In de serie De herberg op Eagle Hill verscheen eerder:

Waar wonderen gebeuren

De herberg op Eagle Hill – 2

Op zoek

naar

Antwoorden

Suzanne Woods Fisher

Uitgeverij Het Zoeklicht

Postbus 99

3940 AB Doorn

Cover design: Smartt Guys design

Cover photo: Steve Gardner / Pixelworks Studio

Engelse uitgave:

Copyright © 2014 by Suzanne Woods Fisher

Originally published in English under the title The Calling by Revell, a division of Baker Publishing Group, Grand Rapids, Michigan, 49516, U.S.A.

All rights reserved.

Nederlandse uitgave:

© 2016 Uitgeverij Het Zoeklicht – Doorn

ISBN 9789064512315

Ebook: 9789064510687

Vertaling: D. Beentjes

Opmaak: TMgraphics.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen, of op enige andere manier zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever. Voor recensies mogen korte bloemlezingen worden gebruikt.

All rights reserved. No part of this publication may be reproduced, stored in a retrieval system, or transmitted, in any form or by any means, electronic, mechanical, photocopying, recording, or otherwise, without the prior written permission of the publisher. The only exception is brief quotations in printed reviews.

Opgedragen aan mijn jongste zoon Tad,

die zich rond Kerstmis 2012 door het eerste

slordige concept van dit manuscript heeft geworsteld

terwijl hij ’s nachts zijn pasgeboren nichtje in slaap wiegde.

1

Wat Bethany Schrock betrof, was deze zomer heter dan een vuurpijl die aan beide kanten was aangestoken. Ze had geen enkel bezwaar tegen een verfrissende regenbui, dacht ze terwijl ze de stijve linten van haar gebedskapje lospeuterde en over haar schouders zwaaide. Maar de warmte hield Stoney Ridge stevig in zijn greep. Des te meer reden om aan het werk te gaan in de koele kelder van het Zusterhuis.

Onder aan de keldertrap hield ze de olielamp omhoog om rond te kunnen kijken in de stoffige ruimte vol spinrag. Ze zuchtte. Er lag hier zo mogelijk nog meer rommel dan in de rest van het huis. Ze was nu al weken bezig om wat orde in het Zusterhuis te scheppen, maar het leek niet meer dan een druppel op een gloeiende plaat. Sylvia, de jongste van de vijf bejaarde zussen die in het Zusterhuis woonden, had gezegd dat ze prima werk verrichtte en dat ze niet begrepen hoe ze zo snel kon werken. ‘Je bent een doorzetter, jongedame’, had Sylvia haar gecomplimenteerd.

Bethany had voldaan geglimlacht omdat Sylvia zo tevreden was. Ze had doorzettingsvermogen altijd een nogal onaantrekkelijke karaktereigenschap gevonden, maar in het Zusterhuis was het waardevol gebleken. ‘Dank je’, had ze tegen Sylvia gezegd. ‘Het is gemakkelijk als je weet hoe je dingen moet ordenen.’

De zussen wisten dat niet. Ze hadden dringend behoefte aan iemand met doorzettingsvermogen gehad nadat de diaken hen er vriendelijk aan had herinnerd dat het hoog tijd was dat de dienst weer eens in hun huis zou plaatsvinden. Al jaren. Eerst moesten ze hun huis opruimen, hadden ze met hun liefste glimlach geantwoord. En dat was nu Bethany’s taak.

Jimmy Fisher had de zussen een groot plezier gedaan door hun aan te raden Bethany in dienst te nemen om hun huis netjes te maken. Als hij er niet nog arroganter van werd, zou ze hem dat misschien ooit nog eens vertellen.

Maar ze zou hem niet vertellen hoe hard ze het nodig had om te werken en afleiding te hebben van de puinhoop die ze van haar leven had gemaakt. Ze kon er met haar hoofd nauwelijks bij dat ze nog geen vier weken geleden op het punt had gestaan om van huis weg te lopen met Jake Hertzler, totdat ze ontdekte dat hij niet was wie hij beweerde te zijn. In de verste verte niet. Het was een vals onderkruipsel. Niets meer dan dat.

Uiteindelijk, zoals haar stiefmoeder Rose haar vaak in herinnering bracht, was ze niet met Jake weggelopen. Ergens diep vanbinnen had ze wel beter geweten, dacht Rose. Haar oma, die van nature minder vergevingsgezind was, had een exemplaar van Leidraad voor de deugdzame jonge vrouw uit 1948 op Bethany’s kussen gelegd, een weinig subtiele hint op haar rampzalige beoordelingsvermogen wat mannen betrof. Bethany overwoog het boek in de haard te gooien.

Ze duwde en trok voorzichtig aan dozen om een pad naar het kleine raam te creëren. Ze had frisse lucht nodig in deze bedompte, vieze kelder. Met haar handen op haar heupen keek ze om zich heen en vroeg zich af waar ze mee moest beginnen.

De zussen waren vanmiddag naar hun quiltclub in het huis van Naomi King, iets wat Bethany prima uitkwam. Ze ging veel liever aan de slag zonder dat ze in de buurt waren. Vanmorgen had haar jongere zus Mim nog gevraagd of ze het vervelend vond om voor zulke stokoude vrouwen te werken.

Het klopte dat ze oud waren. Ella, de oudste, was de negentig al gepasseerd. Sylvia, de jongste, was begin tachtig. Fannie, Lena en Ada zaten daar ergens tussenin. Maar het waren lieve vrouwen die nooit waren getrouwd en hun hele leven bij elkaar hadden gewoond.

Nee, Bethany vond het niet vervelend dat ze oud waren. Wat ze vervelend vond, was dat ze zo buitengewoon slordig waren. Ja, het leverde werk op en ja, de zussen betaalden haar goed. Maar het was geen eenvoudig werk. Deze oude zussen bewaarden alles. Echt alles!

Het uitruimen en schoonmaken van het Zusterhuis schoot nauwelijks op en dat had twee redenen. De eerste was het feit dat de zussen zich er maar mee bleven bemoeien. Ze snuffelden voortdurend in Bethany’s drie dozen: bewaren, weggooien, weggeven. Vooral in de doos met spullen om weg te geven, waren ze erg geïnteresseerd. Op de een of andere manier werd bijna alles wat Bethany erin gooide, stilletjes verplaatst naar de doos met spullen die bewaard moesten worden.

De tweede reden dat het opruimen langzamer ging, was Bethany zelf. Er viel van alles te ontdekken, vooral in de kelder. Nieuwsgierig als ze was, nam ze de tijd om allerlei wonderbaarlijke dingen te bestuderen die ze nooit eerder had gezien – schatkisten vol chique oude kleding, parasols met plooiranden, kanten lingerie. Wie had ooit kunnen denken dat deze oude zussen zo’n exotisch verleden hadden? Wat opwindend! En zorgwekkend.

Ze zorgde ervoor dat de lingerie helemaal onder in de doos met spullen om weg te geven belandde. Ze mochten absoluut niet eindigen op een rommelmarkt in de tuin van de zussen. Dat zou kunnen leiden tot geruchten dat de zussen gevallen vrouwen waren. Losbollen, zonder enig berouw. Ze zag de zure uitdrukking op het gezicht van haar oma al voor zich terwijl die in een doos met korsetten van de vrouwen rommelde. Voor je het wist, zouden de oude zussen voor in de kerk op hun knieën zitten om ten overstaan van de gehele gemeente hun zonden te belijden en te beloven hun leven te beteren. Afschuwelijk!

