Boeken geschreven door Roseanna M. White

Serie De Culper Ring

Masker van onschuld

Maskerade

Kring van spionnen

Serie De vrouwen van het Edwardiaanse tijdperk

De verloren erfgename

In een keurslijf geperst

Een ongeëvenaarde dame

Serie Schaduwen over Engeland

Een onbekende naam

Serie De Codekrakers

Het getal van de liefde

De codekrakers, deel 1

Het getal

van de

liefde

Roseanna M. White

Uitgeverij Het Zoeklicht

Postbus 99

3940 AB Doorn

Het getal van de liefde

Roseanna M. White

Copyright © 2019 by Roseanna M. White

Originally published in English under the title: The Number of Love, by Bethany House Publishers, a division of Baker Publishing Group, Grand Rapids, Michigan, 49516, USA.

Cover design by LOOK Design Studio

Cover photography by Mike Habermann Photography, LLC

Vertaling: Joeky Janusch

Opmaak en omslagbewerking: TMgraphics.nl

Dutch edition © Het Zoeklicht, 2020

Postbus 99, 3940 AB Doorn, The Netherlands

www.zoeklicht.nl

ISBN 9789064513046

ISBN e-book 9789064513053

NUR 342

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze – hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen, of op enige andere wijze – zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

All rights reserved. No part of this publication may be reproduced, stored in a retrieval system, or transmitted, in any form or by any means – electronic, mechanical, photocopying, recording, or otherwise – without the prior written permission of the publisher.

Voor David,

die altijd weet welke vraag hij moet stellen

zodat ik mijn eigen hart zie en die me nooit laat wegkomen

met een makkelijk antwoord

Op de dag van mijn benauwdheid zocht ik de Heere,

mijn hand was ’s nachts uitgestrekt en verslapte niet,

mijn ziel weigerde getroost te worden...

Toen zei ik: Dit krenkt mij,

maar de rechterhand van de Allerhoogste verandert.

Psalm 77:3, 11 HSV

Er waren anderen – een briljant genootschap –

wier namen, ook nu nog, maar beter verborgen kunnen blijven.

Winston Churchill

in The World Crisis, over Kamer 40

1

Het oude admiraliteitsgebouw

Londen, Engeland

25 september 1917

De getallen marcheerden in volle glorie over de bladzijde. Margot De Wilde staarde er een tijdlang naar, keek weer naar het Duitse telegram op haar bureau en krabbelde vervolgens een nieuw getal in de kolom. Bijna klaar. Bijna. Ze wierp een blik naar buiten.

De zon werd spottend feller. De laatste keer dat ze opgekeken had, was de zon nog maar een minieme glinstering geweest achter de gebouwen van Whitehall. Nu waren ze duidelijk te zien. Weldra zou de dagdienst arriveren en als de mensen van de nachtdienst de nieuwe codes niet gekraakt hadden, zou er ontzettend gejouwd worden.

Haar lippen bewogen zenuwachtig. Zelf deed ze ook mee aan het gejouw, wanneer een andere ploeg er niet in geslaagd was de nieuwe codes van de Duitsers te kraken tussen middernacht en acht uur in de ochtend. Ook had ze schouderklopjes en goedkeurende knikjes uitgedeeld, wanneer ze ’s morgens binnenkwam en ontdekte dat de mensen van de nachtdienst vredig zaten te slapen achter hun bureaus, terwijl de nieuwe codesleutels al lagen te wachten.

‘Kom op, kom op, kom op!’ Achter het bureau naast haar balde Nigel de Grey zijn vingers in zijn haar samen tot een vuist. Maanden geleden was hij de ster van het kantoor geweest. Hij was degene geweest die de directeur van de Inlichtingendienst het telegram van Zimmerman overhandigde, waardoor Amerika ook bij de oorlog betrokken werd. De Duitsers hadden gedacht slim te zijn door een deal te maken met Mexico om het land zo aan hun kant te krijgen in de oorlog. Maar de Amerikanen hadden het niet zo best opgenomen toen ze te horen kregen dat Mexico’s beloning zou bestaan uit hún territorium.

Maar dat zou vandaag niet uitmaken, niet als hun nachtdienst er voor de tweede nacht op rij niet in slaagde de dagcode te breken.

‘We krijgen het voor elkaar.’ Remington Culbreth strekte zich behaaglijk uit, terwijl hij zijn ogen dichtkneep. ‘We zijn er zo dichtbij.’ Hij was de laatste drie jaar serieuzer geworden en glimlachte minder vaak. Hij had nooit gezegd waarom, maar Margot vermoedde dat het iets te maken had met de foto in zijn portefeuille die hij niet meer tevoorschijn haalde.

Ze slaakte een zucht en deed haar ogen dicht. Achter haar gesloten oogleden bekeek ze het onderschepte telegram dat net na middernacht via de pneumatische buizen naar boven gesuisd was. Liet de getallen die ze toegewezen had, zodat ze klopten met elk woord, van marcheren overgaan naar verspringen.

‘Dat zeiden we de laatste keer ook. Ik ga niet weer weg, met mijn hoofd naar beneden. Dilly bleef de hele week de spot met me drijven. Ik...’

‘Gelukt!’ Margot schoot naar voren toen die prachtige getallen eindelijk in de juiste volgorde tot haar doordrongen. Ze negeerde haar collega’s die naar haar toe kwamen rennen om naar haar werk te kijken. Ze pakte haar pen weer op en krabbelde de laatste getallen in de kolom op haar papier. Controleerde het aan de hand van het telegram. Lachte toen ze eindelijk de ontcijfering van de onderschepte boodschap haastig op het lege vel papier opschrijven kon.’

‘Ha!’ De Grey gaf een vriendelijk klapje op haar schouder. ‘Goed, man!’

Als Maman op haar gebruikelijke plaats achter het bureau bij de deur gezeten had, dan zou ze haar lippen vertrokken hebben bij dat compliment – zoals ze dat elke keer weer deed wanneer de andere codeurs leken te vergeten dat ze een jonge vrouw was, en niet een van hen. Maar Margot grinnikte. En nam even de tijd om dankbaar te zijn dat de secretaresses niet verplicht waren eenmaal per week een nachtdienst te draaien, zoals de codeurs.

Overwinning stroomde door haar heen. Drie, negen, zevenentwintig, eenentachtig, tweehonderddrieënveertig...

‘Je hebt ons een oneindige vernedering bespaard, De Wilde.’ Culbreth knikte, bijna glimlachend, en leunde vervolgens hangerig tegen zijn bureau. ‘Hebben we tijd voor een dutje, denk je?’

‘Zo te horen niet.’ Margot kon net de eerste voetstappen onderscheiden van de ochtenddienst op de trap en het belletje van de lift. Het Oude Gebouw, of OG zoals zij het vaak noemden, kwam tot leven.

Ze nam even de tijd om haar bureau op te ruimen, terwijl haar collega’s hetzelfde deden. Om het bewijs van een nacht hard werken zoveel mogelijk te verwijderen – lege kopjes, de oude korst van wat eens een sandwich was, restanten van een gummetje. Ze hadden geen schoonmaaksters in de bijenkorf van Kamer 40. Geen meisjes die de theewagentjes naar binnen en de afwas naar buiten reden. Wat er opgeruimd moest worden, deden ze zelf. Met de ontcijfering die ze net tot stand gebracht had in de hand, stond ze op en draaide zich naar het bureau van haar moeder. Haar ogen gleden weer over de boodschap. Het was een lijst met schepen – mogelijke doelen voor de onderzeeërs die dag: Boynton. City of Swansea. Dinorah.

Niets bijzonders. Ze wenste allang niet meer dat ze een waarschuwing naar elk van hen konden sturen. Dat konden ze niet – het zou betekenen dat ze aan Duitsland onthulden dat zij elke boodschap van hen onderschepten. Het zou Kamer 40 in gevaar brengen. Het was een vorm van yosu-miru, zoals de regels van het bordspel Go het noemden: een zet die misschien het offeren van een steen zou kunnen betekenen, maar voor een hoger doel.

Trouwens, alle schepen in de hele wereld kenden de gevaren, nu in januari een onbeperkte duikbotenoorlog was verklaard. Ze zouden waakzaam zijn. Ze zouden onder konvooi reizen.

Maar toch zouden er nog steeds gemiddeld vijftien per dag zinken. Margot liet de lijst met onderzeeërsdoelen in het bakje vallen en probeerde die som niet te gaan maken. Vijftien per dag, gemiddeld dertig dagen per maand, vierhonderdvijftig schepen per maand in de negen maanden sinds de oorlogsverklaring, kwam neer op vierduizend vijftig schepen vergaan.

De deur ging open. Opkijkend zag Margo admiraal Blinker Hall zijn hoofd naar binnen steken. ‘Hoe ging het vannacht, kerels?’

De Grey wees naar Margot en vermoedelijk naar de ontcijfering die ze zojuist overhandigd had. ‘De Wilde kraakte de code. Nog geen tijd gehad om het toe te passen op wat er sindsdien binnengekomen is.’

De directeur van de inlichtingendienst – die door iedereen onder zijn leiding met genegenheid DID genoemd werd – gaf haar een goedkeurende glimlach. ‘Goed gedaan, Margot.’ Hij knipperde een paar keer met zijn ogen en verplaatste zijn blik om de Grey en Culbreth op te nemen. ‘Jullie gaan dus weg? Knox liep net achter me, en Alcock ook.’

Culbreth knikte en stond op, terwijl hij tegelijkertijd zijn hoed op zijn blonde haar zette. De Grey streek zijn verwarde lokken glad naar achteren om de uren van frustratie te verbergen die zijn vingers daarin achtergelaten hadden. ‘Ik moet eerst met Dilly spreken, maar daarna ga ik.’

Hall trok zijn wenkbrauwen op in haar richting. ‘Margot?’

‘Ik wacht tot mijn moeder komt; dan ga ik pas.’ Anders zou ze haar misschien op weg naar hun appartement mislopen en dan zou Maman de hele dag ongerust zijn. Het maakte niet uit hoe vaak ze de tocht al in haar eentje gelopen had, het maakte niet uit hoe oud ze was – nog steeds maakte haar moeder zich ongerust.

Haar privilege, beweerde Maman.

Een waardeloos argument, wist Margot.

‘Prima.’ Hall verwijderde zich een stap, en stapte vervolgens weer terug. ‘Als eerste deze ochtend heb ik een afspraak met Lady Hambro en een nieuwe rekruut. Mochten ze toevallig vóór de secretaresses arriveren, zou jij ze dan de weg naar mijn kantoor kunnen wijzen?’

‘Natuurlijk.’ Margot glimlachte naar haar baas en bleef glimlachen toen haar collega’s hem volgden, de kamer uit – Culbreth blijkbaar richting de trap, de Grey ging de andere kant op, naar Kamer 53, die Dilly Knox als zijn domein opgeëist had. Als een van de eerste codeurs die gerekruteerd werden voor Kamer 40 had Knox zich hier al een stevige positie verworven, toen Margot kwam. Hoewel hij verstrooid was in praktische zaken, had hij een wiskundeknobbel. Margot had hem vanaf het begin gemogen.

