De Herberg op Eagle Hill . 1

Waar

wonderen

gebeuren

Suzanne Woods Fisher

Uitgeverij Het Zoeklicht

Postbus 99

3940 AB Doorn

Cover design: Smartt Guys design

Cover photo: Steve Gardner / Pixelworks Studio

Engelse uitgave:

Copyright © 2013 by Suzanne Woods Fisher

Originally published in English under the title The Letters by Revell, a division of Baker Publishing Group, Grand Rapids, Michigan, 49516, U.S.A.

All rights reserved.

Nederlandse uitgave:

© 2016 Uitgeverij Het Zoeklicht – Doorn

ISBN 9789064512193

Ebook: 9789064510670

Vertaling: D. Beentjes

Opmaak: TMgraphics.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen, of op enige andere manier zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever. Voor recensies mogen korte bloemlezingen worden gebruikt.

All rights reserved. No part of this publication may be reproduced, stored in a retrieval system, or transmitted, in any form or by any means, electronic, mechanical, photocopying, recording, or otherwise, without the prior written permission of the publisher. The only exception is brief quotations in printed reviews.

Opgedragen aan zowel mijn geliefde vader

als zijn broers en zus,

die zijn opgegroeid in de echte herberg op Eagle Hill

in Buzzards Bay, Massachusetts

1

De zoete geur van vorst hing in de lucht. Uit gewoonte, zelfs in de wintermaanden, werd Rose Schrock al voor zonsopgang wakker, zodat ze wat tijd voor zichzelf had voordat haar dag begon. Ze hield van de bittere kou, die de sterren aan de weidse hemel boven Pennsylvania leek te verscherpen. De vroege ochtend was haar favoriete tijd van de dag. Het was een tijd waarin ze zich nog scherper bewust was van de kwetsbaarheid van het leven. Tussen twee ademhalingen door kon je hele leven veranderen. Dat was haar overkomen.

Op deze ochtend, gehuld in de grote jas van haar man, liep ze langs de beek die aan de boerderij grensde en beklom de heuvel. De bleke februarimaan, die laag aan de horizon stond, verlichtte de hemel, maar niet de grond. Haar golden retriever, Chase, dartelde achter haar aan en plaste tegen elke boom die ze passeerden. Toen Rose de top van de heuvel bereikte, ging ze met haar rug tegen een boom aan zitten. Zo op de vroege morgen zag de boerderij onder haar er vredig en kalm uit. De symfonie van vogelgezang was zojuist begonnen – iets wat Rose altijd wonderbaarlijk vond. Hoe luidde dat gezegde ook weer? ‘Geloof is de vogel die het licht voelt en al zingt terwijl de ochtend nog donker is.’ En dat klopte precies.

Rose Schrock had al van jongs af aan geleerd niet te klagen, dus deed ze dat niet. Maar feitelijk hadden de afgelopen zeven maanden de zwaarste periode van haar leven gevormd. Er was zoveel misgegaan dat ze nauwelijks meer wist aan welke problemen ze haar aandacht moest schenken.

Haar schoonmoeder, Vera, had haar opgewekt verteld dat problemen iets was waar ze maar aan moest wennen. ‘Je kunt geen genade verwachten.’

‘Dat verwacht ik ook niet’, had Rose tegen Vera gezegd. ‘Ik zou alleen willen dat de dingen een voor een misgingen. Dan zou ik het aankunnen.’

Binnen afzienbare tijd zou ze van de heuvel moeten afdalen en haar zoons wekken. Haar dochters zouden al druk in de weer zijn. Ze waren buitengewoon hulpvaardig en deden wat er moest worden gedaan zonder dat het hun gevraagd hoefde te worden, terwijl haar twee jongste zoons ’s morgens zo traag waren dat het bijna een half uur duurde voordat ze aangekleed beneden waren. Voordat Rose het rustige plekje verliet, moest ze nog iets doen. Iets zeggen. Nee, nee. Ze moest ergens voor bidden.

Heer, het spijt me, maar ik zit klem. Ik ben volledig opgebrand door alles wat er is gebeurd en kan mezelf nog maar net staande houden. Ik heb vier kinderen die geen vader meer hebben – vijf, als ik wist waar die oudste jongen naartoe is gegaan – een verwarde schoonmoeder en nog maar zesendertig dollar in mijn portemonnee. Ik weet het allemaal niet meer, Heer. Als U zo vriendelijk zou willen zijn, laat me dan alstublieft weten wat ik moet doen. Ik heb een plan B nodig.

Rose wachtte zwijgend op antwoord van boven, of misschien gewoon een teken. Nu ze eraan dacht, besefte ze nogmaals hoe snel het leven kon veranderen. Ze had altijd zoveel plannen gehad. Nu waren haar plannen voor de toekomst in rook opgegaan. Jaren geleden had ze nooit over geld nagedacht. Nu beheerste het haar gedachten. Nog maar zeven maanden geleden had ze een man gehad. Nu was Dean er niet meer. Een paar jaar geleden had ze het niet zo erg gevonden om tijd met haar schoonmoeder door te brengen. Nu kon ze niets bedenken wat erger was.

Wilt U misschien iets zeggen, Heer? Heeft U advies? Een wijs woord? Rose hoorde de zachte kreet van een uil. Eenmaal, toen nog een keer. Er begon een haan te kraaien. Dat zou Harold zijn, de meest lawaaiige haan van het land. De dag brak aan.

Haar blik werd getrokken door een helder licht aan de hemel. Ze keek even gefascineerd toe. Het was een vallende ster, die in al zijn pracht en praal over Stoney Ridge scheerde. Haar verwarde gedachten maakten plaats voor een gevoel van vrede.

Wat had ze het hard nodig gehad om dit te zien.

Als Miriam vroeger een bezoek aan de boerderij van haar oma bracht, was het altijd een avontuur geweest om zich aan te passen aan de leefwijze van de Amish van de Oude Orde. Maar ergens wonen was iets heel anders dan ergens op bezoek gaan. Mim had het gevoel dat ze uit een totaal andere wereld afkomstig was. Ze was grootgebracht in een Mennonitische kerk in een grote stad in Pennsylvania – waar haar familie elektriciteit en een auto had gehad. Hier was het te stil. Geen elektriciteit, geen auto, zelfs geen normale verlichting. In de keuken bungelde een kerosinelamp aan het plafond, die siste en een flets wit licht gaf.

Het was allemaal anders en allemaal nieuw voor haar. Voor een meisje dat niet van veranderingen hield was het te veel tegelijk. Ze wilde dat het leven weer zou worden als het was. Ze was bedroefd over alles wat ze had gehad en er nu niet meer was.

Haar ogen vlogen open. Net als mijn oma, dacht ze geschrokken. Ik klink net als mijn oma. Wat Mammi Vera ook had, het werkte aanstekelijk.

Op dat moment besloot ze een lijst te maken van dingen die ze leuk vond aan hun verhuizing naar Stoney Ridge. Ze kroop uit bed en haalde een leeg vel papier uit haar bureaulade.

