In deze serie zijn reeds verschenen:

De verloren erfgename, deel 1

In een keurslijf geperst, deel 2

Een ongeëvenaarde dame, deel 3

Serie: De vrouwen van het Edwardiaanse tijdperk

Een

ongeëvenaarde

dame

Roseanna M. White

Uitgeverij Het Zoeklicht

Postbus 99

3940 AB Doorn

Cover design by Jennifer Parker

Cover photography by Mike Habermann Photography, LLC

Engelse uitgave:

Copyright © 2017 by Roseanna M. White

Originally published in English under the title A Lady Unrivaled by Bethany House Publishers, a division of Baker Publishing Group, Grand Rapids, Michigan, 49516, U.S.A.

All rights reserved.

Nederlandse uitgave:

© 2018 Uitgeverij Het Zoeklicht – Doorn

ISBN 9789064512681

Ebook: 9789064510748

Vertaling: D. Beentjes

Opmaak: TMgraphics.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen, of op enige andere manier zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever. Voor recensies mogen korte bloemlezingen worden gebruikt.

All rights reserved. No part of this publication may be reproduced, stored in a retrieval system, or transmitted, in any form or by any means, electronic, mechanical, photocopying, recording, or otherwise, without the prior written permission of the publisher. The only exception is brief quotations in printed reviews.

Voor David, de levensechte Cayton van mijn Ella.

Jij bent sterk als ik zwak ben,

doortastend als ik verlegen ben,

realistisch als ik droom,

en toch droom je elke dag met me mee.

Ik ben zo blij dat we het kronkelige pad des levens

zij aan zij mogen afleggen.

Lijst van personages

Ella’s familie

Lady Ella Myerston zus van de hertog van Nottingham, genaamd lady Ella.

Charlotte, de (douairière) Ella’s moeder. Wordt door gelijkgestemden hertogin of

hertogin van Nottingham hertogin van Nottingham genoemd, Uwe genade in het openbaar, Charlotte door vrienden.

Hertog en hertogin Ella’s oudere broer en zijn vrouw, Brice en Rowena uit

van Nottingham In een keurslijf geperst. Worden Uwe genade genoemd door de gewone bevolking, hertog en hertogin van Nottingham door gelijkgestemden, Brice en Rowena door goede vrienden en familie.

Caytons familie

James Azerly de graaf van Cayton, wordt door bijna iedereen Cayton of Lord Cayton genoemd.

Susan, de (douairière) Caytons moeder, wordt Susan of lady Cayton

gravin van Cayton genoemd.

Lady Adelaide Azerly Caytons babydochter, wordt Addie genoemd.

De gravin van Cayton Caytons overleden vrouw, Addies moeder. Voormalig Miss Adelaide Rosten.

Hertog en hertogin Brook en Justin uit De verloren erfgename. Ze hebben

van Stafford een zoon, William, de markies van Abingdon, die ook wel Bing wordt genoemd.

Overige personages

Kira Belova een ballerina in het Russische ballet (Parijs) tot ze een ernstige knieblessure kreeg; meesteres van Andrei Varennikov. Werkt als kamermeisje voor lady Pratt en gebruikt de naam Sophie Lareau.

Andrei Varennikov rijke Russische Mongool die in Parijs woont.

Catherine, lady Pratt verweduwde burggravin, wordt door de meesten lady Pratt genoemd, Catherine of Kitty door vrienden. Haar zoon, burggraaf (Byron) Pratt, is als baby gestorven.

Lord Rushworth Catherine’s broer, voornaam Crispin. Wordt lord Rushworth, Rushworth, of Rush genoemd.

De graaf van Whitby Brooks vader, wordt lord Whitby, Whitby of Whit genoemd.

Dorsey lijfknecht van lord Rushworth.

Evans lijfknecht van Cayton; broer van Tabby.

Tabby Addies kindermeisje; zus van Evans.

Mrs. Higgins huishoudster op Anlic Manor.

Felicity nichtje van mrs. Higgins, dienstmeisje op Anlic, beste vriendin van Adelaide, de gravin van Cayton.

Lady Melissa Harrington nicht van Brook; was vroeger zeer geïnteresseerd in Cayton.

En de hoop beschaamt niet,

omdat de liefde van God in onze harten uitgestort is

door de Heilige Geest, Die ons gegeven is.

Romeinen 5:5 HSV

1

De Cotswolds, Ralin Castle

Maart 1913

Lady Ella Myerston wist meer dan anderen dachten – en meer dan ze volgens hen zou moeten weten. Ze drukte zich met haar rug tegen de warme stenen en schoof zachtjes achter de struiken om niet door bedienden te worden gezien. Met ingehouden adem wachtte ze tot hij voorbij was voordat ze het waagde nog een stap te zetten.

Stilte. Stilte was essentieel als ze onopgemerkt wilde blijven. Voorzichtig zette ze haar ene voet neer, toen haar andere. Ze durfde nauwelijks adem te halen. Centimeter voor centimeter schoof ze naar voren, totdat haar hand zich om de warme metalen deurklink sloot. Gelukt!

Ze trok de zware houten deuren open en glipte naar binnen. “Verdraaid.” Niet de kamer die ze had verwacht – deze deur bracht haar niet eens in de buurt van de bibliotheek, die haar doel was geweest.

Nou ja, aan dit soort dingen was ze gewend. Ze sloop op haar tenen door de gang en stelde een nieuw aanvalsplan op. In de bibliotheek zien te komen. Het boek vinden dat ze nodig had. Terug in haar kamer zien te komen voordat haar vrienden en gastheer en -vrouw, de hertog en hertogin van Stafford, iets doorhadden. Ze hoefden niet te weten dat zij van de diamanten afwist – en al helemaal niet dat ze van plan was zich in de kwestie te mengen voordat die haar broer en zijn zwangere vrouw nog meer schade zou toebrengen. Als de hertog en hertogin beseften wat haar bedoeling was, zouden ze haar waarschijnlijk direct terug naar Midwynd Hall sturen.

Dat mocht niet gebeuren. De anderen hadden al een hoge prijs betaald. Nu hadden ze rust nodig. En als Ella ze dat niet openlijk kon geven, zou ze het achter hun rug om doen.

Een gesmoord gegiechel bereikte haar oren. Ze dook weg in de schaduw achter een harnas dat eruitzag alsof het uit de middeleeuwen afkomstig was. Niet de beste verstopplaats, maar de twee dienstmeisjes die zich door de gang haastten, merkten haar niet op. Ze hadden hun hoofden naar elkaar toegebogen en hun gegiechel deed ook Ella glimlachen. Waarschijnlijk fluisterden ze over een aantrekkelijke dienstknecht. Als ze op Midwynd was geweest, waar ze alle dienstmeisjes en dienstknechten kende, zou ze zich misschien in het gesprek hebben gemengd.

Als ze niet op een geheime missie was geweest.

Zodra hun voetstappen waren weggestorven, kwam ze uit de schaduw van de ridder vandaan en sloop verder, waarna ze ongehinderd bij de bibliotheek arriveerde. Een beetje een anticlimax, maar ze zou het als een goede prestatie beschouwen.

De Stafford bibliotheek was kolossaal. Intimiderend, zelfs. Ze had natuurlijk geweten dat het groot was. Ze was alleen vergeten hoe groot.

Nou ja, er zat niets anders op dan gewoon maar aan de slag te gaan en te bidden dat niemand haar kwam storen – of haar afwezigheid in haar geleende slaapkamer boven zou opmerken. Er zat niets anders op. Maar gelukkig stond er een cataloguskast in de hoek. Ella haastte zich er naartoe en doorzocht de keurig uitgetypte kaarten in de D-lade.

Diamanten. Diamanten. Er moesten toch boeken over diamanten zijn. Als iemand op deze wereld boeken over diamanten had, dan moest het toch… “Aha!” Ella slaakte een kreetje … en sloeg een hand voor haar mond toen het geluid door de ruimte galmde.

Een goede spion was ze.

Maar niemand kwam door de houtgesneden deuren naar binnen stormen. Ze prentte zich de aanwijzing op de kaart in het hoofd, deed de lade dicht en liep naar de juiste sectie van planken. Ze hoefde alleen nog maar een ladder te beklimmen, dan had ze het in handen. Het boek waarvan ze hoopte dat het de puzzelstukjes zou bevatten die na haar vorige pogingen nog misten. Ze zou in elk geval meer te weten komen over de zeldzaamheid en waarde van rode diamanten. Ze zou te weten komen waar ze vandaan kwamen. Ze zou alle wetenschappelijke feiten te weten komen die ze ooit nodig kon hebben.

Maar wat er niet in zou staan, dat wist ze, was iets specifieks over de Vuurogen, en hoe ze eerst bij Brook en vervolgens bij Ella’s broer Brice terechtgekomen waren. Er zou niet in staan waarom Brice en Rowena er in de eerste paar maanden van hun huwelijk zo verbitterd om hadden gevochten. Er zou niets in staan over de vloek waarvan haar schoonzus had gevreesd dat die hun leven zou verwoesten.

En hun leven was verwoest.

Misschien kwam het door de vloek, of misschien alleen door de mensen die zo begerig zochten naar de juwelen die haar broer ergens had verborgen. Het kon Ella niets schelen waar het aan te wijten was. Ze wilde er gewoon voor zorgen dat de diamanten geen schade meer toebrachten aan de mensen die ze het meest liefhad op de hele wereld.

“Ella? Ik dacht dat je uitrustte voor ons ritje.”

Ella gaf een gil, draaide zich om en vergat bijna het boek met de verdachte titel tegen haar borst te drukken.

Echt een heel goede spion.

Brook, hertogin van Stafford, stond in de deuropening. Haar blonde haar was opgestoken, ze droeg onberispelijke rijkleding en keek Ella geamuseerd aan. “Désolée. Ik wilde je niet laten schrikken.”

In elk geval kon Ella om zichzelf lachen. Haar vriendin zou het vreemd hebben gevonden als ze dat niet had gekund. “Ik zou ook gaan rusten. Maar dat is leuker met een boek.”

Brook grijnsde terug. “Dat is waar. Welk boek heb je gekozen? Heb je de nieuwste Sherlock Holmes gevonden waar ik je over vertelde?”

“O.” Ella zwaaide met haar hand en liet het boek achter haar rug glijden, in de hoop dat dat niet vreemd overkwam. Ze liep in de richting van de deuropening om zich een weg langs de hertogin te banen, die er als een wachter voor stond. “Nee, nog niet. Er zijn hier zoveel boeken, ik wilde eens iets anders proberen.”

