Serie: De vrouwen van het Edwardiaanse tijdperk

Uitgeverij Het Zoeklicht

Postbus 99

3940 AB Doorn

Cover design by Jennifer Parker

Cover photography by Mike Habermann Photography, LLC

Engelse uitgave:

Copyright © 2015 by Roseanna M. White

Originally published in English under the title The Lost Heiress by Bethany House Publishers, a division of Baker Publishing Group, Grand Rapids, Michigan, 49516, U.S.A.

All rights reserved.

Nederlandse uitgave:

© 2016 Uitgeverij Het Zoeklicht – Doorn

ISBN 9789064512285

Ebook: 9789064510700

Vertaling: D. Beentjes

Opmaak: TMgraphics.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen, of op enige andere manier zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever. Voor recensies mogen korte bloemlezingen worden gebruikt.

All rights reserved. No part of this publication may be reproduced, stored in a retrieval system, or transmitted, in any form or by any means, electronic, mechanical, photocopying, recording, or otherwise, without the prior written permission of the publisher. The only exception is brief quotations in printed reviews.

Aan Pappa had ik dit boek opgedragen toen ik het op mijn dertiende voor het eerst schreef.

Nadat ik het de eerste keer had herschreven op mijn veertiende, stond er:

ter nagedachtenis aan Pappa.

U heeft me geleerd altijd te blijven lachen,

wat er ook gebeurt;

door uw dood heb ik geleerd met heel mijn hart op Hem te vertrouwen.

U heeft me geholpen te worden wie ik ben.

Ik zal altijd van u blijven houden.

CWM

Lijst van personages

Brooks familie

Brook Eden de verloren erfgename van Eden. Volledige naam Elizabeth Brook Eden. Ook barones van Berkeley en lady Berkeley genoemd (titel geërfd van moeder).

De graaf van Whitby Brooks vader. Genaamd Ambrose Eden, maar Whitby of lord Whitby genoemd, met als bijnaam Whit.

De gravin van Whitby Brooks moeder, overleden; de voormalige barones van Berkeley. Genaamd Elizabeth Brook, maar voor haar huwelijk lady Berkeley genoemd en erna lady Whitby.

Mary, lady Ramsey Brooks tante, Whitby’s zus. Wordt door Brook tante Mary genoemd, maar door anderen lady Ramsey.

Lady Regan Brooks nicht, de oudste dochter van lady Ramsey.

Lady Melissa Brooks nicht, de jongste dochter van lady Ramsey.

De markies van Ramsey stiefneef van Brook, stiefzoon van lady Ramsey en halfbroer van haar dochters. Wordt Ram genoemd.

Lady Catherine Rushworth Brooks achternicht aan moederskant, formeel lady Catherine genoemd, Kitty door haar vrienden.

Lord Rushworth Brooks achterneef aan moederskant, broer en voogd van lady Catherine. Wordt Crispin, lord Rushworth of Rush genoemd.

Lord (John Rushworth) neef van Brooks moeder, overleden; de voormalige lord Rushworth en vader van lady Catherine en Rush.

Majoor Henry Rushworth neef van Brooks moeder, broer van John Rushworth, oom van lady Catherine en Rush.

Justins familie

Justin Wildon Brooks jeugdvriend in Monaco. Wordt ook lord Harlow of gewoon Harlow genoemd. Na de dood van zijn vader wordt hij markies van Abingdon en soms Bing genoemd. Na de dood van zijn grootvader wordt hij hertog van Stafford.

De hertog van Stafford Justins grootvader aan vaderskant. Genaamd Samuel

(met daarnaast de titel van Wildon, maar Stafford of hertog genoemd.

markies van Abingdon en

graaf van Harlow)

William Wildon Justins vader. Aangesproken met lord William. Erfde de titel markies van Abingdon na de dood van zijn oudere broer, maar weigerde deze te gebruiken.

Georgiana Wildon Justins moeder, overleden.

Edward Wildon Justins oom, overleden; de oudste zoon van de hertog van Stafford, dus markies van Abingdon tot aan zijn dood.

Caroline, lady Abingdon Justins tante, weduwe van Edward, zus van Georgiana. Wordt door Justin tante Caro genoemd, maar door anderen lady Abingdon.

Susan, lady Cayton Justins tante, dochter van de hertog van Stafford, moeder van lord Cayton; wordt door Justin tante Susan genoemd, door anderen lady Cayton.

De graaf van Cayton Justins neef, Susans zoon. Wordt Cayton genoemd, al noemt Justin hem soms James.

Overige personages

Deirdre O’Malley kamenier van Brook.

Graaf Thate Justins beste vriend, wordt lord Thate of gewoon Thate genoemd.

Burggraaf Pratt Buurman van Brook en Whitby, verre neef van Whitby aan moederskant. Wordt lord Pratt of gewoon Pratt genoemd.

De markies van Worthing vriend van Brook. Eigennaam Brice Myerston, zoon en erfgenaam van de hertog van Nottingham. Wordt lord Worthing, Worthing en soms Brice genoemd.

Lady Ella Myerston vriendin van Brook, jongere zus van Worthing. Door haar vrienden lady Ella of gewoon Ella genoemd.

1

Monte Carlo, Monaco

Eind augustus 1910

De verleiding bevond zich pal voor haar neus, zo aanlokkelijk als de zee. Glanzend zilver, groen leer, het zachte gepruttel van de motor … Brook liet haar gehandschoende hand over de deur glijden, wierp een blik over haar schouder en stapte in. Ze kon een grijns niet bedwingen toen ze het stuur van de Rolls-Royce vastpakte. En waarom zou ze ook? Niemand met een greintje gezond verstand zou een auto als deze met draaiende motor voor haar deur zetten en verwachten dat ze er niets mee zou doen.

‘Waag het niet.’

Zijn stem bracht een lach op haar gezicht. Ze keek op naar haar beste vriend die in de tegenoverliggende deuropening stond – de eerste keer in vijf maanden dat ze hem zag. De warme bries van de Rivièra had zijn haar in de war geblazen en ze vroeg zich af waarom hij geen hoed op had. ‘Leer me om erin te rijden, Justin.’

Hij keek net zo onverbiddelijk op haar neer als de Mediterrane zon. Allerlei mannen verhuisden naar Monaco vanwege het casino, maar geen van hen kon zo dreigend kijken als de Britten. Nou ja, misschien de Russen. Maar wat zij deden, was eigenlijk meer fronsen. Maar als hij verwachtte dat ze zou terugschrikken voor zijn blik, dan was hij niet goed bij zijn hoofd.

Hij zwaaide beschuldigend met zijn vinger voor haar neus. ‘Ik wil je met alle liefde meenemen voor een ritje in mijn nieuwe auto, mon amie, maar dan zit ik wel zelf achter het stuur.’

‘Kom op, Justin.’ Ze sprak zijn naam uit zoals die was bedoeld om uit te spreken. In het Frans. Met een zachte J en een lange U, nadruk op de tweede lettergreep en een stomme N – zoals niemand in zijn geboorteland dat deed. ‘Je geschenk staat binnenkort weer in Engeland. We mogen geen moment van zijn tijd in Monaco verspillen. Stap in en leer het me.’

‘Geen moment van zijn tijd?’ Maar hij lachte en stapte hoofdschuddend in aan de passagierskant van de auto. De zon wierp een gouden gloed op zijn haar, accentueerde de contouren van zijn gezicht en maakte zijn trekken scherper. ‘De prins vilt me levend als hij dit te horen krijgt.’

Brook keek hem grijnzend aan. Ooit had ze gedroomd dat ze verliefd zouden worden en nog lang en gelukkig zouden leven – voordat ze zich was gaan realiseren dat een toekomstige graaf nooit meer dan vrienden kon zijn met iemand zonder enig verleden. Voordat ze begon te begrijpen dat prins Albert niet echt haar grootvader was. ‘Hij zal jaloers zijn, bedoel je. Hij moet zich altijd door een chauffeur laten rijden.’ Brook pakte het stuur steviger beet, totdat ze het geratel van de 40/50-motor tot in elke cel van haar lichaam voelde doordringen. ‘Misschien leen ik wel een chauffeursuniform en verras ik hem een keer – nadat je het me hebt geleerd.’

Justin drukte een hand tegen zijn voorhoofd. Donkerblond haar viel over zijn vingers. ‘De hemel sta me bij. Ik zal geëxecuteerd worden. Mijn arme grootvader zal bezwijken aan de schok en het graafschap zal ten einde komen. En dat zal allemaal jouw schuld zijn. Alleen maar omdat je naar me grijnst en ik geen nee kan zeggen.’

Haar lach werd nog breder. ‘Ik ben heus niet van plan mee te doen met Grand-pères straatrace – ik wil alleen de basis maar leren.’ Ze maakte het zich gemakkelijk op de stoel en zette haar voeten op de pedalen aan weerskanten van het stuur. Ze had boeken en artikelen gelezen over de voortgang van de automobielindustrie, maar de woorden vielen in het niet bij de kracht die ze door de bodem van het voertuig voelde. Het was bijna alsof ze een op hol geslagen paard onder zich voelde. Bijna.

Justin schoof naar haar toe en wierp haar een zijdelingse blik toe die ze niet kon ontcijferen. Ze kreeg een knoop van angst in haar maag. Ze had maanden op zijn terugkeer gewacht en was zich zelfs al zorgen gaan maken dat dat niet meer zou gebeuren, dat zijn familie erin zou slagen hem voorgoed in de Cotswolds van Engeland te houden en dat hij was vergeten dat hij haar had beloofd onderzoek te doen naar het zegel van de oude, vergeelde envelop die ze hem vijf maanden geleden in de hand had gedrukt.

Ze schraapte haar keel. ‘Ben je nog iets te weten gekomen? In Engeland, bedoel ik?’

Justin verschoof haar handen op het stuur. ‘Natuurlijk. Literatuur, wiskunde …’

‘Justin Wildon.’

‘… filosofie en wetenschap.’ Hij bukte zich om te controleren of haar voeten de juiste positie hadden. Of om haar blik te ontwijken. ‘Ik ben kortgeleden op artikelen van een Duitser gestuit. Een man die Albert Einstein heet, een natuurkundeleraar. Heb je iets van hem gelezen? Hij heeft interessante theorieën …’

‘Lord Harlow.’ Ze keek hem met half dichtgeknepen ogen aan, maar hij keek nog steeds niet op.

‘… over de natuurkunde van Newton en iets wat hij de relativiteitstheorie noemt. Je zou het vast net zo interessant vinden als ik.’ Hij kwam overeind, zijn blik nog steeds op haar voeten gericht. ‘Er zijn pedalen voor de koppeling, de rem en de accelerator. De gashendel zit aan het stuur. Je moet de rem en het koppelingspedaal indrukken om te beginnen.’

‘Dat weet ik.’ Ze trapte ze in zonder haar blik van hem af te wenden. ‘En jij weet heel goed wat ik bedoel.’

Eindelijk keek hij haar weer aan. Hij had zijn kaken op elkaar geklemd. ‘We kunnen het daarover hebben, of je kunt leren rijden. Kies maar, want ik ben niet van plan een gesprek hierover te beginnen terwijl jij achter het stuur van mijn splinternieuwe, peperdure auto zit.’

