In de serie Terug naar het westen van Canada die Janette Oke samen met Laurel Oke Logan schreef, zijn verschenen:

- Waar moed vereist is, deel 1

- Waar vertrouwen heerst, deel 2

Janette Oke schreef eerder samen met Davis Bunn de serie Handelen in geloof:

- De vrouw van de centurio, deel 1

- De verborgen vlam, deel 2

- De weg naar Damascus, deel 3

Serie Terug naar het westen van Canada – deel 2

Waar vertrouwen heerst

Janette Oke &

Laurel Oke Logan

Uitgeverij Het Zoeklicht

Postbus 99

3940 AB Doorn

Cover design by Dan Thornberg, Design Source Creative Services

Engelse uitgave:

Copyright © 2015 by Janette Oke and Laurel Oke Logan

Originally published in English under the title Where Trust Lies by Bethany House, a division of Baker Publishing Group, Grand Rapids, Michigan, 49516, U.S.A.

All rights reserved.

Nederlandse uitgave:

© 2015 Uitgeverij Het Zoeklicht – Doorn

ISBN 9789064512230

Ebook: 9789064510809

Vertaling: Richard Kettmann, Leeuwenhart tekst & vertaling

Opmaak: TMgraphics.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen, of op enige andere manier zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever. Voor recensies mogen korte bloemlezingen worden gebruikt.

All rights reserved. No part of this publication may be reproduced, stored in a retrieval system, or transmitted, in any form or by any means, electronic, mechanical, photocopying, recording, or otherwise, without the prior written permission of the publisher. The only exception is brief quotations in printed reviews.

Personages in dit boek

De familie Thatcher

Beth Elizabeth Thatcher

Moeder Priscilla Thatcher

Vader William Thatcher

Julie Beths zus, vier jaar jonger

Margret Bryce Beths getrouwde zus, twee jaar ouder

John Bryce Margrets echtgenoot

JW Bryce Margrets zoontje, Beths neefje

De familie Montclair

Charles Montclair Vaders zakenpartner en vriend van de familie

Edith Montclair Edwards moeder en beste vriendin van Beths moeder

Edward Montclair Beths jeugdvriend en voormalige huwelijkskandidaat

Victoria Montclair Edwards tienerzus

Anderen

Jarrick ‘Jack’ Thornton Beths ‘speciale’ vriend uit Waar moed vereist is

Emma De huishoudster van de familie Thatcher

Miss Lucille Bernard JW’s kinderverzorgster

Lise De huishoudster van de familie Montclair

Monsieur Emile Laurent Franse gids en vriend van Beths vader

Penny, Jannis en Nick Vrienden aan boord van het schip

Hoofdstuk

1

Beth nam het fluwelige rozenblad tussen haar vingers en trok er voorzichtig aan tot het loskwam van de nog heerlijk ruikende bloem. Wat jammer toch. Had ze maar een manier om het hele boeket goed te houden. Maar gedurende een groot deel van de reis had ze erover nagedacht hoe haar aankomst op het station van Toronto zou verlopen, en dit leek haar de beste oplossing. Als ze uit de trein zou stappen met een doos verwelkte rozen, zou haar moeder direct vermoeden dat er veel meer over Beths jaar van lesgeven in Coal Valley viel te vertellen dan ze gedaan had. Ze zou een stortvloed van vragen en veronderstellingen over zich heen krijgen – veel meer dan Beth zou willen beantwoorden. En ze kon geen betere manier bedenken om Jarricks afscheidscadeau te verbergen – en het toch heimelijk te koesteren.

Met een zucht maakte ze nog één van de wijnkleurige bloemblaadjes los en legde ze het voorzichtig bij de andere in de witte zakdoek op haar schoot. Ze wist natuurlijk dat ze ze niet allemaal hoefde te plukken, maar ze zag er tegenop om zelfs het kleinste, dichtgekrulde blaadje te moeten weggooien. Ze bracht de kanten zakdoek naar haar gezicht en snoof de verrukkelijke geur op … samen met de herinneringen.

Ze zag Jarrick nog steeds op het station van Lethbridge staan, met zijn hand op zijn broekzak, waarin hij Beths adres en telefoonnummer in Toronto had gestoken. Terwijl hij daar stond, met zijn brede schouders en rijzige postuur, had de zon een blonde gloed op zijn koperkleurige haar getoverd en onder zijn kortgeknipte snor lag een glimlach die tegelijkertijd treurde om haar vertrek. Haar gezicht begon te gloeien bij de gedachte aan het ontvangen van zijn eerste brief, en misschien het horen van zijn stem aan de andere kant van de telefoonlijn. Had ze maar een reden om weer naar het westen te gaan. Kwam er maar snel nieuws waarin ze werd uitgenodigd om in de herfst weer een jaar les te komen geven in Coal Valley…

Beth keek uit het raam van haar coupé terwijl de trein vaart minderde voor het station van Toronto. Ze legde een knoop in de hoeken van de zakdoek en stopte het lekker ruikende pakketje veilig in haar handtas. Daarna verwijderde ze snel een andere zakdoek van de rozenstelen, die ze daaromheen had gewikkeld en telkens nat had gemaakt om de bloemen vers te houden. In het wasbekken in haar coupé spoelde ze hem uit en wrong ze het water eruit, waarna ze hem in een hoekje van haar reistas stopte. Haar hart begon sneller te kloppen toen de trein een fluitsignaal gaf en het station in zicht kwam. Met een laatste, weemoedige blik op de kale stelen in de bloemendoos pakte Beth haar reistas om de conducteur te volgen die haar twee andere tassen door de smalle gang droeg.

Nadat ze zich langs andere passagiers had gewurmd, stapte ze de brede treden af en stond ze eindelijk op vaste grond. Hoe zeer Beth ook naar dit moment had uitgezien, ze was uitgeput. Geen treinen meer!, dacht ze met een zucht. Althans voor de komende paar maanden. Het is zo goed om weer thuis te zijn. Waarom moest reizen zo’n energie kosten? Terwijl ze de meeste tijd had gezeten.

Ze keek het station rond, op zoek naar de man die haar tassen droeg. Wat ze het eerst zag, was haar vader die met een zwaaiende arm boven de menigte uitstak.

Maar het was Julie’s stem die ze hoorde. ‘Bethie! We zijn hier!’ Beth grinnikte toen ze het hoofd van haar jongere zus telkens even zag verschijnen. Ze drong zich door de reizigersmassa heen en viel haar familie in de armen.

‘Je bent weer thuis, lieveling. O, welkom thuis!’ Ze werd gevangen in een kluwen van armen en omringd door gelach en opgewonden begroetingen.

Eindelijk kon Beth iets zeggen. ‘Ik kan nauwelijks vertellen hoe heerlijk het is om jullie allemaal te zien! Er zijn gewoon geen woorden voor …’

‘We hebben ons zo verheugd op je thuiskomst,’ zei haar moeder vlug, terwijl ze Beth met een wit gehandschoende hand enkele tikjes op haar wang gaf. ‘Je ziet er goed uit. Gaat het goed met je, Beth? Je lijkt wel iets dunner. Heb je goed gegeten?’ Haar moeder nam wat afstand om eens goed te kijken naar Beth, die hetzelfde reispakje aan had dat ze een jaar eerder had gedragen toen ze uit Toronto was vertrokken.

‘Ik voel me prima, moeder – beter dan ooit. Echt.’

Julie drong zich naar voren en pakte Beths arm. ‘We hebben je zo veel te vertellen! Wacht maar tot je het hoort! Het is gewoon fantastisch.’ Julie’s ogen dansten van plezier.

Het meisje werd onmiddellijk door haar moeder getemperd en opzij gemanoeuvreerd. ‘Kom, Julie, alles op zijn tijd. Alles op zijn tijd.’ Haar moeder wendde zich weer tot Beth en zei: ‘Hier, lieveling, geef je tas maar aan Julie.’ Iets in haar moeders stem trok Beths aandacht. Maar toen had Julie haar reistas al overgenomen en Beth verdween in een lange, warme omhelzing van haar vader.

