Boeken geschreven door Elizabeth Camden

Mooier dan dromen

De roos uit Winslow Street

Op weg naar de zonsopgang

Wachten op het morgenlicht

Naar de

verste

kusten

Elizabeth Camden

Uitgeverij Het Zoeklicht

Postbus 99

3940 AB Doorn

Naar de verste kusten

Elizabeth Camden

Copyright © 2017 Dorothy Mays

Originally published in English under the title: To the Farthest Shores, by Bethany House Publishers, a division of Baker Publishing Group, Grand Rapids, Michigan, 49516, USA.

Cover design by Jennifer Parker

Cover photography by Yolanda de Kort/Trevillion Images

Vertaling: Carianne van Holst

Opmaak en omslagbewerking: TMgraphics.nl

Dutch edition © Het Zoeklicht, 2019

Postbus 99, 3940 AB Doorn, The Netherlands

www.zoeklicht.nl

ISBN 9789064510618

NUR 342

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze – hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen, of op enige andere wijze – zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

All rights reserved. No part of this publication may be reproduced, stored in a retrieval system, or transmitted, in any form or by any means – electronic, mechanical, photocopying, recording, or otherwise – without the prior written permission of the publisher.

Proloog

Amerikaanse legerbasis ‘Het Presidio’

San Francisco, 1898

Jenny Bennett werd wakker toen er steentjes tegen haar ramen tikten. Ze schoot overeind en probeerde haar hoofd helder te krijgen. Omdat ze als verpleegster in het ziekenhuis werkte, werd ze vaak midden in de nacht geroepen, maar altijd door middel van een klop op haar deur.

Terwijl ze de lakens van zich afduwde, ketste er weer een regen van steentjes tegen het glas. Ze snelde naar het raam en kromp ineen vanwege de koude tegels onder haar blote voeten. Bij de straatlantaarn beneden stond de kenmerkende gestalte van luitenant Ryan Gallagher. Zijn zandkleurige haar glansde in de kring van gaslicht. Ryan was de meest fatsoenlijke man die ze kende, en hij was nu niet bepaald het type om midden in de nacht steentjes tegen haar raam te gooien.

Ze schoof het raam omhoog. ‘Wat is er aan de hand?’

‘Kun je naar beneden komen?’ riep Ryan op hees fluisterende toon naar boven, in een poging om te voorkomen dat hij anderen in het gebouw wakker zou maken. Er sliepen meer dan tweehonderd mensen in deze legerbarak, waaronder slechts een handvol vrouwen. Ze had geluk dat het leger toestond dat ze hier als burgerverpleegster woonde. Anders zou ze elke dag de lange reis met de tram moeten afleggen vanuit de stad.

‘Ik kom er zo aan.’

In april was het fris in San Francisco, dus ze trok een jas en een paar laarzen aan. Ze kamde met haar vingers door haar steile, zwarte haar en probeerde het enigszins te ordenen voor ze naar beneden rende om Ryan te ontmoeten. Ze kenden elkaar nog maar drie maanden, maar ze was al twee maanden verliefd op hem.

Ze wierp een blik op de klok en zag dat het drie uur ’s ochtends was. Waarom was Ryan ooit op zo’n tijdstip nog op? Ze snelde de trap af, de deur uit, en wierp zich regelrecht in Ryans beschermende armen die hij al naar haar uitstak. Ze lachte toen hij haar van de grond tilde en haar stevig vasthield terwijl hij haar in het rond draaide.

‘Ik herkende je bijna niet in die burgerkleding,’ zei ze toen haar voeten weer op vaste grond stonden. ‘Is alles in orde?’

‘Met mij is alles goed,’ verzekerde hij haar, terwijl hij afstand van haar nam om haar aan te kunnen kijken. Hij leek ongebruikelijk somber – verdrietig zelfs. Hij was meestal zo opgewekt, en zijn stemming baarde haar zorgen. ‘Laten we een plek opzoeken waar we privacy hebben,’ fluisterde hij.

Het Presidio strekte zich uit over acht vierkante kilometer op de noordelijke punt van het schiereiland van San Francisco. Het grootste gedeelte bestond uit ongerepte natuur, maar aan de westelijke kant bevond zich een legerbasis, het ziekenhuis, en trainingsfaciliteiten. Het leger gebruikte slechts een gedeelte van het land. De rest ervan was bedekt met torenhoge dennenbomen, eucalyptusbossen, en platanen, waardoor het Presidio aanvoelde als een prehistorische wildernis. Het bos bood eveneens meer dan genoeg gelegenheid om je af te zonderen van de chaos op de basis.

Normaalgesproken bood het Presidio onderdak aan minder dan duizend personen, maar sinds president McKinley de oorlog had verklaard aan Spanje, was de basis in gereedheid gebracht voor de strijd. Troepen vanuit het hele land stroomden het Presidio binnen en bereidden zich voor om naar de Spaanse koloniën in het Verre Oosten te zeilen. Duizenden éénpersoonstenten stonden als paddenstoelen verspreid op de grasvelden en appelplaatsen om onderdak te bieden aan de zojuist gearriveerde soldaten.

Jenny volgde Ryan over een kronkelend pad tussen de tenten door, nog steeds verward door zijn vreemde gedrag. Was hij weer ziek? Het was nu drie maanden geleden dat de USS Baltimore met moeite de haven binnen was komen varen terwijl de halve bemanning aan tyfus leed. Ryan was één van de getroffenen geweest, en hij was er zo slecht aan toe dat ze hem twee weken in het ziekenhuis hadden opgenomen. Uiteindelijk was hij hersteld, maar hij was nog steeds graatmager.

Tijdens zijn verblijf in het ziekenhuis was Ryan voortdurend beleefd geweest, en elke keer wanneer ze hem verzorgde, had hij het klaargespeeld om zwak te glimlachen als uiting van dankbaarheid. Zijn warme, bruine ogen verzachtten altijd zodra hij haar in het oog kreeg, en hij was de vriendelijkste man die ze ooit ontmoet had. Hij las voor het ontbijt uit de Bijbel en mompelde een dankgebed voor elke maaltijd.

Ze was begonnen om hem Galahad te noemen, gedeeltelijk omdat het leek op zijn achternaam, maar vooral omdat hij volgens haar op hem leek. Heimelijk gaf ze veel van haar patiënten bijnamen: Bazige Man, de Huiler, de Aardige Texaan, de Onbeleefde Texaan… maar vanaf het moment dat ze Ryan Gallagher had ontmoet, had ze hem in gedachten Galahad genoemd.

Ze kon niet bedenken waarom hij haar op zo’n ongepast tijdstip op was komen zoeken. Hij droeg ook geen uniform, wat vreemd was. Het Presidio was een legerbasis, maar sinds de oorlog was uitgeroepen, had de marine hun boten in de haven aangemeerd en hun officieren waren op het Presidio ondergebracht. Ryan was één van die marineofficieren geweest en zag er verschrikkelijk knap uit in zijn frisse, witte ceremoniële uniform. Over niet al te lange tijd zouden de schepen koers zetten richting de Filippijnen, en het deed haar reeds pijn wanneer ze eraan dacht dat Ryan naar een of ander tropisch oerwoud zou gaan om een oorlog te voeren die niemand begreep.

Het werd donkerder toen ze het koele bos van platanen inliepen. Een deken van vochtige bladeren dempte hun voetstappen en verspreidde een kleiachtige geur. Ze schrok van een plotselinge kakofonie van vogelgeluiden, vreemd op dit uur van de nacht. Ze keek Ryan met vragende ogen aan.

‘Kwakken,’ fluisterde hij. ‘In de uren voor zonsopgang gaan ze op zoek naar voedsel, altijd in groepen. Het zijn erg sociale wezens. We hebben hen waarschijnlijk verrast.’

Ryan wist alles over het dierenrijk en het zeeleven. Het was één van de dingen die ze zo aantrekkelijk aan hem vond. Jenny had haar hele leven in de stad doorgebracht, maar met Ryan wandelde ze tijdens hun afspraakjes langs de kust die langs het Presidio liep. Tijdens die wandelingen leerde hij haar om de wereld met nieuwe ogen te zien. Hij hurkte op het strand neer om haar de onderkant van een zeester te laten zien. Hij vertelde haar over rode rotskrabben en dat ze zich gedroegen als beheerders van de riviermonding door de bodem van de baai schoon te houden. Ryan kon het verschil uitleggen tussen een schimmel en een alg. Soms wandelden ze simpelweg in stilte, maar zelfs dan had ze zin om tegelijkertijd te lachen en te zingen. Ryan beroerde een gedeelte van haar ziel waarvan ze niet eens had geweten dat het bestond. Tijdens die gouden middagen was het eenvoudig geweest om de oorlog te negeren, maar plotseling was het maar al te reëel.

