In deze serie zijn reeds verschenen:

De verloren erfgename, deel 1

In een keurslijf geperst, deel 2

Serie: De vrouwen van het Edwardiaanse tijdperk

Roseanna M. White

Uitgeverij Het Zoeklicht

Postbus 99

3940 AB Doorn

Cover design by Jennifer Parker

Cover photography by Mike Habermann Photography, LLC

Engelse uitgave:

Copyright © 2016 by Roseanna M. White

Originally published in English under the title The Reluctant Duchess by Bethany House Publishers, a division of Baker Publishing Group, Grand Rapids, Michigan, 49516, U.S.A.

All rights reserved.

Nederlandse uitgave:

© 2017 Uitgeverij Het Zoeklicht – Doorn

ISBN 9789064512377

Ebook: 9789064510731

Vertaling: D. Beentjes

Opmaak: TMgraphics.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen, of op enige andere manier zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever. Voor recensies mogen korte bloemlezingen worden gebruikt.

All rights reserved. No part of this publication may be reproduced, stored in a retrieval system, or transmitted, in any form or by any means, electronic, mechanical, photocopying, recording, or otherwise, without the prior written permission of the publisher. The only exception is brief quotations in printed reviews.

Voor mijn jeugdvriendinnen,

Britney, Jennifer, Melissa, Elisa, Christy en Lisa.

We zijn samen opgegroeid

en geworden tot wie we zijn.

En hoewel we nu uit elkaar zijn gegroeid,

kan niets de herinneringen die zijn gesmeed in de

onschuld van de jeugd ooit nog veranderen.

Dat is iets magisch, wat door geen enkele

hoeveelheid tijd ooit nog kan worden uitgewist.

Lijst van personages

Rowena’s familie

Rowena Kinnaird Dochter van Douglas en Nora Kinnaird

De graaf van Lochaber Rowena’s vader, genaamd Douglas Kinnaird.

en hoofd van Clan Kinnaird Hoewel hij officieel moet worden aangesproken met lord Lochaber of Lochaber, geeft hij de voorkeur aan zijn titel als clanhoofd en wordt hij vaak ‘de Kinnaird’ genoemd.

Nora Rowena’s moeder, overleden. Gedurende haar leven lady Lochaber genoemd. Amerikaanse.

De gravin van Lochaber Rowena’s stiefmoeder, genaamd Elspeth. Wordt lady Lochaber genoemd.

Annie Rowena’s stiefzus, dochter van Elspeth. Officiële naam Annys.

Lilias Cowan Rowena’s kamermeisje en verre nicht van de Kinnairds.

Malcolm Kinnaird Rowena’s achterneef en erfgenaam van het leiderschap over Clan Kinnaird

Brice’s familie

Brice Myerston De hertog van Nottingham. Wordt Nottingham of Hertog genoemd en Brice door familie.

Charlotte, de (douairière) Moeder van Brice. Wordt door de adel Hertogin

hertogin van Nottingham of hertogin van Nottingham genoemd, Uwe Genade door het publiek, Charlotte door vrienden. Haar familie (familienaam Brice) is afkomstig uit Schotland – geboren en getogen in de Hooglanden, Gaoth Lodge.

Lady Ella Myerston Jongere zus van Brice, wordt lady Ella genoemd.

Overige personages

Hertog en hertogin Beste vrienden van Brice, Brook en Justin uit De van Stafford verloren erfgename. Hebben een zoon, William, die meestal lord Abingdon wordt genoemd.

De graaf van Whitby Brooks vader, wordt lord Whitby, Whitby of Whit genoemd.

De graaf van Cayton Justins neef. Zijn naam is James en hij wordt Cayton genoemd. Een recente weduwnaar. Babydochter, Addie. Overleden vrouw, Adelaide.

Lady Pratt Burggravin, weduwe. Wordt door de meesten lady Pratt genoemd, Catherine of Kitty door vrienden.

Lord Rushworth Catherine’s broer, genaamd Crispin. Wordt lord Rushworth, Rushworth, of Rush genoemd.

Geoff Abbott Beste vriend van Brice, wordt binnenkort dominee in Bristol. Wordt door de meeste mensen heer Abbott of Abbott genoemd, Geoff door zijn zus en vader.

Stella Abbott Ella’s beste vriendin, wordt binnenkort gouvernante in Hertfordshire. Wordt door de meeste mensen miss Abbott genoemd, Stella door vrienden.

Oude Abbott Steward van Midwynd Park; vader van Geoff en Stella.

Davis Brice’s lijfknecht.

Lewis Ella’s kamermeisje.

Lapham Charlottes kamermeisje.

Mijnheer Gordon Butler op Gaoth Lodge.

Mijnheer Macnab Juwelier in Lochaber.

Mijnheer Child Butler op Midwynd Park.

Mevrouw Granger Huishoudster op Midwynd Park.

Mijnheer Morris Veldwachter in Brighton.

1

Augustus 1912

Lochaber, Schotse Hooglanden

Ze had meer kunnen zijn dan ze was. Rowena begroef haar tenen in het koude zand, sloeg haar in wol gehulde armen om haar in tweed gehulde knieën en staarde naar het heldere, bodemloze water van Loch Morar. Op dit punt maakte het land behoedzaam plaats voor het meer, terwijl de rotsen een kilometer noordwaarts wegzakten in de peilloze diepte. Diep, koud en verborgen voor de wind.

Ze was een echte lady. Dochter van Douglas Kinnaird, de graaf van Lochaber en hoofd van Clan Kinnaird. Lady Rowena hadden ze haar genoemd op school in Edinburgh in die twee heerlijke jaren waarin ze was weggeweest.

Ze voelde zich geen lady. Zo had ze zich niet meer gevoeld sinds haar vader het gymnastieklokaal was binnengestormd toen ze vijftien was en haar had weggesleurd voor de ogen van al die meisjes van wie ze had gedacht dat het haar vriendinnen waren – al die meisjes die haar hadden uitgelachen en grapjes hadden gemaakt over barbaarse Kelten. Ze had zich geen lady meer gevoeld sinds hij haar had verteld dat haar moeder zich vanaf een van deze rotsen in het meer had gestort.

Ongetwijfeld om aan hem te ontsnappen. Ervan uitgaande dat hij haar geen handje had geholpen door haar een duwtje te geven.

Rowena trok de dikke, wollen mouwen verder over haar polsen. De blauwe plekken waren nog niet vervaagd. Ditmaal had haar vader ze niet veroorzaakt. Hij had geleerd om geen verwondingen achter te laten als hij haar strafte omdat ze de verkeerde dingen zei. Omdat ze niet sterk genoeg was om de clan te eerbiedigen.

Omdat ze te veel op haar moeder leek.

De wind joeg om haar heen en prikte in haar ogen. Dat was de reden dat tranen het beeld van de gouden adelaar die over het meer scheerde vertroebelden. De wind. Niet de gedachte aan haar moeder … of Malcolm. En al helemaal geen zinloos verlangen naar de zorgeloze dagen van haar jeugd, voordat ze zich realiseerde wat een monster haar vader was. Voordat zijn lach was weggestorven en hij steeds lossere handen had gekregen. Soms dacht ze dat ze zich die aangename periode in Castle Kynn moest hebben verbeeld. Dat ze die herinneringen aan een liefhebbende vader moest hebben verzonnen, omdat er geen enkel bewijs meer van hem was geweest in de afgelopen tien jaar.

Ze slikte en streek met haar kriebelige mouw over haar ogen. Hij was bruin, net als het verdorde gras een meter achter haar, waar de zandkust overging in een pad door de heuvels. Bruin, als de bladeren van de dode boom waarin de adelaar neerstreek. Bruin, zoals ze zich vanbinnen voelde.

Dood. Verdord. Verdwenen.

Als ze moedig genoeg was geweest, zou ze in haar moeders voetstappen zijn getreden en had ze zichzelf ook in het meer gestort. Dan zou ze zich laten wegzinken in het koude water en alles uitwissen. Maar helaas, alleen de gedachte deed haar hart al bonzen en zorgde ervoor dat haar keel werd dichtgeknepen. Het einde zou zo snel komen – maar ze kon het niet.

Ze zou de volgende klap die het leven voor haar in petto had, gewoon onder ogen moeten zien.

‘Daar ben je, mo muirnín.’

De stem, net zo diep en duister als de nachtmerries die haar al wekenlang teisterden, deed haar haastig overeind krabbelen. Haar blik schoot heen en weer, maar er was geen enkele ontsnappingsmogelijkheid. Het strand ging over in het diepe water en hij blokkeerde de weg terug naar het kasteel. Ze draaide zich naar hem om en zag de eeuwenoude stenen kaap met daarop Castle Kynn in het meer, buiten haar bereik.

Maar haar huis had haar nog nooit beschermd, nietwaar? Waarom zou ze denken dat dat nu wel het geval zou zijn?

Ze trok haar jas steviger om zich heen en deinsde achteruit totdat ze bijna struikelde over haar schoenen die ze had uitgetrokken. ‘Kom niet dichterbij, Malcolm. En ik ben je liefste niet.’

Hij glimlachte. Zag eruit alsof er geen vuiltje aan de lucht was, alsof hij zich nergens zorgen over hoefde te maken en alsof hij niet zo’n duistere en gemene kant had.

Een jaar lang had hij haar om de tuin weten te leiden. Had hij haar doen denken dat hij anders was dan haar vader, dat hij vriendelijk en charmant was. Het soort man dat ze met dankbaarheid haar echtgenoot zou willen noemen, die ze kon vertrouwen om haar te beschermen tegen de woede van haar vader, de Kinnaird. Hoe kon ze het niet hebben gezien?

‘Wat bezielt jou, Rowena?’ Hij stak een hand naar haar uit alsof hij verwachtte dat ze haar vingers erin zou leggen. ‘Ik ben twee weken weggeweest voor zaken en je bent een bange feeks geworden? Kom. Begroet me eens netjes.’