‘Is het zo erg?’ Ze bad opnieuw dat ze kon leven met de antwoorden die ze hem had gevraagd te zoeken. Acht jaar lang wist ze inmiddels alleen maar wie ze niet was – niet de wettige dochter van operazangeres Collette Sabatini en prins Louis Grimaldi, troonopvolger van Monaco. Niet de petite-fille van de heersende prins Albert, zoals zijn vrouw, prinses Alice, door het hele paleis had geschreeuwd voordat ze bij hem wegging. Dus als ze dan niet de dochter of kleindochter was van de enige familie die ze kende … wie was ze dan wel?

‘Trek de handrem los, om te beginnen. Daar, naast het stuur, rechts.’

Ze haalde diep adem, pakte de houten hendel en bewoog hem zoals ze andere bestuurders had zien doen, waarna ze controleerde of er geen andere rijtuigen of auto’s op de weg waren. Toen ze niets zag, deed ze met haar voeten wat ze zorgvuldig had bestudeerd. Ze haalde haar voet van de rem en verplaatste hem naar de accelerator.

‘Brook!’

‘Quoi?’ Ze trapte het rempedaal weer in.

Justin haalde een hand langs zijn gezicht. ‘Attends! Alsjeblieft – wacht op mijn instructies.’

Er gleed opnieuw een grijns over haar gezicht, die de spoken van het onbekende naar de achtergrond verdreef. ‘Heb ik ooit instructies afgewacht? Maar was mijn eerste pijl niet raak? Ben ik geen betere schutter dan jij? Kan ik niet elke jonge lord de loef afsteken?’

Eindelijk lachte hij en ontspande hij zich iets. Toen staarden zijn hemelsblauwe ogen diep in de hare. ‘Dacht je dat ik niet weet wat er allemaal door je hoofd gaat? Maar ik verzeker je, er is niets om je zorgen over te maken. Ik heb goed nieuws voor je.’ Hij gaf een geruststellend kneepje in haar vingers. ‘Maar het zal alles veranderen. Je moet niet proberen dit tot je door te laten dringen terwijl je achter het stuur van een auto zit.’

Ze knikte en zette de vragen van zich af. Voor dit moment. ‘Nu kijk ik opnieuw om me heen en verplaats ik mijn voet van de rem naar de accelerator, terwijl ik de koppeling langzaam laat opkomen.’

‘Een verklaring in plaats van een vraag, hoor ik al.’ Zijn vingers lieten de hare los terwijl hij zich omdraaide en om zich heen keek. ‘Er komt niets aan. Draai het stuur helemaal naar links en druk langzaam – langzaam – de accelerator met je voet in.’

Ze gehoorzaamde, genietend van het steeds luider wordende gebrom van de motor. Toen de auto langzaam in beweging kwam, gleed er een glimlach over haar gezicht. Ze draaide het stuur terug en zette koers richting het operahuis. Dit kon ze best onder de knie krijgen, ze hoefde alleen maar iets meer te oefenen. Misschien kon ze Grand-père er zelfs van overtuigen haar in een van zijn auto’s te laten rijden.

Als ze tenminste in Monaco bleef. Ze wierp een zijdelingse blik op Justin en wist zichzelf maar net te bedwingen toen ze een hand van het stuur wilde halen om met de twee parels te spelen die aan haar gouden ketting bungelden. ‘Je hebt dus weten te bevestigen dat ik Brits ben?’

Hij wierp een blik op de twee vingers die ze bijna had losgelaten. Alsof hij precies wist aan welke gewoonte ze bijna had toegegeven. ‘Dat wisten we al.’

Ze zuchtte en liet het gaspedaal los toen ze een scherpe bocht in de weg naderden. ‘We wisten dat Mama dat had gezegd, maar in die laatste weken was ze niet meer helemaal bij zinnen.’ En Brook had jarenlang gehoopt en gebeden dat dat een leugen was geweest, zoals Grand-père haar zo vaak had verzekerd.

‘Het klopt inderdaad. Je bent Brits. Iets wat je niet zou moeten verbazen als je af en toe een blik in de spiegel werpt.’

Precies op dat moment blies de wind een lok van haar blonde haar voor haar ogen. Ze had inderdaad niets gemeen met de rest van de Grimaldi’s. Hoe vaak had ze wel niet gewenst dat ze net zulk gitzwart haar en net zulke diepbruine ogen had? Ze snoof kort, meer kon ze niet opbrengen.

Justin slaakte een zucht die bijna werd overstemd door het gepruttel van de motor. ‘Het verhaal dat ze vertelde, lijkt de waarheid te zijn – ze was in die tijd in York met de opera, maar heeft zelf geen kind gekregen.’

Als Brook ergens anders was geweest, dan zou ze haar ogen hebben gesloten om het beeld op te wekken van haar beeldschone Mama en het geluid van haar zuivere sopraanstem in haar hoofd te horen. Maar de herinnering was in de loop der jaren vervaagd, totdat het weinig meer was dan een vage echo.

‘Prins Louis had dus gelijk dat hij me altijd op zekere afstand heeft gehouden – ik ben zijn dochter niet.’ Ze was in elk geval geen extra schandaal in de stamboom van de Grimaldi’s. Maar het betekende ook dat Mama haar moeder niet was. En Grand-père … Hij had niet gewild dat ze deze vragen stelde. Ze was, zo had hij gezegd, het enige lid van zijn familie dat zich als familie gedroeg. Wat hield hij nog over als zij wegging?

Maar ze moest wel. Ze kon geen leven van bedrog leiden. De mensen kwamen toch al tegen hem in opstand. Hoeveel erger zou dat worden als hij haar bleef steunen terwijl ze nergens aanspraak op kon maken, ondanks hun diepe liefde?

De bocht leidde naar een zijweg en Brook trapte het gaspedaal dieper in. ‘Wat ben ik dan? Een boerendochter? Een in de steek gelaten weeskind?’

Zijn gegrinnik verlichtte haar spanning een klein beetje. ‘Mais non. Het is zoals we al dachten – je bent een nimf uit de feeënwereld.’

‘Een waternimf, bedoel je, die heerst over een …’

‘ … een beek. Hoe kon ik dat vergeten?’ Hij omvatte de krul die haar het zicht ontnam en trok er speels aan. ‘Een van mijn lievelingsverhalen van alles wat we hebben verzonnen – Brook van de beek. En waar brengt mijn feeënprinses ons naartoe?’

Ze glimlachte, maar zelfs de gedachte aan de verhalen die ze hadden bedacht tijdens picknicks op de wallen die uitzicht boden op Port Fontvieille verdrong haar vragen niet. ‘Het theater. Ik heb balletles. Ik dreig telkens om me bij het Ballet Russes aan te sluiten – Sergei zegt dat ik net zoveel talent heb als zijn Russische danseressen.’

‘Meer een kobold dan een waternimf.’ Hij trok opnieuw aan haar krul en stopte hem achter haar oor. ‘Ik kan me alleen maar indenken hoe boos dat de prins zou maken.’

‘Het maakt weinig uit wat ik doe.’ Ze vertraagde toen ze de afslag naderden en bereidde zich voor om het stuur krachtig te draaien. Haar hart bonsde, maar ze haalde diep adem. Als ze weggleed, zou Justin het stuur vastgrijpen en voorkomen dat ze gewond raakten.

‘Je gaat het podium niet op.’ Justins stem was nog scherper dan Grand-père had geklonken. Misschien had ze het te luchtig gebracht.

Toch kon ze het nauwelijks weerstaan om hem te plagen – en te vissen naar meer informatie. ‘Excuseer, uwe lordship, maar waarom niet? Mijn moeder was ook een artiest.’

‘Collette zou de eerste zijn om je te vertellen dat je haar voorbeeld niet moet volgen. En ze was je moeder niet.’

‘Juist – ik ben een naamloze wees. Lizette Brook – een niemand.’

‘Dat ben je absoluut niet.’

‘Wie ben ik dan?’ Ze keek fronsend opzij naar hem.

‘Houd je ogen op de weg!’

Hopelijk zag hij alleen dat ze haar gezicht in de richting van het windscherm draaide en niet dat ze daarbij met haar ogen rolde. ‘Had ik gelijk over die envelop? Dat zegel?’

Mama had haar dozen vol correspondentie achtergelaten. Oude brieven van oude geliefden. Maar een doos was anders geweest – die brieven waren in het Engels. Ook de toon was anders dan wat Collettes minnaars haar normaal gesproken hadden gestuurd. Bovendien, terwijl ze de brieven had doorzocht in het appartement dat ze met Mama deelde voordat ze na haar overlijden naar het paleis was verhuisd, had Brook allerlei variaties van haar eigen naam gezien op de enveloppen boven op de stapel. Geef kleine Liz een kus van haar papa. Maar ze waren alleen ondertekend met Voor altijd de jouwe, en op de envelop met het zegel erop had geen afzender gestaan.

Opnieuw weerstond ze de neiging om haar ketting aan te raken. De ketting waarvan Mama op haar sterfbed had toegegeven dat die van Brooks eigen moeder was geweest. De vrouw die was omgekomen bij het rijtuigongeluk waarvan Collette Brook had gered. De liefste aan wie die Engelse brieven waren gericht?

‘Het zegel was een goed hulpmiddel, Brook.’ Hij zuchtte nogmaals en legde een hand op haar schouder. ‘Dat heeft me naar je moeder geleid. Ik heb een portret van haar gezien en je lijkt sprekend op haar. We hebben haar gevonden. We hebben jou gevonden.’

Haar vingers grepen het stuur zo stevig vast dat ze bang was er een indruk van in het hout achter te laten. ‘Wie dan? Wie ben ik?’

‘We zijn bijna bij het theater – stop de auto hier maar. Voet van het gaspedaal, de rem indrukken en dan de koppeling. Draaien, draaien.’ Zijn vingers bedekten de hare terwijl hij haar hielp de Rolls-Royce naar een parkeerplaats dichter bij het casino dan het theater te sturen. Zodra de auto tot stilstand kwam, boog hij zich naar haar toe om de handrem aan te trekken en de motor uit te schakelen. De afwezigheid van het motorlawaai maakte nauwelijks verschil met al die herrie op straat.

Maar Brook had geen oog voor al die bont uitgedoste aristocraten die op weg naar Casino Monte Carlo waren – ze keek naar de spieren in zijn kaak die zich hadden aangespannen. ‘Justin.’ Haar stem was zo’n zachte fluistering dat ze niet wist of hij haar had gehoord. ‘Vertel het me.’

Hij leunde achterover tegen het groene leer van de stoel en legde opnieuw een hand op haar schouder. ‘Je bent een barones.’

‘Een … wat?’ Ze kende de titel – je kon niet bevriend zijn met de kleinzoon van een hertog zonder iets over de Britse adel te leren. Daarom wist ze ook dat ze zo’n titel niet zou moeten hebben, tenzij door een huwelijk. ‘Hoe kan ik een barones zijn?’

De wind probeerde de krul weer in haar gezicht te blazen, maar hij ving hem en stopte hem weer weg. ‘Van je moeder, die zelf barones was. Geërfd van haar moeder en haar moeder daarvoor. Je bent Elizabeth Brook Eden, barones van Berkeley – een van slechts enkele edelvrouwen die haar titel heeft geërfd en niet door een huwelijk ontvangen. En erfgename van een groot landgoed.’