Nou ja, het deed er ook niet toe. Het geheim van de zussen was veilig bij haar.

Het was fascinerend om een kijkje te nemen in de levens van deze oude vrouwen. Er waren oude kranten en stoffige boeken, dozen met kleding, oude quilts en zelfs een oud dagboek. Er was een kistje met kleine flesjes met vloeistof. Bethany had gehoopt dat er parfum in zat, dat ze nog een geheim van de gevallen zussen had ontdekt. Maar toen ze er eentje openmaakte, rook het naar een geneesmiddel. Een sterke, mierzoete geur.

Ze kwam ook een zwartleren kist tegen, die onder de andere dozen in de hoek van de kelder stond. Zo te zien was hij al in geen jaren meer aangeraakt. De leren riemen waren gebarsten en droog en de koperen spijkers erin waren zwartgeblakerd. Ze probeerde erin te gluren, maar het deksel zat vast, dus stak ze er een oude haardpook tussen en wurmde hem daarmee open. Ze keek erin en kwam met een schok omhoog. Er kroop een rilling langs haar ruggengraat en het zweet op haar huid werd ijskoud. Ze was vrij nuchter, in tegenstelling tot haar vriendin en buurvrouw Naomi King, die overal geesten, engelen en demonen dacht te zien. Maar dit … dit!

Verdraaid!

Geschokt deinsde ze achteruit, richting de trap. Het beeld van wat ze in de koffer had aangetroffen, stond op haar netvlies gegrift. Menselijke botten, waaronder twee schedels, die haar met hun lege oogkassen hadden aangestaard. Ze vloog de keldertrap op, terwijl ze Jimmy Fisher in gedachten uitfoeterde.

Het was zo warm dat Jimmy Fisher had gewacht tot de zon begon te zakken voordat hij begon met de training van de nieuwe vosruin die Galen King had gekocht. Het asfalt was zo heet dat je er een ei op kon bakken en ze zouden het niet lang uithouden, maar hij wilde zien hoe de ruin op voorbijrijdende auto’s reageerde.

In de middagen gaf zijn werkgever en partner, Galen King, Jimmy conditioneringsoefeningen om met een paar van de paarden te doen. Eerst was Jimmy nerveus geweest als Galen toekeek terwijl hij met een paard bezig was. Galens zwijgzaamheid had hem op de zenuwen gewerkt en hij raakte helemaal de draad kwijt. Hij had het gevoel dat Galen zo staarde omdat hij iets deed wat moest worden gecorrigeerd. Maar de ene na de andere middag verstreek en Galen bleef alleen maar toekijken.

Vandaag had Galen hem opgedragen met de ruin naar de weg te lopen om hem aan het verkeer te laten wennen. De meeste racepaarden waren aan onverwachte dingen gewend – herrie, plotselinge bewegingen – maar hun reactie was het op een lopen zetten, zo snel mogelijk, naar de finish. Dat mocht een trekpaard nooit doen en dat was dan ook hun voornaamste doel: jonge, afgedankte racepaarden trainen om wagens te trekken. Vandaag was de eerste keer dat Galen niet vanaf een afstandje toekeek en Jimmy wilde het niet verpesten. Hij liep bijna een half uur met de ruin langs de weg op en neer, in de hoop dat er een auto of truck zou langsrijden. Natuurlijk gebeurde dat niet. Net toen hij overwoog naar een drukkere weg te gaan, zag hij Bethany Schrock woedend op haar step komen aanstuiven.

Toen ze bij hem in de buurt kwam, sprong ze van haar step af en liet die met een knal op de grond vallen. De ruin maakte een sprongetje van schrik. Ze kwam met een priemende vinger op Jimmy af. ‘Ik had het kunnen weten! Ik had kunnen weten dat ik niet moet luisteren naar iemand die zulke mooie praatjes heeft als jij. Je probeerde me er gewoon in te luizen!’

Ze was zo mooi. Misschien wel de mooiste die hij ooit had gezien. Met dat warrige maar glanzende zwarte haar, dat nooit lang onder dat vastgespelde gesteven gebedskapje bleef zitten. Ze had hoge, uitstekende jukbeenderen en een puntige kin die haar gezicht hartvormig maakten. Haar huid zag eruit als vers geklopte slagroom. Ze had lange, lenige benen, maar was beslist geen teer poppetje. Ze straalde zelfvertrouwen en kracht uit, zelfs arrogantie.

Na een moment van stilte antwoordde Jimmy: ‘Eh, ik volg je niet.’

‘Die zussen! Ze zijn helemaal kierewiet! Ze hebben een kist met botten in hun kelder staan. Botten van mensen! Vermoorden ze soms mensen en stoppen ze die dan in kisten? Waarom heb je me een baan in een gekkenhuis bezorgd? Je lijkt wel niet goed bij je hoofd. Vind je dit soms grappig? Want dat is het helemaal niet, Jimmy Fisher!’ Ze had haar handen op haar heupen gezet en keek hem woedend aan.

Jimmy probeerde te begrijpen wat ze zei, maar werd voortdurend afgeleid door zondige gedachten die hij vanavond zou moeten belijden, verlangens waar hij niet eens aan hoorde te denken.

Bethany Schrock intrigeerde hem. Maar er waren genoeg aantrekkelijke meisjes in Stoney Ridge. Als hij aandacht wilde, hoefde hij alleen maar naar een jeugdbijeenkomst te gaan. Er waren daar genoeg knappe meisjes die hem dat maar al te graag wilden geven.

Waarom zij? Waarom dat felle, heetgebakerde meisje? Waarom nu?

De antwoorden op die vragen had hij net zo min als dat hij wist hoe hij verkeer naar deze weg kon leiden om dit paard aan onverwachte herrie te laten wennen.

Het was iets in haar ogen, bedacht hij. Ze waren zo donker en intens. Ja, ze was aantrekkelijk, maar vooral de intensiteit in haar blik sprak hem aan. Haar ogen leken bodemloze poelen met daarin een zekere kwetsbaarheid. Het was iets wat ze voortdurend uitstraalde. Verlorenheid. Eenzaamheid. Verwarring misschien zelfs.

Het was niet alsof Jimmy niet terughoudend ten opzichte van Bethany was. Hij had genoeg bedenkingen. De voornaamste reden dat hij afstand probeerde te bewaren, was dat ze van plan was geweest om ervandoor te gaan met Jake the Snake. Hoewel Jimmy van nature vergevingsgezind genoeg was, was hij voor geen enkel meisje bereid op de tweede plaats te komen. Toegegeven, Bethany had Jake uiteindelijk afgewezen, maar Jimmy wilde het hele hart van een meisje. Niet het restant ervan.

‘Kalm aan’, zei hij op een toon alsof hij over het weer praatte, terwijl hij probeerde niet naar haar roze lippen en diepe blos te staren. ‘Wat het ook is, het is vast een misverstand.’

Dat maakte haar nog bozer. Hij legde een vinger op haar lippen, maar ze duwde hem woedend van zich af. ‘Ik ben niet een van je paarden! Je kunt me niet sussend toespreken en verwachten dat je me daarmee voor je wint!’ Ze stampte zo hard op de grond dat de ruin steigerde.