“Een gewoonte van je.” Brook trok haar wenkbrauwen op. “Al kan ik niet bedenken wat je hier op deze planken hebt gevonden dat je achter je rug zou moeten verbergen. Wat heb je? Een verhaal dat je moeder je heeft verboden te lezen?”

“Nee, helemaal niet.” Ella’s lach klonk niet echt geforceerd – al was hij misschien wel iets nerveuzer dan ze zou hebben gewild.

“Wat dan?” Brook stak een hand uit en wiebelde veeleisend met haar vingers. Alsof Ella de zoon van de hertogin was en een verboden voorwerp dat ze had ontdekt moest afstaan. Niet dat de kleine lord Abingdon zoiets ooit zou doen, nu ze erover nadacht.

Ella stak haar kin in de lucht. “Jij mag het hebben als ik ermee klaar ben. Maar ik laat het niet van me afpakken. Denk maar niet dat ik ben vergeten hoe The Lost World op mysterieuze wijze verdween op Midwynd toen jij op bezoek was.”

Brook lachte – en haalde naar haar uit. “Ik was wanhopig. Jullie bibliotheek is niet zo groot als deze. Kom op, Ella. Laat zien!”

“Geen denken aan!” Omdat ze wist dat Brook dit alleen als een spelletje zag – dat bad ze tenminste – schaterlachte Ella en zette ze het op een lopen, met de bedoeling haar nieuwsgierige gastvrouw te snel af te zijn en de deur uit te glippen.

Ze had moeten weten dat Brook te snel zou zijn. Ze rende tenslotte elke dag achter een peuter aan, ook al had ze tal van bedienden om het voor haar te doen. En ondanks een protesterende kreet van Ella, griste de hertogin het boek uit haar handen.

Ella zuchtte en keek haar vriendin aan. Ze wist heel goed wat er nu zou komen.

Brook stelde nooit teleur. De lach op haar gezicht veranderde in boosheid. “Diamanten.” Ze keek Ella door half dichtgeknepen ogen aan. “Ga me nu alsjeblieft vertellen dat je probeert te bedenken wat voor soort verlovingsring je zou willen hebben als je eindelijk besluit met wie je wilt trouwen.”

Alsof die saaie mannen in Londen – die haar alleen als een connectie met haar broer beschouwden, de hertog van Nottingham – ooit een ring om haar vinger zouden willen schuiven. Maar Ella glimlachte. “Je bent altijd zo scherp.”

Brook gromde en hield het boek hoog in de lucht, alsof het een bewijs vormde dat Ella haar verstand was verloren. “Je weet het. Je weet over de Vuurogen. Je broer zal me vermoorden omdat je hierbij betrokken bent geraakt en ik vermoord hem dat hij ze heeft meegenomen nadat ik hem heb gesmeekt om alle ellende aan mij en Justin over te laten en…”

Vanaf dat moment ging de stortvloed van woorden in het Monegaskisch over. Als het Frans was geweest, had Ella het misschien nog enigszins kunnen volgen, maar Monegaskisch niet. Ze luisterde even … en probeerde toen het boek terug te grissen dat Brook als een zwaard hanteerde. Dat was voldoende reden voor haar vriendin om weer op het Engels over te gaan. “Je begrijpt het niet, Ella! Dit is geen … spannend avontuur. Dit is echt en het is dodelijk. Ik wil niet dat je erbij betrokken raakt!”

Ella verstijfde en stak haar kin opnieuw in de lucht. “Ik weet heel goed dat dit echt is, en dodelijk. Die juwelen hebben jou bijna het leven gekost. Mijn broer is er bijna door gestorven, net als zijn vrouw.”

Brook haalde diep adem en vermande zich. “Het waren niet de diamanten die Brice en Rowena bijna het leven kostten.”

“Nee.” Ella’s neusgaten verwijdden zich toen ze aan de gebeurtenissen terugdacht die nog maar zo kort geleden hadden plaatsgevonden. “Het was mijn vriendin die dat op haar geweten had. Mijn beste vriendin, met wie ik vorig najaar elke dag had doorgebracht – en ik zag het niet eens. Ik zag niet wat Stella was geworden.”

Wat had ze nog meer niet gezien – zag ze nog meer niet?

“Ella.” Brook deed een stap naar haar toe en legde haar lange, slanke vingers op Ella’s pols. “Dat mag je jezelf niet kwalijk nemen. Niemand zag het.”

Dat was geen excuus. Maar het verleden kon ze niet meer veranderen. Ze kon alleen maar besluiten dat het in de toekomst anders zou gaan. Dat ze moest opletten. Dat ze alles moest doen wat nodig was om haar familie te beschermen. “Het mag dan Stella Abbott zijn geweest die de trekker een half jaar geleden heeft overgehaald – maar het waren de Rushworths die haar gebruikten omdat ze de diamanten wilden hebben. Het waren de Rushworths die Rowena hebben gebruikt. De Rushworths die die monsterlijke Hooglander op haar afstuurden.”

“En de Rushworths die zich nu volledig hebben teruggetrokken.” De vingers hielden haar pols in een ijzeren greep. “Ze zijn niet eens meer in het land. Je hoeft je geen zorgen te maken.”

Het was waar dat bezorgdheid tijdverspilling was. Maar gezond verstand… Gezond verstand moest je niet negeren. “Ze komen terug – dat weet jij net zo goed als ik. En als ze komen…”

Ella schudde haar hoofd en trok haar arm los. “Brice heeft de diamanten van jullie overgenomen omdat jullie net waren getrouwd en een gezin wilden stichten. Nu is hij degene die binnen een paar weken vader zal worden. Ik ben niet van plan hem de prijs te laten betalen die de Vuurogen lijken te kosten. Ik laat hem, Rowena en hun kind niet lijden als er misschien iets is wat ik kan doen om dit allemaal te stoppen.”

Brook wendde zich tot de plank en de ladder die Ella nog maar enkele minuten eerder had beklommen. Zij hoefde niet in de catalogus te kijken om te weten waar het boek hoorde te staan. “Je kunt niets doen. Niemand kan iets doen – niet nu.”

“Jawel! We kunnen meer te weten komen, Brook. Dat zou juist jij moeten weten. We kunnen meer te weten komen over de Vuurogen, over deze vloek en waarom de Rushworths ze willen en…”

“Heb je jezelf daarom op Ralin uitgenodigd?” De woede laaide opnieuw op toen Brook het boek met een klap terug op zijn plaats duwde. “Niet om mij op te zoeken, niet om je broer en zijn vrouw wat tijd met elkaar te gunnen voordat de baby komt – maar om in mijn bibliotheek rond te snuffelen?”

Ella grijnsde schaapachtig. “Nou ja, als er een bibliotheek ter wereld is die me zou kunnen helpen, dan is het de jouwe wel. Je weet dat dat waar is.”

Daar was het – een lach toen Brook de grond weer bereikte. “Laat los, Ella. Dat smeek ik je. Geniet gewoon van de tijd hier en vergeet de Vuurogen. Zoek ergens anders naar avontuur, verdwaal in de bossen. Verzin een paar goede verhalen over de feeën in de heuvels. Als de Vuurogen er maar niets mee te maken hebben. S’il te plait.”

Iedereen in haar leven dacht haar te moeten beschermen – dat ze bemoederd moest worden, dat ze niet had wat nodig was om te vechten voor wat ze liefhad. Niemand luisterde ooit naar haar als ze sprak over haar hoop in het leven – ze vonden haar alleen maar naïef.

Nou, dat was ze niet. Misschien was haar beoordelingsvermogen in het verleden soms gebrekkig geweest, maar nu niet meer. En dat zou ze bewijzen. Met of zonder hun hulp.

“Goed.” Brook liep naar haar toe en sloeg een arm om Ella’s schouders. “Als je toch niet gaat rusten, zullen we dan nu meteen dat ritje maar gaan maken?”

Haar gastvrouw zou haar nu toch niet meer alleen in de bibliotheek achterlaten, dus waarom niet? Ella grijnsde ondeugend en liet zich door Brook richting de deur leiden. “Mag ik op Oscuro rijden?”

Haar vriendin keek haar aan, met een lachje rond haar lippen. “Dat is niet mijn beslissing, mon amie. Hij is degene die dat bepaalt. Maar je kunt zijn zus nemen. Tempesta is bijna net zo snel.”

“Ha!” De hengst was inderdaad erg kieskeurig over wie hij in zijn buurt liet komen. Voor zover zij wist was het alleen Brook, Stafford, Brooks vader en een jockey gelukt in zijn zadel te blijven zitten. Eerlijk gezegd gaf ze ook de voorkeur aan Tempesta, maar ze moest de schijn ophouden – dus liep ze stampvoetend richting de deur van de bibliotheek. Ze zou vanavond terugkomen, als iedereen sliep.

“Er is een reden dat zij niet degene is met wie je racet, Brook, en denk maar niet dat ik het geloof als je alle schuld bij het paard legt. Ik ben een natuurtalent, hoor. Onweerstaanbaar voor elk levend wezen. Dieren en kinderen zijn niet bij me weg te slaan.” Ze stampte de bibliotheek uit, gevolgd door Brooks gegrinnik. “En de mannen! Laten we niet vergeten hoe die allemaal aan je voeten…”

“Ho!” De waarschuwing, laag en indringend, kwam te laat.

Ella gaf een gilletje toen ze pal tegen een harde, goedgeklede borst aanbotste en daardoor bijna achteruit struikelde – waarschijnlijk zou ze ook zijn gevallen als twee sterke handen haar niet rond haar middel hadden vastgegrepen. Ze keek op, in de verwachting Brooks man, Stafford, tegenover zich te zien staan, of misschien Brooks vader, lord Whitby, die ook op bezoek was. Ze zouden haar schaamte hebben weggelachen en haar hebben geplaagd dat ze bezig was alle mannen aan haar voeten te laten vallen.

Maar ze keek op in diepgroene ogen, niet blauw of bruin. Een gezicht dat haar enigszins bekend voorkwam, vanwege de gelijkenis met die van Stafford, maar omringd door lichtbruin haar in plaats van blond of zwart met grijs.

Dat moest lord Cayton zijn, Staffords neef. En hij fronste precies zoals de hertog.

Vreemd … Stafford had haar nooit vlinders in haar buik bezorgd, zoals nu, of haar hart laten bonzen als hij haar toevallig aanraakte. Niet zoals gebeurde terwijl Caytons handen vanaf haar rug langs haar middel gleden, om vast te stellen of ze haar evenwicht had hervonden voordat hij haar losliet.