Kleine Liz. Mama had haar naam gehouden, alleen iets meer Frans gemaakt – Lizette Brook. De keuze om na de dood van Collette haar tweede naam te gaan gebruiken, was een van Brooks uitingen van rebellie. Ze deed haar ogen dicht en haar vingers vonden de warme parels die aan haar ketting bungelden. Haar moeders ketting. Haar moeder. ‘Hoe heette ze?’

‘Elizabeth, net als jij, geboren met de achternaam Brook, waar jouw tweede naam vandaan komt. Gravin van Whitby.’

‘Gravin?’ Ze sperde haar ogen open. ‘Was mijn vader een graaf?’

Justins vrije hand vond de hare en hun vingers verstrengelden zich. ‘Is een graaf, Brooklet.’

Als ze had gestaan, moest ze nu gaan zitten. ‘Mijn vader …’

‘Wil je dolgraag ontmoeten.’ Hij gaf een kneepje in haar hand en streelde haar vingers met zijn duim. ‘Het is tijd om naar huis te gaan, lady Berkeley.’

Brook haalde diep adem en liet de geur van fruit van de markt, kruiden van de Italiaanse kookkunst en de zilte lucht van de Middellandse Zee diep in haar neusgaten doordringen.

Haar hele leven, in al haar herinneringen, was dit haar thuis geweest. Alles wat ze nodig had gehad. ‘Ik … ik moet erover nadenken.’

‘Natuurlijk.’ Hij bracht haar hand naar zijn lippen en kuste haar knokkels, zoals hij al deed sinds ze als kinderen ridder en jonkvrouw hadden gespeeld, toen ze alleen nog maar had gedroomd dat het echt was. Maar nu bleven zijn ogen op haar gericht. ‘Ik weet dat je hier net zo hard voor hebt gebeden als ik. Dit is het antwoord op die gebeden, mon amie. Dit is waar de Heer je wil hebben. En ik zal met je meegaan.’

Hij had ongetwijfeld gelijk. En zodra haar gedachten niet meer als golven in de branding tekeergingen, zou de vrede van de Heer ongetwijfeld over haar neerdalen. Maar op dit moment … ‘Ik moet gaan. Au revoir, Justin.’ Ze boog zich naar hem toe, kuste hem op beide wangen en stapte de auto uit.

Een warme wind blies over de straat. Brook raakte haar hoed aan om er zeker van te zijn dat die vast zat en liet haar vingers toen weer naar haar ketting zakken. Een barones, dochter van een graaf. In haar hoofd hadden ontelbare scenario’s de revue gepasseerd. Maar nooit dit.

2

Justin was waarschijnlijk de enige man in heel Monaco die er als een berg tegenop zag het befaamde Casino Monte Carlo binnen te gaan. Hij had het zo vaak gedaan dat al die weelderigheid geen effect meer op hem had. De reliëfbeelden gunde hij geen blik meer waardig, de schilderijen negeerde hij en de kristallen kroonluchters waren niets meer dan een lichtbron.

Hij had dankbaar kunnen zijn dat ze hier in Monte Carlo waren komen wonen, vanwege Brook. Maar toch wenste hij dat zijn vader een andere manier van leven zou vinden.

Als hij meer zou verliezen, gebeurde dat misschien. Maar nee, zijn vader had in de loop der jaren een fortuin vergaard aan de speeltafels. Het was moeilijk om een succesvolle gokker ervan te overtuigen een nieuwe weg in te slaan als hij in plaats daarvan ook een nieuwe hand kaarten kon laten delen.

Justin liep de baccaratkamer in. Ja, daar was hij. Een opgewekte glimlach op zijn gezicht, een onberispelijk pak aan zijn gespierde lichaam, een knap meisje naast zich.

Justin haalde diep adem en deed zijn ogen even dicht. Hij bad, alleen die dag al voor de honderdduizendste keer, om de kracht die hij voor het gesprek nodig had. Alweer. Hij bad dat zijn vader deze keer naar hem zou luisteren.

Toen hij zijn ogen opendeed, zag hij zijn vader de inhoud van zijn glas achteroverslaan – ongetwijfeld cognac – en opstaan. Hij wankelde een beetje op zijn benen terwijl hij zijn jacquet rechttrok, maar glimlachte. Verdraaid. Het zou misschien eenvoudiger zijn geweest hem ervan te overtuigen terug naar Engeland te gaan als hij net had verloren in plaats van gewonnen.

Toen Justins vader hem zag, werd zijn glimlach nog breder en hij schudde de vrouw die zijn hand net door zijn arm probeerde te steken van zich af. ‘Daar ben je, Justin. Was je aan het genieten van je verjaardagscadeau? Je Brook zag hem vorige week toen hij werd afgeleverd en verzekerde me dat je er blij mee zou zijn.’

Onwillekeurig grijnsde hij. Niet alleen bij de gedachte aan zijn nieuwe Rolls-Royce, maar om de man die hem had gegeven. Zijn vader had zijn zwakheden – en genoeg charme om de mensen ze meteen weer te laten vergeten. ‘Het is een geweldige auto. Dank u wel.’

‘Mooi zo.’ Toen hij dichtbij genoeg was, gaf Justins vader hem een klap op zijn schouder en leidde hem naar een van de toiletruimten. ‘Ik heb nog een andere overwogen die is ontworpen door die vent Bugatti, maar ik wist dat je een Engelse wagen nog meer zou waarderen.’

‘Dat klopt.’ En dit was direct een prima opening. ‘Over Engelse dingen gesproken …’

‘Bespaar je de moeite, jongen. Ik ga niet terug.’

Een bediende boog terwijl hij de deur naar de toiletruimte voor hen openhield. ‘Goedenavond, lord William.’

‘Pierre.’

Terwijl zijn vader naar de spiegel liep, zuchtte Justin en ging op een gestoffeerde stoel zitten. ‘Dat je weigert om naar huis te gaan, verandert niets aan de feiten. Oom Edward is al twaalf jaar dood – u bent geen lord William meer. U bent de markies van Abingdon, de erfgenaam, en u zult de volgende hertog van Stafford zijn.’

‘En feiten veranderen niets aan de realiteit.’ Vader maakte zijn das los en knoopte hem opnieuw. ‘Ik heb geen interesse in het hertogdom. Wanneer de oude man het loodje legt, erf ik die titel in wettig opzicht misschien, maar je hebt mijn hulp niet nodig om de leiding over het landgoed op je te nemen.’

Justin streek met een hand door zijn haar – wat had hij met zijn hoed gedaan? Waarschijnlijk lag hij nog in het paleis, waar hij prins Albert eerder had opgezocht. ‘Hij wil u zien. Het gaat niet goed met hem, vader. Het is tijd om vrede te stichten.’

De ogen van zijn vader ontmoetten de zijne in de spiegel. Nog een laatste ruk aan de das en hij vormde een perfecte strik. Hij draaide zich om en keek Justin aan.

‘Er is geen vrede om te stichten.’

‘Maar als u alleen maar …’

‘Vraag het niet.’ Zijn vader zuchtte en zijn gezichtsuitdrukking werd milder. ‘Het is beter zo. Jij zult een betere hertog zijn en de belangen van het landgoed beter behartigen. Als ik het probeer, zou ik mijn vingers er alleen maar aan branden.’

Justin stond op. ‘Onzin. Als u geen aangeboren leidersinstinct had, dan zou u het hier niet zo goed doen.’ Hij moest echter toegeven dat hij blij was dat hij meer op zijn oom Edward leek – en minder blij dat zijn neef Cayton, de zoon van zijn vaders zus, meer op Justins vader leek.

Grinnikend zette de markies weer koers naar de speelhal, maar veranderde toen plotseling van richting en begaf zich naar de buitendeuren. ‘Weten wanneer je moet passen of verdubbelen is heel wat anders dan het omgaan met pachters en dergelijke. Zoals jij inmiddels zou moeten weten, als iemand die talent voor dat laatste heeft, maar niets van kaarten snapt.’

Een van Justins mondhoeken ging omhoog terwijl hij de neiging weerstond om te zeggen dat hij best goed zou kunnen zijn, als hij het probeerde. Een experiment dat hij had gezworen nooit uit te voeren. ‘Noem het maar gebrek aan interesse.’

Hoewel hij bleef glimlachen, verscheen er een schaduw in de ogen van zijn vader. ‘Ik neem aan dat ik blij zou moeten zijn dat ik je genoeg heb afgeschrikt. Maar er zijn ergere manieren van leven denkbaar dan het leven dat ik heb gekozen. Je zou al dat verantwoordelijkheidsgevoel eens moeten loslaten en jezelf eens moeten laten gaan. Neem de dochter van die zangeres als minnares en …’

‘Alsjeblieft! Ik neem Brook niet als minnares. Niemand, trouwens.’ Waarom hadden ze dit gesprek eigenlijk? In het openbaar nog wel?

Een andere bediende deed de buitendeuren open en overhandigde Justins vader zijn hoed – de medewerker wist blijkbaar veel beter dan Justin wanneer zijn vader kwam en ging. Hoofdschuddend stapte hij de warme avondlucht in. De zon was al bijna achter de bergen in het westen verdwenen en wierp een gouden gloed over de stad.

Er was opnieuw een ondeugende blik in de ogen van zijn vader verschenen. ‘Waarom ben je altijd zo’n heilig boontje? Ik heb heus wel gezien hoe je naar haar kijkt. Geen wonder, trouwens – het is een prachtige vrouw geworden. Maar je kunt niet met haar trouwen, aangezien je altijd het juiste wilt doen en de familienaam niet te schande wil maken door te trouwen met de dochter van een artiest.’

Justin klemde zijn kaken op elkaar om niet te bijten in het aas dat zijn vader hem voorhield. Maar hij kon zich niet beheersen. ‘Ze is meer dan dat. Hoewel …’

‘Nou, ze is geen prinses. Ze lijkt net zo min op prins Louis als op haar moeder.’

Hij volgde zijn vader toen die een bocht naar rechts nam. ‘Collette was haar moeder niet. Brook is Engels. Een barones, toevallig.’

Justins vader kwam abrupt tot stilstand en keek zijn zoon met opgetrokken wenkbrauwen aan. ‘Nou, dan kun je dus wel met haar trouwen. Doe het hier, alsjeblieft, voordat je weer vertrekt. Ik heb weinig zin om voor je bruiloft door die vreselijke Engelse regen te moeten reizen.’

Er viel niet met hem te praten. Waarom probeerde hij het nog? Justin schudde zijn hoofd terwijl ze weer verder liepen. ‘Zei ik iets over met haar trouwen?’

‘Tja, je kunt haar niet als minnares nemen – ze is een barones.’

Er kwam een schamper lachje over zijn lippen. ‘Waar gaat u heen? Zullen we samen eten?’

‘Vanavond niet, ben ik bang. Al zou ik willen dat je op tijd terug was gekomen voor je verjaardag – ik had een groot feest gepland.’ Vader nam zijn hoed af voor een echtpaar dat in de richting van het casino liep. ‘Vijfentwintig al. Je grootvader zal je wel achter de vodden aan zitten om snel te trouwen en te doen wat een erfgenaam behoort te doen, door allerlei onzin over plichtsbesef uit te kramen.’

‘Hmm.’ Ondanks dat hij het zojuist nog had ontkend, kwam er maar één gezicht in zijn gedachten wanneer hij ooit over een huwelijk nadacht – maar zij zag hem alleen maar als een goede vriend. Bovendien zou Brook in de nabije toekomst met grote veranderingen te maken krijgen. ‘Maar hij weet dat ik mijn handen vol heb met alles wat over de landgoederen te leren valt. En daarnaast moet ik Brook nog aan de graaf van Whitby voorstellen.’