Jimmy hield de leidsels stevig vast. Hij streelde het dier en praatte er zachtjes tegen. Toen de ruin tot rust was gekomen, richtte hij zijn aandacht weer op Bethany. ‘Kalmeer nu eens en begin bij het begin.’ Hij probeerde zelf ook rustig te blijven, maar wel beslist. Zoals hij ook tegen deze schichtige ruin sprak.

Ze had naar de ruin staan kijken, maar na deze woorden draaide ze zich zo snel naar hem om dat de linten van haar kapje dansten. Ze wierp hem een indringende blik toe, die zowel beschuldigend als angstaanjagend was. ‘Probeer jij maar eens rustig te doen als je net een kist hebt opengemaakt waarin een skelet ligt! Met twee schedels. Vier starende oogkassen!’

De ruin legde zijn oren plat in zijn nek bij Bethany’s luide stem. Jimmy verstevigde zijn greep en bleef het dier met een schuin oog in de gaten houden.

Als ze nog langer zo bleef krijsen, zou dit paard niet meer te houden zijn.

Bethany huiverde. ‘Ik doe nooit meer een oog dicht.’ Ze was woest. Ze stond met kaarsrechte rug tegenover hem, haar kin op die arrogante manier in de lucht gestoken. Maar ze schreeuwde in elk geval niet meer.

‘Misschien is er een verklaring voor. Heb je de zussen ernaar gevraagd?’

‘Nee, natuurlijk niet. Ze waren niet thuis.’ Ze sloeg haar armen over elkaar. ‘Ze zijn bijna nooit thuis. Ik weet niet wat ze allemaal doen, maar in elk geval niet hun huis schoonmaken.’ Er borrelde een lachje in haar keel op. ‘Bovendien, waarom zou ik vertellen dat ik weet dat ze mensen hebben vermoord en in kisten gestopt? Ik ben niet achterlijk.’ Ze wierp hem nog een laatste minachtende blik toe en liep met grote passen terug naar haar step.

De oren van de ruin kwamen weer omhoog. Hij streelde het dier over zijn hals en praatte er zachtjes tegen. ‘Heb jij daar een woord van begrepen?’ Het paard verroerde geen vin. ‘Ik ook niet. Nou, Bethany was dan wel geen auto, maar ze heeft genoeg herrie gemaakt. Ik denk dat dit genoeg oefening was voor vandaag.’

In de voorgaande zomers had Miriam Schrocks verhuisde achternichtje uit York Country haar al drie keer uitgenodigd om met hen mee op vakantie te gaan en familieleden in Maine te bezoeken. Telkens had ze bedankt en het aanbod afgewezen.

Haar oudere zus Bethany (haar halfzus eigenlijk – dezelfde vader, andere moeder – en Mim hield ervan om precies te zijn) kon er met haar hoofd niet bij. Een gratis reisje naar Maine! Wekenlang zwemmen, kreeft eten en wandeltochten maken. Geen kippen om te voeren. Geen stallen om uit te mesten. Geen geit om problemen te veroorzaken. Dat klonk allemaal leuk en aardig, maar Mim wilde niet. Ze wilde de zomer gewoon in Stoney Ridge doorbrengen. Ze wilde kijken naar Galen King en Jimmy Fisher die volbloeden trainden, met haar broertjes spelen als ze daar zin in had en stapels bibliotheekboeken lezen. Wat als ze ziek werd terwijl ze weg was? Ze was nog nooit zonder haar moeder op vakantie gegaan en niet van plan daar nu mee te beginnen. Haar moeder had haar nodig. Sinds haar vader vorig jaar plotseling was verdronken, wilde Mim gewoon dat dingen veilig en bekend waren.

Bovendien, wie zou Ella in het Zusterhuis dan bezoeken? Ella was de oudste van vijf stokoude zussen, die in een nog ouder huis woonden. Af en toe ging Mim mee als Bethany in het Zusterhuis aan de slag ging om de enorme hoeveelheid troep die ze hadden verzameld op te ruimen. Mim deed allerlei klusjes voor de zussen en was erg op Ella gesteld geraakt. Ze was klein, rond en warm, net als een theepot. Ze rook altijd naar versgebakken gemberbrood. Telkens als Mim in het Zusterhuis op bezoek ging, keek Ella naar haar op vanaf haar borduurwerk, quilt of krant, klopte op de stoel naast zich zodat Mim daar zou gaan zitten en zei: ‘Vertel me alles.’

Ella zei dat ze Mim beschouwde als de kleindochter die ze nooit had gehad. Mim zou willen dat Ella haar oma was. Dat hield ze echter voor zich, aangezien ze al een oma had. Mammi Vera. En Mammi Vera, tja, die was gewoon Mammi Vera. Mim dacht dat ze oud en kribbig was geboren.

Gisteren had Mammi Vera gezegd dat Luke, Mims kleine broer die binnenkort elf zou worden, bezeten was. Hij had een Bijbelvers op een pakkend wijsje uit zijn hoofd geleerd en het aan Mammi Vera voorgedragen. Het was zo’n wijsje dat in je hoofd blijft hangen. Een buurman die Hank Lapp heette, kwam langs om gedag te zeggen en hoorde het haar neuriën. Hij vroeg haar ernaar, dus zong ze het Bijbelvers. Hank moest zo hard lachen dat de tranen over zijn wangen stroomden. Luke bleek het vers te hebben gezongen op de wijs van een radioreclame voor sigaretten. Toen had Mammi Vera gezegd dat hij bezeten was.

De duivel leek geregeld rond te hangen op het Arendsnest, wat Mammi Vera betrof, en daar waarschuwde ze dan ook voortdurend voor. Vaak citeerde ze vreemde spreuken uit haar jeugd tegen Mim, Luke en hun achtjarige broertje Sammy, zoals: ‘Spreekt over de duivel en hij zal van u vlieden.’

Een tijdje geleden had Mammi Vera Mim betrapt terwijl ze in de spiegel keek. Met luide stem had ze gezegd: ‘Wammer nachts in der Schpiggel guckt, gucket der Deiwel raus.’ Als je ’s nachts in de spiegel kijkt, kijkt de duivel terug.

Dat idee had Mim zo beangstigd dat ze een maand lang elke spiegel had vermeden. Ze had zelfs de spiegel in haar kamer van de muur gehaald, voor het geval ze het vergat en er toch per ongeluk ’s nachts in keek. Uiteindelijk had ze Mammi Vera’s gezegde besproken met haar goede vriend Danny Riehl. Hij vond het helemaal niet logisch klinken. Waarom zou de duivel je alleen ’s nachts aankijken? Dat was typisch iets voor Danny. Hij deed je dingen eenvoudiger begrijpen.

Mim was zo ontroerd dat Ella haar als kleindochter beschouwde dat ze haar bijna in vertrouwen had genomen en over haar gevoelens voor Danny Riehl had verteld. In haar dagboek had ze versies van haar naam die betrekking op Danny Riehl hadden in de kantlijn gekrabbeld: mevrouw Daniel Riehl, Miriam Riehl en haar favoriet, Danny’s Mim.

Mim had nog nooit iemand iets over haar gevoelens voor Danny verteld. Hoewel ze bijna alles met haar zus Bethany besprak, had ze nog nooit een woord over Danny gezegd. Want soms, vaak eigenlijk, was haar zus een tikje ongevoelig. Als Danny erachter kwam, zelfs al was dat per ongeluk, dan zou dat het meest vernederende zijn dat ze zich maar kon voorstellen.

