In de serie De Herberg op Eagle Hill verschenen reeds eerder:

Waar wonderen gebeuren – deel 1

Op zoek naar antwoorden – deel 2

De Herberg op Eagle Hill . 3

De

Onthulling

Suzanne Woods Fisher

Uitgeverij Het Zoeklicht

Postbus 99

3940 AB Doorn

Cover design: Smartt Guys design

Cover photo: Steve Gardner / Pixelworks Studio

Engelse uitgave:

Copyright © 2014 by Suzanne Woods Fisher

Originally published in English under the title The Revealing by Revell, a division of Baker Publishing Group, Grand Rapids, Michigan, 49516, U.S.A.

All rights reserved.

Nederlandse uitgave:

© 2017 Uitgeverij Het Zoeklicht – Doorn

ISBN 9789064512407

Ebook: 9789064510694

Vertaling: D. Beentjes

Opmaak: TMgraphics.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen, of op enige andere manier zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever. Voor recensies mogen korte bloemlezingen worden gebruikt.

All rights reserved. No part of this publication may be reproduced, stored in a retrieval system, or transmitted, in any form or by any means, electronic, mechanical, photocopying, recording, or otherwise, without the prior written permission of the publisher. The only exception is brief quotations in printed reviews.

Voor mijn zoon, Gary,

die een bijzondere gave heeft

om anderen te bemoedigen

uniek te zijn.

1

Het dubbelleven begon zijn tol van haar te eisen.

Soms vroeg Naomi zich af hoe ze zo stiekem was geworden. Ze was altijd iemand geweest die elke vraag beantwoordde en met iedereen over alles praatte. Maar tegenwoordig niet meer. Misschien hadden de jaren van afschuwelijke migraines, die haar zo vaak aan huis hadden gekluisterd en waarbij ze niets anders kon doen dan wachten tot het voorbij was, haar meer terughoudend en teruggetrokken gemaakt. Misschien kwam het doordat ze nooit eerder reden had gehad om een geheim van deze omvang te bewaren. Maar waarschijnlijk was het dat ze tot nu toe nooit had beseft wat ze miste. Het was alsof ze uit de schaduw was gestapt, de echte wereld in.

En dat had allemaal met Tobe Schrock te maken.

Tobe zat een straf uit in de gevangenis van Minersville voor het achterhouden van bewijs in de zaak tegen Schrock Investments, het investeringsbedrijf van zijn overleden vader, voor de Autoriteit Financiële Markten, de AFM. Minersville was anderhalf uur met de bus vanaf Lancaster, plus twaalf minuten met de bus van Lancaster naar Stoney Ridge. Naomi had het tot op de seconde opgemeten.

Behalve vandaag, toen de bus naar Stoney Ridge vertraging had gehad.

Terwijl ze langs de weg liep, haalde ze een half opgegeten rolletje snoep uit haar zak, stak er twee in haar mond en deed hard haar best om niets anders te doen dan diep ademhalen en aan Tobe denken. Het hielp een klein beetje, maar niet genoeg. Ze frunnikte zenuwachtig aan de touwtjes van haar gebedskapje en dwong haar handen toen langs haar zij te zakken. De nervositeit vrat aan haar. Als Galen al thuis was en vroeg waar ze was geweest, kon ze niet tegen hem liegen. Ik ga niet liegen. Ze had nog nooit tegen hem gelogen, al vertelde ze hem ook niet alles.

Maar wat zou ze dan moeten zeggen? De band rond haar borst verstrakte en haar hartslag versnelde. Ze zou zeggen dat ze op zondagmiddag bij een vriend op bezoek was geweest. Dat was waar. En toch ook weer niet. Tobe was niet zomaar een vriend. Hij was veel meer dan dat. Maar Galen, haar lieve, bemoeizuchtige en overbeschermende broer, zou dat nooit kunnen begrijpen.

Ze hoorde een paard hinniken in de duisternis en een ander paard antwoorden. De paniek sloeg genadeloos toe en nam haar in zijn greep.

Ze nam nog een snoepje en kauwde er verwoed op.

Ze kon hier niet mee doorgaan. Ze kon het geheim over Tobe niet veel langer voor zich houden. Vandaag had hij haar beloofd dat het moment dat ze dit niet veel langer meer voor zich hoefden te houden snel zou komen. Hij had gezegd dat hij binnenkort zou worden vrijgelaten uit de gevangenis. Heel binnenkort.

Maar tot die tijd? Haar handen trilden, haar maag kolkte en haar hart bonkte in haar keel. Galen moest al thuis zijn. De paarden moesten zo worden gevoerd.

Een gevoel van ongemak nestelde zich in haar buik. Ze haalde nog drie snoepjes uit het rolletje en kauwde er hard en snel op.

O … waar had ze die dienstregeling van de bus naar Minersville gelaten? Waar, waar, waar? Als haar broer ontdekte dat ze naar Tobe Schrock was gegaan … in de gevangenis… Ze kromp ineen.

Naomi en Tobe vormden een onwaarschijnlijk koppel, dat wist ze. Hij was als Amish geboren, maar had zijn jeugd doorgebracht in een Mennonitische kerk, waar hij zich niet had laten dopen. Hij was onzeker. Werelds. Zij werd beschermd en bemoederd door haar broer. Zij woonde op het paardenbedrijf van haar broer. Haar taken waren de zorg voor het huis en haar werk voor de Amish-kerk en ze hield van haar leven.

Haar broer had geen hoge pet op van Tobe Schrock. Dat was niet alleen vanwege de recente problemen die de familie Schrock had gehad met het faillissement van het investeringsbedrijf – zijn minachting ging verder terug. Hij vond Tobe lui en egoïstisch, een mening die hij had gevormd toen Tobe nog een jonge tiener was. Maar Naomi keek verder dan dat en had zoveel meer in Tobe gevonden. Zij zag het beste in hem. Hij was een goede man, een ruwe bolster met een blanke pit, en ze hield zielsveel van die man.

Ze haalde een nieuw rolletje snoep uit de zak van haar jurk, stak er twee in haar mond en slikte ze zo snel door dat ze de bosbessensmaak niet eens proefde. Toen liep ze de oprijlaan van haar huis op en bleef vervolgens abrupt staan. Daar, voor het huis, stond haar broer Galen. Hij stond met zijn armen over elkaar geslagen en was in gesprek met bisschop Elmo en diaken Abraham.

Er schoot een bliksemflits langs de hemel, gevolgd door een harde onweersklap en het getik van zachte regendruppels. Er hing een zoete geur in de lucht op deze grijze maandagochtend, de weeë geur van natte aarde. De lente vormde nog niet meer dan een belofte, maar een belofte was beter dan de winter.

Rose Schrock liep door de voortuin naar het kippenhok met een lege mand in haar armen. Ze was zich nauwelijks bewust van de regen die viel, omdat ze dacht aan alles wat ze nog moest doen voordat de kinderen van school thuiskwamen. Het gastenappartement moest nog worden schoongemaakt, gelucht en er moesten schone lakens en handdoeken naartoe. Ze had zojuist een bericht op het antwoordapparaat in de schuur ontvangen van een vrouw die het appartement voor langere tijd wilde huren. De vrouw had gezegd dat ze een rustige plaats zocht om ‘zichzelf te vinden’ – wat dat ook mocht betekenen.