Ten eerste: Danny Riehl, de jongen die op school naast haar zat en een bril droeg die bij elkaar werd gehouden door een paperclip.

Ten tweede: school.

Mim had ten onrechte aangenomen dat het hier net zo gemakkelijk zou zijn als het in hun oude stad was geweest. De school hier had tenslotte maar één klas. Maar deze lerares hield ervan haar leerlingen tot het uiterste aan te sporen. En het was helemaal niet zo erg om te worden uitgedaagd, had ze ontdekt. Ze hield van rekenen. Ze hield van taal. De lerares, Mary Kate Lapp, die ze juf MK noemden, had Mim opgemerkt. Ze gaf haar extra rekensommen. Ze leende haar een gebruikt tekstboek Latijn en droeg haar op de stamwoorden te leren. Elke week gaf ze Mim nieuwe woorden op. Woorden als modicum, interim, aplomb, insipid, pseudo. Ze kreeg de opdracht de woorden in een zin te gebruiken. Ze was uren bezig om beschrijvende zinnen te vormen.

Mim staarde uit haar slaapkamerraam en bedacht hoe iemand haar in een zin zou omschrijven. Waar moest ze mee beginnen? Ze was dertien jaar, met net zulk zwart haar als haar vader en grijze ogen als haar moeder. Ze had een gemiddelde lengte en een gemiddeld gewicht. Ze was in het geheel genomen gemiddeld. Gewoontjes. In gedachten wiste ze die saaie omschrijving en begon ze opnieuw.

Wat nog meer? Mim hield van haar broers en zus en moeder en soms ook van haar oma. Meestal vond ze school leuk. Ze hield van leren en was dol op de maand maart omdat niemand anders van maart hield. Om dezelfde reden was haar lievelingskleur felrood: haar nieuwe kerk keurde die kleur af. Ze begreep niet waarom rood zo slecht was. Maar het was een traditie onder de Amish en daarmee uit.

Wat Mim het leukst van alles vond was feiten verzamelen. Daar was ze bijzonder goed in. Ze vond het leuk om feiten uit doodnormale dingen te halen. Haar oma dreunde vaak gezegdes op en Mim zocht naar de feiten daarvan. Ze had haar naam Miriam afgekort tot Mim omdat ze had gelezen dat namen met één lettergreep eenvoudiger waren om te onthouden. Dat was een feit.

Ze had echter nog steeds geen sprankelende manier gevonden om zichzelf te omschrijven. Streep alles maar weer door. Tot nu toe was haar zin heel gewoontjes. Ze veegde het krijtbord dat ze in gedachten voorstelde schoon en begon opnieuw: ‘Je kunt zeggen wat je wilt over de dertienjarige Miriam Schrock, maar vergeet niet dat ze georganiseerd is. Heel georganiseerd. Bijzonder georganiseerd.’ Ze glimlachte. Dat feit over haar kende iedereen. ‘En ze kan als de beste problemen oplossen’, voegde ze toe aan haar denkbeeldige omschrijving.

Dat was de voornaamste reden dat ze zo van lezen hield. In boeken leerde ze antwoorden te vinden op vragen. Heel eenvoudig. Het was jammer dat haar oma zo fel tegen lezen gekant was. Ze stond niet toe dat er meer dan een handjevol boeken in huis waren. Van te veel lezen, hield oma vol, werden je hersens week. Mim had haar erop gewezen dat er geen onderzoeken waren geweest die bewijs voor deze theorie hadden geleverd, maar haar oma had de discussie beëindigd met een spreekwoord in het Pennsylvania Dutch: ‘De meh gelehrt, de meh verkehrt.’ Hoe meer je leert, hoe meer je vergeet.

Gelukkig was Mims moeder het hier niet mee eens. Met de stilzwijgende zegen van haar moeder verstopte Mim haar bibliotheekboeken in de schuur. Het grootste deel van de schuur stond vol met nutteloze rommel, vooral op de hooizolder, maar ze had een hoekje bij een stoffig raam voor zichzelf opgeëist. Ideaal om op rustige momenten te lezen, uit het zicht van nieuwsgierige broertjes, zoals degene die op dit moment om het hoekje van de deur stond te gluren.

De achtjarige Sammy kwam binnen en plofte neer op haar bed. Hij was aan het neuriën, gooide een softbal een meter de lucht in en ving hem weer op in zijn handschoen. Meestal dan. Ze keek naar hem en glimlachte toen hij onder het bed kroop om de bal te zoeken. Sammy was klein en gedrongen. Hij vertelde altijd de waarheid, zelfs wanneer hij dat niet zou moeten doen. Ze zou het nooit aan iemand toegeven, maar Sammy was haar lievelingsbroertje. Hij was een zachtaardige jongen en vond het leuk om met Mim over ongewone feiten te discussiëren. En hij leende haar geld uit het koffieblik dat hij onder zijn matras bewaarde. Haar tienjarige broertje Luke had ook goede eigenschappen: hij was grappig en slim en zat vol goede ideeën om een vrije zondagmiddag te vullen. Maar daarnaast was hij achterbaks, net zoals Tobe, de oudste van de familie. Bij zakelijke transacties met Luke moest je altijd opletten.

Sammy haalde een zwarte banaan uit zijn zak en begon die open te pellen.

‘Dat is vies’, zei Mim.

Sammy leek het niet erg te vinden. Hij schrokte de half vergane banaan in een paar happen naar binnen. ‘Wist je dat de Grote Muur in China vanaf de maan te zien is?’

Dat was nog eens een aardig feit. Mim schreef het op in haar schoolboek, onder code geel voor ‘leuke weetjes’. Juf M.K. zou het leuk vinden om te horen. De klas zou het leuk vinden. Danny Riehl zou het leuk vinden.

Delia Stoltz was laat voor haar afspraak bij de dokter. Ze had het vandaag zo druk gehad dat ze niet eens de tijd had genomen om te lunchen. Een saaie bespreking met de Philadelphia Historic Preservation Society, gevolgd door een andere langdradige vergadering om geld in te zamelen voor het kinderziekenhuis, een geestdodende bijeenkomst van de Daughters of America Republic en vervolgens een nutteloze directievergadering voor de plaatselijke bank, waar ze had geluisterd naar een verhit debat over of ze al dan niet gratis koffie aan hun klanten zouden verschaffen. Delia wist niet of er daadwerkelijk iemand geïnteresseerd was in haar mening over zakelijke aangelegenheden of goede doelen, maar als geldschieter werd ze overal bij betrokken. Het was een van de verantwoordelijkheden die gepaard gingen met een huwelijk met dokter Charles Stoltz.

