Andere boeken van Elizabeth Camden:

Mooier dan dromen

De roos uit Winslow Street

Op weg naar de zonsopgang

Wachten op het morgenlicht

Naar de verste kusten

Serie Empire State

Een gevaarlijke erfenis

Een gewaagde onderneming

Een

gewaagde

onderneming

Empire State – II

Elizabeth Camden

Vertaald door Lise Stomphorst

Uitgeverij Het Zoeklicht

Postbus 99

3940 AB Doorn

Een gewaagde onderneming is het tweede deel in een serie van romans die zich afspelen in de staat New York en een boeiend en interessant kijkje geven in het leven daar aan het begin van de twintigste eeuw. Eerder verscheen Een gevaarlijke erfenis.

Een gewaagde onderneming

Elizabeth Camden

Copyright © 2018 Dorothy Mays

Originally published in English under the title: A Daring Venture.

By Bethany House Publishers, a division of Baker Publishing Group, Grand Rapids, Michigan, USA.

Cover design by Jennifer Parker

Vertaling: Lise Stomphorst

Opmaak en omslagbewerking: TMgraphics.nl

Dutch edition © Het Zoeklicht, 2019

Postbus 99, 3940 AB Doorn, The Netherlands

www.zoeklicht.nl

ISBN 9789064510601

NUR 342

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze – hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen, of op enige andere wijze – zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

All rights reserved. No part of this publication may be reproduced, stored in a retrieval system, or transmitted, in any form or by any means – electronic, mechanical, photocopying, recording, or otherwise – without the prior written permission of the publisher.

Proloog

Connecticut, 1890

‘Jij en je broer gaan naar de muziekkamer, doen de deur dicht en blijven daar tot ik zeg dat jullie weer mogen komen.’

Rosalind vond het vreemd dat het dienstmeisje tegen haar zei wat ze moest doen, maar sinds haar vader en moeder ziek waren geworden, was alles anders.

‘Maar Flora, ik heb dorst.’

Het dienstmeisje pakte Rosalind bij de arm en trok haar overeind van de vloer, waarop ze had zitten puzzelen met haar broer Gus.

‘We hebben allemaal dorst,’ zei Flora bruusk. ‘Kom mee en gedraag je. Zodra dokter Morris is vertrokken, zal ik mijn best doen om iets te drinken voor jullie te vinden.’

Bij het horen van ‘dokter Morris’ begon het hart van de tienjarige Rosalind sneller te slaan. Dokter Morris was zo knap dat ze het stiekem leuk vond om naar hem te kijken als hij op bezoek kwam.

Gehoorzaam liep ze samen met Gus naar de muziekkamer en sloot de deur, zoals Flora hun had opgedragen. Maar toen dokter Morris arriveerde, deed ze de deur op een kier open en gluurde naar hem. De dokter zag er moe uit toen hij naar de ziekenkamer slofte. Tot haar teleurstelling had hij zijn dokterstas niet bij zich. Die tas fascineerde Rosalind altijd. Hij was gewoon van leer, maar als dokter Morris de flap opendeed, ontvouwde er zich een wereld vol mogelijkheden. De mysterieuze tonica en instrumenten erin wakkerden haar fantasie en dromen aan om op een dag de wetenschappelijke wereld te begrijpen.

Misschien had dokter Morris geen medicijnen meer, het leek er tenslotte op dat de hele stad ziek was. Eerst waren het maar twee gezinnen geweest en dokter Morris had die naar het pesthuis gestuurd, omdat cholera een ‘stinkend, afschuwelijk probleem’ was en hij niet wilde dat het zich verspreidde. Maar toen andere mensen ook ziek waren geworden, was het pesthuis vol geraakt en moest iedereen die daarna nog ziek was geworden, thuisblijven en beloven niet naar buiten te gaan.

Na slechts een paar minuten hoorde Rosalind dat hij de ziekenkamer alweer uit kwam en weer gluurde ze door de kier. Wat ze vervolgens zag, was wel héél vreemd. Dokter Morris en Flora sjouwden haar vader door de gang, zijn lichaam hing tussen hen in. Hij droeg alleen een nachthemd en Flora hield hem vast bij zijn blote enkels.

‘Wat is er met papa?’ vroeg Rosalind, en ze duwde de deur iets verder open.

Flora schrok en liet haar vaders voeten vallen, maar dokter Morris bleef hem vasthouden. Haar vaders hoofd rolde opzij, waardoor ze zijn paarse gezicht zag dat was verschrompeld als een rozijn. Zijn ogen waren open en zijn lippen waren zwart. Rosalind hapte naar adem en keek naar dokter Morris.

‘Je papa heeft het niet gered,’ zei hij, en hij keek haar met zijn vriendelijke ogen medelijdend aan. ‘We moeten hem naar het koetshuis brengen, zodat je mama beter kan worden. Er zal een tijdje overheen gaan voordat hij een passende begrafenis kan krijgen. Het spijt me, Rosalind.’

Betekende dit dat haar vader dood was? Dat leek niet mogelijk, maar ze had nog nooit zoiets vreselijks gezien als zijn donkere gezicht.

Gus botste tegen haar op en probeerde zich langs haar heen te wurmen om ook iets te kunnen zien. Ze duwde hem terug en sloeg de deur dicht.

‘Maar ik wil het ook zien,’ zei de achtjarige Gus nieuwsgierig.

‘Nee.’ Rosalind wilde dat ze haar vader ook niet had gezien. Zijn verschrikkelijke gezicht was nu in haar geheugen gegrift en ze moest voorkomen dat bij Gus hetzelfde gebeurde. Ze zou alles doen om het beeld uit haar hoofd te krijgen.

De twee dagen daarna bleven ze voornamelijk in de muziekkamer. Nadat Rosalind de regels had overtreden en haar vader per ongeluk had gezien, volgde ze Flora’s bevelen nauwkeurig op. Dat betekende dat ze weg moest blijven van de ziekenkamer en ervoor moest zorgen dat Gus uit de problemen bleef. Maar ze hadden zo’n dorst.

Er was niets meer in huis om te drinken. Dokter Morris zei dat cholera zich via het drinkwater verspreidde. Daarom had Flora hen buiten kommen neer laten zetten om regen op te vangen, maar ze hadden alles wat ze hadden al opgedronken. Ze hadden de potten ingemaakte groenten geopend, die hadden klaargestaan voor de winter en het water uit de potten erwten en asperges opgedronken. Ze hadden zelfs de azijn van de ingemaakte uien en komkommers gedronken. Nu was er in huis helemaal niets meer om te drinken.

De laatste keer dat Flora bij hen was komen kijken, had het erop geleken dat ook zij ziek begon te worden. Nu hadden ze al heel lang niets meer vanuit de ziekenkamer gehoord. Als Flora ziek was, moest iemand voor haar en hun moeder gaan zorgen.

‘Rosalind… ik heb dorst,’ zei Gus schor. Hij zat met zijn benen opgetrokken op de bank.

Zij had ook dorst, maar door te klagen zou het er niet beter op worden. En iemand moest bij mama kijken.

Rosalind deed de deur van de muziekkamer open en sloop door de gang naar de ziekenkamer. Ze was herhaaldelijk gewaarschuwd om daarvandaan te blijven, maar ze wist niet wat ze anders moest doen. Zij en Gus zouden sterven van de dorst als ze op Flora bleven wachten, en er woonde niemand in de buurt om om hulp te vragen.

De deur van de ziekenkamer voelde koud aan, toen ze haar oor ertegenaan drukte om te luisteren. Ze hoorde niets. Misschien sliepen ze? Ze wilde niet naar binnen. Alles in haar verzette zich ertegen, omdat het zelfs hier, aan de andere kant van de deur, stonk.

Ze draaide aan de deurknop. ‘Mama?’

Haar moeder en Flora lagen allebei op het bed. Hun huid zag er net zo uit als die van haar vader toen ze hem had gezien, donker en verschrompeld. Hun lippen waren zwart. Rosalind vertrok haar gezicht. Ze wist vrij zeker dat ze dood waren, maar dat kon ze alleen zeker weten als ze hen aanraakte. Ze hield haar adem in, liep naar voren en deed wat ze moest doen.

Ze waren dood.

Wat moest ze nu doen? Zowat iedereen in het dorp was ziek en dokter Morris had ze al dagenlang niet gezien. Misschien was hij ook ziek.