Er viel een stilte. Kristalhelder, volmaakt en al snel voorbij toen de pneumatische buizen weer een lading papieren met een plof bezorgden. Margot haalde diep adem en wenste even dat ze de code een uur eerder gekraakt hadden. Ze zou zich dan toegang verschaft hebben tot de vertrekken van Knox en gebruikgemaakt hebben van het bad dat hij had laten installeren. De gedachte alleen al aan al die liters warm water rondom haar lichaam was voldoende om haar schouders te laten hangen. Het appartement waar ze samen met haar moeder woonde, had een privébad, maar de kamer was altijd koud en er was nooit voldoende heet water.

Ze viste de papieren uit de buis en stuurde de houder terug naar beneden, naar het souterrain, waar een team voortdurend bezig was de onderschepte telegrammen vanuit Duitsland uit te typen en ze te sturen naar de plek in de inlichtingenafdeling waar ze naartoe moesten. Een vluchtige blik op de laatste verzameling vertelde haar dat als ze ging zitten om eraan te beginnen ze daar rond het middaguur nog mee aan het werk zou zijn.

In plaats daarvan gooide Margot ze op een ander bureau. Terwijl ze opstond, rekte ze zich uit en liep op haar gemak naar het raam. Ze kende dit uitzicht beter dan welk ander uitzicht ook in Londen – de bekende daklijnen van de gebouwen van Whitehall, de straat die leidde naar het Charing Cross ziekenhuis met het spandoek ervan waarop Stilte voor de gewonden gevraagd wordt. Een wandeling van twintig minuten zou haar naar haar appartement brengen; als ze nog twintig minuten verder liep, was ze bij de plek waar haar broer Lukas woonde met zijn vrouw en hun dochtertje. Met een kort metroritje zou ze in Hammersmith zijn, waar de schoonfamilie van haar broer haar altijd verwelkomde, of het nu dag of nacht was.

Ze leunde in het raamkozijn en raakte met haar vingertoppen het glas aan, dat nog koel van de nacht was. Soms was het moeilijk te bedenken dat dit niet altijd haar wereld geweest was. Nog moeilijker te overdenken dat het niet altíjd haar wereld zou zijn.

En niet voordat deze oorlog voorbij was. En constant was haar focus erop gericht te proberen die oorlog te beëindigen.

Ze haalde haar vingers van het glas. Deze oorlog móést stoppen. De centrale mogendheden moesten gestopt worden. En nu de Verenigde Staten meevochten aan de kant van de geallieerden, met hun nieuwe soldaten en nagenoeg ongelimiteerde middelen, zou het zeker gauw gebeuren. De oorlog zou voorbij zijn. En dan...

En dan...

Wat dan? Maman zou terug willen naar België. Hoe langer ze hier waren, hoe weemoediger ze werd over het huis in Brussel dat momenteel ongetwijfeld bezet werd door een of andere anonieme Duitse officier. Lukas en Willa hadden al besloten hun tijd te verdelen tussen Londen, Brussel en om het even welke steden de twee beroemde violisten op tournee wilden ontvangen.

Maar Margot? Ze haalde diep adem en hield die vast, terwijl ze een gebed afdraaide. Negen, achttien, zevenentwintig, zesendertig, vijfenveertig, vierenvijftig... Wat zou voor haar nog in België zijn? Ze had daar haar jeugdvriendin Claudette – als je ervan uit kon gaan dat zij elkaar nog steeds graag zouden mogen, nadat hun beider levens zo anders geweest waren sinds de familie De Wilde haar toevlucht gezocht had in Engeland. Zou een universiteit daar haar verwelkomen? Als student – of uiteindelijk als professor? Of zou de wereld verwachten dat ze een doorsneemeisje was – een meisje dat alleen maar dacht aan borduren en breien en het vinden van een echtgenoot en zich niet bekommerde om een academische graad?

De getallen kwamen tot een abrupt einde in haar hoofd, zoals ze altijd deden wanneer ze aan een dergelijke toekomst dacht. Nee, huisje-boompje-beestje zou een marteling zijn. Ze zou een klungelige huisvrouw zijn. Wat ze nodig had, was iets wat haar intellectueel stimuleerde, iets waarmee ze haar dagen kon vullen als de oorlog voorbij was. Hoogstwaarschijnlijk iets in de academische wereld. In de wiskunde.

Hier. In Londen, als ze mocht blijven als de oorlog voorbij was. Hier, waar ze voor het eerst de vrijheid geproefd had om te zijn wie ze was.

Gedempte stemmen kwamen uit de gang. Een mannelijke, een vrouwelijke stem. Margot hield haar hoofd scheef om hen beter te kunnen horen. Lady Hambro en DID? Nee, het was niet Halls stem die zei: ‘Klop gewoon aan, Dot.’

En trouwens, de cheffin van de secretaresses heette niet Dot. En ze klonk zeker nooit zo onzeker als de stem die antwoordde: ‘Maar op het bordje staat dat je moet bellen...’

Margots lippen krulden. Ja, op elke deur in deze gang hing steevast een bordje waarop stond GEEN TOEGANG. DRUK OP DE BEL. Maar in werkelijkheid zat er op geen enkele deur een bel. Een van hun grapjes, die bedoeld was iedereen die hier niet hoorde, ervan te weerhouden hen te storen.

Maar het was waarschijnlijk de afspraak die Hall had. Margot beende naar de deur en trok hem open. Ze merkte dat het meisje daardoor opschrok. De man draaide zich alleen maar om en keek haar aan.

Broer en zus, zeker weten. Ze hadden hetzelfde diepbruine haar en dezelfde opvallende blauwgrijze ogen met donkere wimpers. De man, waarschijnlijk halverwege de twintig, had een knobbel op zijn neus die het bijna uitschreeuwde dat hij weleens verwikkeld geweest was in een paar vuistgevechten. Hij droeg een marine-uniform. Het meisje, waarschijnlijk rond de negentien, deed een stap naar achteren en keek naar de vloer.

Aangezien Margot vierentwintig uur op geweest was, was de glimlach die ze probeerde tevoorschijn te halen, klein. ‘Zijn jullie hier voor een gesprek met DID en Lady Hambro?’

Het leek erop dat het meisje probeerde te verdwijnen in de gepolijste houten vloer. Haar broer schraapte zijn keel en duwde haar langzaam naar voren. ‘Ja, dat klopt. Dorothea Elton. Ze solliciteert naar de positie van secretaresse.’

Drie jaar geleden was Maman de enige secretaresse op de afdeling geweest; ze was toen meer ingehuurd als middel om Margot hier te krijgen, omdat de toenmalige baas wilde dat iemand van buiten naar binnen kwam. Nu waren er bijna twintig andere vrouwen te werk gesteld door Kamer 40. De groep was een en al gegiechel en geroddel, en de dames gaven elkaar tips door over hoe je je jurk modieus hield, zelfs met de schaarste.

Margot vond een groot deel van hen afgrijselijk – en nieuwe werknemers bijna onuitstaanbaar. De nieuwen dachten altijd dat ze een van hen was, iemand met wie je kon kletsen.

Ze verafschuwde kletsen net zo erg als ze breien verafschuwde.

Ze knikte naar de man – luitenant Elton, als haar veronderstelling van hun relatie juist was en haar vluchtige blik op zijn uniform correct. Nadat ze de gang op gestapt was, gebaarde ze de twee haar te volgen naar het kantoor van admiraal Hall. ‘Lady Hambro is er nog niet, maar de admiraal vroeg me jullie naar hem te brengen.’ Nadat ze dat gezegd had, ging ze in een vlot tempo op weg. Als ze hen eenmaal bij Hall afgeleverd had, zou ze naar beneden gaan. Maman zou hier elk moment moeten zijn. Als ze elkaar niet in de gang tegenkwamen, zou Margot bij de voordeur op haar wachten.

‘Oh... nou... dank u. Ik bedoel...’ juffrouw Eltons stem beefde. Ongetwijfeld de zenuwen. Hoewel ze die beter onder controle kon krijgen, anders zou ze de ondervraging nooit overleven.

Trouwens, wie had dit meisje aanbevolen? De namen van secretaresses werden allemaal voorgedragen door andere stafleden van Kamer 40. Vervolgens werden ze grondig onderzocht en geïnterviewd door Lady Hambro. Misschien kende iemand hier de broer, de luitenant. Dat was het meest waarschijnlijk.

En Margot had er verder niets mee te maken. Toen ze de deur van het kantoor van de admiraal bereikt had, klopte ze er tweemaal op met haar knokkels. Na Halls ‘Binnen!’ opende ze de deur en gebaarde juffrouw Elton naar binnen te gaan.

De admiraal glimlachte, maar zijn glimlach ging meer richting Margot dan de nieuwe rekruut. ‘Dank je, lieverd.’

‘Graag gedaan.’ Nadat Margot haar plicht had vervuld, draaide ze zich om.

En kwam bijna in botsing met luitenant Elton, die raadselachtig genoeg opeens achter haar stond, terwijl hij even ervoor twee stappen links van haar geweest was. Ze ademde in en ontweek hem. ‘Neem me niet kwalijk.’

Hij schoof weer voor haar. ‘Belgisch?’

Ze trok haar wenkbrauwen op. Haar accent was nog nauwelijks te horen, had ze gedacht. Lang niet zo uitgesproken als dat van Lukas of Maman. Haar Engels was net zo vloeiend als haar Frans ooit geweest was. Meestal droomde ze zelfs in die taal.

En waar bemoeide hij zich mee? ‘Antarctisch.’ Ze maakte zich klaar om weg te sluipen... maar er was iets met de grijns die hij haar gaf. En dat iets zei dat hij haar antwoord waardeerde.

Margot zuchtte. Ze had zich altijd aangetrokken gevoeld tot iedereen die echt van haar gevoel voor humor genoot. Ze veronderstelde dat ze wel vriendelijk kon zijn. Eventjes dan, voordat ze compleet uitgeteld zou zijn.

Hij stak een hand uit. ‘Drake Elton. Hebt u een naam?’

Ze knipperde met haar ogen. Het was een vraag die stom genoeg was om haar ongedurig te maken. Maar hij had geglimlacht om haar Antarctische spitsvondigheid, dus zou ze het spelletje meespelen. ‘Nee, mijn ouders zijn vergeten me er een te geven. Het is allemaal heel dramatisch. Ik antwoord al mijn hele leven op “Meisje”.’ Ze stak ook haar hand uit, maar niet met een slappe pols, zoals vrouwen meestal doen. Ze stak hem uit om hem te schudden.