Er ging een huivering door haar heen en haar schouders schokten. Dat had hij toen ook gezegd. Kom. Zeg eens netjes gedag. Maar hij had niet alleen een kus gewild, zoals eerder. Ze voelde nog steeds de stenen vloer waarop hij haar had geduwd toen ze zich probeerde los te wringen. Ze zag nog steeds – telkens als ze haar ogen sloot – de spottende grijns op zijn gezicht terwijl ze hem smeekte om te stoppen.

De blauwe plekken op haar pols schrijnden, al hadden ze al een week geen pijn meer gedaan. ‘Alsof je niet weet wat me bezielt.’ Ze deed nog een stap naar achteren, maar haar benen raakten een rots, ‘Ga weg, Malcolm, en kom niet meer terug.’

Het flitste in zijn ogen, die storm die ze tot voor kort nooit eerder had gezien. Onweer, bliksem en een dodelijke wind. ‘Zo hoor je niet te praten tegen je aanstaande.’

Ze beefde als een rietje. ‘Ik trouw niet met je.’ Het zou minder snel dan een verdrinkingsdood zijn, maar het resultaat zou precies hetzelfde zijn als wanneer ze met stenen in haar zakken het meer in zou waden. ‘En je raakt me nooit meer aan, Malcolm Kinnaird.’

Drie grote stappen en de handen die zich om haar armen vouwden, bewezen iets heel anders. Ketenen, ook al waren ze nu … zachtaardig. Precies zoals de charmante glimlach waarmee hij haar had misleid. ‘Mo muirnín. Het spijt me als ik je pijn heb gedaan. Dat was niet mijn bedoeling.’

Als? Als hij haar pijn had gedaan? Herinnerde hij zich haar bebloede lip niet meer, hoe hij haar hoofd zo hard tegen de stenen vloer had geslagen dat het haar zwart voor ogen was geworden, hoe ze had gegild van de pijn toen hij…

‘Ik hou van je.’ Een van zijn handen streelden haar haar, die de wind al uit haar wrong had losgerukt. Een maand geleden had de tedere aanraking haar doen rillen van genot. Een maand geleden hadden deze woorden haar doen jubelen van vreugde. Maar vandaag dreigde haar maag zich om te keren. ‘Ik raakte mijn zelfbeheersing kwijt, dat is alles. Ik raakte de controle kwijt.’

En zij zou haar zelfbeheersing kwijtraken als ze niet aan hem ontsnapte. Hij zou haar volledig verslinden en niets meer achterlaten dan het lege omhulsel dat haar moeder was geworden. Ze probeerde zich van hem los te maken en duwde tegen zijn borst. Hij gaf geen krimp. ‘Laat me los.’ Haar stem klonk benepen. ‘Alsjeblieft, Malcolm. Laat me alsjeblieft los.’

‘Waarom verzet je je tegen me? Als je je niet had verzet…’

Gal welde op in haar keel. ‘Je zult er wel om gevraagd hebben, Rowena’ – dat had haar vader gezegd toen hij haar vond, bloedend en snikkend, in de toren. ‘Ik ken de jonge Kinnaird. Het is een goede Hooglander en hij zal een uitstekend clanhoofd zijn na mij. En als je dom genoeg bent geweest om hem zo boos te maken, is dat je eigen schuld. Ik zal ervoor zorgen dat hij met je trouwt en daar mag je me wel dankbaar voor zijn.’

Nooit. Ze zou nooit met hem trouwen – dat zou pas dom zijn, niet het lef hebben om hem boos te maken. Ze zou het niet doen. Hij zou nooit meer van haar nemen wat hij haar in de toren had ontnomen. Ze zou nog eerder in de vrieskou gaan staan dan haar vader bedanken dat hij haar probeerde ertoe te dwingen.

‘Rowena.’ Malcolms handen gleden van haar armen naar haar rug en trokken haar dichter tegen hem aan. ‘Vergeef het me – ik smeek het je. Ik zal je nooit meer pijn doen. Dat zweer ik. Ik zal een goede man voor je zijn.’ Hij klonk zoals altijd. Charmant, oprecht. Zijn donkere haar viel nog steeds over zijn voorhoofd op een manier die het hart van alle meisjes uit het dorp sneller deed kloppen. Maar de schellen waren van haar ogen gevallen.

Ze slikte het gal weg en zette haar armen tegen zijn borst. ‘Nee.’ Ze had gewild dat het krachtig klonk – dat was niet zo, maar ze had het in elk geval gezegd. ‘Ik heb gezegd dat ik niet met je trouw en dat meen ik. Snap je dat? En laat me nu los. Mijn vader wordt woest als ik niet voor theetijd terug ben.’

‘Ach.’ Hij grijnsde en liet zijn vingers langs haar ruggengraat glijden. ‘Ik heb hem net gesproken, mo muirnín. Hij weet dat ik naar je toe ben gegaan om de verloving officieel te maken. Hij zal het niet erg vinden als we hier wat langer blijven.’

Ze had het gevoel alsof er een steen op haar maag lag. Ze kon het tegen hen allebei opnemen. Dat kon ze en dat zou ze doen ook. Maar het zou een felle strijd worden en ze wist niet of ze hem kon winnen.

Een beweging in haar ooghoek trok haar blik weg van het knappe masker van het monster en er welde paniek in haar op. De kleine Annie kwam met een gelukzalig gezichtje op hen af gerend, door het hoge gras, en riep: ‘Wena! Mevrouw MacPherson heeft de koekjes gebakken die je zo lekker vindt. Kom je niet?’

Het idee van koekjes, of wat voor eten dan ook, deed opnieuw gal in haar keel opwellen. Maar Malcolms grip verminderde toen haar achtjarige stiefzusje hun kant op huppelde. Rowena greep onmiddellijk haar kans en rukte zich los. Haar ogen tuurden naar de ruimte achter Annies mooie, donkere hoofd en richtten zich op de moeder van het kind, die rustig achter haar aan wandelde, met Lilias naast zich.

Lilias was ongetwijfeld degene geweest die had voorgesteld dat ze haar zouden komen halen. Ze moest uit Rowena’s raam hebben gezien dat Malcolm haar richting op ging. Elspeth – lady Lochaber sinds drie jaar – had immers nooit een goed woord over voor Rowena.

Rowena dwong zichzelf te glimlachen voor haar stiefzusje en bukte zich voor een omhelzing die warmer dan ooit voelde. ‘Natuurlijk kom ik, Annie. Ik was de tijd helemaal vergeten.’

Het kind had dezelfde haarkleur als de Kinnairds. De eerste keer dat Rowena haar op zijn knie had zien zitten, was de gelijkenis onmiskenbaar geweest – niet alleen zijn haarkleur, maar ook zijn neus en kin. Ze was net zo zeker zijn dochter als Rowena dat was, al was de man die Annie als haar vader had beschouwd pas overleden toen ze al drie was, en Rowena’s moeder slechts een jaar eerder.

Op dat moment had ze zich kunnen voorstellen waar de ruzies tussen haar ouders over waren gegaan. Ze had haar vader een blik toegeworpen en toen Elspeth.

Sindsdien verachtte de vrouw haar.

Malcolm boog zich naar voren en bracht zijn gezicht naar dat van Annie, met erop de grijns die zo’n overtuigende leugen was. ‘Een heel goede dag, kleintje. Echt, je bent elke keer dat ik je zie nog mooier geworden.’

Annie drukte zich tegen Rowena aan en fronste naar hem. ‘Ik ben niet klein meer, Malcolm Kinnaird, en ik zou het fijn vinden als je dat onthoudt. Ik ben al bijna negen.’

Ze was net pas acht geworden, maar een kniesoor die daarop lette. Rowena streek de donkere lokken van het meisje die de wind uit haar lint blies naar achteren. ‘En het zal niet lang meer duren voordat je net zo groot bent als ik.’

Malcolm strekte zijn hand, waarschijnlijk om het kind onder de kin te kriebelen, maar Rowena trok haar naar achteren, buiten zijn bereik.

Zijn blik stond op onweer toen hij overeind kwam. ‘Ik lust zelf ook wel een koekje van mevrouw MacPherson. We kunnen maar beter teruggaan. We maken ons gesprek later wel af, mo muirnín.’

Onder vier ogen, bedoelde hij. Hij zou haar vader vragen of hij alleen met haar mocht zijn en dan zou hij de deur dichtdoen. Haar in een hoek drijven. Zijn hand weer voor haar mond houden en haar tegen de vloer duwen.

Haar vingers begroeven zich in de schouder van haar zusje, maar Annie sloeg alleen een arm om Rowena’s middel, zonder te klagen. Het meisje stak haar kin in de lucht. ‘Ik zei toch niet dat jij ook bent uitgenodigd?’

De oudere vrouwen waren inmiddels bij hen aangekomen en Elspeth sloeg geschrokken een hand voor haar mond. ‘Annys! Hoe durf je zo tegen Malcolm te praten! Je weet heel goed dat hij een welkome gast is.’

Annie keek alsof ze het monster elk moment een schop tegen zijn schenen kon geven. Rowena had haar best gedaan om de waarheid voor het kind achter te houden, maar de blauwe plekken en gezwollen lip had ze niet kunnen verbergen. Bovendien was het meisje een te goede spion om niet te weten wie haar dat had aangedaan – al bad ze dat het meisje niet had horen fluisteren hoe.

Rowena duwde haar nog verder naar achteren, voordat de moedige daden van het meisje hen allebei in de problemen zouden brengen. Tot dusverre had haar vader het meisje alleen maar liefdevol behandeld – net zoals Rowena vroeger. Daar zou, voor zover zij er iets aan kon doen, geen verandering in komen. Ze pakte haar sokken en schoenen op en liep vervolgens het gras op, uit de buurt van Malcolm.

Ze verwachtte een berisping van Elspeth – vanwege Rowena’s blote voeten, zo niet vanwege Annies brutaliteit – maar de gravin staarde in de verte met een frons tussen haar delicate wenkbrauwen. ‘Ik had gehoopt dat ze dit jaar niet zouden komen, na het overlijden van de graaf afgelopen najaar. Ach, wat zal de Kinnaird hier de pest in hebben.’