Rose was opgelucht dat er buiten het toeristenseizoen iemand naar het appartement kwam. De herberg leverde een gestage stroom gasten, meer dan ze ooit had durven dromen. Dat kwam voornamelijk vanwege de misvatting dat het Arendsnest een plaats was waar wonderen gebeurden. Maar de stroom gasten nam af in december en kwam in januari, februari en maart volledig tot stilstand. Dat baarde haar zorgen. Dit was haar eerste jaar als pensioneigenaresse. Ze wist niet of het normaal was om een tijdelijke dip te verwachten, of dat het een onvermijdelijke terugloop betekende. Maar ze wist wel dat ze de inkomsten nodig had om de eindjes aan elkaar te kunnen knopen.

Iets op de weg trok haar aandacht en ze bleef even staan. Het was een truck die een rijtuig volgde en het leek erop alsof ze op weg waren naar het lege huis aan de overkant van de weg. Ze had gehoord dat een nieuw Amish-gezin naar het district zou komen. Vera, haar schoonmoeder, die zelden het huis verliet maar van alles en iedereen op de hoogte was, had gezegd dat het een dominee betrof die recent weduwnaar was geworden. Hij had de supermarkt Bent N’ Dent gekocht om met zijn gezin een nieuw begin te maken, iets wat Rose goed kon begrijpen. Een nieuw begin klonk heerlijk op dagen waarop de beproevingen van het leven haar stevig in hun greep hielden.

De kippen kakelden toen ze het gammele kippenhok in stapte. Ze liet de dieren naar buiten en verzamelde de eieren in de nestkasten. Alleen Harriet liet ze met rust, de oude hen die weigerde haar nest te verlaten en venijnig pikte als er iemand in de buurt kwam. Toen ze zich weer omdraaide, zag ze Galen King, haar vriend en buurman, die haar met een vreemde blik in zijn ogen stond op te wachten.

‘Rose, ik zou graag iets met je willen bespreken.’ Zijn stem was zowel zacht als bars en zo laag dat het klonk als het gerommel van onweer uit een naburig dorp. Ze was dol op het geluid ervan.

Hij zweeg en hupte van de ene op de andere voet, alsof hij een steentje in zijn schoen had. Hij kuchte en Rose zag het zweet vanonder zijn hoed over zijn voorhoofd glijden. Ze keek hem aan en vroeg zich af of hij soms koorts had en dat hij dan niet in de regen zou moeten staan. ‘Kom binnen voor een kop koffie.’

Hij wierp een blik op het huis. ‘Vera is er, hè?’

‘Ja. In de keuken.’

Hij schraapte zijn keel en keek haar eindelijk aan. ‘Dan liever niet. Ik bespreek wat ik te zeggen heb liever onder vier ogen met je.’

‘Maar we hoeven niet in de regen te blijven staan, toch?’ Ze liep naar de veranda en draaide zich een tikje ongeduldig naar hem om. Hij volgde haar, met een nerveuze blik op de keukenramen om te zien of Vera hen in de gaten hield. Wat was er toch met Galen aan de hand? Het was koud en ze had natte voeten. Ze had geen zin in raadsels. ‘Is er iets mis?’

‘Nee, nee, er is niets mis. Nou ja, misschien ook eigenlijk wel. Is er gisteren iets met Naomi gebeurd?’

‘Voor zover ik weet niet. Hoezo?’

‘Bisschop Elmo en diaken Abraham kwamen gistermiddag langs om te vragen of ik nog een leerjongen wil nemen, nu Jimmy Fisher het druk heeft met de kippen.’

Dat verbaasde Rose niet – ze wist dat Galen meer werk had dan hij aankon – maar ze koesterde nog steeds de hoop dat hij wachtte op Tobe en hem als leerjongen zou nemen na zijn vrijlating. Achter Galen zag Rose dat de goot van de veranda vol zat met bladeren, waardoor het water eroverheen stroomde. De druppels vielen in plasjes op de grond eronder. Ze keek weer naar hem en vroeg zich af wat een leerjongen met Naomi te maken had. Het was niets voor Galen om ergens zo omheen te draaien. ‘Maar goed … over Naomi…’ drong ze aan.

‘Naomi kwam de oprijlaan op lopen alsof ze een spook had gezien en vloog langs ons heen het huis in. De rest van de avond gedroeg ze zich zo schrikkerig als een olifant die een muis ziet.’

Rose huiverde in de vochtige lucht. ‘Ik kan Bethany vragen of ze iets weet, al ben ik er niet zeker van of ze het me zou vertellen.’ Ze wilde al weglopen.

Hij hield haar tegen door zijn handen op haar armen te leggen. ‘Maar Naomi is niet de reden dat ik ben langsgekomen.’ Hij wierp opnieuw een blik over zijn schouder op de keukenramen. Toen hij tot zijn tevredenheid zag dat Vera hen niet begluurde, keek hij Rose recht in de ogen, haalde diep adem en zei: ‘Ik denk dat het tijd is voor de volgende stap.’

Ze keek de boerderij rond en zag alle dingen die wachtten tot de volgende stap zou worden genomen – het hek van het weiland dat moest worden gerepareerd, een schuurdeur die steeds uit de reling liep, een uitgezakte waslijn die de volgende storm niet zou overleven. Het verbaasde haar dat hij de winter had gehaald. In mei waren ze aan de beurt om de kerkdienst op het Arendsnest te houden. De lijst met klussen was eindeloos. Waar moest ze beginnen?

Maar Galen keek haar zo merkwaardig aan, ongemakkelijk en verlegen, niet als een man die een klussenlijst aan het maken was. Er kroop een blos over zijn gezicht. Langzaam begon tot haar door te dringen wat hij bedoelde. ‘Galen!’ riep ze uit. ‘Vraag je me nu ten huwelijk?’

Hij sperde zijn ogen open en slikte moeizaam. ‘Klinkt dat dan niet zo?’

‘Nou, ja. Zo’n beetje. Misschien. Niet echt.’ Hoe meer ze zei, hoe dommer ze zich begon te voelen. Maar hoewel ze het risico liep hem nog meer te vernederen, wist ze dat ze zich moest verduidelijken. Ze was er niet klaar voor. Haar man Dean was nog geen twee jaar geleden gestorven en er waren nog te veel zaken die niet waren afgerond.

Galen haalde opnieuw diep adem. ‘Ja. Ja, dat klopt. Ik vraag je of je met me wil trouwen.’ Hij nam haar handen in de zijne. ‘Rose, er zullen altijd obstakels zijn. Ik wil dat we die dingen samen oplossen. Ik wil trouwen. Binnenkort.’

‘Ik … ik weet niet wat ik moet zeggen.’

‘Zeg gewoon ja.’ Voor Galen was alles eenvoudig.