Hij lachte en schudde haar hand. ‘Goed dan, Meisje. Ik zal u eenvoudigweg verbazen met mijn vermogen om conclusies te trekken.’ Hij deed alsof hij zich concentreerde – hij tuitte zijn lippen, kneep zijn ogen dicht en drukte zijn vingers tegen zijn slapen. ‘Gezien dat heerlijke vleugje accent zou ik raden Wallonië of Brussel.’

Blijkbaar was Drake Elton niet een volkomen idioot. Ze gaf hem een scheve glimlach. ‘En, eigenlijk. Niet of.’

‘Twee huizen of ben je verhuisd?’

Ze deed haar hoofd opzij. Een slimme vraag. Het antwoord zou hem aardig wat vertellen over de status van haar familie. ‘Twee.’

Elton leunde tegen de muur, zijn overdreven concentratie vervaagde tot een ontspannen glimlach. ‘Aan welke gaf u de voorkeur?’

Niet precies de vraag die ze verwacht zou hebben. Maar makkelijk te beantwoorden. ‘Die in Louvain.’

Omdat hij geen idioot was, zou hij bekend zijn met de naam Louvain – de plaats die synoniem was geworden met de wreedheid van het Duitse leger. De plek die nu meer een stapel puin was dan een echte stad.

Maar op zijn gezicht was geen verschrikking te zien. Er flikkerde iets van erkenning in zijn ogen, en zijn glimlach verloor iets van zijn ontspanning, maar hij bleef glimlachen. ‘Wat mist u het meeste?’

Ze ging rechter op staan. Af en toe vroegen mensen haar naar haar vroegere thuis – hoe het eruit gezien had, hoe zij ontsnapten aan de verwoesting, of de Duitse bezetting net zo wreed geweest was als de kranten berichtten. Maar niemand had haar ooit dát gevraagd en ze had geen antwoord klaar – wat heel ongewoon was voor haar.

Herinneringen verdrongen zich, waarbij de ene herinnering nog harder schreeuwde dan de andere om herinnerd te worden.

De gebakjes van de banketbakker verderop in de straat. De bibliotheek op Papa’s universiteit. Het oude klaslokaal waar de ene leraar na de andere in wanhoop gevlucht was, wanneer ze volgehouden had – en bewezen – dat ze al net zoveel wist als zij. De stapel boeken en kranten en artikelen die ze kwijtgeraakt waren in de brand toen de soldaten binnenvielen.

Vreemd. Nog maar een paar minuten geleden bedacht ze dat ze niet terug wilde gaan. Nu had ze in gedachten precies dat gedaan. En haar lippen gingen omhoog. ‘De boom in onze achtertuin. Daar stond een bank onder – de beste plek in de wereld om te lezen.’

Zijn glimlach lichtte weer op, werd warm, nodigde haar uit om meer te zeggen.

Misschien zou ze dat gedaan hebben, als er geen stemmen weerklonken hadden verderop in de gang. Maar het laatste wat ze wilde was dat de secretaresses haar met een glimlachende jongeman zagen praten en het aanzagen voor iets nietszeggend, zoals flirten. Ze zou er nog wekenlang door hen op aangesproken worden. Dus knikte ze en liep weg. ‘Als u me wilt verontschuldigen, het lijkt erop dat iedereen van de dagdienst eraan komt.’

Hij duwde zich van de muur. ‘Vertelt u me niet uw naam voordat u gaat?’

Misschien was haar glimlach een beetje ondeugend. En misschien vond ze het maar al te leuk om te zeggen: ‘Nee.’ Misschien zou ze het doen als hij haar er echt naar vroeg... ‘Maar u bent slim. U komt er wel achter.’

Als ze te ondeugend was geweest, dan maakte hem dat blijkbaar niet uit. Zijn lach volgde haar de gang door.

Ze had slechts eventjes nodig om terug te stormen naar Kamer 40 en haar spullen bij elkaar te zoeken. Tegen de tijd dat ze de kamer weer uit ging, was de lift opengegaan en had deze een ware massa kletsende codekrakers en secretaresses uitgespuwd.

Margot liep doelbewust op de trap af, draafde die af met meer veerkracht dan ze gewoonlijk had na haar ene nachtdienst in de week. De energie zou algauw verdwijnen, maar met een beetje geluk had ze die nog tijdens de wandeling naar huis.

Maman gleed net door de deuren, haar mooie gezicht lichtte op in een glimlach toen ze haar in de gaten kreeg. ‘Bonjour, ma petite.’

Margot glimlachte. Ze beantwoordde de groet in het Frans, liet zich door haar moeder snel omhelzen en haalde vervolgens haar kin uit Mamans hand toen die probeerde haar gezicht van veel te dichtbij te bekijken.

‘Je hebt donkere kringen onder je ogen,’ zei Maman, nog steeds in het Frans. Margot schudde haar hoofd. ‘Ik ben moe,’ antwoordde ze in het Engels. ‘Maar het gaat goed met me. Wilt u dat ik vanmiddag wat boodschappen doe?’

Maman schudde ook haar hoofd, maar dat zag er heel anders uit dan Margots mechanische beweging. Elke beweging van haar was een en al elegantie en sierlijkheid. Zelfs als ze gekleed was in een eenvoudige katoenen blouse en grijze wollen rok, leek Sophie De Wilde precies wat ze was: een dame, de schoonheid van haar tijd, een dame die overal waar ze kwam hoofden deed draaien. Een elegante en verfijnde verschijning, die alle oorlogsschaarste en een simpel baantje niet konden verbergen.

‘Er staat een maaltijd voor je op tafel. Eet die voordat je naar bed gaat, ma puce.’

Margot onderdrukte opnieuw een glimlach. Haar moeder leek nog steeds te denken dat ze om zou komen van de honger als ze dat bevel niet uitvaardigde. Alsof Margot niet degene was die de helft van de maaltijden bereidde – karig als ze waren. ‘Doe ik.’ Ze boog zich voorover om haar moeders satijnzachte wang te kussen. ‘Nog een fijne dag. Ik zal kijken wat ik vanmiddag kan vinden in de winkels.’

Maman keek haar doordringend aan. ‘We weten allebei dat je hier om twee uur terug moet zijn. Maar we dineren vanavond bij je broer, vergeet het niet. We moeten op een fatsoenlijke tijd vertrekken.’

‘Oui, Maman.’ Omdat haar bed vanaf hier nog luider riep, liep ze weg. ‘Tot straks.’

‘Welterusten.’

Margot liet haar hand in haar zak glijden om zichzelf ervan te verzekeren dat haar sleutel daar nog zat en ging op weg naar hun appartement. Een maaltijd, een beetje slaap, een koud bad. Dan zou ze hier terug zijn, waar ze thuishoorde.

2

Drake Elton staarde met een halve grijns de gang in, nog lang nadat het naamloze meisje met de onvoorstelbaar donkere ogen hem daar achtergelaten had. Het waren haar ogen geweest; zij hadden ervoor gezorgd dat er in zijn hoofd veel vragen naar boven kwamen.

Wie was ze? Hoe heette ze? En nog belangrijker: welke gedachten schoten er door haar hoofd waardoor die donkere ogen zo ondoorgrondelijk werden?

Vragen waren oude vrienden. Vragen hielden hem levend. En in dit bijzondere geval zou het niet té moeilijk zijn de antwoorden te vinden.

Zelfs als het hem tijdens dit bezoek niet lukte, zou dat natuurlijk niet betekenen dat er kogels om zijn hoofd floten of dat er gevaar bestond dat hij handboeien om zou krijgen. Maar de vragen waren niet minder interessant, zij het wat minder urgent. Hij leunde met zijn schouder tegen de deurpost en herinnerde zich weer die donkere ogen.

Ze had een scherp verstand dat bij de ogen paste, het type waaraan hij de meeste voorkeur gaf. Antarctisch, inderdaad. Hij bleef grijnzen. Hoewel haar accent nauwelijks hoorbaar was, alleen in een paar klinkers, had hij het Frans-Belgische accent herkend. Ze was waarschijnlijk nog jong geweest toen ze naar Engeland kwam. Misschien aan het begin van de oorlog, toen de rest van de vluchtelingen het land overspoelde? Als je bedacht dat ze uit Louvain kwam, was dat waarschijnlijk. In dat geval moest ze ongeveer van Dots leeftijd zijn, of zelfs een beetje jonger. Doordat hij naar haar ogen gekeken had, had hij dat niet kunnen inschatten. Ze had een gladde huid, maar die ogen...

Ze moest onvoorwaardelijk betrouwbaar zijn; anders kon ze hier niet werken. Dat wist hij. En Hall had haar ‘lieverd’ genoemd – een liefkozing die sommige mannen misschien klakkeloos gaven aan elke vrouw die ze kenden, maar DID niet. DID deed nooit iets klakkeloos.

Op hetzelfde moment hoorde hij de liftbel en Halls deur opengaan en zachtjes sluiten. Drake zette zich tegen de muur af en draaide zich richting zijn baas. Als het interview al voorbij was... maar toen hij zich omdraaide, zag hij vriendelijkheid op Halls gezicht. Geen frons, geen ergernis.

Vader in de hemel, laat Dot hier alstublieft in de gunst vallen. Drakes vingers klemden zich rond de hoed die hij vasthield.

Admiraal Hall boog zijn hoofd zodanig dat hij wees naar iets achter Drake. Deze draaide zich half om, terwijl vrouwenstemmen de gang vulden. Twee vrouwen, allebei achter in de veertig of begin vijftig, kwamen lachend de lift uit. De linker had donker haar, donkere ogen – hoewel niet zó donker – en een uiterst verfijnd gezicht.

In de andere herkende hij Lady Ebba Hambro. De vrouw die, als alles goed ging, spoedig zijn zus zou opdragen elke dag op te staan en het huis te verlaten. Kom hier. Dóé iets.

Niet dat Dot niet veel dééd – maar niet iets wat brood op de plank zou brengen tijdens Drakes afwezigheid.

Als vader nog leefde, zou hij het vreselijk gevonden hebben dat het zover gekomen was. Dat het eens zo bloeiende scheepvaartbedrijf nu begraven lag op de bodem van de Atlantische Oceaan, ten prooi gevallen aan onderzeeërs. Dat zijn dochter zou moeten werken voor de kost.

Maar het kon goed voor haar zijn. Zou goed kunnen zijn. Hij zou zich daaraan moeten vastklampen.

De vrouwen letten niet op hem in het bijzonder. De knappe ging net door dezelfde deur als waardoor het Meisje eerst naar buiten gekomen was, en Lady Hambro snelde straal langs hem heen, haar ogen gericht op Hall. ‘Is juffrouw Elton er al?’

Hall knikte en wees naar zijn kantoor. Hij zei iets tegen de dame – zo zacht dat Drake het niet kon horen – en gebaarde haar naar binnen te gaan.

Toen keek hij Drake aan en gebaarde hem met een ruk van zijn hoofd.