Ze wilde Gus nog niet zien, omdat ze hem dan moest vertellen dat hun moeder en Flora allebei dood waren, en dat ze bang was en niet wist wat ze moest doen. Ze rende naar de zitkamer, ging op de vloer zitten en huilde.

Alleen kwamen er geen tranen uit haar ogen. Was dat normaal? Misschien was er in haar lichaam gewoon geen vocht meer over voor tranen.

Ze zouden naar opa Werners huis moeten gaan. Hij woonde drie kilometer verderop, maar misschien waren de mensen daar niet ziek en had hij iets om te drinken.

Toen ze terugkwam in de muziekkamer, was Gus daar niet. Hij was ook niet in de keuken of de eetkamer.

‘Gus?’ Haar stem echode door het huis, maar er klonk geen antwoord. Er viel haar een verschrikkelijke gedachte binnen en ze rende naar de achterdeur. En ja, hoor, hij was in de tuin, zat geknield voor de pomp en dronk van het water.

Ze duwde hem weg bij de pomp. ‘Dat mag je niet drinken!’

Gus begon te huilen, maar ook hij had geen tranen meer. Alles in haar lichaam verlangde ernaar op haar knieën te vallen en de druppels water uit de pomp op te vangen, maar ze wilde niet ziek worden en net als de anderen verschrompelen.

‘We moeten naar opa’s huis wandelen,’ zei ze. ‘Misschien is daar iets om te drinken.’

‘Ik ben te moe.’ Zijn haar, dat net zo blond was als dat van haar, viel voor zijn gezicht, maar ze zag de uitputting in zijn ogen.

‘Dat doet er niet toe. Sta op. We moeten gaan.’ Als Gus weer naar binnen ging, zou hij hun moeder en Flora misschien zien, en dat zou vreselijk zijn. Ze moesten nu vertrekken.

Rosalind pakte zijn hand en begon over het pad richting de straat te lopen. Het felle zonlicht vormde een sterk contrast met de angst die ze voelde.

Tijdens de drie kilometer naar opa’s huis zag je alleen maar dennenbomen aan de ene kant van de weg en cranberryvelden aan de andere. Ze vond het altijd leuk om bij opa Werner op bezoek te gaan, ook al sprak hij amper Engels en was Rosalinds Duits niet zo goed.

Na een halfuur wandelen wilde Gus zitten. ‘Ik voel me niet lekker,’ zei hij.

‘Ik ook niet, maar we kunnen niet zitten totdat we bij opa’s huis zijn.’

‘Ik denk dat ik naar de wc moet.’

Ze waren nog steeds in het bosachtige gebied en er stond geen huis in de buurt. ‘Wacht totdat we bij opa zijn.’

‘Ik moet nu naar de wc.’

Ze zuchtte. ‘Ga dan achter die bomen.’

Gus zette een paar stappen, maar redde het niet. Hij zakte door zijn knieën, trok zijn broek naar beneden en viel toen de diarree begon te lopen. O nee. O nee! Dat was het eerste teken. Maar ze moest niet in paniek raken. Het zou goed komen. Ze zou zichzelf niet toestaan iets anders te denken.

‘Het spijt me,’ zei Gus, en hij begon te snikken, omdat hij wist wat dit waarschijnlijk betekende. ‘Ik had dat water niet moeten drinken,’ zei hij. ‘Het spijt me zo, Rosalind.’

Ze konden er nu niets meer aan doen. Gus had nog een paar uur voordat het echt erg werd. Dat betekende dat ze door moesten lopen, en snel ook.

‘Sta op,’ droeg ze hem op. Ze wilde dat ze niet zo gemeen hoefde te klinken, maar ze hadden niet veel tijd. ‘Sta op en begin te lopen.’

‘Ik denk niet dat ik dat kan.’

‘Sta op en kom in beweging. We geven niet op.’ Ze trok hem overeind. ‘Waag het niet weer te gaan zitten!’

‘Maar, Rosalind. Ik denk niet dat ik –’

‘Denk dan niet, blijf gewoon lopen.’

Want ze hadden geen andere keus.

1

Jersey City, New Jersey

Juni 1908

Doctor Rosalind Werner draaide aan een knop van de microscoop, en de kleine organismen onder het glas werden scherp. Salmonella enterica. Deze bacterie die tyfus veroorzaakte, zag er vreemd genoeg mooi uit. Ze had een donkerblauwe kleur en vormde sierlijke, groeiende kolonies. Rosalinds doel was echter om erachter te komen hoe je haar kon doden.

Op dat moment ging de deur van het laboratorium open, maar ze keek niet op totdat ze alle levende cellen op het plaatje geteld had. De meeste waren al dood, dat was goed. Het betekende dat hun oplossing werkte.

‘Ik heb nieuws,’ zei doctor Leal, terwijl de deur achter hem dichtging.

Ze keek op van het plaatje, gealarmeerd door de wanhoop die in zijn stem doorklonk. Om een optimistische man als doctor John Leal terneergeslagen te horen, was alarmerend. Vooral aangezien er maar één ding was waar ze beiden bang voor waren. Ze stond op, keek hem over de laboratoriumtafels aan en hield haar adem in.

‘De rechter heeft uitspraak gedaan. We hebben verloren.’

Ze bewoog niet. De belangrijke rechtszaak die ze al twee jaar voerden, was een gevecht tegen achterhaalde en ouderwetse overtuigingen. Aan beide kanten waren er miljoenen dollars geïnvesteerd en invloedrijke mensen ingeschakeld. Zij en doctor Leal waren door de verdediging ingehuurd als deskundigen, maar ze waren meer dan ingehuurde experts. Ze vochten voor deze zaak. Ze wisten hoe ze ervoor konden zorgen dat men niet meer ziek werd als gevolg van de openbare watervoorziening, hoe iedereen schoon water kon krijgen. Ze hadden hun levens gewijd aan dit onderzoek.

Er zat maar één ding op.

‘Ik geef niet op,’ zei ze zacht.

Toen hij glimlachte, trilde het puntje van doctor Leals grote snor.

‘Ik ook niet,’ zei hij, en hij liep verder het lab binnen waar ze bezig waren om te bewijzen dat het mogelijk was om drinkwater snel en effectief te zuiveren.

Doctor Leal was zijn doctorscarrière begonnen nadat hij hier, in Amerika, zijn graad had behaald, terwijl zij haar graad in biochemie in Duitsland had behaald. Ze waren onwaarschijnlijke deelnemers aan de rechtszaak tussen Jersey City en een bedrijf dat een gigantisch nieuw watervoorzieningssysteem had gebouwd. Er was een fortuin geïnvesteerd in ruim veertig kilometer aan pijpleidingen om vanuit het landelijke New Jersey water in de stad te krijgen, maar nu weigerde de regering ervoor te betalen. Ze claimden dat het water niet schoon was en hadden het bedrijf aangeklaagd voor wanprestatie. Het bedrijf had het zwaar en had Rosalind en doctor Leal ingehuurd om voor het zuiveren van drinkwater met een goedkope en effectieve techniek te komen.

‘Wat staat ons te wachten?’

Doctor Leal trok een stoel naar achteren en legde een dikke stapel papier op de tafel. ‘De rechter heeft het waterbedrijf verplicht om een extra waterfiltratiesysteem te bouwen en de riolen in de landelijke en stedelijke regio te verbeteren.’

Zijn stem klonk vlak. Deze opdracht zou ervoor zorgen dat het bedrijf failliet ging, omdat het al miljoenen dollars in dit project had gestoken.

Zorgwekkender was echter het feit dat de zuiveringsinstallatie niet zou werken. Rosalind wist precies wat er nodig was om ervoor te zorgen dat er schoon drinkwater was, maar het was een innovatief en beangstigend idee, dat maar weinig mensen verwelkomde.

‘Kunnen we in beroep gaan?’

‘Absoluut. Het bedrijf houdt al een inzamelingsactie, maar de rechter heeft ons nog slechts één kans gegeven. Hij weet niet genoeg over ons onderzoek om het zomaar te verwerpen. Hij heeft ons negentig dagen uitstel gegeven om onze zaak te bewijzen.’

Ze zakte terug op haar stoel. ‘Dat hebben we de afgelopen twee jaar al geprobeerd!’ Ze hadden tientallen klinische onderzoeken gedaan en stapels onderzoeksverslagen aangeleverd, om te bewijzen dat chloor watergedragen ziektes uitroeide.