Maar het was geen eenvoudige vraag. Alleen de gedachte om te trouwen was al belachelijk. Het was niet logisch. In feite was hun hele relatie onlogisch! Ze was meer dan een paar jaar ouder dan Galen. Ze had een gezin – twee stiefkinderen, drie kinderen en een nukkige schoonmoeder; hij was nooit getrouwd geweest. Ze probeerde nog steeds de puinhopen van het faillissement van het investeringsbedrijf van haar man op te ruimen. Tobe, Deans zoon, zat in de gevangenis. Jake Hertzler, een sleutelfiguur in de ondergang van het bedrijf en aangeklaagd voor allerlei vreselijke misdaden, was nog steeds niet gevonden. Trouwen was wel het laatste waar ze aan dacht.

En waarom kwam Galen juist nu, op een regenachtige maandagochtend, met een aanzoek? Waarom niet gisteren, toen de zon scheen en ze bij Blue Lake Pond hadden gepicknickt?

Tegelijkertijd was een onvoorbereid aanzoek echt iets voor hem. Galen gebruikte nooit veel woorden. Maar als hij iets zei, hadden zijn woorden kracht, maakten ze indruk. Hij was een man van daden in plaats van woorden, iemand die deed in plaats van dacht. Zo anders dan haar eerste man, die hemel en aarde kon bewegen door zijn woordgebruik.

Rose herinnerde zich nog de eerste keer dat ze Galen had opgemerkt – echt had opgemerkt. Het was op een zonnige middag, enige tijd na de wazige periode na het overlijden van Dean. Galen had aangeboden haar te leren hoe ze met een wagen moest rijden. Ze was als Amish opgegroeid, maar had de kerk al meer dan tien jaar geleden verlaten. Zo lang was ze dus ook al niet meer bij een paard in de buurt geweest en het was hoog tijd voor een hernieuwde kennismaking. Terwijl ze in de wagen klom, sprong het paard opzij vanwege een muis. Rose was met een kreet van de wagen gesprongen. Galen was naar voren gestapt, had de halster vastgepakt en het dier over haar manen gestreeld, waarna de merrie snel weer kalmeerde. Maar de reactie van Rose was blijkbaar zo onverwacht geweest dat Galen grote ogen had opgezet.

‘Muizen zijn mijn zwakke plek’, had ze met een kleur uitgelegd.

Toen was Galen in lachen uitgebarsten. Omdat ze hem nooit eerder had zien lachen, was ze niet voorbereid geweest op de invloed die dat op haar had. Het was een bijzondere aanblik; hij veranderde er volledig door. Ze had niet geweten dat zijn ogen op een dergelijke manier konden stralen, dat zijn kaaklijn zo perfect was, zijn hals zo gebruind, zijn mond zo aantrekkelijk. Het was de eerste keer geweest dat ze alles zag wat hij kon zijn.

Een beschaamd lachje borrelde in haar op, maar al snel lachte ze net zo hard met hem mee. En plotseling besefte ze dat ze gelukkig was. Gelukkiger dan ze in heel lange tijd was geweest. Hij had zijn beide handen uitgestoken om haar de wagen in te helpen en onverwacht ging er een opgewonden tinteling door haar heen. Toen ze naast elkaar op de kleine wagen zaten, zat ze dichter naast hem dan ooit en die gedachte maakte haar duizelig.

Telkens als ze hem na dat ritje zag, ging diezelfde tinteling opnieuw door haar heen. Galen was zo kalm en beheerst dat ze geen idee had gehad dat hij dezelfde gevoelens had. Pas maanden later had hij toegegeven dat hij verliefd op haar was geworden.

Terwijl de regen achter hem neerviel, keek Rose Galen aan. Hij had een ruig, maar knap gezicht. Een hoekige kaaklijn, vreedzame ogen. Ze zag de goedaardigheid in zijn blik, evenals de wijsheid die zijn jaren ver te boven ging. Ze zag ook compassie in die groene ogen. En liefde.

Het was onlogisch om nu te trouwen. Volstrekt onlogisch.

Maar … als liefde eenmaal was ontstaan, liet het zich niet meer zomaar tegenhouden. Een stem die tot haar verbazing van haarzelf was, zei: ‘Ja, Galen. Ik zou heel graag met je willen trouwen.’

2

Bethany ging weer rechtop in bed zitten en staarde naar het raam. Een moment lang had ze de idiote gedachte gehad dat Jimmy Fisher langskwam. Hij moest in elk geval iets doen om goed te maken dat hij haar twee avonden geleden gewoon in de steek had gelaten. Hij had gezegd dat hij haar na de jeugdbijeenkomst op zaterdag thuis wilde brengen, dus had ze op hem gewacht. Maar hij was nooit gekomen.

Uiteindelijk was ze meegereden met Simon Glick, een onhandige jongen. Hij was zo lang dat zijn ellebogen en knieën in hoeken leken uit te steken en het leek dat hij in duizend stukjes zou breken als hij viel. Toch was dat niet helemaal eerlijk, want hij was niet eens zo klunzig – zo zag hij er alleen uit. In feite was hij spraakzamer geweest dan ze had verwacht. Hij had haar zelfs een of twee keer laten lachen. Niet zoals Jimmy haar aan het lachen maakte, maar het zou zijn verdiende loon zijn als ze vaker met Simon Glick uitging.

Ze verschoof in bed om een gemakkelijkere houding te vinden en deed haar ogen dicht. Ze probeerde nergens aan te denken, maar de meest vreemde gedachten spookten door haar hoofd.

Bethany pakte een pen en schreef: ‘Mevrouw Jimmy Fisher’ in haar dagboek. Niet dat ze een aanzoek van Jimmy Fisher wilde, maar ze vroeg zich af of hij haar een aanzoek zou doen. En wanneer.

Ze moest zijn ingedommeld, want korte tijd later schrok ze wakker toen haar kamer zich vulde met licht. Een brede lichtstraal gleed over de muur en het plafond, in een cirkelvormige beweging. Ze kwam met bonzend hart op haar ellebogen overeind en knielde neer voor haar raam. Eerst zag ze niets; toen nam Jimmy Fisher zijn hoed af en zwaaide wild naar haar, terwijl het maanlicht op zijn kruin viel.

Ze kon hem negeren en terug naar bed gaan. Ze wist dat ze dat zou moeten doen. Maar natuurlijk deed ze dat niet. Ze trok haar kleren aan, sloeg een doek rond haar schouders – het was pas maart en nog erg koud – en haastte zich naar hem toe.

Ze zou hem natuurlijk berispen omdat hij haar in zo’n koude nacht naar buiten liet komen, terwijl er voortdurend regenbuien overdreven, maar dan zou ze bij hem in de wagen stappen, die aan het einde van de oprijlaan uit het zicht stond. En daarna zouden ze naar een van hun favoriete plekjes gaan om te praten. En te knuffelen. En te kussen. En zodra de spanning te veel opliep, zou ze verontwaardigd doen en eisen dat hij haar weer naar huis bracht. Op de terugweg zou ze haar schouder af en toe tegen de zijne laten stoten om hem te laten weten dat ze het niet meende.

Het was een spelletje dat ze speelden en Bethany hoopte dat Jimmy erdoor zou gaan beseffen hoe fijn het zou zijn om ’s avonds geen afscheid meer te hoeven nemen. Om te trouwen en nog lang en gelukkig te leven. Verdraaid! Was dat te veel gevraagd?