Yes, sir. Drake volgde de admiraal naar een andere kamer, die nog pikdonker was, al kwam er licht door de ramen. Drake sloot de deur achter hen en ontspande zich een beetje. ‘Ik heb nog niet de gelegenheid gehad u te feliciteren met uw promotie, sir.’

Hall wuifde het weg. ‘Je vertrekt morgen weer naar Spanje?’

Drake moest zich dwingen zijn vingers losjes en rustig om de rand van zijn hoed te houden. Hij knikte. Hij had eigenlijk een week geleden al moeten vertrekken, maar hun tante was in alle staten geweest over de evacuatie uit Londen en hij had voor Dot moeten zorgen. Ze had geweigerd met tante Millie mee te gaan. De oorlog had haar al een keer gedwongen haar vertrouwde omgeving te verlaten, had ze gezegd. Ze zou niet opnieuw een thuis verlaten. Dit hield in dat ze, als ze bleef, een manier moest vinden om in haar levensonderhoud te voorzien. ‘Dank u voor de extra tijd, sir.’

‘Je verdiende het. Bovendien zou je in het veld afgeleid zijn als je je zorgen maakte over je zus.’

‘Dat zal ik nu niet zijn, dat verzeker ik u.’ Ervan uitgaande dat Dot de baan hier kreeg.

Alstublieft, God, alstublieft. Alles wat ze geprobeerd hadden was een fiasco geweest. Ze is een harde werker. Betrouwbaar. Ik weet dat ze onhandig overkomt, maar met de opleiding van Lady Hambro, die haar stimuleert...’

‘Rustig, Elton.’ Halls vriendelijke glimlach deed niet onder voor zijn onderwijs. ‘We geven je zus een kans. Wat ze ermee doet, is natuurlijk haar zaak.’

Dank U, Heer! Drakes schouders ontspanden zich. ‘U hebt geen idee hoe dankbaar ik ben.’

‘Natuurlijk weet ik dat. Nu dan.’ Uit zijn uniformjasje haalde hij een opgevouwen vel papier. ‘Onze informatiebronnen wijzen erop dat de moffen pogingen ondernemen wat van het Spaanse wolfraam in handen te krijgen.’

‘Wolfraam.’ Drake fronste zijn wenkbrauwen. ‘Dat is toch een metaal dat gebruikt wordt voor bepantsering?’

‘Klopt. En als neutraal land zou Spanje zijn wolfraam aan niemand moeten verkopen – niet aan Duitsland, en ook niet aan Engeland. Maar dat zal natuurlijk de centrale mogendheden er niet van weerhouden het te kopen.’ Halls ogen flitsten. ‘En als wij hen toevallig betrappen bij het wegnemen en het dan onderscheppen... Nou ja, dan hebben we het recht het in beslag te nemen.’

Slim. Drake knikte. ‘Als het te vinden is in Bilbao, dan zal ik het vinden.’

Met een knikje gaf Hall het papier, dat hij nog steeds in handen had, aan Drake. ‘Thorotons rapporten over je werk zijn allemaal positief.’

Drake stopte het in zijn eigen zak. Er zou wat informatie op staan die hij nodig had, voordat hij het hoofd operaties in het Middellandse Zeegebied, Charles Thoroton, ontmoette, maar wel spaarzaam. De meeste informatie over het onderwerp zou in code naar Thoroton gestuurd worden, die ervoor zou zorgen dat elke agent precies kreeg wat hij nodig had. Niet meer.

‘Dank u, sir. Ik ben blij dat de familie van mijn moeder nuttig kan zijn.’ Hij was een beetje verrast geweest toen hij binnen een maand nadat hij dienst genomen had bij het leger, het bevel gekregen had de Royal Oak te verlaten. Maar Thoroton, die ook bekendstond als Charles the Bold, ofwel Karel de Stoute, had de situatie vlug uitgelegd. In Spanje hadden ze ter plaatse mensen nodig, die informatie inwonnen en Drake was een uitstekende kandidaat. Door zijn studie aan de universiteit van Bilbao kende hij elke steeg en elk pakhuis... en alle functionarissen, dankzij de relaties van zijn Abuelo. Hij had het simpelweg doen voorkomen alsof hij van studierichting veranderd was en had zich voor meer colleges laten inschrijven.

‘Ik zal u niet teleurstellen, admiraal.’

Met een paar snelle knipperingen van zijn ogen gniffelde Hall en draaide hij zich weer naar de deur. ‘Dat heb je ook nog niet gedaan.’ Hij liet zijn hand even op de deurknop rusten.

‘Als je zus goed in deze baan past, kun je haar misschien over een paar maanden vertellen dat je een van mijn agenten bent. Ondertussen is het, luitenant, het beste dat je simpelweg zegt dat je teruggestuurd wordt naar je schip.’

‘Geen probleem, sir.’ In feite zou hij, op weg de stad uit, stoppen bij een van de kastjes in een kamer die Hall huurde. Daar zou hij zijn marine-uniform omruilen voor zijn gebruikelijke burgerkleding. Drake wist dat Hall elke brief die Dot naar hem schreef, via Thoroton naar Spanje zou blijven sturen. En elke brief die hij terugschreef zou eveneens bij de rest van de marinepost gestopt worden, zodat deze via de verwachte kanalen bij haar terecht zou komen.

Eerlijk gezegd kon hij zich niet voorstellen dat hij ooit aan Dot zou vertellen wat hij werkelijk deed. Ze was al ongerust genoeg bij de gedachte dat hij bij de marine zat. Zelfs daarvóór had ze zich constant zorgen gemaakt over zijn lange verblijf bij hun grootvader in Spanje. Als ze besefte dat hun half-Spaanse erfenis hem tot een uitstekende rekruut gemaakt had voor de werkzaamheden bij de inlichtingendienst van de Admiraliteit, zou ze misschien nooit meer normaal kunnen ademen.

Toen zijn baas de kamer verliet, nam Drake nog even een momentje om dankbaar te zijn. Voorlopig zou Dot tenminste een beetje inkomen hebben voor haar levensonderhoud, en een baan die haar het gevoel zou geven dat ze deel van iets uitmaakte. Er zouden misschien zelfs nieuwe collega’s zijn die, met een beetje geluk, bevriend met haar zouden kunnen worden.

Misschien zou hij terugkeren naar Engeland en ontdekken dat ze echt bereid was haar appartement te verlaten, zonder dat hij daarvoor een breekijzer hoefde te gebruiken.

Met die blijde gedachte sloop Drake snel de kamer uit en vond hij een hoek waar hij rustig op zijn zus kon wachten, zonder dat hij de mannen die nu achter elkaar binnenkwamen, in de weg stond. De meesten droegen het ‘Wavy Navy’-uniform; de mouw van deze uniformen was voorzien van de ‘golvende zee’-strepen, die aangaven dat ze dienst hadden genomen bij de RNVN, de vrijwilligersdienst van de koninklijke marine.

Maar Drake wist maar al te goed dat het geen marinemannen waren. Het waren professoren en experts in de Duitse taal, bankiers en zakenlui – iedereen met het vermogen om schema’s te vinden en die in woorden om te zetten. Dit waren de mannen die alle Duitse telegrammen doorgrondden die onderschept werden. De ontsleuteling van deze signaalintelligentie – SIGINT – werd niet alleen doorgegeven via de commandostructuur naar Jellicoe, de First Sea Lord, de opperbevelhebber van de marine, maar ook naar Thoroton in Spanje. En de informatie die Drake en zijn medeagenten in het veld vonden – human intelligence, menselijke intelligentie, of HUMINT – werd in ruil daarvoor teruggestuurd, zodat Hall het kon gebruiken in samenwerking met SIGINT.

Ze hadden al een heel aardig systeem opgebouwd. Drake had geen flauw idee van wat er allemaal nodig was om alles soepel te laten verlopen, maar dit gebouw gaf hem een inkijkje. Al deze kamers met hun bordjes met verboden toegang. Het souterrain – hij wist dat die boordevol was met inkomende signalen, donkere kamers en opslag. Honderden mannen gingen er in en uit, mannen die hun normale baan achter zich gelaten hadden om hun land te helpen.

Er kwam ook een aantal vrouwen naar binnen, met twee of meer tegelijk. Hun hoofden waren heel vaak naar elkaar toegebogen; er lag een lach op hun lippen.

Maar hij zag háár niet weer. Deze vrouwen zagen eruit als typische Engelse meisjes. Heel anders dan het meisje met de donkere ogen.

Hij had Hall moeten vragen wie ze was. Dan had hij haar uitdaging binnen een paar minuten kunnen beantwoorden. Misschien haar zelfs weer gevonden en haar met haar naam kunnen begroeten, voordat hij wegging.

Nou ja. Het maakte nauwelijks iets uit. Hij zou morgen weer vertrekken en zou deze avond bij zijn zus doorbrengen, dus hij had toch geen tijd om haar hoe dan ook beter te leren kennen.

Maar toch. Hij had het gevoel dat hij die donkere ogen niet gauw zou vergeten.

De deur van DID’s kantoor ging eindelijk open en Lady Hambro liep als eerste naar buiten. Prijs God, ze glimlachte en greep zelfs Dots hand stevig vast. ‘Dat is helemaal geen probleem, juffrouw Elton,’ zei ze toen ze de drukte in de gang binnenstapte. ‘Veel van onze secretaresses kunnen in het begin nauwelijks typen. Maar ik maak binnen de kortste keren een deskundige van je. Zolang je ’s ochtends verschijnt en besluit je best te doen als je hier bent, zullen we prima met elkaar kunnen opschieten.’

Arme Dot. Er kwam een aarzelende glimlach, ook al knikte ze. ‘Dank u, milady. Ik ... ik zal u niet teleurstellen.’

‘Goed.’ Kordaat klopte Lady Hambro op Dots arm en liet haar vervolgens los. ‘Geniet van je dag met je broer. Zorg dat je morgen om half negen hier bent. Die kamer daar.’ De dame wees naar een kamer verderop in de gang. ‘Trek je niets aan van het bordje en ga gewoon naar binnen. Ik wacht daar en dan beginnen we met je opleiding.’

Dot knikte. ‘Ik zal er zijn.’ Ze klemde haar lippen op elkaar, maar Drake wist goed wat haar bijna ontglipt was: Ik beloof het. De verzekering die ze naar haar gevoel altijd moest toevoegen aan iedere keer dat ze hém vertelde dat ze zoiets zou doen.

Zorg knaagde aan zijn opluchting. Stel dat ze het niet aan zou kunnen... Hij wist dat het haar morgen zou lukken, maar de volgende dag, en de dag erna, en de dag daarna? Stel dat het moeilijker werd in plaats van makkelijker...