Terwijl Mim vandaag naar de brievenbus draafde, was ze blij dat ze de uitnodiging van haar nichtje uit York County had afgeslagen, zonder dat dat iets met Ella of Danny te maken had. Bijna elke dag lag er een brief in de brievenbus van het Arendsnest die was gericht aan mevrouw Wonder, afkomstig van iemand die een oplossing voor een probleem zocht.

Een paar maanden geleden, toen Mims moeder Rose het Arendsnest had geopend, had ze Mim gevraagd een reclamebord voor het pension te maken. Mim stond in de wijde omtrek bekend om haar prachtige handschrift. Ze werkte heel lang en hard aan het houten bord. Ze maakte er prachtige letters op, die ze met een dun kwastje in het zwart overschilderde. Onder aan het bord had Mim er een Latijnse zin aan toegevoegd die ze in een boek had gelezen en gemakkelijk van haar tong rolde. Miracula fieri hic. Op dat moment had ze niet geweten dat het betekende: hier gebeuren wonderen.

Een verslaggever van een krant die toevallig vijf jaar lang Latijn op school had gehad, zei hij, vertaalde de zin en zei dat dit het verhaal was waar hij naar op zoek was geweest. Die Latijnse zin sprak over een verlangen in iedereen naar een plaats die lichaam, geest en ziel voedt. Hij schreef een artikel, vol waarheden en onwaarheden, over de wonderen die in Pension Arendsnest plaatsvonden. Dat artikel trok de aandacht van andere kranten in Pennsylvania, werd vervolgens een trending topic op sociale media, enzovoort. Niet veel later werd het pension beschouwd als een plaats waar mensen een wonder konden bestellen alsof het een hamburger was. En toen begonnen mensen brieven naar mevrouw Wonder te schrijven. Postzakken vol. Ze bleven binnenstromen. Mims moeder, overweldigd door de enorme hoeveelheid, was opgelucht geweest toen Mim aanbood om de brieven te beantwoorden. Maar ze had Mim verteld wat ze moest schrijven: ‘Pension Arendsnest kan uw problemen niet oplossen. Alleen God kan wonderen verrichten.’

Mim geloofde het gedeelte over God en wonderen. Maar na een paar brieven te hebben gelezen, bedacht ze dat ze de mensen best een handje kon helpen. De meeste problemen waren vrij eenvoudig: gekwetste gevoelens, strijd tussen broers en zussen, hoe je moest koken en schoonmaken. Met al die dingen had ze genoeg ervaring, vooral met die strijd tussen broers en zussen. Haar twee broertjes konden geen moment in dezelfde ruimte zijn zonder te kibbelen. Ze had dus besloten een paar brieven te beantwoorden en advies te geven, uit naam van mevrouw Wonder. Toen nog een paar en nog een paar, totdat ze de hele stapel had gehad. Ze wist dat ze niet had gedaan wat haar moeder van haar verwachtte, maar het was maar een kleine aanpassing van de opdracht geweest, met goede bedoelingen. Ze hielp mensen. Dat was haar toch geleerd? Bovendien was Mim ervan overtuigd dat het aantal brieven om advies zou slinken zodra het verhaal over de wonderen van Pension Arendsnest overwaaide. Door de hittegolf van dit moment had het pension tenslotte allerlei afzeggingen gehad zodra mensen ontdekten dat er geen airconditioning was. Als ze echt geloofden dat het pension wonderen kon verrichten, dan zouden ze zich niet door een beetje warmte laten weerhouden, toch?

Misschien wel, misschien niet. Maar er bleven brieven komen die aan mevrouw Wonder waren gericht. Mim zorgde ervoor dat ze de postbode elke dag al stond op te wachten, zodat haar moeder zich niet van deze interessante ontwikkeling bewust werd. Elke middag hoorde ze de piepende postwagen al aankomen en holde ze direct naar buiten. Tot nu toe werkte die tactiek. De brieven bleven in een gestaag tempo komen en de problemen erin waren nog steeds vrij eenvoudig op te lossen. Ze was nog niet op moeilijkheden gestuit.

Bij de post van vandaag zat een brief van de plaatselijke krant waarin mevrouw Wonder werd gevraagd of ze een vaste rubriek wilde in de Stoney Ridge Times. Mevrouw Wonder zou vijf dollar per uitgave krijgen. Maar liefst vijf dollar! Mim zou rijk worden!

Er zat alleen een miniem kinkje in de kabel. In de brief van de krant stond dat ze boven de achttien moest zijn en ze wilden haar geboortedatum en handtekening op het belastingformulier. Mim was pas veertien. Ze vond het geen probleem om de regels naar haar hand te zetten als het voor een goed doel was. En dat gold hier zeker voor. Maar ze zou hulp nodig hebben. Eerst overwoog ze Naomi King, haar vriendin en buurvrouw te vragen, die kortgeleden achttien jaar was geworden. Ze verwierp dat idee echter. Naomi volgde de regels op dezelfde manier als ze quilts maakte: met rechte, gelijkmatige, perfecte steekjes. Geen foutjes. Naomi zou weleens een zenuwinzinking kunnen krijgen als ze een geheim als de ware identiteit van mevrouw Wonder moest bewaren.

Toen dacht ze aan haar zus Bethany, die net twintig was geworden en geen enkel probleem met een soepele handhaving van regels had. Maar daarbij was het van belang dat Bethany het juiste humeur had om haar een gunst te willen verlenen. Het hing er allemaal van af of Bethany in een goede bui was of niet. De laatste tijd was er een zekere vaardigheid voor nodig om Bethany’s buien juist in te schatten – vaak zat ze maar voor zich uit te staren en wilde ze met rust gelaten worden. Het kwam allemaal door Jake Hertzler. Dat was Bethany’s ex-vriend, een charmante jonge man die voor haar vader in zijn investeringsbedrijf had gewerkt. Toen Schrock Investments failliet ging, gingen Jake Hertzler en Mims oudere broer Tobe (die, om opnieuw precies te zijn, ook haar halfbroer was), samen op de loop.

Om er een positieve noot aan toe te voegen, deze krantenrubriek was een geweldige kans voor mevrouw Wonder. Het was teleurstellend dat Mim deze kans geheim moest houden – haar moeder en vooral haar oma mochten er nooit achter komen! In Mims ogen was het maar een kleine versoepeling van de regels waar haar kerk zo dol op was. Ze hielp er tenslotte allerlei mensen mee en dat was het waard om geheim te houden. Maar als haar oma het ontdekte … dan zou ze Mim ervan beschuldigen bezeten te zijn.

Zodra Geena Spencer vanmorgen in het kantoor van haar kerk arriveerde, had de ouderlingenraad van de New Life Church of Ardmore, Pennsylvania, haar bij zich geroepen en haar vriendelijk doch beslist verteld dat het hen heel erg speet, maar dat het niet ging zoals ze hadden gehoopt en dat ze haar moesten ontslaan. Ze hadden al een nieuwe tijdelijke jeugdvoorganger gevonden, een enthousiaste jonge man die net van de Bijbelschool kwam, om voor haar in te vallen. Ze bedankten haar voor haar werk, zeiden dat ze een positieve referentie zouden schrijven en vroegen haar of ze hulp nodig had bij het uitruimen van haar kantoor.