Rowena draaide zich tegelijk met de anderen om om te zien wat de aandacht van haar stiefmoeder had getrokken. Ze wist echter al wat ze zou zien. De lange rij rijtuigen die door trotse paarden werden getrokken en een glimmende rode auto die over de hobbelige weg stuiterde – een van de weinigen die Rowena ooit had gezien en verreweg de mooiste. Hoewel ze geen details kon zien, wist ze dat overal het wapen van de hertog van Nottingham op zou staan. Gaoth Lodge zou tot leven komen, minstens een maand lang. Het reisgezelschap van de hertog zou jagen, vissen en alle families uit de Hooglanden uitnodigen om te komen dineren en dansen.

Maar nooit de Kinnairds.

Rowena wreef met haar vinger achter haar oor. Ze voelde nog steeds het litteken waar de steen haar had geraakt toen haar vader voor het eerst zijn woede op haar had gebotvierd, op tienjarige leeftijd. Maar haar moeder had er nog erger van langs gekregen omdat ze het had gewaagd de hertogin op te zoeken toen ze voor het eerst naar de Lodge kwamen.

Of liever gezegd, de eerste keer dat ze terugkwamen. Tot aan die zomer waren de ouders van de hertogin van Nottinghams Laaglanden vaak genoeg naar hun tweede huis gekomen, maar hun dochter en haar gezin niet. Maar haar vader kende hen blijkbaar. En had een hekel aan hen.

Malcolm gromde en draaide zich om. ‘Laat het me weten als het voorbij is, lady Lochaber. Voor die tijd heeft het geen zin om te proberen met hem te praten.’

‘Aye. Al zal het plannen van de bruiloft hem dit jaar misschien afleiden.’

Annies arm om Rowena’s middel verstrakte. Haar stem was een mompeling, nauwelijks hoorbaar boven de wind uit. ‘Je kunt niet met hem trouwen, Wena. Dat kan niet. Hij zal je pijn doen.’

Lief kind. Rowena drukte haar stevig tegen zich aan en keek recht in de blauwe ogen van Lilias. ‘Dat ben ik ook niet van plan, Annie. Ik weet alleen nog niet hoe ik het kan voorkomen.’

Lilias ging aan Rowena’s andere kant lopen terwijl Malcolm naar het paard liep dat in de buurt van de weg stond vastgebonden. ‘We vinden wel een manier, kind. Dat beloof ik.’

Rowena boog zich even naar de oudere vrouw toe. Heel even maar. Lilias Cowan mocht dan een verre nicht zijn, maar door zware tijden was ze gedwongen een baan als bediende te nemen. Ze was eerst het kamermeisje van haar moeder geweest en nu de hare. En ook al hield Rowena van haar als een tweede moeder, Lilias kon niets meer dan Rowena zelf doen.

Ze kon geen hoop bieden waar geen hoop was.

Lilias boog zich ook naar Rowena toe. ‘We vinden wel een manier’, fluisterde ze in haar oor, zodat Annie het niet zou horen. ‘Dat moet wel. Lady Lochaber is zwanger en de Kinnairds zijn van plan je aan Malcolm uit te huwelijken voordat het bekend wordt, uit angst dat het anders niet meer kan. Als het kind een jongen is…’

Er ging een rilling door Rowena heen. Als haar stiefmoeder haar vader eindelijk een zoon schonk, dan zou Rowena niet langer de erfgename van Lochaber zijn. En dan zou Malcolms ‘liefde’ voor haar als sneeuw voor de zon verdwijnen.

Misschien was er dan toch nog hoop. ‘Dan moeten we het uitstellen – of het aan Malcolm laten weten.’

‘Misschien.’ Het kneepje van Lilias in Rowena’s schouder voelde echter als een waarschuwing. ‘Maar als je dat doet, zal je vader net zo woest zijn als Malcolm. En … en als jij je in dezelfde situatie bevindt…’

Alleen pure wilskracht hield Rowena overeind. Andere jongedames die bezoedeld waren, werden op reis gestuurd, waar ze het kind anoniem konden baren en achterlaten in de handen van een familie die het in het geheim zou grootbrengen.

Maar dat zou de Kinnaird nooit doen. Nee, als ze weigerde om met Malcolm te trouwen terwijl ze zijn kind droeg, zou haar vader haar waarschijnlijk net zolang slaan totdat ze een miskraam kreeg. En het was niet ondenkbaar dat hij haar daarbij zou vermoorden, nu er een andere erfgenaam op komst was.

Ze wreef over Annies arm om een beetje op te warmen en voelde een steek vanbinnen.

Ze wilde niet dood. Hoe vaak ze ook dacht dat ze niets had om voor te leven, ze had wel iets. Ze wilde de kans om een eigen leven op te bouwen. Om haar eigen weg uit te stippelen.

Maar als haar maandstonden, die nu al een dag te laat waren, niet kwamen en ze zwanger was... Ze kneep haar ogen dicht tegen een snijdende windvlaag en ademde diep in. Als de Heer haar gebeden nog steeds hoorde, zou ze bidden dat het niet zo was. Maar wat had dat voor zin? Hij had haar lang geleden al in de steek gelaten. Dat moest wel, anders zou ze nooit zo zijn geëindigd. Gehaat door haar vader, bezoedeld door een man van wie ze had gedacht dat hij van haar hield.

Misschien was het wel gepast. Het gehate kind dat een gehaat kind voortbracht. Daarmee zou de cirkel rond zijn.

Nee! Dat zal niet gebeuren. Er welde een snik op in haar keel. Ze probeerde hem in te slikken, maar toch keek haar zusje vragend naar haar op. Ze glimlachte zwakjes, in een poging het meisje ervan te overtuigen dat alles goed was.

Ze zou het kind niet haten als ze zwanger bleek te zijn – dat zou ze niet doen. Ze wist hoe het was om te weten dat je wordt veracht door degene die je heeft verwekt. Haar vader verachtte haar omdat ze de dochter van haar moeder was – hoe kon zij een kind haten omdat het van Malcolm was? Het was niet de schuld van de baby, als er al een baby was.

Nee. Als ze zwanger was, dan … dan betekende het dat ze onschuld in zich had, ondanks het feit dat het hare haar was ontnomen. En ze zou ervan houden. Dat zou ze doen. Ondanks alles – ze zou een betere ouder worden dan de hare waren geweest.

‘Annys! Kom hier.’

Met een zucht waardoor ze even veel ouder dan acht leek, gaf Annie Rowena nog een laatste kneepje rond haar middel en holde toen naar haar moeder.

Rowena wendde zich tot Lilias. ‘Misschien moet ik weglopen. Ik zou naar Gasta Hall kunnen gaan.’

‘Dat is de eerste plaats waar hij je zou zoeken. Je was er dol op voordat hij het liet wegrotten.’ Lilias schudde haar hoofd en wierp een blik op Gaoth Lodge, waar de processie van de hertog langzaam uit het zicht verdween.

Rowena liet haar schouders hangen. Twee huizen – het een dat hij van zijn moeder had geërfd en het ander dat al generaties lang in het bezit van de Kinnairds was – en geen van beide was toegankelijk voor haar. Niet als ze haar vader ongehoorzaam was. ‘Er woont familie van mijn moeder in Amerika.’

‘Het zou nog een behoorlijke opgave kunnen zijn om hen te vinden, aangezien de Kinnaird het contact met hen heeft verbroken.’ Lilias zuchtte, haar blik nog steeds op de Lodge gericht. ‘Nee, kind. Je moet een andere manier vinden om te ontsnappen.’

Waarom keek ze die kant dan op? Rowena sloeg haar armen om de schoenen die ze tegen haar buik gedrukt hield. Tien jaar geleden, toen haar vader de zomer in Londen had doorgebracht en de rijtuigen van de hertog voor het eerst over de weg waren aangekomen, naast die van de familie Brice, had ze een vriendin gemaakt. Zij en lady Ella, die twee jaar jonger was dan zij, hadden het meteen goed met elkaar kunnen vinden en bijna elke dag met elkaar gespeeld.

Maar Ella was nu een edelvrouw, ongetwijfeld met tal van minnaars, de mooiste japonnen en de manier van lopen en praten die Rowena na twee jaar school in Edinburgh nog steeds niet onder de knie had gekregen. Ella zou nu zijn zoals al die andere meisjes die ze ooit vriendinnen had genoemd – meisjes die haar uitlachten en de boerendochter noemden van een barbaar die zich aan een tijdperk vastklampte dat allang voorbij was.

Maar toch … als ze de vriendschap op de een of andere manier nieuw leven kon inblazen. Als ze Ella er op de een of andere manier van kon overtuigen haar in Engeland uit te nodigen. Als haar vader haar om de een of andere reden zou laten gaan. Haar leven zou er heel anders uitzien als ze hier vandaan was. Ver van haar vader en Malcolm, ver van de schimmen van Loch Morar. In het zuiden van Engeland kon ze misschien een sprankje vrijheid proeven.

Maar er zou een wonder voor nodig zijn om haar daar te krijgen – en de schimmen van Loch Morar vervloekten liever dan dat ze zegenden.

2

Brice Myerston geloofde per definitie niet in vloeken. Maar terwijl hij aan het enorme bureau in de afgesloten studeerkamer van Gaoth Lodge zat en het kistje voor zich neerzette, dacht hij er toch over na. Hij vroeg zich af wat voor krachten mensen konden hebben die het normale begrip te boven gingen. Vroeg zich af waarom God iets verbood als het niet bestond. Vroeg zich af hoeveel van de wereld hij nooit zou begrijpen.

Nadenken was gemakkelijker in de Hooglanden, waar je je niet kon omdraaien zonder tegen een plaatselijke bewoner aan te botsen die dolgraag een verhaal over spoken, feeën, waterpaarden of amuletten met je wilde delen. In de afgelopen jaren, wanneer ze met zijn moeders familie waren gekomen voor een paar weken ontspanning en sport, had hij deze verhalen als bijgeloof afgedaan. Dit jaar, met het kistje voor hem, was hij er iets minder zeker van dat hij wist waar feiten eindigden en fantasie begon.