‘Daar zijn we al.’ Zijn vader kwam tot stilstand voor een glimmende sportwagen en legde zijn hand op de motorkap – blijkbaar had hij toch een auto van ‘die vent Bugatti’ gekocht. ‘De graaf van Whitby, zei je?’

Onwillekeurig keek Justin een ogenblik bewonderend naar de gestroomlijnde wagen. ‘Dat klopt. Kent u hem?’

‘Vroeger wel.’ De stem van zijn vader klonk peinzend. ‘Ik heb gehoord dat hij nogal excentriek is geworden na de dood van zijn vrouw en de verdwijning van zijn … Wacht. Jouw Brook is zijn verdwenen dochter? Hoe is ze dan in vredesnaam bij Collette Sabatini beland, helemaal hier?’

‘Collette was op dat moment in Yorkshire. Ze zag het ongeluk gebeuren. Hoewel het een raadsel is waarom ze haar hier mee naartoe heeft genomen.’ Justin fronste toen zijn vader in de auto stapte. ‘U gaat toch niet rijden terwijl u gedronken hebt. Een auto is geen paard – hij kan zelf de weg niet vinden als u van uw stokje gaat.’

Toch gooide hij zijn hoed op de stoel naast zich en zette een bril en een pet op. ‘Je bent mijn zoon, Justin, niet mijn kindermeisje. Ik voel me prima. Ik moet naar Frankrijk voor een dinerafspraak. Je kamer in het appartement zou voor je moeten zijn klaargemaakt en Fitzroy weet dat hij mij niet hoeft te verwachten.’

‘Vader …’

‘Ik ben morgen rond lunchtijd terug.’ Hij lachte een rij stralend witte tanden bloot, een en al charmante onverantwoordelijkheid. ‘Ga jezelf ergens in de nesten werken – het zal je goeddoen.’

Opnieuw moest Justin zijn hoofd schudden. ‘Ooit gaan we een gesprek voeren zonder dat u wegvlucht om ergens de beest uit te hangen.’

‘Alles is mogelijk, lijkt me.’ De motor kwam brullend tot leven en zijn vader zwaaide nog een laatste keer voordat hij de straat uit reed zonder zelfs nog maar een blik achter zich te werpen.

Justin drukte een hand tegen zijn voorhoofd. Hij zou zijn hoed moeten gaan halen … nadat hij al zijn hoop en frustratie tijdens een flinke wandeling van zich afgezet had.

Grand-père vond haar op de wal. Brooks spieren waren nog steeds warm en soepel van haar balletles. Ze had het gevoel dat als ze zich maar ver genoeg uitrekte, ze de wolken die langs de hemel dreven kon aanraken of haar vingers door het warme water kon halen. Ze lachte naar hem, maar het glimlachje waarmee de prins de hare beantwoordde, leek geforceerd. In zijn handen hield hij een versleten leren boek geklemd.

Haar gevoel van ontspanning verdween als sneeuw voor de zon en al haar spieren trokken samen. Haar vingers knepen in het warme, witte steen. ‘U hebt Justin gesproken.’

‘Voordat hij naar jou toe ging.’ Grand-père liep naar haar toe en trok haar dicht tegen zich aan. Hij rook naar veiligheid – inkt, papier en een zweempje cologne parfum. ‘Ik heb je gevraagd het te laten rusten, ma fifille. Om hier tevreden te zijn, bij mij.’

Ze kneep haar ogen stijf dicht tegen de bekende wol van zijn favoriete jacquet. ‘Grand-père … als het alleen om ons ging, zou ik dat hebben gedaan. Dat weet u. Er is niemand op deze aarde van wie ik meer houd dan van u. Maar nu de mensen rebelleren …’

‘Dat heeft niets met jou te maken. Ze willen een grondwet, dat is alles.’

Dat was niet alles. Ze wisten allemaal dat het niet alleen daarom ging. Ze drukte hem dichter tegen zich aan. ‘Prins Louis had al die tijd gelijk. Ik ben niet zijn dochter. Charlotte overduidelijk wel – zij is jullie toekomst. Adopteer haar om de lijn van de Grimaldi’s voort te kunnen zetten. Leer haar kennen. Houd van haar.’

Brook had Charlotte, de buitenechtelijke dochter van een andere zangeres, van wie prins Louis toegaf dat ze van hem was, nog nooit ontmoet. Maar een paar jaar lang na de geboorte van het meisje – voor de bekentenis op Collettes sterfbed – had Brook geloofd dat het kind haar halfzusje was.

‘U had me nooit in huis moeten nemen nadat Mama …’

‘Sst.’ Hij drukte zijn lippen tegen haar kruin. ‘Je bent mijn petite-fille. Daar verandert je afkomst niets aan. En ik zou willen dat je hier bleef.’

‘Grand-père …’

‘Je sais. Ik weet dat je zult gaan. Je bent te koppig om naar je oude grootvader te luisteren als je eenmaal iets in je hoofd hebt.’ Hij maakte zich van haar los en keek haar met een trieste, maar trotse glimlach aan. Hij legde een vinger onder haar kin en hield het boek in zijn andere hand omhoog. ‘Dan wil ik je dit geven. Ik heb Collette beloofd dat ik het zou vernietigen zodat je het nooit in handen zou krijgen, maar dat kon ik niet. Ik denk dat ik altijd heb geweten dat je hier niet voorgoed gelukkig zou zijn – niet zolang er vragen zijn die antwoorden behoeven. Het is haar dagboek.’

Brook fronste. ‘Van wie? Mama of … mijn echte moeder?’

‘Van Collette.’ Hoewel hij het dagboek in haar handen drukte, bleef hij het stevig vasthouden. ‘Welke antwoorden dit ook bevat, ze wist dat het je pijn zou doen. Daar moet een reden voor zijn. Maak dit niet open totdat je die reden kent.’

Als verdoofd knikte ze. Haar vingers raakten het versleten leer aan en probeerden te voelen welke antwoorden erin verborgen lagen. Een deel van haar wilde het direct openslaan, ongeacht de waarschuwing, en alles te weten komen wat ze kon. Maar toen keek ze op naar Grand-pères bezorgde ogen en liet het boek zakken. Ze kon hem niet kwetsen. Het zou zijn alsof ze hem toeschreeuwde dat alles wat hij haar had gegeven, alles wat hij voor haar had opgegeven, niets betekende. ‘Ik zal wachten, Grand-père.’

Er gleed een opgeluchte uitdrukking over zijn gezicht en hij knikte. ‘Kom binnen, ma fifille. Kleed je om voor het diner en speel dan voor me. Laat me je nog één keer horen zingen voordat je me verlaat.’

Ze legde haar hand in de holte van zijn elleboog en liet zich van de wal leiden. Geheimen konden wachten.

Een uur verstreek, toen nog een. Justin liet zich door de warme bries sussen. Hij liet zich door het geurenmengsel van zoet en kruidig in herinnering brengen dat hij zijn jeugd op deze straten had doorgebracht. Hij was vaak genoeg in de problemen gekomen, maar had ook gelukkige momenten gekend. Hij dacht aan Brook. Hij had Brook voor het eerst gezien toen hij alleen buiten speelde. Ze was nog maar een klein kind van vijf geweest, terwijl hij twaalf was, maar de ondeugende schittering in haar ogen had hem geïntrigeerd.

Thate had het vreemd gevonden dat hij zo’n hechte vriendschap had gesloten met een meisje dat zeven jaar jonger was dan hij. Maar zo had het nooit geleken. Eerst had ze hem eenvoudigweg geamuseerd. In haar had hij een vervanging gezien voor het zusje dat hij nauwelijks had gekend. Het was grappig geweest om haar alles te leren wat hij eigenlijk niet mocht doen. En nu … nu waren ze inmiddels dertien jaar verder.

De wachters lieten hem met een knikje naar binnen gaan en de lakei wees hem alleen naar de privébibliotheek van de prins. Toen hij die kamer bereikte, brachten de zuivere klanken van een Italiaanse aria hem abrupt tot stilstand.

Merkwaardig dat haar stem zoveel op die van Collette leek, hoewel ze geen bloedverwanten waren. Haar moeder had haar goed opgeleid. Hij stak zijn hoofd door de deuropening en zag Brook achter de piano zitten, zichzelf begeleidend terwijl ze zong, terwijl prins Albert vanuit zijn favoriete stoel toekeek. Haar blonde krullen waren in een wrong opgestoken en werden op hun plaats gehouden door een versierde speld. Zoals altijd droeg ze de gouden ketting met parels die volgens Collette van haar moeder was geweest. De twee strengen met schakels en parels kwamen in het filigrein in het midden samen, waaraan twee parels bungelden.

Justin slikte een brok in zijn keel weg. Ze was uitgegroeid tot een jongedame die wat hem betrof veel te mooi was geworden. Het idee van een relatie met haar had de laatste paar maanden steeds vaker door zijn hoofd gespeeld. Maar hij wist heel goed dat ze niet naar hem was gaan kijken zoals hij naar haar keek. Hij zou haar moeten overtuigen. Haar voor zich winnen. Nadat ze bij haar vader op Whitby Park was ingetrokken, nadat ze zich erbij neergelegd had dat ze de barones van Berkeley was. Wanneer zijn taken in Gloucestershire hem wat gemakkelijker af gingen … dan zou hij haar doen inzien dat ze zoveel meer dan alleen vriendschap konden hebben.

Toen ze het lied met een uithaal afsloot, klapte Justin met de prins mee. Ze stond met een oogverblindende glimlach op en keek stralend zijn kant op. ‘Justin!’

Zoals altijd bracht haar begroeting een lach op zijn gezicht. Alleen zijn familie in Engeland gebruikte ooit zijn voornaam en nooit op de correcte Franse manier. ‘Bon soir, mon amie. Uwe hoogheid.’

De prins glimlachte, maar Justin kreeg nauwelijks de tijd om dat op te merken, aangezien Brook met uitgestoken handen op hem af kwam. Hij nam ze in de zijne en boog zich naar haar toe om haar zoals gebruikelijk op de wang te kussen. Inwendig grinnikte hij bij de gedachte aan de reactie van haar Engelse familie op dit Franse ritueel. ‘Je ziet er vanavond beeldschoon uit, Brook.’

Veel te zacht uitgedrukt, maar desalniettemin kroop er een blos over haar bleke wangen. ‘Merci. Dat komt door deze nieuwe jurk.’ Ze liet zijn handen los en maakte een pirouette die op het podium niet had misstaan. ‘Uit Parijs. Grand-père heeft hem voor me laten maken.’

‘Ik heb tegen haar gezegd dat ze alle dames in Engeland jaloers zou maken.’ Prins Albert stond glimlachend op. Maar het verdriet in zijn ogen ontging Justin niet.

‘Absoluut.’ Toch was het niet haar japon die haar zo bijzonder maakte – het was haar geest, haar karakter. Hij had nog nooit een dame in Engeland ontmoet die zo kon schaterlachen, die zich met zoveel gratie bewoog en zoveel passie stak in alles wat ze deed.

Hij bad dat die geest, en het geloof erin, genoeg zou zijn om haar door de overgang heen te helpen.