Ryan trok haar achter een boom die een stukje van het pad afstond en nam haar in zijn armen. ‘Ik ben gekomen om afscheid te nemen,’ zei hij, en het voelde alsof ze een stomp in haar maag had gekregen. De eerste schepen vertrokken pas volgende maand, en Ryan was nog niet sterk genoeg om hem naar het front te sturen. Ze begreep het niet.

Ze deed een stap achteruit om hem aan te kunnen kijken. ‘Waar ga je heen?’

‘Dat kan ik je niet vertellen. Ik weet niet hoelang ik weg zal zijn, maar ik kon niet vertrekken zonder afscheid te nemen.’

Ze was sprakeloos. Ze hadden elkaar nog maar net gevonden, en nu vertrok hij eerder dan alle andere troepen? Het leek onmogelijk dat zo’n zachtaardige man als Ryan Gallagher zou gaan vechten. Hij hoorde thuis in het klaslokaal van een hogeschool of op een preekstoel, niet op een slagveld. Ze waren al begonnen om plannen te maken voor een leven samen. Ze zouden een huisje met een doorgeschoten kap kopen op één van de kliffen ten noorden van de stad, een plek waar ze konden genieten van de puurheid van het zonlicht en de zuivere oceaanbries.

‘Zal je me schrijven?’ bracht ze uit.

‘Ik zal het proberen.’

Dat leek ook vreemd. Het leger deed er alles aan om te verzekeren dat hun soldaten post ontvingen en konden sturen. Het was één van de weinige dingen die ze konden bieden om het communiceren via brieven op afstand dragelijker te maken. Ryan zou gemakkelijk moeten kunnen beloven om te schrijven, maar Jenny wist dat Ryan niet tegen haar zou liegen.

Ze greep zijn onderarmen beet terwijl ze elke gelaatstrek van zijn knappe gezicht in haar geheugen probeerde te prenten. Ze had niet eens een foto van hem. ‘Waarom sturen je ze al zo snel weg? De andere mannen vertrekken pas volgende maand. Ik wil niet dat ze je wegsturen terwijl je nog steeds tien kilo ondergewicht hebt en een terugval zou kunnen krijgen.’

Hij lachte vriendelijk. ‘Jenny, ik ben in orde.’

‘Je laat het leger misbruik van je maken.’ Ryan was zo door en door grootmoedig dat hij mensen liet profiteren van zijn goede karakter. Ze wist niet wat ze gedaan had om een man te verdienen die zo galant was als Ryan Gallagher. Ze was een meisje van de verkeerde kant van San Francisco, en hij was een held die rechtstreeks uit een sprookjesboek afkomstig was.

‘Ik kan verder niets zeggen, maar ik wil niet dat je je zorgen over me maakt, oké? Het zal wel goedkomen met mij. Misschien ben ik zelfs voor de kerst weer thuis.’

Zijn woorden waren geruststellend bedoeld, maar ze hadden het tegenovergestelde effect. Was het niet altijd zo dat mensen de vijand onderschatten? Vanaf het moment dat het Congres de oorlog had uitgeroepen, hadden soldaten gepocht dat het slechts een paar weken zou kosten om de Spanjaarden te verslaan, maar Jenny wist dat nog niet zo zeker.

‘Ryan, het is Spánje,’ zei ze, beschaamd vanwege de trilling in haar stem. ‘Spanje is al eeuwenlang één van de grootste zeemachten. Hoe kun je nu zeggen dat het niet gevaarlijk zal zijn? Het is zelfs gevaarlijk om de oceaan over te steken naar de Filippijnen.’

‘Ik heb niet gezegd dat ik naar de Filippijnen ga.’

Jenny gaf geen antwoord, maar iedereen wist dat de oorlog in de Filippijnen zou worden uitgevochten, waar zich al driehonderd jaar Spaanse soldaten hadden verschanst. Zelfs voor de officiële oorlogsverklaring was de marine al begonnen om mannen, munitie, en schepen naar de haven van San Francisco te brengen voor de grote expeditie die volgende maand zou vertrekken. Als deze oorlog er niet was geweest, zou Jenny Ryan nooit ontmoet hebben. Maar de gedachte dat hij zou vertrekken, beangstigde haar.

‘Ik maak me nog steeds zorgen om je,’ zei ze. ‘Er lijkt iets niet te kloppen aan dit alles.’

Hij raakte haar wang aan, en zijn gezicht straalde warm medeleven uit. ‘Ik wil niet dat je je zorgen om mij maakt. Toen ik naar je toe kwam om je op te zoeken, zag ik een vallende ster. Weet je dat dat geluk brengt?’ Hij trok haar opnieuw in zijn armen en drukte haar dicht tegen zich aan. ‘Zeg tegen niemand dat ik hier vannacht was,’ fluisterde hij in haar oor. ‘Het is niet iets wat uit mag lekken.’

‘Uiteraard.’ Burgerpersoneel werd gewaarschuwd om te zwijgen over al de troepenverplaatsingen en activiteiten op de basis. Het leek onmogelijk te geloven dat er Spaanse spionnen onder hen waren, maar ze zou er niets over zeggen. Plotseling voelde de oorlog erg reëel, en dat wilde ze niet. Ze wilde Ryan op de binnenplaats blijven ontmoeten, met hem picknicken op de klif die over de baai uitkeek, en zichzelf wijsmaken dat hun betoverend intermezzo nooit zou eindigen. Hoelang zou het zijn voordat hij haar weer zo zou vasthouden? Het leek zo oneerlijk dat ze eindelijk iemand gevonden had, enkel om hem zo snel weer kwijt te raken.

‘Voor ik ga, wil ik dat je weet hoeveel ik van je houd,’ fluisterde hij tegen haar wang, en haar hart kromp ineen. Hij trok zich enkele centimeters terug om haar aan te kijken. ‘Zodra ik terugkom, zullen we trouwen en een begin maken aan de rest van ons leven samen. Ik wenste dat ik de kans had gehad om een ring te kopen, maar alles gaat veel sneller dan ik gedacht had.’

Dit was wellicht het mooiste en meest hartverscheurende moment van haar leven. Haar hart dreigde te barsten. ‘Dat klinkt erg goed,’ bracht ze uit.

Hij voelde in zijn zak en drukte toen een zwaar, gouden horloge in haar handen, het metaal nog warm van de warmte van zijn lichaam. ‘Neem in ieder geval het horloge van mijn vader. Iets wat je aan mij herinnert.’

‘Nee, Ryan, het is te gek.’ Ze probeerde het terug te geven, maar zijn handen sloten zich stevig om die van haar.

‘Bewaar het veilig voor me,’ zei hij. ‘Op een dag zal ik terugkomen met een trouwring, en dan kunnen we ruilen, goed?’

‘Dat zal ik doen,’ fluisterde ze.

‘Ik wenste dat de dingen anders waren, maar het is voor mij tijd om te gaan. Je zult me niet meer zien totdat dit allemaal voorbij is.’

‘Ik zal op je wachten,’ zei ze. ‘Het doet er niet toe hoelang je wegblijft, ik zal voor altijd op je wachten.’

Op de een of andere manier leek haar verklaring hem verdriet te doen. Er gleed een schaduw over zijn gezicht terwijl hij haar in zijn armen trok en haar zachtjes heen en weer wiegde in het maanlicht.

‘Tot ziens, Jenny. Ik zal je nooit vergeten. Waar ik ook heenga, jouw hart en geest zullen altijd bij me zijn.’

Maanden gingen voorbij zonder nieuws van Ryan. Elke dag hield Jenny haar adem in terwijl ze richting het postkantoor op de basis liep. Andere mensen ontvingen volop brieven van de soldaten die naar de andere kant van de oceaan waren gestuurd, maar Jenny’s vakje was altijd leeg. Dagelijks controleerde ze de naam met gesneuvelden, en elke keer dat Ryans naam er niet bijstond, prevelde ze een gebed van opluchting.

De oorlog duurde niet lang. In september was het allemaal voorbij en begonnen de soldaten naar huis terug te keren, maar er was nog steeds geen nieuws van Ryan. Toen de kerst aanbrak en verstreek, vreesde ze dat hij gedood was en dat zijn naam op de een of andere manier niet was opgenomen op de lijst met slachtoffers. Wat als hij gevangen was genomen in een of ander vreemd land waarvan hij de taal niet sprak? Wellicht was de tyfus weer teruggekeerd, of had hij een andere tropische ziekte opgelopen. Ryan had geen familie en niemand zou alarm slaan als hij vermist werd.