Hij staarde in het kistje. Het was niets ongewoons – gewoon een klein, houten ding dat hij had meegenomen uit zijn kamers op Midwynd Park voordat ze het huis hadden afgesloten om voor het seizoen naar Londen af te reizen. Maar hij had het kistje niet meer opengemaakt in de vier maanden sinds hij de schitterende rode juwelen erin had gestopt, waarvan er twee nog meer sprankelden dan de rest.

En dat wilde hij nu ook niet doen.

‘Larie.’ Brice haalde diep adem, schudde de twijfel van zich af die hem overschaduwde als de ochtendmist boven het meer en tilde het deksel op.

Er was nog een diepe ademhaling voor nodig om zichzelf ervan te overtuigen zijn hand erin te steken en een van beide edelstenen eruit te pakken. Hij hield hem omhoog en liet het lamplicht met de inwendige vlammen spelen.

De Vuurogen. Hij kende het verhaal van de rode diamanten en de vloek van de tijger die ze vanuit India zouden hebben meegenomen. Als hij het verhaal van hebzucht en dood op een avond rond het haardvuur had verteld, zouden de Hooglanders onder hen ongetwijfeld een kruis slaan om het kwaad af te weren – als ze de juwelen tenminste niet afpakten en uit pure angst in het meer zouden gooien.

Nee, Brice Myerston was niet iemand die in vloeken geloofde. Maar het was een feit dat deze edelstenen door de dood werden gevolgd, dankzij de hebzucht die ze deden ontwaken. En in het jaar sinds hij ze van zijn vrienden had overgenomen, had de dood ook zijn huis bezocht.

Toen hij de juwelen in zijn zak had gestopt, was hij de markies van Worthing geweest. Hij had een onbezorgd leventje geleid en was van plan geweest degenen die achter de edelstenen aan zaten uit te roken, zodat Brook en Stafford, de rechtmatige eigenaars, rust kregen in hun nieuwe leven als man en vrouw.

Een week later was zijn vader gevallen op de trappen van Gaoth Lodge, met zijn handen tegen zijn borst gedrukt. Brice was naar buiten gekomen om hem te begroeten en had hem zien vallen. Hij had niets anders kunnen doen dan op hem af rennen en de laatste ademtocht over de lippen van zijn vader horen komen.

Nu was Brice de hertog van Nottingham. Niet dat dat de schuld van de vloek was – dat zou hij nooit beweren. Het was een toevallige speling van het lot geweest, geen hebzucht. Een mankement aan zijn vaders hart. Maar zijn dood was een feit. Een feit dat alles veranderde.

Hij slaakte een diepe zucht en liet het kleine, perfecte juweel terug in het doodgewone kistje vallen, waarna hij het deksel sloot. Hij keek naar het raam. De dageraad had de mist maar nauwelijks doen optrekken. Het meer, dat normaal gesproken zichtbaar was vanuit zijn raam, was niets meer dan een versluierde schaduw in het ochtendgloren.

Het verwachte klopje op de deur van zijn studeerkamer klonk. Zonder een woord te zeggen, stond Brice op, liep naar de eikenhouten deur en draaide de sleutel om. Met een knikje naar de butler liet hij de tweede man binnen, die net zo versluierd was als de ochtend met zijn hoed en overjas.

Hij draaide de deur achter de oude man weer op slot. ‘Bedankt voor uw komst, meneer Macnab.’

De man nam zijn hoed af en toonde zijn vriendelijke blauwe ogen. ‘Alles voor uw familie, Uwe Genade. Nog gecondoleerd met het overlijden van uw vader vorig jaar. Er ging geen najaar voorbij dat hij niet naar mijn werkplaats kwam om een sieraad voor uw moeder te kopen, al wisten we allebei dat ze niets van mijn fragiele hand nodig had.’

Brice glimlachte en gebaarde naar de juwelier om plaats te nemen. ‘Vader hield ervan om moeder met geschenken te overladen. En ze is dol op de sieraden die u maakt – ze zegt dat u er altijd iets van Schotland in legt en dat ze zich ermee thuis voelt.’

Voor de meeste Hooglanders was zijn moeder nauwelijks Schots te noemen, aangezien ze in de eerste plaats in de Laaglanden was geboren en in de tweede plaats van adel was – en dus Engels. Maar Macnab had dat onderscheid nooit gemaakt.

De oude man ging behoedzaam zitten, alsof hij zou breken als hij het te snel deed. ‘Uw woorden doen me een groot genoegen, Uwe Genade. En het is me een eer om te weten dat mijn werk de hals en polsen van een schone dame als uw moeder mag sieren.’

‘Dat is ze inderdaad. En daarom heb ik u gevraagd hier in het geheim naartoe te komen. Als ik uw winkel zelf had bezocht, zou ze dat misschien vernemen en is het geen verrassing meer.’ Ook Brice ging zitten – niet achter het bureau, maar naast de juwelier. Hij glimlachte en hoopte dat het verhaal – dat niet geheel een leugen was, maar ook niet volledig de waarheid – niet te veel twijfels zou oproepen.

De ogen van de oude man keken hem vriendelijk aan. ‘Het is dus de bedoeling om uw moeder te verrassen, om de pijn van haar verlies te verzachten. Wat een goede zoon bent u toch.’

Een betere zoon zou vermoedelijk niet van plan zijn zijn moeder juist dit geschenk te geven, maar het was de enige oplossing die hem was binnengeschoten terwijl hij in het afgelopen jaar had gebeden wat hij met de juwelen moest doen. Ze waren bijna twintig jaar lang verborgen geweest in een ketting en dat zou opnieuw moeten gebeuren.

En er was geen enkele juwelier in heel Engeland van wie hij er zeker van was dat hij zich nooit zou laten omkopen. Maar Macnab… Zijn vader had hem altijd volledig vertrouwd. Dat was voldoende voor Brice.

Hij strekte zich uit en trok niet het kleine kistje naar zich toe, maar een grotere – een sierlijkere. Hij maakte hem open en op het kussen erin lagen prachtige sieraden.

‘De Nottingham-robijnen. Ketting en armband, zoals u ziet, maar de oorbellen zijn vijftien jaar geleden kwijtgeraakt – moeders kamermeisje is ervoor ontslagen, maar ze zijn nooit teruggevonden. Mijn vader heeft deze sieraden aan mijn moeder gegeven voor hun trouwdag en ze is nog steeds van streek dat ze er een gedeelte van is kwijtgeraakt. Ik wilde de set compleet maken nu ze nog zwart draagt en hem aan haar geven als ze over een paar weken weer kleur gaat gebruiken.’

Terwijl Macnab knikte, trok Brice het kleinere kistje naar zich toe, samen met een ingelijste foto. ‘Ik heb voor edelstenen gezorgd die qua helderheid en kleur bij de andere passen. Zes in totaal, drie per kant. En dit is mijn moeders trouwfoto. Zoals u ziet, waren het oorhangers.’

‘Aye.’ De juwelier streek met zijn vinger over de kostbare ketting, zijn blik op de foto gericht. Hij zag het goud rond de juwelen ongetwijfeld al voor zich. Hij stak zijn hand uit om de losse edelstenen aan te nemen.

Brice pakte ze op alsof het niets was. Alsof twee ervan zijn vrienden niet ondenkbaar veel verdriet hadden gebracht. Alsof ze allemaal hetzelfde waren en nauwelijks iets waard.

Macnab draaide ze rond tussen zijn vingers. Misschien bemerkte hij de vorm waarin ze waren geslepen, het formaat of een andere factor waar een vakman als hij oog voor had. Brice bad echter dat hij er niet te zorgvuldig naar zou kijken. De robijnen leken het meest op de diamanten – helder en bloedrood. Maar er was geen robijn die zo kon vlammen.

Toen de oude man een loep tevoorschijn haalde en naar zijn oog bracht, stokte de adem in Brice’s keel. Maar Macnab leek niet geschokt of verwonderd en vertoonde geen enkel teken dat hij het verschil zag dat in deze vergroting zo overduidelijk zou moeten zijn.

Hij liet de loep weer zakken en keek Brice met rustige, vragende ogen aan.

Ach, hij had geweten dat dit kon gebeuren. De gemiddelde kijker zou het verschil in een oogopslag niet zien, maar dit was een man die al langer met edelstenen werkte dan Brice leefde. Hij streek met een hand door zijn haar en keek de juwelier strak aan. ‘Het is om een vriend te helpen. Discretie, zoals u zult begrijpen, is van groot belang.’

Langzaam gleed er een glimlach over het gerimpelde gezicht van de man. ‘Sta me dan toe dat ik dit voor deze ene keer uitspreek – ik heb alleen gehoord dat dit mogelijk is. Maar ik had nooit gedacht dat ik zoiets zeldzaams ooit in handen zou krijgen. Waar komen ze vandaan, weet u dat? Afrika?’

‘India – deze, althans.’

‘India’, herhaalde Macnab eerbiedig terwijl hij de edelstenen zachtjes in zijn hand schudde. ‘U moet maanden hebben gezocht naar robijnen die er zo op lijken. Die zijn op zichzelf al zeldzaam genoeg. Al zijn de edelstenen in de Nottingham-sieraden lang niet zo helder.’

Hij had niemand over zijn zoektocht verteld. Meer dan eens had hij het bijna opgegeven van frustratie. ‘Zes maanden. Er is geen juwelier in Engeland aan wie ik ze durf toe te vertrouwen en van wie ik zeker weet dat hij zijn mond erover zal houden.’

Macnab liet de edelstenen weer in het kistje vallen. Knipperde een paar keer en haalde diep adem. ‘Ik voel me vereerd, Uwe Genade. Oprecht vereerd. Ik zal er nooit een woord met iemand over spreken en er niets over op papier zetten. En als mijn Maggie toevallig vraagt waarom ik geen verslag heb gedaan van het werk waar ik mee bezig ben, dan zal ik zeggen dat ik geen bewijs wil dat de oorhangers van oorsprong niet bij de set horen. Familiegeheimen, weet u. Uw moeder kan beweren dat ze ze heeft teruggevonden, dat ze al die tijd op de verkeerde plaats heeft gezocht.’