Jimmy stond met de zaklamp te wachten, die hij uitzette zodra hij haar in de deuropening zag verschijnen. Zodra Bethany naar buiten kwam, sloeg hij zijn armen om haar heen en liet zijn voorhoofd tegen het hare rusten. Ze voelde zijn adem op haar neus. Toen hield hij zijn gezicht schuin zodat hun lippen elkaar vonden.

Ze wurmde haar handen tussen hen in om afstand te bewaren. ‘Waar was je zondagavond eigenlijk, Jimmy Fisher? Je kunt niet zomaar op elk willekeurig moment komen opdraven en verwachten dat ik beschikbaar ben om te kussen.’

Ze keek hem aan, hem tartend om zijn excuses aan te bieden. Maar in plaats daarvan zei hij: ‘Mijn moeder was zo van streek … je weet wel … nadat je haar uit haar rolstoel had gegooid.’

‘Gooien is wel erg sterk uitgedrukt. Hij kieperde gewoon om.’ Edith Fisher was herstellende van een operatie aan een eeltknobbel en Bethany had haar zondag na de lunch in de kerk naar buiten gereden voor wat frisse lucht en zonlicht. Er was tenslotte een rolstoelhelling en het was ongebruikelijk warm buiten, bijna alsof het al voorjaar was.

Maar Bethany had nog nooit met een rolstoel van een helling gereden. Terwijl ze met Edith achteruit liep, begon de rolstoel over te hellen. Ediths gewicht, plus dat van de rolstoel, was groter dan dat van Bethany. Onder aan de drie meter lange helling kieperde de rolstoel om en belandde Edith met haar gezicht plat in het gras.

Naomi, Ediths lievelingetje, was snel een natte doek gaan halen om de schaafwond op haar voorhoofd mee te deppen, en een handdoek om als kussen te gebruiken. Edith was woedend geweest en had Bethany’s excuses niet willen aanvaarden. Uiteindelijk was Jimmy vroegtijdig met zijn moeder naar huis gegaan.

‘…toen ze eindelijk weer was gekalmeerd, ben ik op de bank in slaap gevallen en toen ik weer wakker werd, was het al ochtend.’

‘Heb je gehoord dat Susie Glick en Tim Riehl iets met elkaar hebben? En Elizabeth Mast en Eli Miller ook.’ Ze gaf hem een kneepje in zijn handen. ‘Eli heeft gezegd dat hij wil trouwen voor het zaaien in het voorjaar begint.’ En dat was precies wat Bethany ook wilde … een formele relatie. Ze wilde weten waar ze aan toe was met Jimmy Fisher.

‘Hmm’, zei Jimmy, terwijl hij haar in haar nek kuste op een manier waarvan hij wist dat ze het fijn vond.

‘Het is toch leuk als een stel een relatie heeft? Als de jongen de beslissing neemt om het officieel te maken.’

‘Hmm-hmm.’

‘Er wordt gezegd dat er altijd drie bruiloften achter elkaar plaatsvinden.’

‘Yep.’

‘Je hebt geen woord gehoord van wat ik zeg, hè?’

‘Hmm-hmm.’

Bethany ontstak in woede. Ze maakte zich van hem los en zette haar handen op haar heupen. ‘Sinds je fulltime voor die kippen zorgt, ben je weer precies de jongen geworden die ik ontmoette. Zo onvolwassen als wat.’

Alle blijdschap verdween uit Jimmy’s ogen. Hij zuchtte en keek Bethany aan. ‘Dat weet ik. Je hebt gelijk. Die vogels hebben gewoon iets waardoor ik me weer dertien jaar oud voel. Het komt door die kippen. Ze maken me helemaal gek…’ Zijn stem stierf weg. ‘Weet je, ik heb altijd al een bloedhekel aan kippen gehad. Ze stinken, ze maken herrie, ze pikken naar me. En ze laten mij stinken, herrie maken en naar anderen pikken.’

Hij was altijd over die kippen aan het zeuren en ze was het zat. Het ging niet alleen om de kippen. Het ging erom dat hij onder de plak zat bij zijn moeder. Zoals Galen King altijd had gezegd, Edith Fisher maakte haar zoons het leven zuur. Ze benam hen alle levensvreugde. En als Jimmy niet bij zijn moeder was, zoals nu, gedroeg hij zich als een schoolkind in de zomervakantie. Alsof er geen vuiltje aan de lucht was. Ze deed een paar stappen bij hem vandaan en keek op naar de wolken die langs de maan dreven. Hij volgde haar en sloeg zijn armen om haar middel.

‘Jimmy, de oplossing is simpel. Je moet iemand zien te vinden die voor je moeder gaat werken.’

‘Zo simpel is dat niet.’ Het klonk alsof hij mijlenver weg was. Ver van Bethany en het Arendsnest.

‘Je kunt er maar beter iets op verzinnen. En je kunt ook maar beter iets gaan verzinnen voor onze toekomst samen, Jimmy Fisher, want als je me niet serieus gaat nemen…’

Jimmy draaide haar met een ruk naar zich toe, drukte een vinger tegen haar lippen, pakte haar hand en trok haar uit het maanlicht in de schaduw. ‘Ik neem je heel serieus! Je bent mijn beste vriendin, Bethany.’

Onmiddellijk ebde haar woede weg. ‘Ik kan maar beter je enige vriendin zijn, Jimmy Fisher!’ Ze wist dat haar stem een octaaf was gestegen en schril klonk, iets waar ze meteen spijt van had. Maar hij zei altijd dat ze op een dag zouden gaan trouwen, maar die dag leek nooit te komen. Misschien waren de vlinders in Jimmy’s buik verdwenen. Als dat zo was, dan wilde ze dat weten.

Hij keek haar aan. ‘Dat bedoelde ik ook. Je bent mijn enige vriendin. Mijn beste en enige vriendin.’ Hij nam zijn hoed af. ‘Bethany, waarom heb je zoveel haast? We zijn nog jong. We hebben ons hele leven nog voor ons.’

‘Jij misschien wel, maar ik ga mijn leven niet vergooien aan een jongen die kippen haat en er niets aan doet. Ik ben alleen maar met je uitgegaan omdat ik dacht dat je iemand was die plannen voor de toekomst maakte.’

‘Ik had ook toekomstplannen! Maar zonder Lodestar viel mijn paardenfokbedrijf in duigen.’

Ze rolde met haar ogen. ‘Er zijn andere paarden.’

Hij glimlachte flauwtjes. ‘Niet zoals dat paard.’

Ze slaakte een diepe zucht. ‘Heb je naar hem gezocht?’

‘Voortdurend. Elke zondagmiddag.’ Dat deed hij dus als hij op het Arendsnest hoorde langs te komen.

‘En Galen? Heb je hem ook gevraagd naar Lodestar uit te kijken?’

‘Aan hem heb ik helemaal niets. Hij zei dat ik dat paard moest vergeten en geen smoesjes meer moet verzinnen omdat ik een man ben.’ Hij wreef langs zijn kin. ‘Ik zou hem weleens een week bij mijn moeder in huis willen zien, dan kan hij me opnieuw vertellen hoe ik een man moet zijn.’