Gekwetst en beschaamd boog Geena het hoofd en droop af.

Als ze het objectief bekeek, zag ze in dat ze gelijk hadden. De ouderlingenraad was op zoek geweest naar een jonge voorganger die de verf van de muur kon prediken en de jeugd van Ardmore als een magneet zou aantrekken. Ze waren van plan de jeugdgroep te verdriedubbelen, waardoor ook de ouders naar de kerk zouden komen. Geena kon goed met mensen omgaan, vooral met tieners, zolang het een-op-een was. Hoe hard ze haar best ook deed, prediken voor een groep vond ze verschrikkelijk. Daarom waren er zoveel functies aan haar neus voorbijgegaan. Ze had de baan bij de kerk van Ardmore alleen gekregen omdat haar favoriete leraar, die toevallig ook haar oom en een goede vriend van de hoofdouderling was, had gevraagd om een gunst en beloofd dat Geena door oefening beter zou worden.

Daarnaast had niemand anders op de vacature gereageerd.

Het was een grote kans voor Geena geweest om zichzelf te bewijzen. Maar al na zes weken begonnen de ouderlingen elke maandagochtend bij haar langs te komen met wat ze beschouwden als nuttige suggesties: ‘Lees je aantekeningen niet voor. Maak oogcontact. Harder praten. Langzamer. Sneller.’ Hun adviezen maakten haar alleen maar nerveuzer. Elke woensdagavond tijdens de jeugdbijeenkomst kwam er een aantal ouderlingen achter in de zaal zitten. Ze keek dan naar de zee van gezichten en vervolgens naar de achterste rij, en voelde zich als een hert dat tussen twee koplampen gevangen zat, alsof ze moest prediken voor een zaal vol examinatoren.

Geena wist dat ze geen begenadigd spreker was, maar dacht dat de kerk inmiddels waardering zou hebben gekregen voor alles wat ze wel goed deed: ze had te horen gekregen dat ze een ‘twee uur ’s nachts-jeugdvoorganger’ was – die gezinnen zonder aarzelen in een crisis zouden bellen. Tijdens de voorjaarsvakantie had ze een uitje voor de jongeren georganiseerd om ze te laten helpen bij een humanitair bouwproject in Kentucky. Ze was wekelijks Bijbelstudie gaan geven – een groep voor de jongens en eentje voor de meisjes. Hoewel de jeugd niet bepaald stond te juichen, was er een groepje dat trouw kwam. Ze probeerde hen toe te rusten om in elke situatie een positieve invloed op hun leeftijdsgenoten te hebben – op school, de sportclub, of in hun vrije tijd. Ze vergat nooit een naam. En ze was dol op hen allemaal.

Maar dat bleek niet voldoende te zijn.

Het was vernederend om plotseling de laan uit te worden gestuurd. Ontslagen. Terwijl ze haar boeken van de planken haalde en in dozen legde, bleef ze tegen zichzelf zeggen dat ze zich moest beheersen, er gewoon overheen moest stappen en zich niet moest aanstellen. Maar dat hielp niet.

Ze had zelfmedelijden. Het was moeilijk om dat niet te hebben. Ze dacht dat dit ‘het’ was geweest – de baan waar ze haar leven lang op had gewacht. Eindelijk kon ze zich ergens vestigen. Ze was Hoofd Kinderbediening voor vijf verschillende kerken geweest sinds ze was afgestudeerd – in de hoop dat een ervan haar een baan als jeugdvoorganger zou opleveren. Elke kans leek veelbelovend, totdat de zondagochtend aanbrak waarop Geena voor de dominee moest invallen. Het was gebruikelijk dat ingewijde stafleden predikten op zondagen waarop een lage opkomst werd verwacht – na Pasen, na Kerstmis. Zodra de gemeente haar hoorde prediken, was het einde nabij.

Er kwam nooit meer een telefoontje, tot deze van de kerk in Ardmore.

De roeping tot evangelisatie was iets merkwaardigs. Dat was precies wat het was – een roeping, iets waar je gehoor aan gaf omdat je wel moest, niet omdat je het wilde.

Nog merkwaardiger was het om de roeping te voelen maar nooit ergens opgeroepen te worden.

Toen Geena de bovenste lade van haar bureau opendeed, viel haar blik op een cadeaubon van dankbare gemeenteleden, een eigenzinnig maar vriendelijk echtpaar genaamd Lois en Tony. Ze hadden hem een maand geleden aan haar gegeven, toen ze naar het ziekenhuis was gekomen nadat hun kleindochter een auto-ongeluk had gehad. Ze had samen met hen gewacht totdat de dokter goed nieuws kwam brengen en ze waren dankbaar geweest voor Geena’s rustgevende aanwezigheid tijdens die bange uren. De cadeaubon was voor een driedaags verblijf in een Amish-pension in Lancaster County.

Impulsief belde Geena naar Pension Arendsnest en vroeg of er vandaag toevallig nog een kamer beschikbaar was. Een vrouw met een honingzoete stem nam de telefoon op. ‘Toevallig heb ik een week lang een kamer beschikbaar vanwege een afzegging’, zei ze. ‘De hittegolf die we hier hebben, schrikt sommige mensen af. Ik moet u waarschuwen, we hebben geen airconditioning.’

Geena greep de kans om de stad te kunnen verlaten met beide handen aan. ‘Ik heb geen bezwaar tegen de warmte. Ik heb gewoon … een plek nodig om even tot rust te komen en een paar dagen goed na te denken. Ik wil graag voor de hele week reserveren.’ En ze had echt veel om over na te denken. Haar hele toekomst, bijvoorbeeld.

‘Nou, dan klinkt het alsof u naar het juiste adres komt.’

Twee uur en een pauze bij een fastfoodrestaurant voor een dubbele cheeseburger met friet later, nam Geena de afslag op de I-67. Ze reed langs Philadelphia Pike en volgde haar navigatiesysteem over een landweggetje dat in Stoney Ridge uitkwam. Op dat moment zag ze zwaailichten in haar achteruitkijkspiegel. Ze zette haar auto langs de kant van de weg en hoopte dat de agent haar gewoon had willen inhalen. Maar de moed zonk haar in de schoenen toen de politiewagen achter haar tot stilstand kwam. De agent liep naar haar passagiersraampje, stak zijn hoofd naar binnen en bromde: ‘Rijbewijs en kentekenbewijs.’

Geena overhandigde hem de papieren en wachtte terwijl hij terugliep naar zijn auto. Enige tijd later verscheen de agent opnieuw bij haar raam. ‘Wat komt u in Stoney Ridge doen, mevrouw Spencer?’

‘Dominee. Dominee Spencer. Ik ben voorganger.’ Ze schaamde zich een beetje dat ze die troef moest gebruiken, maar vaak werkte het als ze in de penarie zat.

Hij gaf geen krimp.

‘Wat ik hier kom doen? Ik had even vakantie nodig.’ Ze haalde haar schouders op. ‘Het was vrij impulsief.’

Hij knikte langzaam. ‘Nou, het spijt me dat uw vakantie zo slecht begint,’ zei hij terwijl hij een bekeuring uitschreef, ‘maar u ging zo snel, ik heb geen keuze.’ Hij scheurde de bekeuring van zijn blocnote en overhandigde hem. ‘U kunt maar beter iets rustiger aan gaan doen, dominee Spencer. U bent in een heel andere wereld terechtgekomen.’