Lady Hambro verdween in de kamer die ze aangewezen had. Even bleef Dot gewoon daar staan, stuurloos in de zee van Wavy Navy-mannen die voorbij stroomden. Hij kon zien dat ze probeerde zichzelf onder controle te krijgen – bij een paar ademhalingen zwoegde haar borst, eerst onregelmatig en daarna al te regelmatig, terwijl ze haar in- en uitademingen telde. Toen richtte ze zich uiteindelijk op en keek om zich heen, op zoek naar hem.

Drake wachtte totdat ze hem zag, voordat hij naar voren stapte. Hij wilde helpen, naar voren snellen om te beschermen, zoals hij altijd gedaan had toen ze kinderen waren. Maar dat kon hij nu niet doen. Het zou haar uiteindelijk niet helpen. Ze moest leren zich in haar eentje te redden.

Verhip, was Nelson maar niet gedood bij de Marne. Was hij maar helemaal niet in dienst gegaan. Hij had gewoon thuis moeten blijven, had Dot moeten uithuwelijken zoals ze gepland hadden. Dan zou zijn zus een reden gehad hebben om thuis te blijven, daar de boel te regelen. En Drake had zich dan niet elke dag zorgen hoeven maken, terwijl hij in Spanje zat.

Ze glimlachte – een glimlach die bijna de paniek verborg toen ze naar hem toe liep, zigzaggend door de bomvolle gang. ‘Het ging goed! Morgen begin ik.’

‘Uitstekend. Ik wist het wel!’ Hij nam haar hand, gaf er een kneepje in en verstopte hem in de holte van zijn elleboog, terwijl ze zich omkeerden. ‘Dit is goed voor je, Dot. Ik wed dat je me binnenkort een brief schrijft over al je nieuwe vriendschappen.’

‘Oh...’ Haar vingers boorden zich in zijn arm. ‘Voorlopig bid ik enkel voor één vriendin.’

Drake hield een zucht binnen. Haar gebed was niet omdat ze niet het geloof had dat de Heere haar meer vrienden zou sturen, maar omdat ze niet het geloof had dat ze opgewassen was tegen meer. ‘Ik weet zeker dat de Heere zal voorzien.’ Dat deed Hij altijd. Eerst een vriendin in haar buurmeisje, Ada, toen ze klein waren. En toen ze volwassen was, zelfs een rechtschapen jongeman die haar wilde beschermen en koesteren, in Ada’s broer. Die bliksemse oorlog die haar die kans ontnam.

‘En ik moet Ada een brief schrijven wanneer we thuiskomen. Haar vertellen dat ik een baan heb.’ Ze glimlachte plagend naar hem. ‘Heb jij een boodschap voor haar die ik erin kan zetten, broerlief?’

‘Jazeker. Vraag haar of de chauffeur op kasteel Ralin ooit nog in een Renault is gaan rijden.’

‘Drake!’

‘Wat?’ Hij grijnsde haar toe. ‘Ik zou niet weten wanneer ik weer naar de Cotswolds kan gaan, maar als ze daar blijft zolang het oorlog is, zou ze de chauffeur best tegen kunnen komen.’

‘Je bent hopeloos.’

‘Ik geloof dat het woord dat je zoekt ‘verstandig’ is. Hoe blij ik ook ben dat jij en Ada altijd elkaar gehad hebben’ – tenminste totdat Ada en haar familie Londen ontvlucht waren, al spoedig nadat Nelson gedood was – ‘jij weet heel goed dat ik haar niet langer dan een uur kan verdragen.’

‘Nou, het zou je lukken als je het gewoon probéérde.’

Precies wat hij zocht in een vrouw – iemand die hij moest probéren leuk te vinden. Met rollende ogen ging Drake zijn zus voor naar de lift. ‘Laten we een mooie dag niet verpesten met praten over Ada. Wat zou je graag doen in de resterende uren van mijn verlof? Een show bekijken? Naar de film? Misschien naar het museum?’

‘Ik denk...’ Dot tuitte haar lippen terwijl ze nadacht en naar het plafond keek. Drake zette zich schrap, in de veronderstelling dat ze zou zeggen dat ze liever iets in haar appartement deed: dat hij haar zou voorlezen of een maaltijd klaarmaken of een kruiswoordpuzzel oplossen. Maar in plaats daarvan grinnikte ze. ‘Een film. Het is tijden geleden dat ik er een heb gezien.’

Misschien liet Drakes glimlach zowel opluchting als echte vreugde zien, maar als dat al zo was, dan wees zijn zus er niet op.

Misschien zou ze het redden in deze nieuwe baan. Misschien zou het haar net genoeg inspanning geven. Misschien zou het stevige, maar eerlijke gezag van Hall en Hambro precies zijn wat ze nodig had.

Misschien zou hij zich alleen maar zorgen hoeven maken over eenvoudige dingen, terwijl hij weg was... zoals de Duitse agenten die eropuit zijn om hem te identificeren en elimineren. Veel gemakkelijker te hanteren dan een zus die bang was haar appartement te verlaten.

Water. Het omsloot hem. Het kolkte, donderde, het blokkeerde zijn gezichtsvermogen en vulde zijn longen en al zijn zintuigen. Zwart, turbulent en overweldigend. Hij beukte erop los, probeerde zijn weg te vinden naar de oppervlakte. Maar de diepten zogen hem naar beneden, toen het schip zonk. Ze strekten gretige vingers naar hem uit.

Hij kon alleen het gebrul van het water horen, maar hij kon zich de rest voorstellen. Het geschreeuw van de andere passagiers. Het snerpende gefluit. De honderden roffelende voeten op weg naar de reddingsboten.

Hij nam een hap lucht en hoestte. Hoestte totdat de duisternis wegtrok en verblindend wit licht ervoor in de plaats kwam. Stuiptrekkend viel zijn hoofd van het kussen. Zijn handen vonden niet het hout van de zijkanten van de reddingsboot, en ook niet het reddingsvest, dat hij vlug gepakt had. In plaats daarvan vonden ze het ziekenhuisbed waar hij in lag... Hoe lang al? Een dag? Een week?

Boynton. Hij hoestte weer en vervloekte die naam in zijn gedachten. Vervloekte de verhipte onderzeeër die zijn torpedo’s erop afgevuurd had. Vervloekte het bevel dat hem opgedragen had op die boot aanwezig te zijn.

In het bed naast hem werd ook gehoest. Hij probeerde zijn oogleden te openen en zag zijn buurman zijn mond afvegen. Ze keken elkaar aan. De andere man wees met zijn hoofd naar het spelbord dat hij klaar gezet had op de gammele tafel tussen hun bedden en trok vragend zijn wenkbrauwen op.

Ze hadden elkaar niet hun naam genoemd. Wat maakte het uit? Ze zouden een paar spelletjes spelen, terwijl ze allebei in het ziekenhuis lagen; daarna zouden ze elk hun eigen weg gaan. Einde verhaal.

Anonimiteit. Zijn beste vriend.

Hij knikte en nadat hij zijn middenrif overgehaald had zich rustig te houden, zwaaide hij zijn benen over de rand van het ledikant.

Hoe lang zou het nog duren voordat hij deze plek kon verlaten? Hij moest terug naar zijn appartement. Controleren of er berichten waren. Het vasteland inlichten dat hij vertraagd zou zijn.

Proberen vast te stellen of het opperbevel met opzet geprobeerd had hem te doden.

‘Jij neemt vandaag zwart.’

Hij knikte en pakte het fluwelen zakje met de speelstukken aan. Zwart had altijd zijn voorkeur gehad. Het had iets te maken met de eerste zet waardoor het hele spel meer overwinnelijk leek te zijn.

‘Meestal geef ik de voorkeur aan zwart,’ zei zijn buurman. Met wat voor een glimlach kon doorgaan, schoof hij een handvol loshangend haar uit zijn ogen. ‘Maar je lijkt een goeie gozer.’

‘Meen je dat?’ Zijn stem klonk hem schel en schor in de oren. En zijn longen brandden nog steeds.

De andere vent lachte, totdat hij ook weer even een hoestbui kreeg. Longontsteking – daarom was hij hier. Longontsteking. Hetzelfde woord dat de dokter tegen hém gemompeld had als het voornaamste gevaar na zijn zware beproeving.

‘Je hebt gelijk. Moeilijk te zeggen, hè? We zijn allemaal goed. We zijn allemaal slecht. De held in ons eigen verhaal. De schurk in dat van een ander.’

Het klonk als iets wat Heinrich zou zeggen – maar zijn broer had altijd de held willen zijn in élk verhaal: zijn eigen verhaal en elk ander. ‘Ik doe nooit alsof ik de held ben.’

De gozer hief zijn glas water als saluut. ‘Knap. Wat maakt het uit? Soms...’ Hij keek in de verte, droefgeestig. Net zo in beroering gebracht als de wateren die de Boynton omlaag zogen. ‘Soms vraag ik me af of ik nog wel leef. Misschien ben ik verdronken. Misschien ben ik alleen maar een spook. Yūrei. Le fantôme. El fantasma. Das Gespenst.’

Zijn lippen trokken omhoog. Heinrich kon zijn heldenverhalen houden. ‘Ik heb altijd het meest van de spookverhalen gehouden.’

Zijn metgezel nam een slokje water. ‘Het zijn de enige verhalen die tegenwoordig gebaseerd zijn op de werkelijkheid. Er zijn meer mannen dood dan levend, lijkt het wel. Iedereen is weg. Ík ben weg.’

Híj niet. En toch was hij het jarenlang geweest. Zijn bevende hand pakte zijn eigen glas water en hief het. ‘De verstandigste manier. Al dood zijn. Enkel een spook.’ Hij nam een slokje en zette het glas behoedzaam weer neer. ‘Ik noem je Yūrei.’

Yūrei grinnikte. ‘Past goed bij me. En jij dan? De Franse, Spaanse of Duitse versie?’

Hij sprak ze allemaal vloeiend. ‘Jij mag kiezen.’

‘Hmm.’ Yūrei schudde de witte stenen uit zijn eigen fluwelen zakje in zijn hand en legde ze op de kruispunten van de lijnen op zijn kant van het spelbord. ‘Das Gespenst. Ter ere van de onderzeeërs die ons hier deden belanden.’

Das Gespenst. ‘Dat volstaat.’ Hij schoof zijn laatste speelstuk op het bord en deed zijn eerste zet. En probeerde de onderzeeër niet weer te vervloeken. Of het opperbevel dat hem eerst had bevolen naar de Boynton te gaan en vervolgens beval te laten zinken. Waarom? Hadden ze geen vertrouwen meer in hem? Of waren ze eenvoudigweg onbekwaam? Communiceerde de ene afdeling niet met de andere?

Zijn vingers spanden zich rond zijn zwarte steen. Hij moest het ergste veronderstellen. En dan hun bewijzen dat hij nog steeds nuttig was.

Ze hadden elk nauwelijks vier zetten gedaan, toen de verpleegkundige binnenkwam, een klembord in haar hand en een glimlach op haar gezicht. ‘Goed nieuws voor mijnheer Walsh en mijnheer Williams. Jullie mogen allebei vandaag naar huis.’

