafisten, van wie Roland het meest uitgesproken was. Lucy kon zich niet voorstellen hoezeer een man die vastzat op een afgelegen eiland als Midway zich moest vervelen, maar vast heel erg, wat zijn enthousiasme om te praten verklaarde. Hij ging nog een volle tien minuten door over presidentiële verkiezingen, tot er een andere telegrafist op de lijn kwam.

Onderbreek met een verhaal uit San Francisco.

Lucy verplaatste onmiddellijk haar aandacht van het gediscussieer naar haar werk. Ze pakte een kladblok om het inkomende bericht over een scheepswrak bij de kust van Californië te noteren.

De rest van de middag was druk. Ze schreef een serie verslagen uit, afkomstig uit Pittsburg, over een aanhoudende staking van mijnwerkers, en een over revolutionair gedachtengoed in de Balkan en het verhaal van een man in Miami die tien kilometer had gezwommen om met een weddenschap tweehonderd dollar te winnen.