Alsof die gedachte ook haar bekroop, ebde haar glimlach weg, evenals de schittering in haar groene ogen. ‘Je eet toch met ons mee, oui?’

‘Het zou me een genoegen zijn.’ Hij leidde haar naar de sofa en ging naast haar zitten. ‘Is het al een beetje tot je doorgedrongen?’

Haar vingers speelden met de twee parels die aan haar ketting bungelden. Er was geen duidelijker teken van haar verbijstering. ‘Wat als ik niet die barones ben? Wat als ze me afwijzen?’

De prins snoof. ‘Dat is simpel. Dan kom je weer thuis.’ Hij kwam bij hen op de sofa zitten en legde een hand op Brooks schouder. Hij had voor haar gevochten. Hij had moeten strijden om haar na de dood van Collette naar het paleis te krijgen, aangezien de rest van de familie dat als een vergissing beschouwde. Maar Brook was toen inmiddels al zijn fifille – zijn kleine meid. En prins Albert zou altijd haar grootvader blijven.

Hoewel, zelfs als ze geen barones bleek te zijn, Justin niet van plan was haar ooit mee terug naar Monaco te nemen. Hij zou haar ervan overtuigen te blijven, hoe dan ook. De gedachte haar jarenlang niet meer te kunnen zien, was iets wat hij niet kon verdragen. ‘We vergissen ons niet, Brooklet. Als ik hier niet zeker van was geweest, dan had ik nooit iets gezegd.’

‘Maar …’

‘Er is geen enkele reden om hieraan te twijfelen en alle reden om te geloven dat jij het bent.’ Hij stak zijn hand naar haar uit. Zodra ze de hare erin legde, bedekte hij haar slanke vingers met de zijne. ‘Je hebt een vader die je dolgraag wil zien. Een tante om je bekend te maken in sociale kringen. Nichtjes van jouw leeftijd om vriendinnen mee te worden. De Heer heeft je plaats bereid. Je hoeft nergens bang voor te zijn.’

Hij zag het vertrouwen terugkeren in haar ogen, de schittering in de amberkleurige spikkels rond haar pupillen en de saffieren ringen rond het smaragd.

Er lag een steen op zijn maag. Hoe zou het zijn om elke dag in die ogen te kunnen kijken? Om haar te horen lachen en elkaar te kunnen spreken wanneer ze maar wilden? Om het recht te hebben om haar in zijn armen te nemen en te voelen of haar lippen net zo zacht waren als ze eruitzagen?

Misschien zou hij toch niet wachten voordat hij haar de liefde verklaarde. Misschien kon hij haar hart nu al winnen en haar als zijn verloofde op Whitby afleveren – en de bruiloft gebruiken om zijn vader naar huis te lokken.

Haastige voetstappen onderbraken zijn gedachten. Zelfs de prins kreeg een bezorgde frons op zijn gezicht toen een lakei de kamer binnenstormde. Justin sprong op toen hij de blik van afschuw op het gezicht van de man zag, gevolgd door Brook. Als er een staatscrisis werd aangekondigd – en aangezien de rellen van enkele maanden geleden nog steeds vers in zijn geheugen lagen, kon hij dat niet uitsluiten – zou hij vertrekken zodat de prins al zijn aandacht daaraan kon besteden.

Maar de bediende keek naar hem. ‘Excusez-moi, lord Harlow. Vergeef me dat ik u zulk slecht nieuws moet brengen, maar … het gaat om uw vader. Er is een ongeluk gebeurd op de bergweg.’

Zijn vingers verslapten in Brooks stevige greep. Er trok een waas voor zijn ogen. ‘Wat voor ongeluk?’

3

Whitby Park, Noord-Yorkshire, Engeland

Deirdre O’Malley drukte de schone lakens tegen haar borst en keek de huishoudster geamuseerd aan. Hoelang zou de zus van zijne heerschap nog als een gekooid dier door de gangen blijven ijsberen? Lady Ramsey had Deirdre bijna een half uur geleden opgedragen lord Whitby’s opdracht om de Blauwe Kamer in gereedheid te brengen te negeren, maar ze moest er nog steeds achter zien te komen welke kamer in plaats daarvan moest worden klaargemaakt.

Hoewel mevrouw Doyle haar lippen op elkaar perste om niet te glimlachen, wierp ze Deirdre een waarschuwende blik toe. ‘De Roze Kamer, milady? Is die ver genoeg van lady Regan en lady Melissa?’

De markiezin zuchtte en hield een hand tegen haar voorhoofd. ‘Die is te ver. Als we dat meisje daar onderbrengen, weet mijn broer precies wat ons plan is. Ik wil haar niet in de buurt van mijn dochters hebben, maar we kunnen haar ook geen kamer helemaal aan de andere kant van de vleugel geven.’

‘Dat maakt direct duidelijk hoe we over haar denken’, mompelde Deirdre in de lakens, al wist ze dat ze die gedachte voor zich moest houden.

Maar de markiezin glimlachte en liet haar pols vol armbanden langs haar lichaam zakken. ‘Tja, maar mijn broer is ervan overtuigd dat dit de echte is.’

‘Net zoals hij de laatste drie keer hoopte.’ Mevrouw Doyle liep naar de trap aan het uiteinde van de gang. ‘En we weten allemaal hoe dat is afgelopen.’

Dat klopte – elke bedriegster was het huis uit geschopt. En de graaf was telkens meer in zichzelf gekeerd.

‘Wat dacht u van de Groene Kamer?’ Mevrouw Doyle maakte een deur halverwege de gang open.

Lady Ramsey gluurde naar binnen. ‘Die is wel erg groot.’

De manier waarop de huishoudster haar rug rechtte, zou amusant zijn geweest als Deirdre niet toevallig tegelijkertijd een glimp opving van de klok op de schoorsteenmantel van de kamer. Haar halve vrije dag zou over een kwartier beginnen. Maar ze kon moeilijk haar werk zomaar laten liggen zonder een veeg uit de pan te krijgen. Van de andere kant, als ze niet om twee uur in het dorp was …

‘Milady, natuurlijk is hij groot – dat zijn ze allemaal. Dit is tenslotte Whitby Park.’

‘Daar ben ik me van bewust.’ De markiezin grinnikte en legde kort een hand op de arm van mevrouw Doyle. ‘Goed. Dan wordt het de Groene Kamer. Ik zal mijn broer laten weten dat ik haar een andere kamer heb gegeven.’

Hoezeer ze lady Ramsey ook mocht, Deirdre kon pas weer rustig ademhalen toen de dame de trap af was gelopen. Ze volgde mevrouw Doyle de slaapkamer in en legde de lakens neer. Toen ze zich omdraaide, was de andere vrouw bezig de sprei eraf te trekken. ‘O, doet u geen moeite, mevrouw!’

‘Mevrouw Doyle vertrok geen spier. ‘Onzin, Deirdre. Beatrix is bezig de salon in orde te maken en het zou te lang duren als je het bed zelf moest opmaken. Nu de nichtjes van de graaf er zijn, moet je uit het dorp terug zijn voor de kledinggong.’

‘Dan dank ik u.’ Ze ontvouwde het eerste laken en gaf een kant aan de huishoudster. ‘Na de laatste heeft hij gezworen dat hij geen bedriegsters meer in huis zou nemen.’

Een diepe zucht vergezelde de bruuske bewegingen van haar superieur. ‘Deze komt op aanraden van ene lord Harlow, een toekomstige hertog. Daarom is het moeilijk om geen uitzondering te maken.’ Ze stopte een hoek in met de precisie die Deirdre jaren geleden van haar had geleerd. ‘Hoe graag we ook zouden willen dat zijne heerschap dit niet nog een keer hoeft mee te maken, er is niets meer aan te doen. Het meisje komt. We kunnen alleen maar bidden dat ze het hart van de graaf niet breekt wanneer ze wordt weggestuurd.’

‘Ja.’ Ze werkten enkele ogenblikken in stilte door, maar Deirdre keek de vrouw opnieuw aan toen ze het bovenlaken uitschudden. ‘Ik heb me altijd afgevraagd waarom zijne heerschap niet is hertrouwd in de hoop op een zoon.’

Er verscheen een treurig glimlachje op het gezicht van mevrouw Doyle. ‘Je zou het begrijpen als je hem met lady Whitby had gezien. Hij zal de rest van zijn leven om haar blijven rouwen.’

‘Het is waarschijnlijk nooit gemakkelijk om je partner kwijt te raken.’

Mevrouw Doyle schudde een kussen op en legde het op zijn plaats. ‘Hoe is het tegenwoordig met je moeder?’

‘Het gaat.’ Zo goed als kon worden verwacht, in elk geval. Haar moeder kon zich net zomin over de dood van haar vader heen zetten als de graaf de dood van zijn gravin achter zich kon laten. Ze hielp de sprei weer terug te leggen, glad te strijken en de sierkussens neer te zetten. ‘Zo.’

‘En nu wegwezen. Vergeet het niet – terug voor de kledinggong.’

Zonder tijd te verspillen aan meer dan een knikje en een glimlach haastte Deirdre zich de trap af, ondertussen haar schort losknopend. De kleine kamer die ze met Beatrix deelde was stil en leeg, dus legde Deirdre haar schort netjes op haar bed en pakte haar jas, hoed en handtas. In die laatste had ze de brieven die ze moest posten al gestopt – eentje voor oom Seamus in India en eentje voor haar moeder en broers en zussen, inclusief het briefgeld.

Al half twee. Lieve help, ze kon maar beter opschieten. Ze deed een schietgebedje dat ze mevrouw Doyle of mijnheer Graham, de butler, niet zou tegenkomen, die haar zouden berispen omdat ze rende. Ze vloog de trap af en haastte zich naar de achterdeur.

‘Deirdre, wacht! Ik loop met je mee naar het dorp.’

Ze zou niet inwendig moeten kreunen, niet vanwege Hiram. Maar elke andere dag zou ze het gezelschap van de tweede livreiknecht verwelkomen, alleen vandaag niet.

Toch bleef ze vlak voor de deur die naar haar ontsnapping leidde staan. Geluiden uit de keuken drongen in haar oren door en de geluiden die eruit dreven, brachten haar in herinnering dat ze de thee zou missen – en ze had deze maand niets van haar loon apart gelegd voor frivoliteiten als koek van de bakker. Alles ging naar Kilkeel. Kleine Molly had een nieuwe jas voor de winter nodig, had haar moeder gezegd.

Hiram zette een hoed op zijn hoofd en liep naar haar toe. ‘Zullen we dan maar gaan?’

‘Ja.’ Hoewel ze, zodra ze in de koele buitenlucht stonden, omhoog reikte om zijn hoed recht te zetten. ‘Veel beter.’

Hij lachte en trok hem weer scheef. ‘Doe geen moeite, Dee. Er wordt niet van me verwacht dat ik net zo opgepoetst ben als het zilver wanneer ik in mijn eigen tijd in het dorp loop.’

‘Mijnheer Graham zou het daar niet mee eens zijn.’ Er verscheen een grijns op haar gezicht.

‘Ik zie hem nergens, jij wel?’ Hij wierp echter een blik over beide schouders om daar zeker van te zijn terwijl ze over de oprijlaan liepen. ‘De kust is veilig. Heb je grote plannen voor vanmiddag?’

Haar vingers grepen het handvat van haar tas steviger beet. ‘Brieven om te posten en een paar kleine boodschappen. En jij?’