Terwijl allen tegelijk praatten, namen ze haar andere tassen van de kruier over. Vader betaalde hem en het vrolijke gezin liep in de richting van de straat. Haar koffers uit de bagagewagon zouden spoedig worden afgeleverd, had de kruier gezegd.

Ze stapten in vaders Rolls-Royce en hij knikte naar de chauffeur. Beth keek door het raam naar de lange rijen verkeer op de bekende, keurig geplaveide wegen die vooral werden gebruikt door rumoerige, open tweezitters en bestelwagens en zo nu en dan door een gestroomlijnde, luxe wagen – allemaal willekeurig slingerend om een tegemoetkomende automobiel of een dappere voetganger te ontwijken. Wat een verschil met Coal Valley!, dacht ze verwonderd. Ze was zeker vergeten …

Ten slotte verlieten ze het stadscentrum en reden door een woonwijk onder een paraplu van bomen door, om tot stilstand te komen op een cirkel van klinkers voor het prachtige huis dat Beth het grootste deel van haar leven ‘thuis’ had genoemd. Ze ademde voldaan in terwijl haar moeder en zus voor haar uit de wagen klommen, waarbij Julie giechelde en moeder haar met de gebruikelijke gebaren aanspoorde. Beth was dankbaar dat alles nog net zo was zoals ze het tien maanden eerder had achtergelaten. Haar blik ging omhoog naar de gevel van het drie woonlagen tellende, natuurstenen landhuis in Engelse stijl. Het lijkt veel groter dan ik me herinnerde, dacht ze toen ze de auto uitstapte.

Alsof ze het wisten, verschenen Margret en haar man in de deuropening. Beth rende de trappen op om haar oudere zus en ook John te omhelzen. Maar ze keek al snel met een zoekende blik langs hen op. Margret glimlachte begrijpend, legde een hand op Beths arm en knikte in de richting van de brede deuren naar de salon. Beths hand ging met een ruk naar haar mond. Een stevig kereltje met mollige beentjes rende zo snel hij kon bij hen vandaan. Mijn liefste JW!

‘Margret, wat is hij groot geworden! O, wat is hij gegroeid.’ Met een mengeling van blijdschap en verdriet vulden Beths ogen zich met tranen. Ze veegde ze snel weg en liep vlug naar haar geliefde neefje om hem op te pakken.

Maar hij spartelde zich los en verschool zich achter zijn vaders benen. Hij kent me niet meer!, dacht ze. Het voelde als een koude wind uit de Rocky Mountains. Met een lachje legde Margret een arm om Beth heen. ‘Geef hem wat tijd – voor je het weet, achtervolgt hij je overal en snak je naar wat rust.’

Beth glimlachte, maar in stilte treurde ze nog steeds, wat nog versterkt werd door een nieuw besef: dat ze hem zelf ook niet meer echt kende.

‘We beleven zo’n plezier aan hem, Beth,’ zei Margret. ‘Je zult het wel merken. We hebben hem zelfs geleerd ‘Tante Beth’ te zeggen – al ben ik bang dat het meer als ‘Tannebet’ klinkt.’

‘Kan hij zelfs al praten?’

‘Ja, het lijkt elke dag meer te worden! Hij is een stuk verder dan anderen van zijn leeftijd.’ Margret zweeg even en gaf een lachje. ‘Ten minste, dat denken we.’

Julie was van achteren naar JW toegeslopen en het bijna tweejarige mannetje giechelde toen hij haar zag. ‘En je kunt net zo goed Tannelulie zeggen als Tannebet, of niet, kleine man?’ Haar kietelende vingers deden de peuter krijsend van plezier de gang in hollen, met Julie achter hem aan.

Margret klemde haar arm even om Beths middel en leidde haar naar de eetkamer met de mededeling dat de lunch klaar stond. ‘We willen alles horen over je leven in het westen, Beth. Moeder heeft al veel verteld uit je brieven, maar er valt beslist nog veel meer te vertellen.’

Beth dacht aan de bloemblaadjes die veilig in haar tas zaten. Veel meer dan je weet, lieve Margret. Meer dan je weet.

Beth deed bedachtzaam haar ogen open en keek om zich heen in de ooit zo vertrouwde slaapkamer. Het was een vreemde sensatie om wakker te worden met haar armen boven de dekens, in plaats van diep weggestopt, zoals ze in het houtgestookte huis van miss Molly tijdens de kille nachten van Coal Valley gewend was. Ze dacht aan het gevoel van de dikke vloerbedekking toen ze gisteravond naar de grote, uitnodigende badkamer was gelopen. En het lange badderen in die enorme badkuip was zonder meer zalig geweest – een groot contrast met de ijzeren tobbe in de buurt van miss Molly’s keuken die vanaf de kachel met de hand gevuld moest worden.

Maar veel gelegenheid om zich rustig te oriënteren was er niet, want er werd kort geklopt, de deur ging open en Julie’s stralende gezicht verscheen met de mededeling: ‘Tijd om op te staan, luilak!’ Beth kon niet anders dan lachen.

‘Vooruit, het ontbijt staat klaar en je onderbroek ligt hier.’ Julie trok haar overeind om haar in beweging te krijgen en verdween weer even snel als ze was gekomen.

Beth kleedde zich aan en voegde zich beneden bij de rest van de familie. Ze was er bepaald niet meer aan gewend dat de ontbijtwaren op het dressoir stilletjes door een bediende werden aangevuld terwijl de familie aan tafel zat te eten en te kletsen. Maar allemaal hadden ze vooral medelijden met Beth en lieten ze haar eten en theedrinken zonder haar te bedelven onder nog meer vragen.

Na de maaltijd, toen ook haar bagage naar haar slaapkamer was gebracht, stond moeder erop om Beth te helpen met uitpakken en zich installeren. Margret kwam langs en liet zich in de stoel bij het raam vallen terwijl Julie van de ene naar de andere koffer sprong om commentaar te leveren op alles wat ze interessant vond. Beth, haar moeder en hun huishoudster Emma haalden er spullen uit om op te bergen. Miss Mollie zou versteld staan van al deze commotie, alleen om koffers uit te pakken, dacht Beth.

‘O, nee!’ Moeder klonk oprecht gealarmeerd. ‘Wat moet dit voorstellen?’ Ze hield een eenvoudige, bontgekleurde blouse omhoog.

Beth nam het kledingstuk uit haar moeders handen en stopte het terug in de koffer bij de andere gewone kleren en legde snel uit: ‘Dat droeg ik voor de klas. Dit soort kleren werd voor me genaaid. Daardoor was het voor de leerlingen veel gemakkelijker om met me om te gaan.’ Ze was zich bewust van haar defensieve toon en probeerde ontspannen te glimlachen.

Alleen al door het idee leek haar moeder met stomheid geslagen. Met grote ogen van ontzetting trok ze soortgelijke rokken en blouses tevoorschijn. Een aantal van de kledingstukken hield ze omhoog, waarbij ze eerst naar Margret en vervolgens naar Julie keek.

Maar Margret zei alleen maar: ‘Wat ruimhartig van je, Beth, dat je eraan gedacht hebt om hen op hun gemak te stellen. Geen wonder dat het lesgeven zo goed ging.’

Julie lachte uitbundig. ‘Maakt u zich geen zorgen, moeder. Toen ik op bezoek was, heb ik gemerkt dat ze heel goed in dat gebied paste. Maar Bethie,’ zei ze op een verleidelijke toon – en heel even was Beth blij met haar handige verandering van onderwerp – ‘je hebt ons nog niet alles van je avonturen verteld. Is er niet nog iets – nog iemand – waarover we iets zouden moeten weten?’

Beth gaf Julie een zijwaartse, bedenkelijke blik en antwoordde toen onbewogen: ‘Nee, ik denk dat ik aardig volledig ben geweest. En te oordelen naar de gesprekken bij het eten gisteravond en bij het ontbijt, hebben jullie allemaal voldoende gehoord. Voorlopig althans.’

