Een onbekende naam

Boeken geschreven door Roseanna M. White

Serie De Culper Ring

Masker van onschuld

Maskerade

Kring van spionnen

Serie De vrouwen van het Edwardiaanse tijdperk

De verloren erfgename

In een keurslijf geperst

Een ongeëvenaarde dame

Serie Schaduwen over Engeland

Een onbekende naam

Serie: Schaduwen over Engeland, deel 1

Een

onbekende

naam

Roseanna M. White

Uitgeverij Het Zoeklicht

Postbus 99

3940 AB Doorn

Een onbekende naam

Roseanna M. White

Copyright © 2017 by Roseanna M. White

Originally published in English under the title: A Name Unknown, by Bethany House Publishers, a division of Baker Publishing Group, Grand Rapids, Michigan, 49516, USA.

Cover design by Jennifer Parker

Cover photography by Mike Habermann Photography, LLC

Cover background: Hennepin History Museum, Minneapolis, MN

Vertaling: Dominique Beentjes

Opmaak en omslagbewerking: TMgraphics.nl

Dutch edition © Het Zoeklicht, 2019

Postbus 99, 3940 AB Doorn, The Netherlands

www.zoeklicht.nl

ISBN 9789064512803

ISBN e-book 9789064511905

NUR 342

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze – hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen, of op enige andere wijze – zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

All rights reserved. No part of this publication may be reproduced, stored in a retrieval system, or transmitted, in any form or by any means – electronic, mechanical, photocopying, recording, or otherwise – without the prior written permission of the publisher.

Voor mam en pap, die me de naam Roseanna gaven

Voor Nanny, die me de naam Banana Boat gaf

Voor Brittney, die me de naam Annie gaf

Voor Jennifer, die me de naam Pooky gaf

Voor David, die me de naam Hunny gaf

Voor Xoë en Rowyn, die me de naam mama gaven

Voor Stephanie, die me de naam Ro gaf

En voor de Heer, die ‘de mijne’ in mijn oor fluisterde.

De mooiste naam van allemaal.

1

Londen

mei 1914

Rosemary Gresham mocht dan misschien een dief zijn, maar ze was wel een dief die er de voorkeur aan gaf in het daglicht te werken. Ze trok haar jas iets steviger om zich heen en bleef in het licht van de straatlantaarn buiten het park staan. Ze keek naar de volgende lichtbundel. Misschien kwam het doordat ze maar al te goed wist wat zich in de duisternis schuil kon houden. Misschien kwam het doordat ze er als kind te vaak door was overweldigd, als ze in een donker steegje wegkroop en bad tot een dove God dat haar ouders weer tot leven zouden komen.

Ze had moeten protesteren toen meneer V dit tijdstip voor deze ontmoeting voorstelde. Ze had moeten… Maar zo dapper was ze niet geweest. Ze had al twee keer met succes een klus voor de man gedaan, maar wist nog steeds niets over hem. Alleen dat hij direct betaalde, in contanten. Dat hij een gemiddelde lengte en een gemiddelde bouw had. Dat hij tot haar sprak met de behoedzame toon van een man die er hard aan had gewerkt zijn natuurlijke accent te verhullen.

Er reed een huurrijtuig voorbij. De hoeven van de paarden klepperden op straat. In een straat verderop reed een pruttelende automobiel. Uit een appartement ergens in de buurt dreef de geur van gekookte uien en klonken boze stemmen. Rosemary haalde diep adem en liep naar het volgende lichtpunt. Niet zo haastig dat ze bang leek. Niet zo langzaam dat ze er verdwaald of doelloos uitzag.

‘Mejuffrouw Gresham.’

Ze hield niet van de duisternis, maar wist net zo goed als elke andere dief hoe ze er gebruik van moest maken. Zonder zelfs maar een krimp te geven stapte ze uit de gouden lichtbundel en glimlachte kort. ‘Meneer V.’

Hij stond naast een bankje dat in duisternis was gehuld. Net als tijdens hun voorgaande ontmoetingen had hij een bolhoed op zijn hoofd en een nette das onder zijn jas. Zijn kleding was van goede kwaliteit, maar zonder de flair of opzichtigheid van mensen met meer rijkdom dan smaak. Het haar dat onder zijn hoed vandaan kwam had een zilveren kleur die blijk gaf van leeftijd en … afkomst?

Rosemary’s maag verkrampte. Hij kon net zo goed een Duitser zijn. Niet dat ze bijzonder loyaal ten opzichte van haar eigen land was, dat haar had laten barsten – maar ze had meer loyaliteit jegens haar eigen land dan anderen, veronderstelde ze.

Meneer V stak een arm uit en wees naar de bank.

Ze liep ernaartoe, maar sloeg het verzoek om plaats te nemen af. Dat zou hij ook niet doen en ze hield er niet van als iemand boven haar uit torende. Als het een andere cliënt was geweest, zou ze zacht hebben gesist: Schiet op.

Ze had echter ontdekt dat dat soort woorden bij meneer V niet nodig waren. Hij erkende haar weigering met een knikje en stak een hand in zijn binnenzak. Daar haalde hij een envelop uit die identiek was aan de andere twee die hij haar in het afgelopen jaar had overhandigd.

Rosemary pakte hem aan, haalde de briefopener die ze om deze reden had meegenomen uit haar handtas en sneed de envelop open. Het vel papier dat er inzat bevatte de naam Peter Holstein en een routebeschrijving naar Cornwall. ‘Moet ik daar naartoe?’

‘Dat klopt.’ Meneer V had zijn handen nu voor zich gevouwen en zag eruit alsof hij uit steen was gehouwen, maar op de een of andere manier tegelijkertijd volledig op zijn gemak. ‘Je moet jezelf toegang tot dit huis verschaffen en erachter zien te komen waar zijn loyaliteit ligt.’

Ze stak de routebeschrijving in haar handtas en probeerde ondertussen haar verwarring niet te laten blijken. ‘Moet ik u eraan herinneren waar mijn expertise ligt, meneer? Ik kan geen gedachten lezen. Ik lever dingen.’

‘En het ding dat ik nu nodig heb is informatie – ga je me nu vertellen dat ik de verkeerde heb ingehuurd?’

Ze liet haar schouders iets zakken. Hij betaalde goed, bracht ze zichzelf in herinnering. En direct. ‘Dit is alleen iets waar ik geen ervaring mee heb. Ik ben een dief, geen spion. U zult me precies moeten laten weten waar ik naar moet zoeken.’

Met een knikje kwam meneer V een stap dichterbij, ongetwijfeld zodat hij kon fluisteren. ‘De koning luistert naar meneer Holstein. Bepaalde partijen willen graag vaststellen of meneer Holstein de koning ideeën voor of tegen Duitsland inprent.’

Welke partijen wilden dat weten? Engelse of Duitse? Maar dat vroeg ze niet. Ze knikte alleen maar. ‘Wat hebt u nodig … documenten?’

‘Onweerlegbaar bewijs dat hij Engeland verraadt. Zonder onweerlegbaar bewijs kunnen we niets doen, dat begrijp je.’

Dus toch, een voorwerp. Documenten. Brieven. Telegrammen, misschien. Dingen. Dat kon ze wel aan. ‘Goed.’

‘Ze zouden in het Duits kunnen zijn – dat kun je lezen, heb ik begrepen. Daarom heb ik jou voor deze klus gevraagd.’

Haar nekharen gingen onmiddellijk recht overeind staan. Hoe was hij dat te weten gekomen? Hoe kon hij dat weten? Dat had ze pas geleerd om die klus in het museum drie jaar geleden te kunnen doen. Had hij daar op de een of andere manier ook achter gezeten, ook al had ze dat niet geweten?

Zo ja, dan had hij toen nog niet zo goed betaald als de laatste tijd.

En ze kon het zich niet veroorloven om dergelijke vragen te stellen. Ze kon het zich in elk geval niet veroorloven om het vermiste manuscript uit het Britse Museum te noemen. Als hij het niet wist, dan zou het heel dom zijn om hem dat te vertellen. Het stond nog steeds bekend als de grootste klus die ze ooit had geklaard – tenminste, zij en Barclay.

Ze knikte eenvoudigweg als reactie op zijn vraag. ‘Ik blijk nogal een talenknobbel te hebben. Het zal geen probleem zijn. Hoeveel tijd heb ik?’

Meneer V knikte ook. ‘Je moet binnen twee weken naar Cornwall gaan. Neem zoveel tijd als je nodig hebt. Maar wees je ervan bewust dat we, als er een oorlogsverklaring komt, snel moeten handelen. Mocht dat gebeuren, dan zal je nog maar enkele dagen de tijd hebben om me de documenten te leveren. Doe dat op dezelfde manier als de vorige keer.’ Hij stak haar een tweede envelop toe. ‘Je zult geschikte kleding nodig hebben, neem ik aan. En misschien nog andere spullen. Neem contact met me op voor alles wat je nodig hebt.’

Ze pakte de tweede envelop aan en maakte hem open. Haar ogen werden groot. Honderd pond – twee keer zoveel als wat de meeste mensen in een jaar tijd verdienden. Twee keer zoveel als wat hij haar voor de laatste klus had betaald. ‘Betaalt u me vooraf?’

‘Dat, mijn liefste, is alleen maar een aanbetaling. Als je dit voor elkaar krijgt, kun je op nog negenhonderd pond rekenen.’

‘Negen…’ Duizend pond. Ze had nog nooit gewerkt voor een bedrag dat zo groot was, met zoveel nullen. De familie kon zoveel doen met dat geld! Ze slikte en knikte toen.

Meneer V deed een stap naar achteren, waar hij weer opging in de schaduw. ‘Een aanbetaling in goed vertrouwen, mejuffrouw Gresham. Die ons allebei verzekert van de voortzetting van ons partnerschap. Ik heb nog veel meer klussen voor je na deze, als dit je lukt.’

Er kwam nog meer? Rosemary onderdrukte een glimlach terwijl ze zich omdraaide. Geen afscheid, geen vragen meer. Ze wist wel beter. Als iemand haar inhuurde, was dat omdat ze haar vaardigheden nodig hadden, wat inhield dat ze die zelf misten. Hij zou haar niet helpen te bedenken hoe ze de klus kon klaren. Maar ze wist wie dat wel zou doen.

Hoewel ze haar oren spitste, hoorde ze geen voetstappen die zich van haar verwijderden. De hakken van haar pumps klikten echter op de stenen van het trottoir toen ze het park verliet en door de bekende straten van Londen wandelde. Het dichtstbijzijnde metrostation bevond zich slechts een klein eindje verderop, om de hoek. Terwijl ze zich ernaartoe haastte, duizelde het haar.

Ze mocht niet aan die onbekende toekomstige klussen denken, nog niet. Ze moest zich op deze richtte. Hoe moest ze zichzelf toegang tot het huis van een rijke man verschaffen? Naar een baan solliciteren, misschien? Maar nee, dan zou ze zich tegen een huishoudster moeten verantwoorden. Ze moest een manier zien te verzinnen waardoor ze onafhankelijk zou blijven en die haar bovendien toegang tot al zijn privédocumenten zou verschaffen – een behoorlijke opgaaf.

Ze kochten een kaartje aan het loket, draaide zich om en liep naar de perrons. Ook daar waren schaduwen, maar die negeerde ze. Al haar aandacht was op deze nieuwste puzzel gericht. Ze zou meer over Holstein te weten moeten komen. Over zijn huis in Cornwall. Na voldoende onderzoek kwamen de antwoorden meestal vanzelf.

Er werd aan haar schouder gerukt toen iemand haar handtas pakte en eraan trok. Misschien zouden de meeste vrouwen hebben gegild van schrik. Maar Rosemary greep in plaats daarvan in een reflexmatige beweging de schouderriem, draaide zich met een ruk om en stond klaar om de zakkenroller er eens flink van langs te geven.

Totdat ze zijn omtrek zag in het beetje lamplicht dat hen bereikte. ‘Georgie! Waar ben jij in vredesnaam mee bezig?’