Tot zover de anonimiteit. Maar... nee. Hij gaf echt de voorkeur aan Das Gespenst. Hij kon beter maar niet vergeten dat een spook het enige was wat hij zich kon veroorloven te zijn. Hij hoestte weer in zijn zakdoek; zijn hoofd vulde zich met alle taken die op hem lagen te wachten.

Allereerst: in contact komen met Berlijn.

Zijn longen brandden. Zijn borst deed pijn. En zijn wervelkolom had er geen belang bij zich op te richten. Hij had hen toch al deze jaren goed gediend? Waarom zouden ze dan besloten hebben hem uit te schakelen?

Hij knikte naar Yūrei. ‘Na het spelletje?’

3

Margot legde haar pen neer en strekte haar onderrug. Ze wist heel goed dat die niet zo’n pijn zou doen als ze luisterde naar haar moeder en op haar houding lette. En ze probéérde dat. Maar in de loop van de dag zat ze steeds weer voorovergebogen over haar bureau.

De wandeling naar huis maakte dan echter al haar stijve spieren weer losser. Niet dat het nu al tijd was om naar huis te gaan. Ze controleerde het sierlijke klokje aan een hanger dat haar broer haar vorig jaar met Kerst had gegeven en zag dat het nog maar twaalf uur was. Ze was vandaag goed opgeschoten.

Twaalf uur. Verhip. Ze was van plan geweest te pauzeren om te eten, maar als ze dat nu deed, dan zou ze omringd zijn door alle secretaresses op hún lunchpauze.

‘Ah, goede timing vandaag, oui?’ Maman schoof Margots laatste ontcijferde bericht van haar bureau en gaf haar een veelbetekenende glimlach. ‘Je kunt met ons eten.’

Margot onderdrukte een kreun. ‘Maar ik moet echt nog één telegram doen...’

‘Onzin.’ Omdat haar moeder er blijkbaar van overtuigd was dat Margot haar volgende opdracht zou pakken en aan het werk zou gaan, sleurde ze haar weg van haar bureau. ‘Kom!’

‘Maar Maman...’

‘Ik zeg het geen tweede keer, Margot. Hoe briljant je ook bent, je bent nog steeds een jongedame. Je moet zo nu en dan optrekken met andere jongedames.’

Margot gaf daar geen antwoord op. Dat zou geen zin hebben en ze was niet iemand die haar adem verspilde als ze die beter kon gebruiken om andere woorden te zeggen.

‘Hier.’ Maman haastte zich naar haar eigen bureau, liet Margots decodering in het mandje Inkomende Post glijden en gaf haar de stapel netjes getypte papieren van het mandje Uitgaande Post. ‘Wil je deze even vasthouden? Op weg naar buiten moet ik ze bij de commandant afgeven.’ Ze pakte de zakjes met het kleine beetje voedsel dat ze hadden kunnen vinden bij hun laatste winkelbezoek. Graan werd veel te schaars. En suiker... suiker was een luxe die Margot het meest van alles miste.

Margot schudde met de stapel getypte decoderingen totdat de hoeken ervan allemaal gelijk lagen. ‘Ik kan ze nu vlug even bekijken.’ Ze had weinig hoop dat ze nu ertussenuit zou kunnen knijpen, en eigenlijk geen reden om dat te doen. En het zou niet zo heel erg zijn, als ze gewoon bij haar moeder en misschien Lady Hambro kon zitten. Alleen de jongere vrouwen, de secretaresses, ging ze liever uit de weg.

Maman maakte geen bezwaren, toen Margot uit Kamer 40 glipte en de kamer aan de andere kant van de gang binnenging, waar commandant Willie James voorovergebogen over zijn bureau stond. Tot een paar maanden geleden had Herbert Hop aan dit bureau gezeten, en Margot was nog niet gewend geraakt aan de stijl van hun nieuwe hoofd van de dagelijkse werkzaamheden. Maar hij was eveneens nog niet echt gewend geraakt aan hén.

Nu staarde hij bijvoorbeeld nogal wezenloos naar Frank Adcock. ‘Ik heb geen flauw idee wat je net gezegd heb, ouwe jongen.’

Adcock was op zijn teentjes getrapt. ‘Nou, Bubbles, als je geluisterd had, dan zou je dit al uitgeknobbeld hebben. Het is een gedicht, zeg ik je.’ Adcock bewoog het telegram heen en weer. ‘Bepaald niet een van de standaardcodes, maar een of andere sleutel.’

Margot drukte haar lippen op elkaar om een grijns te onderdrukken, toen de man nors keek bij de naam Bubbles. In het kantoor was het geplaag genadeloos geweest sinds iemand erachter was gekomen dat een schilderij van hem als kind, omhoogkijkend naar een zojuist door hem geblazen zeepbel, jaren geleden gebruikt was in een zeepreclame.

Maar ondanks de wederkerige verbijstering tussen hun nieuwe hoofd en het personeel was het commandant James wel gelukt in de loop van de zomer de organisatie veel effectiever te maken. Margot hoefde niet te vragen in welke mand ze haar decoderingen moest leggen; ze moest de stapel opbergen in het mandje ‘Inlichtingendienst’ en weer naar buiten glippen.

Maman stond in de gang op haar te wachten; ze had hun lunch in haar hand. ‘Buiten, misschien? De zon schijnt weer.’

En zolang dat het geval was, konden ze er beter van genieten, omdat de najaarsregens maar al te snel op hen neer zouden komen. Margot knikte en pakte een van de bruine papieren zakken aan. Ze probeerde er niet aan te denken hoe weinig erin zat. Je zou denken dat ze na drie jaren in oorlog – met inbegrip van een paar maanden in België, waar voedsel zo schaars geweest was dat ze in de eerste paar weken in de rij hadden moeten staan voor brood – gewend zou moeten zijn aan het gebrek.

Maar je raakte er eigenlijk nooit aan gewend. Vooral niet als de kranten vol stonden met foto’s van pas aangekomen Amerikaanse troepen. Inderdaad: kanonnenvlees. In Europese ogen zagen alle Amerikanen er mollig uit.

‘Ik denk dat ik vanavond maar beter kan beginnen dat vest te breien voor de kleine Zurie. Hoe groot zou ze volgens jou met de Kerst zijn?’ vroeg Maman toen ze de trap af liepen.

Margot keek haar moeder geamuseerd aan. ‘Nou, gezien mijn ruime ervaring met kleine kinderen denk ik dat ze waarschijnlijk groeien met een snelheid van...’

‘Laat maar zitten.’ Maman lachte en ze botsten met hun schouders tegen elkaar. ‘Ik vergat met wie ik aan het praten was. Misschien moet ik in plaats daarvan vragen wat jíj besloten hebt te maken voor je nichtje.’

Margot schudde haar hoofd. ‘Ik heb besloten dat ik genoeg van mijn nichtje houd om niets voor haar te maken.’

Maman keek haar met grote ogen aan. ‘Margot!’

Alsof ze Zurie helemaal zou vergeten. ‘Ik heb iets voor haar gekocht. Ik vond een prachtige verzameling kinderverhalen, geschreven door een dame die Beatrix Potter heet. Veel mooier dan wat ik ooit zou kunnen maken.’

Maman keek weer vooruit en drukte haar lippen op elkaar. Of dat afkeurend was of om een glimlach in te houden, kon Margot vanuit deze hoek niet zeggen. ‘Die wanten die je vorig jaar gebreid hebt, konden er redelijk mee door, toch? Je gaat vooruit.’

Margot lachte om de duidelijke leugen. ‘Nee, dat is niet zo. Op een dag houd je ermee op om een breister van me te maken.’

‘Het is een onschatbare vaardigheid voor een vrouw. Wat zouden we het de afgelopen winter koud gehad hebben, als we niet de kleren gehad hadden die ik voor ons gemaakt heb.’

‘Het is inderdaad een prachtige vaardigheid voor ú, maar ik bezit die niet. Als ik aan mijn lot overgelaten wordt, zou ik eenvoudigweg een sjaal moeten kopen.’

‘En dan zouden we niet zoveel hebben kunnen sparen.’ Toen ze naar buiten stapten, ademde Maman de herfstlucht met volle teugen in. ‘De oorlog zal beslist gauw voorbij zijn. We zullen naar huis gaan en wie weet hoeveel geld we nodig zullen hebben om ons huis te repareren – als het überhaupt nog overeind staat in Brussel... Wie zegt dat we ooit onze bankrekeningen nog terugkrijgen, of dat de Duitsers op de een of andere manier al het geld van onze banken geplunderd hebben? We hebben elke cent nodig die we kunnen sparen, Margot.’

Margots vingers verfrommelden de papieren zak. Ze deed haar mond open en stond op het punt het bedrag te verdedigen dat ze uitgegeven had voor Zurie’s cadeau; dat was namelijk bedoeld als vorming en daarom nuttig. Voordat ze echter iets kon uitbrengen, zag ze iets bewegen. En bovendien vulden getallen haar hoofd.

De stelling van Pythagoras. Vervolgens de stelling van Euclides dat er oneindig veel priemgetallen zijn.

Het was de Heere, Hij vroeg haar aandacht voor iets.

Waarvoor? Ze liet haar blik gaan over de krioelende massa mensen en probeerde vast te stellen wat haar aandacht gevraagd had. Ze fronste toen ze een vrouw zag die zich stilletjes om de hoek uit de voeten maakte.

Maman moest haar blik gevolgd hebben. Met gefronste wenkbrauwen hield ze halt voor Margot en keek naar de hoek. ‘Volgens mij is dat de nieuwste secretaresse. Juffrouw... Felton?’

‘Elton.’ Juffrouw Dorothea Elton. Margot had haar niet meer gezien sinds ze haar een week geleden bij de admiraal gebracht had, maar ze herinnerde zich de naam makkelijk.

‘Dat klopt, oui.’ Maman stootte zachtjes tegen haar arm aan. ‘Je moet jezelf gaan voorstellen, Margot. Die jongedame kan volgens mij een vriendin gebruiken. Ze lijkt zich niet goed aan te sluiten bij de andere secretaresses.’

Een punt in haar voordeel. En de gedachte dat ze haar om die hoek zou volgen, zorgde ervoor dat goedgeordende getallen uit haar hoofd verdwenen, was de bevestiging die ze nodig had. Met een knikje liet ze haar moeder achter en haastte ze zich achter de secretaresse aan.

Juffrouw Elton leek niet ergens specifiek naartoe te gaan. Ze liep op haar gemak, niet met een flinke pas. Bij elke stap gaf ze een stomp met haar vuist tegen de witte bakstenen langs de muur naast haar. Het ritme ervan sprak Margot aan.

Ze had twaalf stappen nodig om haar in te halen. ‘Hallo, u bent toch juffrouw Elton?’