Julie boog zich diep over een koffer heen, zo ver dat ze Beth in haar oor kon fluisteren: ‘Leugenaar!’ Door het korte bezoek van haar zus aan Coal Valley had ze een voorsprong op de andere gezinsleden. Julie wist van Jarricks bestaan – ze had hem ontmoet. En het viel niet te voorspellen wat het meisje nu weer zou durven zeggen. Beth was opgelucht toen ze haar zus zijdelings naar de ladekast zag lopen met een borstel en een kistje haarspelden.

Maar Julie was nog niet klaar met haar spelletje. Voordat moeder kon vragen wat ze met haar suggestieve vraag had bedoeld, verklaarde Julie: ‘Dat geeft niks hoor, Bethie.’ En met een plagerige beweging van haar schouder voegde ze er op een geveinsd hooghartige toon aan toe: ‘Het lijkt erop dat ik hier de enige vrouw ben die graag de volledige waarheid onverbloemd op tafel zou zien.’

Deze keer was het moeder die bedenkelijk keek en hoewel ze tegen Julie sprak, bedoelde ze het duidelijk voor iedereen. ‘Ik wacht op het juiste moment om dit verder te bespreken …’ Moeders stem ebde weg.

‘Maar we kunnen het nu wel over ons geheim hebben, toch?’ drong Julie aan terwijl ze zich verder naar voren boog.

Beth klapte het kofferdeksel dicht en rechtte haar rug. ‘Goed, wat is hier aan de hand?’

Moeder zuchtte, gaf een nauwelijks waarneembaar knikje en met een kreet van verrukking flapte Julie eruit: ‘Ruim je koffers nog maar niet op, lieve zus. Je zult ze nog nodig hebben!’

Met een handbeweging gebaarde moeder dat Emma kon gaan, waarna ze Beth wenkte om naast haar op het bed te komen zitten. Beths hart ging tekeer. Wat was dit nu weer …?

‘Zoals je weet, denken we er al jaren over om wat te gaan reizen. Maar omdat vader zo veel weg is voor zijn werk, hebben we het nooit kunnen doen. Hij heeft er echter mee ingestemd, nu jullie allemaal volwassen genoeg zijn, dat we nu zelf kunnen gaan. We hebben een cruise geboekt om een aantal grote steden en andere bezienswaardigheden te bezoeken, zowel aan de Saint Lawrence als aan de oostkust van Canada en de Verenigde Staten.’

Margret knikte met een bevestigende glimlach. Moeder vertelde snel verder: ‘Schepen zijn allang niet meer de zware, ongeschikte transportmiddelen van vroeger. Ze zijn nu heel modern en comfortabel en van alle gemakken voorzien. Ik heb gehoord dat ze zelfs overdekte zwembaden hebben, als je het je voor kunt stellen. Veel van onze vrienden vinden een boottocht een uitstekende manier om te reizen.’

‘New York!’ gilde Julie bijna. ‘Stel je toch eens voor!’

Beth voelde haar hart bonken en slikte nadrukkelijk. ‘En wanneer gaan jullie … wanneer is het vertrek gepland?’

Een moment lang hing er een ongemakkelijke stilte. De drie anderen keken eerst elkaar aan en toen Beth. Eindelijk zei moeder langzaam: ‘Het plan is dat we – wij allemaal – aanstaande maandag naar Quebec gaan. Om precies te zijn hebben we afgesproken om samen met mevrouw Montclair en haar dochter Victoria te reizen. We zijn al een aantal weken met de voorbereidingen bezig.’ Haar moeder klonk met elke zin zelfverzekerder.

Beth wilde de op haar gerichte blikken niet beantwoorden en staarde naar haar handen. Ze wachten op een reactie, dacht ze. Ze hoopten dat ze enthousiast zou zijn. Ermee in zou stemmen. Maar ze zou hen waarschijnlijk alleen maar teleurstellen als ze direct al veel zou zeggen. ‘Ik ben net thuis, moeder.’ Beth slikte opnieuw. ‘Ik had gedacht … ik had me verheugd op …’ Beth keek om zich heen naar hun gezichten. Ze wist niet goed hoe ze moest reageren. ‘Ik weet het nog niet.’ Weer zweeg ze even. ‘Ik heb echt wat tijd nodig om erover na te denken.’

Alle gespannen verwachtingen waren op slag verdwenen. Margret stond op om te vertrekken en klopte Beth in het voorbijgaan op de arm. Julie volgde al snel en moeder als laatste. Bij de deur bleef ze even staan. ‘We wilden het je zo graag vertellen, Beth. Vooral Julie. Had je niet …’ Ze zweeg en zuchtte. ‘Je reactie is tamelijk onverwacht omdat je altijd heel graag op reis wilde. Ik had niet gedacht dat je erover zou twijfelen.’ Ze schudde haar hoofd. ‘En ik weet niet waar je zou kunnen logeren, wat je gaat doen, als je niet met ons meegaat. Vader zal ook weg zijn. Het huis is zo goed als leeg. Denk er alsjeblieft goed over na, lieveling. We hebben je al die tijd vreselijk gemist. Zonder jou was alles anders. En ik denk niet dat ik het zou kunnen verdragen om je achter te laten.’ Nog voor ze haar laatste woorden had uitgesproken, was moeder in de gang.

Beth keek neer op haar gedeeltelijk uitgepakte koffers en weigerde haar tranen de vrije loop te geven. Maar toen ze haar trillende handen uitstak om het werk af te maken, voelde ze zich verdrietig.

‘Heb je misschien tijd om met me te wandelen?’ Ze glimlachte wat onzeker naar haar vader toen ze hem vanaf de deur van zijn studeerkamer aankeek.

Hij legde het boek dat hij las aan de kant. ‘Natuurlijk, lieve meid.’ Hij stond op en schoot zijn jasje aan, waarna hij haar naar buiten volgde.

Beth sloeg haar sjaal om haar schouders tegen de ongewoon frisse juniavond en terwijl ze haar mogelijkheden overdacht, liep ze met haar vader de brede trappen af. De oprit was weliswaar lang, maar niet geschikt, en dus week ze uit naar het uitgestrekte gazon. Beth verwachtte dat ze minstens een keer of twee om het perceel zou moeten wandelen om al haar gedachten en gevoelens te kunnen uiten.

Met een lachje kwam vader naast haar in de pas lopen. ‘Ik denk dat deze schoenen nog nooit op het gras zijn geweest.’ Beth bleef staan en keek omlaag naar zijn handgestikte, kalfsleren schoeisel. Ze was er aardig aan gewend geraakt om buiten te wandelen wanneer ze wilde nadenken. Maar vader nam haar arm en samen liepen ze verder. ‘Zo pietluttig ben ik nu ook weer niet, lieve meid!’ zei hij lachend. ‘Ik heb alleen nog nooit over het terrein gelopen. Het is gewoon nooit bij me opgekomen. Zou ik echt zo’n verschrikkelijke snob geworden zijn?’ Zijn ogen werden groot, alsof de gedachte hem beangstigde.

Ondanks haar gevoelens moest Beth lachen. ‘Nee hoor, vader. U niet.’

Terwijl zij haar gedachten op een rij zette, zeiden ze een tijdlang niets. Ze staken het gazon over naar een lange rij paarse seringen die het grondgebied afschermde van de weg. Aan de takken hingen nog verschillende, grote bloementrossen die een vertrouwde, sterke geur verspreidden – een geur waar ze zo van hield en die ze nu diep opsnoof. Toen wendde ze zich tot haar vader. ‘Ik weet niet of ik wel mee wil,’ fluisterde ze.

‘Ja, dat zei moeder al.’

Beth keek even de andere kant op, schudde haar hoofd en kreunde. ‘En wat zei ze nog meer?’

‘Dat is nu niet belangrijk.’ Ze liepen een stukje verder en bleven een tijd voor een paar grote, blauwe lissen staan.

Hoofdschuddend bracht Beth uit: ‘Ik ben net thuis! Ik kan nauwelijks vertellen hoe heerlijk dat voelt. Ik ben nog niet eens klaar met uitpakken!’ Het geluid dat ze daarna maakte, kon zowel een snik als een lachje zijn geweest.