De jonge man – die ze geen dag ouder dan zeventien schatte, al had ze geen flauw benul van zijn daadwerkelijke geboortedatum – lachte schaapachtig. ‘O, Rosie, ik zag niet… Heb je wat nieuws aan? Je ziet er heel anders uit.’

Met een ruk trok ze haar tas uit zijn hand en keek hem fronsend aan, zoals een moeder waarschijnlijk zou doen. Ze dempte haar stem. ‘En wat doe jij hier in het metrostation op dit tijdstip? Hier hebben we het over gehad. Om deze tijd krijg je toch niets van waarde.’

Georgie haalde zijn schouders op en wendde zijn blik af. Hij stak zijn handen in zijn kaal gesleten zakken. ‘Ik had eerder geen geluk, dus…’

‘Dus als je vastbesloten bent daar iets aan te veranderen, dan…’

‘Juffrouw, bent u in orde?’ Een vreemde man kwam haar kant op rennen. De frons op zijn gezicht werd nog eens extra benadrukt in het lamplicht. Hij droeg een rafelige jas en had versleten plekken op de knieën van zijn broek. Als hij al iets in zijn zakken had, zou het niet meer dan een paar shilling zijn. Niet de moeite waard om hem voor te beroven – iets wat ze al zo vaak tegen Georgie had gezegd. Maar deze vent wilde blijkbaar de held spelen. ‘Ik dacht dat ik zag dat die jongen u aanviel.’

Rosemary glimlachte en stak haar hand door Georgies arm. ‘Het was mijn broer maar die een grapje met me uithaalde, meneer. Maar ik dank u voor uw bezorgdheid.’

De vreemdeling bleef fronsend staan. Zijn blik ging heen en weer tussen Rosemary en Georgie, alsof hij naar enige gelijkenis zocht om haar verhaal te bevestigen. Toen besloot hij blijkbaar dat hij geen reden had om aan haar te twijfelen. Met een knikje liep hij weg.

‘Hmm. Ik had eenvoudig genoeg zijn zakken kunnen rollen. Wat denk je dat hij…’

‘Nee.’ Ze trok haar arm uit die van Georgie en greep zijn elleboog vast om hem mee te trekken uit het station. ‘We hebben het niet op de armen gemunt; die zijn er nog erger aan toe dan wij. Hoe vaak moet ik je dat nog vertellen? Als je meer geluk wilt hebben, Georgie, moet je weten waar je je op moet richten.’ Ze bleef staan bij de rand van het trottoir en knikte naar de overkant van de weg, waar een huurrijtuig geparkeerd stond. Die stond er al sinds ze uit de metro was gekomen voor haar ontmoeting met meneer V. ‘Ik heb daarstraks een man dat gebouw in zien gaan. Hij blijft er ongeveer een uur en gaat dan weer. Hij neemt altijd een huurrijtuig, maar is goed gekleed.’

Georgie lachte schamper. ‘En ik neem aan dat hij daar een appartement heeft?’

‘Ongetwijfeld. Je hebt vanavond behoefte aan een doelwit dat de moeite waard is, broertje. Wacht tot hij naar buiten komt. Zijn portemonnee puilt waarschijnlijk uit.’

Georgie knikte enthousiast en zei: ‘Dat kan ik wel doen. Dank je, Rosie. En, eh … ga je nu naar de familie?’

Rosemary liet zijn elleboog los en sloeg haar armen over elkaar. Ze wist heel goed wat er nu zou komen. ‘Laat me raden – als ik niets over dit kleine misverstand tegen Barclay zou willen vertellen…’

‘Anders wordt hij boos en krijg ik strafcorvee. En je weet dat ik een hekel aan getallen heb.’

Ze sloeg haar ogen ten hemel, waar waarschijnlijk sterren ergens achter de vieze lucht en gloeiende lampen schitterden, al kon ze zich niet herinneren meer dan een enkele verdwaalde ster te hebben gezien. Het zou Barclays verdiende loon zijn als ze zich liet ontvallen dat hij er een hekel aan had om de buit van de week te verdelen, na de manier waarop hij zijn verkozen positie als hoofd van de familie had misbruikt.

Maar nee. Ze letten er goed op dat de hiërarchie intact bleef. Het was noodzakelijk dat de jongere kinderen ontzag voor hun oudere broer hadden. ‘Goed dan. Voor deze keer. Maar onthoud wat ik tegen je heb gezegd, Georgie.’

‘Ik bof maar met jou als zus, Rosie.’ Hij boog zich met jeugdig enthousiasme naar haar toe om een klapzoen op haar wang te planten en verdween toen in de schaduwen.

Rosemary zuchtte en draaide zich hoofdschuddend om om op de trein te wachten. Georgie gaf haar altijd het gevoel dat ze zo oud was, al scheelde ze maar zeven of acht jaar met hem. Maar de echt jonge kinderen … zij en Willa waren oud genoeg om hun moeders te zijn. Hoe was dat gebeurd? Wanneer was haar eigen jeugd haar ontglipt?

Het houten perron trilde, een teken dat de trein naderde. Rosemary ging met de paar andere passagiers, onder wie haar aspirant-held, in de rij staan.

Misschien kon ze zichzelf beter afvragen of ze eigenlijk wel een jeugd had gehad, niet waar die was gebleven. Ze had alleen maar uiterst vage herinneringen aan haar ouders, aan hoe het had gevoeld om elke ochtend in hetzelfde bed wakker te worden en te weten dat iemand die van haar hield in de aangrenzende kamer was. Toen kwam de verwarring van op een ochtend wakker worden, compleet in de war, en het besef dat ze helemaal alleen was.

Ze schudde de herinnering van zich af voordat die haar weer de gang in leidde, waar ze haar ouders had ontdekt. Ze schudde het van zich af en nam plaats in de bekende trein, waarna ze het tweed van haar rok gladstreek. Ze had hem zelf genaaid, volgens een patroon uit Mode Pratique, totdat ze na veel pijn en moeite een kledingstuk had dat professioneel gemaakt leek. Waarin ze eruitzag, in de ogen van die arrogante doelwitten in Londen, als een van hen.

Alsof ze ooit een van hen zou zijn. Alsof ze dat ooit zou willen.

Meneer Held knikte haar toe, maar liet zijn blik niet op haar rusten. Getrouwd, durfde ze te wedden, gelukkig getrouwd. Hij had een legitieme reden om nog zo laat op straat te zijn. Hij had waarschijnlijk gewerkt om een karige maaltijd op zijn goedkope tafel te kunnen zetten, vastbesloten op een eerlijke manier brood op de plank te brengen. Hij had een baby, dat zag ze aan de witte vlek op zijn schouder. Misschien ook een ouder kind, als dat een jamvlek op zijn broek was.

Holstein – wie dat ook was – zag er waarschijnlijk heel anders uit. Als hij nauw contact met de koning onderhield, ging hij in elk geval niet alle fabrieken af om naar werk te zoeken, met nauwelijks een cent te makken. Hij was ongetwijfeld het soort man waar zij en de anderen vluchtig contact mee hadden geleerd te hebben op de gala’s waar ze naar binnen glipten. Zo rijk dat hij een paar sieraden of ponden niet eens zou missen. Zijn neus zo hoog in de lucht dat hij niet de moeite nam lang genoeg naar beneden te kijken om de uitgehongerde mensen op straat te kunnen zien.

‘Hé daar, Jonesy.’ Een andere man ging naast meneer Held zitten en knikte naar de krant die hij – Jonesy, blijkbaar – tevoorschijn had gehaald. ‘Nog nieuws vandaag?’

Jonesy zuchtte. ‘Meer nieuws over de spanningen in Europa.’

Ook de nieuwkomer zuchtte. ‘Die verdraaide Duitsers. Als die Kaiser Wilhelm zijn kop hier ooit laat zien, dan zou ik…’

Jonesy snoof. ‘Als hij dat deed, zou dat waarschijnlijk zijn om de koning een bezoek te brengen. In elk geval niet voor jou, Percy.’

Percy imiteerde het gesnuif. ‘Neven… Verdraaid, waarom zijn alle vorsten in Europa neven van al die andere vorsten? Dat klopt niet, als je het mij vraagt. Al die onderlinge huwelijken. Waardoor we een Duitser op onze eigen troon hebben.’

‘Ach…’ Jonesy’s gezicht verzachtte enigszins en verhardde tegelijkertijd. Al zag Rosemary het alleen in de weerspiegeling van het raampje toen de trein weg tufte, niet rechtstreeks. ‘Volgens mij is hij net zo Engels als jij en ik, Perc, hij heeft alleen meer gereisd dan wij ooit zouden kunnen doen. Alleen zijn naam is maar Duits.’

‘Weet je, ik heb horen zeggen dat er over is gesproken om zijn naam van Saksen-Coburg te veranderen. Dat is toch niet te geloven? In iets wat meer Engels klinkt. Dat wordt nog wat.’

Jonesy grinnikte. ‘Ik weet nog dat oma vertelde dat de oude koningin Victoria een heel team onderzoekers had om uit te zoeken wat haar achternaam was. Hoe zou hij hem moeten veranderen? In een andere naam uit de familie, denk je niet?’

‘Misschien. Wie zal het zeggen? Er moet toch ergens een Engelsman tussen zijn voorouders hebben gezeten?’

Voorouders. Rosemary klemde haar kaken op elkaar. Was dat iets waar die Holstein zich ook mee bezig hield? Heel goed mogelijk, in een tijd waarin alleen zijn naam al een alliantie verried die hij ongetwijfeld niet aan de grote klok wilde hangen, waar zijn loyaliteit ook lag. Misschien kon dat haar invalshoek zijn.

Er speelde een glimlachje rond haar lippen. Zouden Barclay en Willa het niet grappig vinden als ze zelfs de naam van een man kon stelen? Retta zou lachen tot ze er buikpijn van had. En Lucy zou die uitdrukking op haar gezicht krijgen, degene waarbij haar mond een volmaakte cirkel vormde.

Jonesy vouwde zijn krant dubbel toen de trein vertraagde voor de volgende halte – haar halte. Ze had kunnen lopen en zou dat ook hebben gedaan als het niet donker was geweest. Maar op deze tijd van de avond was het die paar centen wel waard om de metro te nemen.

De andere man liet zijn hoofd tegen de rugleuning rusten. ‘Heb je gelezen over die schrijver – Wells? H.G. Wells, dat is hem. Hij heeft koning George ervan beschuldigd inspiratieloos en buitenlands te zijn.’

‘Echt waar? Wat had de koning daarover te zeggen?’

Rosemary stond op, met haar handtas in de hand geklemd en haar knieën gebogen om overeind te blijven als de trein knarsend tot stilstand kwam. De deuren gingen open en terwijl ze uitstapte kon ze nog net het antwoord van Jonesy horen.

‘Hij zei dat hij misschien wel inspiratieloos was, maar verdraaid geen buitenlander.’

Rosemary grinnikte terwijl ze het perron op stapte en zich weg haastte. De koning was in elk geval wel geboren en getogen in Engeland, daar was geen discussie over mogelijk – maar hoe zat het met die Holstein? Daar moest ze achter zien te komen. Barclay kon haar vertellen waar ze die informatie kon vinden. Waarschijnlijk – helaas – in een of andere bibliotheek met krantenarchieven.

Haar gezicht vertrok al bij die gedachte. Een balzaal die schitterde door alle edelstenen die voor het grijpen waren kon ze elke dag wel hebben. Een museum met de nieuwste veiligheidsmaatregelen. Ze was zelfs bereid in zo’n ronkende automobiel te leren rijden als stelen niet genoeg opleverde.

Maar niets betaalde zo goed als meneer V. Ze zou dus waarschijnlijk dagen in de bibliotheek moeten doorbrengen. Het was niet dat ze een hekel aan lezen had, ze gaf er alleen de voorkeur aan bepaalde dingen te lezen. Oude kranten hoorden daar niet bij.