Maar niemand wilde chloor in zijn drinkwater, wat maakte dat mensen het idee al op voorhand afwezen, zonder het een kans te geven zich te bewijzen. Er waren genoeg wetenschappers die geloofden dat het zou werken, maar geen enkele stad had het toegestaan om uit te proberen. Ze wilde dat Jersey City de eerste zou zijn.

‘Ik stel voor dat we een nieuwe tactiek gaan gebruiken,’ zei doctor Leal. ‘In plaats van ons op de rechter te richten, kunnen we misschien onze aandacht verplaatsen naar de raadsmannen van de tegenpartij. Als we een paar van hen aan onze kant krijgen, brengt dat de tegenpartij in grote moeilijkheden.’

‘Welke raadsmannen heb je in gedachten?’

‘Nicholas Drake.’

Ze weerstond de neiging om met haar ogen te rollen. Nick Drake was het schoolvoorbeeld van het type man waartegen ze al jaren vochten. Hij was koppig, niet op zijn mondje gevallen en was niet bereid tot het sluiten van compromissen. Ze hadden elkaar nooit ontmoet, maar ze was in de rechtszaal geweest, toen hij voor de stad een verklaring had afgelegd. Hij had een onberispelijke jas en gilet gedragen, maar toch had het erop geleken dat hij zich niet helemaal comfortabel had gevoeld in dat formele pak. Als een wilde hengst gekleed in zondagse kleren.

‘Waarom hij? Hij lijkt geen natuurlijke bondgenoot.’

‘Dat is waarom ik hem wil. Daarnaast gaat het gerucht dat hij aangesteld zal worden als de volgende commissaris van water voor de staat New York.’

Ze was verbijsterd. ‘Dat zouden ze nooit doen! Hij heeft geen kwalificaties.’

‘Hij heeft geld, macht en invloed. En sinds de laatste commissaris zes maanden geleden is ontslagen, heeft hij al als zodanig gefunctioneerd. Ik heb gehoord dat de gouverneur het officieel wil maken.’ Doctor Leal begon tussen de zwarte leistenen laboratoriumtafels te ijsberen. ‘Al ons werk zal niets opleveren als we de rechter niet kunnen overhalen, maar ik denk dat het bewijs niet uit dit laboratorium gaat komen. We moeten het veld in en dit gevecht persoonlijk aangaan.’

En blijkbaar dacht hij dat Nicholas Drake de beste persoon was om mee te beginnen.

De balzaal van het landhuis was stampvol. Het leek erop dat elke advocaat, ingenieur en geldschieter uit Jersey City hier was om de uitspraak van deze ochtend te vieren. Nick Drake had geweten dat de rechter snel uitspraak zou doen en daarom zijn huis in Manhattan verlaten, om zich te voegen bij de ambtenaren en advocaten uit Jersey City die bij het stadhuis hadden staan wachten. Hij was immers de hoofdgetuige van de aanklager en had hard gevochten voor de stad. Hij had voor deze zaak zijn reputatie op het spel gezet en geen enkele dollar als betaling in ontvangst genomen. Hij was geen huurling. Nick had ervoor gekozen om dit gevecht aan te gaan omwille van het principe, niet voor het geld.

Niemand had harder gejuicht dan hij toen de uitspraak bekend werd. Terwijl de stijve advocaten slechts opgelucht hadden geglimlacht, had Nick een overwinningskreet geuit, mensen om hem heen omhelsd en zijn vuisten in de lucht gestoken. De zuinige tegenstanders hadden verloren en de gewone mensen van New Jersey hadden gewonnen.

Hoewel hij liever was teruggegaan naar Manhattan om zijn dochter te knuffelen en in zijn eigen bed te slapen, was het belangrijk om aanwezig te zijn bij het feest. Daarnaast moest hij, voordat hij vertrok, nog om een gunst vragen.

Er kwam een ober met een schaal toastjes met kaviaar op hem afgelopen.

Sceptisch keek Nick naar de schaal. ‘Vinden mensen dit spul echt lekker?’ vroeg hij. ‘Rauwe viseieren?’

‘Sommigen wel,’ zei de ober.

Dat betekende dat Nick het moest doorslikken; het werd verwacht van mensen op chique feesten als deze. In de afgelopen vijf jaar had hij geleerd zijn gevechten zorgvuldig uit te kiezen. Hij was dan misschien de minst welkome persoon op dit feest, maar hij had zijn plek hier verdiend. Hij droeg een op maat gemaakt pak, had zijn schoenen in de lobby van zijn hotel laten poetsen en zelfs een manicure toegestaan. Een manicure! Hij was geschokt geweest toen hij er voor het eerst achter was gekomen dat rijke mannen er werkelijk iemand voor betaalden om hun nagels te laten knippen en polijsten. Maar hij was het ook gaan doen, zodra hij zijn oude werk de rug had toegekeerd en aan een nieuw hoofdstuk in zijn leven was begonnen. Het had maanden geduurd voordat de laatste sporen loodgietersvet onder zijn nagels waren verdwenen. Toen nog een jaar voordat de laatste eeltplekken weg waren. Nu zag hij er net zo verzorgd uit als elke andere rijke hier.

Dat hield echter niet in dat ze hem met open armen zouden verwelkomen. Maar dat kon hem niet schelen. Het enige waar het hem om te doen was, was dat hij zou worden toegelaten tot het bestuur van het waterschap van New York. Alleen dan kon hij ervoor zorgen dat arme mensen en migranten dezelfde kwaliteit water kregen als die die de rijke mensen vanzelfsprekend vonden.

Hij liep naar burgemeester Jenner.

‘Meneer Drake!’ zei de burgemeester hartelijk, en hij schudde Nicks hand krachtig. Het was duidelijk dat de flinke bijdrage die Nick geleverd had aan de herverkiezingscampagne van de burgemeester niet voor niets was geweest. ‘Welkom in mijn huis. Herinnert u zich nog mijn vrouw, Adelaide?’

Mevrouw Jenner droeg een parelketting die waarschijnlijk meer kostte dan een gemiddelde loodgieter in een jaar verdiende, maar ze glimlachte vriendelijk toen ze Nick begroette. ‘Gefeliciteerd met de overwinning van vandaag! Mijn echtgenoot zegt dat uw verklaring van groot belang was om de rechter over te halen.’

Dat was omdat Nick gewoon Engels sprak. Het wetenschappelijke geblaat van de getuigen van de andere partij kon verf van de muren doen afbladderen.

‘Hoe gaat het met die charmante dochter van u?’ vroeg de burgemeester luid. ‘Hoe oud is ze inmiddels al? Acht? Tien?’

‘Afgelopen maand is ze drie jaar geworden.’

‘O ja, nu weet ik het weer. Charmant meisje. Sally?’

‘Sadie.’

‘Dat was het! Sadie! En met haar moeder gaat het goed, hoop ik?’

Dit was waarschijnlijk niet het juiste moment om uit te leggen dat Nicks vrouw twee dagen na Sadies geboorte was overleden. De meeste politici waren er een meester in zich de namen en familiedetails van hun aanhangers te herinneren, maar blijkbaar had burgemeester Jenner al te veel champagne op. Nick zag er niet het nut van in hem in verlegenheid te brengen. Hij veranderde snel van onderwerp.

‘Ik hoopte dat we het konden hebben over de bijeenkomst die u voor volgende week gepland hebt, die over de nieuwe metrolijn naar Manhattan. Ik heb begrepen dat de gouverneur van New York erbij aanwezig zal zijn.’

‘Is dat zo? Ik denk het.’

‘Ik zou ook graag uitgenodigd worden.’

Burgemeester Jenner zette zijn glas neer. ‘Ik was me er niet van bewust dat u interesse hebt in metro’s.’

‘Dat heb ik ook niet, maar ik zou de gouverneur graag ontmoeten. Als u ons aan elkaar kunt voorstellen, zorg ik ervoor dat ik er ben.’

De gouverneur was degene die de nieuwe commissaris voor waterschapsbestuur van New York zou aanwijzen. Omdat Nick al als commissaris fungeerde, was hij de meest logische keuze, maar hij had niet de persoonlijke connecties die de andere mannen hadden, die streden om de positie. Als hij de gouverneur kon ontmoeten, zou hij zichzelf kunnen bewijzen. Hij had geen hoge graad zoals zijn concurrenten, maar hij had meer echte-wereld-ervaring en de gave om zich in andere mensen in te leven. Hij moest alleen maar een voet tussen de deur krijgen bij de gouverneur en dan zou hij een goede kans maken op de benoeming.