Er speelde een grijns rond Brice’s mond. ‘Dat waardeer ik. En ik zal u betalen…’

‘De prijs voor het goud en arbeidsloon, maar geen cent meer. Uw vader, God hebbe zijn ziel, heeft me jaren geleden een keer uit de problemen geholpen.’ Hij deed het deksel dicht en pakte het kistje op. ‘Ik ben dankbaar dat ik de kans krijg om een kleinigheidje terug te doen.’

Het voelde alsof er een gewicht van Brice’s schouders viel. Hij deed het grotere kistje weer dicht en overhandigde dat ook, zodat Macnab zijn werk ermee kon vergelijken. ‘Voor mij is het geen kleinigheidje. Ik dank u zeer.’

‘Het is al goed.’ De oude man kwam net zo behoedzaam overeind als hij was gaan zitten. ‘Ik zal nu gaan, voordat de rest van het huishouden ontwaakt en er vragen kunnen worden gesteld. Zodra ik klaar ben, zal ik laten weten wanneer ik langskom om ze terug te brengen, aye?’

‘Dank u wel.’ Brice stond op om Macnab uit te laten, maar nam niet meer de moeite om de deur achter de man op slot te doen. In plaats daarvan pakte hij zijn hoed en overjas en liep ook zelf de mist in.

Meestal stond Brice niet zo vroeg op als vandaag en gewoonlijk vroeg hij om een paard. Maar hij wilde de stalknechten niet storen tijdens hun ontbijt, dus ging hij te voet op pad. Hij stak het grasveld over waar later een voetbalwedstrijd zou worden gehouden met buren, mits het dan was opgehouden met regenen. Toen wandelde hij langs de tennisvelden die zijn vader enkele jaren geleden voor Ella had laten aanleggen toen ze zich – voor korte tijd – met die sport had beziggehouden. Enkele minuten later kwam hij bij de rand van het landgoed aan, waar ze het beste uitzicht hadden over het meer beneden.

Daar steeg een grillige vorm op uit het water, nauwelijks mysterieuzer in de mist dan gewoonlijk. Castle Kynn was zonder enige twijfel een van de meest schilderachtige locaties die hij ooit had gezien. Het was gebouwd op een van de vele kleine eilanden in het meer en werd alleen door een sierlijke stenen brug met het vasteland verbonden. Elke keer dat hij het kasteel zag, stelde Brice zich voor hoe clans in verschillende Schotse ruitpatronen de strijd met elkaar voerden, of Hooglanders die achter prins Charlie aan marcheerden, hun verderf tegemoet. Het leek een plaats die de tand des tijds had doorstaan.

Maar misschien was dat omdat hij nooit meer had gezien dan de onveranderlijke stenen muren. Vanbinnen was het vast moderner. Er zou geen elektriciteit zijn – dat was er nog niet in Lochaber – en evenmin telefoons. Maar er waren ongetwijfeld andere moderniseringen aangebracht door de altijd nukkig ogende graaf van wie Brice slechts een of twee keer een glimp in de stad had opgevangen.

‘Je bent al vroeg op, lieverd.’

Hij sprong op toen hij de stem van zijn moeder hoorde, al had ze zachtjes gesproken, en draaide zich met een grijns om. Ze droeg een stijlvolle kimono tegen de kou en een nauwsluitende hoed, beide in rouwkleuren. Maar zelfs haute-couture kon het verdriet niet verhullen dat haar ogen nog steeds uitstraalden. Hij stak een arm uit en sloeg die om haar heen. ‘Ik maak gebruik van het feit dat het even niet regent. Ik dacht dat Ella en jij tot acht of negen uur vanmorgen zouden slapen na de reis.’

‘Hmm.’ Ze leunde vermoeid tegen hem aan. ‘Ik ben bang dat ik te veel pijn van de reis heb om goed te kunnen slapen. Toen ik je zag, wilde ik met je mee wandelen – maar je staat stil.’

Hij streek met zijn hand over haar in satijn gehulde arm en knikte in de richting van het kasteel. ‘Ik geniet gewoon van het uitzicht. Ben jij ooit binnen geweest?’

Zijn moeder schraapte haar keel en rechtte haar rug. ‘Vele jaren geleden.’

‘Deden ze toen rondleidingen? Of was de vorige graaf iets minder nors?’

Nu zuchtte zijn moeder. ‘De vader van lord Lochaber was clanhoofd, maar geen graaf – die titel komt van zijn moeder. Ik ben bang dat ze is overleden toen de graaf nog jong was en zijn vader heeft hem niets dan minachting bijgebracht voor de Engelse kant van zijn afkomst. Castle Kynn is natuurlijk het erfgoed van de Kinnairds. Ze hebben dertig kilometer verderop nog een huis dat bij de titel Lochaber hoort. Voor zover ik weet, gaat de graaf daar nooit naartoe. En meestal wordt hij niet eens Lochaber genoemd, maar “de Kinnaird”. Zoals een oud clanhoofd.’

Dat vooroordeel, veronderstelde Brice, verklaarde waarom lord Lochaber nooit op uitnodigingen antwoordde en zelf nooit uitnodigingen verstuurde. Brice zag elk jaar een omvangrijke stoet Hooglanders naar het kasteel gaan, maar als je niet van Clan Kinnaird was, was je voor Lochaber blijkbaar geen enkele achting waardig.

Dat verklaarde alleen niet waarom moeder er binnen was geweest. ‘Hoe ben jij dan aan een uitnodiging gekomen?’ Hij knikte opnieuw in de richting van het kasteel.

Moeders lippen krulden omhoog, al was het nauwelijks tot een glimlach. Niet vergeleken met vroeger, voordat zijn vader… ‘Ik ben niet altijd een Engelse hertogin geweest, Brice. Wel altijd een Laaglander, maar dat waren ze bereid door de vingers te zien. In elk geval lang genoeg om ons een of twee keer voor het diner uit te nodigen. Het is binnen net zo mooi als je zou denken – nog helemaal middeleeuws. Al denk ik niet dat ik altijd door koude stenen omringd zou willen worden.’

‘Ach.’ Vanwege haar spierpijn leidde hij haar terug naar het wandelpad. ‘Ik had natuurlijk met jou en Ella mee moeten gaan in die zomer toen de graaf er niet was. Dan had ik het met eigen ogen kunnen zien.’

Zijn moeder lachte. Niet zo vrolijk of ongedwongen, maar het was tenminste een lach. Daar had hij er niet veel van gehoord in de afgelopen maanden. ‘We zijn daar die zomer nooit naartoe gegaan. Ze kwamen altijd hier. En bovendien zou je je alleen maar verveeld hebben, zonder jongens van jouw leeftijd.’

‘Jongemannen, bedoel je.’ Hij verbeet een grijns terwijl hij dat zei. Hij had zichzelf op zeventienjarige leeftijd allang als een man beschouwd. Al was hij de Heer dankbaar dat hij dat nooit had hoeven bewijzen. Hij had nog niets te maken gehad met rentmeesters, advocaten, pachters, huren…

Hij miste zijn vader. Hij miste het om samen met hem door het dorp van Midwynd te wandelen om noodzakelijke reparaties te noteren en te vragen naar de zieke moeders en verloren zoons van de pachters. Hij miste de wijze blik in zijn vaders ogen. Hij miste de wetenschap dat zijn vader er altijd was om vragen te beantwoorden, hem een schouderklopje te geven en bemoedigend naar hem te glimlachen.

Zijn moeder stak haar arm door de zijne. ‘Er wachten uitnodigingen op ons en reacties op degene die wij hebben verstuurd. Na het ontbijt moeten we die doornemen. Ons verblijf hier plannen.’

Brice knikte. Zijn moeder was nog in de rouw geweest tijdens het seizoen, dus hadden Ella en hij het debuutseizoen van zijn zusje samen doorgebracht. Maar nu begon zijn moeder weer uitnodigingen te accepteren en te versturen – al voelde hij zich genoodzaakt om andere plannen te maken. Plannen over wat hij zou doen wanneer ze weer terug in Engeland waren. Hoe hij lady Pratt uit de tent zou lokken en bewijzen dat ze uit was op de Vuurogen – en er daarmee voorgoed een einde aan zou maken. Voor eens en voor altijd, zodat hij zich op zijn landgoederen kon richten.

Er daalde een gevoel van zwaarmoedigheid over hem neer. Zo eenvoudig zou het niet zijn. Dat wist hij zo goed dat het was alsof de woorden hoorbaar werden uitgesproken. Net zoals toen Brook vorig jaar was ontvoerd. En zoals op die afschuwelijke dag toen het stille, maar herhaaldelijke Ga hem naar buiten had gestuurd, waar zijn vader voor zijn ogen in elkaar was gezakt.

Misschien zou de Heer hem ooit nog eens een waarschuwing geven op een moment dat hij er tenminste nog iets aan kon doen.

Tegen de tijd dat Brice zijn zus en hun gasten vond, hadden ze allemaal ontbeten en had de zon de mist over het meer weggebrand. Hij volgde het gelach van de meisjes tot wat zijn moeder altijd de ochtendkamer had genoemd – met uitzicht op het oosten, waardoor het gouden zonlicht naar binnen stroomde, bijna net zo stralend als de lach van zijn zus.

Hij bleef lang genoeg voor de deur staan om de Heer te danken dat hij die lach weer hoorde. Ella had te lang gezwegen, al haar levensvreugde verdreven door haar verdriet. Het was een goed idee geweest om Geoff en Stella mee naar de Hooglanden te nemen. De kinderen van hun rentmeester waren samen met hen opgegroeid en wisten precies hoe ze hen moesten opvrolijken. Hij zou alleen willen dat ze in de komende paar maanden niet allebei helemaal naar een ander deel van Engeland zouden vertrekken.

Hij ademde diep in, plakte een glimlach op zijn gezicht en liep net op tijd naar binnen om te kunnen zien hoe Abbott zichzelf op één voet in balans hield, met gestrekte armen, alsof hij een denkbeeldige hengel uitgooide.

‘En toen gaf dat beest een enorme ruk en tuimelde hij voorover de rivier in.’ Abbott wierp zichzelf op de divan terwijl de meisjes schaterlachten.