Er scheen licht achter de ramen van de pub en ze versnelde haar pas. Pauly zou een ketel water op het vuur hebben staan en een kopje hebben klaarstaan om voor haar vol te schenken. En, aangezien het vandaag dinsdag was, vleespastei. Het water liep haar al in de mond bij die gedachte. Ze had de thee overgeslagen. En de lunch. Haar ontbijt was alleen een gekookt ei geweest. Zij en Willa hadden het grootste deel van hun eten de vorige avond aan een paar straatschoffies gegeven – nadat de kleintjes die bij hen hoorden te eten hadden gekregen, natuurlijk – en ze waren het erover eens geweest dat ze liever niet hun spaargeld gebruikten om meer te kopen. Willa had een nieuwe avondjurk nodig – een of andere dronkaard had de hare vorige week zo kapot gescheurd dat hij niet meer te repareren was – en de zijde en de kralen kostten meer dan ze opzij hadden gelegd. Hoewel dat met dit voorschot van meneer V geen probleem meer zou zijn. Morgen konden ze gaan winkelen.

Maar vanavond was er vleespastei, een dampende kop thee en misschien zelfs … ja. Ze glimlachte terwijl ze de deur openduwde en de levendige klanken van een viool hoorde. Willa speelde. Ze speelde vanavond gepassioneerd – een energieke melodie die Rosemary Iers in de oren klonk. Haar beste vriendin – al meer dan tien jaar haar zus – grijnsde naar haar toen ze de drukke ruimte in glipte, maar bleef doorspelen.

Rosemary grijnsde terug en knikte om haar te laten weten dat ze de klus van meneer V had aangenomen. Een mooiere gelegenheid voor een energieke melodie en vleespastei was er niet.

‘Rosie!’

Ze liep naar hun gebruikelijke hoek, waar de oudere familieleden dicht tegen elkaar aan gedrukt rondom twee tafels zaten. Een korte blik maakte duidelijk dat alleen Retta er niet bij was, naast Georgie. Retta had de kleintjes waarschijnlijk meegenomen naar hun appartement voor een vroege avondmaaltijd.

De jongste van deze oudere groep was degene die naar haar had geroepen. Elinor, met haar blozende wangen en goudblonde haar – ze begon veel te mooi te worden, hun kleine Ellie. Schoonheid was opvallend en opvallen was slecht voor hun werk. Maar Barclay was zich daar bewust van en begon haar alleen als afleiding te gebruiken.

Hoe moeilijk ze het soms ook vond om toe te geven, Barclay wist wat hij deed. Ook al was hij vaak een lastpak. Ze zwaaide naar Ellie en ging op de lege stoel naast haar oudste broer zitten, waarna ze hem een stomp tegen de arm en een kus op zijn wang gaf. ‘Ik heb de klus.’

‘Natuurlijk.’ Hij hief zijn bijna lege bierglas. ‘Op een succesvolle dag voor Rosie!’

‘Proost!’ riep de hele groep, terwijl ze ook hun glazen hieven. Een paar van hen stonden zelfs op. Op wankele benen. Blijkbaar vierden ze meer dan alleen haar succes.

Ze gebaarde dat ze allemaal weer moesten gaan zitten. ‘Een goede dag?’

‘O, Rosie. De beste dag.’ Barclay lachte en dronk zijn glas in één teug leeg. Toen hief hij het weer. ‘Nog een rondje, Pauly.’

‘Daar krijg je morgen spijt van.’ Maar ze glimlachte. Het was al veel te lang geleden dat Barclay voor het laatst op die manier had gegrijnsd. ‘Laat me raden … je hebt de kroonjuwelen gestolen.’

‘Ha!’ Maar hij lachte – in elk geval totdat Pauly koffie in zijn glas schonk, in plaats van bier. Rosemary trok haar neus op bij de gedachte aan de combinatie van die smaken. Barclay keek er echter een ogenblik naar, haalde toen zijn schouders op en nam een slok. ‘Niet slecht, eigenlijk.’

Rosemary schudde haar hoofd en wierp een blik over haar schouder op Willa, die nog steeds speelde. Ze had een prachtige japon moeten dragen terwijl ze dat deed en op het podium van een conservatorium moeten staan. Niet in een pub in een achterbuurt van Londen, omringd door de rook van pijpen, gevloek en getier. ‘Als het niet de kroonjuwelen waren, wat dan wel?’

Barclay grinnikte nogmaals. ‘Dat zal ik je vertellen – het is me gelukt, dat is het. Ik heb de trouwring van de vinger van de hertogin gestolen en hem bij de minnares van de hertog om gedaan.’

‘Nee!’ Dat trok haar aandacht en ze keek haar broer met grote ogen aan. Toen hij die uitdaging een maand geleden ter sprake had gebracht… ‘Hoe heb je dat voor elkaar gekregen?’

Barclay bewoog zijn vingers op en neer. ‘Magische handen, Rosie. Magische handen.’

‘Ik heb geholpen!’ Ellie wipte van opwinding op en neer en haar blauwe ogen schitterden als gestolen juwelen. ‘Ik ging naar de hertog toe alsof ik hem kende, waardoor zijn vrouw zich natuurlijk afvroeg waarvan… Alsof ik hem ooit zo zou kennen – hij is zo oud! Hij moet al minstens vijftig zijn!’

En een man die bekendstond als rokkenjager, waardoor het zo’n leuke uitdaging was geweest – al leek het erop dat ze iets moeilijkers had moeten verzinnen. Rosemary keek Barclay tergend aan. ‘Hulp vragen is tegen de regels.’

‘Niet waar. Je kunt gewoon niet tegen je verlies, zusje.’ Als hij grijnsde, was Barclay bijna net zo aantrekkelijk als Ellie. Gelukkig vond hij maar zelden een reden om in het openbaar te grijnzen. Hij nam nog een slok van zijn koffiemix en knikte richting Ellie. ‘Ze heeft het prima gedaan. Na de ruil ging ze naar de minnares en gaf die met haar meest onschuldige blik een compliment over de ring. Hardop. Hard genoeg om de aandacht van de hertogin te trekken.’

De blos op Ellies wangen werd nog roder. ‘Niet te geloven dat ze daar allemaal waren, op hetzelfde bal. Als ik getrouwd ben, komt hij echt niet met een minnares weg en zeker niet pal onder mijn neus.’

Die lieve, optimistische Elinor. Rosie reikte over de tafel en streelde haar onder haar kin. ‘Geen enkele man zou ooit een ander nodig hebben als hij jou had, lieverd. Al zou ik boos op je moeten zijn omdat je deze druiloor hebt geholpen.’ Ze gaf Barclay een elleboogstoot in zijn zij.

Hij gaf haar een duwtje terug.

Ellie grijnsde. ‘Nou, ik mocht Lucy’s nieuwe japon aan – hoe kon ik daar nee tegen zeggen?’

Rosemary lachte, ondanks het feit dat ze maar al te goed wist wat er ging komen.

‘Vleespastei voor jou, Rosie.’ Pauly zette een bord voor haar neer en legde een warme, stevige hand op haar schouder. ‘Ben je braaf geweest?’

Ze keek grijnzend op naar de man die in de afgelopen jaren een soort vader voor hen allemaal was geweest. ‘Alleen op de slechte dagen.’

Pauly glimlachte naar haar met een warmte die acceptatie betekende, wat er ook gebeurde. Hij had op precies dezelfde manier naar haar geglimlacht toen ze nog maar negen jaar oud was geweest en in zijn afval aan het snuffelen was. Misschien was er toch een God, die haar naar de steeg achter juist deze pub had geleid.

De muziek kwam met een lange uithaal ten einde en er volgde een hartelijk applaus en geschreeuw om meer van de pubgasten. ‘Later!’ riep Willa, waarna ze van het kleine podium stapte dat Pauly voor haar had gebouwd.

Rosemary schoof haar stoel dichter naar die van Barclay zodat Willa, wiens steile haar uit haar knot was gegleden zoals altijd gebeurde wanneer ze speelde, zich op de bank aan Rosemary’s andere kant kon wurmen. ‘Iers?’

Willa rolde met haar blauwe ogen. ‘Je hebt een belabberd muzikaal gehoor, Rosie. Je hebt geluk dat ik nog steeds met je wil praten.’

‘Over met haar praten gesproken.’ Barclay, die zijn jongensachtige grijns weer terug had, tikte met zijn vingers op de afgesleten rand van de tafel om de aandacht van de rest van hun groep te trekken.

‘Jouw beurt, Rosie!’

‘Nee.’ Met een brede grijns liet ze haar hoofd overdreven in haar handen zakken. Daardoor kwam haar gezicht recht boven het bord met eten. Het gerammel van haar maag werd in elk geval overstemd door het gelach van de familie. ‘Twee maanden geleden was het mijn beurt nog!’

Barclay, die geen genade kende, wees met zijn vinger naar haar. ‘Je had een moeilijkere uitdaging voor me moeten verzinnen, denk je niet?’

Het had indertijd moeilijk geleken. Iedereen in Engeland wist dat de hertogin paranoïde over diefstal was en het bij elke vorm van lichamelijk contact met een vreemde al uitschreeuwde. Er waren ontelbaar veel personeelsleden uit hun huis ontslagen – en de ontslagen dienstmeisjes en bedienden hadden daar altijd genoeg over te zeggen. Tegen wie het maar wilde horen. Niemand kon iets stelen uit het huis van de hertog; het was beter beveiligd dan het British Museum.

Niemand.

Behalve Barclay, blijkbaar.

‘Goed.’ Ze rechtte haar rug, haalde diep adem en trok haar schouders naar achteren. ‘Ik zal mijn lot gelaten ondergaan. Wat is de uitdaging?’

Willa lachte vol leedvermaak. ‘Je zult het nooit doen. Nooit.’

‘Nooit. En ik zal als meesterdief blijven heersen.’ En hij zou het haar altijd blijven nadragen, iets wat wel bewezen werd door de manier waarop Barclay achteroverleunde op zijn stoel, zijn armen voor zich uitstrekte en zijn knokkels liet knakken. ‘Dit is het. Hierbij daag ik jou, Rosemary Gresham, uit om te stelen…’

Ze deed haar ogen dicht, trok een grimas, en wachtte op het getrommel van alle vingers op de tafels. Pas toen ze stopten, deed ze haar ogen weer open.

Barclay keek haar vorsend aan, met een opgetrokken wenkbrauw. ‘Een landhuis.’

Rosemary kon hem alleen maar aanstaren. ‘Een huis? Wil je dat ik een heel huis steel?’

Hij lachte en pakte zijn glas weer op. ‘En probeer geen geintjes met me uit te halen. Ik heb het over een echt huis, compleet met de grond en alle bijgebouwen. Het hele landgoed. Iets wat je nooit voor elkaar zult krijgen. En dan zal er geen enkele twijfel meer over zijn wie van ons de beste is. Dat ben ik, zonder enige twijfel. Want dit zal je nooit van je leven lukken.’

Rosemary pakte haar vork en wees ermee naar hem in plaats van naar haar bord. ‘Wees daar maar niet zo zeker van, meneer Pearce.’

‘O, kom op, Rosie. Geef toe dat je verslagen bent.’ Willa gaf haar een duwtje met haar schouder. ‘Zelfs jij kunt geen heel landgoed stelen.’

Waarschijnlijk niet. Maar ze durfde te wedden dat die Holstein een landhuis had. En als hij een verrader was en zijn landgoed hem werd afgepakt… Ach, ze wist niet hoe dat haar zou kunnen helpen. Maar wie zou het zeggen? Misschien kon ze net doen alsof ze familie van hem was en zichzelf tot zijn erfgenaam laten benoemen.

Ze zou deze uitdaging tegelijk met haar nieuwe klus uitvoeren. Ze grijnsde en prikte een stuk van de pastei met haar vork op. ‘Graag iets meer vertrouwen in me, jongens. Jullie moeten nog leren wat Rosemary Gresham kan doen als ze haar zinnen ergens op heeft gezet.’