Charles Stoltz was de meest vooraanstaande neurochirurg aan de oostkust. En misschien zelfs wel in het hele land. Delia en Will, hun enige kind – die nu bezig was met zijn laatste studiejaar diergeneeskunde aan Cornell – hadden alles wat hun hartje begeerde. Charles hield al hun investeringen en financiële zaken bij. Ze had weinig interesse voor de daadwerkelijke getallen of details van hun portfolio, maar Charles zei dat ze voldoende geld had om ruim van te kunnen leven en vond het belangrijk om een weldoener voor de gemeenschap te zijn. Daarom deed ze dit.

Delia wierp een blik op haar horloge. Ze overwoog de doktersafspraak helemaal af te zeggen, maar ze kwam langs het kantoor onderweg naar huis. Ze was bereid er een kwartier aan te wijden. Als de dokter haar echter liet wachten, zou ze weer gaan.

Ze haalde een lippenstift uit haar tas en klapte een spiegeltje open. Komende zomer zou ze zestig jaar worden. Vanmorgen had iemand haar nog een brutale vraag gesteld: ‘Delia, heb je het een en ander aan jezelf laten doen? Je ziet er zo goed uit voor een vrouw van jouw leeftijd!’

Delia had slechts gereageerd met een dodelijke blik.

Ze nam aan dat het stellen van een persoonlijke vraag over plastische chirurgie doodnormaal zou kunnen lijken. Maar wat haar betreft was het ronduit onbeschoft.

Als die persoon ook maar enig idee had van wie Delia Stoltz in werkelijkheid was, zou ze hebben geweten dat Delia alleen al de gedachte aan plastische chirurgie walgelijk vond. Iedereen werd ouder. Ze had nooit begrepen waarom mensen zoveel tijd en geld besteedden in een poging dat uit te stellen en te doen alsof het niet gebeurde. Ze werkte hard om in vorm te blijven – ze had een persoonlijk trainer op de sportschool en trok twee keer per week baantjes in het zwembad. Wanneer het op make-up en mode aankwam, vond ze eenvoud de beste keuze. Een beetje mascara, een beetje rouge en een goede lippenstift. Haar garderobe was gevuld met klassieke kleding van uitmuntende kwaliteit – wollen pantalons, zijden blouses, een reeks kasjmieren truien en, voor formele gelegenheden, een keur aan zwarte avondjaponnen. Een goede handtas was strikt noodzakelijk. Haar voorkeur ging uit naar Prada. In de tas bevond zich een beige pashmina. Voeg daar een mooi paar schoenen en enkele goed gekozen sieraden aan toe: parels, bijpassende oorbellen en misschien een prachtige ring, zoals de enorme diamant die haar man haar voor hun twintigjarige huwelijksjubileum had gegeven.

Haar kapsel was echter een heel ander verhaal. Delia had een vaste maandelijkse afspraak met Alessandro in de kapsalon om haar haarwortels bij te kleuren. Ze berustte zich in de meeste tekenen van veroudering, maar niet wat haar haar betrof. Grijs worden was eenvoudigweg onacceptabel.

Als die onbeschofte persoon Delia echt kende, zou ze dat allemaal hebben geweten. Maar hoewel iedereen in Philadelphia wist wie Delia Stoltz was of over haar had gehoord, was er niemand die haar echt kende. En dat was precies zoals ze het wilde.

Toen ze de wachtkamer binnenkwam, stond dokter Zimmerman al klaar om haar te begroeten. ‘Welkom, Delia. Hoe is het vandaag met je?’ vroeg hij.

‘Prima. Of zou dat soms niet moeten?’ antwoordde ze achteloos en glimlachend, hoewel haar maag een beetje verkrampte. Een paar dagen geleden had ze een biopsie van een cyste in haar linkerborst gehad. Het stelde niets voor, dat had zelfs dokter Zimmerman gezegd. Het was zo’n routine-ingreep dat ze er niet eens iets tegen Charles over had gezegd. Hij zou zich er alleen maar mee hebben bemoeid, zou zelf met dokter Zimmerman willen spreken en extra onderzoeken laten uitvoeren. Dat was allemaal niet nodig. Ze had onschuldige knobbeltjes in haar borst en ze had altijd elk jaar een mammogram laten doen. Tot op de dag nauwkeurig. Delia was overal altijd erg precies in.

Om de paar jaar moest ze na het mammogram nog extra onderzoeken ondergaan. Ze had echo’s en biopsieën gehad, maar er was nooit iets uit gekomen. Ook dit jaar had dokter Zimmerman gebeld en gezegd dat hij een biopsie wilde. En omdat haar onderzoeksresultaten eerder altijd negatief waren geweest, was ze ervan overtuigd dat dat ook ditmaal het geval zou zijn. Ze had het altijd zo druk, dat het niet eens in haar was opgekomen om zich zorgen te maken. Tot nu toe.

Door de vriendelijke toon waarop dokter Zimmerman naar haar dag vroeg en het gewicht van zijn arm op haar schouders terwijl hij haar naar zijn kantoor leidde, ging er een rilling door haar heen. Maar pas toen ze in zijn kantoor zat en dokter Zimmerman zijn handen op zijn bureau vouwde en zei: ‘Het spijt me zo, Delia. De biopsie was positief. Je hebt kanker’, begreep ze wat er gebeurde.

Drie kleine woorden. Je hebt kanker. En heel even leek alles tot stilstand te komen. Haar hart. Haar geest. Haar ademhaling. Alles.

Delia kon zich niet meer herinneren hoe ze was thuisgekomen. Ze moest op de automatische piloot hebben gereden. Ze reed de garage binnen en zag dat de kofferbak van Charles’ BMW openstond. Zijn koffers lagen erin. Ze had zich niet gerealiseerd dat hij op zakenreis zou gaan, maar hij werd er vaak voor een consult bij geroepen in lastige zaken. Ze hoopte dat hij zijn plannen zou kunnen wijzigen nadat ze hem haar nieuws had verteld. Ze liep de keuken in en zette haar handtas op het aanrecht. Charles zat aan de keukentafel op haar te wachten. Vreemd. Charles wachtte haar nooit op. Zij wachtte altijd op hem. Ze keek hem aan en wist dat er iets verschrikkelijks ging gebeuren, als stilte voor de storm. Maar er had al een storm toegeslagen in het kantoor van de dokter. Er konden er toch niet twee op één dag komen. Met plotselinge helderheid besefte ze dat ze zich in het oog van de orkaan bevond en op het punt stond de storm in volle kracht over zich heen te krijgen. Het ergste deel.

Haar zoon.

Haar hart sloeg over. ‘Is er iets met Will gebeurd?’

‘Er is niets met hem aan de hand. Hij is aan het studeren, hoop ik, aangezien zijn examens eraan zitten te komen.’ Charles likte langs zijn lippen. Dat was een gewoonte van hem wanneer hij nerveus was. Waarom was hij nerveus? Had dokter Zimmerman hem gebeld? Wist hij het al? Zijn gezicht was zo bleek. Charles was nooit bleek, maar altijd gebruind. Hij was begin zestig en 1.80 meter lang; zijn uiterlijk deed Delia denken aan George Peck die Atticus Finch speelde in To Kill a Mockingbird. Ze had de neiging dat te doen – mensen vergelijken met filmsterren. Het was iets waar haar zoon Will haar voortdurend mee plaagde.