De glimlach van Brice werd oprechter. ‘Dat verhaal moet je tijdens je eerste preek gebruiken, Abbott. Compleet met dit stukje toneelspel.’

Zijn vriend lachte ook en ging rechtop zitten. ‘Misschien zal ik dat doen, Uwe Genade. Een parodie op het verhaal van Jona die in de buik van de walvis terechtkwam. Mijn nieuwe parochieleden zullen op het puntje van hun kerkbanken zitten.’

‘Als je dat doet, kom ik naar Bristol om het met eigen oren te horen.’ Brice liep naar de grotere bank waar de meisjes op zaten en plofte neer, tussen hen in. ‘En hoe hebben de jongedames geslapen?’

Zijn zus draaide zich naar hem toe en het zonlicht viel op de lokken haar waarvan ze zo koppig bleef ontkennen dat ze rood waren. ‘Prima, toen we onze bedden eenmaal hadden gevonden.’

‘Jullie zijn zeker weer de halve nacht opgebleven.’ Dat was te verwachten – miss Abbott was de afgelopen jaren weggeweest vanwege school en slechts enkele maanden thuis, voordat ze haar nieuwe positie zou gaan bekleden. Net zoals haar broer. Maar ze zouden denken dat hij ziek was als hij ze nu niet plaagde. ‘Ella en Stella, zingen a capella…’

‘O, Brice, hou op!’ kreunde Ella met haar vingers in haar oren, terwijl miss Abbott grinnikte.

Alsof hij het oude rijmpje dat hij en Abbott vroeger hadden bedacht niet zou afmaken. ‘Zij galmen dag en nacht. Ze zingen hoog, ze zingen laag…’

‘Maar helaas nooit zacht’, vulde Abbott grijnzend aan.

‘Gelukkig dat jullie nog meer dan alleen poëzie hebben om op terug te vallen.’ Ella leunde tegen Brice aan en sloeg een hand voor haar mond om een geeuw te verhullen. ‘Ik ga misschien nog een dutje doen voordat het sporten vanmiddag begint. Ik hoop maar dat moeder nog geen afspraken voor vanavond heeft gemaakt.’

Miss Abbott grinnikte en pakte haar borduurwerk. ‘O, dat weet ik niet, El. Ik kijk eigenlijk wel uit naar de bals en feesten.’

‘Ongetwijfeld zodat ze alle aristocratische dames te schande kan maken.’ Brice trok een wenkbrauw op naar het meisje. Hij kon nog steeds nauwelijks geloven dat ze inmiddels volwassen was en binnenkort de kinderen van diezelfde dames zou gaan onderwijzen. ‘Geef toe, miss Abbott – je bent van plan de volgende Jane Eyre te worden door je positie als gouvernante te gebruiken om een rijke weduwnaar aan de haak te slaan.’

‘Nooit.’ Maar ze wist precies hoe ze moest grijnzen om zijn geplaag en hoe ze het moest negeren met een steek op haar borduurwerk. ‘Miss Eyre heeft de lat lang niet hoog genoeg gelegd. Als ik al mijn charmes in de strijd gooi, dan wil ik er ook een titel bij, niet alleen rijkdom – en die vind ik geen van beide in mijn eerste positie, dus voorlopig kunnen de aristocratische dames het nog zonder mijn concurrentie stellen.’

Brice knipoogde naar zijn oude vriend. ‘Daar mogen ze zich gelukkig mee prijzen, want je laat ze allemaal verbleken.’

‘Altijd een charmeur.’ Maar ze grijnsde. Ze wist dan misschien wanneer hij overdreef, maar ze kende hem goed genoeg om te weten dat hij het goed bedoelde.

‘Daar zijn jullie.’ Hun moeder kwam de kamer binnen, met handenvol enveloppen en opengevouwen brieven en de vastberadenheid in haar ogen die altijd zichtbaar was als ze aan het plannen was. ‘Ik heb uitnodigingen van de Sutherlands, de Carnegies, de McIntoshes … ik neem aan dat niemand verwacht dat we ze dit jaar allemaal accepteren, maar we moeten wel een keuze maken.’

Toen de discussie hierover begon, liet Brice het overwegen van elke uitnodiging met liefde aan zijn moeder en Ella over, met slechts af en toe een instemming of weigering. Maar toen zijn moeder zweeg en haar keel schraapte voordat ze het laatste vel papier pakte, wist hij dat zijn aandacht vereist was.

‘Dit heeft niets te maken met onze tijd in Schotland, maar met onze reis naar huis volgende maand. We zijn uitgenodigd voor een feestweekend in Yorkshire.’

‘Brook?’ Maar terwijl ze dat zei, fronste Ella. ‘Ik kan me niet voorstellen dat ze ambitieus genoeg is om een feestweekend te organiseren terwijl de baby nog zo jong is, terwijl ze zo vastbesloten is het zonder de hulp van een kindermeisje te doen.’

Brice grinnikte. ‘Ik kan me niet voorstellen dat haar vader er daadwerkelijk mee heeft ingestemd nog een feestweekend op Whitby Park te organiseren.’

‘Dat is waar.’ Ella speelde met een van de rode krullen die over haar schouder vielen. ‘Ik weet niet eens of ze momenteel bij Whitby in Yorkshire zijn of nog steeds in Gloucestershire op Ralin Castle.’

‘Ze zijn dit najaar in Yorkshire.’ Hun moeder zwaaide met een apart vel papier. ‘En ze heeft ons zoals gewoonlijk allemaal uitgenodigd om bij hen langs te komen op de terugweg vanuit Schotland. Maar het feestweekend wordt door hun buren gegeven.’

Er viel een stilte die zo zwaar was dat Brice het de Abbotts niet kwalijk kon nemen dat ze elkaar een vragende blik toewierpen. Hij schraapte zijn keel. ‘Lady Pratt, bedoel je?’

Toen hun moeder knikte, snoof Ella. ‘Nou, ik begrijp niet waarom je dat zelfs maar ter sprake brengt, mama. Natuurlijk weigeren we daarheen te gaan.’

‘Nee.’ Brice prees zichzelf inwendig omdat hij het op een normale toon had gezegd, terwijl hij eigenlijk had willen opspringen en schreeuwen. ‘Nee, we moeten accepteren.’

Ella keek hem aan alsof hij gek was geworden. ‘Ben je niet goed bij je hoofd? Het is nog niet eens een jaar geleden dat lord Pratt Brook ontvoerde – zijn weduwe zou geen feest moeten geven, laat staan ons uitnodigen, terwijl ze heel goed weet dat we aan de kant van de Staffords staan.’

‘Ella, je weet dat haar eerste rouwperiode erop zit en dat die dingen versoepeld zijn in de afgelopen jaren.’ Moeder streek met een hand over haar zwarte jurk. ‘Maar wat dat andere betreft … ik deel de mening van je zus, Brice. Ik heb er geen enkele behoefte aan om dagenlang in haar gezelschap door te brengen, niet in het huis waar haar echtgenoot Brook gevangen heeft gehouden.’

‘Dat hoeft ook niet. Ik weet zeker dat Whitby graag jullie gastheer zou willen zijn. Maar ik ga in elk geval wel naar Delmore.’ En omdat hij er geen discussie over wilde voeren, stond hij op en trok zijn vest terug op zijn plaats. ‘Excuseren jullie mij. Ik heb zelf ook correspondentie om door te nemen.’

Hij had kunnen weten dat een ontsnapping niet zo eenvoudig zou zijn. Hij was nog maar net in de gang toen Ella achter hem aan gerend kwam en zijn arm vastpakte. ‘Brice, waar ben je in vredesnaam mee bezig?’

Hij wierp een blik over zijn schouder om te zien of hun gasten of bedienden in de buurt waren en trok haar een paar stappen verder vooruit voordat hij antwoord gaf. ‘Hoe bedoel je?’

‘Wat ik …? Je weet heel goed wat ik bedoel! Je was erbij toen haar man werd gedood, samen met Brook en Stafford. Ze zijn ervan overtuigd dat ze hen de schuld van zijn dood geeft en wraak wil – waarom ga je ervan uit dat dat niet voor jou geldt?’

‘Sst! Wil je soms dat moeder nog meer heeft om zich zorgen over te maken?’ Hij legde Ella’s bleke hand in de holte van zijn elleboog en leidde haar door de deur aan het einde van de gang de najaarstuin in.

‘Je kunt niet denken dat ze zo onschuldig is. Dat kan niet.’

‘Integendeel.’ Hij was ervan overtuigd dat ze bij elke stap van de planning van Brooks ontvoering en mogelijke moord betrokken was geweest en hij was ervan overtuigd dat ze alles zou doen om de diamanten in handen te krijgen waarvan ze dacht dat ze aan haar toebehoorden. ‘En dat ga ik bewijzen ook.’

Ella trok hem tot stilstand. Haar bruine ogen waren groot van woede. ‘Hoe dan? Door met haar te flirten tot ze bekent? Zelfs jij bent niet zo charmant. En als je denkt van wel, moeten we eens een goed gesprek voeren over je overmoed.’

Flirten speelde wellicht een rol in zijn plan, maar een betekenis niet. Catherine Pratt zou nooit bekennen – dat wist hij. Hij zou haar op heterdaad moeten betrappen bij een nieuwe misdaad. Zoals een poging tot het stelen van de edelstenen waarvan ze heel goed wist dat hij ze had. De edelstenen die ze Brook een jaar geleden aan hem had zien geven.

Hij kon haar net zo goed de gelegenheid bieden. ‘Als ze wraak wil, heb ik liever dat ze het op mij neemt dan op de Staffords – zij moeten nu aan de kleine lord Abingdon denken. Maar maak je geen zorgen, Ella-bella. Ik ben voorbereid op alles wat ze zou kunnen proberen.’

‘Je bent niet onoverwinnelijk. Dat is niemand.’ Haar stem klonk hees. Ze had ongetwijfeld hun vader voor ogen, die was ingestort terwijl hij altijd zo sterk had geleken. ‘En jij bevindt je niet in een betere positie om dergelijke risico’s te nemen dan Brook en Stafford. Je hebt dan misschien geen zoon, maar dat is nu juist het punt, nietwaar? Jij bent alles wat we hebben. Jij bent Nottingham.’

