In de serie Terug naar het westen van Canada die Janette Oke samen met Laurel Oke Logan schreef, zijn verschenen:

- Waar moed vereist is, deel 1

- Waar vertrouwen heerst, deel 2

- Waar hoop regeert, deel 3

Janette Oke schreef eerder samen met Davis Bunn de serie Handelen in geloof:

- De vrouw van de centurio, deel 1

- De verborgen vlam, deel 2

- De weg naar Damascus, deel 3

Serie Terug naar het westen van Canada – deel 3

WAAR HOOP

REGEERT

Janette Oke

Laurel Oke Logan

Uitgeverij Het Zoeklicht

Postbus 99

3940 AB Doorn

Cover design by Dan Thornberg, Design Source Creative Services

Engelse uitgave:

Copyright © 2016 by Janette Oke and Laurel Oke Logan

Originally published in English under the title Where Hope Prevails by Bethany House Publishers, a division of Baker Publishing Group, Grand Rapids, Michigan, 49516, U.S.A.

All rights reserved.

Nederlandse uitgave:

© 2017 Uitgeverij Het Zoeklicht – Doorn

ISBN 9789064512360

Ebook: 9789064510816

Vertaling: Richard Kettmann, Leeuwenhart tekst & vertaling

Opmaak: TMgraphics.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen, of op enige andere manier zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever. Voor recensies mogen korte bloemlezingen worden gebruikt.

All rights reserved. No part of this publication may be reproduced, stored in a retrieval system, or transmitted, in any form or by any means, electronic, mechanical, photocopying, recording, or otherwise, without the prior written permission of the publisher. The only exception is brief quotations in printed reviews.

Personages in dit boek

De familie Thatcher

Beth Elizabeth Thatcher

Moeder Priscilla Thatcher

Vader William Thatcher

Julie Beths vier jaar jongere zus

Margret, John en JW Bryce Beths oudere, getrouwde zus en haar gezin

Anderen

Jarrick ‘Jack’ Thornton agent bij de Royal Canadian Mounted Police en speciale vriend van Beth

Molly McFarland Russo eigenares van het pension

Frank Russo gepensioneerde mijnwerker die in Waar vertrouwen heerst met Molly trouwde

Teddy Boy en Marnie tienerweeskinderen die door Molly zijn geadopteerd

Philip Davidson dominee en oude vriend van Jarrick

Robert Harris Hughes de nieuwe schoolmeester

Voorwoord

Liefste Molly,

Vandaag heb ik mijn kaartje gekocht voor de lange treinreis van Toronto over de eindeloos weidse prairie naar Lethbridge, waarna ik opnieuw de urenlange rit per automobiel naar jullie hartelijke dorp – mijn tweede thuis – zal verduren. Gelukkig kan ik je vertellen dat ik deze keer niet bevreesd ben voor de reis. Sinds mijn eerste aanstelling als onderwijzeres is er zo veel veranderd in mij. De nogal fragiele en onervaren Elizabeth Thatcher die meer dan een jaar geleden in Coal Valley aankwam, is nu een volstrekt andere vrouw. Ik heb het idee dat ik mezelf enigszins bewezen heb en moediger ben geworden. Dat hoop ik, tenminste.

Is het echt maar één lange zomer geleden sinds ik van jou, mijn leerlingen en al mijn vrienden in Coal Valley afscheid genomen heb? Regelmatig loop ik vol ongeduld door de gestoffeerde gangen van vaders grote huis te ijsberen en verlang ik naar mijn eenvoudige leven met jullie allen. Ik kan je schaterlach bijna horen, nu je dit leest. Maar van iedereen ben jij juist degene die weet wat ik bedoel, Molly, want jij hebt je eigen, diepe wortels in onze prachtige vallei.

Maar deze keer besef ik des te meer hoe erg ik mijn ouders en mijn geliefde zussen zal missen. Julie heeft vader telkens weer gesmeekt of ze voor langere tijd naar me toe mag komen, maar tot nog toe zijn hij en moeder nog niet voor haar bede gezwicht. Ze is nog onstuimig en koppig, zoals je weet van toen je haar ontmoet hebt; maar met haar bruisende enthousiasme zijn we allemaal dol op haar. Margret aanvaardt gelaten mijn onvermijdelijke vertrek. Zij en John hebben binnenkort hun handen vol aan hun tweede kind. Kon ik mijn neefje JW maar in een koffer stoppen! Desondanks ben ik zó blij om weer terug te gaan – en jou weer te zien, mijn lieve vriendin. Je bent als een tweede moeder voor me en bij jou denk ik niet dat ik mijn familie zal missen.

Molly, ik weet dat je al hebt gehoord dat we aan het eind van de zomer een aantal erg moeilijke dagen hebben beleefd, toen onze heerlijke cruise tot een plotseling en afschuwelijk einde kwam. In die akelige tijd waarin we niet wisten waar onze lieve Julie was, had ik zo graag met je willen praten. Maar je hebt waarschijnlijk niet gehoord dat Nick, de jongeman die haar ontvoering op touw had gezet, door ons als een vriend werd beschouwd. Het was allemaal uitgevoerd met de hulp van twee jonge vrouwen aan boord waarmee Julie bevriend was geraakt. Ze leken ons best betrouwbaar. (Ik voel mijn hand trillen onder het schrijven.) We hadden het zo moeilijk, die dagen van Julie’s verdwijning. Ik moet toegeven dat mijn geloof aan het wankelen was gebracht. Ik ben niet bepaald trots op hoe ik met de situatie omging, maar ik denk dat ik gegroeid ben. Ik ben de goede Heer heel dankbaar dat ze veilig teruggevonden is!

Ik kan hier alleen nog vermelden hoe dankbaar ik was dat Edward Montclair en Jack Thornton, onze stoere Mounties, ons zo snel te hulp schoten. De Heer zij gedankt voor de wijsheid die Hij hen gegeven heeft om te ontdekken waar Julie naartoe was gebracht. Hun diensten hebben beslist het tij gekeerd.

Hoewel het gepast is om hier niet te veel over uit te wijden, zul je vast gemerkt hebben dat mijn gevoelens voor Jack zijn toegenomen. (Ja, ik spreek hem nog steeds aan met zijn roepnaam Jarrick – hoewel zijn moeder en ik waarschijnlijk de enigen zijn die dat doen!) Hoe zou ik moeten beschrijven welke troost ik tijdens onze crisis uit zijn kordate, zorgzame aanwezigheid heb geput?

Helaas denk ik dat we overal op gevaar beducht moeten zijn – ik ben niet vergeten dat het zelfs in Coal Valley opdook, met Davie Grant en zijn illegale drankstokerij, waar veel van mijn leerlingen, kinderen waar ik veel van houd – zelfs jouw Marnie en Teddy Boy – door beïnvloed zijn. De Heer zij opnieuw gedankt dat ze veilig onder jouw hoede zijn, Molly. O ja! En nu ook onder Franks hoede. Ik verheug me erop jullie beiden met jullie onlangs gesloten huwelijk te feliciteren. Zoals jij en Frank er samen vandoor zijn gegaan: als een stelletje tieners! Ik kan niet wachten om je meer te vertellen wanneer ik er ben, op of omstreeks de 15de van de maand.

Je toegewijde vriendin,

Beth

Hoofdstuk

1

Het was niet alleen dat er minder kuilen waren – de weg door het dichte bos naar Coal Valley was tijdens de zomer van Beths afwezigheid duidelijk opgeknapt – maar er was nog iets vreemds. Vanaf het punt waar de taxichauffeur westwaarts de heuvels in reed en geleidelijk de machtige Rocky Mountains op klom, zou het nog steeds een urenlange tocht zijn. En elke bocht in de weg betekende dat de beschaving met haar gemakken verder achter hen kwam te liggen: geen telefoons, geen dokters, geen waterleiding of elektriciteit.