Zou het sukkelig zijn om nog even te wankelen, alleen om hem te dwingen haar nog iets langer vast te houden?

Waarschijnlijk wel. Daarom dwong ze zichzelf haar rug te rechten en zei ze: “Pardon.” Dat probeerde ze in elk geval te zeggen, maar haar stem klonk vreemd – trillend en onzeker – in haar eigen oren.

Lord Cayton staarde haar alleen maar aan, nog steeds fronsend, en liet haar los.

“Hoi, Cayton.” Brook, die waarschijnlijk in de deuropening stond, aangezien haar stem van dichtbij kwam, klonk slechts lichtelijk geamuseerd. “Zoek je Justin, of ben je hier alleen maar om mijn vriendin omver te lopen?”

“Je vriendin.” Zijn stem klonk precies zoals een mannelijke stem hoorde te klinken. Vol en diep, maar niet te diep. Een prachtige bariton – al klonk hij enigszins beschuldigend. “Ik dacht dat ik al je vriendinnen kende. Volgens mij heb ik deze nog nooit ontmoet.”

Ella had geïrriteerd kunnen zijn dat er over haar werd gesproken alsof ze er niet bij was, als zijn blik niet voortdurend op haar gezicht was blijven rusten. Ze kon alleen maar hopen dat het gebons van haar hart niet hoorbaar was. Of zichtbaar. Als dit een van de romantische verhalen was waar ze zo van hield, zouden de vogels nu beginnen te fluiten, zou Brook verdwijnen en zou Lord Cayton haar zijn eeuwige liefde verklaren.

Tenminste, zodra hij niet meer naar haar fronste.

Brook ging naast Ella staan. Ook zij fronste. “Natuurlijk wel. Dit is de zus van Nottingham. Lady Ella Myerston.”

“Lady Ella.” Dit was gewoonlijk het moment waarop het vleien begon en zijn ogen oplichtten met verlangen – niet vanwege haar, maar vanwege haar afkomst en bruidsschat.

Maar dat gebeurde niet bij Cayton. In zijn blik lag een boodschap die ze niet kon ontcijferen en hij deed een grote stap naar achteren. Hij maakte een diepe buiging en richtte zijn blik op de ruimte achter haar schouder. “Aangenaam u te leren kennen, milady. Vergeef me dat ik u omver heb gelopen.”

“Volgens mij weten we allemaal dat het mijn schuld was. Maar ik zal u vergeven, als u erop staat de schuld op u te nemen.” Haar glimlach voelde vreemd, bijna aarzelend. Hij gedroeg zich in elk geval niet zoals de meeste andere mannen. Maar van de andere kant, waarom zou hij ook? Lord Cayton was met hertogen bekend – hij was tenslotte de kleinzoon van de vorige hertog van Stafford. Ze probeerde te bedenken wat ze nog meer van hem wist.

Het voelde alsof er een knoop in haar maag zat. Hij was degene die een relatie had gehad met Brooks nicht, lady Melissa, en haar vervolgens twee jaar geleden had gedumpt voor een rijke, ziekelijke erfgename. Zijn vrouw was gestorven in het weekend van het huwelijk tussen Brice en Rowena, als ze het zich goed herinnerde na een premature dochter te hebben gebaard.

Niet haar type man. Absoluut niet haar type man, als hij meer om zijn banksaldo gaf dan om ware liefde.

Als zijn ware liefde tenminste een andere vrouw was.

Het was maar goed ook. Het zou al moeilijk genoeg zijn om haar doel te bereiken terwijl Brook haar tegenwerkte – de afleiding van een mogelijke romance kon ze er niet bij gebruiken. Haar bonzende hart zou gewoon tot rust moeten komen en haar gezonde verstand moest grip op haar verbeeldingskracht krijgen. Hoe aantrekkelijk hij ook was, lord Cayton was in elk geval niet de man op wie ze had gewacht voor een sprookjesachtige romance.

Maar toen zijn blik opnieuw op haar rustte en zijn frons was verdwenen, ging al haar gezonde verstand bijna met haar op de loop. “Heel vriendelijk van u, milady.” Hij deed nog een stap naar achteren en keek Brook aan. “Ik dacht dat Stafford op deze tijd van de dag in de bibliotheek zou zijn.”

“Er is zojuist een verslag van zijn firma’s in Afrika gekomen – hij kijkt ernaar in zijn studeerkamer in de toren.”

“Aha. Dan zal ik…” Terwijl hij nog een stap naar achteren zette, schraapte hij zijn keel. En wierp nog een licht beschuldigende blik Ella’s richting op. Dat was zo verbijsterend dat ze het onwillekeurig fascinerend vond. Wat kon hij in vredesnaam tegen haar hebben terwijl ze elkaar nog nooit hadden ontmoet? “Goedendag, hertogin. Milady.”

“Cayton, wacht.” Brook deed een stap achter hem aan en voorkwam met een hand op zijn arm dat hij wegvluchtte – hij had zich omgedraaid en leek elk moment weg te kunnen sprinten. “Je komt vrijdag toch wel?”

Vrijdag – de Staffords gaven hun jaarlijkse Cotswolds Bal. Dat had Ella al geweten voordat ze zichzelf hier had uitgenodigd. Volgens Brook kwam elke familie van betekenis uit de gehele regio, sommige zelfs uit de andere kant van het land.

Cayton zuchtte. “Brook…”

“Je moet er af en toe eens uit, James.”

Ella fronste toen ze Brook zijn voornaam hoorde gebruiken. Toegegeven, Brook deed dat vaker dan anderen, maar Ella had het haar nog nooit horen doen als ze het over deze neef van Stafford had, om wie ze niet veel gaf. Ze moest er een motief voor hebben, net zo heimelijk als dat van Ella.

Nu probeerde de hertogin het met een overtuigende glimlach. “Neem Addie met je mee en blijf hier slapen. Dan kan ze met Abingdon spelen. Je weet hoe dol ze op elkaar zijn.”

“Maar…”

“Je hebt al tien jaar geen Cotswolds Bal gemist – de mensen uit de buurt moet je zien. Ze missen Adelaide allemaal. Ze moeten je over haar horen praten. Over Addie.”

Zijn schouders spanden zich meer aan bij elk woord dat ze zei. “Ben je het nooit zat om me zo te koeioneren?”

Voor Ella zag Brooks grijns er ietwat geforceerd uit. “Jamais. En jouw enige reactie is dat je toegeeft. Ik blijf volhouden.”

Terwijl hij iets mompelde over de waarschijnlijkheid om vanuit zijn eigen huis te worden meegesleept, knikte Cayton kort en liep weg.

Ella keek hem samen met Brook na totdat hij om de hoek was verdwenen. Ze kon een goedkeurend hmm niet weerstaan. “Ik denk dat ik alleen een keer een glimp van hem aan de andere kant van de tuin heb opgevangen op het feest van je vader, voordat hij wegging.” Ze had haar ouders een week lang gesmeekt of ze er met Brice naartoe mocht, maar het feest werd beëindigd op de dag van hun aankomst vanwege de dood van Caytons en Staffords grootvader. “Ik wist niet dat hij zo’n knappe man was.”

Brook hield haar hoofd schuin, maar haar gezicht bleef stoïcijns. “Ik geef toe dat hij wel een beetje op mijn man lijkt.” Met een opschepperige zucht stak ze haar arm door die van Ella en leidde haar naar de trap aan de andere kant van de gang. “Je bent de zus van een hertog, Ella, en beeldschoon. Je kunt elke man krijgen die je wilt. Maar verspil geen energie aan hem, dat smeek ik je. Ik denk niet dat ik het aankan om nogmaals te moeten zien hoe hij het hart van een van mijn beste vriendinnen breekt zonder dat ik drastische maatregelen genomen heb, en ik zou niet willen dat die arme kleine Addie wees wordt.”

En dan beschuldigde Brice Ella ervan dat ze dramatisch was. “Lady Melissa, bedoel je toch?”

“Oui. Hij had al bijna een jaar een relatie met haar en liet haar tegen haar moeder liegen om hem in Eden Dale te ontmoeten toen hij ons op Whitby Park bezocht. Hij deed haar allerlei beloften, verklaarde haar de liefde en toen…” Ze knipte met haar vingers en een spiertje in haar kaak pulseerde totdat ze haar kaken zo hard op elkaar klemde. “…toen trouwde hij zomaar met een ander. Zonder dat hij zelfs maar het fatsoen had om het Melissa te vertellen voordat het in de kranten werd aangekondigd. Zonder dat hij het fatsoen had om haar sindsdien nog onder ogen te komen, al beweert hij te zijn veranderd. Maar goed.” Ze stak haar kin in de lucht en keek Ella met een zelfvoldane blik aan. “Daar komt binnenkort een einde aan.”

Ella’s hart begon gealarmeerd te bonzen. Ze trok aan Brooks arm om haar tot stilstand te brengen, onder aan de trap die naar het gastenverblijf leidde waar haar rijkleding lag. “Wat ben je van plan?”

Als Brook op deze manier grinnikte, kwamen daar altijd problemen van. “Heb ik al gezegd dat mijn nicht morgen bij ons komt? Ik vergeet het steeds maar te vertellen, geloof ik…”

“Brook.” Ella’s toon klonk berispend – en enigszins verafschuwd. Ze boog zich naar Brook toe zodat ze niet door eventueel passerende bedienden konden worden afgeluisterd. “Heb je dan geen greintje medelijden in je? Je stuurt je nicht op hem af, zonder ook maar enige waarschuwing? Ben je gek geworden? Ze is doodeng.”

Brook – met wie Melissa in vergelijking niet meer dan een mak lammetje was – lachte alleen maar. “Dat is precies hetzelfde als wat je broer zei toen ze hem dwong haar mee naar Hyde Park te nemen op de dag dat ze ontdekte dat Cayton verloofd was.”

Hoewel Cayton inmiddels waarschijnlijk al bijna halverwege de torentrap was, wierp Ella toch een blik over haar schouder. “Hij heeft er waarschijnlijk een goede reden voor dat hij haar niet onder ogen wil komen – nu, bedoel ik. Niet dat er een excuus is voor de manier waarop hij haar behandeld heeft.”

“Ella, ik weet dat je altijd het beste in iedereen wil zien, maar geloof me – het is hoog tijd dat de lucht tussen die twee wordt geklaard. Ze zijn waarschijnlijk voor het einde van de avond nog verloofd, of gaan als vrienden uit elkaar. Hoe dan ook, het is altijd een verbetering ten opzichte van de huidige situatie.”