Juffrouw Elton schrok en spreidde een hand over haar borstkas. ‘Oh! Sorry, ik hoorde u niet aankomen. Ja.’ Ze stak haar hand uit om te groeten, maar hij beefde. ‘Dorothea Elton. Dot, als u wilt.’

Beefde ze omdat ze geschrokken was? Margot dacht het niet. Niet gezien haar verdacht rode oogranden. Ze greep haar hand en glimlachte vriendelijk, hoopte ze. ‘Ik heet Margot. Margot De Wilde.’

‘Hoe gaat het met u?’ Dots glimlach verdween een beetje, werd een beetje gespannen.

De meeste mensen zouden verwachten dat zoiets beleefd genegeerd werd. Margot hield daarentegen haar hoofd scheef. ‘Moeilijke ochtend?’

Dot slaakte bevend een zucht. ‘Het werk is niet te moeilijk. Ik heb het typen snel opgepakt – Lady Hambro noemde me vanmorgen een natuurtalent.’

Dots antwoord beantwoordde in de verste verte Margots vraag niet. Margot ging in hetzelfde tempo lopen als Dot even daarvoor. Binnen een stap liepen ze in dezelfde pas. ‘Was het alleen maar het werk waar we in een nieuwe baan mee te maken krijgen.’

Dots schouders hingen af. Ze droeg nogal typische kleding voor een secretaresse – een eenvoudige bloes, een eenvoudige rok, een eenvoudig jasje. Haar haren waren opgebonden in een eenvoudige knot. Maar niet zo eenvoudig was de manier waarop de spieren in haar gezicht bewogen – alsof ze probeerde die tot een uitdrukking te dwingen die ze niet wilden aannemen. ‘Hoelang werk jij hier al, Margot? Als ik zo vrij mag zijn?’

‘Drie jaar.’ Toen het meisje haar vluchtig aankeek, glimlachte Margot weer. ‘Ik was een van de eersten die aangenomen werden, net als mijn moeder. Nog voor Lady Hambro.’

Dot greep haar eigen ellebogen vast, waardoor ze een barrière over haar middel maakte.

‘Onvoorstelbaar.’

‘Ik vind het fijn hier. Je zult zien dat het team uit een buitengewone groep mensen bestaat. Iedereen is zo anders, iedereen werkt op zijn unieke manier, maar we werken allemaal naar een gemeenschappelijk doel. Ik besef heel goed dat we er een beetje aan gewend raken, maar...’

‘Dat is het niet.’

Dat was het niet? Nadat Margot zo’n dappere poging gewaagd had persoonlijk te worden? Blijkbaar was Dots vermogen om tot het hart van iemand door te dringen een stuk minder dan dat van haar broer. Ze kon nog steeds niet goed peilen hoe het hem gelukt was met één juist gestelde vraag haar zo stevig terug te brengen naar haar kindertijd.

Ze vertrok haar lippen zenuwachtig. Nee, ze was geen Drake Elton. Ze zou dus zichzelf zijn.

Even later, toen Dot niet uit zichzelf zei wat ze met ‘dat’ bedoelde, knikte Margot naar het gebouw aan de overkant van de straat waar Dot nu naar staarde. ‘Achtduizend achtenzeventig.’

‘Wat zeg je?’

‘Stenen. In dat gebouw.’

Dots gezicht werd minder gespannen. ‘Je hebt ze geteld?’

‘Natuurlijk niet. Ik maakte een berekening.’

Er kroop iets van een glimlachje rond haar mond. ‘En hoeveel in dat gebouw?’ Ze wees naar het volgende gebouw in de straat, dat net als het OG uit zowel witte blokken als rode stenen bestond, zij het een stuk kleiner.

‘Tweeduizend stenen. Negenhonderd tweeëntwintig blokken. Vierendertig ramen.’

Nu bereikte de glimlach zelfs de blauwgrijze ogen van de jonge vrouw. ‘En hoeveel... naaisteken in mijn bloes?’

‘Hmm.’ Margot boog zich voldoende voorover om te zien hoe klein ze waren, schatte de lengte van zomen, boorden en manchetten. ‘Tienduizend driehonderd zestig.’

‘Echt?’ Dot tilde haar mouw op en bestudeerde de manchet. ‘Zo veel?’

‘Twintig meer of minder, afhankelijk van hoe de zomen aan elkaar genaaid zijn.’

In de lucht was een denderend geluid te horen. Ze stopten allebei en hielden hun hoofd achterover. Elke spier van Margot werd stijf totdat het vliegtuig snel naar boven steeg.

Dot ontspande zich zichtbaar. ‘Sopwith.’

‘Volgens mij een van de nieuwe Camels.’ Met haar hand omhoog om haar ogen te beschermen tegen de zon volgde Margot het vliegtuig belangstellend, zover ze kon. Beslist geen Duitse Gotha, wat het belangrijkste was. Slechts een paar daarvan waren helemaal tot Londen gekomen, maar toen dat gebeurde, kwamen er honderden mensen om.

Maar niet vandaag. Niet hier. Dank U, Vader. Acht, zestien, vierentwintig, zesendertig...

‘Wil je bij me komen zitten en samen eten? Ik heb een bank gevonden met uitzicht op de boog.’

‘Klinkt goed.’ Ze was een beetje verbaasd over de echtheid van haar woorden, maar tot nu toe was Dot beslist de minst onaangename van alle jonge vrouwen in haar buurt. Margot kon zelfs op de proppen komen met wat Maman volgens haar redelijke, vriendelijke vragen zou vinden: ‘Kom je uit Londen?’

‘Ja, mijn hele leven hier gewoond; nou ja, bijna.’ Huiverend ging Dot haar voor, de hoek om. ‘Ik ben niet bepaald reislustig. Ik ben een keertje de familie van mijn moeder in Spanje gaan opzoeken. En een andere keer ben ik op vakantie gegaan met mijn vriendin Ada, naar de Cotswolds. In alle opzichten heel plezierige reizen, maar... ik blijf liever dicht bij huis.’

‘Spanje! Wat interessant!’ Als ze naar broer en zus Elton keek, zou ze niet gedacht hebben dat ze Spaans waren. Maar dat was ongetwijfeld dwaas van haar te verwachten dat ze pasten in een of andere vorm, als het aankwam op hun huidskleur. ‘Maar gezien je achternaam ga ik ervan uit dat je vader Engels is?’

‘Was.’ Bij dat woord versomberde haar stem. Dot wees naar een bank. ‘Hij overleed net voordat de oorlog begon. Een of andere soort kanker. Mijn moeder – zij is overleden in een bootongeluk toen ik nog maar negen was.’

‘Gecondoleerd.’ Margot ging op de bank zitten. ‘Mijn vader stierf ook kort voordat de oorlog begon. Ik mis hem nog steeds. Elke dag.’ Ze miste hem elke keer dat ze pen of potlood oppakte, haar hoofd liet overspoelen door getallen en het schrijfmateriaal gebruikte om een gecodeerde boodschap om te zetten in gewoon schrift. Elke keer wanneer ze in hun appartement een notitieboekje tevoorschijn haalde en aan een stelling ging werken. Elke keer wanneer ze een krant las en zocht naar daarin verborgen geheimen, ook al wist ze best dat er niemand was die ze er nu voor haar in zette.

Hij zou trots op haar zijn. Trots op wat ze deed. Misschien keek hij vanuit de hemel op haar neer en glimlachte... maar dat was niet hetzelfde. Ze vond het jammer dat ze hem nooit al de ontdekkingen zou kunnen laten zien waarbij ze geholpen had de code te kraken. Ze kon nooit naar hem toe gaan – blij wanneer er weer een codeboek was geborgen uit een gezonken onderzeeër of buitgemaakt van een Duitse agent. Hij was zo met haar verbonden. En toch was hij dood.

Ze schudde zichzelf door elkaar. ‘Maar ik heb Maman nog. Sophie De Wilde – volgens mij heb je haar ontmoet? En mijn broer Lukas.’

‘O, ja, ze was heel aardig.’ Dot opende haar lunchpakketje. Wachtte toen even. ‘Wacht. Lukas De Wilde? De violist? Ik heb een grammofoonplaat van hem!’

Margot glimlachte en pakte iets uit haar eigen lunchzakje. ‘Ja, in het begin van de oorlog kwam hij met het orkest naar Wales om geld in te zamelen voor het Belgische Hulpfonds. Nu woont hij hier in Londen om dicht bij ons te zijn, in plaats van rond te reizen met de anderen. En natuurlijk omdat de familie van zijn vrouw hier woont.’

‘Hij is erg getalenteerd. En wat fijn dat jullie allemaal samen zijn.’ Dot trok een korstje van haar sandwich en gooide het naar een troep duiven.

Zonde van het kostbare graan, zou Maman zeggen.

Maar de duiven moesten ook eten. Margot trok een stukje van haar brood en gooide het ze ook toe. ‘Krijg je hier weleens bezoek van je Spaanse familie?’

De lach van de jonge vrouw klonk niet erg geamuseerd. ‘Oh nee. Nooit. Abuelo verlaat zijn huis in Bilbao nooit en hij is de enige familie die mijn moeder had. Maar ik heb een tante, van mijn vaders kant. Tante Millie. Tot voor kort woonden we bij elkaar. Ze raakte totaal overstuur van dat bombardement in Poplar en week uiteindelijk uit naar het platteland. Dus nu ben ik hier alleen. Behalve natuurlijk als Drake op verlof is.’

Zijn beeld schoot haar te binnen: geamuseerde ogen, mooie glimlach, neus met knobbel. Het bewijs deed vermoeden dat hij haar naam niet vóór zijn vertrek ontdekt had, maar hij zou er zeker nu geen problemen mee hebben, omdat ze die uit zichzelf aan zijn zus gezegd had. Margot scheurde een stukje brood en kaas af en grinnikte. ‘Je broer? De man die je hier afgelopen week naartoe bracht?’ Ze propte het eten in haar mond.

Dot knikte, terwijl ze op haar eigen stukje kauwde. ‘Het lijkt wel alsof ik hem nauwelijks gezien heb sinds het begin van de oorlog. En daarvoor ging hij in Spanje naar de universiteit. Maar hij is altijd attent, zoals broers zijn.’

‘Ik weet precies wat je bedoelt.’ Ook Lukas had veel van Margots kindertijd doorgebracht met reizen met het orkest. Natuurlijk was hij een heel stuk ouder dan zij – al bijna volwassen toen zij geboren werd. Maar toch, hij was haar broer. Hij was altijd een van de dierbaarste mensen in de wereld voor haar geweest en ze was blij dat ze nu zo dicht bij elkaar woonden.

Er viel even een stilte toen ze allebei nog een hap namen; de stilte werd alleen onderbroken door de geluiden van de drukke straat voor hen en het gekoer van de duiven die genoten van hun korstjes.