Maar Beth voelde geen enkele aarzeling bij het feit dat ze weer naar Coal Valley ging. In gedachten zag ze miss Molly al op de veranda van haar grote pension staan: een oud en verweerd, maar gezellig en uitnodigend gebouw. Royale, zelfbereide maaltijden, lange gesprekken in de avond nadat de afwas was gedaan, en dan naar de gezellige kamer om onder een dikke deken te kruipen en de kou te trotseren. Beth zag ernaar uit terwijl de kilometers onder haar door gleden.

En toch was er deze keer iets merkwaardigs toen ze naar het ruige landschap keek. Beth deed haar best om te begrijpen waar die vleug onrust vandaan kwam die haar enthousiasme over haar terugkeer naar het Canadese westen overschaduwde.

Ze boog zich naar voren, pakte de achterkant van de bestuurdersstoel en vroeg aarzelend: ‘Neem me niet kwalijk, sir, ik durf het haast niet te vragen, maar weet u zeker dat dit de juiste weg naar Coal Valley is?’

Een snuivend geluid. ‘Ja, miss. Ik ben hier al zo vaak geweest. Nog een paar kilometer, dan zijn we er.’

Beth liet zich weer tegen de harde rugleuning vallen, drukte haar hoed wat steviger op haar donkere haar en corrigeerde de lange hoedenspeld die hem op zijn plaats hield. Ze hoopte dat ze er niet al te verfomfaaid uit zou zien tegen de tijd dat ze aankwam. Zou iemand haar opwachten? Miss Molly, vast wel – nee, ze heet nu mevrouw Russo. En haar Frank? Of Teddy en Marnie, de andere schoolkinderen, hun moeders? Ze wilde iedereen wel zien.

Terwijl Beth de kreukels uit haar rok streek en haar jasje rechttrok, bekeek ze de bergwanden die ver boven de boomgrens uittorenden en het dal onder haar waar de rivier doorheen slingerde. Maar geen van beide kwam haar bekend voor. De steeds aanwezige spoorlijn, die net als zij hoger en hoger klom, was het enige wat ze herkende. Was het zo lang geleden dat ze zich de weg niet beter herinnerde dan dit?

De reis van Toronto naar het mijndorpje, dat tegen de oostelijke hellingen van de Rockies aanlag, was allesbehalve kalm geweest. Beth was gewend geraakt aan de perikelen van treinreizen – ze wist nu in elk geval wat ze verwachten kon. Het was dus vreemd dat ze aan het eind van de reis, met haar westelijke thuishaven in het verschiet, zo sterk het gevoel had dat ze verdwaald was.

En toen ze door het stoffige raam naar buiten keek, viel haar oog op de bomen … ze kwamen niet tot aan de weg, zoals ze zich herinnerde. Beth draaide het raampje iets omlaag en tuurde naar het bermlandschap dat voorbij schoot. Ja hoor, her en der zag ze boomstronken tot in de greppel, met hun ronde bovenkanten nog roomgeel na de recente amputatie van alles daarboven.

Ze boog zich weer naar voren. ‘Waarom zijn er zo veel bomen omgezaagd?’

‘Huh?’

‘De bomen – er zijn er zo veel weg.’

‘Ze zijn bezig de weg te verbreden en te verharden.’ De man grinnikte. ‘Uw kleine dorpje rijst de pan uit, miss. Ik denk dat er heel wat veranderd is sinds de laatste keer dat u hier was.’

Beth knikte en keek bedenkelijk. Hopelijk niet al te veel, dacht ze, terwijl ze het raam omhoog draaide tegen het stof.

Ze had de laatste weken van haar zomer al meer dan genoeg frustratie en commotie gekend. In Toronto, nadat hun cruise door de kustprovincies was afgebroken door Julie’s verdwijning, hoopte Beth dat ze deze reis naar het westen met Jarrick zou kunnen maken. Jarrick. Alleen al de gedachte aan hem bracht een stiekeme glimlach op haar gezicht en ze voelde dat ze een kleur kreeg.

Tijdens zijn korte verblijf had haar hele familie – zelfs moeder – hem in het hart gesloten. Ze hadden hem trots geïntroduceerd in hun verschillende sociale kringen, waar hij bij elke gelegenheid in zijn felrode Mountie-jas verscheen. Zijn gulle glimlach, koperkleurige haar en keurige snor – in combinatie met die helderblauwe ogen en scherpe geest – hadden hem alom waardering opgeleverd. En het voelde opwindender dan Beth had kunnen denken om naast zijn rijzige gestalte te staan. Ze had zichzelf toegestaan een hand in zijn arm te leggen en had geprobeerd niet te blozen van blijdschap om het feit dat iedereen hen als ‘een stel’ beschouwde.

Alleen mevrouw Montclair wist de sfeer te bederven, zoals ze hem openlijk met Edward vergeleek en het vroege vertrek van haar zoon betreurde. ‘Ach, ze hadden hem nu eenmaal nodig in het westen. Er zijn gewoon niet zo veel agenten die in mijn Edwards schoenen kunnen staan. Ze zouden niet weten wat ze zonder hem moesten beginnen.’

Jarrick had alleen maar geglimlacht naar de vrouw, met een discrete knipoog naar Beth.

En toen kwam het nieuws dat ‘… Miss Thatcher zal haar terugkeer moeten uitstellen – het schoolbestuur buigt zich over een aantal problemen met betrekking tot Coal Valley’s huidige situatie. We zien uit naar haar terugkomst …’ etc. Beth wilde er niet aan denken wat het uitstel kon betekenen, maar het was duidelijk dat Jarrick niet langer op haar vertrek kon wachten. Ze hadden onder tranen afscheid genomen en ze was zonder hem in Toronto gebleven.

Er gingen nog drie weken voorbij voordat alles eindelijk in gereedheid was en Beth alleen kon vertrekken. Ze besteedde de reis naar het westen lezend en uitziend naar het moment dat Jarrick haar van de trein zou halen. Maar vrijwel direct nadat ze op het verweerde perron in Lethbridge met elkaar verenigd waren, had hij een handgeschreven boodschap ontvangen die hem met spoed naar een belangrijke opdracht riep. Voor hen allebei was het een enorme teleurstelling, vooral omdat ze hadden gedacht een aantal dagen bij vrienden in de stad te logeren voordat Beth zou doorreizen naar Coal Valley.

Ze dacht opnieuw aan het langverwachte etentje – in hun eigen, speciale restaurant in Lethbridge – dat wederom was uitgesteld. Ze knipperde de tranen weg. Hoe gemakkelijk glipten de kostbare momenten in het leven soms door haar vingers, nog voordat ze zouden plaatsvinden! En deze gelegenheid zou Jarrick beslist hebben gebruikt om haar een aanzoek te doen … ‘Dank U, Vader,’ bad ze om haar frustraties te bestrijden, ‘dat U altijd begrijpt hoe ik me voel en dat U bij me bent, ook al zie ik niet wat U van plan bent.’ Ze bad ook voor Jarrick, overtuigd dat zijn teleurstelling over de gang van zaken net zo groot was als de hare.

De auto nam de volgende bocht sneller dan Beth kon waarderen. Door haar korte benen kon ze haar voeten maar moeilijk op de vloer geplant houden. In plaats daarvan steunde ze met een gestrekte arm tegen het portier en slikte ze de klacht in die ze had willen uiten.

Plotseling werd haar aandacht naar het raam getrokken door een bekende bocht in de weg en vervolgens door een pad dat het bos inliep. We zijn in de buurt! jubelde ze inwendig. We zijn er bijna! Er stonden steeds minder bomen en haar dorpje kwam in zicht. Coal Valley: eindelijk.