Dee zag een zweetdruppel langs Charles’ voorhoofd glijden. ‘Delia, er is iets wat ik je moet vertellen.’ Hij haalde diep adem en blies de lucht langzaam uit. ‘Ik ben verliefd geworden op iemand anders. Het spijt me, schat. Ik ga bij je weg.’

Ze zag zijn lippen bewegen, maar begreep niet wat hij zei. Ze staarde hem alleen maar aan.

Hij probeerde haar aan het praten te krijgen, maar ze voelde niets, zei niets.

Uiteindelijk stond Charles op en zei dat zijn advocaat contact met haar zou opnemen. Ze hoefde zich nergens zorgen over te maken, hij zou alles regelen. En nog een ding – hij wilde graag wachten met het aan Will vertellen, aangezien die binnenkort zijn examens had.

Daarna vertrok hij.

Toen Delia de garagedeur hoorde dichtgaan, haalde ze voor het eerst adem in wat wel een uur leek, sinds ze het kantoor van de dokter had verlaten. Eén diepe ademhaling en alles was veranderd. Ze had haar breekpunt bereikt. Het was een onbeschrijflijk gevoel van pijn. Rauwe pijn.

Hoe was het mogelijk dat een paar woorden zoveel macht hadden? ‘Ik ben verliefd geworden op een ander.’ ‘Je hebt kanker.’

Delia voelde alle kracht uit haar lichaam wegsijpelen. Het lichaam dat ze zo goed had verzorgd, had haar in de steek gelaten. Er schuilde een vijand in die, als hij niet werd bestreden, haar het leven zou kosten.

De man van wie ze hield en die van haar hield, had haar in de steek gelaten. Het leven dat ze had gekend was voorbij.

Alleen en eenzaam sloeg ze haar handen voor haar gezicht en gaf zichzelf over aan de wanhoop. En ze huilde tot ze geen tranen meer had.

Rose Schrock reed met haar paard en wagen het parkeerterrein van Bent N’ Dent op en bond de teugels vast aan een paal. De late februarihemel was gevuld met donkere wolken, die sneeuw dreigden los te laten. Ze pakte een mand bij de deur en haastte zich met een boodschappenlijstje in haar hand de gangpaden door. De kaneel was op, terwijl ze die nodig had voor een taart voor de zondagsdienst, dus liep ze naar de kruidenafdeling. Ze voelde zich afgeleid door de aanhoudende zorgen over het onderhouden van haar gezin. Ze keek al dagenlang uit naar Plan B, maar er was niets gebeurd; er gloorde zelfs geen miniem sprankje van een idee aan de horizon.

Een Englische dame met potloodstreepjes als wenkbrauwen, vuurtorenrood haar en oranje lippenstift rond haar grote, witte tanden stond wijdbeens voor de kruiden en sloeg verrukte kreetjes over de lage prijzen. ‘Kijk hier eens naar, Tony’, riep de vrouw uit. ‘Maar vijftig cent voor een half pond versgemalen peper.’

Rose keek toe terwijl de vrouw haar karretje vol met kruiden laadde en voelde een steek van paniek. Neem alsjeblieft niet al het kaneel. Alsjeblieft, alsjeblieft, alsjeblieft …

Een Englische man kwam op de vrouw af. ‘Ik heb de kassière gevraagd naar plaatsen om in Stoney Ridge te overnachten’, zei hij tegen haar. ‘Ze zei dat er hier niets is. Geen herberg. Geen pension. Ze zei dat we dichter naar Lancaster toe moeten gaan.’ Hij zag er al net zo flamboyant uit als zijn vrouw, met een witte walrussnor onder zijn flinke neus en puntige cowboylaarzen aan zijn voeten.

‘Wat jammer’, zei de vrouw, die op haar tenen stond om bij de bovenste planken te kunnen. ‘Ik had het niet erg gevonden om hier wat langer te blijven om in de winkels te kunnen neuzen. Het voelt minder toeristisch dan andere plaatsen.’

Er begon iets te tikken in het hoofd van Rose. Het geluid was net zo levensecht als een klok.

De man keek toe hoe zijn vrouw het karretje vollaadde met kruiden. ‘Hebben we al die kruiden echt nodig? Je bakt niet eens.’

‘Ik kan ze weggeven’, antwoordde de vrouw. Ze duwde het karretje verder door het gangpad en haar man slofte achter haar aan.

Rose bekeek de kruiden die nog op de planken stonden: kardemom, kruidnagel, kerrie. Geen kaneel. Helemaal niets meer. Ze slaakte een zucht.

De man en de vrouw stonden in de rij voor de kassa. Rose ging achter hen staan en overwoog de vrouw te vragen of ze er bezwaar tegen had een van haar potjes kaneel af te staan. Eentje maar. ‘Het begint te betrekken buiten, Lois’, zei de man met een blik uit de voorruit van de winkel. ‘We moeten echt gaan. Het duurt misschien nog een tijdje voordat we een plek hebben gevonden om te overnachten en het wordt al laat.’

Tik, tik, tik. Het geluid in het hoofd van Rose werd luider.

‘Wat moeten we nu doen, Tony?’ De vrouw klonk nerveus. ‘Je weet dat je ’s avonds niet kunt rijden. En ik heb een verschrikkelijke hoofdpijn.’

Rose was plotseling alert. Het tikkende geluid in haar hoofd stopte en er begon een belletje te rinkelen.

Er was geen plaats in Stoney Ridge waar bezoekers konden overnachten. De radertjes in haar hoofd begonnen te draaien. Wat als zij een herberg zou beginnen in de boerderij? De kelder van de boerderij was bewoonbaar en had een eigen in- en uitgang. Hij stond vol met allerlei prullaria van Vera die haar schoonmoeder erfstukken noemde, maar kon worden leeggemaakt. En ze kon ontbijt voor de gasten klaarmaken. Rose kon goed koken. Dat had zelfs Vera gezegd, en dat was niet iemand die zomaar complimenten rondstrooide.

Maar zou de bisschop het toestaan dat er toeristen in de boerderij verbleven? Misschien was er wel een regel voor zoiets als dit. Misschien was dat de reden dat er geen pensions in Stoney Ridge waren. Wellicht, bedacht ze, is het beter om het niet eens te vragen. Het was eenvoudiger om zich achteraf te verontschuldigen. Bovendien leek bisschop Elmo een aardige man. Hij kon vast wel begrip voor haar situatie opbrengen. De kerk was goed voor hen geweest, maar ze moest een manier zien te vinden om haar gezin te kunnen onderhouden.

Zou een herberg genoeg in het laatje brengen om haar aanhoudende geldgebrek te compenseren? Ze betwijfelde het. Maar het zou in elk geval helpen.