‘Toevallig reist mijn neef door de regio, dus gaan we samen een hapje eten in de pub.’

Gelukkig – dan had hij dus geen tijd om haar in de gaten te houden. ‘O, wat gezellig voor je.’

‘Ja.’ Hiram grijnsde naar haar en ze vervielen in een comfortabele stilte. Terwijl ze door een bocht liepen, begon hij zachtjes te fluiten.

Het wijsje was lichter dan de zonneschijn die af en toe door de wolken prikte en warmer dan de herfstlucht. Ze frunnikte aan de knopen op haar mantel en probeerde niet te zuchten. Hoe kreeg hij het toch voor elkaar? Altijd zo opgewekt zijn, alsof zijn ouders nog leefden, alsof zijn broers niet allemaal ver uit de buurt woonden, alsof er niet aan hem voorbijgegaan was toen de functie van eerste livreiknecht aan de neef van mijnheer Graham werd gegeven?

Alsof het leven wel eerlijk was?

Maar ze kon zich niet herinneren Hiram ooit meer dan een moment te hebben zien fronsen, terwijl ze beiden al bijna zeven jaar op Whitby Park werkten. Ze ging zich bijna afvragen of er niet ergens een steekje loszat in dat aantrekkelijke hoofd van hem.

Plotseling stopte hij met fluiten. ‘Wacht even, Dee. Een van mijn veters zit los.’

Ze zette nog een stap terwijl hij bukte en liet haar blik over de heide glijden, die nooit echt als thuis had gevoeld. Misschien zou ze binnenkort kunnen terugkeren naar Ierland. Dan zou ze een gezin stichten met een boer of koopman die het niet erg vond dat ze haar beste jaren had verkwanseld op een landgoed in Engeland, om ervoor te zorgen dat haar moeder zich in haar laatste jaren niet halfdood hoefde te werken.

Als ze de lening die haar vader had moeten nemen toen de oogst in 1902 mislukte tenminste ooit kon aflossen. Dat lukte niet met het salaris van een bediende, dat was zeker, hoewel het extra loon dat ze als hoofd van de dienstmeisjes kreeg wel hielp.

‘Dee!’

De paniek in Hirams stem haalde haar abrupt uit haar overpeinzingen. Kletterende hoeven – en zonder het te merken, was ze midden op de weg gaan lopen. Ze had geen tijd om te beseffen waar de paarden vandaan kwamen voordat ze naar achteren werd getrokken. Haar voeten struikelden over die van Hiram en samen vielen ze in de berm. Er ging een pijnscheut door haar achterwerk toen ze landde.

Toen er recht voor haar luid gehinnik klonk, keek ze op en zag dat de twee paarden tot stilstand waren gekomen en dat een van hun berijders was afgestapt.

Hiram mompelde iets dat niet te verstaan was en hielp haar overeind terwijl de ruiter hun kant op liep. Eén enkele blik maakte haar duidelijk waarom haar vriend haar zo snel omhoog trok – Deirdre maakte een wankele réverence. ‘Lord Cayton, mijn verontschuldigingen.’

De jonge graaf fronste en bleef op enkele passen afstand staan. ‘Wij moeten ons verontschuldigen dat we zo roekeloos kwamen aanrijden. Ben je gewond?’

‘Nee, milord.’ Deirdre streek haar grijze rok glad en sloeg haar ogen neer. Lord Cayton zou haar vast niet herkennen van de keren dat hij naar Whitby Park was gekomen, maar er was weinig intelligentie voor nodig om te beseffen waar ze vandaan kwamen. En zijne heerschap zou later kunnen besluiten dat het meer hun schuld was dan de zijne.

‘En jij, jongen?’

Hiram schraapte zijn keel. ‘Niet meer dan een schrammetje, mijn heer.’

‘Laat ze maar, Cayton, dan gaan we verder.’

Deirdre keek een ogenblik op toen de tweede stem klonk. Dat ogenblik was voldoende om de mannelijke trekken en het gitzwarte haar dat aan de diepe stem toebehoorden te zien.

‘Ik kom al, Pratt. Weten jullie zeker dat jullie niets mankeren?’

Deirdre knikte met Hiram mee terwijl lord Cayton zijn paard weer besteeg. Ze bleven staan totdat beide ruiters hun weg hadden voortgezet en stapten toen pas de weg naar Eden Dale weer op.

Hiram slaakte een diepe zucht en veegde iets van Deirdre’s schouder. ‘Ben je gewond, DeeDee?’

‘Alleen geschrokken.’ Ze grijnsde naar hem om hem te laten weten dat ze het meende. ‘En jij?’

‘Niets aan de hand.’ Maar hij keek de mannen met een van zijn zeldzame fronsen na voordat hij zichzelf weer onder controle had en weer glimlachte. ‘Nu hebben we iets te vertellen als we terugkomen. En dan zijn er nog steeds mensen die beweren dat het leven op het platteland saai is.’

Ze lachte onwillekeurig.

De rest van de wandeling naar het dorp verliep rustig en hun wegen scheidden zich bij de pub. Deirdre postte eerst haar brieven en haalde diep adem toen ze weer buiten stond. Ze keek om zich heen om te zien of niemand op haar lette en liep naar de kerk.

In het heiligdom werd ze ontvangen door een diepe stilte. Licht in alle kleuren van de regenboog viel naar binnen door de glas-in-loodramen. Het zou een gevoel van vrede en eerbied moeten opwekken, maar in plaats daarvan begon haar hart sneller te bonzen terwijl ze in de een-na-laatste kerkbank schoof. Pas toen wierp ze een blik op haar horloge – nog twee minuten.

Er klonken geen voetstappen, maar toch voelde ze het toen hij binnenkwam. Met ingehouden adem wachtte ze tot hij plaatsnam op de bank achter haar. Pas toen hij zich, zoals altijd, naar voren boog en een kus op haar wang drukte liet ze de lucht weer ontsnappen. ‘Ik ben me wezenloos geschrokken van je.’

Ze deed haar ogen dicht. ‘U bent toch nergens bang voor, lord Pratt.’ In elk geval niet dat haar iets zou overkomen.

‘Denk je dat ik zo’n monster ben?’

‘Ik denk dat u … te ver boven me staat om zich druk te maken over mijn welzijn.’ Ze schoof enkele centimeters op en draaide zich om om zijn gezicht te kunnen zien. De eerste keer dat hij haar had benaderd, was ze met stomheid geslagen door zijn uiterlijke schoonheid. Maar het was de schoonheid van een engel van de duisternis – daar was ze snel genoeg achter gekomen.

Hij grinnikte vreugdeloos. Zijn vingers, die over haar nek gleden, wekten nooit de illusie dat ze haar niet net zo gemakkelijk zouden kunnen wurgen. ‘Zeg eens, mijn lieftallige Deirdre – waar ken je lord Cayton eigenlijk van?’

Hoewel ze wilde slikken, durfde ze dat niet. Die vingers zouden het merken en tegen haar gebruiken. ‘Hij … hij is vorige maand met zijn neef op Whitby Park geweest. Lord Harlow. Vanwege dat meisje.’

‘En dat is de enige keer dat je hem hebt gezien? Hij is nooit langsgekomen voor de nichtjes van Whitby?’ Hij trok een wenkbrauw op en zijn onheilspellende blik voorspelde het te weten als ze loog.

‘Sindsdien is hij nog een keer komen dineren. Maar hij leek meer aandacht voor lady Melissa dan voor lady Regan te hebben.’

‘Mooi zo.’ Lord Pratt legde zijn arm over de rugleuning van de bank. ‘En lady Regan – over wie heeft zij het de laatste tijd?’

Niet over hem, hoewel ze wilde dat ze dat niet hoefde toe te geven. ‘Het is niet duidelijk naar wie haar voorkeur uitgaat, milord. Hoewel haar zus haar voornamelijk plaagt over lord Worthing.’

‘Hmm.’ Ze kende niemand anders die zoveel afkeur in een toon kon leggen. ‘En jij doet natuurlijk een goed woordje voor me wanneer je kunt.’

‘Uiteraard.’

‘En Whitby – ik heb gehoord dat hij erin is geslaagd de erfopvolging van het landgoed te veranderen.’

Dat zou hem plezier moeten doen. ‘Ja. Aangezien er geen erfgenaam is, hebben ze dat toegezegd. Het landgoed gaat naar wie hij maar wil en de titel zal samen met hem sterven.’

Ze wist niet waarom een verre neef als Pratt zelfs maar durfde te denken dat zijne heerschap hem tot zijn erfgenaam zou benoemen – maar hij wist dat het onwaarschijnlijk was. Daarom wilde hij per se trouwen met lady Regan.

Lord Pratt boog zich naar haar toe totdat hun neuzen elkaar bijna raakten. ‘En aan wie laat hij het landgoed na?’

‘Ik … mijnheer Graham denkt dat lady Regan het zeker zal erven, maar lord Whitby spreekt nooit over dergelijke kwesties in mijn nabijheid.’

‘Natuurlijk niet.’ Zijn glimlach verzachtte de ijzingwekkende blik in zijn ogen niet. ‘Maar hij praat er met iemand over, en iemand anders kan dat toevallig horen. En dan flapt diegene dat er later ongetwijfeld uit in de keuken. Ik vraag je alleen maar om je oren open te houden, lieveling.’

Ze knikte nauwelijks merkbaar, om haar gezicht niet nog dichter bij het zijne te brengen. ‘Dat doe ik.’

‘Dat weet ik. Je begrijpt tenslotte dat mijn financiën niet ongelimiteerd zijn. Ik kan je familie niet eeuwig blijven onderhouden. Niet zonder …’

‘Dat weet ik.’ Ze kneep haar ogen dicht.

‘Tenzij je natuurlijk bereid bent om …’

‘Alstublieft. Ik snap het.’

Hij lachte. ‘Heel goed, liefste, houd je nog maar een tijdje vast aan je maagdelijkheid.’ Haar ogen gingen weer open toen ze papier hoorde ritselen en ze zag een bankbiljet voor haar neus bungelen.

Met grote ogen keek ze langs het biljet naar hem. ‘Waarom is het meer dan we hebben afgesproken?’

‘Een kleine aansporing.’ Hij boog zich over de bank waarop ze zat en stopte het in de handtas die ze naast zich had neergezet.

Ze kon niets anders doen dan hem bedanken, al wist ze dat de duivel nooit iets schonk zonder er iets voor terug te eisen.

4

De regen sloeg tegen het raam en de wind gierde om de treinwagon. Brook trok haar mantel dichter om zich heen en wenste dat ze een deken had.

Tegenover haar perste Justin zijn lippen op elkaar, maar in zijn ogen blonk een glimlach. ‘Heb je het koud, Brook?’

Misschien had ze hem door de jaren heen niet zo genadeloos moeten plagen over zijn onvermogen om te wennen aan de warme Mediterrane zomers. Het was tenslotte niet meer dan eerlijk dat hij nu wraak nam. Ze sloeg haar armen over elkaar en toverde een grijns op haar gezicht. ‘Het is inspirerend.’

Terwijl hij lachte, keek Brook door de deur aan de andere kant van de wagon. Hun metgezellen konden elk moment terugkeren – zijn lijfknecht, Peters, en haar gouvernante-schuine-streep-chaperonne, mademoiselle Ragusa. Misschien had Brook om koffie moeten vragen om een beetje op te warmen.