Burgemeester Jenner lachte ongemakkelijk. ‘Ik kan me niet voorstellen dat u geïnteresseerd bent in zo’n vergadering. Het is alleen maar een hoop geruzie over metrolijnen en belastinggeld.’

‘Ik ben geïnteresseerd. Kunt u ervoor zorgen?’

Er viel een stilte en mevrouw Jenner haastte zich haar man te redden. ‘O kijk, de havenmeester van Port Elizabeth is net gearriveerd. Zal ik u introduceren?’

‘Met alle respect, mevrouw, maar misschien kan uw echtgenoot mij voorstellen aan de gouverneur van New York. Ik vind dat ik dat wel verdiend heb.’

De burgemeester schoof ongemakkelijk heen en weer. ‘Zo worden er geen zakengedaan, meneer Drake. Ik weet zeker dat iedereen in deze ruimte begrijpt waarom u bent uitgenodigd op dit feest, maar het zou niet logisch zijn als u aanwezig bent bij belangrijke politieke vergaderingen.’

‘Wat denkt u van de reden dat ik uw stad zojuist een miljoen dollar heb bespaard doordat u een waterbedrijf dat hun contract niet heeft nageleefd niet hoeft te betalen? Ik denk dat u mij wel vijf minuten met de gouverneur kunt geven.’

De spanning werd gebroken door de belangrijkste advocaat uit de stad. Herman Dressler was een stevig gebouwde man die een ongebruikelijke tactiek had voorgesteld, door Nick voor te dragen als deskundige om de rechter uit te leggen hoe de ingewikkelde waterfiltratiesystemen werkten.

Herman stak zijn hand uit. ‘U bent een goede man om bij dit gevecht te hebben, meneer Drake!’

‘Het genoegen is geheel mijnerzijds, sir.’ En dat was echt zo. Het was een voorrecht om deel uit te maken van een team dat zich sterk maakte om ervoor te zorgen dat de groeiende steden aan de oostkust genoeg aanvoering van schoon water konden krijgen.

‘Met een beetje geluk hebben we uw diensten niet langer nodig,’ zei Herman. ‘Maar als blijkt dat het door het uitstel toch lastig wordt, bent u dan beschikbaar in de maand oktober?’

‘Welk uitstel?’ vroeg hij.

Nick verloor bijna zijn geduld toen hij erachter kwam dat de stad helemaal niet overwonnen had, doordat de rechter zichzelf in bescherming had genomen door de tegenstander nog negentig dagen te geven om de wetenschappers te laten bewijzen dat er een chemisch alternatief was. Twee van de experts van de tegenstanders was het gelukt de rechter over te halen hun bizarre en onbewezen techniek nog een kans te geven. Hun plan omhelsde een nieuwerwetse methode om door middel van chloor bacteriën in het water te doden. Ze beweerden dat het geen kwaad kon voor de mens, maar het was nooit getest of bewezen. Nick kon niet aan de zijlijn blijven staan en toestaan dat het op zijn familie of de mensen van Jersey City werd getest.

‘Ik ben beschikbaar,’ beloofde hij. Door zich tot een stel bemoeizuchtige wetenschappers te wenden, bleek wel dat de tegenstanders zich vastklampten aan een laatste strohalm. En dat allemaal om niet nog een prijzig filtratiesysteem te hoeven bouwen. Hij keek de burgemeester scherp aan. ‘En ik ben volgende week beschikbaar voor de vergadering met de gouverneur. Ik vertrouw erop dat u ervoor zult zorgen dat ik erbij mag zijn.’

Het was een mededeling, geen vraag. En het lukte Nick deze gunst te verkrijgen voordat hij het feest verliet.

2

Rosalind was vroeg wakker geworden op de dag dat ze een afspraak had met Nicholas Drake. Alles ging echter al fout en het was pas een uur voor zonsopkomst.

‘Heb je de twee maatbekers met water gezien die op het aanrecht stonden?’ vroeg ze aan haar broer Gus. ‘Ze stonden hier gisteravond, maar nu kan ik ze niet vinden.’

Gus dook onder een waslijn met luiers die in de kleine keuken hing door en keek naar het aanrecht. ‘Gisteravond heeft Ingrid de flesjes afgewassen, waarschijnlijk heeft ze de maatbekers ook afgewassen.’

Dat betekende dat Ingrid het water eruit had gegooid. Geweldig. Rosalind was van plan geweest de monsters chloorwater mee te nemen om aan meneer Drake te bewijzen dat het onmogelijk was om het verschil te ruiken of proeven. Ingrid had het waarschijnlijk niet expres gedaan, maar Rosalind wist het niet zeker. Ingrids vijandigheid was al voelbaar sinds de dag waarop Gus van zijn tijd overzee was teruggekeerd met zijn Duitse bruid. Rosalinds huis was te klein voor hen allemaal, en Ingrid was nog steeds boos op haar vanwege wat er in Heidelberg was gebeurd. Daarnaast kwam er een tandje door bij de baby, waardoor geen van hen afgelopen nacht veel slaap had gehad.

Over een uur zouden Rosalind en doctor Leal meneer Drake ontmoeten. Dan zouden ze beginnen met de moeilijke taak om de hoofddeskundige van de tegenstander te doen geloven dat waterfiltratie inefficiënt was, te duur en bij lange na niet zo effectief als chemische behandeling. Doctor Leal had gedacht dat een ontbijtafspraak de juiste toon zou zetten. In een rechtszaal of kantoor leken mensen op hun hoede te zijn. Het was veel makkelijker om tijdens een maaltijd tot een goede verstandhouding te komen. Door meneer Drakes secretaresse was er een ontbijtafspraak geregeld bij een restaurant.

Rosalind liep onder de waslijn door om een blik te werpen in de kleine spiegel die aan haar keukendeur hing. Ze probeerde een ivoren broche op haar blouse met hoge kraag vast te maken, maar de broche gleed uit haar vingers en viel op de grond.

‘Wees niet zo nerveus,’ zei Gus.

‘Waarom denk je dat ik nerveus ben?’

‘Het lukt je niet om je broche vast te spelden, je wilt niet gaan zitten voor een kopje thee en je hebt al drie keer gecontroleerd of je papieren op volgorde liggen. En dit is nadat je gisteren al een koerier hebt betaald om dezelfde verslagen naar meneer Drakes kantoor te brengen. Dat je je zozeer voorbereidt, is zeker een teken dat je bang bent.’

Ze dwong haar vingers niet te trillen en de broche op haar kraag vast te maken. ‘Ik dacht dat meneer Drake onze papieren zou willen lezen voor de afspraak. Ik was alleen maar vriendelijk door die verslagen alvast aan hem te geven.’

‘Rosalind, je weet dat ik van je houd, maar jouw onderzoeksverslagen zijn zo saai dat lezers erdoor in slaap vallen.’

Ze draaide zich om en keek hem aan. ‘Ons onderzoek veroorzaakte opwinding toen het werd gepubliceerd. De American Chemical Society was zo enthousiast dat –’

‘En is Nicholas Drake een chemicus?’

Nee. Hij was een loodgieter die op de een of andere manier een hoge positie had weten te bemachtigen die hem zeggenschap gaf over de watersystemen van de gehele staat New York. Het was gekmakend dat een man zonder wetenschappelijke kwalificaties zo veel invloed had. Maar doctor Leal had gelijk. Ze moesten beter hun best doen om gewone mensen te overtuigen van de voordelen van behandeld water.

Ze zou doctor Leal de leiding laten nemen bij hun afspraak vanochtend, omdat er één ding zeker was: zij had absoluut niets gemeen met Nicholas Drake.

Tegen de tijd dat Rosalind bij het drukke restaurant in Manhattan arriveerde om meneer Drake te ontmoeten, was ze op van de zenuwen. Doctor Leal had haar in de steek gelaten! Net voordat ze was vertrokken, had ze een telegram gekregen waarin stond dat zijn zoon ziek was en dat hij daarom niet bij de ontbijtafspraak kon zijn. Het bericht was geëindigd met de zin: Ik heb alle vertrouwen in je.

Rosalind wilde dat ze dat vertrouwen had. Wat Gus had gezegd, was waar. Ze was er niet goed in om wetenschappelijke dingen in gewone taal uit te leggen. Het zou onmogelijk worden om iets gemeenschappelijks te vinden met een man die zo ontzettend anders was.