Verloofd tegen het einde van de week – was dat waar Brooks nicht echt op zou hopen? Toen ze terugdacht aan die diepgroene ogen en de manier waarop zijn haar zo perfect over zijn voorhoofd viel, moest Ella denken van wel. Ze wist dat lady Melissa Harrington in de afgelopen twee seizoenen elk huwelijksaanzoek had afgewimpeld – en dit moest daar de reden van zijn. Omdat ze nog steeds van Cayton hield. En nu zijn vrouw was overleden…

O, verdraaid. Even had ze gedacht…

Brook en Justin hadden elkaar gevonden terwijl ze zich met de Vuurogen bezighielden. Brice en Rowena ook. Een seconde, toen zijn handen rond haar middel lagen, had ze datzelfde voor zichzelf voor ogen gehad. Liefde en avontuur, hand in hand.

Maar nee. Zo werkte het in het leven niet. En je kon al helemaal niet afgaan op eerste indrukken. De pijn stak opnieuw de kop op, maar Ella schudde het van zich af. Zelfs op langdurige indrukken kon je niet afgaan. Als ze het karakter van haar beste vriendin al niet had kunnen inschatten, kon ze er al helemaal niet van uitgaan dat ze meer dan een aantrekkelijk uiterlijk zag in een man die ze nauwelijks meer dan een oogwenk had gezien.

Ze kon zich maar beter op de diamanten richten.

2

James Azerly, graaf van Cayton, bleef staan toen hij bij het raam boven aan de torentrap was gekomen. Hij stopte hier altijd even, al sinds hij oud genoeg was om op zijn tenen door de glaspanelen naar buiten te kunnen kijken. Vanaf hier waren kilometers van de glooiende Cotswolds te zien. De weilanden van de Staffords, waarop paarden stonden te grazen, golfden. En daarachter was het dichtstbijzijnde dorp zichtbaar, gevuld met stenen huisjes met strodaken.

Het zag eruit als een sprookjeswereld. Het had er voor hem altijd als een sprookjeswereld uitgezien en hij dacht niet dat dat binnenkort zou gaan veranderen. Gloucestershire was altijd al de plaats geweest waar hij zich het meest thuis voelde, ondanks het feit dat zijn eigen huis in Yorkshire stond. Dit uitzicht, op deze plek, was de eerste schets waar hij ooit echt trots op was geweest. Hij moest die tekening nog ergens hebben bewaard.

Maar nee, hij wilde niet aan zijn tekeningen denken. Niet nu. Niet als hij daarbij een stortvloed van onvertogen woorden wilde uitspugen. Hij mopperde: “Wat ben je toch een dwaas, James Cayton”, en hij dwong zichzelf van het raam af te wenden en door te lopen.

De deur naar de studeerkamer van zijn neef boven aan de trap stond open. Cayton nam niet de moeite aan te kloppen, maar liep gewoon naar binnen en plofte op een stoel neer, iets wat hem ongetwijfeld een berisping van zijn moeder zou hebben opgeleverd als zij hier was geweest en niet op het Europese vasteland waar zij zonder hem een geweldige tijd had.

Het was zijn eigen beslissing geweest om achter te blijven, maar op dit moment had hij er spijt van.

Hij zakte nog iets verder onderuit en legde zijn hoofd in zijn nek om naar het pleisterwerk op het plafond te kunnen kijken. “Je vrouw is een pestkop. Ik begrijp niet hoe je haar kunt tolereren, tenzij het is omdat zij jou tolereert.”

Stafford lachte schamper. “Ze pest alleen mensen van wie ze houdt – of mensen die het verdienen.” Er ritselde papier. “Kijk hier eens naar, Cay. Is dit goed opgeteld?”

Gehoorzaam ging hij rechtop zitten en nam het document aan dat zijn neef hem voorhield. Het was gevuld met rijen cijfers. Cayton had nooit meer enige tijd aan getallen besteed dan tijdens zijn lessen – maar toen Stafford hem een tijdje geleden had geholpen zijn boekhouding na te lopen, hadden ze ontdekt dat hij vrij goed in wiskunde was.

Dat bewees dat hij het beter met zijn landgoed had kunnen doen dan hij had gedaan. Dat had gekund, als hij de moeite had genomen er enige aandacht aan te besteden voordat hij daartoe werd gedwongen. Maar hij had voor mislukking gekozen, net als in zoveel andere aspecten van zijn leven.

Hij keek naar de getallen en rekende het in zijn hoofd uit. “Hij zit er twee cent naast.”

“Nou, dan moet ik hem natuurlijk ontslaan.” Dat zou hun grootvader misschien inderdaad hebben gedaan. Stafford bewaarde zijn toorn echter voor degenen die het het meest verdienden.

Een situatie waar Cayton een keer of twee in had gezeten. Hij gaf het document terug en streek met een hand over zijn gezicht. “Waarom is ze zo vastbesloten om me vrijdag op dat verdraaide bal te krijgen? En begin er niet over dat ik er nog nooit eentje heb gemist. Ik ben zelfs gastheer in jouw plaats geweest toen jullie twee jaar geleden op reis waren, vergeet dat niet. Ik weet alles over de lange geschiedenis van het befaamde openbare bal van de hertog van Stafford. Maar dat betekent niet dat iemand me hier dit jaar verwacht. Dus waarom blijft je vrouw dan volhouden dat ik moet komen?”

“Denk je dat ik het mysterie van Brooks gedachtegang begrijp?”

Cayton staarde hem alleen maar aan. Knipperde. Hoewel zijn neef niet het fatsoen had om op te kijken om zijn diepe frons te zien. “Je hebt zelf gezegd van wel, mijn liefste neef.”

“Zoiets dergelijks zou ik nooit durven te beweren.” Hij krabbelde iets op een ander papier dat voor hem lag en keek toen op. “Doe nu maar gewoon wat ze van je wil, Cayton. En wees er blij om dat ze zich zorgen om je maakt en niet meer alleen maar op je moppert, zoals ze zo lang heeft gedaan.”

Hij was al niet van plan geweest om naar een bal te komen, en al helemaal niet na zijn aanvaring met lady Ella beneden. Zij zou er zeker bij zijn en daardoor had hij er al helemaal geen zin meer in. Niet dat hij iets tegen haar had, natuurlijk. Het was gewoon…

Het was gewoon dat haar haar veel meer dieprood was dan hij zich herinnerde.

Dat de vorm van haar schouders hem deed verlangen naar zijn schetspotlood.

Dat er een licht in haar ogen danste dat hij zich moest hebben verbeeld.

Hij kneep in de brug van zijn neus en probeerde haar uit zijn hoofd te zetten. Wanneer had hij haar ooit eerder gezien? Hij kon zich alleen haar gezicht herinneren, niet de rest. En dat was verontrustend.

Hij kwam overeind en liep naar het raam dat het beste uitzicht op het Forest of Dean bood. Wat een eindeloze zee van groen en bruin. Hij kon een heel palet vullen met verschillende tinten en nog steeds niet genoeg hebben om er recht aan te doen. “Je had niet verteld dat Brook gasten verwachtte.”

Toen er kabaal vanaf het bureau klonk, draaide Cayton zich met een ruk om – al wist hij niet of hij moest lachen of fronsen toen hij zag dat Stafford een bak met pennen had omgestoten. Zijn neef was gewoonlijk niet zo onhandig.

Evenmin zette hij vaak grote ogen op, zoals nu. “Heeft ze je dat verteld?”

Argwaan stak de kop op. Ze probeerden hem toch niet aan iemand te koppelen, hè? Hij kon het zich niet voorstellen. Brook vond hem niet aardig genoeg om hem aan een van haar vriendinnen te koppelen. Maar waarom reageerde Stafford zo? “Ik kwam haar zojuist beneden tegen.”

Staffords gezicht had weer een neutrale uitdrukking gekregen. “O, lady Ella.”

Een nieuwe golf van argwaan. “Natuurlijk lady Ella. Wie dacht je dan dat ik bedoelde?”

“Niemand.” Stafford begon de pennen op te ruimen.

Alsof Cayton hem niet beter kende dan dat. Hij liep naar het bureau en boog zich naar voren. “Stafford. Wie komt er nog meer?”

Zijn neef zuchtte. “Ze heeft Regan en Thate uitgenodigd om binnenkort bij ons op bezoek te komen.”

“O.” Cayton rechtte zijn rug. Hij kon zich al indenken waarom ze hem dat niet wilden vertellen. Hij en Thate hadden het nooit goed met elkaar kunnen vinden – vooral niet nadat Thate met Melissa’s zus was getrouwd en Cayton zich met Adelaide had verloofd. “Wanneer?”

Hij zou naar Yorkshire vluchten voordat ze hier aankwamen. Regan en Thate brachten te veel herinneringen aan Melissa met zich mee – oude dromen, oud zeer. Te veel uren had hij zich afgevraagd hoe ze ooit had kunnen houden van de man die hij was geweest, zeker nu Cayton die man zo haatte. Teveel uren had hij niets bereikt als hij zijn kwast naar het canvas bracht, omdat hij er voortdurend aan werd herinnerd dat hij nooit eerlijk was geweest over wie hij was. En hoe kon hij een leven met een vrouw opbouwen als hij bang was om haar zijn ware ik te tonen?

Hij was altijd al een dwaas geweest.

“Dat duurt nog wel een tijdje. Na het seizoen.” Nu alle pennen weer op hun plaats stonden, keek Stafford naar hem op met die milde, maar halsstarrige blik die betekende dat hij op het punt stond een toespraak te houden over iets waarvan hij dacht dat het voor Caytons eigen bestwil was. “Je hoeft niet te vluchten, alleen maar omdat Brooks familie komt. Dat weet je toch zeker wel. Iets over ouwe koeien en een sloot en zo.”

Een sloot met water waardoor hij het liefst zou worden meegevoerd en verdrinken. “Noem me een lafaard als je wilt, neef. Maar ik kan hen niet onder ogen komen. Nog niet.” Niet zo lang alleen al de gedachte aan die familie het schuldgevoel opnieuw deed oplaaien – en hem een ander verleden deed wensen, dat niet werd overschaduwd door verkeerde beslissingen en berouw.

Stafford stond op. “Het zijn haar nichten. Jij bent mijn neef. Er moet ooit vrede worden gesloten. Cay, dit is belachelijk.”

“Dat kun jij gemakkelijk zeggen.” Hij draaide zich om en liep naar de deur. “Ik kan maar beter terug naar huis gaan voordat Addie wakker wordt.”