‘Je zegt dus dat als je Lodestar terug zou hebben, je je leven weer op de rit zou krijgen. Dat je toekomst dan zou zijn uitgestippeld.’

Hij trok zijn donkere wenkbrauwen op.

‘Hoorde je me?’

‘Ja, ik hoorde je.’ Hij schraapte zijn keel. ‘Als ik Lodestar ooit zou kunnen terugkrijgen, dan denk ik dat de rest vanzelf op zijn plek zou vallen.’

‘Zoals … onze toekomst.’

Jimmy streek met een vinger langs zijn kraag en glimlachte treurig naar haar.

De laatste tijd voelde Jimmy steeds vaker een soort … het woord ‘paniek’ kwam bij hem op, maar dat duwde hij weg. Hij deed niet aan paniek. Hij voelde zich gewoon … onprettig, dat was het.

Toen hij gisteravond bij Bethany wegging, kwamen alle emoties in hem samen in zijn maag. Hij was dol op Bethany Schrock. Haar glimlach, als ze die op hem richtte, deed zijn knieën knikken. Dan voelden zijn botten als was. Zij was het meisje met wie hij zichzelf oud zag worden. Ze was alles wat hij ooit had gewild. Waarom was hij dan zo bang om haar ten huwelijk te vragen? Was de voorspelling van oude Hank Lapp over hem waar? ‘Altijd aan het winkelen, maar nooit iets kopen.’ Hij fronste toen hij de luide stem van Hank door zijn hoofd hoorde echoën.

Nee. Dat was het niet. Er waren op dit moment gewoon te veel onzekerheden in zijn leven.

Hij verstelde de broedlampen, controleerde het voer, mompelde hoezeer hij kippen haatte en liep naar de werkbank om een pleister voor zijn vinger te pakken. Hij had altijd een grote doos met pleisters in de schuur staan. Er waren een paar hennen die het altijd op hem hadden gemunt. Hij was ervan overtuigd dat ze wachtten totdat hij de schuur binnenkwam en dan een geheim signaal langs de nestkasten stuurde, zodat ze allemaal op hem af kwamen vliegen, met hun scherpe snavels en klauwen. Vandaag had een van hen hem tot bloedens toe gepikt toen hij de watertrog bijvulde.

Hij keek door de open schuurdeur naar buiten en glimlachte toen hij Honey in het weiland zag grazen. Het was een vriendelijke, kleine merrie, bijna een huisdier. Hij haalde altijd wortels uit de tuin en voerde haar die met de hand. Hij was zo dol op haar dat hij haar elke dag borstelde. Daarvoor had hij altijd een kleine roskam in zijn broekzak. Dit was de merrie waarmee hij met Lodestar had willen fokken. De perfecte aanvulling op Lodestar.

Galen King had hem Honey gegeven om hem te troosten en had geen cent voor haar willen aannemen. ‘Niet snel genoeg om te racen,’ had hij tegen Jimmy gezegd, ‘te klein om een hele dag te werken en niet sterk genoeg om een wagen te trekken.’ Maar hoeveel verstand Galen meestal ook van paarden had, hij zag Honey niet als fokmerrie. En hij dacht al helemaal niet aan de goede genen van Lodestar. Ze was gewoon een pleister op de wond geweest.

Kon Jimmy er maar achter komen waar Lodestar was. Hij was ervan overtuigd dat alles op zijn pootjes terecht zou komen zodra hij Lodestar weer in zijn stal had, achter slot en grendel, omdat dat paard net Houdini was. Dan kon hij met zijn fokkerij beginnen. Bethany had gelijk. Zodra Lodestar bij Jimmy terug was, zou alles weer in orde komen. Hij slikte een brok in zijn keel weg. Zelfs zijn relatie met Bethany Schrock.

De lucht rook naar onweer en de zuidenwind voerde de geur van zware regen mee. Alles wees erop dat het elk moment kon beginnen.

Zodra Naomi de schuurdeur achter Galen dicht zag glijden, haalde ze haar doos met briefpapier uit het bureau in de keuken en ging ze zitten om een brief aan Tobe te schrijven. Als ze opschoot, kon ze hem nog posten voordat de postbode kwam.

Lieve Tobe,

Toen ik zondagmiddag thuiskwam, lag de dienstregeling van de bus op de keukentafel. Precies waar ik al bang voor was! Maar je moet hebben gebeden: hoewel Galen al eerder dan ik was thuisgekomen, was hij het huis nog niet in gegaan. De diaken en de bisschop stonden in de tuin op hem te wachten. Ze wilden praten over een nieuwe leerjongen voor Galens paardenbedrijf, maar hij heeft ze allemaal afgewezen. Je weet hoe kritisch hij kan zijn wat die paarden betreft. Hoe dan ook, ik kon snel naar binnen gaan en de dienstregeling verstoppen voordat ze allemaal naar binnen kwamen om koffie te drinken. Mijn handen trilden toen ik koffie voor de bisschop inschonk. Zo erg dat ik bijna knoeide!

Hoelang gaat dit nog duren, Tobe? Ik houd dit niet vol. We moeten het hem vertellen. Iedereen.

Liefs,

Naomi

De storm die Stoney Ridge vanmorgen teisterde, velde twee bomen langs de oever van de beek die langs het Arendsnest stroomde. Het water stroomde als een rivier over de weg. Achter de boerderij was een pad dat de heuvel op leidde veranderd in een kleine waterval.

Voor Bethany Schrock was er nauwelijks iets opwindender dan een onweersstorm. Haar vriendin en buurvrouw, Naomi, dacht er heel anders over. Ze was er zeker van dat Naomi de storm had uitgezeten met een doek voor haar ogen.

Tegen de tijd dat het stopte met regenen, was Bethany al op weg naar het Zusterhuis, waar ze een paar dagen per week voor vijf bejaarde zussen werkte. Eén keer per week maakten zij en Naomi lunch voor de minderbedeelden van Stoney Ridge in het Second Chance Café in de Grange Hall, maar dat was vrijwilligerswerk. De zussen hadden haar als vrijwilliger voorgedragen. Maar afgezien daarvan werkte ze in het Zusterhuis.

Haar werk omvatte het opruimen en organiseren van het huis van de zussen, zodat de kerkdienst eindelijk weer eens in hun huis kon plaatsvinden. Het was echter een eindeloze opgave. Maar ze was dol op hen allemaal. Ella, de oudste, was opmerkzaam en vriendelijk. Ada was gevoelig en opgewekt. Lena, de middelste zus, was de vredestichter. Fannie was efficiënt vastberaden en bazig. En Sylvia, de jongste, was begaafd en creatief.

Vandaag stond Sylvia haar al bij de deur op te wachten, zwaaiend met een brief. ‘We hebben goed nieuws, Bethany! Je moet stoppen met het opruimen van de benedenverdieping en meteen aan de slag gaan met de logeerkamer.’

‘Die op zolder’, verduidelijkte Fannie.