Beth stond weifelend in de beschutting van de open taxideur terwijl de chauffeur haar koffers en tassen uitlaadde en op het korte, houten trottoir neerzette. Waar ben ik? Ze durfde het niet hardop te zeggen, maar ze kon moeilijk geloven dat dit Coal Valley was! Als eerste werd Beths aandacht getrokken door twee helderwit geverfde, grote muren links van haar. In het verleden had het mijnbedrijf het niet nodig gevonden zijn in de haast opgetrokken gebouwen te verfraaien. Nu waren de voordeuren en grote ramen omlijst met groene planken. Zelfs de bedrijfsnaam was met grote, zwarte letters op de voorgevel geverfd – alsof het hele stadje van hen was. Misschien was dit op de een of andere manier ook wel zo, bedacht Beth.

Aan de overkant van de straat waren de struiken keurig gesnoeid en er stonden bloemen langs het pad naar wat ooit Grants saloon – en niet zo lang geleden Beths schoolgebouw – was geweest. Het voormalige naambord van het etablissement was vervangen en Beth moest glimlachen om de sierlijke, blauwe letters van Abigail’s Teahouse.

Goed gedaan, Abigail, het is je gelukt: je bent je eigen zaak begonnen, dacht Beth. Ze dacht terug aan hoe ze een jaar eerder was verwelkomd. De moeders, waarvan de meesten net hun man hadden verloren, waren in datzelfde gebouw bij elkaar gekomen om hun aanbod voor de onderwijsaanstelling toe te lichten. Ze hielden er duidelijk rekening mee dat Beth zou kunnen afhaken wanneer ze hoorde dat ze in een biljartlokaal zou moeten lesgeven. Maar op de een of andere manier hadden ze die dag haar hart gestolen en haar vertrouwen gewonnen. Abigail Stanton was een van de krachtige aanvoerders onder de vrouwen: een bron van moed en troost voor hen allemaal.

De volkstuin naast de theeshop, eerder een braakliggend stuk grond, stond vol met een rijke oogst. Misschien zou deze winter minder zwaar worden dan de vorige, met al het voedsel dat ingeblikt kon worden. En daarnaast … daarnaast stond Molly’s grote pension. Thuis, dacht Beth opgelucht. Dat was tenminste niet veranderd.

Maar toen zag ze nog meer boomstronken. Ze leken overal uit de grond te steken. Lelijk en dood hielden ze zich schuil achter elk van de vertrouwde gebouwen. Het bos was verder van de kleine dorpskern teruggedreven. Haar gezicht betrok.

‘Miss Thatcher! Miss Thatcher!’

Beth draaide zich om en zag een lawine van kinderen uit de ontmoetingsruimte van het bedrijf stromen. ‘Miss Thatcher, u bent er weer. We hebben u zo gemist.’

De veertienjarige Marnie, die bijna een jongere zus voor Beth was, was als eerste bij haar en omhelsde haar innig. ‘Het voelde alsof u nooit zou komen.’

Met haar slanke figuur en smalle gezicht leek het meisje op de een of andere manier meer volwassen dan Beth zich herinnerde. Haar lange, bruine haar was met spelden naar achteren gehaald. Tjonge, ze is geen kind meer, ze is veel evenwichtiger, dacht Beth. ‘Lieverd, ik heb jou ook gemist.’

Beth ging van de ene omhelzing naar de andere en was zich slechts vaag bewust van de groep die snel groter werd. Buren kwamen haastig van alle kanten aanlopen, terwijl Beth haar leerlingen op de schouders klopte, over de wang streelde en glimlachend in de ogen keek.

‘Lieve help, wat zijn jullie allemaal groot geworden! Wat hebben jullie deze zomer gedaan om al die centimeters erbij te krijgen?’ Ze lachten met haar mee en overstemden elkaar met hun vragen en opmerkingen.

‘Wat hebt u gedaan in de tijd dat u weg was, miss Thatcher?’

‘Miss Thatcher, we hebben u gemist.’

‘De zomer duurde zo lang zonder u.’

‘Het leek wel of de school nooit begon!’

Beth moest opnieuw lachen. ‘Nou, als dat niet het mooiste compliment is wat een juf kan krijgen!’

‘We zijn in elk geval heel blij dat u er weer bent.’

De kleine Anna Kate flapte eruit: ‘We hebben een nieuw klaslokaal, miss Thatcher.’

‘Echt waar? Waar dan …?’ Maar met alle commotie kreeg Beth geen verdere informatie.

‘Er zijn ook kinderen bijgekomen,’ zei Levi die een andere jongen bij zijn hemd dichterbij trok. ‘Dit is Mikey. Hij is mijn nieuwe vriend.’

‘Leuk je te ontmoeten, Michael.’ Beth keek om zich heen en zag nog een aantal kinderen wat achteraf staan die ze niet herkende. ‘Ik ben erg blij om jullie allemaal te ontmoeten,’ zei ze zwaaiend en glimlachend. ‘We zullen elkaar vast heel snel leren kennen.’

Anna Kate trok aan haar arm. ‘Kom kijken naar ons nieuwe klaslokaal. Het bedrijf geefde ons hun gebouw voor een school. Want ze bouwden een nieuwe bij de rivier. Kom kijken, miss Thatcher.’

Ademloos volgde Beth de opgewonden groep naar de ontmoetingsruimte, waar ze al zo vaak hun clubbijeenkomsten, schooloptredens en kerkdiensten hadden gehouden. Een echt klaslokaal dit jaar! Dat klinkt niet als het mijnbedrijf zoals ik het ken, dacht Beth. Daar moest ze meneer Gowan maar eens voor bedanken.

Toen ze Molly zag, die aan de rand van de menigte stond te wachten, vloog Beth bijna op haar af. De vrouw spreidde haar stevige armen en een glimlach plooide de zachte huid om haar ogen. Haar dunner wordende haar had nog meer grijze lokken gekregen, maar de verbleekte en verstelde huisjurk was beslist dezelfde. Beth liet zich omhelzen. Ik had eraan moeten denken om stof mee te nemen voor een of twee nieuwe jurken, dacht ze. De volgende keer dat ze in Lethbridge was, zou ze wat voor haar meenemen.

‘Welkom thuis, liefie.’ Molly klopte haar liefdevol op de rug. ‘Heerlijk om je weer te zien.’

Beth maakte zich los en trok haar hoofd naar achteren. ‘Ook fijn om jou weer te zien – mevrouw Russo!’ zei ze met een glimlach.

‘De hemel sta ons bij, maar we hebben het gedaan. Werkelijk waar.’

‘Molly, ik ben zo blij voor jullie tweeën – voor jou en onze beste Frank.’

‘Nou, daar hebben we straks nog alle tijd voor. Als je niet snel met de kleintjes meeloopt om hun verrassing te bekijken, denk ik dat ze je zo optillen en naar binnen dragen.’

Beth lachte, haakte een arm door die van Molly en volgde de zwerm het houten gebouw in. Binnen bevonden zich nog meer buurtbewoners, een aantal eenvoudige, papieren versieringen en een tafel met koekjes en punch.

‘Ohh,’ fluisterde Beth. ‘Wat lief is dit. Dat moet jij zijn geweest, die heeft doorverteld wanneer ik terug zou komen, maar jullie hadden er niet zo veel werk van moeten maken …’

‘Natuurlijk wel.’ Molly leunde met haar hoofd tegen dat van Beth. ‘We zijn vreselijk blij dat je weer bij ons bent, Beth. Maar je zal wel zo moe zijn van de reis dat al die mensen wat veel voor je zijn.’

‘Niet te moe voor dit. Ik kijk al heel lang naar dit moment uit.’