Ze betaalde haar boodschappen met een stapeltje biljetten met een rubberen bandje eromheen dat ze in de zak van haar jurk bewaarde. Terwijl ze de tassen optilde, was het alsof er een last van haar schouders was gevallen. De beste remedie voor verdriet was iets doen. Haar ogen speurden de hemel af en vonden een kleine opening tussen de wolken waar de blauwe lucht te zien was. ‘Dank U’, zei ze met een grijns van oor tot oor. ‘Dank U voor Plan B.’

Ze rende naar de auto waar de man en vrouw hun boodschappen aan het inladen waren en nodigde hen uit om op de boerderij te overnachten.

2

De keuken rook net zo zoet en kruidig als met Kerstmis. Bethany Schrock haalde de taart uit de hete oven en zette hem op het aanrecht om af te koelen. Ze zag haar broertjes, Luke en Sammy, elkaar steelse blikken toewerpen en als vossen de lucht opsnuiven. Die jongens konden elk moment van de dag wel eten. Ze kraaiden van vreugde toen ze boter en poedersuiker mixte om glazuur voor de taart te maken. Maar toen Bethany hun vertelde dat ze tot na het diner moesten wachten voordat ze mochten proeven, betrokken hun gezichten. Uiteindelijk was ze het zo zat dat ze haar voortdurend voor de voeten liepen, dat ze hen naar boven stuurde om hun kamer op te ruimen.

Het grote nieuws van haar stiefmoeder was nog steeds niet helemaal tot Bethany doorgedrongen. Rose had bij de deur gestaan toen ze thuiskwam uit haar werk. Ze had haar verteld dat er Englische vreemdelingen zouden blijven overnachten. In Bethany’s kamer, nota bene! Rose had een idee gekregen om geld te verdienen: ze wilde een herberg van de kelder van de boerderij maken. Bethany wist dat Rose onder druk stond, maar nu leek het erop dat ze de kluts volledig kwijt was. Ja, de druk was haar duidelijk te veel geworden.

Rose was zo opgetogen geweest over het idee dat Bethany het niet had aangedurfd om alle redenen aan te dragen waarom dit niet zou gaan werken – hoe afschuwelijk het zou zijn als er vreemden door hun bezittingen neusden, hoe gemakkelijk haar broertjes konden worden beïnvloed door Englische gasten, hoe onmogelijk het was om Englische mensen tevreden te stellen. Dat wist ze uit eigen ervaring. Maar die informatie kon ze beter voor zich houden.

Bovendien leidde Rose’s enthousiasme over deze onderneming alleen maar tot uitstel van het onvermijdelijke – ze moesten terugkeren naar York County, waar ze thuishoorden. Waar Bethany thuishoorde. Waar haar vriendje, Jake Hertzler, woonde.

Boven zich hoorde ze het geluid van zware voetstappen. Die jongens kwamen en gingen maar. Ze konden nauwelijks een moment rust vinden.

Toen kwam Luke als een bezetene de trap af rennen, op de voet gevolgd door Sammy, die hem uit het raam dreigde te gooien. Ongeveer halverwege de trap struikelde Luke en hij tuimelde naar beneden. Met een bons landde hij op de grond, met zijn benen wijd, zonder zich nog te bewegen.

Bethany keek er vol afschuw naar en haastte zich naar hem toe. ‘Luke?’ Sammy holde de trap af en kwam naast zijn broer staan. Luke deed een oog open. ‘Sammy wil me uit het raam gooien.’

Sammy stampvoette. ‘Ik wist dat je maar deed alsof! Gemenerik!’

‘Niet schelden’, zei Bethany terwijl ze Luke overeind hielp. Ze wist zeker dat ze nog eens bezweek aan haar pogingen de jongens uit elkaar te houden. ‘Wat bezielt jullie?’

Sammy wees naar Luke. ‘Hij zei dat er een spook op zolder was. Hij zei dat hij een vrouw met vuurrood haar en lippen had gezien. En ze noemde hem “liefje”. Dat zei hij, Bethany. Hij is een liegbeest!’

Dit was een veel voorkomend scenario. Sammy en Luke scheelden nog geen twee jaar, maar Luke was langer, sneller en slimmer. Hij probeerde Sammy constant op stang te jagen en Sammy werd er helemaal gek van. Maar Bethany maakte zich geen zorgen over Sammy. Hij was dan misschien niet zo snel, maar hij had andere talenten. ‘Hij is geen liegbeest, maar hij heeft maar voor de helft gelijk. Er is daarboven een echtpaar. Ze hebben in mijn kamer geslapen. Rose heeft een stel bij Bent N’ Dent ontmoet en hen uitgenodigd om hier te komen logeren.’

‘Waarom heeft ze dat gedaan?’ vroeg Sammy.

Op dat moment kwam Rose de keuken binnen met een mandje eieren uit de kippenren aan haar arm en Mim in haar kielzog. ‘Ik heb ze in de winkel ontmoet’, zei Rose nadat ze snel de deur naar Mammi Vera’s kamer had dichtgetrokken. ‘Ze zochten een logeerplek en wij zijn mensen die andere mensen proberen te helpen.’ Ze zette het mandje op tafel.

Mim zag er geschokt uit. Bethany realiseerde zich dat Rose haar het nieuws over de herberg nog niet had verteld. Mims wenkbrauwen trokken fronsend samen. Het was een blik die Bethany maar al te goed kende. Mim was de meest praktische, redelijke van het gezin. Rose zei vaak dat als Mim een idee goedkeurde, het waarschijnlijk een behoorlijk goed idee was.

‘Jongens, gaan jullie de schapen naar de stal brengen voor de nacht’, zei Rose. ‘En de geiten ook. En doe de stallen goed dicht! We willen niet dat ze weer bij de buren ronddwalen. De meiden en ik gaan het eten klaarmaken.’ Luke en Sammy liepen naar buiten, tegen elkaar pochend hoe snel ze konden rennen. Ze keek hen door het raam na. ‘Bij die twee is alles een wedstrijd.’

Mim dekte de tafel en Bethany rolde het bladerdeeg uit, terwijl Rose wat kaas over de ovenschotel strooide en dat smolt onder de grill. Terwijl Rose het idee van de herberg aan Mim vertelde, was Bethany zwijgend bezig het deeg op de ovenplaat te leggen. Vanuit haar ooghoek waagde ze het een blik op Mim te werpen om te zien hoe ze het nieuws opnam. Mims ogen waren groot geworden achter haar dikke, ronde brillenglazen en ze knipperde snel, een teken dat ze ingespannen luisterde. Bethany had meermaals tegen haar gezegd dat ze daarmee moest ophouden – zo leek ze wel een baby-uil. Maar Mim kon degene zijn die Rose terecht zou wijzen. Zij kon de leider zijn van de campagne om dit stompzinnige idee de wereld uit te helpen. Ja, dat was zij.