“Cayton, je bent veranderd. Laat hen dat zien.”

De woorden brachten hem tot stilstand vlak voordat hij de deur had bereikt, maar namen het schuldgevoel niet weg. Zijn vingers groeven zich in zijn handpalm. “Je begrijpt het niet, Stafford. Jij hebt nog nooit iemand zo gekwetst als ik.”

“Weet je dat wel zo zeker?”

Cayton draaide zich met een ruk om en keek hem aan. “Het telt niet als je uiteindelijk trouwt met de vrouw die je hebt gekwetst.”

“Daar is zij het misschien niet mee eens.”

Ruziën met Stafford was altijd zo onbevredigend. Maar op de een of andere manier kon hij de verleiding nooit weerstaan. “Jij en Brook hadden alleen een meningsverschil. Ik heb Melissa’s hart opzettelijk gebroken. Ik heb voor eigen gewin gekozen en haar belang daar ondergeschikt aan geacht. Ik heb voor stilte gekozen, terwijl ik je vrouw veel pijn en verdriet had kunnen besparen als ik mijn zorgen over Pratt gewoon had geuit.”

Daar was het, die blik die aangaf dat hij een gevoelige snaar had geraakt. Al had hij er geen flauw idee van waarom hij dat had gewild. Waarom kon hij dingen nooit laten rusten? Waarom kon hij de vergeving van Stafford en Brook niet gewoon accepteren nadat hij hun zes maanden geleden had bekend dat hij iets had gehoord over Pratts plannen om Brook te kidnappen, maar niets had gezegd?

Misschien omdat hij gewoonweg niet kon geloven dat ze het meenden. Niet zolang de hertogin nog steeds naar hem keek alsof ze hem liever wilde slaan dan gedag te zeggen. En niet zolang zijn neef hem nog steeds met een blik vol pijn aankeek.

“Het heeft geen zin om hier op terug te blijven komen, Cayton. Je hebt fouten gemaakt. Je hebt ze toegegeven, je hebt er berouw over getoond en je hebt de genade aanvaard die de Heer je biedt. Het is tijd om jezelf te vergeven.”

Iets waarvan hij niet wist hoe hij dat moest doen. “Eigenlijk ben ik daarvoor gekomen.” Hoewel hij al bij de deur stond, klaar om de trap af te rennen als zijn neef dat idee belachelijk vond. “Ik dacht dat… Ik was blij met ons gesprek laatst – toen we het over dat hoofdstuk in Efeziërs 1 hadden. Ik dacht dat we dat misschien … vaker zouden kunnen doen?”

Stafford stond op. De schaduw verdween van zijn gezicht en zijn ogen lichtten op. “Dat wilde ik al aanbieden – ik wist alleen niet of je daar behoefte aan had. We zouden hier ‘s morgens kunnen afspreken. Je kunt Addie meenemen. Dan kan ze samen met Bing in de kinderkamer spelen.”

Een deel van de spanning in Caytons schouders ebde weg en hij knikte. “Dat lijkt me fijn. Vanaf morgen?”

Zijn neef glimlachte. “Vanaf morgen. Dit is een goede stap, Cay.”

Dat hoopte hij maar – hij was wel toe aan een goede stap. Na een knikje en een groetend handgebaar draaide hij zich om en liep de trap af, terwijl hij bij elke voetstap in stilte een gebed uitsprak.

Gebeden die ditmaal positief werden beantwoord toen hij buiten wist te komen zonder de hertogin en haar gast opnieuw tegen het lijf te lopen. Al voorkwam dat niet dat het gezicht van lady Ella voor zijn geestesoog opdoemde.

Gewoon waardering voor haar schoonheid en gevoel voor humor – dat was alles. Voor de manier waarop het licht haar haar in vuur en vlam zette. De vorm van haar schouders.

Het had helemaal niets te maken met de brok die hij in zijn keel had gekregen toen hij op haar neerkeek en besefte … tja, dat ze echt was.

Troubadour snoof begroetend toen hij in de buurt kwam. Hij ging in het zadel zitten nadat hij zijn paard plichtsgetrouw op de hals had geklopt. “Laten we naar huis gaan, jongen.”

Het voelde nog steeds vreemd om de vertrouwde stenen van Ralin Castle achter zich te laten en terug te keren naar het naburige huis dat hij zo kort met Adelaide had gedeeld. Voor hem was het kasteel van de hertog meer thuis dan zijn huis in Yorkshire. Na de dood van zijn vader, toen hij nog klein was, hadden hij en zijn moeder het grootste deel van het jaar hier op Ralin doorgebracht, bij zijn grootvader. Als kleine jongen had hij de eenden in de vijver geterroriseerd. Geleerd hoe hij een paard in de kraal in het westen kon laten steigeren. Hij had zijn eerste kus van de dochter van de stalmeester gekregen – en zijn eerste tik vanwege zijn veertienjarige bravoure.

Hij stuurde troubadour over de oprijlaan en keek niet meer om naar de geliefde torens en stenen muren. Pas op achtjarige leeftijd had hij zich gerealiseerd dat hij, hoewel hij de oudste was, zijn neef het hertogdom zou erven, niet hij. Dat Ralin Castle nooit van hem zou zijn, omdat hij het nageslacht van de dochter van de hertog was in plaats van een van zijn zoons.

Als hij eerlijk was – iets wat hij tegenwoordig probeerde te zijn – dan moest hij toegeven dat het hem als kind behoorlijk jaloers had gemaakt. Dat was misschien wel de reden dat hij en Stafford het als jonge mannen nooit goed met elkaar hadden kunnen vinden.

Maar met de dood van grootvader was hij gedwongen dat alles terzijde te zetten. In te zien in wat voor puinhoop het landgoed zich bevond, hoeveel werk zijn neef erin had gestoken om alles weer op orde te krijgen. Het was maar goed dat Stafford er de leiding over had gehad en niet Cayton. Hij had zijn eigen, veel kleinere landgoed al slecht genoeg beheerd.

Het kostte hem slechts enkele minuten om de rit naar zijn pittoreske landhuis af te leggen, dat aan de rand van de bossen was gebouwd, net buiten het dorp. Als kind had hij Anlic Manor nauwelijks meer dan een vluchtige blik waardig gegund. Hoewel het honingkleurige stenen huis al net zo oud als Ralin Castle was, had de familie Rosten het pas een generatie geleden gekocht van de winst die ze met het molenwerk hadden gemaakt.

Ook de molens waren nu van hem, evenals het zes hectare grote landgoed waar Adelaide zo van had gehouden. En waarvan hij wist dat Addie er later net zo dol op zou zijn. Net als haar moeder zou ze later haar tenen in de kleine visvijver steken en aan haar kindermeisje ontsnappen om rond te rennen in het hoge gras rondom het kleine meer. Het was niet zo groot als Azerly Hall, hun huis in Yorkshire, maar de ligging was beter. Warmer. En als hij hier was, herinnerde hij zich Adelaide zoals ze dat zou hebben gewild – glimlachend, gelukkig. Op Azerly had ze zich nooit zo gevoeld.

“Alweer terug, milord?”

Hij glimlachte naar de stalknecht die kwam aanlopen om zijn paard over te nemen. “Ik moet terug zijn voordat de lady wakker wordt. Dat weet je, Gregory.”

De stalknecht, met zijn grijze haar en diepe rimpels, werkte al veertig jaar op Anlic. Hij grinnikte. “De ramen van de kinderkamer staan open, maar we hebben geen kik van de jongedame gehoord. Je hebt nog genoeg tijd, denk ik.”

Dat was iets waar hij niet over klaagde. De dagen waren altijd aangenamer als Addie goed had geslapen. “Ik vind wel een manier om die tijd te vullen.” Nadat hij was afgestegen, overhandigde hij de man de teugels.

Gregory knikte. “Mrs. Higgins zou je graag even willen spreken, geloof ik.”

“Ik begrijp het.” Zijn huishoudster hier sprak vaker met hem dan degene op Azerly, maar hij had wel een idee waar ze hem vandaag over wilde spreken. “Hoe is het met Felicity?”

De stalknecht schudde alleen het hoofd. Bezorgdheid verdiepte zijn rimpels. “Slecht, voor zover ik weet. Ik weet niet hoelang ze nog zal kunnen werken, milord.”

Samen met mrs. Higgins had hij de werkzaamheden van haar nichtje al meermaals verlicht, maar het was nog steeds te zwaar voor Felicity. “We zullen ervoor zorgen dat het haar aan niets ontbreekt, Gregory. Zelfs als ze niet langer voor me kan werken.”

“Zou geen liefdadigheid accepteren – dat weet u. Ze zal werken voor de kost, of weggaan.”

Maar ze kon niet weggaan – dat zeiden de ogen van de man toen zijn woorden stopten. Ze had geen andere familie meer, geen huis om naar terug te keren. En als de baby die ze droeg haar hier alle energie al ontnam, zou dat in een andere positie des te meer gebeuren.

Hij knikte en draaide zich om naar het huis. “We vinden wel iets wat ze aankan.”

Mrs. Higgins had dat laatste blijkbaar gehoord, want de oude huishoudster stond hem al zuchtend in de deuropening op te wachten. “Ik weet niet wat ik haar anders kan laten doen, milord. Ze heeft de lichtste taken al. En toen u ermee instemde haar hier te laten blijven, heb ik u gezworen haar niet voor te trekken, ook al is ze mijn nichtje. Maar…”

“Sst, mrs. Higgins.” Hij glimlachte en gebaarde dat ze hem voor moest gaan naar binnen. “En ik heb u verzekerd dat u haar in deze situatie best mag voortrekken. Felicity was Adelaides beste vriendin.”

Ze waren jeugdvriendinnen geweest en tijdens Adelaides ziekte was het nichtje van de huishoudster om die reden in huis genomen. In de gegoede kringen had ze nooit vrienden gemaakt. Felicity was haar kamermeisje geworden zodra ze daar oud genoeg voor was geweest. In feite was de degradatie tot een gewone dienstmeid na de dood van Adelaide een belediging, maar ze had erop gestaan voor de kost te werken. “Mijn vrouw heeft me laten beloven voor haar te zorgen en dat zal ik ook blijven doen. Ze zal hier altijd een thuis hebben. Altijd.” Zelfs nadat een of ander minkukel precies lang genoeg met haar was getrouwd om haar zwanger te maken en toen de benen had genomen. Dat was nauwelijks haar schuld te noemen.