‘Ik begrijp het.’ Vader stak zijn hand onder haar arm. ‘Zou het wat uitmaken als je voor het vertrek nog een week of twee zou hebben?’

‘Ik weet het niet.’ Ze zuchtte. ‘Misschien – maar waarschijnlijk niet.’

‘Wat is het dan, dat je tegenstaat aan dit uitstapje?’

Beth begon weer te wandelen, met vader naast haar. ‘Nou ja,’ gaf Beth toe, ‘in de eerste plaats ben ik bang dat ik een brief zal krijgen met de vraag of ik weer wil lesgeven. En dat ze iemand anders zullen aannemen als ze niet snel iets van me horen.’

‘Dus je denkt dat je door de reis misschien niet meer terug kunt naar je school in het westen?’

‘Dat zou inderdaad kunnen.’

‘Juist, ja. Het klinkt alsof je de aanstelling graag wilt aanvaarden als deze wordt aangeboden.’

Beth sloeg haar ogen op naar haar vader en fluisterde haar antwoord. ‘Dat wil ik ook, vader. Ik vind het daar geweldig.’

Ze zag de zweem van verdriet in zijn ogen en wendde haar hoofd af. Hij gaf geen antwoord. Opnieuw was het een tijdlang stil en terwijl ze hun wandeling om het terrein vervolgden, worstelde Beth met tegenstrijdige gedachten. Ten slotte vroeg ze: ‘Kan de post naar ons worden doorgestuurd, waar we ook zijn?’

‘Ja, dat is vrij eenvoudig te realiseren.’

‘En zouden we die ontvangen zodra we in een haven aankomen?’

‘Zo gaat het ook wanneer ik zelf op reis ben. Weet je nog hoeveel brieven je in al die jaren naar mij geschreven hebt? En ik heb ze stuk voor stuk ontvangen.’ Hij zweeg even en zei toen: ‘Ik kan niet beloven dat er nooit vertraging zal zijn. En telegrafie is ook nog een optie. Bovendien kunnen we tegen Jacob zeggen dat hij elke aan jou gerichte brief die van het schoolbestuur afkomstig lijkt te zijn, moet openmaken en het nieuws naar het schip moet telegraferen.’

De gedachte gaf haar een sprankje hoop. ‘Dat zou wel meehelpen.’

‘Je zou ook van de reis kunnen genieten, Beth. Heb je die mogelijkheid al overwogen?’

Ze voelde zich milder worden. ‘Waar bent u dan, vader? Waarom gaat u niet mee?’

‘A, ja, nou ja … ik ben dan in Zuid-Amerika. Meneer Montclair en ik hebben daar een paar nieuwe contacten gelegd die onze onmiddellijke aandacht verlangen. Misschien huren we zelfs een vliegtuig zodra we in het land zijn om de fabrieken te bezoeken waar de goederen worden gemaakt. Wie had dat ooit durven dromen? Ik ga misschien wel vliegen.’ Hij spreidde zijn armen als vleugels uit en knipoogde naar Beth.

Zijn theater maakte Beth weer aan het lachen. Ze waren bij de keurige rijen fruitbomen in de hoek van het terrein aangekomen. Enkele droegen hun late lentebloesem nog. Vader plukte boven zijn hoofd een bloem die hij bij Beth in het haar stak.

Wat ernstiger voegde hij eraan toe: ‘Na jaren van moeite komt de economie om ons heen weer op gang en misschien gaan we een ongekende groei tegemoet. En hoewel ik niet zo overtuigd ben als sommige anderen die roekeloos worden, geloof ik wel dat we onze zaken geleidelijk moeten uitbreiden – het ijzer smeden als het heet is, zogezegd.’ Hij zweeg bedachtzaam. ‘Ik heb altijd graag gereisd, Beth. Daarom denk ik ook dat ik heel geschikt ben voor deze onderneming. Maar ik vind het wel jammer dat ik zo weinig thuis ben. Ik was te vaak afwezig terwijl jullie allemaal volwassen werden. Maar ja, dat is nu eenmaal de harde realiteit van het leven. Ik ben bang dat elke prestatie een prijskaartje heeft en als we besluiten om een bepaalde richting in te slaan, betekent dit vaak dat we moeten loslaten wat we achterlaten, ook degenen waar we de diepste genegenheid voor voelen.’

Uit zijn oogopslag en zijn benepen stem kon Beth afleiden dat hij eigenlijk niet meer over zijn zaken sprak.

‘Ik zou je graag altijd dicht bij ons in de buurt houden, mijn lief,’ zei hij snel. ‘Maar ik zou je nooit het recht willen ontnemen om je eigen plan te trekken en je eigen weg te gaan. Het afgelopen jaar,’ zei hij met een speelse glimlach, ‘lag er zelfs een geplaveide weg voor je klaar. Je had – met de zegen van beide ouderparen – met de jonge Edward Montclair in zee kunnen gaan en tamelijk riant kunnen leven, dat weet ik zeker.’

‘O, vader,’ onderbrak ze blozend om zijn plagende woorden. ‘Je weet dat hij alleen maar een vriend zou kunnen zijn.’

‘Eigenlijk,’ zei hij, nu weer ernstig, ‘heb ik zo mijn twijfels of Edward lang in het westen zal blijven. Maar je hebt een andere keus gemaakt. Misschien heb je toch iets van mij meegekregen.’ Hij nam haar arm en ze liepen verder. Je lijkt zo veel op mij dat je moeder die zwerfneigingen van jou beslist aan mij zal toeschrijven. Je hebt ongetwijfeld al veel moeten verduren en het moeten stellen zonder dingen waaraan je gewend was, maar ik denk niet dat je er slechter van bent geworden. Eerder sterker. Ik ben trots op je, Beth.’

Ze legde haar hoofd tegen zijn borst en sloeg haar armen om zijn middel. ‘Dankuwel, lieve papa. Het betekent meer dan ik kan uitleggen.’

Ze kon hem opnieuw horen grinniken, diep in zijn borst. ‘En soms kan het natuurlijk ook nieuwe vrienden en speciale mensen opleveren wanneer je je eigen weg bewandelt.’

Beths adem stokte in haar keel en ze begroef haar gezicht in zijn jas. Julie! Wat heeft ze nu weer uit de school lopen klappen?

Maar terwijl ze verder liepen, zei hij: ‘Ik heb eergisteren – op de avond voordat je thuiskwam – een heel merkwaardig telefoontje gekregen. Het was van een man, iemand die ik nog nooit had ontmoet. Stel je voor!’ Hij maakte een lachend geluid, niet uit humor, maar om het belang te benadrukken. ‘Ik denk dat het een man is die ik moet ontmoeten. Iemand die ik heel graag zou leren kennen. In ieder geval, hij vroeg of hij jou kon spreken, mijn lieve meid.’

Ademloos vroeg Beth: ‘En … en wat zei u?’

‘Ik zei tegen hem dat je nog niet in Toronto was, maar dat hij vanavond nog een keer kon bellen om te zien of je hem te woord wilde staan.’

‘Vader!’

‘Ik was heel hoffelijk, Beth. Ik heb mezelf voorgesteld en vroeg hoe hij je kende. We hebben samen wat gebabbeld. Het was heel … verhelderend.’ Hoewel hij luchtig had gesproken, had hij zijn hoofd opzij gedraaid en bestudeerde aandachtig haar gezicht.

Beths hart klopte snel en ze probeerde er niet aan te denken wat ze allemaal hadden besproken. ‘Gaat u moeder over hem vertellen? Ik ben bang dat ze moeilijk gaat doen. Doet u dat …?’

‘Nee, lieverd. Ik ga het niet aan je moeder vertellen. Maar voordat hij vanavond belt, denk ik dat het verstandig is als je het zelf doet.’

Beth slikte en knikte.

Hoofdstuk

2

‘Moeder, hebt u even tijd?’

Toen Beth genoeg moed had verzameld om het voorstel van haar vader in praktijk te brengen, zat moeder aan haar schrijftafel in de zonkamer. Ze denkt vast dat ik over de cruise wil praten, dacht Beth. O, hemelse Vader, help me alstublieft de juiste woorden te vinden. Help moeder om het te begrijpen. Haar gebed hielp haar om kalm te worden. ‘Zullen we op de sofa gaan zitten? Ik denk dat we daar veel gemakkelijker zitten.’