Sals eetcafé bevond zich op de hoek van de straat, tussen een wasserette en een visboer. Meneer Drake had de locatie uitgekozen, want het was zeker niet het soort plek waar zij normaal zou eten.

‘Lieve help,’ mompelde ze, toen ze het eetcafé binnenkwam. Het was amper mogelijk binnen te komen door alle mensen die voor de bar in de rij stonden. Elke tafel was bezet en de geluiden van kletterend keukengerei, sissend vlees en luidruchtig gepraat waren duidelijk te horen. Sommige klanten droegen overalls, andere nette pakken. Het enige wat ze gemeen hadden, was dat het allemaal mannen waren.

Ze overzag de menigte, op zoek naar meneer Drakes lange gestalte. Een paar politieagenten drongen langs haar heen toen ze naar de deur liepen. Het leek een populair restaurant te zijn, maar het zou moeilijk worden om tijdens het praten boven het lawaai uit te komen van al die mensen.

‘Laat me een tafeltje voor u zoeken, mevrouw.’

Ze keek op, recht in het gezicht van de grijnzende man die naast haar verschenen was. Gelukkig, meneer Drake had haar gered! Hij zag er zo anders uit dan in de rechtszaal, toen hij een net pak had gedragen en strijdlustig gekeken had. Nu stond zijn kraag open en in zijn donkere ogen glommen pretlichtjes. Hoewel hij imponerend was en boven haar uittorende, kwam hij zo vriendelijk over dat ze zich onmiddellijk op haar gemak voelde.

‘Hebt u al een tafel?’ vroeg ze.

‘Ja, maar laten we een plekje voor u vinden aan de bar, want die barbaren die in de rij staan voor nog een lading van Sals donuts zullen u er nooit langs laten. Aan de kant, pummels! Er komt een dame aan.’ Meneer Drake baande zich een weg door de menigte heen en trok haar achter zich aan.

‘Ontbijt ik niet met u?’

Hij glimlachte naar haar. ‘Ik zou niets liever willen, maar ik ben hier voor een zakelijke afspraak.’ Hij bekeek de bar, maar elke stoel was al bezet. ‘Aangezien het erop lijkt dat geen van die kerels bijna klaar is met eten, kunt u bij mij zitten, mits u bereid bent te luisteren naar een zinloze uiteenzetting van een stelletje wereldverbeteraars. Het zal niet lang duren.’

Dus hij had haar niet herkend. Ze liep met hem mee naar een tafeltje helemaal achterin en ging tegenover hem zitten.

‘Ik heb u hier nooit eerder gezien,’ zei hij. ‘Eerste keer bij Sals?’

‘Ja. Is er misschien een doek? De tafel is een beetje plakkerig.’

Voordat ze haar zin had afgemaakt, stond hij op, reikte langs de klanten aan de bar en pakte een vochtige doek. Hij veegde de vlekken weg die op de tafel waren achtergebleven, gooide de doek terug naar de serveerster en gaf Rosalind een aan twee kanten bedrukt menu. Het zag er een beetje sjofel uit. Er zaten koffievlekken op en een paar onhygiënische vetvlekken. Ze raakte het niet aan.

‘Ik neem gewoon wat u ook hebt,’ zei ze.

Meneer Drake stond op en zette zijn handen rond zijn mond. ‘Hé, Martha,’ schreeuwde hij. ‘Maak er twee porties van!’

Rosalind legde haar map met papieren op tafel en legde de kopieën van haar onderzoeksartikelen neer, aangezien het erop leek dat hij hetgeen ze hem had gestuurd niet had meegebracht. Ze zette haar ronde bril op en bekeek snel de verslagen om er zeker van te zijn dat alles op volgorde lag. Toen ze weer naar meneer Drake keek, zag ze dat hij haar verdwaasd aankeek.

‘Wat?’ vroeg ze.

Hij slikte. ‘Niet beledigend bedoeld, juffrouw, maar ik vind dat die bril u eruit doet zien als een echte fetcher.’

‘Een wát?’ Aangezien ze het grootste deel van haar volwassen leven had doorgebracht in Duitsland, was er nog steeds veel van de Amerikaanse taal dat ze niet begreep.

‘Een fetcher. Ik bedoel dat u er door de bril aantrekkelijk en elegant uitziet.’

De warmte steeg naar haar wangen. Het laatste wat ze had verwacht, was zulke complimenten te krijgen. Meneer Drake zou gezien zijn woordkeuze nooit kunnen wedijveren met de grootse poëten, maar er stond oprechte bewondering in zijn ogen te lezen dat ervoor zorgde dat zijn complimenten vleiend waren.

Ze raakte haar bril aan. ‘Dank u. Denk ik. Ik moet gewoon zeker weten dat al de papieren goed liggen en dan kan ik…’ Ze was aan het bazelen. Ze voelde zich op een vreemde manier tot hem aangetrokken en dat moest ze zien te bedwingen. Ze haalde de bril van haar neus en legde die aan de kant. ‘Hebt u de kans gehad de artikelen te lezen die we u hebben opgestuurd?’

Hij trok een wenkbrauw op. ‘Welke artikelen?’

‘De artikelen over calciumhypochlorietverspreiding als alternatief voor waterfiltratie.’ Ze wachtte tot het hem begon te dagen, maar hij staarde haar aan alsof ze Grieks sprak. Nu ze hem van zo dichtbij zag, merkte ze op dat hij de krachtige, gelijkmatige gelaatstrekken had van Michelangelo’s David, compleet met het krullende, donkere haar en de strakke kaaklijn.

‘Wie bent u?’ vroeg hij uiteindelijk.

‘Ik ben doctor R.L. Werner, maar in het echte leven heet ik “Rosalind”. Of “doctor Werner”, als we formeel doen. Ik ben bang dat doctor Leal er niet bij kan zijn vanochtend.’

Hij keek verward. ‘Dat lijkt misleidend. Iedereen laten aannemen dat u een man bent door zulke artikelen onder uw initialen te publiceren.’

Veel mensen wantrouwden intuïtief het werk van vrouwelijke wetenschappers en het klopte dat ze er daarom nooit iets van zei als mensen op grond van haar initialen aannamen dat ze een man was. Maar ze had ook genoeg andere redenen om te schuilen achter haar initialen. Het laatste wat ze wilde, was aandacht.

‘Hebt u kans gehad de artikelen te lezen?’

Hij keek haar onderzoekend over de rand van zijn koffiemok aan, voordat hij een flinke teug nam. Die donkere blik had de kracht om haar sprakeloos te maken, en dat was verontrustend.

‘Bent u echt een doctor?’ vroeg hij.

‘Mijn specialisme is biochemie. Ik bestudeer de effecten van chemische samenstellingen op micro-organismen.’

‘Dus u behandelt geen patiënten?’

‘Nee. Ik ben bang voor bloed.’

Zijn lach klonk warm en waarderend. ‘Nu, doctor R.L. Werner, dat geldt ook voor mij. Als iemand zegt dat hij doctor is, denk ik automatisch aan iemand met een kleine zwarte tas en een stethoscoop. Ik wist niet dat er ook andere soorten waren.’

De spanning tussen hen nam af. ‘Dat is begrijpelijk. Ik behandel geen patiënten, maar ik hoop dat mijn onderzoek zal helpen ziekten te voorkomen.’

Hij gaapte haar weer verdwaasd aan. Hij was zo open over zijn bewondering dat het ongemakkelijk zou moeten zijn, maar in plaats daarvan glimlachte ze naar hem. Ze wilde dat er nooit een einde zou komen aan dit moment.

De serveerster kwam en zette twee grote borden met warm eten voor hen neer. De betovering werd verbroken.

Lieve help. Dit zou ze niet op kunnen. Naast drie gebakken eieren lagen grote stukken bacon. De ongekookte dooiers glansden. Meneer Drake prikte met een vork in de dooiers en verdeelde het geel over zijn bacon en toast.

Hij keek op en zag haar ongetwijfeld met grote ogen kijken. Onmiddellijk liet hij zijn vork vallen, vouwde zijn handen en boog zijn hoofd.

‘Goede God, dank U voor deze maaltijd en het goede gezelschap. Met Uw hulp doe ik mijn best om deze ruige stad tot een betere plek te maken. In Jezus’ Naam, amen.’