‘Ja. Die bedoel ik’, zei Sylvia. ‘Ik ben er al in geen jaren meer geweest.’

Bethany trok haar mantel uit en probeerde een lege haak naast de deur te vinden. Ze fronste omdat ze pas een paar dagen geleden alle paraplu’s, oude jassen en zelfs een strohoed van een man had weggehaald, maar nu hingen alle haken alweer helemaal vol. ‘Krijgen jullie bezoek?’

‘Ja!’ zei Sylvia. ‘Een familielid. Hij komt naar Stoney Ridge om onze stamboom te onderzoeken. We zijn er erg enthousiast over.’

Toen ze de woonkamer in liep, knikte Bethany naar Ella, Lena en Ada, die allemaal in hun favoriete stoelen zaten.

‘We zijn dolenthousiast’, zei Lena, die opkeek van haar breiwerk.

‘Hij zei dat hij tegen een muur aan was gelopen’, zei Ada, die opging in een kruiswoordpuzzel in een oud exemplaar van de Stoney Ridge Times.

Ella, een vrouw met een zacht web van rimpels rondom elk oog en krullend grijs haar dat onder haar gebedskapje vandaan stak, keek van de ene naar de andere zus. ‘Dat klinkt pijnlijk.’ Ze was drieënnegentig en snel in de war.

‘Ik denk niet dat hij dat letterlijk bedoelde, Ella’, zei Fannie. ‘Het is een uitdrukking in de genealogie die betekent dat hij is vastgelopen.’

‘Hoe ken jij uitdrukkingen uit de gynaecologie, Fannie?’ vroeg Lena.

‘Genealogie’, zei Fannie bits. ‘Geen gynaecologie.’

Toen Lena zweeg om over een antwoord na te denken, wist Bethany dat ze tussenbeide moest komen en het oorspronkelijke gespreksonderwerp weer moest aansnijden, anders zou dat voorgoed verloren zijn. Dat ging vaak zo. De meeste gesprekken die ze voerden, namen al snel een andere richting en leidden nergens toe. ‘Is het nabije familie?’

De zussen keken elkaar nietszeggend aan.

‘Verre familie’, zei Fannie.

‘Een verre achterneef’, zei Sylvia. ‘Hij komt binnenkort, zei hij. Tegen het einde van de week. Dat lukt je wel, toch?’

Bethany zuchtte. Als de zolder er net zo uitzag als de eerste verdieping, de kelder en het koetshuis, was haar agenda voor deze week meteen volledig gevuld.

Vijf uur later ging Bethany bij Naomi langs voordat ze terug naar het Arendsnest ging. Ze was uitgeput. En ontmoedigd. Ze zou de hele week nodig hebben om die slaapkamer op zolder uit te ruimen. En waar moest ze alles neerzetten? Het werk in het Zusterhuis kostte haar al haar energie.

Ze wilde Naomi graag de quilttop laten zien die ze gisteravond eindelijk had afgemaakt en haar een brief laten zien van haar broer Tobe. Met de hulp van Naomi werkte Bethany aan haar eerste quilt voor haar uiteindelijke-maar-niet-officiële huwelijk met Jimmy Fisher. Ze was in de loop der jaren al vaak genoeg aan quilts begonnen, maar had er nooit eentje afgemaakt omdat ze een hekel aan naaiwerk had. Maar Naomi had erop gestaan dat ze iets moest afmaken. Ze gaf haar opdrachten en controleerde die achteraf: knippen, omzomen, naaien. En dan: lostornen, opnieuw beginnen. Bethany had gehoopt de quilt inmiddels allang af te hebben, maar Naomi hield vol dat hij perfect moest zijn.

Gelukkig leek Jimmy Fisher geen enkele haast te hebben om te trouwen, want de quilt schoot niet erg op. Ze fronste. Verdraaid! Waarom deed Jimmy Fisher er eigenlijk zo lang over om haar een aanzoek te doen? Voor deze ene keer zou ze willen dat hij zich zo gedroeg als ze verwachtte. Maar het feit dat hij dat nooit deed, was des te meer reden dat ze niet genoeg van hem leek te kunnen krijgen.

Toen Naomi de deur opendeed, snoof Bethany de geur van kaneel en nootmuskaat op die vanuit de keuken naar buiten dreef. ‘Wat heb je gemaakt?’

‘Een nieuw recept voor pompoen-kaneelbroodjes’, zei Naomi. ‘Ik wilde het eerst een keer uitproberen voordat ik ze presenteer op de volgende bijeenkomst van de Naaiclub. Wil je er een proeven?’

Bethany knikte. Bakken was haar grootste hobby. Haar zusje Mim las of schreef liever. Naomi hield meer van quilten. Maar Bethany was het liefst in de keuken. Terwijl ze een vork pakte en ging zitten om te eten, schoof ze de brief van Tobe naar Naomi toe en wachtte ze op haar reactie. Naomi kwam tot stilstand toen ze de dunne, grijze envelop zag, geadresseerd in Tobes slordige handschrift. Toen ging ze verder met het roeren in haar thee. ‘Heb je de quilttop voor me meegenomen?’

‘Ja, en Tobes brief ook, als je daar interesse in hebt.’

Naomi nam een slok van haar thee. ‘Is er nieuws?’

‘Hij hoopt dat hij binnenkort vrijkomt. Maar er is nog geen datum. Die advocaat probeert voor strafvermindering te peiten.’

‘Volgens mij bedoel je pleiten’, zei Naomi.

Bethany schoof de brief dichter naar Naomi toe. ‘Lees zelf maar.’

‘Dat is niet nodig’, zei Naomi nonchalant. ‘Je hebt al verteld wat erin staat. En laat me nu die quilttop eens zien.’

Bethany wist zeker dat Naomi verliefd op Tobe was, heel zeker, al wilde ze het nooit toegeven.

En Naomi zou vast willen dat ze de laatste rij steken in de quilttop weer loshaalde omdat een paar hoekjes niet perfect tegen elkaar aan zaten. ‘Wat maakt het uit?’

Naomi slaakte een diepe zucht. ‘Bethany … denk je eens in dat je een eetlepel zout bij een recept gooit waar alleen maar een theelepel in moest. Dat maakt heel veel uit. En voor quilten is het net zo.’ Ze hield de quilttop omhoog. ‘Je moet de rand opnieuw doen voor de volgende Naaiclub. We waren van plan je te helpen met de onderlaag.’

Naomi begon steeds baziger te worden.

Bethany pakte de quilttop weer aan en keek ernaar. Ze ging pas een paar maanden naar de Naaiclub en was het quilten nu alweer zat. Maar ze was dol op Naomi en de oude zussen en ze begon zelfs een sprankje affectie voor Edith te voelen, de moeder van Jimmy Fisher. Niet meer dan een sprankje, maar ze was in elk geval niet meer bang voor haar. Ze mocht dan niet Ediths keuze als toekomstige schoondochter zijn – iedereen in Stoney Ridge wist dat dat Naomi King was – maar ze accepteerde nu in elk geval dat Jimmy en Bethany iets met elkaar hadden.

Tenminste, voor het noodlottige ongeval van afgelopen zondag had ze dat gedacht.