2

Zuidwest-Cornwall

Eind mei 1914

Hij was eindelijk thuis. Maar voor zover hij zich kon herinneren was Peter Holstein voor het eerst niet echt gelukkig toen hij Kensey Manor binnenstapte. De kist in zijn armen was zwaar terwijl hij door de bekende hal naar zijn studeerkamer sjokte en dat bood hem enige mate van troost.

Het hielp hem echter niet de zenuwen die hij sinds Londen had te bedaren. Het was zijn bedoeling geweest daar alleen een rustig voorjaar door te brengen, zoals hij het afgelopen jaar ook had gedaan. Hoe had het zo snel kunnen omslaan in beschuldigingen en argwaan? Alsof hij iemand anders was dan wie hij altijd was geweest.

Maar hij moest het geroddel uit Londen achter zich laten. Het was fijn om weer thuis te zijn. Nee, meer dan fijn. Het was een zegen.

Hij duwde de deur van zijn studeerkamer met zijn schouder open en bleef in de deuropening staan om de geur van inspiratie op te snuiven – oude boeken, inkt en een zweempje van de pijptabak die zijn vader altijd had gebruikt. Mevrouw Teague had de kamer geboend en geschrobd om die laatste geur eruit te krijgen, maar Peter was eigenlijk blij dat ze daar niet in was geslaagd.

Niet dat hij dat zijn huishoudster ooit zou vertellen.

Zijn bureau, oud en gehavend, was keurig netjes en lonkte naar hem. Iets wat tegen het einde van de ochtend niet meer zo zou zijn. Hij zette de zware kist op het bureaublad, maar in plaats van hem open te maken, liep hij naar het raam. Geen enkel uitzicht ter wereld was zo mooi als dit – met in de verte het boomloze klif dat in de diepte plaatsmaakte voor de zee. Als hij geluk had, zou er straks een zeewind opsteken. Niets werkte zo goed als de wilde natuur om het beest in hem te kalmeren.

En het beest in hem had dringend behoefte aan kalmte na de afgelopen twee weken in Londen. Anders zou het hem een week kosten om alles van zich af te kunnen zetten en zich weer op zijn werk te kunnen concentreren. Een week die hij niet had.

‘Daar ben je, Pete. Ik begon me al zorgen te maken toen ik je telegram kreeg. Was het allemaal echt zo erg?’

Pete draaide zich om en zag zijn beste vriend met een zekere mate van achteloosheid en zelfverzekerdheid de studeerkamer binnenkomen. Een houding die Peter zichzelf nooit had kunnen aanleren. ‘G-Griff. N-nog erger.’

Gryffyn Penrose trok zijn wenkbrauwen op. De bezorgdheid waar hij over sprak verduisterde zijn blik. ‘Blijkbaar. Kan ik iets doen?’

Peter schudde zijn hoofd en stak zijn handen in zijn broekzakken. Hij haalde diep adem en liet de lucht langzaam weer ontsnappen, zijn tong dwingend om mee te werken. Hij probeerde zichzelf eraan te herinneren dat hij bij Gryff was, niemand anders. ‘Het komt wel, eh … goed.’ Niet echt welbespraakt, maar hij had tenminste niet gestotterd.

Er was niets wat zijn vriend meer blijk van zijn innerlijke onrust gaf dan wanneer hij stotterde.

Gryff plofte neer op zijn gebruikelijke stoel naast de koude haard. Hij bleef fronsen. ‘Nou, Jenny was blij te horen dat je thuiskwam. Morgen kom je natuurlijk bij ons eten.’

Dan zou de vrouw van zijn vriend ongetwijfeld opmerken hoe mager hij in Londen was geworden en zou ze hem proberen te verleiden met alle zoetigheden waarvan hij ooit gezegd had die lekker te vinden. Hij grijnsde. ‘Jammer.’

Gryff, die heel goed wist hoe zijn vrouw Peter altijd verwelkomde, glimlachte ook. ‘En Elowyn vraagt of je met haar wil trouwen, nu ze ouder is.’

Peter begon te grinniken. De jonge Penrose was jarig geweest tijdens zijn afwezigheid, dat was waar … en nu was ze vijf. Hij mocht niet vergeten de pop voor haar mee te nemen die hij in Londen voor haar had gekocht. ‘Niet voordat ze … ze kan lezen.’

De lach van Gryff was nog niet weg gestorven toen een klopje op de deur de komst van mevrouw Teague aanduidde. Ze stak haar hoofd door de deuropening, gevolgd door haar ronde buik. ‘De jongens hebben alles uitgepakt, meneer Holstein.’ Als hij in Londen was, miste hij altijd het horen van zijn naam in het accent dat men in Cornwall sprak. De manier waarop ze de H niet uitspraken en er ‘olstein van maakten. ‘En ik zal tegen Treeve zeggen dat hij Cadan morgen mee moet nemen. Wilt u vanavond in de eetkamer dineren of hier? Of heeft meneer Penrose u ervan overtuigd vanavond met hem mee te gaan?’

Peter schraapte zijn keel en keek Gryff aan.

Zijn vriend vouwde zijn handen voor zijn buik, die ooit plat was geweest. Voordat hij zeven jaar geleden met de beste kokkin van Cornwall was getrouwd. Nu … was hij minder plat. ‘We hebben hem voor morgen opgeëist’, zei Gryff.

Peter knikte instemmend en klopte op zijn jaszak. Maar de brieven die hij daar vanmorgen in had gestopt zaten er niet meer in. Waar had hij ze gelaten? Hij moest ze in zijn tas hebben gestopt, die Benny hier al had neergezet, naast zijn bureaustoel. Hij liep ernaartoe, vond de epistels en bladerde erdoorheen totdat hij degene vond waar mevrouw Teague op gekrabbeld stond.

Ze wachtte met een glimlach en stak haar hand uit om de brief aan te pakken toen hij op haar afkwam. Ze liet er geen gras over groeien. Ze vouwde hem open en knikte terwijl ze las. ‘Dat vermoedde ik al. Als je maar heel goed weet, jongeman, dat je jezelf hier niet elke avond gaat opsluiten. Begrijp je dat goed?’

Hij knikte plechtig.

Ze grijnsde en gaf hem een klopje op de wang, alsof hij nog steeds een zevenjarige jongen was. ‘Het is fijn dat je thuis bent, meester Peter. En nu moet ik weer aan het werk. Ik zal jullie weer met rust laten.’

Nadat de deur achter haar in het slot was gevallen, liep Peter terug naar het raam. De lucht was stralend blauw en er stond nauwelijks wind. Waarom regende het altijd als hij wilde wandelen en was er geen wolkje aan de lucht als hij een flinke storm nodig had?

‘Ik b-blijf maar vij … vijanden maken.’

‘Jij?’ De spottende lach van Gryff kalmeerde hem enigszins. ‘Doe niet zo mal, Pete – je hebt helemaal geen vijanden. Je bent de op een na aardigste man in heel Engeland, daarom zou ik een bloedhekel aan je hebben als je niet als een broer voor me was. En dat … hmm, misschien bewijs ik daar mijn punt niet mee.’

Die opmerking maakte Peter aan het lachen en kalmeerde hem nog iets meer. Hij boog zich naar het witgeverfde raamkozijn en draaide zich om om zijn vriend aan te kunnen kijken. ‘Het gaat niet om m-mij. Niet echt. Het is gewoon … ze … ze n-noemen me die Duitser. Alsof … alsof ik…’ Hoofdschuddend gaf hij het op.

Gryff keek hem verbijsterd aan – iets opmerkelijks voor een man die zo snel van begrip was. ‘Waar hebben ze – wie het ook zijn – hun informatie vandaan? Je bent net zo Engels als de koning zelf.’

Peter snoof. ‘Dat is juist hun punt. Ze hebben me … ze hebben me ervan beschuldigd dat … dat…’ Het was ondenkbaar. Hij kon het bijna niet eens zeggen. ‘Spionage.’

‘Larie.’ Gryff liet zijn kin op zijn handpalm rusten, met zijn elleboog op de armleuning van de stoel. ‘Nou luister, jongen, laat je niet door hen op de kop zitten. Je opa mag dan uit Duitsland zijn gekomen, maar dat zou niets moeten uitmaken. Je woont je hele leven al in Engeland, afgezien van een paar vakanties.’

Maar het maakte wel iets uit, blijkbaar. ‘Maar ze … hebben het … o-over mijn moeder.’

Toen hij dat zei, sprong Gryff op. ‘Wat zeggen ze dan? Er heeft nooit een betere en meer godvrezende vrouw op deze…’ Hij klemde zijn kaken op elkaar. Een spiertje in zijn kaak pulseerde. Maar hij was niet iemand die lang zweeg – dat was misschien wel de reden waarom ze het zo goed met elkaar konden vinden. ‘Ja, zij zouden het feit dat je vader terug naar Duitsland is gegaan om een bruid te zoeken gebruiken om te bewijzen dat – wat, eigenlijk? Dat hij niet loyaal aan Engeland was? Dat jij dat niet bent?’

Peter knikte ferm en ademde toen diep in door zijn neus. ‘En wat … wat moet ik dan zeggen? Ik weet niet … ik bedoel … ik weet niet waarom hij dat deed, Gryff. Maar mijn moeder, ze … ze hield van Engeland.’

‘Ja, natuurlijk.’ Gryff liep stampvoetend naar de haard en fronste naar de schoorsteenmantel. Daarop stond hun foto, die van Peters vader en moeder. Op de een of andere manier zagen ze er in deze serieuze pose net zo vredig en liefdevol uit als ze in het echte leven waren geweest. Gryffs gezicht ontspande zich toen hij hem bestudeerde, ongetwijfeld omdat hij zich herinnerde dat ze hem altijd als extra zoon hadden verwelkomd. ‘En iedereen hield altijd van je moeder. Het gaat wel voorbij, Pete. Er is nu misschien paniek omdat de Duitsers met oorlog dreigen, maar de rust zal weerkeren. En dan zal iedereen zich herinneren wie jij in werkelijkheid bent.’

Een belachelijke aanname die niet eens een antwoord behoefde. Gryffs innerlijke stem zou net zo duidelijk als die van Peter herhalen wat zijn moeder altijd glimlachend had gezegd: Niemand zal weten wat er in je hart is als je weigert te praten, Peter. Ik weet dat het moeilijk voor je is. Maar je moet het proberen. Voor je eigen bestwil moet je het proberen.

Ze had gelijk gehad, zoals gewoonlijk. Hij wendde zijn blik af van het raam en de spottende blauwe hemel en draaide zich om naar zijn bureau. Hij had het nooit voor zichzelf kunnen opnemen, en nu – als het oorlog werd, als hij werd beschuldigd van deze misdaad … zou hij alles kwijt kunnen raken. Gearresteerd worden. En hoewel een belachelijke beschuldiging als deze in tijden van vrede nooit stand zou houden, wist niemand hoe een rechter in de paniek van de oorlog zou kunnen oordelen.

En hij kon niet laten gebeuren dat mensen zijn geheimen zouden ontrafelen. Ook al waren ze niet verraderlijk. Hij ging op zijn hurken zitten en begon de tas waar hij de brieven uit had gehaald leeg te maken. Hij had zijn best gedaan om zichzelf verstaanbaar te maken, ondanks het gestotter. Om te compenseren wat hij miste in zijn spraak had hij geleerd in schrijven uit te blinken, maar dat was schijnbaar niet genoeg.

Nou, het was wel genoeg geweest om vriendschappen te kunnen sluiten. Eigenlijk was het ironisch dat juist die vriendschappen hem nu in de problemen hadden gebracht. Hij pakte de stapel boeken op die hij in de trein had gelezen en legde ze op zijn bureau.

Gryff pakte er een op en sloeg hem open. ‘De koning of prins Edward kan deze geruchten vast wel de kop indrukken – wat heeft het immers voor zin om vrienden aan de top te hebben als ze je niet af en toe bescherming kunnen bieden?’