Ze besloot genoegen te nemen met een lichaam om haar af te schermen tegen de kou van het raam en ging naast Justin zitten.

Haar boek viel met een bons op de grond en hij bukte zich om het op te rapen. Toen lachte hij opnieuw. ‘Dracula?’

Ze stak haar kin in de lucht, griste het uit zijn handen en legde het naast zich neer. ‘Het verhaal speelt zich gedeeltelijk af in de stad van Whitby. Hoe kan ik dat nu laten schieten?’

Hoewel hij zijn hoofd schudde, schitterden zijn ogen. Het was prachtig om te zien – gedurende de week dat ze in Monaco waren gebleven om de begrafenis van zijn vader te regelen, was hij zo stil geweest dat ze had gevreesd dat hij in steen zou veranderen.

‘Niet bepaald wetenschappelijk onderzoek naar je nieuwe woonplaats, mon amie.’

‘Nou, meer kon ik niet vinden in die schaarse minuten die je me de tijd gaf in de boekhandel gisteren.’ En de gedachte aan haar ‘nieuwe woonplaats’ maakte haar net zo nerveus als Harker, de vreemdeling met de rode ogen, in het eerste hoofdstuk had gemaakt.

Justin keek haar lange tijd onderzoekend aan en leek zoals gewoonlijk precies te weten wat de diepere betekenis achter haar onschuldige woorden was. Met een scheve glimlach pakte hij haar hand. En maakte alles weer goed. ‘Kijk.’ Hij knikte naar het raam.

Er sloeg geen nieuwe regen tegen het glas, hoewel een paar halsstarrige druppels zich bleven vastklampen en langzaam weggleden. Erachter scheen de zon tussen de wolken door en wierp een gouden gloed over het landschap.

Brook haalde diep adem. Ze had over de Engelse heide gelezen en Justin had zijn best gedaan het voor haar te omschrijven. Maar niets had haar voorbereid op de weidsheid ervan. Het landschap leek zich eindeloos uit te strekken, onaangetast door de mens. Paars heidekruid reikte zo ver als het oog kon zien. ‘Het is prachtig. Zo … groot. Heel Monaco past in die ene vallei.’ Ze verlangde ernaar op zoek te gaan naar een paard en die de vrije teugel te geven, om over het land te vliegen tot ze zichzelf verloor in de grootsheid ervan.

Er ging een huivering door haar heen. Misschien wilde ze zichzelf nog niet volledig verliezen – niet totdat ze wist dat ze was gevonden.

‘Nog een minuutje, dan kun je de Noordzee zien. Dat zou je moeten helpen om je meer thuis te voelen.’

Ze hield haar blik op de heide gericht en protesteerde niet toen hij dichter naar het raam schoof en haar met zich meetrok. Ze haalde nogmaals diep adem. ‘Hoe overleef je in de Cotswolds zonder een zee in de buurt? Ik weet niet of ik dat kan.’

‘Wanneer het ondraaglijk wordt, ga ik gewoon terug naar Monaco.’ Terwijl hij dat laatste woord uitsprak, verdween de vreugde uit zijn ogen en zijn toon ging van opgewekt naar treurig. Zijn duim streelde haar knokkels. ‘Al heb ik nu geen reden meer om terug te gaan.’

Er ging een steek door haar hart toen ze de pijn in zijn stem hoorde. ‘Het is nog maar een week geleden. Gun jezelf de tijd om het te verwerken.’

Nu greep hij haar vingers zo stevig vast dat ze samen met de herinneringen begonnen te pulseren. Zijn gezicht vertrok heel even, voordat hij weer een uitgestreken masker opzette om de pijn te verbergen. ‘Ik heb hem geprobeerd te waarschuwen. Hij had te veel gedronken, hij had niet moeten rijden – maar hij wilde niet luisteren. Hij luisterde nooit, nergens naar.’

Ze legde haar andere hand op de zijne en bad dat de zachte druk hem kracht zou geven. ‘Hij heeft zijn eigen keuzes gemaakt.’

‘Dat weet ik. Maar ik …’ Hij wierp haar een vluchtige blik toe. ‘Het spijt me. Ik moet niet zeuren over mijn verlies terwijl jij een reünie in het verschiet hebt.’

‘Alsjeblieft. Zeur zoveel je wilt.’ Ze probeerde te grijnzen, maar het voelde niet overtuigend.

Een moment staarde hij haar alleen maar aan, diep in gedachten verzonken. Toen boog hij zich naar haar toe en drukte een kus op haar voorhoofd. ‘Je hebt niets te vrezen, mon amie. Ze zullen je met open armen ontvangen.’

Ze wilde hem zo graag geloven. Maar het heidekruid buiten strekte zich eindeloos uit en er was geen enkele beschaving in zicht. Waar ze ook keek, alles was groen en lichtpaars in plaats van wit en terracotta. Prachtig, maar niet haar thuis. Wat als haar familie – ervan uitgaande dat het inderdaad haar familie was – net zo voelde?

Ze haalde sidderend adem. ‘En zo niet?’

Zijn vingers gaven opnieuw een kneepje in de hare. ‘Dan kom je op bezoek in de Cotswolds. Daar is geen zee, maar er zal altijd een vriend zijn.’

Ja, het was beter om je te richten op onveranderlijke dingen. Hoe dan ook, Justin zou er altijd zijn. Zelfs als er veel te ver weg was. Met het gevoel alsof ze een verdwaald kind was, klampte ze zich aan zijn hand vast. ‘Maar je blijft voorlopig in Yorkshire, oui? In elk geval totdat we er zeker van zijn dat ik … dat ze …’

‘Totdat je je helemaal thuis voelt.’ Hij glimlachte nu oprecht, in tegenstelling tot de afgelopen week. ‘Mijn neef Cayton heeft een huis op een uur rijden van Whitby. Ik kan zo lang als nodig is bij hem blijven.’

Op een uur rijden – in Monaco was je dan al in Frankrijk en een flink eind op weg naar Italië. Vreemd dat het nu over dezelfde regio ging. Ze knikte en richtte haar blik weer op het raam.

Net op tijd. De trein reed een heuveltje op en daar, in de verte, zag ze de onmiskenbare gloed van de zon op een kalme zee. Hij was eerder grijs dan azuurblauw, maar dat maakte niets uit. Het was de zee, die tot storm en kalmte in staat was, tot vrede en oorlog, tot schoonheid en verwoesting.

Haar mond vormde een glimlachje. Justin had gelijk – overal waar een zee was, kon ze zich thuis voelen.

Mademoiselle Ragusa en Peters keerden het volgende ogenblik terug. De laatste overhandigde een dampende kop koffie aan Justin. De geur zette al haar zintuigen op scherp – hoewel ze onwillekeurig in de lach schoot toen ze de uitdrukking op Justins gezicht zag nadat hij een slokje had genomen. ‘Behaagt het u niet, milord?’

‘In sommige opzichten zal ik altijd Monegask blijven.’ Justin nam nog een slok, schudde toen zijn hoofd en gaf de beker terug aan Peters. ‘Koffie die niet sterk genoeg is om een man uit een coma te doen ontwaken, is geen echte koffie.’

‘Helemaal mee eens.’ Brook bracht een onzichtbare kop caffe espresso omhoog.

Zijn lijfknecht grinnikte en ging tegenover hen zitten. ‘Wees gerust, milord. U bent snel genoeg terug op Ralin, waar vrouw Moore precies weet hoe u uw koffie hebben wilt – al kan geen enkele bezoeker dat spul verdragen.’

Ze konden er zeker van zijn dat er in elk geval een bezoeker was die het op prijs zou stellen, zodra Brook eindelijk op zijn landgoed aankwam. Haar leven lang had ze zijn verhalen over Ralin Castle aangehoord, over de weelderige bloemperken en eeuwen van traditie, over de charmante regio Cotswolds vol schattige huizen met rieten daken. Een sprookjesachtige omgeving – met Justin als de dappere prins op het witte paard.

‘Daar is Whitby.’ Justin knikte naar het raam, waar daken en schoorstenen grenzend aan de zee in zicht kwamen. En boven op een heuvel een opvallende, in verval geraakte oude kerk. ‘En Whitby Abbey daar. Het huis van je vader bevindt zich vijftien kilometer verderop. Ik neem aan dat hij wel een rijtuig of auto heeft gestuurd om ons op het station op te halen.’

Brook sloeg haar handen ineen om te voorkomen dat ze begonnen te trillen. De steen in haar maag begon steeds zwaarder te wegen naarmate de trein langzamer ging rijden.

‘We zullen dit verhaal Het begin van de barones noemen’, fluisterde Justin in haar oor terwijl de locomotief krijsend tot stilstand kwam. ‘En het zal hartverwarmend zijn – en saai vanwege een gebrek aan strijd en conflict.’

Zijn montere houding nam de steen in haar maag niet weg, maar in elk geval bracht hij haar gedachten tot rust.

Justin en zijn lijfknecht stapten het eerst uit en hielpen haar en mademoiselle Ragusa vervolgens. De wind gierde om haar heen zodra haar voet het perron raakte.

Justin grinnikte toen ze huiverde. ‘Te fris voor je?’

Fris? Het voelde alsof de sneeuw om haar heen zou moeten dwarrelen – al had ze dat fenomeen nog nooit met eigen ogen aanschouwd. ‘Helemaal niet. Ik heb het warm genoeg.’

‘Leugenaar.’ Zijn lach was echter vriendelijk. Terwijl zijn blik over het perron gleed, lichtten zijn ogen nog meer op. Groetend hief hij een arm. ‘Thate! Wat doe jij hier?’

Brook volgde zijn blik naar een man die tegen de motorkap van een auto leunde. Na jarenlang van alles te hebben gehoord over Justins beste vriend in Engeland had ze het onmodieuze lange haar en zijn nonchalante houding al verwacht. En de grijns die hem meer op een piraat deed lijken dan op een eerbiedwaardige graaf.

Ze had altijd gedacht dat ze het goed zou kunnen vinden met de beruchte Alexander Thate. Het was een man die wist hoe het was om verwachtingen te laten varen en dromen na te jagen, die de roddels in de hogere kringen verafschuwde. En die er ongetwijfeld mee wegkwam vanwege zijn aanstekelijke lach en aantrekkelijke gezicht.

Mademoiselle Ragusa boog zich naar haar toe. ‘Als deze twee een voorbeeld zijn van de heren die hier kunnen worden gevonden, dan zal het u hier prima bevallen, toch?’ fluisterde ze in het Monegaskisch.

Brook perste haar lippen op elkaar om niet in lachen uit te barsten terwijl Thate met uitgestoken hand naar hen toe rende. Hij en Justin ontmoetten elkaar halverwege en sloegen de handen ineen. Ze kwam dichtbij genoeg om het antwoord op Justins vraag te kunnen horen.

‘Ik ben meteen gekomen zodra ik je telegram kreeg. Moeder stond erop dat we een bezoek zouden brengen aan lady Ramsey en haar dochters op Whitby Park, dus toen Whit zei dat iemand jullie natuurlijk van de trein moest gaan halen, bood ik mezelf aan.’

Toen betrok zijn knappe gezicht. ‘Gecondoleerd met je vader. Als er tijd was geweest om te komen …’

‘Dat weet ik.’ De ingehouden pijn klonk opnieuw door in Justins stem. ‘En aangezien mijn grootvader niet meer in staat is om te reizen en mijn tantes hem niet alleen durven te laten …’ Hij trok zijn schouders op en haalde diep adem. ‘Maar genoeg over trieste dingen.’ Hij wenkte Brook.