Bethany zuchtte. Misschien was ze na het omvallen van haar rolstoel nu minder enthousiast over haar en Jimmy’s relatie.

Nadat ze het pompoen-kaneelbroodje had verorberd, stopte ze de brief van Tobe weer in haar zak – die Naomi niet eens had gelezen – pakte de quilttop met de scheve randen op en ging naar huis.

Naomi beet het uiteinde van een stuk draad af. Gisteravond had Bethany haar opnieuw genaaide quilttop gebracht en samen hadden ze hem over het frame uitgespreid, op een laag witte vulling en de achterkant van de quilt. Ze had Bethany beloofd dat ze zou helpen om hem in elkaar te zetten, maar van die belofte had ze nu al spijt. Al die ongelijke hoeken, driehoeken met missende punten en scheve zomen deden zeer aan haar ogen.

Zonder erbij na te denken, stak ze een nieuwe draad door haar naald en boog zich over een van de vierkanten. Hier maakte ze kleine, kaarsrechte steken langs, zonder daar zelfs maar een liniaal of machine voor nodig te hebben. Ze dacht terug aan wat Tobe ooit eens over haar steken had gezegd: ‘Ze zijn zo klein dat ze bijna lijken te verdwijnen.’

Haar gedachten gingen terug naar hun korte tijd samen in de afgelopen zomer, toen hij eindelijk weer was thuisgekomen na een jaar lang te hebben rondgezworven. Ze hadden elk vrij ogenblik met elkaar doorgebracht na dat eerste moment toen ze hem was tegengekomen bij Blue Lake Pond, zittend op een boomstronk. Hij was opgeschoven om plaats voor haar te maken en ze ging zitten, maar hij zei niets en zij evenmin. Op de een of andere manier leek ze te begrijpen dat hij behoefte aan stilte had. In plaats daarvan had ze naar het meer gestaard. Het wateroppervlak was zo kalm, volledig rimpelloos. Het was een perfecte zomerdag geweest.

Naomi beschouwde Blue Lake Pond als een van de beste dingen aan het leven in Stoney Ridge. Een klein stadje aan de rand van een groot, natuurlijk meer. Het was geen bijzonder meer in vergelijking met de andere meren in Pennsylvania, maar het was mooi, verbonden met allemaal beekjes, vol inhammen en overschaduwd door hoge pijnbomen. In de winter vroor het dicht en veranderde het in een perfecte schaatsbaan. Op die dag, een warme augustusdag, dansten wandelende takken op het wateroppervlak, terwijl libellen in trage cirkels rondvlogen.

Een konijntje was verschenen, dat nieuwsgierig van de een naar de ander keek voordat hij weer weghuppelde. Ze hadden gelachen en dat had de spanning tussen hen gebroken. Daarna duurde het niet lang meer voordat ze ontdekten hoe gemakkelijk ze met elkaar konden praten.

‘Is het hier niet prachtig?’ zei ze. ‘Nadenken gaat makkelijker hier bij het meer.’

Hij snoof even. ‘Dat hangt ervan af waarover je nadenkt. De dingen die mij bezighouden – nou, er is niemand waarmee ik daarover kan praten. In elk geval niet in mijn familie. En ik heb eigenlijk geen vrienden meer over.’

Plotseling herinnerde ze zich iets wat haar moeder altijd had gezegd: ‘Geen vrienden hebben, is een ernstige vorm van armoede. ‘Sst.’ Ze praatte tegen hem alsof hij een kind was. ‘Ik ben je vriend. Ik luister naar je.’

Daar leek hij lang over na te moeten denken en ze vroeg zich af wat er door hem heen ging. Ze wilde zijn hand pakken, erin knijpen en hem aanmoedigen om haar in vertrouwen te nemen, maar deed het niet. Toen hij eindelijk antwoordde, weigerde hij om haar aan te kijken en hield hij zijn blik op het meer gericht. ‘Ik weet gewoon niet hoeveel ik moet vertellen over Jake Hertzler en Schrock Investments. Of tegen wie.’

Toen hij eenmaal begon te praten, was het als een dam die doorbrak. Hij vertelde over zijn verdriet om de dood van zijn vader en zijn schuldgevoel, maar wat had hij kunnen doen om het te voorkomen? De tranen rolden over zijn wangen terwijl de details over die onvergetelijke dag eruit kwamen. Zo zaten ze die zomermiddag urenlang terwijl het licht in stralen uiteenviel onder het bladerdak boven hun hoofd.

Er kwamen talloze vragen in Naomi op, maar ze zei niets en luisterde alleen maar. Ze was verbaasd over wat hij bekende en toch ook weer niet. Ze had altijd geweten dat er meer achter het verhaal van de dood van Dean Schrock zat. Toen hij alles verteld had, vroeg Tobe haar wat hij moest doen.

‘Ik denk,’ zei ze voorzichtig, ‘dat je de verantwoordelijkheid moet nemen voor jouw aandeel hierin en dat je Jake Hertzler aan God moet overlaten.’

Tobe zette grote ogen van ongeloof op. ‘Wat?’ Hij perste zijn lippen op elkaar en keek haar argwanend aan.

‘Vertrouw erop dat de wrake aan de Heer is, Tobe. Hij is een rechtvaardig God. Hij zal het juiste doen. Wij waarschijnlijk niet.’

De schaduwen werden langer terwijl ze op die boomstronk zaten te praten. Dat was de dag waarop hun afhankelijkheid van elkaar was begonnen – voor hem was het de wetenschap dat zij de enige was die de druk, de pijn en de besluiteloosheid begreep waar hij de afgelopen jaren mee had geworsteld. En voor haar was het dat ze iemand had die haar niet als fragiel en timide beschouwde, maar als sterk, doortastend en wijs.

Ze waren elke middag terug naar die boomstronk gegaan, al moesten ze dat in het geniep doen omdat niemand, met name Galen, mocht weten dat ze elkaar zagen. Er was geen tijd om elkaar alles te vertellen wat er nog te vertellen viel, maar tegen het einde van de week had Tobe ermee ingestemd om met Allen Turner van de AFM te gaan praten en hem te vertellen wat er, bewust en illegaal, had plaatsgevonden bij Schrock Investments. ‘Bijna alles’, had hij gezegd.

Naomi vroeg zich af wat dat betekende, maar gezien zijn houding besloot ze het er voor nu bij te laten zitten.

Avond na avond lag Naomi in bed en dacht ze terug aan die dag waarop Tobe bij haar had uitgehuild. Ze herinnerde zich de manier waarop zijn lichaam trilde en hoe ze zijn hartslag tegen zich aan voelde. Ze herinnerde zich zijn geur, van dennenzeep en koffie. Ze herinnerde zich hoe zijn haar in haar nek had gekriebeld en hoe zijn wangen nat van de tranen waren geweest. En ze herinnerde zich die laatste avond, waarop hij haar had gekust.

Ze had nooit gedacht dat een kus zo bijzonder en tegelijkertijd natuurlijk kon aanvoelen. Toen ze afscheid van elkaar namen, hadden ze allebei tranen in hun ogen gehad en had hij gezegd dat hij zich dwaas voelde. ‘Ik zou sterk en dapper voor jou moeten zijn, Naomi, niet als een klein kind moeten janken.’