Rose haalde de ovenschotel onder de grill vandaan. Bethany, wil jij dit dienblad alsjeblieft naar Lois en Tony brengen? Ik heb gevraagd of ze met ons mee wilden eten, maar Lois heeft hoofdpijn.’ Ze begon het gerecht op twee borden te scheppen.

Het zijn vreemden! Bethany wilde het zeggen, maar bedacht zich. Ze ging ervan uit dat het vanzelf zou blijken een slecht idee te zijn. Maar toch, als Bethany iets zou zeggen, dan was het dit:

Rose, je weet helemaal niets over ze. Er wordt altijd gezegd dat Amish te naïef zijn, te goed van vertrouwen, en jij bewijst alleen maar dat dat waar is. Je hebt die mensen ontmoet bij de Bent N’ Dent. We weten niets meer van ze dan dat die vrouw veel te veel parfum gebruikt en dat de kamer daardoor nu een uur in de wind stinkt. Dat is waarschijnlijk ook de reden dat ze zich niet goed voelt. Ze wordt ziek van haar eigen parfum. Wacht maar af – ik word ook ziek, alleen maar omdat haar parfum de lucht in mijn kamer vergiftigd.

Rose legde een warm broodje op elk bord, schepte op elk ervan een stuk taart en gaf haar het dienblad. Bethany zuchtte vermoeid.

‘Bethany, het zijn aardige mensen’, zei Rose, die haar gedachten las. ‘Lopen!’

Bethany wierp een steelse blik op haar zus. Mims bril was beslagen; dat was altijd een teken dat ze diep nadacht. Kom op, Mim, zeg het nu maar. Houd je niet in, dacht Bethany. Noem alles wat er mis is met nieuwe ideeën, zoals je altijd doet. Ze kon op Mim rekenen. Haar halfzusje hield niet van verandering.

Mim sperde haar grijze ogen wijd open en haalde diep adem. ‘Ik denk dat dit weleens zou kunnen werken.’

Bethany kneep haar ogen dicht. Zoals gewoonlijk zou zij degene moeten zijn die het gezin hieruit redde. Nu Tobe weg was, was zij de oudste, dus het meest verantwoordelijk.

Ze keek haar stiefmoeder aan, die er zo hoopvol uitzag. Ze zag er zelfs weer jong uit. Haar enthousiasme was terug. Het was bijzonder triest dat Bethany degene was die dit moest zeggen. Maar iemand moest het doen. ‘Rose, heb je Mammi Vera hier al over gesproken? Het is tenslotte haar huis.’

De volgende ochtend hoorde Rose vanaf de veranda de schrille stemmen van haar zoons uit de schuur komen. Ze hoopte maar dat Vera het niet hoorde. Het had enige moeite gekost om ervoor te zorgen dat Vera niet in de gaten kreeg dat er vannacht Englische mensen in huis waren geweest. Maar het was verrassend goed afgelopen. Ze had niet hoeven liegen – moge God haar vergeven dat ze zoiets zelfs maar dacht. Lois had gisteravond hoofdpijn gehad en was boven gebleven. Ook Vera was de hele avond in haar kamer gebleven en had vanmorgen uitgeslapen.

Luke en Sammy gaven Tony en Lois een rondleiding over het erf en waren bij de paardenweide aangekomen. ‘Silver Girl hoeft me alleen maar te zien. Als ik dan fluit, komt ze meteen aan galopperen’, vertelde Sammy hun. ‘Zo’n braaf paard is het.’ De manier waarop hij dat zei, met zoveel bewondering op zijn kleine gezicht, deed Rose smelten. Haar jongste zoon groeide zo snel op.

Silver Girl was een drachtige merrie, die binnenkort moest bevallen. Rose had haar voor een schijntje gekocht van Galen King, hun buurman, die bekendstond om zijn kennis van paarden. Twee voor de prijs van een, had Galen gezegd. Dat was aardig van hem geweest. Flash, Vera’s trekpaard, begon op leeftijd te komen en hij had tegen Rose gezegd dat hij het veulen zou trainen om over een paar jaar de plaats van Flash in te nemen.

Eerst had alleen de naam Flash bij Rose de alarmbellen al doen rinkelen. Ze was niet bepaald bedreven geweest in het rijden met paard en wagen. Ze had een paard nodig dat niet op hol zou slaan of steigeren. Galen had haar verteld dat de naam afkomstig was van de witte bles die over zijn hoofd liep. Het vertrouwen van Rose in Flash en haar rijvaardigheid waren inmiddels toegenomen. Toch reed ze nog steeds niet in het donker, ondanks dat Galen haar ervan verzekerd had dat Flash de wagen zelf kon besturen. Ze was niet vergeten dat ze Galen ooit tegen de jongens had horen zeggen: ‘Es is em beschde Gaul net zu draue.’ Zelfs het beste paard mag je nooit vertrouwen.

Tony legde de koffers in de kofferbak van de auto terwijl Lois verder kletste met de jongens. Rose veegde haar handen af aan haar schort en haastte zich naar Lois toe om haar te verlossen van de eindeloze complicaties die een gesprek met Luke en Sammy altijd veroorzaakte.

‘Wie is ook alweer de oudste van jullie?’ vroeg Lois aan de jongens.

‘Ik’, antwoordde Luke snel. ‘Bijna twee jaar. En ik ben ook groter.’

‘Nietes’, zei Sammy, die op zijn tenen was gaan staan. ‘Kijk eens hoe kort dat broek is.’

‘Die broek’, corrigeerde Rose hem. Maar hij had gelijk. Zijn smalle enkels waren zichtbaar. Nog iets om aan haar takenlijst toe te voegen – Sammy’s broekspijpen verstellen.

Toen Lois en Tony aan Rose vroegen hoeveel ze rekende voor een overnachting en twee maaltijden, keek ze hen nietszeggend aan. Ze had er niet eens over nagedacht wat ze haar gasten moest laten betalen. Tony stopte haar een biljet van honderd dollar toe en zei dat ze haar altijd dankbaar zouden zijn. Ze was er blij mee, het speet haar het te moeten aannemen, het luchtte haar op dat ze weer wat rekeningen kon betalen en verafschuwde het feit dat ze het nodig had, allemaal tegelijk.

Tony zei dat wanneer het nieuws van Rose’s verrukkelijke bosbessenbrood eenmaal was uitgelekt, ze de poorten maar beter gesloten kon houden. ‘Straks staat iedereen op je deur te bonzen.’

Dat betwijfelde Rose, maar het was een leuke gedachte. Lois omhelsde Rose en gaf haar een potje kaneel. ‘Een klein vogeltje dat Bethany heet, heeft me verteld dat je dit nodig hebt.’

Ze zwaaide Lois en Tony uit toen die over de oprijlaan wegreden. Het had goed uitgepakt, haar uitnodiging aan het echtpaar om bij haar te overnachten. Rose had zich gisteravond in bed rustiger gevoeld dan in heel lange tijd.