2

Op de eerste ochtend na haar aankomst op Pension Arendsnest werd Geena wakker van de stilte. Een stilte als deze had ze nog nooit gehoord. Af en toe hinnikte er een paard, kraste er een uil of hoorde ze het geklepper van paardenhoeven op de weg. Maar verder was het stil. Muisstil.

Ze probeerde weer in slaap te vallen – het gebeurde tenslotte niet vaak dat ze kon uitslapen. Maar uiteindelijk gaf ze het op en besloot een wandeling te gaan maken door de heuvels die achter de boerderij lagen. Rose Schrock, de Amish-vrouw van wie het pension was, degene met die honingzoete stem, was gisteravond nog even gekomen om te zien of alles naar wens was en had haar verteld over een pad dat naar de top van de heuvel liep.

Rose had ook gezegd dat het ontbijt om zeven uur ’s morgens voor haar deur zou worden gezet en iets opgemerkt over bosbessenmaïsbrood. Geena had gehoord hoe goed de Amish konden koken en was niet van plan het ontbijt over te slaan. Haar vader had altijd gezegd dat ze de eetlust van een bootwerker had – ongewoon voor een vrouw van maar net iets meer dan anderhalve meter lang met een gewicht van vijftig kilo.

Toen Geena gisteren bij het pension uit haar auto was gestapt, had de zure mestgeur van de maïsvelden, vermengd met de vochtigheid van de aanhoudende hittegolf, haar zo op de keel geslagen dat ze als een oud vrouwtje had staan hoesten en proesten. Vandaag leek haar neus al iets meer gewend aan de unieke lucht van een Amish-boerderij. Ze liep naar het midden van de voortuin en draaide langzaam in het rond om de omgeving volledig in zich op te nemen: de rode schuur, de merrie en haar veulen in het omheinde weiland, een geit die zijn kop tussen het hek door stak om beter gras uit een aangrenzend weiland te kunnen eten, het zachtgroene bladerdak van de bomen boven haar hoofd, de vier schaapjes bij de beek. Haar hart sloeg over toen ze twee arenden over de heuvel zag scheren. Pension Arendsnest, besloot ze, zag er precies uit zoals een Amish-boerderij eruit hoorde te zien. Authentiek, goed onderhouden, veilig voor mens en dier, vredig.

Het was goed dat ze hier was gekomen.

Het was niet goed dat ze was ontslagen.

Wat haar vooral verdriet deed, was dat ze zo haar best had gedaan om in de behoeften van de gemeente te voorzien. Ze was zelfs een keer teruggekomen van vakantie toen ze hoorde dat er brand had gewoed in het huis van een tiener uit haar jeugdgroep. Ze had alles uit haar handen laten vallen en geholpen een inzamelingsactie voor zijn familie op touw te zetten. Hoe kon de kerk haar zomaar de rug toekeren?

Ze schudde haar hoofd. Stop met dat zelfmedelijden, Geena.

Ze was naar Pension Arendsnest gekomen om even op adem te komen, de klap te incasseren en erover na te denken wat ze nu moest doen.

De eerste zonnestralen kropen over de oostkant van de heuvel achter de boerderij. Het licht had de kleur van boter en wierp een zachte gloed over de heuvels en de bomen. De bovenste bladeren waren verlicht en leken wel te gloeien. Vogels begonnen te fluiten. Twee eekhoorns zaten elkaar achterna rond een boomstronk.

Wanneer had ze de schoonheid van Gods schepping voor het laatst bewonderd? Wanneer had ze er voor het laatst écht naar gekeken?

Dit boerenland had iets. Het was zo’n totale omschakeling ten opzichte van de stad. Er was geen snelweg of hoogbouw te zien – alleen maar glooiende heuvels die geschiedenis en sereniteit uitstraalden. Rose had haar verteld dat het landschap er halverwege augustus weer heel anders zou uitzien. De maïs, die nu tot aan haar enkels reikte, zou boven elk mens uittorenen. ‘Dan kun je de heuvels niet meer zien, zoals nu’, had ze tegen Geena gezegd. ‘Maar je zult zelf moeten terugkomen om te zien hoe dit gebied door de maanden heen verandert.’ Geena vroeg zich af waar ze halverwege augustus zou zijn, wanneer die maïs hoger was geworden dan zij.

Voor het eerst sinds haar tienertijd twijfelde ze aan zichzelf. Wat als ze helemaal geen jeugdvoorganger moest zijn? Misschien had ze haar roeping verkeerd geïnterpreteerd. Wat had haar vader vroeger ook alweer gezegd? ‘Als je de roeping krijgt, moet je daar gehoor aan geven. Maar … je kunt ook gewoon je vingers in je oren stoppen.’

Geena’s vader was een bekende, geliefde voorganger, dominee van een van de grootste gemeenten langs de oostkust. Hij werd vooral geprezen om de manier waarop hij predikte. Ook haar oom was diaken van een gewaardeerde gemeente. Ze waren zo trots geweest dat Geena eindelijk een baan had gekregen. Hoe moest ze hun vertellen dat ze was ontslagen?

Stop met dat zelfmedelijden, Geena. En misschien moet je ook even stoppen met nadenken over je toekomst.

Ze wandelde de heuvel op en dacht erover na wat ze met de rest van haar dag zou gaan doen. Toen ze gisteren door het kleine centrum van Stoney Ridge reed, had ze tot haar blijdschap gezien dat er nergens een toeristenwinkel te bekennen was. Langs de hoofdweg flikkerde nergens een bord met neonverlichting. Er was geen enkel reclamebord te zien. Dit was een plaats waar je naar de stad kon lopen, waar je een pak melk of een pakje schoenveters kon kopen. Het was eenvoudig om helemaal te vergeten dat ze zich op slechts twee uur rijden van Philadelphia bevond, dat de buitenwereld vol verkeer, drukte en stress zelfs maar bestond. Ze voelde dat ze zich begon te ontspannen.

Ze had altijd graag gewandeld. Ze had er altijd van genoten om in de vrije natuur te zijn, de aarde onder haar voeten te voelen, helemaal zichzelf te zijn. Denken. Lopen. Bidden. Dan had ze haar problemen altijd van zich af kunnen zetten. Hier was alleen maar plaats voor de wind, de lucht en de zon, en het samenzijn met God.

De stilte van de ochtend, die alleen werd verbroken door het getsjirp van krekels in de velden en het gekraai van een haan, voelde als een warme deken. Het had textuur en diepte, een fluweelachtig gewicht om haar zenuwen en vermoeide brein tot rust te brengen. Alles komt goed, klonk het in haar hoofd.

Ze kende die bijna hoorbare stem. Ze kende hem heel goed. Ze hoorde hem wanneer ze het het minst verwachtte, maar er het meest voor bad. De woorden waren altijd kort en bondig. Het waren duidelijke aanwijzingen. Nooit verwarrend, nooit vaag. En de boodschap ging altijd gepaard met een gevoel van vrede. Een intense vredigheid die niet verklaard kon worden en niet van omstandigheden afhankelijk was.