‘Ik wil ze … ze niet in die … positie brengen.’ Peter trok een gezicht, maar deed dat naar het laatste schrijfblok dat hij oppakte in plaats van naar zijn vriend. ‘En het zou … het zou niemand iets kunnen schelen als ik … als ik niet zulke vrienden had.’

Gryff sloeg het boek weer dicht en legde het terug. ‘Hartstikke oneerlijk. En onrechtvaardig. Als je wilt dat ik een rechtszaak tegen iemand begin, dan hoef je maar een kik te geven. We kunnen een aanklacht van laster vast wel hard maken.’

‘Briljant, raadsman.’ Peter stond op en legde zijn schrijfblokken aan de rechterkant, naast de kist die nog steeds midden op zijn bureaublad stond. ‘Dat zal … dat zal alles oplossen.’

‘Je gunt me ook nooit een pleziertje, jongen. Alleen maar papierwerk en vastgoed – al zou dat misschien kunnen helpen. Meneer Arnold zou daar wel eens gelijk in kunnen hebben, als je het bekendmaakt.’ Gryff sloeg met zijn knokkels op het boek. ‘Of de koning zou je tot ridder kunnen slaan. Misschien zou dat ze het zwijgen opleggen.’

Peter pakte zijn exemplaar van Sir Arthur Conan Doyle’s The Poison Belt en legde dat op de plank achter zijn bureau. ‘Waarom zou hij dat doen? Ik heb … niets gedaan.’

Gryff sloeg zijn armen over elkaar, leunde tegen het bureau en wierp hem een scherpe blik toe. ‘Je hebt net zoveel gedaan als Conan Doyle.’

Hij beantwoordde de blik van zijn vriend en richtte zich op de kist, al was hij er niet helemaal zeker van of dat wat er door hem heenging terwijl hij de grendels opende vrees of waardering was. ‘Ik kan … dat toch nauwelijks beweren.’

‘Het is niet dat je dat niet kunt – je wilt het niet.’

‘Kwestie van woordkeuze.’

‘Precisie – iets waarvan ik weet dat je het waardeert, dus probeer er niet tegen in te gaan. En zeg eens, wat is je plan om hier mee af te rekenen, als je de Kroon niet om hulp wilt vragen? Ben je van plan jezelf schuil te houden hier in Cornwall totdat al die roddelaars je bestaan vergeten of Duitsland Europa niet langer bedreigt?’

Die gedachte was in Peter opgekomen, al was hij niet van plan dat te bekennen aan de man die niets liever wilde dan zijn witte pruik opzetten en zijn zwarte toga aantrekken om een zaak voor het hof te bepleiten. ‘Ik ben van plan om … om antwoorden te zoeken.’

Gryff keek hem verbluft aan. ‘Antwoorden waarop?’

‘Op de vr-vragen die ze stellen. Als ik kan … als ik kan bewijzen aan die paar mensen die dit rondbazuinen dat ik … dat mijn familie loyaal is, dan…’

‘En hoe ga je dat doen?’

Peter zuchtte en draaide zich om naar de deur. Hij had maar zelden de moed om die te openen, hoewel de kamer erachter een naam had waar hij meer van hield dan de meeste andere – bibliotheek.

Gryff snoof nogmaals. ‘Dan wens ik je veel succes. Tijdens je afwezigheid heb ik al vier mannen geïnterviewd voor de baan en stuk voor stuk zetten ze het op een lopen zodra ze die plek met eigen ogen konden zien. Als je die kamer wilt doorzoeken, sta je er alleen voor.’

Hij voelde zich een beetje als de fictieve avonturier Locryn James, wiens escapades talloze harten in vuur en vlam hadden gezet, toen hij de deur openduwde. Hij bleef staan en staarde naar de troep. ‘Zelfs Locryn zou … zou hiervoor terugdeinzen.’

Gryff lachte en kwam naast hem staan, maar deed ook geen poging om naar binnen te gaan. ‘Je familie mag dan loyaal zijn, maar dit moet gezegd worden, Pete. Jullie kunnen niets weggooien.’

Dat gold alleen maar voor boeken. En tijdschriften. En kranten, dagboeken, brieven en… Hij streek met een hand over zijn gezicht. ‘Dit is genoeg om … om iemand grijze haren te bezorgen. Maar dan zou ik … zou ik eruitzien zoals jij.’

‘Pardon?’ Gryff streek met een hand over zijn haar, dat meer grijs dan bruin bevatte, hoewel hij pas dertig jaar was. ‘Je zou mogen willen dat jij ook het geluk had om er al zo gedistingeerd uit te zien op zo’n jonge leeftijd.’

Peter grinnikte, al duurde dat niet lang. ‘Ze hadden … mevrouw Teague … nooit mogen verbieden om … om hier schoon te maken.’

‘O, maar er is orde in de chaos!’ Gryff stak een hand uit en deed een goede, slechts lichtelijk overdreven imitatie van Peters grootvader.

‘Had opa hem maar … maar gedeeld.’

‘Hmm. Mijn vriend, dit is mijn advies.’ Hij sloeg met een hand op Peters schouder, boog zich dichter naar hem toe en zei op spottende fluistertoon: ‘Je zult hier echt hulp bij moeten zoeken, zelfs al is het iemand die geen ervaring met geschiedenis of bibliotheken heeft.’

Dat wist hij heel goed. Hij glimlachte net zo overdreven als het Duitse accent van Gryff klonk. ‘Gryffyn, oude vriend, ouwe … makker.’

‘Zo leuk vind ik je nu ook weer niet.’ Lachend liep Gryff terug naar het bureau en nam de vrijheid om het deksel van de kist te halen.

Peter volgde hem en staarde toen een ogenblik naar de machine die erin zat. Wanneer hij een typemachine zag, jeukten zijn vingers gewoonlijk om de bekende toetsen aan te raken. Maar nu wilde hij het apparaat bijna over de kliffen in zee gooien – dat verdraaide ding had hem voortdurend in de steek gelaten sinds de problemen in Londen waren begonnen.

Ach, er was niets aan te doen. Hij tilde de zware machine op terwijl Gryff de kist aan de kant zette. Toen zette Peter hem op zijn plek voor zijn stoel.

Zijn vriend keek naar de stapel papieren, ingepakt in bruin papier en elastieken, die Peter uit zijn tas had gehaald. Hij fronste. ‘Is dit het?’

Peter kneep zijn ogen dicht, maar door ze te openen werd de stapel niet groter. ‘Ja.’

‘En je hebt maar tot augustus?’

‘Ja.’

Gryff kromp ineen. ‘Misschien moet ik je dan maar met rust laten, zodat je aan het werk kunt gaan.’

‘Dat helpt toch niet.’ In tegenstelling tot een wandeling langs de kliffen misschien, ook al had God hem vandaag geen storm gestuurd.

Hij had altijd morgenochtend. En misschien had hij nu wel zonneschijn nodig – de Heer had immers veel meer wijsheid dan Peter ooit zou bezitten. Hij knikte met zijn hoofd naar het raam. ‘Ga je mee?’

‘Even, dan moet ik weer terug naar huis.’

Ze liepen de studeerkamer uit en door de hal naar de dichtstbijzijnde uitgang, die naar de tuin leidde. Die was de grote trots van meneer Teague en vormde nu een zee van kleuren. De bloemen golfden in de wind en gaven hun zoete parfum aan de lucht af. Peter moest blijven staan, zoals hij altijd deed, om de schoonheid ervan in zich op te kunnen nemen. In tegenstelling tot de gecultiveerde aanblik van naburige huizen, was Teague voor een wilde opstelling gegaan, een mengeling van allerlei bloemen in tal van bloembedden te midden van de paden.

Peter had er als kind van gedroomd dat het een oerwoud was, door de tropische bloemen die Teague had geïmporteerd. Hij had heel wat uurtjes gezeten op de banken die her en der stonden, met een boek in zijn hand en avontuur in zijn hart.

Als hij een andere man was, eentje die een kamer met zijn aanwezigheid kon vullen en overal mensen charmeerde, zou hij misschien het ruime sop hebben gekozen om meer van de wereld te zien dan dit nagebootste oerwoud. Misschien zou hij zijn eigen weg hebben gevonden, zijn eigen pad hebben gebaand met een kapmes en een pistool.

Maar zelfs het oerwoud van Londen joeg hem de stuipen op het lijf.

‘Je loopt te piekeren. Je weet dat ik er een hekel aan heb als je loopt te piekeren.’ Gryff liep voor hem uit door de tuin over het pad dat hen, na een wandeling van vijf minuten, bij de kliffen zou brengen.

‘Ik loop niet te … te piekeren. Ik vroeg me gewoon af … wat er daarbuiten nog meer is.’ Peter liep zijn vriend met de handen in zijn zakken achterna, genietend van elke bekende heg en struik die de top van de kliffen sierden. Hij spitste zijn oren op dat eerste geluid van de golven die op de rotsen sloegen.

Overal om hen heen floten vogels en de wind fluisterde een zachte harmonie. Dat waren de enige geluiden tijdens die korte wandeling, naast het geschuifel van hun voeten op de granieten stenen die hier en daar op het pad waren geplaatst. Aan de andere kant, tussen het huis en de hoofdweg, lag het bos, waar Peter al net zo dol op was – maar niet in zo’n humeur als hij nu was. Niets kalmeerde hem meer dan de zilte zeelucht in zijn gezicht en de begroetende kreet van een meeuw. Peter haalde diep adem, wachtend tot Gryff het sein gaf om de lucht weer uit te blazen.

Dat sein kwam altijd. ‘Wat ga je dan doen? Als de geruchten erger worden, en als je niets kunt vinden in die verschrikkelijke kamer om de Holsteins boven elke twijfel vrij te pleiten? Wat ga je doen als het oorlog wordt en er aan je loyaliteit wordt getwijfeld? Wat als niets meer helpt?’

Peter knipperde een paar keer. Wat kon hij eigenlijk doen? Hier in het dorp waar hij was opgegroeid, waar iedereen hem kende – min of meer, gezien zijn gewoonlijke zwijgzaamheid – zou hij hopelijk nog steeds welkom zijn. Nog steeds vertrouwen genieten. Zouden de mensen het voor hem opnemen.

Er was echter net zoveel kans dat die brompot van een meneer Jasper allerlei aanklachten zou fabriceren. Als de oorlog werd uitgeroepen, zou hij gearresteerd kunnen worden, alleen maar vanwege zijn achternaam. Omdat zijn vader verliefd was geworden op een Duitse vrouw. Hij zou alles kwijt kunnen raken. Alles. En zelfs als het zover niet kwam, zou de argwaan hem altijd blijven volgen. In elk geval in dit klimaat. ‘De k-koning over … hij overweegt … zijn naam te veranderen.’

Niet dat zijne Majesteit er al klaar voor was om een dergelijke cruciale beslissing te nemen – een vorst ontdeed zich niet zomaar van zijn familienaam, alleen maar vanwege een veranderd politiek klimaat.

Maar de omstandigheden waren ernstig genoeg om koning George erover na te doen denken. Hij dacht er zo serieus over na dat hij al een historicus in de arm had genomen om al het onderzoek van koningin Victoria naar hun familiegeschiedenis uit te pluizen. Hij probeerde al te bepalen welke naam het huis Saksen-Coburg moest aannemen, als het zover zou komen.

‘Peter. Je overweegt toch niet om hetzelfde te doen? Dat kan niet. Het zou je vaders hart breken, en dat van je opa.’

Hij slikte, maar zijn mond bleef droog. ‘Ik weet niet of … of het wel iets uitmaakt. Maar misschien … misschien maakt het iets duidelijk. Als ik mezelf zo duidelijk d-distantieer van m-mijn Duitse afkomst.’

Gryff ging voor hem staan en blokkeerde daarmee zijn uitzicht op de zee. Hij keek opnieuw bezorgd. ‘Luister toch eens naar jezelf. Dit is overduidelijk net zo verontrustend voor jou als voor hen, dus waarom denk je er eigenlijk over na? Hoe kun je zelfs maar denken dat dat het waard zou zijn?’