Beth maakte de ronde en praatte met de kinderen en hun moeders. Zoals voorheen, wist ze dat de mannen – degenen die geleidelijk aan de slachtoffers van de mijnexplosie hadden vervangen – hard aan het werk zouden zijn in de nabijgelegen mijn. Het bekende, ritmische gedreun van machines in de buurt gaf Beth een geruststellend gevoel. Het betekende bedrijvigheid, werk en inkomen. Het betekende dat er in het onderhoud van de gezinnen werd voorzien.

Maar Frank Russo was lang geleden al gestopt bij de mijn, hoewel zijn ontbrekende rechterhand een blijvende herinnering was aan alles wat hij het bedrijf gegeven had – de oude Frank, die in de zomer zomaar met miss Molly was getrouwd. Terwijl Beth iedereen begroette die zich om haar verdrong, keek ze uit naar zijn vertrouwde gezicht. Eindelijk zag ze hem in een hoek van de ruimte. Typisch Frank, om geduldig op de achtergrond te blijven totdat iemand hem zag. Beth liep snel naar hem toe om haar armen om zijn schouders te slaan.

‘Welkom terug, miss Beth.’

‘O Frank, het is zo lang geleden. Als ik jou zie, is het of ik thuiskom bij mijn lievelingsoom – mijn Italiaanse lievelingsoom.’

Zijn grote borst schudde van het lachen toen hij Beth voor de tweede keer in een omhelzing trok. ‘Dat is lief van je, miss Beth. Maar we weten allebei dat ik meer jouw opa Frank ben.’

‘Een man die nog kwiek genoeg is om ervandoor te gaan, kan niet zeggen dat hij oud is.’

Hij knipoogde en glimlachte van bakkebaard tot bakkebaard. ‘Mijn Mollina en ik, wij maken elkaar gelukkig, toch?’

‘Dat geloof ik zeker. En ik was heel blij toen ik het hoorde.’ Beth drukte een kusje op de stoppelwang.

‘Miss Thatcher, komt u even met me mee?’ Ruth Murphy tikte op haar schouder en keek verontschuldigend. ‘We willen een zegen over het eten vragen – en we willen niet beginnen zonder onze eregast.’

‘Natuurlijk.’ Beth klopte op Franks arm en liep met de vrouw mee. Tijdens de feestelijkheden werd Beth voorgesteld aan vijf nieuwe gezinnen die zich bij de gemeenschap hadden aangesloten. Ze hoorde over de rij nieuwe bedrijfswoningen die waren neergezet en waar nu zelfs een aantal ongetrouwde mannen woonden die de vorige winter nog in een kamp of geïmproviseerde tenten hadden gebivakkeerd.

Toen Beth kennismaakte met de meest recente uitbreidingen van haar kleine school, vroeg ze zich af hoe ze het ooit moest redden met zo veel leerlingen. Vijf nieuwe gezinnen, rekende ze snel uit, kwam neer op twaalf nieuwe schoolkinderen in de leeftijd van zes tot vijftien jaar. Maar een aantal gezinnen was ook verhuisd. Nadat hun mannen het slachtoffer werden van de mijnexplosies, waren deze weduwen genoodzaakt om ergens anders aan de kost te komen. Zelfs meer dan een jaar na datum drukte het verschrikkelijke ongeluk nog steeds zijn wrede stempel op de gemeenschap.

Eindelijk kon Beth gaan zitten. Met Molly naast zich op de houten bank gingen haar ogen de ruimte rond. Ze had zo veel met haar goede vriendin te bespreken. ‘Jullie hebben allemaal zo je best gedaan voor dit feestje. Het is een prachtig geschenk.’ Ze keek om zich heen. ‘Maar waar is Frances?’

Een zucht. ‘O, heb je dat niet gehoord? Ze is ook verhuisd – om bij haar familie in Vancouver te zijn. Ze had hier niets meer, nu ze zowel weduwe als een rouwende moeder is. Maar ik zal haar wel missen.’

‘Wat verdrietig, Molly. Ze was je beste vriendin.’

‘Dat was ze en dat is ze nog steeds. Maar het leven zit vol moeilijke keuzes. Familie moet op de eerste plaats staan.’ Ze zweeg bedachtzaam. ‘En misschien stap ik wel een keer op de trein om haar op te zoeken. Nou, dat zou pas een avontuur zijn!’

‘Het zou fantastisch zijn, Molly, dat weet ik zeker – maar ook een beetje eng, misschien.’ Beth dacht aan de vele bergketens die de spoorlijn naar de westkust zou moeten passeren.

‘Ach, er wordt tegenwoordig veel meer gereisd dan jaren geleden, toen Bertram – God hebbe zijn ziel – en ik voor het eerst deze kant opkwamen. Er gaan voortdurend mensen heen en weer en de weg wordt alleen maar beter. Jammer dat je de nieuwe man vandaag niet kunt ontmoeten. Maar hij is deze week alweer naar zijn verloofde vertrokken. Er komen en gaan zo veel mensen. Ik kan het niet bijhouden.’

‘Sorry, wie bedoel je?’

‘De nieuwe schoolmeester.’

Beth draaide zich volledig naar Molly toe. ‘De nieuwe wat?’

Molly tuitte haar lippen en fronste haar voorhoofd. ‘O, wist je dat niet?’ Ze pakte gauw Beths hand. ‘Ik dacht echt dat je erover gehoord had. Geen zorgen. Het is goed nieuws, liefie. Het schoolbestuur kwam, keek eens goed rond in ons dorp, maakte een lijst van de kinderen die we nu hebben en besloot dat er twee leraren nodig waren om ze allemaal les te geven. Dus je hebt dit jaar maar de helft van de kinderen. Wat trouwens meer dan genoeg is.’ Ze kneep in Beths hand en gaf haar een bemoedigende glimlach.

Er schoten allerlei vragen door Beths hoofd. Waar moest hij …? Wat zou hij …? Welke kinderen …? Ze kon het even niet bevatten.

‘Er is nog geen verdeling gemaakt,’ ging Molly verder. ‘Dat wordt natuurlijk pas besloten als jullie er allebei zijn. Maar de meesten denken dat hij de oudere kinderen kan doen en jij de jongere – met je zachtere, moederlijke hand.’

Beth dacht onmiddellijk aan Teddy en zijn beste vriend, Addison, aan Luela en James, Peter en Bonnie. Ze had verwacht een groot deel van haar tijd en aandacht aan deze oudere leerlingen te besteden om hen klaar te stomen voor hun eindejaarsexamens. Ze had ernaar uitgekeken hen te zien slagen, waardoor hun kansen zoveel groter waren dan de kolenmijn. Hoeveel van mijn leerlingen krijgt deze nieuwe leraar eigenlijk, vroeg ze zich af. Beth camoufleerde een huivering door haar koffiekopje neer te zetten. ‘Wie is deze man? Wat weet je van hem?’

‘We zijn blij dat we hem hebben,’ antwoordde Molly, die nog steeds Beths hand vasthield. ‘Meneer Robert Harris Hughes heet hij – twee achternamen, ’t is wat.’ Maar haar gegiechel klonk een beetje gemaakt. ‘Hij is heel geleerd – uit het oosten, net als jij.’

‘Hebben jullie hem allemaal ontmoet?’

‘Zeker. Was hier ’t grootste deel van vorige week. Heeft bij mij gelogeerd.’

‘En waar is hij nu?’

‘Weer in Calgary – bij zijn verloofde op bezoek. Schijnt dat zij weinig zin heeft om zo’n eind te reizen. Maar ja, ze zijn ook nog niet getrouwd. Dan hoeft het ook niet.’

Beth verwoordde de flarden van informatie hardop. ‘Hij is verloofd met een vrouw die niet in deze streek woont – niet eens op bezoek wil komen. Hij is rijk – en opgeleid in het oosten. Waarom zou hij dan helemaal hierheen willen komen?’

Molly trok een scheve glimlach en snoof. ‘Nou liefie, voor jou.’