‘Amen,’ zei ze hem na, hoewel de schok die door haar heen was gegaan niets te maken had met het feit dat hij niet bad voor het eten, maar met de ongezonde en ronduit gevaarlijke maaltijd die voor hen stond.

Hij trok zijn toast doormidden en depte een punt ervan in de zachte dooier, nam een hap en grijnsde naar haar. ‘Niets smaakt beter dan Sals kookkunsten,’ zei hij waarderend.

Ze keek naar haar bord. De toast was misschien wel oké om te eten. ‘Bent u zich ervan bewust dat het eten van het ongekookte eigeel gevaarlijk is en u vatbaar maakt voor een salmonellabesmetting?’

‘U houdt niet van gebakken eieren?’

Had ze niet net aangegeven dat ze een verlammende maaginfectie konden veroorzaken? ‘Nee,’ zei ze voorzichtig. ‘Ze zijn een risico voor de gezondheid. Ik kan u of iemand anders niet zomaar zo’n potentieel gevaarlijke maaltijd laten eten.’

Meneer Drake pakte haar bord en stond op. ‘Martha! Kun je Sal vragen deze eieren weer op de bakplaat te gooien en er roerei van te maken? Mijn fout. Ik heb verkeerd besteld.’

Rosalind kromp ineen toen de serveerster gehaast naar hun tafel kwam, het bord pakte en achter de bar verdween. Het was niet Rosalinds bedoeling geweest zo’n scene te schoppen, en alleen de toast was goed geweest. Maar de serveerster en haar bord verdwenen voordat ze kon protesteren.

Meneer Drake leek zich in ieder geval niet beledigd te voelen; hij leek het zelfs grappig te vinden. Hij leunde voorover en zei op een samenzweerderige toon tegen haar: ‘Misschien wilt u een hand voor uw ogen doen mevrouw, want ik sta op het punt nog een hap te nemen van mijn gevaarlijke ontbijt en ik wil u geen schrik aanjagen.’

Ze voelde een lach opborrelen en dat vormde een vreemd piepend geluid, waardoor meneer Drake grijnsde. Eigenlijk zou ze niet moeten lachen, want gezondheid was een serieuze zaak, maar zijn humor was aanstekelijk en het voelde goed.

‘Ik zet me schrap,’ zei ze. ‘Ik zal zijn als de hertog van Wellington, die zich bij Waterloo in een onhoudbare positie bevond.’

‘Won hij?’

‘Ja.’

Meneer Drake grijnsde. ‘Dan is het goed! Aangezien mijn gekozen maaltijd weinig beter is dan een bord besmettelijke ziekten, ben ik wel benieuwd hoe een ontbijt bij doctor R.L. Werner thuis eruitziet?’ Hij schepte wat eigeel op zijn bacon en at het met smaak op.

‘Ik woon samen met mijn broer en zijn vrouw. Meestal eten we een kom fruit en wat muesli.’

‘Wat is muesli?’

‘Dat is een combinatie van havervlokken, noten en zaden. Ik at het voor het eerst toen ik bij mijn Duitse familieleden in Beieren ging wonen. Het is erg gezond. In Amerika is het moeilijk te krijgen, dus heb ik mijn broer gevraagd of hij wilde leren hoe je het maakt. Het is bijna net zo lekker als de muesli die mijn familieleden in Duitsland maken.’

‘Dus u hebt ervoor gezorgd dat uw broer muesli maakt, Sal uw eieren aan uw wensen aanpast en de rechtbank in New Jersey in rep en roer is door deze verdraaide rechtszaak. Heeft iemand u ooit “bazig” genoemd?’

Ze schraapte haar keel. ‘Ik ben gewoon erg gepassioneerd over –’

Hij onderbrak haar. ‘Nee, begrijp me niet verkeerd. Ik houd wel van bazige vrouwen. Vooral als u die bril weer opzet. Er is iets bijzonders aan een mooie vrouw die een bril draagt, waardoor ze er slim uitziet.’

‘Ik wil niet opscheppen, meneer Drake, maar ik ben slim.’

Hij grijnsde en er verscheen een uitdagende blik op zijn gezicht. ‘Slim genoeg om toegelaten te worden tot de American Water Association?’

‘Uiteraard. Het is de belangrijkste professionele organisatie voor het soort werk dat ik doe. Hoezo?’

Hij nam een flinke slok van zijn koffie, voordat hij de mok neerzette en die met één vinger ronddraaide. ‘Ze hebben mijn lidmaatschap geweigerd.’

‘O.’ Dit was enigszins gênant. Lidmaatschap van iets waar alleen geleerden toegang tot hadden, was niet iets wat gekocht kon worden; het kon alleen verdiend worden door bepaalde diploma’s te hebben. ‘Waarom is het zo belangrijk voor u om erbij te horen? U lijkt zonder dat ook al heel wat invloed te hebben.’

‘Ze zoeken een commissaris voor het waterschapsbestuur van de staat. Dat wil ik doen. De gouverneur neemt de beslissing, maar ik moet mijn kwalificaties bewijzen om het te krijgen. Het bestuur bestaat uit drie leden. Eén man is verantwoordelijk voor de financiën, een ander voor bouwkunde en weer een ander voor arbeid. Daar wil ik bij. De laatste man die de baan had, hield het nog geen zes maanden vol vanwege de druk. Ik ben een goede leider, maar moet voor een positie als deze wetenschappers achter mij hebben staan. Toegelaten worden tot de American Water Association zou een stap in de goede richting zijn.’

‘Ik weet niet goed hoe ik u kan helpen.’ Dat was de waarheid. Ze was een lid van de organisatie, maar had geen rol in het opstellen van de regels voor het lidmaatschap. Ze had überhaupt al geluk dat ze vrouwen accepteerden.

‘De volgende keer dat u naar een van die bijeenkomsten gaat, praat dan met de voorzitter van de organisatie. Zeg hem dat ik weet waar ik het over heb. Dat ik een goed lid zou zijn. Ik zou zelfs duizend dollar geven als ze iets moeten financieren.’

Ze wist niet hoe ze dit voorzichtig moest zeggen, maar het leek erop dat meneer Drake van klare taal hield. ‘Ik moet iets bekennen,’ zei ze, en pakte haar mok om haar ongemak te verbergen.

‘Iets schandaligs, hoop ik.’

Ze verslikte zich bijna in haar koffie. ‘Eigenlijk gaat het over u. Ik heb geen idee wie u bent. Ik weet alleen dat u een loodgieter was en het u gelukt is om buitengewoon veel invloed te krijgen wat betreft de watersystemen door de gehele staat.’

‘Behalve bij de American Water Association,’ benadrukte hij.

‘Ja, behalve dat… waarvan ik u verzeker dat het een vrij saaie groep is, die bestaat uit academici. Dus wie bent u? En hoe bent u tot hier gekomen?’

‘Ik ben loodgieter,’ zei hij. ‘Mijn vader was loodgieter en mijn grootvader ook. Maar mijn grootvader was ook uitvinder.’

De serveerster kwam weer bij hun tafel en bracht Rosalinds bord terug. De hete eieren waren roereieren geworden en hadden zo lang in de pan gelegen dat het stukjes rubber waren geworden, maar ze kon er moeilijk over klagen.

‘Ja, ga verder,’ zei ze nadat de serveerster weg was.

‘U kent toch wel al die grote gebouwen die de skyline van Manhattan vormen?’ vroeg meneer Drake. ‘Bij geen van die gebouwen kon stromend water tot de vierde verdieping komen, totdat mijn grootvader een kraan uitvond die waterdruk reguleerde. Het bracht een fortuin op. Hij kreeg nooit iets van dat geld, omdat zijn broer hem oplichtte. Veertig jaar lang speelde er een rechtszaak om die kraan. Vijf jaar geleden werd die beëindigd en kreeg ik het geld.’

Hij zei het zo nonchalant, maar Rosalind was verbijsterd. ‘Zo’n uitvinding moet heel veel waard zijn. Misschien zelfs een paar miljoen.’

Hij lachte schamper. ‘Denk maar gerust aan zestig miljoen. Het werd verdeeld tussen mij en een paar andere erfgenamen, maar ik kreeg het grootste deel. Waarom denkt u dat Martha bereid was uw eieren te roerbakken? Dat is niet vanwege mijn charme, doctor Werner.’ Er verschenen weer pretlichtjes in zijn ogen.