Ze kon onmogelijk stil blijven zitten en niets doen, en daarom schreef ze naar Washington om informatie in te winnen over een zeeman die verdwenen leek te zijn. Ze schreef aan de minister van Defensie en de kapitein van de USS Baltimore. Ze schreef aan admiraal Dewey zelf. Het leverde haar niets op, allemaal beweerden ze dat Ryan was uitgezonden en in goede gezondheid verkeerde. Maar ze kon het niet geloven toen er maanden verstreken zonder dat ze ook maar één brief van hem kreeg.

Het duurde meer dan een jaar voordat de eerste en enige brief die ze ooit van Ryan zou krijgen op het Presidio arriveerde. Jenny staarde ernaar met een ongelovige blik, maar de brief was kort en zakelijk.

Beste Jenny,

Ik vrees dat ik te optimistisch was wat betreft onze toekomstperspectieven. Men heeft mij een belangrijke positie aangeboden bij de marine, en ik heb de benoeming aangenomen. Ik zal niet terugkeren naar Californië, maar ik wens je het allerbeste toe met datgene wat de toekomst voor je in petto heeft.

Het spijt me erg voor alle valse verwachtingen die ik mogelijk gewekt heb tijdens mijn herstelperiode op het Presidio.

Hartelijke groet,

Lt. Ryan Gallagher

1

Zes Jaar Later

Zomer 1904

Jenny liep het ziekenhuis uit en staarde naar de horizon waar het net licht begon te worden. Terwijl de zonsopgang voor de meeste mensen het begin van de dag aanduidde, hield het voor Jenny in dat het bedtijd was.

De burgerverpleegsters waren na de oorlog overgeplaatst naar de nachtdiensten, en terugkerende soldaten namen de felbegeerde dagdiensten over. Het was een worsteling om ’s nachts te werken, maar het was haar enige optie als ze in het ziekenhuis op het Presidio wilde blijven werken.

Het was nog fris, en ze trok haar dikke wollen jas strakker om zich heen. Normaalgesproken keerde ze op dit tijdstip terug naar haar woning, trok de gordijnen dicht, en sliep tot twaalf uur ’s middags.

Vandaag niet. Haar maag kromp ineen toen ze dacht aan het komende gesprek met kapitein Soames, de medische directeur van het ziekenhuis op het Presidio. Kapitein Soames was vroeger veldarts geweest, maar hij had aan een bureau gewerkt vanaf het moment dat de Spaans-Amerikaanse oorlog ten einde kwam, slechts acht maanden nadat hij was uitgebroken. Soames was een humorloze, geharde man die weinig geduld had met het burgerpersoneel op de basis, maar hij was de enige die de gunst kon verlenen waar Jenny zo wanhopig om verlegen zat.

Hij zou nu nog niet terug zijn in zijn kantoor, dus ze bracht een snel bezoek aan de barak waar de burgerverpleegsters op de bovenste verdieping verbleven. Haar kamer was klein, opgeruimd, en smetteloos schoon. Dat moest ook wel, gezien het feit dat ze hem dagelijks veegde en de ramen, de spiegel, en de apparaten twee keer per week waste met een milde azijnoplossing.

Nadat ze haar gezicht en haar handen had gewassen, verwisselde ze haar boordje voor een schone. Al de verpleegsters droegen blauwkatoenen jurken met daarover een wit schort, en daarboven een gesteven boord dat het leger elke week aan hen verstrekte. Jenny betaalde extra om dagelijks een fris gesteven boord te ontvangen. Ze hechtte veel waarde aan properheid, en elke keer wanneer ze de confrontatie aanging met kapitein Soames, wilde ze er onberispelijk uitzien. Ze schudde haar ravenzwarte haar los uit de spelden, borstelde het totdat het glansde, en draaide het toen weer in een elegante knot. Als laatste detail spelde ze de geplooide verpleegsterskap op zijn plek en liep richting het kantoor van de kapitein.

Hij leek niet blij om haar te zien, en nog minder toen ze uitlegde waar ze voor kwam. Maar ze ging door zonder zich door hem van haar stuk te laten brengen.

‘Skeeter Jones is een slimme jongen, maar tenzij hij aan zijn ogen geopereerd wordt, zal hij binnen een paar jaar zo goed als blind zijn,’ legde ze uit.

‘En jij wilt dat het leger dat betaalt.’

Skeeter was een twaalfjarige wees die per dag minder dan een dollar verdiende door kranten te verkopen, dus ja, Jenny moest iemand vinden die bereid was om de operatie te betalen.

‘Dokter Samuelson zei tegen mij dat een symblefaronoperatie een routine-ingreep is waar nog geen uur in de operatiekamer voor nodig is. Ik ben bereid om alle kosten voor medicatie te betalen…’

Ze liet de zin in de lucht hangen. Ze zat al gevaarlijk krap in het geld na de gebeurtenis van afgelopen maand, maar Skeeter had deze operatie nodig. Een defect in zijn systeem zorgde ervoor dat de plooien van zijn oogleden vastgroeiden aan zijn oogbal, waardoor hij slecht zag. Een eenvoudige incisie door een ervaren chirurg zou Skeeters hele leven veranderen, maar het moest nu gedaan worden, voor hij veel ouder werd. De operatiekamers van het ziekenhuis stonden het grootste gedeelte van de dag leeg, en het zou het leger weinig kosten om deze operatie uit te voeren.

‘Zoek een andere weldoener om het te betalen,’ zei kapitein Soames. ‘Als het bekend wordt dat het leger liefdadigheidsgevallen behandelt, zullen we rijen krijgen tot aan de Embarcadero, en klachten dat we mensen voortrekken.’

‘Of het zou onze reputatie in de stad kunnen verbeteren.’

‘Vind een manier om het te betalen, verpleegster Bennett. Dan zal ik wellicht bereid zijn om naar je verzoek te luisteren.’

‘Hoe moet ik het bekostigen als u me nauwelijks de helft betaalt van het salaris dat u de mannelijke werknemers geeft?’

De kapitein hoorde de verholen beschuldiging in haar stem. ‘In de nacht krijgen de verpleegsters minder betaald omdat jullie werk bijna alleen maar bestaat uit oppassen op slapende patiënten. Uiteraard gaan we jullie niet hetzelfde salaris betalen als het personeel dat overdag werkt. Als je baan je niet aanstaat, neem dan ontslag. Als de manier waarop ik het ziekenhuis aanstuur je niet bevalt, neem dan ontslag. Is dat duidelijk, verpleegster Bennett?’

Ze keek met opgeheven kin in de boze ogen van kapitein Soames. ‘Heel duidelijk. Het leger moet wel trots zijn dat hun leidinggevenden zichzelf zo krachtig kunnen uitdrukken, en dat zonder hun toevlucht te nemen tot hinderlijke beleefdheid.’

Kapitein Soames lachte stuurs. Vanaf het moment dat hij haar een soldaat had zien tackelen die morfine probeerde te stelen uit een voorraadkast, koesterde hij onwillekeurig respect voor haar. Hoewel de meeste verpleegsters afkomstig waren uit respectabele families, was Jenny opgegroeid in het havengebied van San Francisco en voelde ze zich niet geïntimideerd door onhandelbare soldaten. Alhoewel ze graag deed alsof het niet bestond, school er onder haar keurige, gesteven uniform nog steeds een gehardheid die ze in haar jeugd op straat had opgedaan.

Kapitein Soames gooide zijn potlood neer en keek haar gefrustreerd aan. ‘Waarom trouw je niet gewoon, zoals een normale vrouw? Dan zou je geen zes dagen per week hoeven te werken en nog steeds moeten bedelen om geld om een kind een gunst te verlenen.’

Jenny probeerde niet te verbleken, alhoewel ze die vraag vaak genoeg gekregen had door de jaren heen. Ze was één keer verliefd geweest, en het was rampzalig afgelopen. Het meest vernederende was nog dat ze de herinnering aan Ryan Gallagher niet van zich af kon schudden, zelfs nadat ze zijn bondige brief had ontvangen. Er leek iets niet te kloppen. Misschien was het enkel haar weerzin om de waarheid onder ogen te zien, maar ze vreesde dat er iets vreselijks met Ryan was gebeurd, en dat hij haar ertegen probeerde te beschermen.