Moeder stond zuchtend op en nam plaats op de geborduurde, zijden bank tegenover de hoge ramen die op de achtertuin uitkeken. Met nerveus friemelende handen ging Beth naast haar zitten. Ze zei het eerste wat er in haar opkwam. ‘Ik verwacht vanavond een telefoontje van iemand.’

‘Wie dan, lieveling?’ Haar ogen, waar slechts kleine rimpels omheen lagen, schitterden blij verrast. Ze dacht vast dat het een van Beths vriendinnen in Toronto was … misschien zelfs een geschikte man.

‘Iemand die ik in Coal Valley heb ontmoet,’ zei Beth vlug. Ze zag hoe haar moeders wenkbrauwen samentrokken. Er was geen weg meer terug. ‘Het is … een man die belt.’

Moeder schraapte haar keel, knipperde met haar ogen en wist uit te brengen: ‘Ga door.’

‘Zijn naam is Jack Thornton, maar ik noem hem Jarrick, zoals hij eigenlijk heet. Eerst noemde ik hem zo om hem te plagen, denk ik, … maar hij is bij lange na niet gewoon genoeg om een “Jack” te zijn.’ Moeder leek niet onder de indruk. ‘Hij is agent bij de Royal Canadian Mounted Police.’

‘Heb je hem via Edward ontmoet?’ De vraag klonk behoorlijk scherp.

‘Nee. Hij werkte in onze streek. We hebben elkaar ontmoet …’ Beth dacht een moment na. Waar had ze Jarrick ook alweer voor het eerst gezien? ‘De plaatselijke dominee heeft ons aan elkaar voorgesteld. Op de eerste zondag dat ik naar de kerk ging. Ze waren samen te gast bij miss Molly, waar ik in huis was – voor de zondagse maaltijd.’ Ze hoopte dat deze eerste ontmoeting bij moeder een geschikt beeld opriep.

‘En sindsdien gaan jullie met elkaar om?’

Beth schudde snel haar hoofd. ‘O nee, we hebben elkaar helemaal niet zo vaak gezien. Hij heeft me zelfs nog nooit bezocht. Niet echt. We hadden alleen contact met elkaar door … door het dagelijkse leven. Ik zag hem bij gemeenschapsactiviteiten en heb wel eens met hem samengewerkt. Julie heeft hem ook ontmoet toen ze er was.’ Beth wist dat ze gehaast en zenuwachtig klonk. Ze zweeg even om adem te halen en dacht terug aan de dag dat ze met z’n drieën de omgeving van Coal Valley hadden verkend. Zij, Jarrick en Julie. Hij had er zo de tijd voor genomen. Hij was zo attent en charmant geweest, wist ze nog. Maar die dingen kon ze niet hardop tegen moeder zeggen. In plaats daarvan zei ze zwakjes: ‘Ik heb het vast wel eens over hem gehad in mijn brieven.’

‘De naam zegt me niets.’

Dat kon wel kloppen. In haar pogingen om moeder te vrijwaren van de wat meer verontrustende avonturen, had ze waarschijnlijk maar terloops naar Jarrick verwezen. ‘Nou ja, het is een aardige man, moeder, iets ouder dan ik – bijna dertig, denk ik. Maar ik weet niet wanneer zijn verjaardag is.’ Wat moest – of kon – ze nog meer zeggen?

‘Hij komt uit een goede familie in Manitoba; zijn vader is daar dominee. Hij heeft een zus en een aantal broers. Veel meer dan dat weet ik niet van zijn familie.’ Het leek een pijnlijk ontoereikende samenvatting, waar moeder beslist geen genoegen mee zou nemen nu haar interesse gewekt was.

‘Hoe lang is hij al bij de politie?’

‘Ik weet het niet. Daar hebben we het niet over gehad.’

‘Is hij van plan in die streek te blijven of zal hij veel verhuizen – net als Wynn en je tante Elizabeth deden? Edith Montclair heeft gezegd dat Edward zich in Calgary gaat vestigen. Hij heeft pas zijn verloving met ene Kate Duncan aangekondigd. Ze zijn van plan snel te trouwen.’ Het waren krachtige woorden, die in volume leken toe te nemen door hun weerkaatsing tegen de geschilderde vloertegels. Ze echoden beschuldigend vanuit elke hoek van de hoge kamer.

Beth reageerde kalm. ‘Ik ben blij voor Edward. En ik weet eigenlijk niet waar Jarrick voor zijn werk allemaal heen zal moeten. We hebben er niet over … gesproken.’

‘Mmm. Juist, ja.’

Beth dacht aan zijn afscheidswoorden van nog maar een week geleden: dat ze over de kwaliteiten beschikte die hij zocht in een vrouw en dat hij hoopte – mocht God haar terugbrengen – dat ze hem zou toestaan haar op te zoeken. ‘Hij heeft … wij hebben te kennen gegeven elkaar … beter te willen leren kennen. We zouden gedurende de zomer dat ik thuis ben contact houden.’ Hoewel het allemaal waar was, werd de waarheid wel iets verduisterd door deze bedekte termen. Beth wist dat haar band met Jarrick veel sterker was dan ze toegaf.

Ze zag hoe haar moeder de informatie probeerde te verwerken. ‘Dus daarom wil je niet op reis. Je wilt hier blijven om zijn telefoontjes aan te nemen?’

‘Dat is het niet alleen. Ik ben net thuis, moeder. Ik …’ Ze wilde met argumenten komen, maar het leek haar beter om de twee kwesties niet door elkaar te halen. Ze gooide het over een andere boeg. ‘Ik was in elk geval van plan om het telefoontje van Jarrick vanavond aan te nemen, moeder. Ik hoop niet dat u dat een probleem vindt. Hij heeft er al met vader over gesproken. Ik weet nog niet hoe of wanneer jullie elkaar kunnen ontmoeten, maar ik hoop wel dat het een keer kan. Ik denk dat u hem geschikt zult vinden. Ik denk dat u hem zult mogen. Hij is zo’n … heer.’ Voor haar gevoel schoot de beschrijving volledig tekort, maar haar moeder was er misschien gevoelig voor. Terwijl ze verder sprak, gleed haar blik naar haar friemelende handen op haar schoot. ‘Hij is vriendelijk, welbespraakt, goed met kinderen en attent. En ik heb gezien hoe hard hij werkt om mensen te beschermen – om ons allemaal te beschermen. Zijn werk betekent echt veel voor hem …’

‘Ik begrijp het.’

Beth wilde bijna vragen Bent u zelf nooit verliefd geweest, moeder?, maar besefte op tijd dat het een brutale, misschien zelfs respectloze vraag zou zijn geweest. Maar haar gedachten gingen met de vraag op de loop. Was dit werkelijk wat ze voelde: deze opwinding, alleen al wanneer ze aan hem dacht? Was ze verliefd op hem? Nu ze het zo bestempelde, voelde Beth zich zowel ongemakkelijk als opgetogen.

Op dat moment hoorden ze het etensbelletje klingelen. Ze stonden tegelijk op en moeder stak een arm door die van Beth. ‘Ik zal proberen om dit alles onbevooroordeeld tegemoet te treden, lieveling. Ik hoop wel dat je zelf geen haastige conclusies trekt. Het is onnodig om met een dergelijke relatie hard van stapel te lopen.’

Dat zou je niet zeggen als het Edward betrof, dacht Beth. Maar ze zei niets en liet zich meenemen naar de eettafel.

Tijdens hun plezierige avondmaaltijd werd er niets gezegd over de dingen die Beth met haar ouders had besproken. Zoals gewoonlijk zei vader niet veel. Af en toe plaatste hij een opmerking, maar over het algemeen liet hij John en de vrouwen aan tafel hun eigen gesprekken voeren terwijl Emma hun borden opschepte. Waarschijnlijk waren zowel vader als moeder blij dat ze eindelijk weer allemaal bij elkaar waren. En afgezien van de ongedurige vlinders in haar buik, genoot Beth met volle teugen.