Hoofdstuk

2

Tegen de tijd dat haar welkomstfeest ten einde liep en de mensen geleidelijk aan vertrokken, wilde Beth maar al te graag naar Molly’s huis om zich op te frissen en een dutje te doen.

Marnie kwam met een warme glimlach aanlopen. ‘Ik zal u uw kamer laten zien. Bent u zover?’

‘Dat ben ik zeker. Weet jij waar mijn bagage naartoe is?’

Marnie, die al naar de uitgang liep, riep zelfverzekerd achterom: ‘De jongens hebben alles voor u meegenomen.’

Abigail kwam snel bij een laatste tafel vandaan die ze had schoongeveegd. Ze had een lieve glimlach op haar gezicht. ‘Ik ben zo blij dat we dit jaar een ruimte delen, miss Beth,’ zei ze. ‘We hebben gepoetst en geschrobd om alles klaar te krijgen. Ik hoop dat je het mooi vindt.’

De onverwachte mededeling overviel Beth. ‘Ik ben bang dat ik het niet begrijp. Woon jij nu ook bij Molly?’

‘Nee. O, help, het spijt me,’ zei Abigail. Ze blikte vertwijfeld de bijna lege ruimte in en keek toen weer naar Beth. Haar bruine ogen onderzochten Beths gezicht. ‘Tja, dan … zal niemand het je verteld hebben, denk ik. Ik weet dat Molly het van plan was. Ze was zeker te druk met bijpraten. Het komt gewoon omdat haar pension nu zo vol zit – met al die mannen van de mijn die komen en gaan – de familie eet zelfs niet meer in de eetkamer, alleen in de keuken, waar nog ruimte is. En die meneer Harris Hughes, die had ook een kamer nodig. Dus we hebben er samen over nagedacht hoe we je een eigen plek konden geven. Molly wist zeker dat je liever iets voor jezelf had … nu je binnenkort gaat trouwen.’ Abigail werd onzeker en wreef met een hand over haar nek. ‘Het verbaast me dat ze er niets over gezegd heeft. Ik ben liever niet degene …’

Beth verdrong haar teleurstelling en deed haar uiterste best om een wirwar aan gedachten te verbergen. Wie had in hemelsnaam gezegd dat ze binnenkort ging trouwen? Waarom zou ze door dat gerucht ergens anders heen moeten? Dus nu pikt die nieuwe leraar ook nog mijn kamer bij Molly in! Dit gaat te ver! Dat had ze me moeten vragen, dacht Beth. Ze had desnoods in de badkuip willen slapen als ze daardoor bij hen had kunnen blijven … Maar Beth besefte ook dat ze deze dingen nooit op een goede manier hadden kunnen overleggen over die grote afstand. Het enige wat ze kon doen, was de storm trotseren en het beste maken van wat er zonder haar medeweten en inmenging besloten was.

Toen Abigail Beths gezichtsuitdrukking zag, aarzelde ze opnieuw, maar schraapte ten slotte haar keel. Ze sprak op tedere toon. ‘Het spijt me zo dat niemand het je verteld heeft, miss Beth. Dit is vast een grote verrassing voor je.’ Ze produceerde een geforceerde glimlach. ‘Het zal de dag er wel voor zijn – voor verrassingen – zowel de leuke als de lastige.’ Ze keek weer om zich heen. ‘Ik zie Molly niet meer. Wil je haar nu opzoeken? Ze is waarschijnlijk al naar huis – druk om het eten op tafel te krijgen voor haar kostgangers, denk ik. Maar ik ga met je mee als je wilt. Ik weet ook niet wat we moeten doen …’

‘Het geeft niet, Abigail.’ Beth legde haar hand geruststellend op de arm van de andere vrouw. ‘Als jullie allemaal denken dat jullie een goede oplossing voor me hebben gevonden, geloof ik vast dat het in orde komt. Al moet ik toegeven dat ik wel … nou ja, verbaasd ben. Meer niet. Ik had gewoon niet verwacht dat mijn huisvesting ter discussie stond.’

‘Zou je dan zelf willen gaan kijken?’

‘Ja, natuurlijk. Dank je.’

Marnie liep snel naar buiten, een aantal passen voor Abigail en Beth uit. Maar het meisje sloeg niet, zoals Beth verwacht had, linksaf naar het huisje in de keurige rij bedrijfswoningen waar ze woonde. Ze stak recht de straat over.

Deze keer wilde Beth haar vragen niet verraden en ze zette een glimlach op zodat er geen verdere bezwaren van haar gezicht te lezen waren. Waar gaan we heen, vroeg ze zich af. Logeerde ze in het theehuis? Zou het kunnen dat Abigail daar nu woonde – om geld uit te sparen? Was het er groot genoeg om te delen? Behalve de woonkamer kon ze zich geen andere ruimtes herinneren dan een kleine keuken en een berging.

Marnie sneed de weg af door over een bloemenperk te springen, ging de voordeur voorbij en liep snel achterom. Beth hoorde haar de buitentrap optrippelen.

Plotseling stokte Beths adem. Niet daar! Overal, behalve daar! De woning van de Grants op de eerste verdieping was de enige plaats in Coal Valley waar Beth geen stap naar binnen wilde zetten. Omdat ze geen reden had gehad om in de buurt te komen, was ze erin geslaagd het nare echtpaar – dat boven de school had gewoond en van wie het gebouw was geweest – te vermijden.

De Grants waren nu weg uit Coal Valley, maar Beth was nog steeds bang voor hen. Alleen al het geluid van Marnie’s voetstappen op hun trap bracht herinneringen naar boven van Davie’s wrede dreigementen en poging tot aanranding, van Helens intimiderende gedrag, van de uiteindelijke arrestatie van de man en de zelfmoordpoging van zijn vrouw. Beth wist op dit moment niet meer of ze haar hadden verteld waar dat laatste voorval had plaatsgevonden: hier in Coal Valley of ergens anders. Eerlijk gezegd had ze geen details willen weten. Nu zag ze beelden voor zich van bloed op de vloer, dat van de wanhopige vrouw afkomstig was … Dat zal Abigail toch niet bedoeld hebben, toen ze zei dat ze ‘gepoetst en geschrobd’ hadden!

Verbijsterd, maar volgzaam, klom Beth achter Marnie en Abigail de trap op naar de overloop. De vrouw viste een sleutel uit haar zak en maakte snel de deur open. Marnie verdween naar binnen en Beth kreeg het koude, metalen voorwerp in haar hand gedrukt. ‘Deze is voor jou, lieverd.’ Abigail schraapte zacht haar keel en trok haar schouders naar achteren. Blijkbaar kon ze zich enigszins voorstellen hoe Beth zich voelde en was ze nu verlegen met de situatie.

Beth sloeg een moment haar ogen neer en zocht naar woorden om toch enige dankbaarheid te tonen. ‘Ik weet niet hoe groot het binnen is – maar hoe meer zielen, hoe meer vreugd, toch? Ik ben blij dat je bereid bent om het te delen.’

Nu keek Abigail nog zorgelijker. ‘Ik heb de laatste tijd bij Ruth Murphy gewoond – nu ik alleen ben.’

‘Al… alleen?’ hakkelde Beth. ‘En de kinderen dan?’

Nu verscheen er een ontredderde blik op Abigails gezicht. ‘Maar Beth, ik ben mijn zoon, mijn Peter verloren. Weet je dat niet meer?’

Ze keken elkaar aan zonder iets te kunnen uitbrengen. Tenslotte kantelde Beth haar hoofd op een vragende manier opzij. ‘Maar Emily dan? En Miles en Gabe?’