Omdat Cornwall het enige thuis was dat hij ooit had gekend. En als hij uit Kensey Manor zou worden gezet, net als uit zijn kleine huis in Londen … nou, zou dat offer het niet waard zijn om zijn huis te behouden? Deze plek waar hij zo van hield? ‘Het is maar een naam, toch?’

Gryffs gezicht verzachtte niet. ‘Een les die iedereen moet leren over de naam Holstein – dat is precies de reden waarom je hem niet hoeft te veranderen.’

Maar het was onmogelijk om de wereld te veranderen – alleen jezelf. Al zou hij door zichzelf te veranderen misschien een grotere verandering teweegbrengen. Daar had hij altijd op gehoopt, voor gebeden. Dat de Heer zijn tekortkomingen en gaven op de een of andere manier zou gebruiken om andere mensen beter te maken. Sterker. Meer getrouw. ‘Het is maar … maar een idee.’

‘Nou, zet het uit je hoofd en gebruik al je energie om die kamer vol papierwerk uit te spitten, die je in al je optimisme bibliotheek noemt. Daar moet toch voldoende bewijs in liggen dat je familieleden altijd de meest loyale Engelse onderdanen zijn geweest – je vader en grootvader waren allebei altijd aan het schrijven en hebben alles bewaard. Zorg dat je iets vindt, laat dat zien aan degenen in het parlement die moeilijk doen en daarmee uit.’

De dagboeken, die had hij nodig. Als iets de onschuld van zijn familie kon bewijzen, moesten het toch wel de dagboeken zijn. ‘Zou je me … in mijn eentje al die troep l-laten uitzoeken? En ik … ik dacht nog wel dat je mijn vriend was.’

Hij glimlachte in elk geval, eindelijk. ‘Noem me maar een lafaard, maar ik zet geen voet daarbinnen. En als je ook maar een greintje medelijden met toekomstige generaties hebt, maak je die troep niet nog groter met al die dozen correspondentie.’

Uiteindelijk zou hij ze naar de zolder verplaatsen. Als hij eraan toekwam. Bovendien, het idee van toekomstige generaties leek niet al te veelbelovend. Hij had nog nooit een vrouw ontmoet die enige interesse in een stotterende dwaas had gehad. Zeker niet eentje met een naam als Holstein.

Misschien begreep hij toch waarom zijn vader naar Duitsland was gegaan om een vrouw te zoeken.

Gryffs glimlach was weggeëbd. Hij knikte in de richting van het huis. ‘Verwacht je bezoek?’

‘Hè?’ Peter draaide zich om, turend in het zonlicht, totdat hij het licht zag weerkaatsen op een automobiel die over zijn oprijlaan reed. ‘Nee.’

Zonder er verder woorden aan vuil te maken begonnen ze allebei terug te lopen, sneller dan onderweg naar boven. Het kon niet iemand uit het dorp zijn, niet in een onbekende auto. Misschien een toerist die een verkeerde afslag had genomen?

Ze haastten zich over de rotsen en tussen de struiken door. De pruttelende motor die de stilte van de dag doorkliefde deed Peter bijna ineenkrimpen. Die machines leken niet meer uit het straatbeeld te verdwijnen, maar eigenlijk miste hij de tijd voor hun invasie op de plattelandswegen. De wereld zou nooit meer hetzelfde zijn.

Zodra ze de tuin hadden bereikt, kwam het voertuig beter in beeld. Peter bleef abrupt staan. Er zaten twee jonge vrouwen in. De chauffeur had een ietwat rond gezicht met een plat neusje, bruin haar en staarde naar de voorkant van Kensey.

Het haar van de passagier was een paar tinten donkerder, iets gekruld, haar gezicht was smaller en op haar scherpe neus droeg ze een bril. Beiden waren aantrekkelijk, al hadden ze een schoonheid die pas na enkele ogenblikken werd opgemerkt. Ze deden hem denken aan de zussen die Locryn James had ontmoet in This Mad Caper, in Spanje. Ze waren op weg naar een klooster geweest, waar ze hun geloften zouden afleggen.

Een gelijkenis die Gryff niet leek te zien. ‘Zo zo, dat is interessant. Dames. Hier. Misschien is er toch nog hoop voor de toekomstige generaties.’ Grinnikend gaf Gryff hem een por in zijn zij. ‘Kom op, ouwe jongen. Laten we ze gedag gaan zeggen.’

Hij zou zich nog liever op de bibliotheek storten.

3

‘Dit gaat je nooit lukken. Nooit.’

Rosemary reikte achter zich om de reistas te pakken die ze achter de voorbank van de geleende auto had neergezet. ‘Hou je kop, Willa.’

‘Nooit. Dat weet je toch?’ Willa leunde achterover, haar pols leunde op het stuur alsof ze zich volledig op haar gemak voelde in de geleende automobiel. Haar blik bleef rusten op het stenen gebouw voor hen. ‘Het is niet eens zo groot, voor een landhuis. Waarschijnlijk maar een stuk of tien werknemers.’

‘Hoe zou ik me het onderhoud van een groter huis moeten veroorloven nadat ik het heb gestolen?’ Rosemary rechtte haar rug en grijnsde ondeugend naar haar zus.

Willa draaide zich om en trok een gezicht naar haar. ‘Ga je dat ding echt dragen? Je ziet er belachelijk uit.’

‘Dit is voor mijn rol.’ Rosemary bracht een hand naar de bril met het stalen montuur, waarvan de glazen zonder sterkte waren. Haar blik ging naar het huis. Grijze bakstenen, bijna wit op sommige plaatsen. Langs de hoeken groeide klimop. De tuin, die aan de zijkant zichtbaar was, zag er wanordelijk uit, wild … en tegelijkertijd uitnodigend. En, zo merkte ze op, er liepen twee mannen in. ‘We zijn gezien. Ik kan maar beter uitstappen.’

Willa knikte. ‘Ik kan over een uur terugkomen.’

‘Nee – breng jij de auto maar terug, voordat die dronkaard weer nuchter is en merkt dat hij weg is. Als het me niet lukt om binnen te komen, loop ik wel terug naar het hotel.’

Willa perste haar lippen op elkaar toen Rosemary het portier opende en uitstapte, met de reistas in haar hand. ‘Ben je hier zeker van, Rosie? Die klus, bedoel ik.’

Niet zekerder dan ze was geweest over de klus in het museum of de ontwerpen die ze een half jaar geleden voor meneer V had gestolen. Maar dat was haar toch ook gelukt? Ze sloot het portier achter zich. ‘Ik red me wel.’ Ze liep om de wagen heen, boog zich aan de andere kant naar binnen en drukte een kus op Willa’s wang. ‘Dank je wel dat je met me mee bent gegaan.’

‘Ik had toch niets beters te doen.’ Ondanks haar grijns blonk er onzekerheid in Willa’s blik. ‘Bovendien, je weet dat Barclay niet wil dat we ergens in ons eentje op afgaan.’

Die ‘regel’ had ze al vaak genoeg aan haar laars gelapt – ze zou Willa dan ook met liefde naar huis sturen zodra ze hier binnen was. Maar op dit moment was het best fijn om een vriendin in de buurt te hebben. ‘Ach, ja. De grootste risico’s…’

‘…leveren het meest op.’ Willa knikte en keek voor zich uit. ‘Succes.’

Dat zou ze nodig hebben. Rosemary klemde de reistas in haar hand, streek haar nieuwe linnen rok glad en haalde diep adem om extra moed uit te putten terwijl de auto over de lus in de oprijlaan wegreed. Rosemary Gresham, bibliothecaresse. Het was vergezocht, dat durfde ze best toe te geven. Het was geen rol die van nature bij haar paste. Maar door grootspraak zou ze een eind komen, zoals altijd. En nu moest ze beginnen met een glimlach. Die plakte ze op haar gezicht en ze draaide zich om op het moment dat de twee heren een voet op het grindpad zetten.

Ze waren van ongeveer dezelfde leeftijd, al was dat lastig in te schatten, omdat een van hen grijs haar had. Zijn gezicht was echter nog glad, net als dat van de ander – die blond haar had. Had dat iets te maken met zijn Duitse afkomst? Of gaf de zelfverzekerdheid waarmee de eerste zich voortbewoog er blijk van dat hij de meester van het huis was?

Nou, ze zou deze introductie niet verpesten door een wilde gok. In plaats daarvan liep ze met een brede glimlach naar voren. ‘Goedendag! Ik zoek meneer Holstein.’

De heren bleven staan. De grijze keek naar de blonde. ‘Je hebt hem gevonden. Mag ik vragen wat het doel van dit bezoek is, mejuffrouw…?’

‘Gresham.’ Ze had overwogen – en ervan afgezien – om een andere naam te gebruiken. Aangezien deze klus waarschijnlijk heel wat tijd in beslag zou nemen, kon ze het risico om zich te verspreken niet nemen. Ze stak een hand uit naar de blonde. ‘Rosemary Gresham, bibliothecaresse, tot uw dienst, meneer.’

Ze verwachtte ergernis. Verwarring. Misschien zelfs enige mate van vijandigheid. In plaats daarvan lichtten Holsteins ogen op toen hij een stap naar voren deed en haar de hand schudde. ‘Een bi- bibliothecaresse, zegt u? Bent u … bent u g-gekomen om te s-solliciteren?’

‘U hebt geen afspraak gemaakt.’ De andere man fronste. ‘Ik heb nog nooit een bibliothecaresse ontmoet die geen afspraken maakt. Dus zeg eens, mejuffrouw Gresham, wat brengt u naar Kensey.’

Het was geen vraag. En ze was blij dat ze een week de tijd had genomen om in Londen alle details uit te zoeken en zich deze zaak eigen te maken. Nu kon ze stralen terwijl ze haar hand terugtrok. ‘Natuurlijk, meneer. Ik heb gewerkt met ene meneer Hall in Londen, die de geschiedenis van de koninklijke familie uitzoekt – op verzoek van zijne Majesteit, uiteraard – en hij vertelde dat u op zoek bent naar assistentie met uw bibliotheek, meneer Holstein.’

Niet dat die man, zelfs nadat ze hem met jenever aan het praten hadden gekregen, haar voor die taak had aanbevolen. Maar hopelijk was die naam op zich al genoeg.

Dat leek het geval te zijn. Holstein leunde naar achteren en wierp de andere man een blik toe die … onleesbaar was.

De andere man zuchtte. ‘Ik neem aan dat een gesprek geen kwaad kan. Hoewel we allebei weten dat ze meteen het hazenpad neemt zodra je haar dat hol laat zien, net zoals al die anderen.’

Hoe? Rosemary verschoof de hoed die de wind van haar hoofd probeerde te trekken. ‘Ik ben niet voor één gat te vangen, meneer…?’

‘Gryffyn Penrose. Strafpleiter.’

Een advocaat? Het kostte plotseling veel meer moeite om te blijven glimlachen. Ze had altijd een hekel aan dat soort mannen gehad. Al waren ze beter dan smerissen. Iets beter. ‘Hoe maakt u het, meneer Penrose?’

‘Heel goed.’ Hij beantwoordde de begroeting niet en stak haar de hand niet toe. In plaats daarvan sloeg hij zijn armen over zijn ronde buik die nauwelijks werd verhuld door zijn jas.

Holstein wierp opnieuw een blik op zijn advocaat – vriend? – die ditmaal beter te interpreteren was. ‘N-niet zo onaardig, Gryff.’ Hij glimlachte naar Rosemary. Een glimlach die zo minzaam was dat hij misplaatst leek na die gestotterde woorden. ‘W-we hadden het … n-net over…’ Hij schraapte zijn keel, maar leek zich niet te generen of gefrustreerd te zijn. Hij knikte slechts naar Penrose.

De advocaat zuchtte nogmaals. ‘We bespraken zojuist de behoefte van meneer Holstein aan een bibliothecaresse om orde op zaken te stellen en bepaalde familiedocumenten te helpen zoeken. Meneer Hall heeft ongetwijfeld gezegd waarom.’