Ze had zich al jaren aan die hoop vastgeklampt, en ze zette haar vriendin bij de salarisadministratie zelfs onder druk om informatie te krijgen wat betreft zijn verblijfplaats. Vivian kon haar alleen maar vertellen dat Ryans adres tijdens zijn hele diensttijd geheim was gehouden, maar later kwam ze te weten dat hij begin vorig jaar ontslag had genomen. Zijn officiële postadres bevond zich nu in een piepklein vissersdorpje in de buurt van San Diego.

Jenny kon zichzelf niet langer voor de gek houden. Als burger stond het Ryan volkomen vrij om contact met haar op te nemen als hij dat zou willen. San Diego was slechts een reis van één dag met de trein, en toch had ze nog steeds niets van hem gehoord.

‘Ik heb op dit moment geen trouwplannen,’ zei ze tegen kapitein Soames. Er was niemand anders in haar leven geweest sinds Ryan, en te veel mannen hadden haar door de jaren heen teleurgesteld.

Alleen Simon was anders. Zij en Simon wisten allebei wat het was om dakloos en hongerig te zijn. Vanaf de dag dat hij haar onder zijn hoede had genomen toen ze als negenjarige wees op straat leefde, hadden ze altijd voor elkaar gezorgd.

De harde wereld van San Francisco keek argwanend naar een man van middelbare leeftijd die vriendschap sloot met een knap, jong meisje, dus vanaf het begin had ze Simon al vader genoemd. Feitelijk wás Simon Bennett haar vader, de enige vader die ze ooit gekend had. Ze nam zelfs zijn achternaam over omdat ‘Bennett’ betrouwbaar en respectabel klonk. Hij gaf haar te eten als ze honger had, zorgde ervoor dat ze elke dag naar school ging, en troostte haar wanneer kinderen uit de buurt haar treiterden omdat ze wisten waar ze vandaan kwam. Tijdens de jaren van voorspoed was het Simon geweest die haar verpleegstersopleiding betaald had.

Die jaren van bloei waren allang voorbij, en nu had Simon hulp nodig. Afgelopen maand was zijn juwelierswinkel beroofd. Dieven hadden de ruit aan de voorkant van zijn winkel ingetrapt en hadden alle juwelen meegenomen, inclusief Simons geliefde parelcollectie.

Simon had zijn hele leven al parels verzameld en verkocht, maar na de diefstal was hij berooid achtergebleven. Hij had zelfs geen geld om het raam te vervangen en had houten planken over het gat moeten spijkeren. Simons huurbaas had gewaarschuwd dat hij eruit zou worden gezet als hij het raam niet binnen een week kon vervangen.

Omdat Jenny geen andere opties had, verkocht ze het horloge dat Ryan haar had gegeven om het glazen raam te kopen. Ze had een steek van schuld gevoeld toen ze het horloge op de toonbank van de tweedehandszaak had gelegd. Het was van Ryans vader geweest, een man die als zendeling in het Verre Oosten had gewerkt. Ryans ouders waren allebei overleden voor ze hem ontmoette, en ze voelde zich een verrader nu ze één van zijn weinige aandenkens aan hen verkocht.

Ze verhardde zich. Als Ryan om het horloge van zijn vader gaf, had hij haar erom kunnen vragen. Ze was Ryan Gallagher niets verschuldigd, en Simon alles.

De verkoop van Ryans horloge bracht genoeg geld op om een nieuwe ruit te installeren, maar het zou Simons winkel niet redden. Jenny had al haar spaargeld naar hem doorgesluisd om hem te helpen om de winkel opnieuw te bevoorraden. En dat betekende dat ze niets overhad om een jongen te helpen die op snel tempo blind werd.

Ze moest haar troefkaart spelen. Toen kapitein Soames op het Presidio werd gestationeerd, had ze alles gelezen wat ze over hem kon vinden. De details van hun kindertijd verschilden, maar zij en kapitein Soames waren beiden opgegroeid in moeilijke omstandigheden, en ze wist precies hoe ze hem zou kunnen overtuigen.

‘Uw familie emigreerde vanuit Ierland toen u een baby was,’ zei ze. ‘U was één van de negen kinderen, die opgroeiden in het ergste getto van New York. Tot uw achtste jaar had u geen tweede paar schoenen. U ontving nooit iets. Toen u zestien was, voegde u zich bij het leger en uw leven werd nog moeilijker. Maar het leger gaf u het enige waar u ooit om gevraagd had. Een káns. U zwoegde, zweette, vocht, en bloedde om uw huidige positie te bereiken… maar u was niet blind, kapitein Soames. U zou nooit een kans hebben gekregen in deze wereld als u blind was geweest.’

Kapitein Soames keek haar fel aan, maar ze keek even fel terug. Dit gevecht was te belangrijk om te verliezen. Ze wachtte en telde haar hartslagen terwijl hij op zijn stoel heen en weer schoof.

‘Zeg tegen dokter Samuelson dat hij de operatie van de jongen op de planning moet zetten.’

Het voelde alsof van binnen de zon opging, stralend van licht, warmte, en hoop. Maar ze liet er niets van blijken toen ze knikte.

‘Dank u wel, meneer.’

Jenny sprak meestal elke middag met Vivian Perez af om om één uur samen te lunchen. Er waren maar weinig vrouwelijke personeelsleden op het Presidio, en Jenny en Vivian waren al snel goede vriendinnen geworden te midden van de duizenden mannelijke soldaten die op de belangrijkste legerbasis aan de westkust gestationeerd waren.

In plaats van in de lawaaierige kantine te eten, namen ze hun lunch mee naar een tafel op de binnenplaats.

Jenny draaide een mok rond in haar handen. ‘De operatie aan Skeeters ogen zal over twee weken plaatsvinden,’ zei ze tegen Vivian. ‘Ik ga aan Simon vragen of de jongen na de operatie bij hem mag komen wonen omdat het weeshuis niet voldoende personeel heeft om hem te verzorgen. Uiteraard kan ik alleen maar hopen dat Simon niet voor die tijd uit huis wordt gezet.’

Ze zuchtte terwijl ze haar kruimelige croissant met kip uitpakte. Ze had niet veel trek, maar ze had haar kracht nodig. Ze opende de croissant en at de kip eraf, waarna ze het brood onaangeroerd liet liggen.

‘Kan Simon niet een of andere betaalde baan vinden?’ vroeg Vivian, terwijl ze op haar eigen sandwich aanviel.

Het zou de eenvoudigste oplossing zijn voor hun probleem. Het zou praktisch, efficiënt, en logisch zijn om ergens een fatsoenlijke baan voor Simon te vinden. Maar jammer genoeg waren die woorden niet van toepassing op Simon Bennett.

‘Het zou voor mij gemakkelijker zijn om de baan van de zon te veranderen dan om Simon zover te krijgen om praktisch te handelen,’ zei ze, niet in staat om de ondertoon van genegenheid uit haar stem te weren. Het feit dat Simon tijdens haar kinderjaren een onregelmatig inkomen had gehad, had Jenny ertoe aangezet om verpleegster te worden. Verplegen was een praktische vaardigheid waar altijd behoefte aan zou zijn. Mensen werden ziek in tijden van overvloed, maar ook wanneer de economie instortte. Je kon erop vertrouwen dat ziekenhuizen de salarissen op tijd uitbetaalden, en ze waardeerde het vaste inkomen.

Ze leunde met haar ellebogen op de tafel en liet de bries langs haar gezicht strijken. Ze hield van deze plek omdat de lucht doortrokken was van de geur van een paar dichtbij staande eucalyptusstruiken. Het was een zuivere geur. Fris en helder. Soms brak ze een paar takken af om ze mee te nemen naar haar kamer.

‘Ik vraag me af wat dat meisje aan het doen is,’ merkte Vivian op. Jenny volgde de blik van haar vriendin.

Een paar meter verderop trok een klein meisje in een witte kiel aan een zware steen die aan de rand van de rozentuin lag. Ze kon niet ouder zijn dan drie of vier jaar, en de steen was bijna net zo groot als zij. Dat weerhield het meisje er niet van om haar uiterste best te doen, en ze trok uit alle macht.

Het kind leek alleen te zijn. Jenny betwijfelde of het meisje de steen in beweging kon brengen, maar ze kon maar beter het zekere voor het onzekere nemen. Ze stond op en liep op het meisje af, wiens steile, zwarte haar uit haar haarspelden was gegleden en over haar gezicht viel.

‘Ben je hier alleen?’ vroeg Jenny.

Het meisje ging rechtop staan. Het was een mooi kind met duidelijk Aziatische gelaatstrekken. Er waren genoeg Chinese mensen in San Francisco, maar Jenny zag ze zelden op het Presidio.