Ze snoof de geur van de kaneel op. Een vogeltje dat Bethany heet? Aan de uitdrukking op Bethany’s gezicht toen ze met het dienblad naar boven liep te zien, had Rose gedacht dat ze in een oogwenk weer beneden zou zijn. Maar niets was minder waar. Bethany bleef boven met hen praten totdat het eten op tafel stond.

Rose glimlachte. Ze had het gemakkelijker met Mim – die zei precies wat ze dacht. En het was nog steeds een jong meisje. De jongens? Ze kon hun gedachten lezen. Maar bij Bethany had Rose altijd het gevoel dat haar gedachten twee kanten op konden gaan, en Rose wist nooit welke richting ze had genomen. Ze kon nooit voorspellen wat Bethany zou zeggen of doen.

Neem nu gisteravond. Rose wist niet waarom Bethany zo fel tegen het idee was geweest om een herberg in de boerderij te beginnen. Ze had gedacht dat Mim met een lijst bezwaren zou komen, eerlijk als die altijd was. Mim was de pessimist van het gezin – een eigenschap die ze met Vera gemeen had. Elke picknick zou door regen in het water vallen, elk glas was halfleeg. Vera was pas vierenzestig, maar kampte al met klachten door haar hoge leeftijd sinds ze vijfendertig was. Mim en Vera zouden een goede band moeten hebben, omdat ze dingen op dezelfde manier zagen. Toch was dat niet zo. Er was vaak een spanning voelbaar tussen hen. Misschien leken ze juist te veel op elkaar? Bethany was de tegenpool van Vera – en toch was zij degene die er het minst moeite mee leek te hebben om met haar om te gaan.

Bethany was intelligent en koppig. Ze deed dingen en dacht er pas achteraf over na. Impulsiviteit was op zich geen slechte eigenschap, maar wanneer je dat mengde met een schoonheid die een meisje niet hoorde te bezitten … en daar een scheutje van haar gebrek aan inschattingsvermogen aan toevoegde – help! – Rose maakte zich onophoudelijk zorgen over haar.

Ze was zich er terdege van bewust dat Bethany hoop bleef koesteren dat ze zouden terugkeren naar hun vorige woonplaats, terug naar Jake Herzler. Dat was een aardige knul, charmant en grappig, maar Rose had er altijd aan getwijfeld of Jake wel net zo smoorverliefd op Bethany was geweest als zij op hem. Ze had gehoopt dat Bethany’s verliefdheid zou wegebben, dat ze niet bleef hopen op een terugkeer naar hun oude stad. Bovendien, ze hadden geen huis meer om naar terug te gaan. Vera’s boerderij was de enige plaats waar ze nog terechtkonden. Bethany, die nu negentien was, zou begrip moeten hebben voor hun omstandigheden. Maar misschien verwachtte ze wel te veel van haar. Een groot deel van Bethany’s charme was het feit dat ze altijd optimistisch was. In dat opzicht leek ze op Dean.

Ze dacht terug aan het moment dat Dean Jake in dienst had genomen, bijna twee jaar geleden. Was het al zo lang terug? Jake had een achtergrond als boekhouder en was geniaal met getallen. Rose had zich afgevraagd hoe slim het was om iemand in dienst te nemen – zelfs een flexarbeider – terwijl de winstmarge van het bedrijf zo laag was. Schrock Investments had meer dan zes procent dividend per jaar betaald totdat de recessie toesloeg. Toen betaalden diezelfde investeringen nog maar nauwelijks één procent uit en had Dean alles op alles moeten zetten om dat dividend op peil te houden. Hij verzekerde haar dat nu Jake het papierwerk afhandelde, hij en Tobe de handen vrij hadden om meer investeerders te zoeken. ‘Het is de oplossing voor onze financiële problemen’, had hij gezegd. ‘Door een toename van investeerders kunnen we het hoofd boven water houden. Zo kunnen we deze crisis doorkomen, tot het economische klimaat weer aantrekt.’ Hij had met zijn vingers geknipt om aan te geven hoe snel dingen konden veranderen.

Rose was nieuwsgierig, bijna wantrouwig geweest. Het leek haar een beetje vreemd – alsof ze het geld van de nieuwe investeerders gebruikten om te voorkomen dat de oude investeerders zouden weglopen. Het leek alsof ze hiermee niet tot de kern van het probleem kwamen – de investeringen leverden niet meer zoveel op. Maar wat wist zij ervan? Ze vroeg Dean er niet meer naar. Nu wilde ze dat ze dat wel had gedaan.

Harold, hun grote haan, paradeerde langs het kippenhok, opgeblazen en arrogant. Rose bracht Silver Girl naar het achterste weiland, zodat ze kon grazen in de ochtendzon. Ze streek met een hand over de gezwollen buik van het dier. Toen ze de halster af deed, zag ze haar buurman, Galen King, die hun afgedwaalde geit door een opening tussen de erven probeerde te duwen. Ze haastte zich naar hem toe.

‘Sorry, Galen!’ De jongens waren vergeten de geit die nacht binnen te zetten. In hun optiek was hij nooit lastig te vangen, dus namen ze niet de moeite hem vast te binden. De geit bleef altijd in de buurt van iets groens om op te knabbelen. Helaas was dat meestal Galens tuin.

Galen joeg de geit rustig het weiland in, zoals paste bij een man die met dieren werkte en wist dat hij hen beter niet bang kon maken. Hij knikte naar de drachtige merrie. ‘Hoe gaat het met haar?’

Over haar schouder wierp ze een blik op Silver Girl. ‘Prima. Ze moet pas over een maand bevallen.’ Verderop begon Harold luidkeels te kraaien.

‘Die haan denkt dat hij de koning van de wereld is en dat iedereen dat moet weten.’ Galen draaide zich naar hem om en zette zijn handen rond zijn mond. ‘Graeh net zu gschwind, Harold. Niet te vroeg kraaien.

Rose grinnikte. Galen, die donker en gespierd was, had iets kalms en bedachtzaams over zich – totdat hij een van zijn zeldzame glimlachjes prijsgaf. Hij woonde al jaren naast Vera, maar tot vorig jaar had Rose hem nooit ergens anders over gesproken dan over het weer of paarden. Hij was niet bijzonder spraakzaam, maar ze had gemerkt dat zijn woorden altijd iets goeds bevatten – als een glas ijskoude limonade op een snikhete zomerdag. Rose schermde haar ogen af en keek naar de kraaiende haan, die nu over het dak van het kippenhok flaneerde. ‘Soms vraag ik me af of we niet allemaal een beetje zoals Harold zijn. Het echte leven rondom ons gaat verder terwijl wij over onze erven paraderen en denken dat wij alle touwtjes in handen hebben.’

Terwijl ze dat zei, draaide ze zich om en keek Galen aan. Ze zag zijn blik snel naar de heuvels achter de boerderij glijden, alsof hij werd betrapt terwijl hij naar haar keek.