Dat was inderdaad zo, na zijn derde drankje. Een onsamenhangend verhaal over hoe die verdraaide Duitsers zich in alle lagen van de Londense samenleving ophielden, dankzij de koninklijke familie. Onder wie de mysterieuze meneer Holstein, waar bepaalde machten over in rep en roer waren. Het leed schijnbaar twijfel of hij zelfs wel een Engelse onderdaan was.

Wat hij niet gezegd had, was dat die man niet eens normaal kon praten. En toch waren er mensen die zich er zorgen over maakten dat de koning naar hem luisterde? Er zat duidelijk meer achter dan ze op het eerste gezicht kon zien. ‘Hij heeft me deze tip gegeven, meneer, en me laten weten waar ik u zou kunnen vinden als ik wilde solliciteren en u wilde helpen met uw familiegeschiedenis zoals hij zijne Majesteit helpt.’

Ze had nooit durven dromen dat ze ooit een zin zou uitspreken waarin enige associatie zou zijn tussen haar en een vorst. Waar was ze door meneer V in terechtgekomen?

Maar Holstein glimlachte terug en zijn schouders ontspanden zich enigszins. Hij knikte. Ze zag dat hij een kuiltje in zijn kin had. Elinor zou direct voor hem in katzwijm vallen. ‘U bent het antwoord op mijn ge-gebeden, mejuffrouw Gr-Gresham.’

Nou, dat was ook voor het eerst. Een merkwaardig gevoel verspreidde zich in haar borst. ‘Ik?’

Hij wendde zich tot het huis. ‘K-kom. Ik zal … zal je de b-bibliotheek laten zien.’

Penrose ging naast Holstein lopen en Rosemary volgde hen. Wat was het een merkwaardig paar. Ze waren ongeveer even lang, maar in tegenstelling tot de mollige en zelfverzekerde Penrose was Holstein zo mager als een lat en leek hij bijna timide. Maar dat was hij niet, niet echt. Hij was degene die hen voorging, zonder enige twijfel in zijn pas.

Natuurlijk, het was zijn huis. Dat gaf iemand uiteraard een zekere mate van autoriteit. Rosemary volgde hem met haar reistas in haar hand.

Penrose wierp een argwanende blik over zijn schouder op haar. En nam niet de moeite om te fluisteren toen hij vroeg: ‘Pete, weet je zeker…’

‘Ja.’

‘Maar er zijn…’

‘Nee.’

Penrose snoof. ‘Je bent onmogelijk als je je eenmaal iets in het hoofd hebt gehaald.’

‘Dank je.’

‘Meneer Holstein!’

Ze bleven allemaal staan bij het horen van de nieuwe stem, die perfect paste bij de oude, maar gespierde man die om de hoek van het huis kwam rennen, zwaaiend met zijn hand. Hij had een verfomfaaide hoed op zijn witte haar en modder op zijn handen en knieën.

Maar Holstein week direct van zijn pad af om de oude man te begroeten en aarzelde geen moment voordat hij de groezelige hand pakte. ‘Teague. Hallo.’

‘Mijn vrouw zei dat u thuis was – het is fijn om u weer te zien, meneer.’ Teague schudde Holstein de hand en omvatte hem toen zelfs met beide handen, waardoor hij nog meer vuil op hem overbracht. Rosemary keek naar Penrose om te zien of de advocaat er bezwaar tegen zou maken – aangezien dat zijn natuurlijke reactie op alles leek te zijn – maar hij glimlachte. En negeerde haar.

Dat vond ze prima. Ze keek net weer naar de begroeting toen Holstein met een frons op zijn jaszak klopte. Toen rolde hij met zijn ogen en stak een vinger in de lucht. ‘Studeerkamer. Op mijn … bureau.’

De oude man grijnsde. ‘Ik haal het wel. Hebt u de gladiolen gezien?’

‘Prachtig. E-echt prachtig.’

De tuinman, waarschijnlijk. Dat verklaarde de modder in elk geval. Rosemary zette haar reistas neer en richtte daarbij haar blik op de schoenen van Penrose. Ze zagen er kostbaar uit, duurder dan zijn kleding. Maar nu ze dichterbij kwam, zag ze een streepje goud van een horlogeketting – en zijn manchetknopen waren van zilver. Blijkbaar boerde hij goed. Die van Holstein waren van nog betere kwaliteit, al was het een eenvoudig model. Dit was duidelijk een man die geen aandacht op zichzelf wilde vestigen.

Zelfs de tuinman zag er goed verzorgd uit. Hoewel zijn kleding vies was, was die niet overmatig vaak versteld. En hij leek in elk geval nooit een maaltijd over te slaan.

Niet dat ze van plan was iets weg te nemen terwijl ze hier was. Ze had veel meer geld in het verschiet dan ze uit hun zakken zou kunnen rollen. Al had ze geen bezwaar tegen een paar weken met vaste maaltijden.

Holstein wendde zich weer tot hen – en leek zich te generen. ‘V-vergeef me, mejuffrouw Gresham. L-laat me u d-daarmee … helpen.’ Hij wilde haar reistas pakken.

Het kostte een moment om over de schok heen te komen – hij, een edelman, meester van het huis, die haar tas wilde pakken? – en bezwaar te maken. ‘O! Nee, meneer, dat is niet nodig. Ik kan hem best zelf dragen.’

‘O-onzin.’ Vastberaden draaide hij zich om naar de stenen trap die voor hen opdoemde.

Penrose zuchtte. ‘Ik zie dat u van plan bent een tijdje te blijven, mejuffrouw Gresham. En wie heeft u hierheen gebracht?’

‘Mijn zus.’ Ze had het al zo vaak beweerd dat dat meer als de waarheid dan een leugen in haar eigen oren klonk. ‘Ze heeft Cornwall altijd al een keer willen zien, dus is ze meegekomen voor een korte vakantie terwijl ik hier ben. We hebben een kamer in het dorp – deze heb ik alleen meegenomen omdat mijn schrijfblokken er inzitten.’

De deur ging voor hen open. Holstein, die al boven aan de trap was, wierp een blik op haar over zijn schouder terwijl hij over de drempel stapte. ‘Als … als u b-besluit om te b-blijven en te helpen, heb ik een … een cottage. U mag … hij is leeg.’

Daar zou Willa nooit mee instemmen – ze wilde in het dorp zijn om elke kans die op haar pad kwam te kunnen aangrijpen. Maar een cottage op het landgoed zou Rosemary in elk geval betere toegang verschaffen. ‘Dat klinkt geweldig, meneer Holstein. Als u natuurlijk besluit om mij in dienst te nemen. Ik snap dat een dergelijke taak gewoonlijk niet door een vrouw wordt gedaan, maar…’ De adem stokte in haar keel toen ze naar binnen stapte.

Misschien was het, zoals Willa had gezegd, niet zo groots als andere landhuizen. Onderweg hiernaartoe, uit het raam van de trein, hadden ze grotere gezien. En door te bluffen hadden ze zichzelf toegang verschaft tot bals in Londen die werden gehouden op behoorlijk imposante locaties.

Maar dit was anders. Dit was een huis, een thuis, maar zoiets als dit had ze nog nooit gezien. De woorden die ze gebruikte om de spullen in haar eigen appartement te beschrijven – muren, vloer, stoelen, tafels – leken aan dit interieur geen recht te doen. Zulke rijke kleuren, van het hout tot de stoffen. Glanzende metalen. Verse bloemen in perfecte vazen.

De mannen bleven staan en keken naar haar, waardoor ze geen andere keuze had dan haar reactie te overdrijven. Ze drukte een hand tegen haar borst. ‘Wat een prachtig huis hebt u, meneer Holstein. Ik denk niet dat ik in Londen ooit een mooier huis heb gezien. Is dat wandtapijt Frans?’ Maakten de Fransen eigenlijk wel wandtapijten? Ze was al net zo slecht met interieurs als met componisten.

Gelukkig leek Holstein er niet meer van af te weten dan zij. Hij haalde zijn schouders op en er speelde een glimlachje rond zijn lippen. ‘Het enige … wat ik u kan vertellen is d-dat hij r-rood is.’

Nu was haar glimlach oprecht. ‘U hebt er duidelijk oog voor.’

Hij grinnikte en liep naar de gang aan de rechterkant. Ze volgde hem, terwijl ze zichzelf dwong haar aandacht op belangrijkere zaken te richten – dat de ramen en deuren geen elektromagnetische alarmen hadden. Dus tenzij hij ergens een kluis had, was dit huis nauwelijks beveiligd.

Penrose, die nog steeds fronste, kwam naast haar lopen. Vermoedelijk niet uit vriendelijkheid. ‘Ik neem aan dat u referenties hebt, mejuffrouw Gresham, in tegenstelling tot een afspraak?’

‘Uiteraard, meneer. Ze zitten in mijn reistas hier.’ Die waren gisteren geleverd door meneer V nadat ze hem per brief had laten weten wat ze nodig had. In haar ogen zagen ze er echt uit en ze was een expert op het gebied van vervalsingen. Maar ze had er nooit aan gedacht om een afspraak te maken. Dat had ze wel moeten doen.

Penrose bromde. ‘Daar kijken we wel naar als we in het hol zijn, als u het aandurft om daar naar binnen te gaan.’

Rosemary trok haar wenkbrauwen op en duwde haar bril omhoog op haar neus. Hij deed pijn aan haar oren. Misschien was het toch niet zo slim geweest om hem op te zetten. ‘Houdt u niet van bibliotheken, meneer Penrose?’

‘Ik ben dol op bibliotheken. Maar deze kamer lijkt eerder op een lawine van boeken.’

‘Toe, Gryff. Het is … het is geen h-hoop. Gewoon s-stapels.’

Aan het einde van de gang bleef Holstein voor de laatste deur staan. Hij haalde diep adem, alsof hij zichzelf moed insprak. Hij keek haar aan – hij had blauwgroene ogen – en knikte naar de deur. ‘N-niet … schrikken, mejuffrouw Gresham. Het heeft … allemaal een … een volgorde.’

Penrose bromde nogmaals. ‘Er is nog nooit een levend wezen geweest dat die volgorde heeft kunnen bepalen, maar inderdaad. Een volgorde.’

Lieve help. Ze dwong zichzelf te glimlachen door zich een beeld van een flinke stapel dollarbiljetten voor de geest te halen. Al die geweldige nullen, die haar voldoende inkomsten beloofden om haar gehele familie de rest van het jaar te kunnen onderhouden. Ze zouden nieuwe winterjassen kunnen kopen – warme jassen. Schoenen die bijna net zo stevig waren als de schoenen die meneer Penrose droeg. Ze zou een echt kerstdiner kunnen maken voor de kleintjes. Boeken voor Barclay – nieuwe, niet tweedehands. Een nieuwe strijkstok voor Willa’s viool. Een broek voor Retta.

Hoe erg kon een bibliotheek nu helemaal zijn?

Ze kreeg haar antwoord toen Holstein de dubbele deuren openduwde. De kamer was wellicht ooit indrukwekkend geweest. Hij had een hoog plafond en een fenomenale muurschildering. De kamer strekte zich over de gehele breedte van het huis uit. De muren waren gevuld met planken, van de vloer tot het plafond. Die waren allemaal gevuld met rijen boeken. Ervoor stonden nog meer stapels boeken. Overal op de grond stonden stapels boeken. Er lagen boeken op de stoelen, de tafels en zelfs in de raamkozijnen. Dozen vol. Op de meest merkwaardige plekken.

Onwillekeurig hapte ze naar adem. Maar voor Rosemary Gresham, bibliothecaresse, zou dit toch een geweldige aanblik moeten zijn. Toch? Ze ging de kamer binnen. ‘O, dit is hemels.’

Ze wist al heel lang dat de Almachtige haar de hemel nooit zou laten betreden – nu had Hij haar naar het tegenovergestelde ervan geleid, hier op aarde. Misschien was het haar verdiende loon in Zijn oneindige gerechtigheid, maar toch. Ze probeerde alleen maar te overleven, in het levensonderhoud te voorzien van degenen die Hij aan haar zorg had toevertrouwd. Wat had ze eigenlijk gedaan om dit te verdienen?