Abigails mond viel open en ze keek omlaag. Er verschenen al zachte tranen in haar ooghoeken. ‘O nee, lieverd. Die zijn niet van mij. Heb je dat nooit geweten?’ Ze zuchtte diep, alsof er een bekende pijn tegen haar borst drukte waardoor ze moeilijk kon ademen. ‘Nee, die zijn niet van mij. Dat zijn alleen mijn nichtje en neefjes. Die zijn van de broer van mijn man.’ Ze schraapte haar keel voordat ze in staat was om verder te gaan. ‘Op de dag van het ongeluk zijn we ze allebei kwijtgeraakt: zowel Noah als Cyrus. En hun moeder, Grace, kon het blijkbaar niet aan, allemaal. Ze is voor een lange tijd het bed in gedoken.’ Opnieuw sloeg Abigail haar ogen neer. ‘Niemand van ons wist wat we moesten doen – en dus deden we maar niets, behalve bidden en wachten. We praatten er zelfs bijna niet over. We probeerden alleen zo goed mogelijk voor de kleintjes te zorgen. Maar Grace is er weer bovenop en ze is bij haar eigen moeder ingetrokken … en de kinderen met haar mee.’

Van achter de deur klonken geluiden van Marnie die binnen rondsnuffelde.

Abigail zweeg even en zei toen: ‘Toen ik zei dat we zouden delen, bedoelde ik dat we het gebouw zouden delen – omdat ik beneden het theehuis doe en jij hierboven gaat wonen.’ Ze besloot met een kordate knik.

Beth haalde diep adem en probeerde dezelfde vastberadenheid te verzamelen die van Abigails gezicht afstraalde. ‘Het spijt me. Ik … ik vind het prima, hier. Dankjewel, Abigail.’

Na een plechtige kneep in Beths schouder ging Abigail de trap weer af en keerde Beth zich naar de onheilspellende deuropening. O, Vader, bad ze stilzwijgend, ik dacht dat ik deze plaats kende. Ik dacht dat ik deze mensen kende. Hoe heb ik zo blind kunnen zijn voor een dergelijk verdriet? Help me nu. Alstublieft, geef me kracht.

Beth dwong zichzelf tot actie en ging haar nieuwe woning in. Marnie had de gordijnen geopend van twee dakkapelletjes die uitkeken op het noorden – met zicht op de bergtop – waardoor er wat extra licht binnenkwam. De kleine lamp verlichtte de kamer maar gedeeltelijk. Beth kwam schoorvoetend binnen en keek schichtig om zich heen, beschaamd om de vrees die ze voelde. Daarbij verbaasde het haar hoe klein het woonoppervlak eigenlijk was. Het lage, schuine dak nam veel van de bruikbare ruimte weg.

‘Uw koffers staan bij de korte muur, miss Thatcher,’ zei Marnie met een wuivende hand. ‘Ze passen niet zo goed omdat we al wat meubels voor u hebben neergezet. Kijk! Miss Molly heeft u een sofa gegeven die ze in de stad heeft gevonden. Lijkt wel bijna nieuw. En hier staan een tafel en twee stoelen van een paar andere dames. Ze passen niet bij elkaar, maar dat geeft niet. Mevrouw Blane heeft uw gordijnen gemaakt. Ze heeft ze van restjes gemaakt en iedereen vond ze heel mooi.’ Marnie zweeg even. ‘Vindt u ze ook mooi?’

Beth tilde haar wenkbrauwen op, alsof ze op die manier haar mondhoeken in een glimlach kon trekken. ‘Ze zijn heel mooi – als een lappendeken. Daar zal ik haar zeker voor bedanken.’

‘De slaapkamer is deze kant op. Ik zet het raam open, dan waait het lekker door als u nu alleen de hordeur gebruikt.’

Maar Beths voeten voelden als aan de grond genageld. Ze keek nauwlettend om zich heen, gespitst op alles wat aan onraad herinnerde. Ik zal niet huilen, besloot ze. Ik zal niet huilen – tenminste niet voordat Marnie weg is.

‘U ziet er moe uit,’ flapte Marnie eruit. ‘Wilt u even gaan liggen?’

‘Ja. O ja. Heel graag, zelfs. Dankjewel, lieverd. Ik ga straks wel even bij Molly langs voor een bezoekje.’ Ze schudde lichtjes haar hoofd om de donkere wolk af te schudden die over haar was neergedaald. ‘Dankjewel, hoor. Heel fijn dat je meegekomen bent. Ik hoop dat je nog vaak langs komt – wanneer je maar wilt. Je bent zo’n goed gezelschap, Marnie. Wanneer je maar wilt.’

‘Dat zou ik leuk vinden, miss Thatcher. Ik ben zo blij dat u terug bent.’ Marnie glimlachte hartelijk en het viel Beth op hoe veel rijper ze geworden was. Bij de deur draaide het meisje zich om en zwaaide even, waarna Beth haar de trap af hoorde gaan.

Het enige wat Beth op dat moment wilde, was op een zacht bed ploffen en haar turbulente emoties van zich af huilen. Maar ze kon onmogelijk de donkere slaapkamer ingaan. In plaats daarvan liep ze naar de kleine sofa die Molly zo ruimhartig voor haar gekocht had en met haar voeten onder haar rok vlijde ze zich tegen een van de armleuningen aan. Tranen rolden over haar wangen en al gauw ademde ze schokkerig en onregelmatig. Ik begrijp het niet, Vader, bad ze. Ik dacht dat U me hier terug had gebracht. En nu lijkt het of alles, werkelijk alles, in duigen valt. Ik heb geen geschikte woning – kan niet logeren bij de mensen waar ik van hou – en nu merk ik dat ik geen idee had hoe verschrikkelijk de gevolgen van de mijnramp werkelijk waren – vooral voor de kinderen die ik dacht te kennen. Heb ik met hen over hun moeder gesproken? Heb ik iets gezegd wat hen nog meer verdriet deed? Ik zal het wel nooit weten. Ik zal die drie zelfs nooit meer zien. – Beth verborg haar gezicht in haar armholte. – En nu had het dorp ook nog een andere leraar aangenomen. En Jarrick is zo druk ergens anders dat ik hem misschien nauwelijks zie.

Beth werd wakker met een stekende pijn in haar nek. Nadat ze zich vlug had opgefrist, waarbij ze in de etagewoning zo weinig mogelijk aanraakte, was ze blij de deur achter zich dicht te kunnen trekken en het pand van de Grants te kunnen verlaten, al was het maar voor een kort bezoek aan haar lieve, tweede familie: Molly en Frank, Teddy en Marnie. Ze hoopte dat ze Marnie kon overhalen om bij haar te overnachten. Het was volledig ondenkbaar dat Beth alleen kon blijven.

Aan Molly’s keukentafel koos ze haar woorden zorgvuldig, terwijl haar vriendin de huisvesting ter sprake bracht.

‘Liefie, ik was blij voor je dat je deze keer wat privacy kon hebben. En het zou zomaar kunnen dat je binnenkort ook voor een man moet zorgen. Je hebt het niet gezegd, maar we hebben ons allemaal afgevraagd – suf gepiekerd, eigenlijk – wanneer we de bruidsklokken mogen verwachten. Dus het leek ons verstandig als je nog een poosje alleen kon zijn.’

Nee Molly, dacht Beth, Jarrick en ik hebben het nog niet eens over een datum gehad. Eigenlijk heeft hij me nog niet eens een aanzoek gedaan. ‘Dat is lief van je, Molly. Het is een gul gebaar, zeker omdat ik weet hoe schaars de huizen hier zijn.’

‘Nou ja, we wilden niet dat je verblijfplaats je toekomstplannen zou hinderen.’ Molly glimlachte breed, zette de ketel op tafel en liet zich op de stoel tegenover Beth zakken. Ze leek trager te zijn dan Beth zich kon herinneren. ‘Het spijt me wel, natuurlijk, dat we je niet alles van tevoren hebben uitgelegd. Je kreeg het nu in porties opgediend. Weet je zeker dat je er nu vrede mee hebt? Je komt een beetje triest over.’