Na het dessert stonden ze samen op om zich terug te trekken in de salon. Margret pakte een slabbetje dat ze aan het borduren was, Julie ging verder met haar tekening van vader – de omtrek van gezicht en schouders begon vorm te krijgen – terwijl de anderen zich in een boek verdiepten. Beth deed niet eens alsof ze de bladzijden van haar boek omsloeg.

‘Vader,’ klaagde Julie, ‘u moet niet zo heen en weer schuiven in uw stoel! Ik kan niet goed tekenen als u blijft bewegen.’

‘Neem me niet kwalijk, liefje. Ik denk dat ik vanavond wat afgeleid ben.’

Beths ogen dwaalden onwillekeurig af naar de deur van zijn kantoor. We kunnen elk ogenblik onderbroken worden door de telefoon. Zoals gewoonlijk zullen de anderen van vader verwachten dat hij de deur dicht doet voordat hij hem opneemt. Zou hij dat vanavond ook doen? Zou hij verwachten dat ze met hem meeliep? Misschien krijgt hij wel telefoon van iemand anders, waardoor de telefoniste tegen Jarrick moet zeggen dat de lijn bezet is en hij het later nog eens moet proberen … En zo schoten er telkens nieuwe stel-dat-situaties door Beths hoofd. Ze maande zichzelf tot kalmte en begon daadwerkelijk te lezen.

Toen de telefoon uiteindelijk ging, sprong Beth overeind. Julie giechelde en vroeg zich hardop af of haar arme zus misschien al een tijdlang geen telefoon meer had gehoord. Vader kwam rustig overeind en liep naar zijn kantoor, waarna hij de deur sloot. Alleen moeder wierp Beth een veelbetekenende blik toe.

Even later kwam vader weer tevoorschijn. ‘Beth, wil je even komen?’

Alle ogen waren op haar gericht toen ze de kamer doorliep, die ineens een stuk groter leek. Vader gebaarde naar de hoorn die naast het toestel op het bureau lag en ging snel de kamer uit, de deur achter zich dicht trekkend.

Beth liet zich op zijn leren bureaustoel zakken, boog zich voorover en zette haar ellebogen op het kolossale bureau. Ze schraapte haar keel en hield de hoorn bij haar oor. ‘Hallo?’

‘Hallo, Beth. Met Jarrick. Wat fijn om eindelijk je stem te horen.’

Ze lachte een beetje. In werkelijkheid was er maar weinig tijd verstreken, maar ze ervaarde het net zo. ‘En die van jou, Jarrick. Het lijkt zo lang geleden dat ik daar wegging – bijna alsof ik alles gedroomd heb. Het is zo’n raar gevoel om weer thuis te zijn.’

‘Heb je een goede reis gehad?’ Het leek een wat vreemde vraag, te formeel voor het enthousiasme dat ze voelde.

Met een zo vast mogelijke stem antwoordde ze: ‘Ja, eigenlijk wel. Zonder problemen, hoewel het net zo lang was als de eerste keer.’ Het was min of meer als een grapje bedoeld, maar uit niets bleek dat hij het zo had opgevat. ‘Ik verheugde me evenveel op het einde ervan,’ besloot ze weinig overtuigend.

‘En je familie … hoe gaat het met hen?’

‘O, heel goed. Met iedereen gaat het goed.’ Ze glimlachte en ging anders aan het bureau zitten. ‘Uh, ik hoor dat je met mijn vader hebt gesproken.’ De opmerking maakte duidelijk dat het stadium van koetjes en kalfjes voorbij was. Ze wachtte ademloos op zijn antwoord.

‘Dat klopt,’ gaf hij toe. ‘Voordat ik ging bellen, wist ik dat de kans groot was dat ik hem aan de lijn zou krijgen. Ik dacht niet dat jij de telefoon zou opnemen. Dus ik was in elk geval klaar voor de vragen – ik had mijn antwoorden zo goed mogelijk voorbereid. Maar ik had liever niet gebeld voor jij was aangekomen. Dat was tamelijk gênant! En teleurstellend.’

‘Ik hoop dat hij het je niet al te lastig heeft gemaakt. Mijn vader kan behoorlijk beschermend zijn, als het om zijn meisjes gaat.’

‘Helemaal niet, Beth. Helemaal niet. Hij was verrassend kalm, hoffelijk en zakelijk. Ik weet zeker dat hij mijn telefoontje niet had verwacht. Maar hij paste zich heel goed aan.’ Hij lachte een beetje nerveus. ‘Hij zal inmiddels wel met Edward gebeld hebben. Dat is tenslotte de enige bekende – behalve jij dan – die mij kent. Ik kan me voorstellen dat hij, zeg maar, mijn achtergrond wil natrekken.’

Aan die mogelijkheid had Beth nog niet gedacht. Het zou wel iets voor vader zijn. Wat zou Edward over Jarrick gezegd kunnen hebben? Hij is in elk geval een van de weinigen die weet dat we belangstelling voor elkaar hebben. Misschien was hij best genegen om goedgunstig en vriendelijk te zijn. Hij had vast geen reden om iets anders te zeggen. Maar zou vader hem op zo’n korte termijn hebben kunnen bereiken?

Jarrick zei: ‘Heb je gehoord dat Edward al verloofd is?’

‘Ja. Dat zei mijn moeder vandaag. Ik wist dat hij Kate snel wilde vragen. Heb je haar ontmoet?’

‘Eén keer maar. Ze leek me heel aardig – nogal verlegen, maar een lieve jongedame. Ze zeggen dat je het best met een tegenpool kunt trouwen, dus ik denk dat ze goed bij elkaar passen.’

‘Mm-hm,’ beaamde Beth, terwijl ze zich direct afvroeg of Jarrick en zij ook tegenpolen waren.

Hij zuchtte en zei snel: ‘Ik bang dat we niet lang kunnen praten, Beth. Ik ben op het station van Lethbridge. Ik mocht hier van een kantoor gebruik maken, maar ik betwijfel of ze mijn afzondering nog veel langer respecteren. Ik wilde wel tegen je zeggen hoeveel ik je gemist heb. En … opnieuw zeggen hoe graag ik deze zomer het contact met jou wil onderhouden. Ik heb niets meer gehoord over de onderwijsvacature hier in de herfst, maar …’

‘Jarrick,’ onderbrak ze, ‘het spijt me, maar er is iets wat ik je moet vertellen.’ Ze wachtte niet op een reactie. ‘Mijn moeder en zussen zijn van plan aanstaande maandag naar Quebec te gaan,’ zei ze snel, ‘en het schip vertrekt op woensdagmiddag. Ze hebben een boottocht gepland, zie je. En ze willen dat ik meega.’

‘Wat leuk voor je, Beth. Ik weet zeker dat het een geweldige ervaring zal zijn.’ Hij zweeg even. ‘Ben je op tijd terug voor school in de herfst?’

‘Ja, het zal geen lange cruise zijn. Maar zes weken. Julie had veel liever een wereldreis gemaakt – alsof ze in één keer alle reizen zou kunnen inhalen die ze al jaren wil maken. Dat idee heeft vader verworpen. Maar door het reizen en de afstand zullen we veel moeilijker contact kunnen houden. Ik denk niet dat ik aan boord van het schip telefoon kan ontvangen.’

‘Kunnen we elkaar schrijven?’

‘Ja, maar brieven doen er langer over. Die krijg ik wanneer ik in een volgende haven aankom.’ Friemelend aan het omvlochten snoer dat aan de hoorn bungelde, wachtte ze op zijn reactie. Toen zei ze zacht: ‘Ik heb nog niets besloten. Ik heb niet gezegd dat ik mee zou gaan.’

‘O, maar dat moet je wel doen!’ Zijn aandringen verraste haar. ‘Het is zo’n mooie gelegenheid voor je. Ik weet zeker dat je een heerlijke tijd met je moeder en zussen zult hebben – en je verdient een goede, ontspannen vakantie. Dat weet niemand beter dan ik.’