Dapper deed ze nog een stap verder de kamer in. Toen draaide ze zich om en keek de mannen aan. Het viel haar direct op dat zij geen stap over de drempel hadden gezet. Ze glimlachte evengoed. ‘Wat wilt u hiermee doen, meneer Holstein? Dat er orde op zaken wordt gesteld? Of bent u, zoals meneer Hall als mogelijkheid aangaf, op zoek naar familiedocumenten?’

‘O.’ Hij zette haar reistas neer en rechtte zijn rug. Hij keek de kamer rond. ‘Allebei. Ik weet n-niet … niet zeker o-of er … dagboeken zijn. Die m-moeten worden gevonden. Maar boeken … kunnen m-misschien ook r-relevant zijn. Die zijn … er ook. Hier. En d-daar. En misschien … misschien daar.’ Zijn hand begon links en gebaarde uiteindelijk de hele kamer rond. De volledige kamer. ‘Daarnaast de b-boel … ordenen.’

Ze keek naar de chaos om zich heen. Haar schatting van een week of twee kon ze direct laten varen. Het zou haar maanden kosten om dit allemaal uit te zoeken. Jaren. Misschien zou het haar helemaal nooit lukken. En bibliothecaresse of niet, ze begreep dat dat vooruitzicht iedereen zou afschrikken. Haar vingers speelden met haar kanten kraag. ‘Hemeltjelief.’

‘En veel ervan is in het Duits’, verklaarde Penrose met een veel te geamuseerde blik in zijn ogen. Hij stond in de deuropening naar voren gebogen en leek zich kostelijk te vermaken. ‘Is dat een probleem voor u?’

Opnieuw vroeg ze zich af hoe meneer V dat had kunnen weten. Het leek wel alsof hij alles wist. En dat kon niet goed zijn. Maar daarom had ze deze klus van hem gekregen, dus stelde ze er geen vragen over. Haar lippen vormden weer een glimlach. ‘Geen enkel probleem, meneer Penrose. Ik vrees dat ik het verschrikkelijk slecht spreek, maar ik kan het redelijk goed lezen.’

Holstein wierp Penrose een blik toe, ditmaal eentje die enthousiasme uitstraalde.

Penrose zette zich af tegen het deurkozijn en rechtte zijn rug. ‘Uw referenties, alstublieft.’

‘Natuurlijk.’ Ze zouden boven alle schijn verheven zijn. Dat moest wel. En dat betekende dat ze de komende tijd gevangen zou zitten in deze bedompte ruimte, die haar dreigde te verstikken. Ondertussen bad ze tot de God die zo dol op ironie was, maar haar nooit hoorde, dat de oorlog niet zou uitbreken totdat ze hier aanzienlijke vorderingen had gemaakt. Ze pakte de reistas van de grond op en bereidde zich erop voor haar lot te verzegelen.

∑

Misschien had hij geen storm nodig – want ondanks het slechte begin was de dag op de best mogelijke manier geëindigd. Peter floot een vrolijk wijsje en deed nog een stap de kamer in terwijl Gryff de geringe vrije ruimte op het tafelblad gebruikte om de documenten te bekijken. Mejuffrouw Gresham had het aangedurfd deze klus op zich te nemen. Het zag er toch niet zo afschrikwekkend uit. Niet nu hij een professionele bibliothecaresse had die niet de benen had genomen, zoals Gryff zei, zodra ze een blik in de kamer had geworpen. En als ze met Hall had samengewerkt, behoorde ze tot de top van haar vakgebied. Ze zou in staat zijn deze ruimte weer helemaal op orde te maken.

Hij glimlachte en duwde de neus van zijn schoen tegen een van de dozen die hij bij zijn vorige thuiskomst in de kamer had gezet, vol brieven van Wells, Doyle, Joyce, Baum en anderen uit Londen … die hij allemaal nog moest terugschrijven. En nu deze last niet meer op zijn schouders drukte, zou hij zich daar eindelijk toe kunnen zetten.

Zijn blik bleef rusten op Gryff en mejuffrouw Gresham. Toegegeven, haar schouders leken te smal om deze last te kunnen dragen … maar ze was duidelijk door de Heer gezonden. Dat was overduidelijk. Binnen een paar minuten nadat hij had gezegd dat hij echt iemand met haar beroep nodig had, had zij voor zijn neus gestaan, zelfs zonder eerst bij Gryff op kantoor te komen. En als hij de Heer goed begreep, dan moest hij erop vertrouwen dat zij de perfecte persoon voor de taak was, al zag ze er nog zo ongeschikt uit.

Het waren allemaal vooroordelen, dat wist hij. Een vrouw was heel goed in staat haar weg te vinden in een bibliotheek en zijn moeder zou hem een draai om zijn oren hebben gegeven als hij daar anders over dacht.

Gryff kwam humeurig overeind, wat betekende dat hij geen onrechtmatigheden in de referenties had aangetroffen. ‘Dit lijkt allemaal in orde te zijn. Natuurlijk zal ik nog moeten…’

‘Gryff.’ Echt, soms nam hij zijn werk als advocaat veel te serieus. Peter zette grote ogen op en schudde zijn hoofd om zijn vriend zwijgend te vragen waarom hij zo hard zijn best deed om dit voor hem te bederven.

Gryff rolde met zijn ogen. ‘Prima, jij je zin. Wat denkt u ervan, mejuffrouw Gresham? Durft u het aan om zo’n monsterlijke kamer onder handen te nemen?’

‘Ja, natuurlijk!’ zei ze opgewekt terwijl ze over een stapel tijdschriften heen stapte, haar blik gericht op iets bij het raam. Of misschien op het raam, alsof ze zichzelf eraan wilde herinneren dat er nog steeds een wereld buiten deze overweldigende kamer was. ‘Ik kijk alleen wat rond om mezelf hier vertrouwd te maken, als u er geen bezwaar tegen hebt, meneer Holstein.’

‘A-alstublieft.’ Hij wachtte tot Gryff naast hem was komen staan en boog zich naar zijn vriend toe. ‘Zie je wel? Ze … ze lijkt het zelfs … leuk te vinden.’

‘Dat bewijst dat ze niet goed bij haar hoofd is. We moeten haar laten onderzoeken door een…’

‘Gryffyn.’

‘Nou, andere professionele mannen renden binnen twee seconden hard gillend weg, dus je zou je moeten afvragen waarom zij dit zo graag wil. Misschien heeft ze kwaad in de zin.’

Peter rolde met zijn ogen. ‘Of … of ze heeft het … geld nodig.’ Het was vast niet gemakkelijk voor vrouwen met haar beroep om een baan te vinden.

‘Je bent te goed van vertrouwen, Pete.’ Gryff perste zijn lippen op elkaar en keek naar haar alsof ze elk moment kon proberen de kleine wereldbol die op een stapel biografieën stond achterover te drukken. ‘Ze ziet er niet uit als een bibliothecaresse’, mompelde hij zacht.

Moeder zou hem ook een draai om de oren hebben gegeven. Peter zuchtte. ‘Zeg eens … hoe … hoe ziet een bibliothecaresse er dan uit?’

‘Anders dan zij.’ Hij maakte een handgebaar naar de bruine krullen die in een of andere knot onder haar hoed uitstaken, het beige linnen pak en haar gehandschoende handen.

In feite was ze niet onaantrekkelijk om te zien. Misschien geen enorme schoonheid en hij zag niet eens welke kleur haar ogen hadden achter die bril. Maar als hij voor de rest van de zomer iemand in huis zou nemen, had hij het slechter kunnen treffen.

Zolang ze maar stil was. Al zou een bibliothecaresse stilte toch vast wel op waarde kunnen schatten.

‘Pff.’ Gryff draaide zich om naar de deur. ‘Neem haar morgen mee, als ze er dan nog steeds is. Dan kan Jenny haar bekijken. Niemand kan mensen zo goed inschatten als Jenny.’

‘Afgezien … afgezien van haar gebrek aan inschattingsvermogen toen … toen ze met jou trouwde.’

Grinnikend liep Gryff de kamer uit. ‘Ik zie je morgen. Tot dan.’

Peter zwaaide naar hem en keek toen de kamer opnieuw rond. Er waren hier echt twee keer zoveel boeken als er zouden moeten zijn. Misschien zelfs wel drie keer zoveel, met de kranten, tijdschriften en correspondentie erbij gerekend. Hij zou zijn dozen met brieven toch echt eens naar de zolder moeten brengen. Als hij dat deed, zou het er misschien meer als een bibliotheek gaan uitzien en minder als een hol.

Over een uur zou het hier donker zijn – hoewel de rest van het huis elektriciteit had, had degene die dat had aangelegd een blik op deze kamer geworpen en verklaard dat dat hier onmogelijk was. De laatste keer dat hij hier in het donker was geweest, was jaren geleden. Maar hij herinnerde zich nog goed hoe de hoge stapels op een dichtbegroeid bos hadden geleken.

Een hol. In gedachten zag hij die schaduwen voor zich, al waren die er nog niet. Dat was wat hij nodig had. Een koud en donker hol … een perfect symbool. Zoals dat van Plato, met de waarheid vlak daarbuiten, maar onzichtbaar voor het oog van de sterfelijke mens door het verblindende licht eromheen. Een perfecte analogie. Locryn zou…

‘Hoorde u me, meneer Holstein?’

Hij schrok op en deed een stap naar achteren toen hij zich realiseerde dat mejuffrouw Gresham vlak voor hem stond. ‘H-het spijt me. Ik … ik d-dacht aan een roman.’

Ze glimlachte – haar ogen waren dezelfde kleur bruin als het toermalijn dat zijn moeder ooit had gedragen. ‘Waar liggen die eigenlijk?’

Hij gebaarde naar de deur van zijn studeerkamer, die nog open stond. Ook daar gingen de wanden schuil achter boeken, maar die waren geordend. Min of meer. Met slechts een paar stapels voor de geordende rijen, toen zijn verzameling te groot voor de planken was geworden.

Ze trok haar donkere wenkbrauwen op. ‘Mag ik?’

‘Ui-uiteraard.’ Hij ging haar voor naar zijn studeerkamer en gebaarde naar de boekenplanken. ‘U mag … best wat lenen. Als u … als u blijft.’

‘Wat aardig van u, meneer Holstein. Natuurlijk zou ik graag willen blijven, als dat mag. Ik kan alleen nog niet inschatten hoelang het zal duren voordat ik al deze boeken heb gecatalogiseerd. En als u graag wil dat ik ze lees om uw familiegeschiedenis te achterhalen, zult u me moeten vertellen waar ik naar moet zoeken. Dat gaat alleen meer tijd kosten.’

De laatste stralen zonlicht van de dag vielen door het raam op zijn typemachine. Die leek hem te roepen. ‘Dat … dat begrijp ik. Het is een af-afschrikwekkend karwei. Maar ik … ik kan u v-vijftig pond betalen voor … voor het werk. En k-kost en inwoning in … in de cottage.’

‘Dat is heel genereus, meneer. Ik ga graag met uw voorwaarden akkoord – al vermoed ik dat uw meneer Penrose erop zal staan dat er een contract wordt getekend.’ Ze haalde een exemplaar van The New Machiavelli tevoorschijn. ‘Iets heel anders dan The Time Machine, heb ik gehoord. Mijn broer zei – deze is zelfs gesigneerd!’ Ze zette hem terug, pakte een ander boek, sloeg dat open en draaide zich met een ruk om. ‘Net als deze, door sir Arthur Conan Doyle.’

Hij liep naar zijn bureau, waar hij zag dat de andere brieven die hij had laten liggen weg waren. De Teagues hadden ongetwijfeld tegen iedereen gezegd waar hij ze had neergelegd en het overige personeel had de rest al opgehaald. Ze wisten allemaal dat hij er een voor elk van hen had, tot en met de jonge Benny.