Ze had geglimlacht. ‘Rose zegt dat mannen ook tranen hebben, net als vrouwen. Ze weten alleen niet dat het goed is om ze af en toe te laten stromen.’

Na die week voelde Naomi King zich een nieuw mens. Ze kon meer dan ooit tevoren. Ze kon zich nauwelijks meer herinneren wanneer ze voor het laatst was geveld door hoofdpijn en ze had moeten wachten tot de pijn eindelijk wegtrok. Nu waren er niet eens genoeg uren in de week voor alles wat moest worden gedaan.

Maar als de postbode kwam en ze naar buiten snelde om hem eerder te bereiken dan haar broer, in de hoop dat het hem niet zou opvallen hoeveel interesse ze in de post had, of als Bethany over Tobe sprak en liet merken dat ze dacht dat Naomi verliefd op hem was – dat waren de momenten waarop haar maag verkrampte van de stress en ze niet kon stoppen met snoepen.

Ze zuchtte en vroeg zich af hoelang dit nog zou gaan duren. Ze was niet voor een dubbelleven in de wieg gelegd. Het was helemaal verkeerd.

En tegelijkertijd zo goed.

3

Af en toe ging Mim Schrock onderweg van school naar huis bij het Zusterhuis langs om haar oudere zus Bethany te helpen met de eindeloze taak van het opruimen van het huis van de bejaarde zussen. Bethany was sneller, maar Mim was degene die rondhing en excuses vond om onbetekenende gesprekjes met de zussen te kunnen voeren en zo meer te ontdekken over het leven dat ze hadden geleid in het witte huis met de seringstruiken en de hoge stokrozen die langs het hek groeiden. Het was een huis vol met waargebeurde verhalen uit een ander tijdperk.

Haar favoriete zus was Ella, de oudste, die goede dagen had waarop ze zich allerlei interessante details herinnerde over hun jeugd en haar fascinerende verhalen vertelde over de mensen uit Stoney Ridge. Maar ze had ook slechte dagen waarin alles wazig was en ze de vragen door elkaar haalde. Vorige week had Mim Ella gevraagd of de jicht in haar grote teen al minder werd.

‘Niet slecht’, antwoordde Ella. ‘Volgens mij is hij op de vlucht geslagen toen ik hem de nek probeerde om te draaien.’

Mim had haar verwonderd aangekeken. ‘Wiens nek?’

Ella keek Mim aan alsof ze een zonnesteek had opgelopen. ‘Die van de kip natuurlijk!’

De zussen hadden geen kippen.

Dat was een slechte dag voor Ella. Maar vandaag was een goede dag. Bethany was al klaar met haar werk en naar huis gegaan, maar Mim bleef om nog wat langer met Ella te praten. Ze had allerlei verhalen over hun verre achterneef, die binnenkort zou komen en, volgens Ella, heel werelds en opwindend was. Mim had zich vaak afgevraagd of Ella ooit verliefd was geweest, of een van de vijf zussen ooit de liefde had ervaren die zij voor Danny Riehl voelde.

Het was koud buiten toen Mim op weg ging naar Bent N’ Dent om nog wat dingen voor haar moeder op te halen voordat ze naar huis ging. De maartse zon scheen zwakjes aan een bleke hemel. Af en toe leek hij door het grijze wolkendek te breken om de lucht te verwarmen, maar verdween toch weer en dan voelde Mim het frisser worden. ‘Kom op, lente, schiet op’, fluisterde ze hardop. Een tijdje wandelde ze achter een Amish-echtpaar dat ze uit de kerk kende. De vrouw liep sereen naast haar man, knikkend naar degenen die hij toeknikte, glimlachend naar degenen naar wie hij glimlachte, gespitst op elk woord dat hij zei. Zelfs de zon leek mee te werken en scheen op hen neer, de wolken verdrijvend die na de storm van die ochtend waren blijven hangen.

Dat zouden Danny Riehl en ik kunnen zijn, dacht Mim afgunstig. En ze bleef toekijken totdat het stel de weg overstak en in een zijstraat verdween. Toen ze terugliep, nog steeds aan Danny Riehl denkend, struikelde Mim ergens over en viel hard op haar billen. Dat iets bleken de lange benen te zijn van een roodharige jongen van een jaar of veertien, vijftien hooguit, die met zijn rug tegen een tuinhek met zijn ogen dicht van de zon zat te genieten.

De ogen van de jongen gingen wijd open, ogen die zo rond en bruin als krentenbollen waren. Mim keek op naar de jongen: haar dat zo oranje als een wortel was, stak onder zijn zwarte vilthoed uit; een brede glimlach die meer gaten dan tanden toonde, en een gezicht vol sproeten, van voorhoofd tot kin en van oor tot oor.

De irritatie, de pijn in haar billen en de schaafwonden op haar handen maakten Mims tong los. ‘Hoe durf je me zo te laten struikelen!’ zei ze terwijl ze overeind krabbelde en het vuil van haar rokken klopte. Met een woest gebaar zette ze haar kapje recht en streek haar schort glad.

‘Dat heb ik niet gedaan’, zei hij rustig terwijl hij een enkel over zijn knie legde. ‘Jij was degene die aan het dagdromen was en niet uitkeek waar je liep.’

Mim stak haar kin in de lucht. ‘Dagdromen? Jij deed een dutje zonder je ook maar een moment af te vragen of je daarbij iemand in de weg zat.’

De jongen haalde zijn schouders op. ‘Ik zit gewoon op mijn zus te wachten’, zei hij, gebarend naar de Bent N’ Dent. ‘En te genieten van de zon op mijn gezicht.’ Hij keek haar aan met een mengeling van ondeugendheid, amusement en spot.

‘Ik heb jou nog nooit gezien in Stoney Ridge.’

Hij stond op. ‘Ik ben Jesse Stolzfus.’ Hij stelde zichzelf uitvoerig voor, alsof alleen zijn naam haar al genoegen moest schenken. ‘Jou heb ik ook nog nooit gezien. Een meisje met ogen die zo grijs zijn als een onweerswolk, wangen als perziken en haar zo donker als de kwak.’

Mim staarde hem aan. Ze voelde een blos over haar wangen kruipen, hoe hard ze ook probeerde hem tegen te houden. Ze wist dat haar gezicht de kleur van frambozen kreeg. Om de een of andere onverklaarbare reden kwam er iets uit haar mond wat haar oma altijd zei: ‘Nederige vrouwen staan ver boven alle andere vrouwen, boven alle andere dingen.’ Dat had ze pas nog gelezen in het lievelingsboek van haar oma, naast de Bijbel, Leidraad voor de deugdzame jonge vrouw, uitgegeven in 1948 en nog net zo relevant als toen. Volgens Mammi Vera in elk geval.

Jesse dacht diep over haar woorden na. ‘Dan zou ik graag willen zeggen: Nog nooit heb ik een meisje met zoveel prachtige nederigheid gezien. Of misschien: Ik ben overweldigd door je ootmoedige, bescheiden, deemoedige nederigheid?’