Toen haalde Dot diep adem. ‘Het gaat niet om het werk. Het gaat niet eens om al die vreemden waarvan verwacht wordt dat ik ze herinner. Het gaat erom dat... ik vind het vreselijk om het huis uit te gaan. Het doet pijn. Niemand begrijpt dat, niemand snapt waarom er een band om mijn borst komt, alleen al bij de gedachte dat ik het huis uit moet. Het lukt me één dag in de week zonder al te veel spanning. Tweemaal, als er iemand bij me is. Maar elke dag? Elke dág.’ Haar handen beefden weer toen ze haar sandwich op haar schoot legde. ‘Ik verwacht niet van je dat je opgezadeld wilt zitten met zo’n vriendin; ik neem het je dus niet persoonlijk kwalijk als je afstand houdt. Ik ben kwetsbaar. Tante Millie vond het volkomen absurd dat ik liever in het appartement bleef dat ik tot mijn thuis gemaakt heb, dan dat ik vluchtte naar een veilige plek. Ik kon haar niet uitleggen dat de flat veiliger voelt dan een nieuwe plek elders.’

Margot richtte haar aandacht op een auto die voorbij ratelde. ‘Ik krijg de kriebels. Zo erg dat het pijn doet – niet wanneer ik het huis uit moet, maar wanneer iets niet logisch is, met inbegrip van mensen en hun armzalige manier van redeneren. Daardoor heb ik bijna constant de kriebels. Dat je liever thuis wilt blijven, is volgens mij best wel verstandig. De neiging om thuis te willen blijven is nogal redelijk volgens mij. Ik zal je er nooit om veroordelen.’ Nu keek ze op en zag Dot naar háár kijken. ‘Ik ben geen secretaresse, ik ben een van de codeurs. Ik heb een hekel aan mode, ik heb een hekel aan geroddel en ik kan absolúút niet tegen meisjes die giechelen om elke man die naar hen glimlacht. Dus als jíj de andere kant op wilt gaan, dan misgun ik je dat niet.’

Met een vredige uitdrukking in haar ogen schudde Dot haar hoofd.

‘Nou dan.’ Margot glimlachte en haalde uit haar lunchpakketje een handjevol amandelen die Maman erin gestopt had, nadat Margot voor hen beiden sandwiches klaargemaakt had. Ze gaf er een paar aan Dot en stak de rest snel in haar mond. ‘Het ziet ernaar uit dat we net zo goed vriendinnen kunnen zijn.’

Dot knabbelde op haar noten en zei geen woord. Ze glimlachte alleen een beetje en leunde ontspannen tegen de rugleuning.

Margot deed hetzelfde. Dit zou kunnen werken. Wat ze eigenlijk al zo’n beetje geweten had op het moment dat de stelling van Pythagoras door haar hoofd gegaan was en ze Dot gezien had.

Wiskunde bracht haar nooit op een dwaalspoor.

4

‘Margot!’

Ze keek op, terwijl de getallen nog steeds haar ogen in de war brachten, totdat ze met haar ogen knipperde. Admiraal Hall kwam duidelijk in beeld. Hij stond naast haar, er was irritatie te lezen op zijn gezicht en hij hield een papier in zijn hand, dat hij op haar bureau liet glijden. ‘Kijk hier even naar, wil je? Het is van Thoroton. Ik moet naar een bespreking met de First Sea Lord.’

Hij was er niet blij mee, dat was duidelijk te zien. Maar ja, ze wist dat hij niet tevreden geweest was met hoe Jellicoe de laatste tijd de zaken geregeld had.

Ze liet haar blik op het papier vallen. Vluchtig zag ze dat het een van hun eigen telegrammen was – geen onderschept telegram – die versleuteld was in de code, die Hall gebruikte met zijn agenten en detectives in het veld. Het enige wat ze moest doen om het te decoderen was het boek pakken dat hij haar een jaar geleden toegestopt had voor gelegenheden als deze, en misschien twintig minuten decoderen. ‘Natuurlijk. Zal ik het op uw bureau leggen als ik klaar ben?’

‘Ja, prima. Hij gaf haar een klopje op de schouder. ‘Helpt ons dat laatste Duitse codeboek nog?’

‘Ja, heel goed.’ De codeurs in Kamer 40 konden de nieuwe variaties dagelijks kraken – dat was eenvoudig een kwestie van het vinden van een nieuw beginpunt in een bestaand patroon. Maar het ontrafelen van het patroon zelf was een ander verhaal, en de Duitsers veranderden hun codeboeken voortdurend. Ze slaagden erin de codes te kraken door louter wiskunde – uiteindelijk. Ze hadden het gedaan met code 13040. En terwijl dat misschien eerlijker was, kostte het ook meer tijd. Maanden, járen meer tijd. En die tijd hadden zij niet.

Vandaar dat DID beloningen uitloofde aan duikers die Duitse codeboeken uit wrakken van onderzeeërs konden bergen. Daar kwam dit laatste boek vandaan; ze gebruikte het nu om een boodschap om te zetten die afgelopen nacht gezonden was naar UC-44, een Duitse mijnenlegger. Voorlopig legde ze Thorotons telegram opzij en tikte op het velletje papier waarop ze de vertaling schreef. ‘Ik kan me vergissen, sir, maar... maar tot dusver leest dit nogal met kennis van zaken. “Mijnenveger in haven dinsdag om middernacht. Stel operaties uit tot woensdag en ga dan verder...”’

Hall bromde. ‘Je hebt gelijk. Er moet roekeloos omgesprongen zijn met onze code over mijnenleggen – dat is de enige manier waarop ze zouden weten wanneer onze mijnenvegers eropuit zijn om de zee schoon te vegen. Goed dan.’ Er kwam een ondeugende fonkeling in zijn ogen – precies dezelfde die altijd in Papa’s ogen gekomen was als hij een idee had voor een nieuw probleem dat hij voor haar wilde verstoppen. ‘Als zij onze mijnleggingscode hebben, laten we die tegen hen gebruiken. Wil je ook iets voor mij coderen?’

Als antwoord haalde ze een leeg vel papier tevoorschijn en gaf hem haar pen. Als het iets was wat in de mijnleggingscode gezet moest worden, wat ze veronderstelde, dan moest ze het codeboek van beneden ophalen. Maar het plezier dat ze nu mocht coderen in plaats van puur decoderen was de lichaamsbeweging meer dan waard.

Hall boog zich voorover en krabbelde een boodschap op het velletje papier. In mijnleggingscode. Haven duidelijk. Hij trok een horizontale lijn onder die snelle boodschap en schreef toen: In persoonlijke code. Voor havenmeester. Sluit haven voor alle verkeer. Ruim geen – ik herhaal: ruim geen – mijnen op die al gelegd zijn.

Het sprankje ondeugd verplaatste zich van zijn ogen naar zijn mondhoek, wat uitliep op een glimlach. ‘Klaar is Kees. We sturen morgen het alles veilig weg. De moffen zullen dat bericht onderscheppen en denken dat al hun mijnen weg zijn. En als ze vervolgens hier komen om meer mijnen te leggen, stuiten ze op de nog aanwezige mijnen. Een koekje van eigen deeg.’

Margot grinnikte en pakte de pen weer van hem aan. ‘Perfect, DID.’

Hij gaf haar weer een klopje op de schouder en draaide zich toen om. ‘Laat het gecodeerde telegram gewoon met de decoderingen van het andere achter op mijn bureau. Dank je, Margot.’

‘Komt in orde.’ Ze pakte haar pen weer op en keerde terug naar de oorspronkelijke boodschap van de onderzeeër. Het kostte haar slechts een paar minuten om door de rest heen te werken, aangezien ze al bijna klaar geweest was. Ziezo. Ze legde de volledige decodering in het mandje, zodat een secretaresse die kon uittypen en aan commandant James kon brengen. En vervolgens begon ze aan het werk dat ze van Hall gekregen had.

Eerst het leuke gedeelte. Ze had zelden de gelegenheid iets te coderen, dus ze nam de vijf minuten die nodig waren om het Britse codeboek voor mijnenleggen van beneden te halen. Daarna haalde ze Halls persoonlijke code uit haar eigen bureaula en begon aan de plezierige taak van het coderen. Gezien de beknoptheid van de boodschappen, duurde het niet lang.

Maar in haar hoofd draaiden de getallen op volle toeren. Het zorgde ervoor dat de plek warm werd waar Hall haar een schouderklopje gegeven had – op dezelfde plaats waar Papa het ook altijd gedaan had wanneer ze een taak gedaan had die naar zijn mening een echte uitdaging voor haar was. Ze stelde zich soms voor dat dat de plek was waar God Zijn hand liet rusten.

Ze ging toen bezig met de boodschap van Thoroton. Met Halls codeboek nog steeds voor zich ging ze aan het werk met de aanzienlijk langere boodschap van hun hoofd van de geheime inlichtingendienst in het Middellandse Zeegebied.

Briefing uit Spanje. Tweeëntwintig agenten momenteel in het veld. Uit Madrid...

Hall vroeg haar vaak de boodschappen uit te werken die naar hem gezonden werden. Nog maar een maand geleden had ze een briefing gedecodeerd van Thoroton in Gibraltar, maar dit was de eerste die ze uit Spanje gedaan had. Misschien zou ze hem met minder interesse gedecodeerd hebben als ze niet een nieuwe vriendin had die half Spaans was. Maar met Dot in gedachten pakte ze elke regel tamelijk enthousiast aan. Ze wist dat Spanje officieel neutraal was, maar ze wist ook dat zowel Engeland als Duitsland al sinds het begin van de oorlog achter de schermen aan het werk waren om het vertrouwen te winnen van de Spanjaarden – zowel de ambtenaren als mensen in machtsposities die nuttig konden zijn.

Uit Corunna...

Haar pen bleef doorwerken, terwijl de getallen door haar hoofd raasden. Met het codeboek voor zich was het een eenvoudige taak. Zo makkelijk dat haar gedachten onder het schrijven afdwaalden; ze herinnerde zich een van Halls eerste pogingen om de gunst van Spanje te winnen. Hij had een geheim agent op een privéjacht naar Spanje gestuurd om uitgebreid te dineren met elke havenfunctionaris die hij maar kon vinden. Bijna tegelijkertijd hadden de Duitsers hetzelfde gedaan... maar zíj hadden alleen bier gebracht. Halls geheim agent had de beste champagne opgeëist die er te vinden was; sindsdien waren de functionarissen bevriend gebleven.

Niet dat Halls superieuren het gebruik van marinegeld voor champagne en privéjachten goedkeurden, maar de lui in Kamer 40 hadden het hilarisch gevonden en hadden hun dappere leider toegejuicht.

Uit Bilbao...

Margot hield haar pen stil. Niet omdat de naam bekend was dankzij de verhalen die Dot haar verteld had over haar familie die daar woonde, maar omdat de getallen in haar hoofd plotseling stilvielen.

En toen was er een snelle opeenvolging van getallen die niets te maken had met de code voor haar. De Heer schreeuwde bijna tegen haar. Let op!