‘Papa zei dat ik hier moest spelen,’ zei het meisje met een licht accent. Jenny vroeg zich af of papa wist dat zijn dochter door de houtsnippers in de tuin rolde terwijl ze een schone, witte kiel droeg.

‘Kom bij ons aan de tafel zitten totdat je vader terugkomt,’ drong Jenny aan, en het meisje volgde haar gehoorzaam terwijl ze de korte afstand naar de tafel onder de populier aflegde. ‘Heb je honger? Wil je een stukje croissant?’

Het meisje leek verward terwijl ze de croissant bestudeerde. ‘Brood?’ vroeg ze.

‘Ja, het is brood.’

‘Ja, alstublieft mevrouw.’ Het kind veegde haar haar naar achteren, waardoor haar haarspeld nog verder naar achteren schoof en ternauwernood in haar zijdeachtige, zwarte lokken bleef hangen.

‘Kom, laat me je haar opnieuw doen,’ zei Jenny. ‘Je papa zal het niet fijn vinden als je één van die mooie spelden met pareltjes kwijtraakt.’

Er waren behoorlijk veel bedrijven die oesters machinaal vermaalden om er kleine parels van te maken, dus ze waren niet extreem duur. Maar Simon zou een hartaanval krijgen als hij zag dat een kind achteloos een paar haarspelden met parels verloor tijdens het spelen in de modder. Het meisje liet Jenny met haar vingers haar haar kammen, maar het was een uitdaging om de spelden goed vast te pinnen in de gladde lokken.

Haar naam was Lily, en toen ze eenmaal begon te praten, was het onmogelijk om haar tot zwijgen te brengen. Lily vertelde hen dat ze thuis twee katten had, waarvan één een kwal had gedood en hem naar hun huis had gebracht, wat haar papa zo hard aan het lachen maakte dat de tranen over zijn gezicht rolden. Haar papa bezat een heel strand, en hij had een mooi uniform dat hij soms droeg, en soms niet.

‘Lily?’ Er klonk een roepende mannenstem vanaf het hoofdkwartier van de basis dat aan de andere kant van de binnenplaats lag.

‘Papa!’ Lily sprong van de bank en rende over de binnenplaats naar een lange man in een kraakhelder, wit marine-uniform.

Jenny staarde en geloofde haar ogen niet. ‘Ryan?’ fluisterde ze.

Hij was te ver weg om hem goed te kunnen zien, maar de man deed haar aan Ryan Gallagher denken. Misschien kwam het enkel door het uniform van de marine, terwijl bijna alle anderen op het Presidio deel uitmaakten van de landmacht, maar hij leek zo erg op Ryan dat het een golf van bitterzoet verlangen in haar losmaakte.

Zonder er bij na te denken stond ze op en liep in zijn richting. Ze had nog maar een paar stappen gezet toen het kind bij hem aankwam. De marineofficier bukte om haar op te tillen en gooide het kind met een hartelijke lach in de lucht.

Ze kende die lach, een gouden tenorklank die recht uit het hart kwam. Hij was het. Het moest wel. Terwijl ze verstomd en bewegingloos bleef staan, keek het kleine meisje over haar vaders schouder en zwaaide naar haar om afscheid te nemen. De man volgde de blik van zijn dochter en keek over zijn schouder naar Jenny.

Hij bleef aan de grond genageld staan. Er was geen twijfel mogelijk.

Ryan Gallagher was terug.

Voor ze opnieuw een stap kon zetten, tilde Ryan Lily hoger op, draaide zich om, en liep richting de officierswoningen zonder nog een blik achterom te werpen.

‘Jenny?’ vroeg Vivian. ‘Wat is er aan de hand?’

Het duurde even voordat ze weer op adem kwam. ‘Die man herinnert me aan iemand die ik ooit kende.’

‘Ryan Gallagher?’ In de korte tijd waarin ze een relatie hadden gehad, had Jenny ademloos al de details van haar wervelende romance aan haar vriendin verteld. Het was schrijnend en beschamend geweest toen ze Vivian moest vertellen dat Ryan van gedachten veranderd was en dat ze uiteindelijk toch niet zouden trouwen.

Ze wilde dat pijnlijke hoofdstuk niet opnieuw openen en schudde haar hoofd.

‘Hij laat me koud,’ zei ze eenvoudigweg.

2

Jenny arriveerde om acht uur voor haar nachtdienst, gewapend met een grote mok hete, zwarte koffie. Het was altijd een uitdaging om de hele nacht alert te blijven, maar het zorgen voor mensen gaf haar op de een of andere manier veel voldoening, en ze vond het fijn.

Sterker nog, ze hield ervan. Ze hield ervan om de wereld iets gerieflijker te maken voor mannen die wanhopig behoefte hadden aan meeleven. De afgelopen twee jaar was ze ingedeeld op de herstelafdeling voor mannen met een amputatie. Pas aangekomen patiënten hadden behoorlijk veel hulp nodig met het omkleden en het klaarmaken voor de nacht. Anderen waren er al maanden en leerden om hun evenwicht te bewaren en protheses te gebruiken. Op de afdeling lagen achttien patiënten. Aan elke kant van de zaal stonden negen bedden en een klein nachtkastje, een stoel, en een ladekast tussen elk bed.

Alhoewel de Spaans-Amerikaanse oorlog in 1898 was afgelopen, waren er tot op de huidige dag nog soldaten op de eilanden aanwezig vanwege een opstand van Filipijnse rebellen. Tijdens de opstand waren er veel meer doden gevallen dan tijdens de oorlog zelf, en er bleef een gestadige stroom slachtoffers op het Presidio arriveren.

‘Onze favoriete verpleegster,’ zei Ned Jacobsen, terwijl ze een metalen kar met het tussendoortje van de avond door de openslaande deuren de afdeling opreed.

‘Dat zou je tegen iedereen zeggen die je eten brengt,’ zei ze met een knipoog. De meeste mannen verveelden zich zo dat ze zelfs met een boterham met ham zouden flirten als deze terug zou praten.

‘Kom op, Jenny, ga zitten en praat met ons.’

‘Verpleegster Bennett, alsjeblieft,’ zei ze scherp.

‘Hé, verpleegster Bennett, als ik leer hoe ik dit mooie houten been moet gebruiken, wilt u dan met me dansen?’

‘Je kunt met korporaal Johnson gaan dansen. Hij blijft me die vraag ook stellen, dus misschien kunnen jullie samen oefenen.’

Haar opmerking werd gevolgd door een brullend gelach, en het geplaag ging door terwijl ze kaas en knapperig zuurdesembrood uitdeelde aan de paar mannen die die avond een tussendoortje wilde eten. Toen begon ze aan haar echte verpleegtaken. Twee van de mannen hadden hulp nodig om hun protheses af te doen en vervolgens hun nachtkleding aan te trekken. Bij iedereen die een amputatie had ondergaan, moest de wond gecontroleerd worden op sporen van infectie. Bij degenen die kortgeleden gearriveerd waren, verwijderde ze het verband, maakte de wond schoon, en bracht een zuiverende zalf aan op de stomp. Infectie was het grootste gevaar voor deze mannen, en ze controleerde hen aan het begin en aan het eind van haar dienst.

Freddie Gibs kromp ineen toen ze de zalf opsmeerde. Hij had regelmatig last gehad van een kapotte huid terwijl hij wende aan een nieuwe prothese die tot over zijn knie kwam. Nadat ze de wond had schoongemaakt en verbonden, bukte ze zich om een prop van weggegooide stukken verband uit de vuilnisbak naast zijn bed te pakken. Eén van de stukken verband zag er verdacht uit. In plaats van de normale vlekken van donker bloed, zaten er bleekroze sporen op.

Ze wierp hem een blik toe. ‘Is dit van jou?’

Freddie haalde zijn schouders op, en ze bekeek het aandachtiger. Het waren bloedvegen, maar sterk vermengd met iets anders. Speeksel waarschijnlijk.

‘Heb je kiespijn?’

‘Het stelt niets voor.’

‘Wel als je bloedt.’ Hij had de kaas van het tussendoortje opgegeten, maar liet het knapperige zuurdesembrood onaangeroerd liggen. ‘Zal ik voor morgen een afspraak voor je maken bij de tandarts? Als je zoveel bloedt dat er vlekken op het verband zitten, is het waarschijnlijk een goed idee om ernaar te laten kijken.’

‘Ik hoef niet naar de tandarts. Het zal vanzelf wel overgaan.’ Hij keek vliegensvlug de afdeling rond om te kijken of iemand hem gehoord had, want er was niets erger voor een soldaat dan als lafaard bestempeld te worden. Het zou het beste zijn als ze er een grapje over maakte.