Mrs. Higgins legde een hand op haar voorhoofd. “Misschien kan ik haar het zilver wel weer laten poetsen.”

Hij glimlachte en gaf haar een schouderklopje – iets wat zijn huishoudster in Yorkshire nooit zou hebben getolereerd. Maar dit was een andere plaats. En de Rostens hadden nooit de formaliteiten gehandhaafd zoals zijn ouders hadden gedaan.

“Ziet u wel, mrs. Higgins, ik wist dat u wel iets zou kunnen bedenken. En als het zilver is gepoetst, denk ik dat we het werk van wijlen heer Rosten om de boeken in zijn bibliotheek te catalogiseren wel weer kunnen oppakken. Misschien zou zij dat kunnen doen … als Ronald de boeken voor haar pakt en terugzet terwijl zij aan tafel zit?”

De vrouw klaarde op. “O, dat zou ze leuk vinden. Dank u, milord.”

“Natuurlijk.” Tevreden dat een dergelijke taak de jonge Felicity bezig zou houden tot lang na de geboorte van de baby, knikte hij ten afscheid en glipte de achterste trap op. Een blik in de kinderkamer maakte duidelijk dat Addie nog steeds vredig lag te slapen terwijl haar kindermeisje met breiwerk in haar hand naast het bedje zat. Hij vervolgde zijn weg naar de zolder met de grote ramen en het schuine balkenplafond.

Zodra Adelaide hem deze kamer had laten zien, wist hij dat hij hem moest vullen met kleur, papier en canvas. Het formaat ervan was perfect, de lichtval ideaal. Hier had hij zijn eenvoudige, grote bureau neergezet waaraan hij schetste. Zijn ezel stond altijd bij het raam, waar het ochtendlicht precies op het canvas viel. De geur van olie hing altijd in de lucht, samen met de scherpe geur van terpentine.

Zo moet de hemel ruiken.

Hij propte zijn rijhandschoenen in zijn zak, maar besloot dat omkleden wel kon wachten. Er riep een andere taak, te hard om te worden genegeerd. Hij liep rechtstreeks naar de kast onder het schuine dak en trok de bovenste lade open. Daar haalde hij een schetsboek uit vandaan waar hij na de dood van Adelaide vorig jaar aan was begonnen, toen zijn leven zo hopeloos had geleken. Toen de wereld had gevoeld alsof die hem overweldigde.

Stafford had gezegd dat hij moest bidden. Dat hij God moest vragen om zichzelf te openbaren.

Hij had dus gebeden. Hij had gebeden dat God dat zou doen en dat Hij hem op zekere dag een sprankje licht zou laten zien waar hij zich aan kon vastklampen. Dat Hij zou bewijzen dat er nog hoop in de wereld was.

Hij had talloze dingen getekend. Bloementuinen in het voorjaar, de zon die door de wolken heen brak. Vrolijke kinderen, bejaarde vrouwen met gerimpelde gezichten. Hij had gezocht naar gelach. Een glimlach.

Hij bladerde door die eerste tekeningen heen, totdat hij halverwege het boek recht in het gezicht van lady Ella Myerston keek. Hij had niet geweten wie hij tekende – hij had haar gewoon als een ideaal gezien, zoals zoveel andere figuren die hij vanuit zijn verbeelding had getekend. Maar hier was ze dan. Die gracieuze vorm van haar schouders. De ogen straalden van hoop, met een licht dat hij was kwijtgeraakt.

Hij had meerdere tekeningen van haar gemaakt, zoals hij altijd deed – vanuit verschillende hoeken, met verschillende uitdrukkingen op haar gezicht. Het waren echter allemaal variaties op een glimlach, een grijns. Ze was altijd blij. Aan het lachen.

Net zoals toen ze uit de bibliotheek vandaan kwam rennen, recht in zijn armen.

Hij schoof het boek aan de kant en reikte opnieuw in de la naar het dikkere papier dat hij voor zijn pasteltekeningen had gebruikt. In een daarvan had hij geprobeerd haar in kleur te vatten.

Maar zijn verbeeldingskracht had hem in de steek gelaten, zo leek het. Haar haar had een veel diepere kleur rood dan hij zich had voorgesteld. Hij had een oranjetint gebruikt, maar dat klopte helemaal niet.

Hij haalde de doos met pastelkrijt tevoorschijn, pakte het rood en ging aan het werk. Met zorg corrigeerde hij zijn eerdere werk, totdat zijn denkbeeldige Lachende Lady een betere afspiegeling van lady Ella vormde.

Het was vreemd, maar hoe beter de gelijkenis werd, hoe levendiger haar glimlach leek te zijn.

Hij had net een nieuw canvas tevoorschijn gehaald en de eerste potloodstreek erop gezet toen hij door gehuil van beneden werd opgeschrikt. Nadat hij met een doek de kleur van zijn vingers had geveegd, liet hij het canvas in de steek en ging naar beneden. Zelfs het idee van een nieuw schilderij viel in het niet bij zijn verlangen om degene te zijn die zijn dochter uit haar wieg haalde als ze wakker werd.

Tabby zat nog steeds met haar breiwerk op schoot, al leek ze dat net neer te willen leggen. “Ik dacht al dat u wel naar beneden zou komen, milord. Zal ik haar lunch laten klaarmaken terwijl u haar vasthoudt?” Op Azerly Hall zouden er dienstmeisjes zijn om een dergelijke taak voor haar te verrichten. Hier op Anlic werkte maar een beperkte staf.

“Ja, doe dat maar.” Een ogenblik stond hij alleen maar te staren naar het kleine meisje dat naar hem opkeek, haar mollige armpjes uitstrekte en grijnsde. Hij smolt als hij die grijns zag. Hij glimlachte terug en reikte in de wieg. “Ben je klaar om op te staan, schattebout?”

Ze antwoordde met het enige woord dat ze tot dusverre kon zeggen. “Da! Dadada.”

Dat zei genoeg. Hij tilde haar op, drukte haar tegen zich aan en snoof de geur van talkpoeder en lavendel diep op, terwijl zij haar ogen weer dichtdeed. De slaperigheid zou niet lang meer duren, wist hij, maar voor nu genoot hij ervan. Straks zou ze door de kamer willen kruipen en zichzelf overal aan optrekken.

Hij ging zitten op de stoel waaruit Tabby was opgestaan, met zijn dochter dicht tegen zich aan, en deed ook zijn ogen dicht. Toen hij had gebeden om bewijs dat er nog hoop was, had God zijn ogen hiervoor geopend. Voor deze momenten die zo belangrijk waren.

Kon de rest van de wereld hem maar vergeten en hem hiervan laten genieten. Maar de brief in zijn zak vormde het bewijs dat het niet mogelijk was.

Hij had hem aan Stafford moeten laten zien terwijl hij daar was, maar… daar zou morgen vroeg genoeg voor zijn.

3

Parijs, Frankrijk

Kira Belova legde haar hand in de holte van Andreis elleboog, zette haar meest charmante glimlach op en bad dat haar knie het niet zou begeven. “Oui, Andrei. Je weet dat ik dat fijn zou vinden.”

Haar beschermheer glimlachte en gaf een klopje op haar hand. “Dat wist ik wel, mon amour. Kom. Ik heb een auto voor ons laten komen. Je houdt toch van auto’s, n’est pas?”

Ze had er een bloedhekel aan – die afschuwelijke vibraties van de motor, de manier waarop ze over elke kei in Parijs hobbelden – maar hij hield ervan, dus had ze gedaan alsof ze het heerlijk vond toen hij haar vorige week voor een ritje had meegenomen. “Natuurlijk, moy durugoy.” Het Russisch rolde van haar tong, iets waar ze de laatste tijd maar zelden de kans voor had gehad.

Ze miste Sergei, die haar bevelen toesnauwde in een mengeling van Frans en Russisch. Ze miste de andere ballerina’s die mopperden en scholden terwijl ze hun lichamen zo ver mogelijk strekten. Ze miste het gevoel van een koude barre onder haar vingertoppen, de spanning van spieren. Het applaus als ze haar armen, benen en rug tot poëzie en muziek vervormde voor de menigte adorerende theaterbezoekers die opgetogen waren over alles wat Russisch was.

Haar knie deed zeer en herinnerde haar eraan te blijven glimlachen. “Waar gaan we vandaag naartoe?”

Andrei had zijn blik gericht op het gestroomlijnde metalen ding dat hij had gehuurd – ditmaal glimmend groen, terwijl de vorige zwart was geweest. Hij probeerde nog steeds te bepalen welk model hij moest kopen, had hij gezegd, dus testte hij er een paar.

Ze zou nooit durven zeggen dat ze haar allemaal deden terugverlangen naar de koppige ezel van haar baboesjka. Als ze ooit zoiets zei, zou Andrei haar als een pluisje van zich afschudden, en wat moest er dan van haar worden?

Ze had haar familie jarenlang gesmeekt om haar naar Sint Petersburg te laten gaan voor een opleiding aan de Keizerlijke Balletschool. Ze had tal van mensen om gunsten gevraagd om een audiëntie te krijgen voor Sergei Diaghilev nadat zijn Russisch Ballet met zoveel gejuich was ontvangen. Ze had alles opgegeven – alles – om naar Parijs te kunnen verhuizen en daar te dansen. Ze zou niet teruggaan. Haar knie zou weer genezen, Sergei zou haar terugnemen en hoewel ze misschien niet onmiddellijk de rol van prima ballerina weer kon opnemen, zou ze die opnieuw verdienen. Dat moest wel.

“La Musée National des arts asiatiques Guimet.” Andrei hielp haar met instappen en sloot het portier achter haar. Deze auto had een dak en hij bleef even staan om, op de manier die ze zo haatte, naar haar te staren, omlijst door metaal.

Gewoon een extra standbeeld voor in zijn hal. Een extra schilderij voor aan zijn muur. Dat was hoe ze zich voelde wanneer hij op deze manier naar haar keek – een kunststuk uit zijn collectie, gekocht en betaald omdat zij de mooiste danseres van het Ballet was. Dat was ook de reden dat hij haar in heel Parijs meesleepte naar hulde in het mooiste zijde dat maar te koop was – alleen om al zijn vrienden en vijanden te laten zien dat hij het beste kon krijgen.

Hij leunde naar binnen, drukte een kus op haar lippen, en liep toen neuriënd om de stilstaande auto heen.