Ze draaide zich om en liep over het pad terug naar de boerderij. Toen ze daar in de buurt kwam, bereikte de rokerige geur van gebakken spek haar neus. Ze versnelde haar pas. Ze nam een kortere route door de tuin langs het kippenhok, maar bleef abrupt staan. Er stapte een man tussen de struiken door die Pension Arendsnest scheidden van de aangrenzende boerderij.

Geena had nog nooit eerder een Amish-man gezien. Ze had zich voorgesteld dat het rondbuikige, blozende oude hippies waren. Maar de man die vanaf de aangrenzende boerderij kwam aanlopen, was lang en fit, jong en gebruind van het werk in de zon. En de blik in zijn ogen toen hij Rose met een overvolle wasmand uit de keuken zag komen … nou, dat was een bijzonder gezicht.

Geena leunde tegen het kippenhok. Ze wist dat ze zich moest omdraaien en weggaan – ze was tenslotte een volwassen vrouw – maar ze was te gefascineerd door wat er zich tussen die twee afspeelde. De man en Rose keken elkaar aan en er hing een stille begroeting tussen hen in die meer dan een minuut duurde.

Rose leek te stralen van blijdschap. Ze zette de wasmand op de grond en zwaaide. ‘Goedemorgen, Galen.’

Een grote golden retriever kreeg Geena in de gaten en rende enthousiast op haar af. Ze was ervan overtuigd dat hij zou blaffen en haar zou verraden. Maar toen hij haar bereikte, ging hij voor haar zitten en keek haar alleen maar aan. Het was alsof hij vroeg: ‘Vertel eens, wie ben jij eigenlijk?’ Zijn ogen hadden de rustige, afwachtende blik van een wijze oude leraar die wachtte tot een leerling met het antwoord op de proppen kwam. Geena bukte en streelde zijn dikke vacht, haar blik weer op het Amish-stel gericht.

De man, Galen, liep naar de waslijn. Toen Rose hem van dichtbij bekeek, verscheen er een frons op haar gezicht. ‘Wat is er?’

Galen aarzelde even, alsof hij zijn gedachten op een rijtje probeerde te zetten. ‘Rose, ik wil je iets vertellen’, zei hij. ‘Maar ik weet niet hoe ik het op de juiste manier moet brengen. Woorden kunnen niet…’ Hij maakte een hulpeloos gebaar.

‘Nou, probeer het toch eens.’

‘Ik hou van je, Rose. Ik hou van je. Dat is alles. Dat is alles wat ik wilde zeggen.’

Geena zag vanaf haar gehurkte positie naast het kippenhok, terwijl ze de hond afwezig bleef aaien, dat het gezicht van Rose alle uitdrukking verloor. Ze vroeg zich af waarom die man het nodig had gevonden om zijn gevoelens op die manier te uiten, op deze zomerse morgen. De stilte begon pijnlijk te worden – er kwam geen enkele reactie van haar. Niets. Die arme man.

Toch kwam er een glimlach. Hij begon in haar ogen en verspreidde zich langzaam over haar hele gezicht. ‘Ik ga later vandaag met de jongens zwemmen in Blue Lake Pond. Heb je zin om mee te gaan?’

Plotseling was het alsof de zon door het wolkendek was gebroken en grijnsden de twee schaapachtig naar elkaar. ‘Dat lijkt me leuk.’ Hij tikte tegen de rand van zijn hoed en liep terug naar het gat tussen de struiken, stapte erdoorheen en verdween. De golden retriever holde achter hem aan, zijn staart als een vlag heen en weer zwaaiend.

Geena wist dat ze zich moest schamen dat ze zich als een klein kind had verstopt en de twee had afgeluisterd. Maar toch, het was zo’n aandoenlijk moment geweest! Zo onverwacht. Ze voelde opwinding over zo’n verrassing. Wie had kunnen denken dat ze een teder moment als dit op een Amish-boerderij zou meemaken? Dit soort verrassingen waren fijn. Een sprankje blijdschap welde in Geena op, voor het eerst sinds ze de vorige dag op kantoor was gekomen. Het was een goed idee geweest om hiernaartoe te gaan.

Alles zou goed komen.

Nadat Mim het dienblad met het ontbijt naar de nieuwe gast in het gastenverblijf had gebracht, zocht ze overal naar Bethany. Uiteindelijk vond ze haar buiten, naast het kippenhok, waar ze maïsmeel vanuit een tinnen schaal naar een groep pikkende kippen op de grond gooide. ‘Voor zo’n klein vrouwtje kan die voorganger flink eten. Ik vroeg haar hoeveel pannenkoeken ze wilde en ze zei zes. Zelfs Luke krijgt er maar vijf op.’

Bethany zwaaide met haar arm en de wind griste het maïsmeel tussen haar vingers vandaan en liet het in een gele wolk omlaag dwarrelen. ‘Ik hou wel van vrouwen die niet bang zijn om toe te geven dat ze honger hebben.’

Een goed teken. Bethany leek in een opgewekte bui te zijn. Mim liep op haar blote voeten voorzichtig tussen de kippen door en ging dichter bij haar zus staan. ‘Ik heb je hulp ergens bij nodig.’

Bethany gooide nog een handvol maïsmeel naar de kippen. ‘Als de geit weer is weggelopen, ga ik er niet achteraan. Als hij niet slim genoeg is om zelf de weg naar huis terug te vinden … opgeruimd staat netjes.’

‘Nee, het gaat niet om de geit. Het is iets persoonlijks. Maar eerst wil ik dat je belooft dat je het voor je houdt, zelfs als je me niet wilt helpen.’

Ze gooide het laatste beetje maïsmeel naar de kippen. ‘Goed.’

‘Beloof je het?’

‘Ik zei toch dat het goed was?’

‘Weet je nog dat er zoveel brieven kwamen nadat ik die Latijnse zin op het bord met Pension Arendsnest had gezet?’

Bethany kneep haar ogen half dicht, alsof ze diep nadacht.

‘Die verslaggever had het vertaald met hier gebeuren wonderen. Toen schreef hij een artikel waarin stond dat er in dit pension wonderen worden verricht.’

Bethany haalde haar schouders op. ‘Dat weet ik niet meer.’

Dat kon ze toch niet menen? Hoe kon Bethany dat zijn vergeten? Omdat ze alleen maar aan Jake Hertzler had gedacht, natuurlijk. Net zoals nu. Mim probeerde haar teleurstelling niet te laten blijken. ‘Nou ja, het was een verhaal dat door andere kranten werd overgenomen en daarna kwam het op internet … en toen kwam bisschop Elmo om te vragen of we die Latijnse zin wilden overschilderen.’

Bethany lachte even. ‘Dat verbaast me niets.’ Ze draaide zich om. ‘Dat is het probleem van…’

‘Grappig dat je dat zegt, want het onderstreept het belang van geheimhouding.’ Mim had Bethany wel in de rede moeten vallen, zodat ze niet zouden afdwalen. Sinds Jake Hertzler was gekomen en gegaan, klaagde ze er voortdurend over dat ze Amish was. Alles begon met ‘Dat is het probleem van de Amish…’ Alsof er maar één ding was. Bethany had een lange lijst met kritiekpunten: ze zou stoffen met prints moeten kunnen gebruiken voor haar jurken, de kerkdiensten moesten korter zijn, ze zouden telefoons in huis moeten hebben, misschien zelfs computers, enzovoort. Blablabla.