‘Je hebt in de Filipijnen ratten getrotseerd die zo groot waren als honden, en je hebt maandenlang muskieten van je afgeslagen in het oerwoud. Je hebt in een veldhospitaal een amputatie door artsen van de marine doorstaan, om het maar niet te hebben over het voedsel toen jullie de oceaan overstaken. Tweemaal! De tandarts stelt daarbij vergeleken niets voor.’

Freddie barstte in lachen uit, maar grimaste toen. Hij bracht een hand omhoog en legde hem tegen zijn linkerwang. ‘Oké, maak maar een afspraak bij de tandenbeul.’

‘Brave man,’ mompelde ze goedkeurend, voor ze naar de volgende patiënt liep.

Hoe erg Jenny ook een hekel had aan de nachtdienst, ze genoot van elk uur dat ze voor deze mannen zorgde. Er waren niet veel banen waar een vrouw zo hard nodig was, en het ging veel verder dan het uitdelen van medicijnen en voedsel. Het was een ogenblik van humaan meeleven. Een aanraking, een grapje, een vluchtige blijk van medeleven van een ander menselijk wezen die het begreep. De mogelijkheid om die zorg te verlenen gaf betekenis aan haar leven.

Ze ging verder met haar ronde, inspecteerde de wonden en vulde de waterkannen van iedereen bij voor de nacht. Toen trok ze zich terug naar de kleine tafel bij de deur waar ze aantekeningen maakte van haar observaties.

Het was voor de meeste mannen nog te vroeg om te gaan slapen, en een aantal begonnen te roddelen over een kanonnenrace die later in de week georganiseerd zou worden. Een eskader van Fort Bryson dat op bezoek was, stond erom bekend dat ze in recordtijd een kanon over de appelplaats konden duwen, en de soldaten van het Presidio stonden te popelen om het tegen hen op te nemen. De meesten van Jenny’s patiënten waren van plan om de wedstrijd bij te wonen. Deze mannen mochten dan lichamelijk gebroken zijn, maar hun geest was gezond, springlevend, en competitief.

Ze probeerde de gesprekken te negeren terwijl ze haar observaties in het dagboek noteerde, maar er werd hevig geroddeld deze avond. Sommige mannen klaagden erover dat een nieuwe officier op de basis zojuist speciale voorrechten had ontvangen op het gebied van huisvesting. Jenny had hier lang genoeg gewerkt om de sluimerende vijandigheid van de militairen ten opzichte van de leidinggevenden te begrijpen. Ze benijdden hen om alles, van de snit van hun uniform tot het betere salaris. Niets was meer omstreden dan de betere woonomstandigheden van de officieren. De meeste soldaten op het Presidio verbleven in krappe legerbarakken met gemeenschappelijke voorzieningen, terwijl de officieren met hun gezinnen in een mooie straat met stenen huizen in Georgiaanse stijl woonden.

‘Waarom kan hij niet één van de oude garnizoensappartementen nemen? Het kleine meisje neemt niet veel ruimte in beslag. Ze hebben geen heel huis nodig voor één man en zijn kind.’

Jenny stopte even. Er waren bijna geen kinderen op het Presidio, en ze vroeg zich af of ze het over Ryan hadden.

‘Ik heb hem nooit gezien in Manila,’ zei één van de patiënten achter in het vertrek. ‘Ik heb elke man afgevinkt die met de troepentransporten in de haven van Manila Bay arriveerde, en hij was er niet bij.’

‘Mariniers,’ snoof een andere man.

‘Je denkt toch niet echt dat hij een deserteur was?’

Freddie leunde op een elleboog en anderen bogen zich voorover om te luisteren. ‘Vanaf het moment dat hij op het Presidio arriveerde, heeft generaal Dwyer hem behandeld als een oorlogsheld, of één of andere bezoeker van koninklijke afkomst. Dat is hij niet. Ik maakte als secretaris van generaal Loman deel uit van het Achtste Korps van de landmacht, en Loman kon hem niet uitstaan. Hij zei dat die Gallagher een fortuin verdiende als oorlogsprofiteur terwijl wij zaten te zweten in het oerwoud.’

Jenny bevroor. Ze hadden het daadwerkelijk over Ryan! Haar hoofd duizelde, maar Freddie was nog niet opgehouden met praten, en ze hield haar hoofd schuin om te luisteren.

‘Generaal Loman zei dat Gallagher op een jacht in de baai van Tokyo woonde. Zei dat hij tijdens de hele oorlog totaal niet gevochten heeft.’

‘Er werd heel wat gesmokkeld uit Japan,’ zei een andere patiënt. ‘Ik neem aan dat hij niet tevreden was met het salaris van de marine. Hij moest zo nodig naar Tokyo vertrekken.’

Jenny’s handen begonnen te zweten. Ze wilde er niet eens over nadenken, maar wat ze zeiden zou waar kunnen zijn. Ryan was in Japan opgevoed door zijn ouders die daar als zendelingen werkten. Hij sprak vloeiend Japans, en hij zou gemakkelijk naar Japan hebben kunnen vluchten als de druk van de oorlog hem te zwaar werd in de Filipijnen.

Duizenden mannen waren tijdens de oorlog gedeserteerd. Op de basis en verspreid door het land waren er posters opgehangen om informatie te verkrijgen over deserteurs en beloningen uit te loven als ze gepakt zouden worden. Ze kromp ineen bij de gedachte dat Ryan wellicht een deserteur was.

De mannen gingen verder met mopperen. Elke man hier was ernstig gewond geraakt, en ze koesterden geen sympathie voor deserteurs.

‘Jullie denken toch niet werkelijk dat hij een deserteur was?’ vroeg sergeant Grigsby. ‘Het feit dat niemand hem daar heeft gezien, wil op zichzelf nog niets zeggen.’

‘Jack Taylor zegt dat hij de lijst heeft opgezocht van marineofficieren die naar de Filipijnen zijn gestuurd. Gallagher was op de USS Baltimore geplaatst, maar de officieren op de Baltimore zeggen dat hij het schip heeft verlaten voor het naar de Filipijnen zeilde. En nu is hij hier en heeft allerlei overleggen met de hoogste legerofficieren op het Presidio. Als Gallagher een deserteur was, verdienen ze het om op de hoogte te worden gebracht van wat wij weten.’

‘Het enige wat ik gehoord heb, zijn ongegronde roddels,’ zei majoor Kinnear met een stem die droop van scepticisme. Majoor Kinnear was de enige leidinggevende op de afdeling, en de mannen hadden de neiging om instinctief naar zijn mening te luisteren. ‘Verpleegster Bennett, breng me alstublieft wat schrijfpapier en een potlood.’

Lieve help, wat was hij van plan? Haar mond werd droog terwijl ze een schrijfblok pakte voor majoor Kinnear, die hem op zijn enige goede knie legde.

‘Goed dan, laat me jullie theorieën horen, en dan zal ik ze allemaal onbevooroordeeld noteren,’ zei majoor Kinnear. ‘Als het uiteindelijk meer dan loze speculaties blijken te zijn, zal ik het aan generaal Dwyer overhandigen zodat hij kan overwegen om hem voor de krijgsraad te dagen.’

Jenny zat met stomheid geslagen aan haar tafel terwijl er bezwarende details werden aangedragen, waarvan de meerderheid te maken had met Ryans afwezigheid bij alle officiële taken in de Filipijnen. Sommigen suggereerden dat hij het land zelfs nooit verlaten had en tijdens de hele oorlog op grote voet in San Francisco had geleefd. Anders zeiden dat hij gedeserteerd was na het eerste moeilijke gevecht in Quingua.

De bel die aan de muur achter Jenny’s tafel hing, rinkelde. Het was een oproep van de verpleegster van de postoperatieve afdeling. Elke afdeling had slechts één verpleegster tijdens de nachtelijke uren, en voor het geval iemand een extra paar handen nodig had, was er een systeem van bellen ontworpen om een andere verpleegster te kunnen oproepen. Ze hadden zojuist Jenny’s hulp ingeroepen, en wellicht was het dringend.

Ze stond op, maar aarzelde in de deuropening. Het was een marteling om naar deze geruchten over Ryan te luisteren, maar ze moest ze horen. Op ditzelfde moment noteerde het krassende potlood van majoor Kinnear het ene detail na het andere dat Ryan mogelijk voor de krijgsraad zou brengen.

O Ryan, wat heb je gedaan?

Het was dwaas om Ryan te willen beschermen, maar vanaf het moment dat ze hem ontmoet had, leek hij te zachtaardig om een echte vechter te zijn. Hij had de ogen van een dichter. Hij was meelevend en vriendelijk… het type voor wie de zware strijd in het oerwoud mogelijk te veel zou kunnen worden.