‘Ik ben moe. Het was een lange dag.’ Beth ging snel over op een plezieriger onderwerp. ‘Maar het was zo leuk dat ik met zo veel kinderen en hun moeders heb kunnen praten. Iedereen lijkt me gezond en wel. En ze zijn zo gegroeid. Niet alleen in lengte, maar in alles.’

‘Verbaast je dat, liefie?’ zei Molly speels. ‘Hebben ze je op de opleiding niet verteld dat kinderen dat doen, telkens wanneer ze hun ogen sluiten?’

Beth was blij dat ze zo gemakkelijk mee kon lachen. ‘Ja, maar als je een poos weg bent geweest, overvalt het je toch. Ik denk dat ik had verwacht dat ze zo zouden blijven als in mijn herinnering.’

‘En wij hadden niet verwacht wat er allemaal met jou is gebeurd terwijl je weg was,’ zei Molly terwijl ze over de tafel heen Beths hand pakte. ‘Ik vond het zo erg om te horen wat jou deze zomer is overkomen. Het had zo’n heerlijke tijd moeten zijn. Zo zie je maar: je weet nooit welke wending het leven kan nemen. Toen ik je laatste brief las, had ik zo te doen met jullie allemaal. Maar ik ben blij dat ik nu zelf kan zien dat je weer de oude bent.’

Beth schudde haar hand en ging wat meer rechtop zitten. ‘Het grootste deel van de tijd bij mijn familie was heel plezierig. We hebben een aantal heerlijke reisweken gehad en toen die vreselijke week waarin Julie vermist was. Maar we waren in staat onze hoop op God te vestigen en Hij was getrouw.’

Molly nam een slok. ‘Dat is Hij altijd. Maar dat maakt de reis niet per se gemakkelijk.’

‘O nee, dat was hij ook niet. Dat was hij zeker niet.’ Opnieuw zocht Beth naar een manier om het gesprek op iets vrolijkers te brengen. Ze pakte een koekje en brak het voorzichtig in tweeën. Terwijl ze de kruimels met een wijsvinger opviste, zei ze: ‘Jarrick had graag met me meegereisd om jullie allemaal te zien, vandaag. Hij is nu heel druk. Ik denk dat ze hem in één keer al zijn diensten laten inhalen.’

‘Ze zullen vast blij zijn dat hij terug is. Maar wat een zegen, dat hij Edward achterna kon gaan om jullie te helpen.’

‘Dat was het zeker. Molly, ik heb hem op nieuwe manieren leren kennen. Zijn kracht. Zijn zekerheid. Zijn vriendelijkheid.’ Beth bloosde verlegen. ‘Hij is zo’n fantastische man.’

‘Ik ben blij voor je, liefie. Echt.’

‘En jij?’ Beth keek de oudere vrouw in haar ogen. ‘Hoe is het met jou? Om getrouwd te zijn – met ook een fantastische man.’

‘Tsja. Ik kan niet ontkennen dat hij dat is. Maar mijn tijd van blozen is wel voorbij, denk ik. Het gaat goed tussen ons, tussen Frank en mij. Dat moet ik toegeven. En ik ben ontzettend dankbaar voor hem. Dat ben ik echt.’

‘Jullie passen perfect bij elkaar,’ verzuchtte Beth. ‘En jullie verdienen allebei liefde.’

‘Nou ja, … ik wil niet direct zeggen dat ik het verdien, maar een genadig God vond het blijkbaar gepast om me toch te zegenen met een tweede echtgenoot, een stel van de beste kinderen om voor te zorgen die een vrouw zich wensen kan en een hele gemeenschap om bij te horen. En een lieve vriendin.’ Molly greep Beths hand. ‘Zoals ik het zie, ben ik dubbel en dwars gezegend.’

Marnie was dolblij met Beths uitnodiging om te blijven slapen en Beth was meer dan opgelucht. Zoals de tiener de kast onder de waskom in dook voor een stuk zeep dat volgens haar van hun schoonmaak was overgebleven, voelde ze zich blijkbaar volkomen op haar gemak in het benauwende appartement van de Grants. Ze duwde en trok aan de grote koffers tot Beth degene had gevonden waar alles in zat wat ze direct nodig had en klom vervolgens op een stoel om een andere lamp te pakken die bovenop de kast in de slaapkamer stond. Beth schaamde zich enigszins om haar eigen angstvalligheid in de sombere ruimte. Ze hield voor ogen dat Marnie er al vaak geweest was om te helpen met schoonmaken en de twee kleine kamers in orde te maken.

Terwijl ze zich klaarmaakten om naar bed te gaan, voerden ze een luchtig gesprekje. ‘Heb je verder nog nieuws, lieverd? Vertel me eens iets wat misschien nog een verrassing voor me is.’ Beth voegde er snel aan toe: ‘Een leuke verrassing.’

Marnie blikte peinzend vanaf haar zitplaats op de rand van het bed. ‘Hebt u al over de nieuwe kerk gehoord?’

‘Nee, zijn ze dat ook al van plan?’

‘Het is al half klaar. Een stukje de heuvel op. In het weiland langs de achterweg, tegenover het mijnwerkerskamp.’

‘Dat is fantastisch. Heb je dominee Davidson nog gezien, de laatste tijd? Hij is vast blij om iets definitievers te hebben dan de ontmoetingsruimte.’ Met ingehouden adem stapte Beth achter de geopende kastdeur om haar nachtjapon aan te trekken. Ze wilde vandaag geen slecht nieuws meer horen. Zeg alsjeblieft niet dat Philip vertrokken is, dacht ze.

‘Hij is ontzettend blij voor ons! En wat helemaal mooi is: hij gaat onze dominee worden – elke zondag. Zodra ze klaar zijn met bouwen.’

‘Geweldig, Marnie! Wat vind ik dat fijn om te horen,’ zei Beth vanuit haar geïmproviseerde kleedkamer.

‘Ja, hij heeft nu iemand in de leer. Die loopt met hem mee om namen en plaatsen en zo te leren. Hij gaat die andere kerken overnemen wanneer de dominee bij ons blijft.’ Marnie trok haar kousen uit en gooide ze in de hoek waar ze haar jurk op de grond had laten vallen. Daarna stond ze op in een dunne, witte onderjurk – een oude, die op verschillende plaatsen keurig versteld was. Als vanzelf liep Beth naar het hoopje kleren. Ze raapte ze op en hing ze over de slaapkamerstoel, een handeling die haar herinnerde aan de chaotische slaapkamer van haar zus Julie in hun ouderlijk huis. Hoewel Marnie een aantal jaren jonger was dan Julie, gaf het haar een vertrouwd gevoel. En Marnie vond het blijkbaar ook heel gewoon om de ruimte te delen. ‘Wilt u er als eerste in – dan blaas ik het licht uit,’ bood Marnie aan.

Beth vond het prima. Ze had het graag aan gehouden, maar wist wel beter dan zulke onzin zelfs maar te overwegen: een brandgevaar, alleen om haar eigen, dwaze angst in het donker te sussen. Terwijl ze behoedzaam haar voeten onder de lakens liet glijden, bedacht ze dat dit niet het bed van de Grants was, maar een bed dat door Molly of de andere gulle dorpsbewoners was neergezet. Toch was het moeilijk om niet de kriebels te krijgen. Beth was zich veel te bewust van het verbleekte behang van de Grants waar ze zo dicht bij moest liggen, alsof daar nog sluimerende tekenen van kwaad en onheil aan kleefden. Ze rolde zich liever op haar zij, met haar gezicht naar het midden van de kamer, zodat ze zo ver mogelijk bij de muur vandaan was. Terwijl Marnie nog steeds gezellig babbelde, kon Beth in het donker nog net de contouren van haar gezicht zien.