‘Je bent heel vriendelijk, maar …’

‘Nee, je moet het doen, Beth. Je moet echt gaan.’ Hij leek naar de juiste woorden te zoeken. ‘Het zou wel eens de laatste keer kunnen zijn dat je met hen op reis kunt. Ik bedoel, nou ja …’ Hij aarzelde. ‘Ik weet niet of ik zo vrij mag zijn, maar aangezien ik mezelf al aan je vader heb voorgesteld, en het even kan duren voor we elkaar weer via de telefoon spreken, lijkt het me noodzakelijk.’ Hij schraapte zijn keel en Beth drukte de hoorn dichter tegen haar oor, waarbij ze haar ogen sloot om zich Jarricks gezicht voor te stellen.

Hij sprak langzaam. ‘Ik wilde hem ervan overtuigen dat ik oprechte bedoelingen met je heb. Hoewel we elkaar natuurlijk eerst beter moeten leren kennen voordat we plannen voor de toekomst kunnen maken – en daar is veel gebed voor nodig en ook advies van degenen die ons kennen. Maar ik wilde je vader laten weten dat mijn uiteindelijke doel is … nou ja, om te trouwen.’ Weer viel er een stilte en hoewel hij nerveus klonk, hield hij vol. ‘Ik maakte hem duidelijk dat mijn werk als politieman weliswaar van grote invloed zal zijn op de toekomst, maar ook voorziet in een vast en toereikend inkomen, zodat ik een gezin kan onderhouden. Ik ben voorzichtig geweest met geld, heb zelfs al wat gespaard.’

Hij aarzelde opnieuw en gaf zijn woorden toen een draai alsof hem nog iets te binnen schoot. ‘Dat wil zeggen, ik zei het niet alleen om je vader tegemoet te komen. Ik wil dat jij dit ook weet, dat ik geloof dat ik voor je kan zorgen – anders zou ik deze relatie niet eens aangaan. Ik denk niet dat ik je ooit zal kunnen onderhouden naar de maatstaven van jouw familie, natuurlijk. Maar ik denk wel dat we … samen comfortabel zouden kunnen leven.’ Hij sprak op haastige toon, maar was duidelijk benieuwd naar haar reactie. ‘Ik hoop niet dat ik te vrijpostig, te voorbarig ben.’

Beth hoorde zichzelf langzaam inademen. Hij zal het ook wel gehoord hebben, dacht ze. Ten slotte fluisterde ze: ‘Ik realiseerde me niet dat je het zo onomwonden aan vader had voorgelegd.’

‘Ik vond dat het nodig was. Ik wilde … eerlijk en openhartig zijn. Vooral omdat de mogelijkheden om elkaar te ontmoeten zo ver in de toekomst liggen.’

Een moment lang was het gekraak van de telefoonverbinding het enige geluid.

‘Maak je er alsjeblieft geen zorgen over, Beth. Het was bedoeld om je gerust te stellen. Misschien heb ik te veel gezegd of was ik te openhartig. Ik ben bang dat ik dat wel eens doe. En ik was me waarschijnlijk langer bewust van mijn gevoelens – mijn interesse in een relatie met jou – dan jij wist. Als ik had geweten dat Edwards aanspraak op jou onterecht was geweest, zou ik deze dingen eerder hebben gezegd en niet hebben gewacht tot je op het punt stond om Coal Valley te verlaten.’

Er schoten meer vragen door Beths hoofd dan ze zo snel kon overdenken. Hoe zou vader hebben gereageerd op zo’n verklaring? Wat had hij tegen Jarrick gezegd? Ze overdacht de dingen die Jarrick gezegd had en probeerde de consequenties te overzien. Ze vroeg zich af of ze wel durfde te denken aan een toekomst … met Jarrick. Het ging allemaal zo snel. Ze had de baan nog niet aangeboden gekregen. Stel dat iemand anders hem kreeg… Het was best overweldigend allemaal. Beangstigend zelfs.

‘Beth?’

‘Mag ik … zouden we misschien één stap tegelijk kunnen zetten?’ Ze duwde zich bij het bureau vandaan en leunde achterover in de stoel.

‘Natuurlijk, Beth, natuurlijk.’

‘Ik mag je heel graag, Jarrick. En ik bewonder je persoonlijkheid. Je woorden vleien me en ik waardeer je eerlijkheid. Echt. Maar ik kan niet zeggen dat ik nu al weet of het voor jou en mij het juiste is. Ik heb tijd nodig om te horen wat God zegt. Ik wil heel voorzichtig zijn met iets wat zo belangrijk is. Ik moet ervoor bidden, op een antwoord wachten, een antwoord dat verder gaat dan mijn gevoel. Is dat niet redelijk? Wees er alsjeblieft niet boos over.’

‘Natuurlijk,’ zei hij, maar zijn stem klonk zwak. ‘Het zal niet meevallen in jouw afwezigheid, maar ik kan geduld hebben – al is het niet mijn sterkste kant.’ Ze hoorde hoe hij een lachje probeerde uit te brengen en voelde aan dat hij probeerde zijn zelfvertrouwen te herwinnen.

‘Ik weet dat de zomer een hindernis zal zijn. Maar het zal niet lang duren, niet echt. We zullen tijd hebben om voor de toekomst te bidden en over alle consequenties na te denken. Maar als God het wil, zou ik binnenkort heel graag weer bij jou in het westen zijn.’

‘Weet je het zeker?’ vroeg Jarrick.

‘Pardon – wat bedoel je?’

Deze keer was zijn speelse toon gemakkelijk te herkennen. ‘Het is daar vast een heel andere wereld voor jou. Tiptop gekleed gaan, van heerlijke maaltijden genieten, mooie uitgaansgelegenheden bezoeken. En nu ook nog een cruise – het is het leven van een rijke aristocraat. Bepaald geen Coal Valley! Daar kunnen we nauwelijks aan tippen, denk ik.’

‘Onzin.’ Haar antwoord klonk tamelijk koket. Ze wist niet of ze ontzet of blij moest zijn, maar ging hoe dan ook verder. ‘Er zijn ook nog andere dingen in het leven, Jarrick.’

‘Zoals?’

‘Dat je best goed gezelschap bent. Als ik terugkom, zou je me dan weer eens mee kunnen nemen naar datzelfde, heerlijke restaurant – op een avond dat ik me geen zorgen hoef te maken over een ziek jongetje?’

‘Dat is afgesproken,’ zei hij op opgeluchte toon. ‘Wanneer je terugkomt, neem ik je daar mee naartoe.’

Hoofdstuk

3

Toen er aan het ontbijt werd aangekondigd dat er die dag gewinkeld werd, kromp Beth inwendig ineen. Winkelen met moeder was moeilijk. Winkelen met Margret en moeder was een opgave. Maar winkelen met Julie, Margret en moeder was bijna niet te doen. Ze stelde zich in op een zware dag.

‘En we hebben nauwelijks een week om alles aan te schaffen wat we nodig hebben,’ zei moeder. ‘Laten we hier snel opruimen, dan kunnen we gaan.’

Over het telefoongesprek van de vorige avond werd niet gerept, althans nog niet. Vaders vragende gezichtsuitdrukking was het enige waarmee Beth was geconfronteerd toen hij later weer zijn kantoor was ingegaan en haar met opgetrokken benen, en met de hoorn alweer op de haak, in zijn bureaustoel had aangetroffen. Ze had naar hem geglimlacht en geknikt. De vragen die tijdens haar gesprek met Jarrick waren opgekomen, hadden tot tranen geleid die nog te zien waren. Vader had natuurlijk begrip gehad voor haar gelukstranen.

‘En je plannen voor de zomer?’

Opnieuw had ze alleen maar geknikt.

‘Ik zal de dames op de hoogte brengen.’ Hij had haar bij de zwijgende telefoon achtergelaten waar het blije vooruitzicht aan Jarricks brieven allerlei gedachten bij haar had opgeroepen.