Zij maakte van de gelegenheid gebruik om diep adem te halen en de zwartgallige gedachten van zich af te zetten. Om over haar knie te kunnen wrijven terwijl hij het niet merkte. Ze moest deze verschrikkelijke gedachten verbannen. Ze had er hard voor gewerkt om zijn aandacht te krijgen – hij, de rijkste Rus van heel Europa, de man om wie elke ballerina, actrice en zangeres had gestreden. Ze had geflirt, geglimlacht en verlegenheid geveinsd, ze had een jaar lang aangetrokken en afgestoten. En o, de overwinning toen hij haar eindelijk het aanbod deed waar alle anderen haar om beneden.

Een eigen huis, vol bedienden. Daar kon ze de ramen open doen en de geur van vers stokbrood opsnuiven. Ze kon een belletje rinkelen en haar café au lait naar haar slaapkamer laten brengen. Ze had een garderobe besteld die een prinses waardig was en haar haar werd met regelmaat onder handen genomen door een professionele coiffeuse. Hij nam haar mee naar de beste restaurants, overlaadde haar met sieraden en stelde haar voor aan hoogwaardigheidsbekleders, leden van koningshuizen en andere rijke koopmannen – en het enige wat zij daarvoor moest doen was hem tevreden houden.

Ze probeerde er niet aan te denken wat Baboesjka ervan zou zeggen. Aan de trieste blik in haar ogen als ze zou weten dat Kira vrijwillig had gekozen voor datgene waar zij haar hele leven aan had geprobeerd te ontsnappen.

Nadat hij achter het stuur had plaatsgenomen, glimlachte Andrei zijn witte tanden naar haar bloot. Hij was een aantrekkelijke man, ook al was hij vijftien jaar ouder dan zij. Vriendelijk, meestal. Vrijgevig, als het hem uitkwam. En hoewel hij zijn vorige minnares zo berooid had achtergelaten dat niemand meer met haar durfde te praten, zou Kira er wel voor zorgen dat het haar niet gebeurde. Ze zou ervoor zorgen dat, als hun wegen zich scheidden, het op een vriendschappelijke manier gebeurde. Zodat ze alleen maar een prins of hertog om haar vinger hoefde te winden om de leefstijl te houden waar ze zo van hield. Om niet in de goot te belanden, blut en met een geschonden reputatie – de prijs die je moest betalen als je Andrei Varennikov verraadde.

Nee, Kira was niet zo dom dat ze hem zou verraden. “Ik denk niet dat ik ooit eerder in dit museum ben geweest. Gezien de naam neem ik aan dat het zich specialiseert in Aziatische voorwerpen?”

Er was niets waar Andrei liever over sprak dan kunst, antiek, de mooie dingen waarmee hij zichzelf omringde. “Oui. Ze hebben momenteel een tentoonstelling over Tibet.”

Tibet. Kira zocht de wereldkaart in haar hoofd af en probeerde de naam te plaatsen. Voor Andrei was haar geografische kennis slecht geweest. Maar ze had al snel ontdekt dat als ze zijn aandacht wilde, ze in staat moest zijn een intelligent gesprek te voeren. Ze glimlachte en schoof dichter naar hem toe. “Ik heb gelezen dat de kloosters in de bergen adembenemend zijn.”

“Hm. Ze staan niet in verhouding tot onze Optina, maar ze zijn inderdaad mooi. Ik heb de tentoonstelling vorige week met Jacques Bacot gezien, die alles heeft verzameld, en het was intrigerend. Maar daar gaan we vandaag niet naar kijken, ma Belle.”

“Non?”

“Nee. Monsieur Guimet probeert me een aantal van de stukken in zijn magazijn te verkopen.”

Ze maakte een geïmponeerd geluid, omdat ze wist hoeveel hij ervan hield te mogen zien wat het gewone publiek niet te zien kreeg. Vorige maand, voor haar blessure, had hij haar nog uren lang meegesleept door de kelder van het Louvre.

Hopelijk was het magazijn van Guimet kleiner, want haar knie zou het nu niet meer zo lang volhouden. Anders zou ze gedwongen zijn te vragen of ze ergens kon gaan zitten, wat Andrei aan haar lichamelijke conditie zou herinneren. Dan zou hij haar vragen hoe lang het nog duurde voordat ze weer bij het Ballet kon dansen … en dat was iets waar ze niet over wilde praten. Hij wilde haar in zijn buurt hebben omdat ze beroemd was, omdat haar beschermheer zijn vrienden graag jaloers maakte.

Maar het publiek had alleen een kortetermijngeheugen. Nog een maand of twee, dan zou niemand zich Kira Belova meer herinneren. Dat ze verder kon springen dan de andere meisjes, dat ze een pose kon aannemen zonder dat haar spieren trilden, dat ze het publiek kon laten huilen door haar perfect beheerste bewegingen. De posters met haar gezicht erop zouden worden weggehaald en bij het vuilnis worden gegooid.

De straten van Parijs gleden langs haar raam voorbij – alle boetieks, cafés en delicatessenwinkels die zo vertrouwd waren geworden. Ze zag hoe de caféeigenaars tafels en stoelen voor hun gebouwen neerzetten, waarna hun honden eronder gingen liggen, ongetwijfeld wachtend op gasten die hen af en toe met een diepe, Gallische lach een paar kruimels zouden toewerpen. Winkeliers veegden hun stoepen met oude takkenbezems en riepen af en toe naar kennissen, die vervolgens op hen afsnelden en hen op de wang kusten. Eerst had ze het vreemd gevonden, hoe deze bruisende stad ook onderdelen van het plattelandsleven bevatte.

Andrei ratelde over zijn comte en die hertog, de Russische prins met wie hij gisteravond had gedineerd, de reis die hij over enkele weken naar Monte Carlo zou maken. Ze gaf alle gepaste antwoorden en benadrukte hoe zij had genoten in Monaco toen het Ballet daar drie jaar geleden voor een seizoen was geweest, aan het begin van haar carrière – maar haar aandacht was gericht op de jonge moeders met hun rieten manden vol vers voedsel, de oude mannen die aan tafeltjes zaten, van hun koffie dronken en een sigaret rookten terwijl ze de krant lazen. Overal liepen mensen, jong en oud, rood met stokbroden onder hun armen.

Ten slotte reden ze Place d’léna op en parkeerden voor het museum. Boven de gebouwen zag ze hoe de Eiffeltoren zich naar de hemel uitstrekte, glanzend in het ochtendlicht. Kira wachtte tot Andrei haar hielp uitstappen en glimlachte stralend naar hem. Ze leunde net genoeg op hem terwijl ze uitstapte om hem het gevoel te geven dat ze hem nodig had, maar niet zo erg dat hij aan de pijnlijke knie werd herinnerd. Na dit uitstapje zou hij waarschijnlijk gezwollen zijn, maar met een beetje geluk zou ze tijd hebben om er ijs op te leggen voor wat hij voor de avond had gepland.

Hij leidde haar door de rijkelijk met houtsnijwerk versierde dubbele deuren en door de drukste ruimte in de galerij. Af en toe bleef hij staan als andere beschermheren hun kant op keken. Kira kende haar rol door en door. Hoe ze haar hoofd moest heffen om de diamanten te laten zien die aan haar oren bungelden, de muzikale lach die ze af en toe moest laten klinken – zachtjes – als hij iets in haar oor fluisterde.

Het leven met Andrei was net zozeer een ballet als wanneer ze op het podium danste. Dezelfde strakke choreografie, met net zoveel opsmuk.

Soms, als ze ‘s nachts in bed lag, verlangde ze naar een levendige tamboerijn en een kamer vol ritmisch geklap om op te dansen.

“Deze kant op, ma chérie.” Hij leidde haar door een gewelfde deuropening met een hand op haar rug. Het zonlicht straalde naar binnen door een smal raam in een piepkleine kamer met een bureau en planken vol met boeken en papieren. Ongetwijfeld georganiseerd – de Fransen waren altijd georganiseerd – maar met een systeem dat alleen de eigenaar van de papieren en boeken kon begrijpen. Een oudere man keek op vanaf zijn stoel achter het rommelige bureau en glimlachte.

“Monsieur Varennikov, bonjour! U bent precies op tijd. En mademoiselle Belova.” De man – Guimet zelf? – reikte naar haar hand. Toen ze haar vingers in zijn handpalm legde, boog hij zich naar voren om haar knokkels te kussen. Nu ze geïntroduceerd waren, zou het afscheid straks ongetwijfeld gepaard gaan met kussen op haar wangen. Toen hij zijn rug rechtte en haar aankeek, straalden zijn ogen. “Ik heb u gezien in L’Après-midi d’un faune. U was … betoverend.”

“Merci, monsieur. Bijzonder vriendelijk van u.” Ze probeerde er niet aan te denken wat haar vader van dat ballet zou hebben gevonden. Het had in elk geval sensatie veroorzaakt. En het had haar heel veel adorerende fans opgeleverd die de rol van Andrei graag zouden willen overnemen.

Ze trok haar hand terug en legde die naast haar andere hand op Andreis arm. Zijde en juwelen waren niet alles wat hij haar gaf – hij bood haar ook zijn bescherming tegen andere mannen die haar het hof wilden maken. Niet dat deze oudere man voor haar een dreiging vormde.

De man gebaarde in de richting van de gang. “Kom, kom. Ik zal u naar beneden brengen en u alles vertellen wat u wilt weten. Ik denk dat we een aantal stukken hebben die een uitstekende toevoeging voor uw collectie kunnen zijn, monsieur. “

Naar beneden? Met een trap? Kira bleef glimlachen, maar bereidde zich erop voor een masker te moeten opzetten. Het masker dat ze gebruikte als ze danste op tenen die bebloed en soms gebroken waren – dan moest ze toch ook de relatief geringe pijn in haar knie kunnen verhullen. Dit was niet eens te vergelijken met wat haar voeten hadden moeten doorstaan.

Maar waarom was het dan zo slopend? Ze had door de pijn heen kunnen dansen. Dat zou ze hebben gekund, als ze maar niet zo zwak was geweest.

Tussen Andrei en de leuning lukte het haar van de trap af te dalen. Ze kwamen terecht in een donkere, koele kelder. De twee mannen stonden een paar minuten met elkaar te praten, lampen werden aangedaan en er werd uitleg over verscheidene stukken gegeven. Toen vroeg Andrei of hij zelf mocht rondkijken en de oudere man stond hem dat bereidwillig toe – hij zag ongetwijfeld al franken voor zijn ogen dansen.

Andrei wachtte totdat hij weg was, boog zich over Kira hem om haar te kussen en trok haar mee naar een gedeelte waar stukken uit India waren opgeslagen. “Deze kant op, ma chérie. Ik wil je een beeld laten zien.”