Thate’s ogen werden groot toen ze op hen af liep. ‘Wauw, man, nu begrijp ik het helemaal.’

Brooks blik ging heen en weer tussen Thate en Justin. Zag hij een gelijkenis met de familie op Whitby Park – die er volgens Justin was? De manier waarop Justin met zijn ogen rolde, duidde echter op iets anders. En zijn waarschuwende blik toen zijn vriend zich tot haar richtte, maakte dat ze zich afvroeg wat het kon zijn.

Thate maakte een gracieuze buiging en stak zijn hand uit om haar vingers te pakken. Hij had een geamuseerde blik in zijn ogen toen hij ze kuste. ‘Enchanté, mademoiselle. Lord Thate, tot uw dienst.’

‘Het is me een genoegen u te ontmoeten, milord. Justin heeft me zoveel over u verteld.’ Ze maakte een reverence en glimlachte vriendelijk naar hem.

Thate liet haar vingers los, met een ondeugende blik in zijn ogen. ‘Insgelijks. En als ik zo vrij mag zijn, u hebt de schoonheid waar de familie Eden om bekendstaat.’

Toch leek zijn interesse minder gericht te zijn op haar als wel in het plagen van Justin, die steeds meer begon te fronsen. Hij wist ongetwijfeld hoe beschermend hun vriend kon zijn en leek het grappig te vinden om hem op de kast te jagen. Er speelde een grijns rond haar lippen. ‘Dank u, milord.’

Justin beende naar haar toe, pakte haar elleboog en leidde haar langs zijn vriend. ‘Thate, je had het beloofd.’

De graaf begon bulderend te lachen, hoewel Brook niet inzag wat er zo grappig was aan een verbroken belofte. Toen haastte hij zich voor hen uit en hield het achterportier van de auto voor hen open. ‘En jij, Bing, zei dat ze mooi was.’

Ik? Brook keek op naar Justin.

Hij bleef vlak voor het geopende portier staan. Een lach wedijverde nu met de boosheid in zijn ogen, die van zwart in saffierblauw veranderden. ‘Noemde je me nu net Bing?’

‘Tja, ik kan je moeilijk Harry blijven noemen, gij illustere markies van Abingdon.’

Brook tilde haar rokken op, klaar om in de auto te stappen. ‘Waarom heeft hij je ooit Harry genoemd? Ik dacht dat dat een verbastering van Henry was.’

‘Het was zijn verbastering van Harlow. Thate is er bijzonder goed in om de meest bespottelijke bijnamen voor zijn vrienden te verzinnen. En,’ voegde Justin eraan toe, terwijl hij met zijn vinger tegen de borst van hun geïmproviseerde chauffeur wees, ‘ze is ook mooi.’

Thate trok een wenkbrauw op. ‘En vuur is warm.’ Weer kreeg ze de indruk dat hij het meer zei om Justin te irriteren dan om haar een compliment te geven, waardoor ze opnieuw moest grijnzen.

Een lang moment gaf Justin geen enkele reactie. Toen schudde hij zijn hoofd en gaf toe aan zijn glimlach. ‘Ik had moeten weten dat jullie twee in hetzelfde land hebben, me alleen maar hoofdpijn zou bezorgen.’

‘Je eigen schuld, je hebt ons zelf als vrienden uitgekozen.’ Thate hield Brook een hand voor om haar te helpen met instappen.

Ze nam plaats op de bank direct achter de bestuurdersplaats en schoof opzij zodat Justin naast haar kon komen zitten. Mademoiselle Ragusa nam plaats tegenover hen, terwijl Peters met hun koffers naar een tweede wagen liep.

‘Zijn jullie er klaar voor?’ Thate ging voorin zitten, achter het stuur.

Justin streek met zijn hand over het interieur van de auto. ‘Deze is niet van jou, toch?’

‘Van Whitby.’

‘Dat dacht ik al. Veel te netjes voor je.’

Terwijl Thate de stad uit reed, viel er een stilte. Maar zodra ze door het platteland werden omringd, ging Justin rechtop zitten. Zijn glimlach was stralend. ‘Dat was de eerste introductie. Ik durf te voorspellen dat je Cayton ook snel zult ontmoeten, Brooklet. Ik heb het gevoel dat hij vaak met me mee zal komen – in elk geval zolang je nichtjes er zijn.’

De motor smeekte om in een hogere versnelling te worden gezet en protesteerde vervolgens toen Thate de pook een harde ruk gaf. Brook kromp ineen.

Justin trok zijn wenkbrauwen op en grinnikte. ‘Je had de blik in zijn ogen moeten zien toen hij je nicht ontmoette. Hij heeft Whitby in de afgelopen maand waarschijnlijk voortdurend lastiggevallen.’

Hoewel ze Thate’s gezichtsuitdrukking niet kon zien, zag ze een spiertje in zijn kaak trekken. Toen zei hij: ‘Ik zou denken dat als die opschepper dat heeft geprobeerd, lady Regan hem flink op zijn lazer heeft gegeven.’

‘Ik zei niet dat lady Regan degene was op wie hij zijn oog heeft laten vallen.’ Justins grijns werd breder en er vormden zich kleine kuiltjes in zijn wangen. ‘Al fascineert het me dat jij dat aanneemt.’

‘Lady Melissa, dan?’ Thate’s stem klonk nu minder gespannen en soepel zette hij de auto in de volgende versnelling. ‘Hmm. Misschien kan ze hem omvormen tot een vreedzamer wezen.’

Justin grinnikte. ‘Hoor je dat, Brooklet? Cayton is het waard om gered te worden door je jongste nicht, maar bij de oudste moet hij uit de buurt blijven. Ik heb een donkerbruin vermoeden dat Thate verliefd op lady Regan is.’

‘Larie.’ Thate nam een bocht iets te scherp, waardoor Brook bijna op Justins schoot belandde. ‘En zelfs als dat zo was, doet het er weinig toe. Iedereen weet dat lord Worthing binnenkort een aanzoek zal doen en geen enkele verstandige jongedame zou een toekomstige hertog afwijzen.’

Justin maakte een imponerend geluid. ‘Dat zal ik in gedachten houden, mijn vriend.’

‘Behalve jou, natuurlijk. Dames zouden jou bij bosjes afwijzen, met die lelijke kop van je.’ Hij reed hard over een hobbel in de weg, waardoor ze op de achterbank stuiterden.

Brook greep haar hoed vast om te voorkomen dat die zou wegvliegen op zoek naar een nieuwe meesteres. ‘Wil je nu stoppen met plagen, voordat hij ons de auto uit gooit?’

Met een lach gaf Justin toe en begon verder te praten over auto’s. Nu de rit rustiger verliep, leunde Brook achterover en liet haar blik rondgaan.

Het paars geaccentueerde landschap omringde hen en op elke heuvel ving ze opnieuw een glimp van de Noordzee op. Ze bracht haar hand naar haar ketting en draaide de twee parels om elkaar heen, weer los en de andere kant op.

De zon brak door het wolkendek en hoewel de warmte ervan minimaal was, was de gloed ervan prachtig. Brook haalde diep adem en keek naar het gouden licht dat over de heide speelde en de schaduwen van de wolken verdreef.

Zo mooi. Maar zou het ooit haar thuis worden?

Toen de auto over een nieuwe heuvel reed, glinsterde de zee in het zonlicht. Justin boog zich naar haar toe. ‘Daar is het.’

Haar adem stokte in haar keel en haar hart begon te bonzen. Ze schoof onrustig heen en weer, liet haar ketting los en pakte Justins hand vast. En toen keek ze.

Whitby Park strekte zich uit over het landgoed. Het hoofdgebouw was een fier bouwwerk van roodbruine baksteen dat bijna net zo groot was als haar thuis, het Palais Princier in Monaco. Maar de tuinen waren omvangrijker dan ze ooit ergens in Monaco had aanschouwd.

Ze had op deze grootsheid gerekend. Ze had verwacht dat het mooi zou zijn. Maar het gebonk in haar borst … ze wist niet wat ze daarvan moest denken. Ze kon zich onmogelijk iets herinneren van de eerste maanden van haar leven. Maar toen Thate de auto de lange oprijlaan op stuurde, had ze kunnen zweren dat er iets in haar in elkaar klikte, als puzzelstukjes die in elkaar werden geschoven. Een deel van het plaatje dat op een dag wellicht zou onthullen wie ze in werkelijkheid was.

Een kleine hint die haar des te meer deed afvragen wat er zich op alle lege stukken bevond.

5

Vanuit de auto bekeek Justin de rijen mensen die voor de enorme ingang van Whitby Park stonden te wachten, vooraan de familie en erachter de bedienden. Allen met een kaarsrechte rug.

Allen met een blik van kil cynisme achter het verwelkomende masker.

Zijn hand wilde zich tot een vuist ballen, maar hij bleef ontspannen zitten om Brook niet aan het schrikken te maken. Als een van hen het waagde haar te beledigen, het waagde haar van streek te maken … Als een van hen haar iets anders dan vriendelijkheid toonde …

Dat zouden ze niet doen – niet zolang hij er was. Hij wist heel goed dat haar deze audiëntie alleen was gegund omdat Whitby het verzoek van de erfgenaam van de hertog van Stafford niet kon weigeren. Maar meer dan een audiëntie kon er toch niet voor nodig zijn. Whitby zou in een oogopslag zien wat Justin direct had gezien toen hij het portret van wijlen lady Whitby onder ogen kreeg. Maar de rest van de familie?

Hij liet zijn blik langs de gezichten gaan, waarvan de meeste hem vaag bekend voorkwamen. Lady Ramsey en haar oudste dochter, lady Regan, had hij een of twee keer ontmoet tijdens haar debuutseizoen. Alleen de jongste dochter had haar debuut nog niet gemaakt. De vrouw stond dicht bij haar broer en de manier waarop ze haar kin in de lucht stak, vormde het bewijs van de ijzigheid achter haar vriendelijke glimlach. Lady Regan keek bijna verveeld, alsof ze dit al talloze malen had moeten doen. En dat was waarschijnlijk ook zo. Hoeveel bedriegsters hadden door Whitby Park geparadeerd, in de hoop door charme een erfenis in de wacht te slepen?

Thate zette de motor uit en stapte uit de auto, hetgeen hem een glimlach van lady Regan opleverde. Justin had geen idee of ze enige interesse in zijn vriend had, afgezien van wat elke vrouw leek te hebben in het meest gekoesterde zwarte schaap van de gemeenschap. Maar hij zag direct waarom Thate zich aangetrokken voelde tot de zwartharige schoonheid. De echte vraag was echter of haar schoonheid zou worden verteerd door haat wanneer haar nicht in de familie werd opgenomen en tot erfgenaam werd benoemd in haar plaats.

Zo ja, dan zou Thate het Justin hopelijk vergeven dat hij aan haar had getwijfeld.

De jongste dochter schoof ongemakkelijk heen en weer naast haar zus. Met een nieuwsgierig gezicht probeerde ze een glimp van hun bezoekers op te vangen. Whitby zelf was echter degene die het minst op zijn gemak leek. Hij hield zijn handen op zijn rug en wiebelde onrustig op en neer. Op zijn gezicht was geen glimlach te bekennen en zijn kaken waren op elkaar geklemd.