Beth wist niet wat vader precies aan de anderen had verteld toen hij weer in de salon was. Maar één ding had hij beslist gedaan: haar zussen op het hart drukken om Beth op dat moment niet lastig te vallen met vragen over het telefoongesprek. Het was de enig mogelijke verklaring voor het feit dat Julie er helemaal niets over zei. En wat moeder betreft: voor haar was het waarschijnlijk voldoende te weten dat Beth met hen op reis zou gaan. Dus ook zij had niets gezegd.

In afwachting van haar zussen en moeder om te gaan winkelen, trok Beth witte handschoenen aan, wat volgens moeder nog steeds noodzakelijk was. Beth betrapte zich opnieuw op de gedachte: waarom is het toch zo belangrijk om tot in de puntjes gekleed te gaan als je gaat winkelen? Hoewel ze wist hoe belangrijk moeder het vond om goed voor de dag te komen, bleef ze het ironisch vinden, vooral na het wonen in Coal Valley, waar een dak boven het hoofd en eten op tafel veel belangrijker waren dan de laatste mode.

Vier vrouwen met verenhoeden en meer dan genoeg handtassen propten zich op de achterbank van vaders ruime auto terwijl ze honderduit praatten over alles wat ze voor de reis nodig hadden. Julie raadde aan om naar luchtige jurken en ruimvallende blouses te kijken – misschien zelfs iets in de matrozenstijl die op dat moment zo in was. Lange gewaden om uitgebreid te dineren, gemakkelijke schoenen voor excursies en hoeden in allerlei vormen om hen tegen de zon te beschermen stonden ook op de lijstjes. En, eveneens op aandrang van Julie: badpakken voor het zwembad en voor het strand. Beth vroeg zich af of ze dat soort schaarse kledij ooit in het openbaar zou durven dragen. Maar tot haar verbazing had moeder er geen enkel bezwaar tegen, als het maar niet te opzichtig was. Ze liet zelfs weten er ook een voor zichzelf aan te schaffen. ‘Ik ben tenslotte niet puriteins,’ legde moeder uit. ‘En ik ben van plan om met volle teugen van ons avontuur te genieten.’

Beth was vrij zeker dat ze de chauffeur in zijn spiegeltje discreet zag glimlachen. Ze vond het zelf trouwens ook grappig. Moeder was een van de meest zedige vrouwen die ze kende. Ze droeg zelfs nog een korset, hoewel de meeste vrouwen van haar leeftijd en allen die jonger waren het onplezierige kledingstuk al lang niet meer gebruikten. Wanneer men erover doorvroeg, beweerde ze dat ze er zo aan gewend was om het te dragen, dat ze zich schaamde en onbeschermd voelde als ze het niet deed. Haar dochters gniffelden er alleen maar om. Moeder zag er ook zonder het attribuut slank en fijntjes uit.

Toen Beth op Toronto’s drukste winkelstraat uitstapte, bracht ze in de wind snel haar hand naar haar hoed. Ze keek wat verbijsterd naar alle activiteit en stapte snel opzij om niet aangereden te worden door een jongen op een fiets met een leren koerierstas om zijn schouder. Ze volgde het groepje de eerste winkel in. Moeder was al op zoek naar iemand die hen kon helpen.

‘Mevrouw Thatcher,’ riep een jonge vrouw die hen in allerijl kwam begroeten en hun jassen aannam. ‘Wat fijn om u hier met uw dochters te zien. Waarmee zou ik u vandaag van dienst kunnen zijn?’

Moeder stak voortvarend van wal en noemde op wat ze allemaal nodig had. Beth zuchtte. Toen voelde ze Margrets arm onder de hare glijden. Ze boog zich naar haar toe en fluisterde: ‘Hemelse Vader, geef mijn lieve zus alstublieft de moed om al haar zegeningen te ondergaan!’ Ze zei het met een bemoedigende glimlach, maar de bedoeling was duidelijk.

‘Ik ben hopeloos, of niet?’

‘Helemaal niet. Je was nu misschien alleen liever ergens anders geweest.’ Margret klopte Beth op haar hand. ‘Maar vergeet niet dat we jou vandaag heel graag hier bij ons hebben. We houden van je, lieveling, hoewel we dat soms misschien op een vreemde en lastige manier laten blijken.’

‘O, Margret,’ lachte Beth bedeesd terwijl ze samen de anderen opzochten.

Na een dag die Beth uiteindelijk als heerlijk kon bestempelen, kwamen ze laat in de middag thuis met een auto vol pakjes. De grotere dozen zouden de volgende ochtend worden thuisbezorgd. Kleinere pakketten werden op de eettafel gelegd terwijl Margret snel naar de kinderkamer liep om te kijken hoe het met JW was. Vader kon alleen in geveinsde wanhoop zijn hoofd schudden bij alle op tafel uitgestalde schatten die Julie en moeder hem lieten zien. Beth merkte op dat zijn werkelijke blijdschap was gelegen in het feit dat hij zijn gezin zo enthousiast en gelukkig zag.

Hij herinnerde hen eraan dat er na het avondeten gasten zouden zijn. Vader had voor een reisbegeleider gezorgd omdat het hem gepast leek dat zijn gekoesterde vrouwen over de assistentie konden beschikken die deze heer kon verlenen. Hij zou hun tocht leiden, maar wat belangrijker was, hij zou hen beschermen en zorgen dat het hen aan niets ontbrak. Ook de Montclairs zouden er zijn om monsieur Emile Laurent te ontmoeten. Hij arriveerde precies om zeven uur ’s avonds.

‘Emile, wat goed om je te zien na al die maanden,’ verwelkomde vader hem op vriendelijke wijze. ‘Ça va?’

‘Prima, mijn vriend. Et toi?’

‘Heel goed. Uitstekend zelfs.’

Vader nam hem mee naar de anderen in de salon. ‘Ik stel je graag voor aan mijn familie.’ Terwijl hij de ronde deed, gebaarde hij met zijn hand. ‘Emile Laurent, dit is mijn charmante vrouw, Priscilla Thatcher. Onze oudste dochter, mevrouw Margret Bryce en haar man John. De middelste dochter, Elizabeth Thatcher – die we Beth noemen – en onze jongste, Julie Thatcher.’

‘Ik ben zo blij jullie allemaal te ontmoeten,’ antwoordde hij met een nauwelijks waarneembaar accent en een hoffelijke buiging naar moeder.

Hij was ouder dan vader, met een lang en slank postuur, een terugtrekkende haarlijn en nog steeds dik, witgrijs haar dat in golven naar achteren was gekamd. Afgaand op zijn helderblauwe ogen en voorbijziend aan de verweerde rimpels, vermoedde Beth dat de gedistingeerde man vroeger een knappe verschijning was geweest. Zeker wist ze het niet, maar Beth meende al snel te hebben gezien dat ze hem zou mogen.

Het gezin Montclair arriveerde nog voordat de Thatchers weer waren gaan zitten. Eerst stoof mevrouw Montclair de zitkamer in, terwijl ze haar waaier driftig naast haar gezicht heen en weer wapperde. ‘Priscilla, ontzettend bedankt dat we ons afscheidspartijtje vanavond bij jou kunnen houden. Ik vind het allemaal zo spannend dat we op reis gaan. Nog maar vier dagen! Hoe krijgen we alles ooit op tijd klaar? O, en kijk nou! Daar hebben we Elizabeth – weer thuis vanuit het wilde westen. Heb je een goede tijd gehad, lieveling?’ Maar ze zwierde alweer naar monsieur Laurent. ‘En dit is vast het dappere heerschap dat zo goed is om ons te willen begeleiden.’ Ze stak een hand uit, met de rug omhoog, en het heerschap stapte naar voren, boog zich er laag overheen en mompelde iets hoffelijks. Ze haalde een klein brilletje van haar ronde gezicht, vouwde het belangwekkend op en glimlachte om zich heen.

‘Emile, mag ik je voorstellen aan mevrouw Charles Montclair,’ zei vader vlug. ‘En Edith, dit is monsieur Laurent.’

Mevrouw Montclair deed een stap achteruit. ‘U bent Frans?’

‘Ik verzeker u, madame, dat ik Canadees ben. En sinds mijn kindertijd spreek ik zowel Engels als Frans.’