Het was allemaal waar … en als er iets misging, als hem iets overkwam – of nog erger, als Ella of hun moeder iets overkwam – zou hij het zichzelf nooit vergeven. Maar de Heer had hem niet losgelaten. Telkens als hij ervoor bad, kreeg hij hetzelfde antwoord als hij had gekregen voor zijn vaders dood – dat hij de aandacht van lady Pratt moest afleiden van de Staffords. ‘De Heer zal over me waken.’

‘Brice…’

De koele herfstlucht waaide om hen heen en boven hun hoofd cirkelde een gouden adelaar. Brice pakte de handen van zijn zusje. ‘Vertrouw me nu gewoon, Ella. Lady Pratt is boosaardig genoeg om tuig in te huren om haar vuile werk op te knappen. Het is verstandiger om zelf actie te ondernemen, dan te wachten totdat zij een val heeft opgezet voor mij.’

Uit de glinstering in Ella’s ogen maakte hij op dat zijn woorden haar zorgen niet wegnamen. Maar ze perste haar lippen op elkaar en staakte de discussie. Voorlopig.

Hij twijfelde er niet aan dat het laatste woord hierover nog niet was gesproken, nadat ze de tijd had gehad om haar woorden te vormen.

Hij hoopte alleen maar dat ze hun moeder erbuiten zou laten. Die had al genoeg zorgen, met het verlies van hun vader dat haar nog steeds zoveel verdriet deed. Ze hoefde niet ook nog eens bang te zijn om haar zoon te verliezen.

3

Lilias Cowan bleef even voor de deur van de studeerkamer staan om diep adem te halen. Om haar handen aan haar rok af te vegen en haar schouders naar achteren te trekken. Ze had al lang geleden geleerd dat als je wilde dat de Kinnaird naar je luisterde, je sterk moest zijn – iets wat niet eenvoudig was, gezien zijn opvliegende karakter. Maar toen er op haar klopje op de deur werd gereageerd met een nors: ‘Kom binnen’, stapte ze naar binnen alsof ze niets meer wilde vragen dan een vrije middag. Alsof ze niet op het punt stond hem te verzoeken op zijn belofte terug te komen, voor de tweede keer.

Douglas Kinnaird keek naar haar op. Op zijn gezicht lag nog steeds de frons die hij al twee weken met zich meedroeg, sinds hij Rowena snikkend op de stenen vloer had aangetroffen. Toegegeven, hij was niet iemand die overdadig glimlachte, maar Lilias had hem nog nooit zo lang zo somber gezien. Had Rowena nog meer bewijs nodig dat haar vader van haar hield en zich zorgen om haar maakte? Zelfs het goede nieuws van lady Lochaber dat er een kind op komst was, had nauwelijks meer dan een vluchtig glimlachje bij hem losgemaakt.

‘Wat is er, Lilias? Ik ben aan het werk.’

Soms zocht ze in zijn gezicht naar de jongen met wie ze was opgegroeid. Vandaag was er geen enkel spoor van hem te bekennen. Dat was er maar zelden. Maar toch geloofde ze dat hij daar ergens was, onder de jaren van pijn en vastberadenheid. Ze glimlachte naar hem zoals ze vroeger had gedaan toen ze samen steentjes over het meer lieten stuiteren. ‘Aye, dat weet ik. Maar we moeten het over Rowena hebben.’

Hij zuchtte niet alleen, hij siste en smeet zijn pen op het bureau. ‘Ze is dus zwanger?’

‘Daar is het nog te vroeg voor.’ Bij de Kinnaird was behoedzaamheid hetzelfde als vrijpostigheid. Ze liep naar de stoel tegenover zijn bureau en nam plaats, niet op de zitting, maar op de brede armleuning om een hogere positie te behouden. ‘Maar we weten allemaal dat het zou kunnen.’

Hij gromde.

Terwijl ze hem aankeek, bad ze dat hij niet zou zien hoe angstig het haar maakte om hierover te praten. ‘Hoe kon je zijn kant kiezen, Douglas? Terwijl hij schade heeft toegebracht aan wat van jou is?’

Hij vloekte in het Gallisch, stond op en ijsbeerde naar het raam. Hier had hij in elk geval geen uitzicht op Gaoth, dus zou het zijn humeur niet nog verder verslechteren. Niet zoals haar voorstel zou doen. ‘Het was een logische vraag, Lil – ze hing al maanden om hem heen. Hoe kon ik weten dat ze het zelf niet had gewild en er spijt van had gekregen? Ik walgde ervan. Ik was zo boos dat ik niet zag…’

‘O ja, is dat niet het bekende liedje?’

Hij draaide zich met een ruk om, maar de woede verdween direct weer uit zijn blik, zoals altijd als iemand het lef had om hem ergens op aan te spreken. ‘Denk je dat ik haar aan hem wil schenken, terwijl hij een Kinnaird op een dergelijke manier heeft behandeld? Ik kan gewoon niet anders. Hij heeft haar geruïneerd. Misschien zelfs wel zwanger gemaakt. De enige bescherming die ik haar kan bieden is een huwelijk.’

‘Een huwelijk met dat monster is geen bescherming, Douglas. Het is een terdoodveroordeling en ze zal het nooit doen.’

Hij snoof en richtte zich weer tot het raam. ‘Ze heeft niet genoeg ruggengraat om te weigeren. Net zoals haar moeder. Ze eindigt altijd waar de wind haar naartoe blaast.’

‘Dat heb je mis.’ Lilias stond op. Haar boosheid verdreef al haar zwakte. Ze was erbij geweest vanaf de dag waarop Rowena was geboren, zelfs al voor die tijd. Ze kende haar beter dan wie ook. Hield van haar alsof ze haar eigen kind was. ‘Het dringt gewoon niet tot die botte hersens van je door dat sommige mensen sterk worden door een zachte hand, niet een harde.’

‘Net als Nora? Wat heb ik met een zachte hand bij haar bereikt? Ik heb het tien jaar lang geprobeerd en je weet wat er is gebeurd. En Rowena lijkt precies op haar.’

‘Nee.’ Ook al zag Rowena het zelf niet, het was niet waar. ‘Ze is ook jouw vlees en bloed.’

Hij draaide zich opnieuw naar haar om en sloeg zijn armen over elkaar. ‘Wat wil je van me, Lily? Behalve me berispen omdat ik mijn kind heb bestraft zoals me op dat moment gepast leek?’

Ze likte langs haar lippen en streek een grijzende krul die was losgeraakt naar achteren. ‘Ze zal niet met Malcolm trouwen. Als je wilt dat ze ruggengraat toont, dan krijg je dat hiermee. Maar hij zal haar niet laten gaan. Vooral niet als hij denkt dat ze zwanger is.’

Hij trok zijn wenkbrauwen op en wachtte.

Ze stond op. ‘We moeten zorgen dat ze hier weg is voordat die vraag kan worden beantwoord.’

‘Er zijn al te veel Hooglanders van huis weggestuurd…’

‘Waarom leidt bij jou toch alles terug tot de Hooglandse zuiveringen, Douglas? Dit gaat niet om een Engelsman die een Hooglander dwingt huis en haard achter te laten. Het gaat om een vader die zijn dochter beschermt!’ Ziedend van woede liep ze stampvoetend naar hem toe. ‘Je wilt haar toch niet aan Malcolm geven?’

De tic in zijn kaak zei genoeg. Dat zei zelfs meer dan zijn: ‘Het kan niet anders.’

‘Jawel. De Nottinghams zijn er. Dat weet je ongetwijfeld.’

Zijn ogen, dezelfde kleur grijs als die van Rowena, werden donkerder onder zijn gefronste wenkbrauwen. ‘Wat bedoel je, Lilias?’

‘Een herhaling van de geschiedenis, met een kleine draai.’ De glimlach voelde onecht, maar toch dwong ze zichzelf ertoe. ‘Ik heb de jonge hertog in de afgelopen jaren in het dorp gezien. Een paar keer zag ik hem zelfs ten onrechte voor Malcolm aan. Ze lijken op elkaar.’ Maar de gelijkenis ging niet verder dan het donkere haar, de lengte en de scherpe trekken. Elk woord dat ze over de jonge lord had gehoord, schetste hem af als een vriendelijke, vrolijke en goede man – en dat van Hooglanders, die in principe een hekel aan Engelsen hebben.

De tegenpool van Malcolm.

‘Je bedoelt toch niet…’

‘Je hebt bijna dertig jaar op wraak gewacht – dit is je kans. Wraak op haar, terwijl je tegelijkertijd je dochter beschermt. En ervoor zorgt dat ze ver uit de buurt van Malcolm vandaan blijft.’

Hij kreeg een bedachtzame blik in zijn ogen. ‘Nee.’ Maar het was een zachte weigering, geen koppige. ‘Dat is onmogelijk nadat ik al die jaren op afstand ben gebleven.’

‘Maar dat heeft Nora niet gedaan. En die zomer is Rowena met haar meegegaan, weet je. Ze is bevriend geraakt met de jongedame. Je hoeft alleen je vrouw er maar naartoe te sturen, samen met Rowena, met een uitnodiging om te komen dineren. Laat hen maar denken dat de nieuwe gravin op je heeft ingepraat.’

‘En als ze hier dan zijn…’

Ditmaal vulde ze de stilte niet. Het was beter om hem zijn eigen plannen te laten smeden, aangezien die meestal beter waren dan de hare. Zolang ze hetzelfde doel maar hadden. Zolang ze er maar toe leidden dat Rowena ver uit de buurt van Loch Morar zou komen – en van het monster dat haar zou vernietigen als hij er de kans voor kreeg.

Na enige tijd vonden zijn ogen de hare weer. Er blonk respect in. ‘Ik weet niet wat voor man hij is.’

‘Je hebt altijd gezegd dat je maar vijf minuten nodig hebt om een oordeel over iemand te vellen.’ Met één opvallende uitzondering. ‘Dat kun je tijdens het diner doen, als je ze uitnodigt.’