‘Rose, ik heb net een paar nieuwe volbloeden gekocht van de racebaan. Daar wil ik trekpaarden van maken. Ze zijn ontzettend schrikkerig. Ze steigeren al bij het minste of geringste.’

‘O’. Rose trok het hek van het weiland achter zich dicht. Ze wilde Galen laten zien dat ze de hekken hier soms wel dichtmaakten. ‘We zullen erop letten dat de geit niet meer wegloopt.’

Galen knikte kort. Daar was hij voor gekomen.

‘Heeft de geit voor problemen gezorgd?’

Galen haalde even zijn schouders op. ‘Alleen het gebruikelijke. Hij houdt van de composthoop.’

‘Ik zal de jongens sturen om het op te ruimen.’

Hij schudde zijn hoofd. ‘Niet nodig. Naomi stond het al bij elkaar te harken toen ik de geit ging terugbrengen.’ Hij sloeg zijn armen over elkaar. ‘Weet je zeker dat je een geit nodig hebt, Rose?’

Nee, ze had geen geit nodig. Net zo min als twaalf nukkige kippen. Of vijf schapen. Maar ze had vooral geen geit nodig. Een geit was alleen maar lastig. Ze zou willen dat ze het dier kon verkopen, of gewoon weggeven, maar Dean had hem in een opwelling voor de jongens gekocht. Rose had het hart niet er afstand van te doen. Ze kon hem Luke en Sammy niet afpakken. Maar dat was te ingewikkeld om aan Galen uit te leggen. ‘Ik heb Naomi al een tijdje niet meer gezien. Is alles goed met haar?’

Naomi was Galens zeventienjarige zusje, een nakomertje, het enige kind dat nog thuis woonde. Ze had last van ernstige migraine, waardoor ze soms dagenlang aan bed was gekluisterd. Galen was erg beschermend ten opzichte van haar. In de kerk werd vaak stilletjes gegrapt dat als Naomi nieste, Galen alles uit zijn handen liet vallen en met een zakdoek naar haar toe rende. ‘Ze heeft de afgelopen paar dagen hoofdpijn gehad, maar vandaag gaat het weer beter.’

Hij wilde weggaan, dus zei ze snel: ‘Wil je misschien een kopje koffie? Ik heb net een verse pot voor Vera gezet.’

‘Kan niet.’ Hij had het druk, zoals gewoonlijk.

Rose wist dat Galen niet rustig zou gaan zitten om koffie te drinken. Maar ze wilde hem spreken en riep hem snel na, voordat hij tussen de struiken verdween. ‘Galen, mag ik je advies ergens over vragen? Een zakelijke aangelegenheid?’

Hij stopte en draaide zich om. Hij zei niets, maar luisterde.

‘Ik denk eraan om een herberg van de kelder te maken’, vervolgde ze. ‘Als bedrijf.’

Galen dacht even na. ‘Waarom zou je je zoiets op de hals willen halen? Er ligt al zoveel druk op je.’

Door de rechtszaak die haar boven het hoofd hing, bedoelde hij. Doordat ze kinderen thuis had, vooral twee kleine jongens, die constant in de gaten moesten worden gehouden. Door een schoonmoeder die ziek was.

‘Nou … het is een manier om mijn gezin te kunnen onderhouden.’ Ze beet op haar lip terwijl ze op zijn reactie wachtte.

Hij hield zijn hoofd schuin en keek haar onderzoekend aan. ‘Ik begrijp het.’ Maar zijn gezicht maakte duidelijk dat hij er helemaal niets van begreep.

De moed zakte Rose in de schoenen. Ze had er niets over moeten zeggen. Ze bereidde zich erop voor dat hij haar zou gaan vertellen dat ze geen flauw idee had waar ze mee bezig was. En was dat geen feit?

Wat als Galen iets tegen bisschop Elmo zou zeggen? Tegen anderen? Ze was er niet klaar voor om hierover te discussiëren. Het laatste wat ze nodig had was wel een nieuwe reden voor de mensen om haar met wantrouwen aan te kijken. Ze kon het zich niet veroorloven om fouten te maken in deze nieuwe gemeenschap. Waarom was ze er tegen Galen over begonnen? Ze waren buren, niets meer dan dat. Hij was altijd aardig voor haar geweest, op zijn eigen, rustige manier, vooral na wat er met Dean was gebeurd. Maar ze kon niet verwachten dat hij haar advies zou geven. Alsjeblieft, die man had zelf al genoeg aan zijn hoofd met de broze gezondheid van zijn zusje.

‘Waarom?’

Had ze dat net niet al tegen hem gezegd? ‘Om van te kunnen leven.’

‘Nee’, zei Galen gedecideerd, bijna ongeduldig. ‘Nee, er moet meer achter zitten.’

De afgelopen zeven maanden waren moeilijk geweest. Ze had moeten accepteren dat ze weduwe en alleenstaande moeder was geworden. Ze wist dat het tijd was om verder te gaan met haar leven.

‘Er is een reden dat je hier in Stoney Ridge bent. Is dat de reden?’

Rose zag haar schoonmoeder op de veranda van het huis staan. Het eenvoudigste antwoord op Galens vraag was dat ze hier voor Vera waren. Lange tijd stond de oudere vrouw daar maar, uitkijkend over het erf en de weilanden, met een ietwat verwarde uitdrukking op haar gezicht. Rose zag dat ze zich omdraaide en het huis weer binnenging en bezorgdheid stak de kop op. Vera werd met de dag vergeetachtiger.

Galen schraapte zijn keel. ‘Er zijn vast wel honderden manieren om brood op de plank te krijgen die eenvoudiger zijn dan een pension te beginnen. Denk eens na. Waarom wil je dit nu echt doen?’ Zijn stem klonk dringend. ‘Hoe ben je om te beginnen op het idee gekomen?’

Rose deed haar ogen dicht en vormde het plaatje in haar hoofd. ‘Ik heb altijd gewild dat mensen naar mijn huis zouden komen, om er verfrist en uitgerust weer vandaan te gaan. Ik vind het heerlijk als er mensen aan mijn keukentafel zitten te eten. Dan voel ik me zo goed vanbinnen.’

Er ging een rilling van ongemak door haar heen. Ze keek omlaag en zag haar eigen vingers die aan haar schort frunnikten. Galen bleef haar aankijken, wachtend tot ze verderging. Ze voelde hem bijna haar ziel binnendringen.

‘Het idee staat me aan’, vervolgde ze. ‘Het lijkt me geweldig om een plek te creëren waar mensen op adem kunnen komen en zich welkom voelen. En ik moet echt een manier vinden om geld te gaan verdienen. Ik wil niet in de stad gaan werken, zodat de jongens in een leeg huis thuiskomen.’ Niet helemaal, trouwens. Vera zou er zijn. Bijna leeg.

Ze keek hem onzeker aan.

Hij glimlachte langzaam, vriendelijk. ‘Nou, laten we in de kelder gaan kijken om te zien wat je daarvoor nodig hebt.’