Lieve help, hij was echt aantrekkelijk. En dat kwam niet door zijn geld of uiterlijk. Het kwam door zijn gevoel voor humor, zelfspot en charme dat hij zo aantrekkelijk was. Ze begon weer als een verliefde dwaas te glimlachen, en hij praatte door.

‘In Colombia heb ik scheikundeles gehad, zodat ik de verslagen en grafieken die mensen zoals u opstellen, kan begrijpen, maar voor het grootste gedeelte heb ik mijn inzichten te danken aan mijn ervaring met de werking van het watersysteem.’

‘Maar één les?’ vroeg ze. Misschien was dat de reden waarom hij zo star was wat de nieuwe ontwikkelingen in waterbehandeling betrof. ‘Na slechts één les is scheikunde lastig te waarderen. Met iets meer werk kunt u veel meer leren over de interessantere aspecten van chemische reacties en structuur-activiteitsrelaties.’

Hij huiverde. ‘Ik moet alleen maar die verslagen kunnen lezen en begrijpen, ik hoef de experimenten niet uit te voeren. Ik veronderstel dat dat uw taak is. Liever u dan ik!’

‘O, maar ik vind het geweldig. Ik heb het altijd als een voorrecht gezien om dit soort werk te doen.’

Hij leek haar opmerking te waarderen, want hij keek haar weer net zo waarderend aan als eerder. Dit was een geweldig idee geweest van doctor Leal en hij had gelijk gehad. Nu ze meneer Drake buiten zijn kantoor en de rechtszaal ontmoette, bleek dat ze vrij goed met elkaar op konden schieten.

Ze keek hem met hernieuwd respect aan. ‘Meneer Drake, ik realiseer me dat we beiden buitenstaanders zijn. Ik omdat ik als vrouw in een mannenwereld werk, terwijl u zich heeft opgewerkt van de arbeidersklasse tot de hoogste kringen in de maatschappij. We hebben beiden een “zwakheid” te overwinnen.’

Hij grinnikte. ‘Ah, maar ik zie mijn afkomst niet als een zwak punt. Iedereen wil schoon water, toch? Maar dat ook krijgen, is een lastige zaak waarbij de belangen van politiek, geld en macht door elkaar heen lopen. Iedereen weet dat ik stinkend rijk ben, dus niemand beschuldigt mij ervan dat ik dit om het geld doe. Daardoor heb ik veel invloed en luisteren mensen naar wat ik te zeggen heb. Ik wil enkel doen wat juist is.’

Het enthousiasme waarmee hij sprak, was bijna tastbaar. Ze had mensen die gepassioneerd waren over een bepaalde zaak altijd bewonderd, en Nicholas Drake paste zeker in het plaatje. Het was ontzettend jammer dat hij ernaast zat wat betreft de beste manier om het water schoon te houden. Het zou een uitdaging worden om hem zover te krijgen dat hij het filtratiesysteem zou heroverwegen, maar het moest gebeuren.

Ze schoof haar bord opzij en legde haar stapel onderzoekspapieren midden op de tafel. ‘Hebt u deze papieren bekeken?’

Voor het eerst leek meneer Drake niet op zijn gemak. ‘Beide kanten houden zich stevig vast aan hun eigen standpunten. Ik denk niet dat dat zal veranderen.’

‘Bent u zich ervan bewust dat de veemarkten in Chicago chloorbehandeling gebruiken voor het drinkwater van de dieren? Ze zijn chloor gaan gebruiken nadat het filtratiesysteem faalde. Chemische zuivering werkt perfect.’

‘Voor vee. Het maakt me niets uit als u chloor test bij dieren, maar we hebben het hier over mensen.’ Hij glimlachte weer naar haar. ‘Wij wonen in ieder geval aan deze kant van de rivier. Ik sta niet in voor jullie luitjes aan de Jersey-kant.’

‘Ik woon direct aan de overkant van de rivier, en ja, wij zijn ook mensen.’

Ze grinnikte. Hij dacht waarschijnlijk dat er een steekje bij haar loszat, omdat ze maar bleef lachen, maar hij lachte tenminste terug. Ze leefde al achtentwintig jaar op deze aardbol en had nog nooit dit heerlijke, zwevende gevoel ervaren, dat werd veroorzaakt door de man die haar vanaf de andere kant van de tafel aanstaarde. Als een stel mafkezen gaapten ze elkaar aan en glimlachten naar elkaar, en dat leek de normaalste zaak van de wereld. Het zou gênant moeten zijn, maar dat was het niet. Het voelde geweldig.

Maar doctor Leal had haar op een missie gestuurd en die was te belangrijk om aan de kant te schuiven, enkel omdat een knappe man haar vleide.

‘Ik zal deze onderzoeken bij u achterlaten,’ zei ze. ‘Als u ze leest, zult u ontdekken dat onze onderzoeken bevestigen wat andere wetenschappers in Europa en de rest van Amerika hebben gerapporteerd over de werkzaamheid van chloor.’

‘Werkelijk, u hoeft geen moeite te doen –’

‘Omdat ik ervan overtuigd ben dat chloor de toekomst is. Het kan enorme hoeveelheden water snel, veilig en goedkoop zuiveren.’

‘Het is geen beproefde methode,’ zei hij vlak. ‘De rechter heeft gezegd dat er een filtratiesysteem bij moet komen, en daarmee uit.’

Dit was nu de koppigheid die hij ook had vertoond toen hij in de rechtbank had getuigd. Hij had de onderzoeken waarschijnlijk niet eens gelezen. De kans was groot dat hij niets wist over cholera en hoe snel een gezond persoon erdoor kon overlijden. Er hoefde maar een klein slokje van het vervuilde water gedronken te worden en een heel gezin kon sterven.

Ze hield zich in en probeerde rustig te praten. ‘Cholera kan niet uit de watervoorziening gefilterd worden. Maar door de chemische behandeling van het water kunnen cholera, tyfus en elke andere watergedragen bacterie waarop we het getest hebben, gedood worden.’

‘Het is geen bewezen methode. De afgelopen tachtig jaar heeft filtratie gewerkt.’

‘Maar dat werkt niet wanneer stortbuien de filtratiesystemen overspoelen met afvalwater van boerderijen, waar dierlijk afval in zit. Een paar druppels chloor kunnen dat probleem oplossen. De meeste mensen zijn onwetend en zien de voordelen niet, maar het is een –’

Hij kapte haar af. ‘Ten eerste, ben ik geen onwetend persoon.’

‘Ik heb nooit gezegd van wel, maar we weten allebei wat er gebeurt als de regen de filtratiesystemen overspoelt. Filtratie gaat langzaam en is duur, vooral als je bedenkt dat er alleen maar een klein beetje chloor nodig is om het probleem op te lossen.’

Hij moet de spanning die in haar stem doorklonk, hebben gehoord, want het leek erop dat ook zijn geduld opraakte. ‘Ik weet wat chloor is. Het is vergif,’ zei hij bot. ‘Ik sta niet toe dat het in het water terechtkomt.’

‘Dat is wat veel onwetende mensen denken wanneer ze voor het eerst horen over chloor.’

Er verscheen een kille blik in de ogen van meneer Drake. Hij leunde naar voren totdat zijn neus slechts een paar centimeter van die van haar verwijderd was. Hij keek woest. ‘Daarbuiten wonen vier miljoen mensen die afhankelijk zijn van het water dat door de pijpen hun huizen binnenkomt. Ik wil dat onze steden groeien en floreren, terwijl de mensen aan uw kant zeuren dat filtratie te duur is. Wie zullen de mensen er de schuld van geven als de kranen het niet meer doen? Niet u of doctor Leal. Ik vecht voor de toekomst van Amerikaanse steden.’

‘Maar ik ook!’

Hij balde zijn handen tot vuisten. ‘U wilt een giftige, chemische stof toelaten in de watertoevoer. Een niet geteste, onbewezen, gevaarlijke chemische stof. U gaat dit niet testen op mijn dochter,’ zei hij fel. ‘U zei dat dit werkt bij vee. Vee! Ik geef niets om vee, maar ik geef wel om mijn dochter en Martha, de serveerster, en elke andere hardwerkende persoon die in deze overbevolkte stad woont. En als het bouwen van een duur filtratiesysteem nodig is om hen te beschermen, dan ga ik dat mogelijk maken.’

Hij stond op, gooide zijn servet op tafel en stormde weg zonder nog achterom te kijken. Het gesprek was afgelopen.