De bel rinkelde opnieuw, en een paar mannen draaiden zich om om naar haar te kijken. Waarschijnlijk vroegen ze zich af waarom ze bleef dralen.

‘Ik kom zo terug,’ zei ze, terwijl ze met tegenzin de deur uitliep en over de lange veranda richting de postoperatieve afdeling snelde.

De hechtingen van een patiënt die herstelde van een blindedarmoperatie waren losgekomen toen hij uit zijn bed was gevallen, en verpleegster Tilden had hulp nodig. Jenny hielp om de benodigdheden te ontsmetten terwijl verpleegster Tilden een paar van de oude hechtingen losknipte. De patiënt zweette en had pijn toen de klus geklaard was, en Jenny haalde snel wat ijsblokjes om hem te helpen om af te koelen.

Een uur later kon ze vertrekken. Ze bracht het vuile verband naar het washok voor ze richting het toilet liep waar ze haar handen schoonmaakte met bijtende zeep en een stijve borstel gebruikte om onder haar nagels te schrobben. De meeste mensen hadden een hekel aan de sterke loogzeep die ze in het ziekenhuis gebruikten, maar Jenny verwelkomde de schone geur, en zelfs het getintel van haar handen. Daardoor wist ze dat ze grondig schoon en ontsmet werd.

Het was helemaal stil toen ze terugkeerde op haar afdeling. De meeste mannen sliepen, en zoals altijd wanneer ze terugkwam van een oproep, liep ze het gangpad door om te kijken of ze tekenen van ongemak zag.

Majoor Kinnear was diep in slaap, het opgevouwen papier op zijn buik, op zijn plek gehouden door zijn slappe hand. Hij snurkte.

Ze slikte moeizaam en wenste uit alle macht dat ze dat papier in handen kon krijgen, maar ze voelde dat korporaal McAllister naar haar keek vanaf de andere kant van de zaal. Zijn beide benen waren boven de knie afgezet, en de pijn maakte het voor hem altijd moeilijk om te slapen. Er lag een boek op zijn schoot, en op zijn nachtkastje gloeide zacht het licht van een elektrische lamp.

Ze ging aan haar bureau zitten om haar korte uitstapje naar de postoperatieve afdeling vast te leggen, terwijl ze onafgebroken dacht aan hoe ze het briefje vanonder de hand van de slapende majoor vandaan kon pakken. Het geklaag van soldaten werd als weinig meer dan loze roddels gezien, maar het briefje in de hand van majoor Kinnear was anders. Alles wat door een officier gerapporteerd werd, zou serieus worden genomen.

Ze zuchtte. Waarom maakte ze zich zoveel zorgen om Ryan Gallagher? Ryan gaf niets om haar, want anders zou hij geprobeerd hebben om haar te bereiken nadat hij ontslag genomen had. Hij had op zijn minst contact met haar op kunnen nemen tijdens de afgelopen week. Ze had vanavond genoeg van het geroddel gehoord om te weten dat hij al verschillende dagen op het Presidio verkeerde.

Nou ja, ze hoefde zich in ieder geval niet meer af te vragen waarom Ryan haar zo abrupt in de steek had gelaten. Lily was een prachtig meisje dat haar vader duidelijk adoreerde. Of misschien was ze niet zijn echte dochter. Zou Ryan een weeskind hebben gevonden dat hulp nodig had en haar met hem mee naar huis hebben genomen? Het was een aantrekkelijke gedachte, maar Lily’s Aziatische gelaatstrekken hadden een zachtheid die erop duidden dat ze eveneens Amerikaans bloed had. Als Lily vier was, hield dat in dat ze vijf jaar geleden verwekt was, rond de tijd dat Ryan de brief had gestuurd waarin hij al het contact met haar verbrak, ondanks hun ademloze liefdesverklaringen.

En ze hád van hem gehouden tijdens die idyllische lente. Ze was snel en hard voor hem gevallen, ondanks het feit dat hij dodelijk ziek was geweest toen ze elkaar voor het eerst ontmoetten. De USS Baltimore was in de haven gearriveerd met drieëntwintig zeemannen die aan tyfus leden. Ryan werd op haar afdeling ondergebracht. Het was zes jaar geleden, maar ze herinnerde zich de eerste woorden nog die ze hadden uitgewisseld. Ze was bezig geweest om de medicijnkast bij te vullen toen hij vanaf de andere kant van de zaal naar haar had geroepen.

‘Verpleegster? Snel, ik heb hulp nodig.’

Ze herkende die toon. Tegen de tijd dat ze naar zijn zijde was gesneld met een teiltje, had hij al helemaal over zichzelf overgegeven. Hij liet zich terugvallen op het bed en bedekte zijn gezicht met een trillende hand.

‘Het spijt me zo,’ zei hij.

‘Mijn schuld, niet die van jou.’ Ze trok het vuile laken weg en vouwde vlug de schone uiteinden over de ergste viezigheid en rolde het tot een bal.

‘Werkelijk… het spijt me zo.’ Zijn gezicht stond beschaamd, en hij hield zijn hand voor zijn ogen. Ze probeerde zijn hand weg te trekken zodat ze hem uit het doorweekte nachthemd kon helpen, maar hij verzette zich.

‘Dit zou je niet moeten hoeven doen,’ zei hij, worstelend om overeind te komen.

‘Het is mijn baan, luitenant. Het is iets wat ik al vele malen heb gedaan, vooral sinds de Baltimore is aangekomen. Jullie zeemannen moeten je ellendig hebben gevoeld.’

De poging om rechtop te gaan zitten kostte hem veel energie, en hij liet zich weer terugvallen op het matras, zwak en hijgend. ‘Het was niets vergeleken met hoe ellendig ik me nu voel.’

Ondanks zijn bleekheid was hij een knappe man met blond haar en warme, bruine ogen. Maar wat schaamde hij zich! Hij hield zijn gezicht van haar afgewend alsof hij zich zo erg geneerde dat hij niet gezien wilde worden.

Ze ging in de stoel naast zijn bed zitten en boog zich dichterbij zodat de andere patiënten haar niet konden horen. Hij weigerde nog steeds om haar aan te kijken, dus ze sprak zachtjes in zijn oor.

‘Ik heb mijzelf ook een keer helemaal onder gespuugd tijdens mijn eerste dag op een nieuwe school,’ fluisterde ze. Zijn hoofd draaide vliegensvlug om op het kussen, en ze lachte bijna om de verbazing in zijn ogen. ‘Als een negenjarig meisje de schaamte kon verdragen, dan kan jij dat ook, zeeman. Armen omhoog! Ik moet je uit dat nachthemd zien te krijgen.’

Hij gehoorzaamde. Terwijl ze hem hielp om overeind te gaan zitten, moest hij moeite doen om niet te lachen, en ze was dankbaar dat de vernederende ervaring uit haar kindertijd dit moment iets makkelijker voor hem maakte. In haar jeugd was niets gemakkelijk geweest, en het overgeven op school stelde nog maar weinig voor in vergelijking met de meeste dingen.

Binnen vijf minuten had ze luitenant Gallagher gewassen, een schoon nachthemd aangetrokken, en in een rolstoel gezet zodat ze hem naar een bed met schone lakens kon rijden. Hij leunde zwaar op haar terwijl ze hem van de stoel in het bed hielp. Hij zag er uitgeput uit door die reis van tien meter en lag verzwakt op het matras en keek toe hoe ze de lakens over hem heentrok.

‘Waarom ben je verpleegster geworden?’ vroeg hij.

‘Het betaalt goed.’

Hij leek verrast door haar antwoord. ‘Dat komt een beetje koud over.’

‘Dat is makkelijk praten wanneer je een man bent die duidelijk nog nooit kou of honger heeft geleden.’

‘Dat is waar,’ gaf hij met een flauwe lach toe. ‘Maar serieus… waarom ben je verpleegster geworden? Ik heb de manier gezien waarop je de patiënten behandelt, en je bent anders dan de andere verpleegsters. Ik kan er niet precies mijn vinger op leggen. Dus ik vroeg me af waarom je voor de verpleging hebt gekozen.’

Omdat het fatsoenlijk werk was. Hoe zwaar of ondankbaar het werk ook was, verpleegster was een eervol beroep dat hielp om de herinneringen aan vroegere jaren uit te wissen.

Ze dwong zichzelf om een masker van kalmte op te zetten. ‘Dat heb ik je al gezegd. Het betaalt goed.’