Ze fronste. “Maar zei hij niet dat het voornamelijk religieuze artefacten waren? Andrei, sinds wanneer heb jij interesse in dat soort dingen? Wil je hier echt iets van kopen?”

“Misschien om hem een plezier te doen. Maar dat is niet wat ik je wilde laten zien. Deze kant op.” Hij bleef voor een plank staan, schoof een paar dozen opzij en trok uiteindelijk een stenen figuur naar voren, dat zelfs in het licht van een enkele lamp herkenbaar was. “Wat vind je ervan?”

Ze knipperde naar het dier en vroeg zich af waarom hij daar zoveel interesse in had. Het materiaal was ruw. Het was grof uitgehouwen. De pose van het beest was lomp. Aangezien zij er geen verstand van had, zette ze grote ogen op, keek hem aan en koos voor vleierij. “Ik kan je vertellen dat het een tijger is, mon amour. Maar afgezien daarvan, ben ik bang dat jij het me zult moeten uitleggen.”

In plaats van geërgerd te zijn, grinnikte hij. “Je hebt helemaal gelijk, Kira. Het is een tijger, duizenden jaren geleden uitgehouwen, waarschijnlijk Bengaals. Maar hij is zeldzaam, want hoewel de tijgergod een naam heeft – Dakshin Ray – zijn er maar zelden beelden van gemaakt, aangezien het beest zich in de jungle schuilhoudt. Het is een god die meer gevreesd dan geliefd is. Het is een god die dorpen vernietigt en daarvan geniet.”

Er ging een huivering door haar heen. Misschien zag ze dan toch hetzelfde als wat hij erin zag. “Je hebt andere beelden van tijgers – wat vind je zo bijzonder aan deze?”

“Wat hij mist, ma chérie. Wat hij mist.” Hij draaide het beeld om, zodat ze het gezicht van het dier kon zien in plaats van de zijkant. “Wat zie je niet?”

Gewoonlijk kreeg ze een knoop in haar maag met dat soort vragen of welde er een gevoel van ongeduld in haar op. Ditmaal was het antwoord echter duidelijk – het staarde haar letterlijk aan met lege oogkassen. “Hij heeft geen ogen, alleen gaten. Niet zoals de meeste standbeelden. Het lijkt wel … alsof de ogen eruit zijn gehaald. Alsof het losse stenen waren.”

“Niet gewoon stenen, Kira. Edelstenen.” Hij ging achter haar staan met zijn handen op haar heupen, liet zijn hoofd tot haar niveau zakken en bracht zijn mond naar haar oor. “Diamanten.”

“Diamanten? In zo’n eenvoudig beeld?”

“Eenvoudig, ja. Grof uitgehouwen. Maar toch straalt het een zekere oerkracht uit, n’est pas?”

Dat was waar. En de manier waarop het beeld haar met zijn missende ogen aanstaarde, was verontrustend. “Da.”

“Denk je nu eens in dat het je met rode ogen zou aanstaren.”

“Rood?” Ze draaide haar hoofd opzij, zodat ze zijn profiel kon zien. “Hoe bedoel je?”

“Rode diamanten.” Zijn duim streelde haar heupbot, al voelde het meer als een afwezig gebaar dan als iets suggestiefs, aangezien zijn volledige aandacht op het beeld gericht bleef. “De zeldzaamste edelstenen ter wereld. En het zijn er twee, een paar.”

Er ging opnieuw een huivering door haar heen – ditmaal meer vanwege de man die er zo indringend naar staarde dan het beeld zelf. “Wat is ermee gebeurd?”

“Ze zijn gestolen – niemand weet wanneer. In de loop der tijd zijn ze af en toe boven water gekomen in India, waarna ze weer verdwenen nadat erom gemoord werd. Vaak genoeg om de legende levend te houden, al heeft niemand er in de afgelopen twintig jaar meer iets over gehoord.”

Het voelde alsof haar keel werd dichtgeknepen. Als niemand meer iets gehoord had, dan zou hij haar dit verhaal niet vertellen. “Behalve … jij?”

Hij grinnikte en ging weer naast haar staan. “Je kent me veel te goed, ma chérie. Ik heb er geen geheim van gemaakt onder alle voorname juwelenhandelaars dat ik geïnteresseerd ben in elke zeldzame edelsteen die ze tegenkomen. Twee jaar geleden nam een Engelsman contact met me op. Hij zei dat hij twee rode diamanten had, een paar. Hij noemde ze de Vuurogen.”

“Vuurogen.” Misschien was het de kou hier beneden waardoor ze nu al voor de derde keer huiverde.

“Ik heb onderzoek gedaan. Zo noemden de Indiërs de edelstenen die in dit beeld hebben gezeten.” Hij tikte op de kop van de tijger en zette hem toen terug op zijn plaats. “Niet dat de man die ze beweerde te hebben iets over het beeld wist. Niet dat het iets uitmaakt – ik wil geen lelijke tijger in mijn huis hebben.”

Maar de edelstenen… De edelstenen wilde hij wel. “Heb je ze gekocht?”

“Dat heb ik aangeboden.” Hij schoof weer een doos voor Dakshin Ray en trok zijn schouders naar achteren. Hij was breed, sterk gebouwd en hoewel hij al tegen de veertig liep, nog steeds beresterk. Dat kwam, zo had ze horen fluisteren, omdat hij op het platteland was opgegroeid.

Een verleden dat hij voorgoed achter zich probeerde te laten.

Kira deed een stap naar achteren. “Heeft hij je aanbod niet geaccepteerd?”

“Jawel. Hij heeft zelfs een voorschot aangenomen – maar ze nooit geleverd.”

Er verscheen een glimlachje rond Kira’s mond. “De dwaas. Waar ligt hij begraven?”

Maar Andrei glimlachte niet terug. “In Yorkshire, Engeland, maar niet vanwege mij. Hij is vermoord voordat hij me de edelstenen kon leveren. Maar ik zal ze in handen krijgen, Kira. Daarna zal prins Vitaly mijn waarde niet langer onderschatten. Hij zal me met zijn dochter laten trouwen. Nyet, hij zal me smeken om met zijn dochter te trouwen als ik beloof de Vuurogen rond haar nek te hangen.”

Er waren veel momenten waarop ze er niet van genoot dat ze Andreis minnares was, maar dit – wanneer hij die koortsachtige glinstering in zijn ogen had als hij sprak over de prinses met wie hij wilde trouwen – haatte ze het meest. “Je hebt er vast mannen achteraan gestuurd…”

“Ze hebben niets gevonden en ik wil de weduwe van de man niet openlijk lastigvallen. Ik ben geen monster, Kira.”

“Natuurlijk niet.” Ze bleef glimlachen. Ook al kwamen alle roddels over mishandelde vrouwen en dode mannen in haar gedachten naar boven. “En nu?”

Hij draaide zich met een ruk naar haar om. Staarde naar haar zoals hij zojuist naar het beeld had gestaard – als een middel om zijn doel te bereiken. “Ze is op dit moment in Parijs. Met haar broer. Ze weten natuurlijk niet wie ik ben en al helemaal niet dat ik hier ben – alle onderhandelingen zijn door een van mijn afgevaardigden gedaan. Maar ik heb ze goed in de gaten gehouden. En nu zijn ze hier, Kira. Hier.”

Instinctief wilde ze nog een stap achteruit doen. Maar hij keek naar haar, dus kwam ze in plaats daarvan naar voren totdat ze haar handen op zijn borst kon leggen. Ze keek naar hem op. “Ben je van plan hen te benaderen? Hen naar de edelstenen te vragen?”

“Nyet.” Hoewel hij kalm oogde, maakte het Russische woord haar duidelijk hoe gepassioneerd hij was. Gevaarlijk gepassioneerd, gezien het feit dat hij in het Russisch verderging in plaats van in het Frans. “Ze hebben al contact met mijn afgevaardigde opgenomen en opnieuw om meer tijd gevraagd. Ik moet weten wat er aan de hand is, milaya. Ik moet iemand in hun huis hebben als ze terug naar Engeland gaan.”

“Een spion.” Ze liet haar vinger langs zijn jas omlaag glijden. “Als iemand daar de juiste persoon voor kan vinden, dan ben jij het wel.”

“Ik heb haar al gevonden.” Hij reikte in zijn binnenzak en haalde daar een … tijdschrift voor vrouwen uit vandaan? Ze herkende het artikel waarbij het was opengeslagen, aangezien ze dat gisteren nog had gelezen. Maar hij bladerde door naar de advertenties en hield die haar voor.

Hij had er één omcirkeld. “Is dit de weduwe over wie je het had? Ze zoekt een kamermeisje?”

“Da.” Hij zei niets meer.

Ze las de advertentie tweemaal, maar hij was net als elke andere oproep. Het enige wat haar opviel, was dat de sollicitatiegesprekken vandaag zouden plaatsvinden. “Heb je iemand gestuurd om die positie in te vullen?”

“Nog niet. Maar Sophie Lareau heeft over twee uur een afspraak. Je hebt precies genoeg tijd om terug te gaan naar je appartement en iets aan te trekken wat meer geschikt is voor een dergelijk gesprek … Sophie.”

“Quoi?” Nadat ze het tijdschrift tegen zijn borst had geslagen, deed ze een stap naar achteren. “Non! Dat ga ik niet doen! Ik word geen dienstmeid voor een of andere Engelse dame. Ik word geen spion voor…”

Hij pakte haar pols om haar tegen te houden. “Heb je soms iets beters te doen, mon amour?” Er blonk geen dreigement in zijn ogen, zijn greep was zacht. Dat had hij niet nodig. Hij had mannen om dat soort dingen voor hem te doen.

Toch trilde ze. Niet van angst, maar van woede. Ze had zoveel opgegeven om geen dienstbode te hoeven zijn, ze had zo hard gewerkt, en nu wilde hij dat ze zichzelf zou verlagen, dat ze zou buigen voor een ander en de troep van een ander zou opruimen. “Over een paar weken sta ik weer op het podium. Ik heb een carrière, Andrei. Ik kan niet zomaar alles laten vallen om achter een paar diamanten aan te gaan die jij aan je verwende prinses wilt geven zodat ze eindelijk met je wil trouwen!”

Nu flitsten zijn ogen. Hij trok haar tegen zich aan. Nog steeds niet hard. Zijn greep was niet pijnlijk, maar daardoor des te indringender. “Ik heb je artsen gesproken, Kira. Je zult nooit meer dansen.”