3

Na de ontmoeting met Nicholas Drake die op een mislukking uitgelopen was, ging Rosalind bezig met het enige waar ze altijd rustig van werd: het in elkaar zetten van de kleine tandwielen, schroeven en veren van een speeldoos. Het was een uitdaging waar ze gewoonlijk al haar aandacht bij moest houden en het was iets wat ze al deed sinds de eerste zomer waarin zij en Gus waren aangekomen bij haar ooms huis op het afgelegen platteland in Beieren. Oom Wilhelm had het haar geleerd en het was haar redding geweest nadat ze eerst haar ouders, en amper een jaar later haar grootvader had verloren. Nadat ze Amerika en alles wat vertrouwd was, had achtergelaten, was oom Wilhelms boerderij een geschenk geweest.

Gus gaf haar de onderdelen aan, waarna zij ze met vaste hand monteerde. Sinds ze was teruggekomen van de afspraak die ochtend, had Gus geprobeerd haar gerust te stellen en het gebeurde in perspectief te brengen. Wat ze hem toestond. Al hun hele leven steunden ze elkaar. Soms was zij de leider, maar soms wankelde ze en moest Gus haar ondersteunen. Ze gaven nooit op.

Er was niemand die ze liever naast zich had. Niet alleen vertrouwde ze haar broer volledig, maar Gus was advocaat en kon helpen een strategie te bedenken nu het helemaal was misgegaan met Nick Drake.

‘Is het illegaal als ik de rechter persoonlijk aanspreek?’ vroeg Rosalind. ‘Rechter McLaughlin woont immers aan het einde van de straat en ik heb zijn vrouw al eens ontmoet.’

‘Het is niet illegaal, maar hij zal de ontmoeting wel bekendmaken bij de aanklagers,’ antwoordde Gus. ‘Dat denk ik tenminste. Ik zou het op moeten zoeken.’ Hij liep weg bij de keukentafel om het op te schrijven.

Gus had in Duitsland een juridische opleiding gevolgd. Sinds hij eerder dit jaar in New Jersey was aangekomen, had hij gestudeerd om de nodige examens te halen om ook hier in Amerika zijn beroep te mogen uitoefenen. Tot hij die hordes genomen had, woonden hij, Ingrid en baby Jonah bij Rosalind in haar te kleine huis. Het was niet ideaal, maar ze zou niet klagen. Het was immers haar schuld dat Gus en Ingrid uit Duitsland hadden moeten vertrekken.

‘Weet je zeker dat je het niet groter maakt dan het is?’ vroeg Gus. Hij kwam weer bij haar aan de tafel staan en gaf haar een kleine schroevendraaier aan om de muziekcilinder in het omhulsel vast te maken. ‘Je bent zo zachtaardig; je voelt je zelfs schuldig als je een vogel laat opschrikken.’

Misschien, maar Gus had niet de woede in meneer Drakes ogen zien smeulen. Het deed vooral zeer omdat ze goed met elkaar overweg hadden gekund en ze niet had verwacht dat hij zich zo tegen haar zou keren. Ze wist nog steeds niet goed wat hem nu precies van streek had gemaakt.

‘In ieder geval moet je dit niet zo persoonlijk opvatten,’ ging Gus verder. ‘Als je deze rechtszaak verliest, zullen er andere steden zijn die betere waterzuivering nodig hebben.’

‘Maar Jersey City zou de eerste kunnen zijn. Als we er hier voor kunnen zorgen dat het werkt, zullen andere steden het ook graag willen. Er moet alleen één stad zo dapper zijn de eerste te willen zijn.’

‘Rosalind, hoe vaak heb je me in de afgelopen jaren verteld geduldig te zijn? Jij en doctor Leal doen goed werk. Vanochtend had je een tegenvaller. Er zullen er meer komen. Blijf gewoon je koers varen.’

Ze glimlachte, terwijl ze verderging met de speeldoos. Het was moeilijk geweest om de afgelopen maanden onder een dak te wonen met een baby bij wie de tandjes doorkwamen en een boze schoonzus, maar ze genoot van deze gesprekken met Gus. Het was niet zijn keuze geweest om terug te gaan naar Amerika, maar hij leek het haar niet kwalijk te nemen.

‘Oké, ik ga de cilinder erin doen,’ zei ze. Gus gaf haar het liedje dat ze hadden gekozen, de Menuet in G-majeur van Bach. Ze maakte de koperen cilinder, die kleiner was dan een garenklosje, met de metalen klemmen vast in het omhulsel. Twee minuten later zat hij vastgeschroefd en keek ze Gus aan. ‘Klaar?’

‘Klaar!’

Ze hield haar adem in toen ze aan het hendeltje draaide om de cilinder in beweging te krijgen. Direct begonnen de tandwielen te draaien en hoorde je het verfijnde, metaalachtige geluid van Bachs menuet.

‘Bravo!’ riep Gus. Rosalind kon het niet helpen dat ze moest lachen. Bij het horen van de korte, metaalachtig klinkende noten kwamen er heerlijke herinneringen boven aan haar jaren in Duitsland, waar zij en Gus zo gelukkig waren geweest. Door Bachs tijdloze melodie voelde ze in haar eenvoudige keuken even puur geluk en lachte ze van blijdschap. Ze hadden zo’n geluk. Ondanks hun strubbelingen, ondanks de tegenslagen en teleurstelling, waren zij en Gus werkelijk gezegend. Door Gods genade had haar broer een verschrikkelijke strijd met cholera overleefd. Ze hadden een veilig thuis aan de andere kant van de oceaan gevonden, waar ze in een groot en liefdevol gezin waren opgenomen. Daarbij had ze uitstekend onderwijs genoten en de mogelijkheid gehad om haar kennis te gebruiken om de wereld tot een betere plek te maken.

Als ze Nick Drake niet kon overhalen om de chloorbehandeling een kans te geven, zou ze een andere manier vinden om iedereen te bewijzen dat het werkte.

Hoewel het bouwen van de speeldoos met Gus Rosalind had opgevrolijkt, was doctor Leal ongebruikelijk van slag toen ze hem de volgende ochtend in het laboratorium vertelde dat het haar niet was gelukt om meneer Drake aan hun kant te krijgen.

Eigenlijk was ‘van slag’ nog zacht uitgedrukt, gelet op doctor Leals reactie. Hij boog over zijn bureau heen, verborg zijn gezicht in zijn handen en zijn schouders zakten verslagen. Ze stond tegenover hem en wreef nerveus in haar handen, terwijl ze wachtte tot hij iets zei.

‘Is er enige hoop dat hij van mening zal veranderen?’ vroeg doctor Leal. Zijn stem klonk zo zacht dat ze hem amper kon horen.

‘Dat denk ik niet,’ fluisterde ze. Ze vond het bizar dat het horen over haar mislukking doctor Leal zo wanhopig maakte. Ze had zich deze reactie nooit voorgesteld. Maar hij bleef onderuitgezakt achter zijn bureau zitten. Het geluid van de tikkende klok was het enige wat de stilte verbrak.

Uiteindelijk slaakte hij een diepe zucht en liet zijn handen weer zakken. ‘Goed dan. We moeten iets anders proberen.’

Het was nog maar tien uur ’s ochtends, maar doctor Leal verliet het laboratorium zonder nog een woord tegen haar te zeggen. Ze dacht dat hij misschien alleen een luchtje ging scheppen, maar de uren gleden voorbij en tegen het einde van de werkdag was hij niet teruggekomen. Rosalind werkte alleen aan de voorbereiding op een nieuwe ronde testen om het effect van chloor op vervuild water vast te leggen.

De volgende dag was doctor Leal terug, maar hij was nog steeds afwezig, gespannen en humeurig. Ze hoopte dat hij snel uit deze melancholische toestand zou ontwaken, want de klok tikte door. Doctor Leal was de hoofdonderzoeker en zij was voornamelijk zijn assistente, maar hij leek ongeïnteresseerd in de nieuwe ronde onderzoeken. Steeds als Rosalind opkeek, zag ze hem voor zich uit staren en dacht ze iets van angst te zien.

‘Zal ik doorgaan met de onderzoeken van het effect van chloor op tyfus?’ vroeg ze. Normaal deed doctor Leal alles rondom die onderzoeken, maar er waren al twee dagen verstreken zonder dat hij zelfs maar de monsters had voorbereid.

‘Nee,’ zei hij zwak. ‘Ik zie er het nut niet van in.’