‘Dat zal ik doen.’ Hij rechtte zijn rug en stak zijn kin in de lucht. ‘Maar ik doe het pas als ze me ervan overtuigt dat ze genoeg ruggengraat heeft. Ik stuur mijn dochter niet naar Engeland als ze niet in staat is daar een Hooglander te zijn.’

‘Aye, goed.’ Misschien was de glimlach een mengeling van opluchting en angst dat haar plan alsnog zou mislukken. Maar toch glimlachte ze. ‘Zeg nog een keer tegen haar dat ze met Malcolm moet trouwen – ze zal tegen je in opstand komen, nu ze hem opnieuw heeft gezien.’

Hij grinnikte – voor het eerst sinds weken – en liep terug naar zijn bureau. ‘Hoe komt het dat ze zoveel van jou houdt en mij zo haat, terwijl we niet eens zoveel van elkaar verschillen?’

Lilias grijnsde en hief haar armen. ‘Een zachte hand, Dougie. Een zachte hand.’

Hij schudde zijn hoofd en plotseling zag ze het – de jongen die vroeger met haar broer speelde, aan haar vlechten trok en grappen met haar en zijn andere neven en nichten uithaalde. ‘Toen je met Cowan trouwde, was ik bang dat je het Kinnaird-deel van je zou kwijtraken, Lily. Ik had het mis – dat is nooit gebeurd. Maar…’ Hij boog zich naar haar toe, met zijn handen op het bureau, en keek haar aan met een twinkeling in zijn ogen. ‘Als de Nottinghams komen dineren, vergeet dan niet om me milord te noemen.’

Ze maakte een overdreven reverence en verliet de kamer. Pas toen ze weer op de gang was, drukte ze een hand tegen haar buik en haalde opnieuw diep adem. Ze had de leeuw bevochten – nu was het aan Rowena om hem te overtuigen. En Lilias had het gevoel dat de dochter, die werd verondersteld zo gedwee te zijn, weleens meer in opstand zou kunnen komen dan de vader, die werd verondersteld zo hardvochtig te zijn, ooit had kunnen vermoeden.

Het zij zo. Ze zou tegen het meisje liegen als dat nodig was. Ze moest alles met de Kinnaird plannen en Rowena in het ongewisse laten. Ze zou er alles voor doen om haar te redden. Rowena was de dochter die Lilias nooit had gehad … en ze stond niet toe dat haar leven verwoest zou worden.

Ze stond niet toe dat Rowena in Nora veranderde.

Er daalde een stilte neer die zo oorverdovend was dat Rowena zwoer het galmen ervan te kunnen horen. De handen die ze op tafel had gelegd trilden. Haar maag verzette zich alleen al tegen de geur van het eten dat voor haar stond. Maar dat mocht ze niet laten merken – dat wist ze. Ook al wilde ze het liefst jankend de kamer uit rennen om zich onder de dekens in haar bed te verstoppen.

‘Nee’, herhaalde ze, voordat de stilte haar eerste weigering verteerde en nietig maakte. ‘Ik trouw niet met hem. U kunt me niet dwingen. Ik loop weg als het moet, maar ik laat me nooit meer door hem aanraken.’

Ze verwachtte een hees gebrul, geschreeuw, dat haar vader zou opspringen om haar een draai om haar oren te geven. Maar hij bleef zitten. Nam nog een hap van zijn vlees. Gunde haar zelfs nauwelijks een blik waardig. ‘Waar zou je dan naartoe gaan, Rowena? Gasta Hall? Nee. Je hebt niets anders dan wat ik je geef.’

‘Ik heb net zo’n sterke wil als u. Ik vind wel een manier.’ De woorden klonken als de waarheid terwijl ze ze uitsprak, ook al had ze het alleen maar als bluf beschouwd toen ze zich in haar hoofd vormden. Ze stak haar kin in de lucht en wierp een blik op Elspeth, die haar met open mond en ogen vol ongeloof aanstaarde. Daar zou geen hulp vandaan komen, al had ze dat ook niet verwacht. Ze haalde diep adem en rechtte haar rug. ‘Elspeths baby kan ook een meisje zijn, hoor. Dat zou betekenen dat ik nog steeds uw erfgenaam ben. En u hoeft niet op nog een baby te rekenen, toch? Al die jaren en dit is de eerste…’

‘Hoe durf je!’ Elspeth sprong met een rood gezicht van woede op.

Rowena staakte de strijd bijna. Ze had nooit gedacht zoiets ooit tegen haar stiefmoeder te zullen zeggen, haar er praktisch op te wijzen dat ze niet meer in de bloei van haar leven zat. Maar op dit moment moest ze haar goede manieren even vergeten. ‘Ik wilde u niet beledigen, milady. Maar het is de waarheid, toch? U denkt dat u de volgende graaf van Lochaber draagt, het volgende clanhoofd van Clan Kinnaird, maar het kan net zo goed een tweede dochter zijn. Jullie kunnen me nog niet afschrijven. En jullie kunnen evenmin het risico nemen dat ik ervandoor ga – maar dat zal ik wel doen, vader. Als u volhoudt dat ik met Malcolm moet trouwen, doe ik het.’

Een moment leek het alsof er een geamuseerde blik in de ogen van de Kinnaird lag … al begreep ze daar niets van. Maar ze kreeg niet de kans om erover na te denken, want Elspeth slaakte een kreet en boog zich over de tafel naar voren om haar woede nog beter te kunnen tonen.

‘Jij respectloze, onopgevoede en ondankbare meid! Toe dan, ga maar – je zou het geen maand overleven in de echte wereld en we zullen niet om je rouwen zodra we het bericht krijgen dat je…’

‘Zo is het genoeg.’ Haar vader legde zijn mes en vork neer. De bekende boosheid was terug in zijn ogen, die bliksem leken te schieten. Maar vreemd genoeg was zijn boosheid niet op Rowena gericht. Hij keek naar Elspeth. ‘Vergeet niet dat ze mijn dochter en erfgename is.’

De zelfvoldane glimlach waar Rowena zo’n hekel aan had, gleed over het gezicht van haar stiefmoeder. ‘Voor dit moment, liefste. Maar de baby is een jongen. Dat weet ik. Dat voel ik. Je krijgt je zoon. En dan heb je Nora’s dochter niet meer nodig.’

‘Ze is ook mijn vlees en bloed. Ze heeft Kinnaird-bloed door haar aderen stromen. En daarom zal ik haar altijd beschermen en altijd voor haar zorgen.’ Hij wendde zich tot Rowena. ‘Het is mijn plicht om je te laten trouwen, kind.’

Heel even had het erop geleken dat hij haar kant koos, dat hij het voor haar opnam. Maar nee. Het draaide weer op Malcolm uit. Ze schudde haar hoofd, maar de tranen brandden nog steeds. ‘Ik trouw niet met hem. Ik doe het niet. U zult me naar het altaar moeten slepen en dan nog doe ik geen geloften aan die schurk!’

Voordat hij er iets tegen kon inbrengen, draaide ze zich om en stormde de eetzaal uit. De razernij maakte plaats voor angst en de tranen kwamen. Gelukkig hoefde ze niet te zien waar ze liep. Haar voeten kenden elke steen van het kasteel, elke donkere gang en bocht. Binnen een paar minuten duwde ze de deur van haar slaapkamer open, klaar om zich op haar bed te storten en haar tranen de vrije loop te laten.

‘Wena?’

Ze bleef met haar hand op de deur staan, klaar om hem dicht te slaan. Er brandde een lamp en Annie lag op het verenmatras van Rowena, zoals ze zo graag deed, met een boek in haar handen. Rowena deed zachtjes de deur dicht en dwong zichzelf te glimlachen. Haar tranen weg te slikken. ‘Ben je weer aan je kindermeisje ontsnapt, Annie?’

‘Ik heb tegen haar gezegd dat je het niet erg zou vinden.’ De ondeugende grijns van het meisje verdween direct weer. ‘Je bent alweer overstuur. Is Malcolm er?’

Rowena schudde haar hoofd en liet zich op het matras naast haar zusje zakken. Ze trok het kind tegen zich aan. ‘Vader zei dat ik met hem moet trouwen, dat is alles.’

Annie slaakte een diepe zucht en gaf haar een kneepje. ‘Ik snap niet waarom hij dat wil.’

Gelukkig zou ze dat ook nooit begrijpen. ‘Malcolm wordt het volgende clanhoofd, tenzij je moeder een zoon krijgt. Dan kan ik niet erven, maar ik kan het graafschap wel erven. Vader wil niet dat die twee gescheiden worden, maar hij is bang dat de Kinnairds zich bij andere clans zullen aansluiten als hun clanhoofd geen erfgenaam heeft.’

‘Maar…’

‘De clan komt voor hem altijd op de eerste plaats, Annie. Altijd. Voor Lochaber en voor ons.’

Toen Annie fronste, was het duidelijker dan ooit dat Douglas haar vader was. ‘Maar je maakt deel uit van de clan!’

Een klein, nietszeggend deel. ‘Aye. Maar mijn moeder was Amerikaanse. Hij denkt dat de jaren dat ze niet in de Hooglanden waren, haar familie heeft verzwakt. Hij denkt … hij denkt dat Malcolm een goede, sterke man is en dat hij mijn tekortkomingen zal aanvullen.’

Annie trok een gezicht en drukte zich stevig tegen Rowena aan. ‘Dan moet je weglopen. Ga naar … naar Afrika! Ik heb over Afrika gelezen. Er zijn enorme open vlakten met hoog gras die savannes worden genoemd, waar leeuwen leven. En olifanten. Ik zou dolgraag een olifant willen zien.’

Alleen Annie kon haar doen glimlachten terwijl haar hele wereld instortte. Rowena streek met haar vingers over het donkere haar van het meisje en deed haar ogen dicht. ‘Ga je dan met me mee?’

‘Aye.’ Maar in plaats van door te kletsen, zuchtte Annie. ‘Ze zullen me toch niet missen. Niet nu er een nieuwe baby komt. Vooral als het een jongen is.’