Eindelijk had ze het gevoel dat het wel goed kwam. Lieve help, wat een dag. Ze luisterde met een half oor naar Marnie en dacht terug aan de verrassingen die haar voor de voeten waren geworpen, zowel de aangename als de minder aangename. Toen het stiller werd in de kamer, stelde ze nog een paar vragen.

‘Marnie, ik neem aan dat je de nieuwe meester hebt ontmoet.’

‘Ja. Tuurlijk.’

‘Wat vind je van hem?’

‘Gaat wel, denk ik. Hij is nogal stijf. Maar best aardig. En geleerd ook. Hij kent allemaal lange woorden.’ Marnie lachte, stompte haar kussen op en stak haar handen onder haar hoofd. ‘Ik denk dat mensen het soms met hem eens zijn, gewoon omdat ze niet weten waar hij het over heeft.’ Ze giechelde.

‘Mmm. Vind je hem leuk?’

Haar antwoord had een plagerige ondertoon. ‘Misschien een beetje streng – maar ja, dat bent u ook. Dus we zullen hoe dan ook aan het werk moeten, denk ik.’

Beth gunde zich een gniffel om Marnie’s opmerking. ‘Heb je van iemand gehoord hoe de klassen worden verdeeld? Hebben de leerlingen een voorkeur?’

‘Nou ja, we willen natuurlijk allemaal bij u zitten. Maar omdat dat niet kan, denken we dat hij de ouderen neemt en u de kleintjes houdt.’ Marnie zuchtte. ‘Teddy Boy wil niet meer naar school. Wist u dat?’

‘O, nee. Is dat zo?’

‘Maak u geen zorgen. Papa Frank krijgt hem wel zover.’

Beth vond het leuk klinken, de liefkozende naam die het meisje voor Frank gebruikte. Het vroege verlies van hun moeder was nog eens versterkt door de tragische dood van hun vader met het mijnongeluk. Heel kort daarna waren ze bij Molly terechtgekomen die het stel in haar armen en haar hart had gesloten. Beth was minstens zo verheugd te weten dat hun nieuwe stiefvader geen concessies zou doen als het om Teddy’s scholing ging.

‘Maar u kent mijn broer. Denkt dat hij groot genoeg is om in de mijnen te werken. Dat hij geld als water kan verdienen, net als de andere mannen – en Addie ook trouwens. Maar goed dat u terug bent, dan kunt u ook met ze praten. Hoewel de Coolidges het geld goed kunnen gebruiken dat Addie zou verdienen. Hij moet nu de man in huis zijn. Maar Teddy Boy heeft papa Frank om voor hem te zorgen. Misschien kunt u met mevrouw Coolidge praten – voor Addie dan.’

‘Ik zal kijken wat ik kan doen.’ Beth hoopte echt dat ze Addisons moeder kon overhalen om de jongen nog een jaar naar school te laten gaan, zijn laatste jaar voor de diploma-uitreiking. ‘Ik had geloof ik in een brief gelezen dat ze in Franks oude blokhut wonen. Klopt dat?’

‘Ja. Maar wel met z’n zevenen. Ze barsten er bijna uit.’

‘Hebben ze iets gezegd …?’

Beth stopte halverwege de zin toen er een huivering door haar lichaam ging. Ze wist zeker dat ze in de aangrenzende kamer iets gehoord had. ‘Marnie,’ fluisterde ze abrupt, ‘hoorde je dat?’

‘Hoorde ik wat?’

Het schrapende geluid klonk opnieuw, nu duidelijker. ‘Dat!’

‘Waarschijnlijk gewoon muizen.’

‘Muizen?! Waar?’

Een dof geluid.

‘Nee, dat zijn geen muizen,’ zei het meisje terwijl ze zich omdraaide naar de deur.

Beth voelde zichzelf al trillen. ‘Zou je …? Denk je dat we … zou jij kunnen gaan kijken?’

Zonder aarzeling gooide Marnie de dekens van zich af, zette ze haar voeten op de grond en stak ze de lamp weer aan. Toen het flakkerende schijnsel voor Marnie uit de woonkamer inging, dwong Beth zichzelf om het meisje te volgen. Overal bewogen schaduwen en Beth drukte een hand op haar lippen om het niet uit te schreeuwen.

‘Waar hoorde u het?’

‘Ik … ik weet het niet precies. Maar het klonk dichtbij.’

Enkele lange momenten stonden ze zwijgend stil en Beth ademde nauwelijks. Maar ze hoorden niets meer.

‘Ik denk dat het weg is.’

‘Weg? Waarheen?’

‘Gewoon weg. Naar waar het vandaan kwam.’

Beth ging met Marnie mee terug naar de slaapkamer en kroop haar bed weer in. Toen het meisje het licht uitblies, leek het lage plafond nog meer op haar af te komen.

‘Marnie, wat denk je dat het …?’

‘Kan niet veel geweest zijn. Misschien een vogel of een eekhoorn.’

‘’s Nachts?’

‘Dat is wel vreemd, ja. Behalve wanneer ze geschrokken waren van mensen die hier weer wonen.’ Ze giechelde.

Beth trok de dekens wat strakker onder haar kin en maakte zich klein. Met opengesperde ogen keek ze de kamer rond, van de ene schaduw naar de andere. Ze durfde niet hardop te zeggen waar ze nu zo bang voor was. Ze vocht er zelfs wanhopig tegen door zichzelf te vertellen dat haar gedachte volkomen onzinnig was. Ten slotte rolde de vraag met een trillende stem van haar tong. ‘Je denkt toch niet … het zou toch niet zoiets kunnen zijn als … als een geest, misschien? Van mevrouw Grant, of haar man?’

Marnie keek Beth strak aan. ‘Is dat wat u denkt?’

Beth probeerde zwakjes te lachen, alsof ze een grapje had gemaakt. ‘Nee, nou ja, ik bedoel … het is niet dat ik in geesten geloof … Ik moest er gewoon aan denken … Ik vroeg me af of …’

‘Ik weet er niet veel van, miss Thatcher, maar het lijkt me …’ – Marnie gaapte uitvoerig. – ‘… het lijkt me dat je eerst dood moet zijn, voordat je kunt rondspoken. En ouwe Davie, die is niet dood. Zit gewoon in een of andere gevangenis in Calgary. En zijn vrouw ook niet. Al heeft ze het wel geprobeerd.’

‘O ja. Natuurlijk. Ik denk dat je gelijk hebt.’

‘Als u bang bent in het donker, miss Thatcher, probeer dan eens schaapjes te tellen.’

Beth voelde zich absoluut niet geholpen door Marnie’s onschuldige suggestie, maar ze zei niets meer. Het was best beschamend om een dergelijk advies te krijgen van iemand die haar leerling was geweest – een tiener nog maar. Maar hoe moe Beth ook was, er gingen uren voorbij voordat ze in staat was de vele gedempte geluiden die ze hoorde te negeren en zich aan de slaap over te geven.

Hoofdstuk

3

Na een lange dag van uitpakken en opruimen, en een paar tochtjes heen en weer naar Molly voor ditjes en datjes, was Beth teleurgesteld dat Marnie niet nog een nacht bij haar mocht logeren. Ze wist dat ze op een bepaald moment haar angst tegemoet moest treden, maar ze had gehoopt iets meer tijd te krijgen om aan haar nieuwe onderkomen te wennen.

Die avond verstopte Beth eerst alles wat maar enigszins eetbaar was, dingen die Molly haar had meegegeven, in de hoop eventuele beestjes te weren die een gemakkelijk hapje zochten. Ze vond het eigenlijk niet prettig om zo veel gebruik te maken van Molly’s gulheid. Maar om eerlijk te zijn had ze nog geen gelegenheid gehad om haar huishouding op orde te krijgen.