Luitenant Gallagher leek niet overtuigd. Hij lag bleek en uitgeput op het bed, maar desondanks nam zijn blik haar onderzoekend op, alsof hij de puzzelstukjes in elkaar probeerde te passen. Toen ze wegliep, pakte hij haar hand beet. ‘Nogmaals… het spijt me erg vanwege de troep.’

‘Rustig maar, zeeman. Ik ben de meest geharde verpleegster die je ooit zult ontmoeten.’

Ze was waarschijnlijk de meest geharde verpleegster in het hele land. Jenny vormde een uitzondering in een beroepsgroep die voornamelijk bestond uit bescheiden, goed opgevoede jongedames. Het was verbazingwekkend hoe wat zeep en een fris, gesteven verpleegstersuniform de gedeelten van haar leven die ze verborgen wilde houden, konden verhullen.

Het duurde een week voordat Ryan uit bed kon komen, en toen bracht hij nog twee weken door op een andere afdeling om weer op krachten te komen. Vanaf dat moment begon Jenny bij hem te zitten op het terras dat over de baai uitkeek, waar schoeners de haven in en uit voeren. Ze was nooit buiten San Francisco geweest, maar ze was gefascineerd door de verhalen die Ryan over zijn leven vertelde. Het klonk alsof het rechtstreeks afkomstig was uit de bladzijden van een roman van Rudyard Kipling, maar Ryan was niet opschepperig of arrogant. Hij verhaalde eenvoudigweg de feiten met een milde humor waar ze van ging houden. Ryan had het grootste gedeelte van zijn jeugd doorgebracht in verschillende plattelandsdorpjes in Japan, waar hij zijn ouders van post naar post volgde terwijl ze hun zendingswerk verrichtten. Hij was zeventien jaar toen hij voor het eerst voet op Amerikaanse bodem zette om een opleiding te volgen aan de Marine Academie.

‘Wil je ooit terugkeren naar Japan?’ vroeg ze hem eens.

Hij zweeg en staarde in de verte, naar de plek waar de zee en de lucht elkaar ontmoetten. Als iemand recht naar het westen zou reizen, zou hij als eerste de rotsige kust van Japan tegenkomen. Ryans mijlenverre blik leek dat te weerspiegelen.

‘Het is een prachtig land,’ zei hij uiteindelijk. ‘Maar nee. Ik verlang er niet naar om ooit naar Japan terug te keren.’ Hij schudde de kortstondige onrust van zich af en fleurde weer op. ‘Ik zou liever wat over jou te weten komen. Vertel me alles.’

Haar leven vóór Simon was het niet waard om opgerakeld te worden, dus ze begon meteen met het enige gedeelte waarover ze bereid was om te praten. ‘Mijn vader heeft een juwelierszaak,’ zei ze. Toen Ryan erachter kwam dat Simon slechts op enkele kilometers van het Presidio woonde, wilde hij hem ontmoeten.

Jenny had zich al tot Ryan aangetrokken gevoeld toen ze naar Simons zaak in de Latino-wijk liepen, maar toen ze de winkel uitliepen, was ze verliefd op hem.

Simon was een excentrieke oude man die altijd een irrationele liefde voor parels had gehad. Hij kon eindeloos leuteren over de grootsheid van parels, en die middag was hij in goede vorm geweest.

‘De parel wordt als een goddelijk geschenk gezien met magische genezende krachten,’ zei Simon, terwijl hij Ryan een ring van parels liet zien die omlijst werd door een fijne gouden rand. ‘Een grote Oostenrijkse keizerin werd ooit op mysterieuze wijze ziek,’ vertelde hij op gedempte toon. ‘Geen van de artsen of koninklijke adviseurs kon vaststellen wat het probleem was, en het leek alsof de keizerin zou overlijden. Toen zei haar hofdame dat het kwam omdat de parels die de keizerin om haar hals droeg, heimwee hadden naar de oceaan. Hun verdriet was de oorzaak van de ziekte. De keizerin beval dat de parels naar de Egeïsche Zee moesten worden gebracht en in het warme, zoute water moesten worden gegooid. Ze herstelde op wonderbaarlijke wijze op hetzelfde moment dat de parels weer in de zee werden gegooid.’

‘En u gelooft dit?’ vroeg Ryan. Jenny hield haar adem in. Ze voelde zich erg beschermend ten opzichte van Simon en wilde niet dat iemand hem om zijn eigenaardige fantasieën uitlachte. Maar er klonk geen spot in Ryans stem. In tegendeel – hij leek geboeid en nieuwsgierig terwijl hij naar Simons verhaal luisterde.

‘Als het niet waar is, dan zou het waar móéten zijn,’ sprak Simon stellig.

Ryan knikte en staarde als betoverd naar de ring van parels. ‘Dat ben ik met u eens. Een parel heeft iets magisch en mysterieus. Het is een voorwerp van grote schoonheid, maar die schoonheid heeft wel een prijs. Deze opbouw van calciumcarbonaat die dit tot een glanzend meesterstuk van de natuur heeft gepolijst, komt voort uit de reactie van een oester op pijn.’

Op die dag wist Jenny dat ze van hem hield. Ryan was intelligent en goed opgeleid, maar hij praatte met net zoveel melancholische bewondering over de parelmythologie als Simon.

Dat was zes jaar geleden geweest. Het was moeilijk om die zachtaardige man te rijmen met de persoon die haar die middag op de binnenplaats genegeerd had.

Ze wierp een blik op majoor Kinnear, wiens hand nog steeds op het briefje lag dat hij geschreven had. Ze kon hem niet pakken voordat iedere man op de afdeling sliep, maar de leeslamp was nog steeds aan op het nachtkastje van korporaal McAllister, die eindelijk in slaap leek te dommelen. Zijn ogen waren gesloten, en het boek dat hij nog steeds in zijn hand klemde, hing in een vreemde hoek.

Ze liep geluidloos naar korporaal McAllister en hield zijn ademhaling in de gaten terwijl ze de lamp naast zijn bed uitdeed. Hij bewoog niet. Ze pakte het boek uit zijn handen, markeerde met de bladwijzer de plaats waar hij gebleven was, en legde het geluidloos op zijn nachtkastje.

Iedereen sliep. Het was nu of nooit.

Ze kon dit klaarspelen. Vanaf het moment dat ze een peuter was, had ze al geleerd hoe ze zakken moest rollen en haar sporen moest uitwissen. Het zou kinderwerk zijn om die brief te pakken.

Er klonk geen verandering in het ritmische gesnurk van majoor Kinnear terwijl ze op zijn bed afliep. Ze hield haar adem in toen ze aan de rand van het briefje trok en het zacht onder zijn hand vandaan wrikte. Precies toen ze het had losgetrokken, hoestte majoor Kinnear, en hij bewoog en rolde zich op zijn zij.

Ze bevroor, het briefje in haar hand geklemd. Als iemand op de zaal wakker werd, zou ze het briefje simpelweg op het nachtkastje leggen, net zoals ze met het boek van korporaal McAllister gedaan had.

Niemand verroerde zich. Ze nam het briefje mee terug naar haar bureau, nog steeds nauwelijks in staat om adem te halen terwijl ze haar patiënten overzag. Als ze erop betrapt werd dat ze dit briefje las, zou dat nadelige gevolgen hebben. Ze zou haar baan kwijt kunnen raken. Verpleegsters moesten onberispelijk zijn, zowel tijdens hun werk als in hun privéleven. Alles wat een slecht licht op haar morele karakter zou werpen, zou haar voor de rest van haar leven uit dit beroep kunnen bannen.

Genoeg! Wat er ook gebeurde, ze zou de storm trotseren en er met geheven hoofd uit tevoorschijn komen. Dat had ze haar hele leven gedaan. Ze kromp ineen bij het zachte geritsel van het papier toen ze het briefje opende. Beide kanten waren volgeschreven. Ze nam het snel door. Het grootste gedeelte was tegenstrijdige onzin en bestond overduidelijk enkel uit ongegronde roddels van mariniers die zich stoorden aan een nieuwe officier op de basis.

Maar majoor Kinnear had twee plekken gemarkeerd met een ster. Eén van die plekken betrof de bewering dat Ryan in burgerkleding gezien was op de markt van Manila en men hem ervan verdacht dat hij van de oorlog geprofiteerd had door goederen uit Japan te smokkelen. De andere had betrekking op de uitspraak van de voormalige secretaris van generaal Loman, waarin beweerd werd dat de generaal reden had om te geloven dat luitenant Gallagher gedeserteerd was en naar Japan was gevlucht. Het klonk allebei redelijk ernstig.