Meestal had Bethany gewoon een bui. Die buien wisselden elkaar af – verdrietig, in tranen, boos, geërgerd. Maar ze was nog maar zelden blij, zoals ze vroeger was geweest. Mim had het gevoel dat Jake Hertzler hun allemaal wat had afgenomen: hij had een paard van Jimmy Fisher gestolen en Bethany haar blijdschap ontnomen. Ze wist het niet precies, maar ze dacht dat de reden dat haar broer Tobe was weggelopen ook best weleens iets met Jake Hertzler te maken kon hebben. In een bepaald opzicht had hij dus ook haar broer van hen afgepakt. Hoe kon iemand zoveel macht over anderen hebben?

‘Ik heb niet de hele dag de tijd’, zei Bethany.

‘Er begonnen brieven te komen. Gericht aan mevrouw Wonder. Daarin werd hulp bij problemen gevraagd. Heel veel problemen.’

Bethany keek haar lichtelijk geïntrigeerd aan.

‘Mam had geen tijd om ze te beantwoorden. Het gebeurde allemaal rond de tijd dat Mammi Vera ziek was en ze kreeg uiteindelijk die hersenoperatie. Mam liet mij de brieven dus beantwoorden. Ze zei dat ik moest schrijven dat alleen God wonderen verricht en dat we hun problemen niet kunnen oplossen. Maar…’ Ze aarzelde.

‘Ja…?’ drong Bethany aan, verrassend geïnteresseerd.

Mim probeerde nonchalant te klinken. ‘Ik heb niet precies gedaan wat ik van haar moest doen. Ik heb de mensen teruggeschreven en hun problemen opgelost.’

‘Wat heb je gedaan?’

‘Ik heb gedaan alsof ik mevrouw Wonder was en hun problemen opgelost. De meeste waren vrij eenvoudig. En degene die ingewikkelder waren – ik denk dat die mensen gewoon een luisterend oor zochten.’ Ze beet op haar lip. ‘Je gaat het toch niet doorvertellen, hè?’

‘Verzaehl net alles as du weescht?’ Vertel niet alles wat je weet?

‘Zoiets.’

‘En Rose weet hier niets van?’

Mim schudde haar hoofd. ‘De brieven bleven maar komen. Steeds meer. En nog steeds. Elke dag ga ik snel naar de brievenbus om de brieven eruit te halen. En…’

‘En…?’

‘De hoofdredacteur van de Stoney Ridge Times heeft een brief gestuurd en gevraagd of mevrouw Wonder een wekelijkse rubriek voor de krant wil schrijven. Maar hij denkt dat mevrouw Wonder een oudere vrouw is.’

Bethany’s ogen werden groot van verbazing en toen barstte ze in lachen uit. Ze schaterde zo hard dat de tranen over haar wangen stroomden.

Mim keek verafschuwd toe. Ze had Bethany niet in vertrouwen genomen om te worden uitgelachen! Ze nam haar rol als mevrouw Wonder heel serieus.

‘O, Mim!’ zei Bethany uiteindelijk, snakkend naar adem. ‘Zoiets grappigs heb ik al heel lang niet meer gehoord.’

Mim was geschokt. Ze had een inschattingsfout gemaakt en nu stond de toekomst van mevrouw Wonder op het spel. Wat als Bethany het aan haar moeder zou vertellen?

Bethany veegde de tranen van haar gezicht. ‘Tja, het is natuurlijk een geweldige kans voor mevrouw Wonder en heel wat leuker dan kippen voeren. Zeg maar wat ik moet doen.’ Ze grijnsde. ‘Maar onthoud goed, Mim: Loss dich net verwische, is es elft Gebot.’ Laat je niet betrappen, is het elfde gebod.

De felle middagzon bezorgde Naomi King hoofdpijn en gaf haar het gevoel alsof er een gloeiend hete pook in haar hoofd werd gestoken. Ze was met een lichte hoofdpijn wakker geworden en had geprobeerd het te negeren, in de hoop dat de pijn in de loop van de dag zou afzwakken.

Ze had zelfs de quiltclub niet afgezegd, aangezien ze toch weinig anders kon. Het had iets geholpen en haar bevrijd van het gevoel van zelfmedelijden. Ze was dol op quilten en de tweewekelijkse quiltclub was iets waar ze altijd naar uitkeek.

Ze zou de quiltclub niet willen opgeven voor alle thee in China, terwijl ze graag thee dronk. Ze quiltte zelfs liever dan dat ze at. De club werd de Zussenclub genoemd, omdat het oorspronkelijk de quiltgroep van de vijf zussen was geweest. Edith Fisher, Jimmy’s moeder, was erbij gekomen en jaren later hadden ze ook Naomi uitgenodigd om mee te doen. Naomi wist niet precies waarom ze voor de Zussenclub was uitgenodigd. Maar op de dag van haar vijftiende verjaardag was ze in de groep opgenomen. Dat was toevallig het jaar geweest waarin de groep had aangeboden een quilt te maken om te laten veilen ten behoeve van de Kliniek voor Bijzondere Kinderen in Strasburg en Edith Fisher had een patroon gekozen dat ieders talent ver te boven ging. Plotseling was Naomi een gewaardeerd lid van de groep geworden.

Gisteravond was ze laat opgebleven om de bovenlaag voor de bijeenkomst van vandaag af te maken: het had een patroon van zonneschijn en schaduw – met felrood, geel en glanzend goud.

Terwijl de vrouwen zich aan Naomi’s citroenkoekjes te goed deden, hadden ze de bovenlaag bewonderend bekeken. ‘Dit is het mooiste dat je ooit hebt gemaakt, Naomi!’ En daar was ze het mee eens.

Het was geen arrogantie. Ze had haar eerste quilt, een dekentje voor de pop, gemaakt toen ze pas zeven pas en sindsdien quiltte ze. Ze had groene vingers en kon uitstekend koken, maar alleen hier was ze echt een expert in. Als het op ingewikkelde steken aankwam, kon niemand aan haar tippen. Ze maakte vijf steken per centimeter, terwijl de meeste vrouwen niet verder kwamen dan drie. Ze had talent voor ingewikkelde patronen en oog voor een verrassende mengeling van kleuren.

Naomi dacht dat ze dit talent had vanwege haar regelmatig terugkerende hoofdpijn – daardoor had ze voldoende tijd om te quilten, na te denken en te dromen. En soms brachten die felle lichtflitsen in haar hoofd, die verontrustende aura’s, haar zelfs op ideeën voor variaties in kleuren en patronen. Soms zag ze daarbij vreemde dingen. Of eigenlijk … voelde ze die. Waarschuwingen, ingevingen, voorgevoelens. De oude zussen noemden het een gave. Naomi beschouwde het echter niet zo. Voor haar was het eerder een last. Daarnaast meende ze dat iedereen een dergelijke intuïtie had, maar dat slechts een enkeling er aandacht aan schonk.

Vandaag was de quiltgroep in Naomi’s huis bijeengekomen. Ze hadden Edith Fisher weer verwelkomd, die kortgeleden was teruggekeerd naar Stoney Ridge na het vroegtijdige overlijden van haar kersverse echtgenoot. Niemand was bijzonder op Edith Fisher gesteld, maar Naomi was van mening dat blaffende honden niet bijten. Edith had nog nooit iets onaardigs tegen Naomi gezegd, hoewel ze sowieso weinig tegen haar zei. Het was een grote, gezette vrouw zonder veel vriendelijkheid.