Andere boeken van Elizabeth Camden:

Mooier dan dromen

De roos uit Winslow Street

Op weg naar de zonsopgang

Wachten op het morgenlicht

Naar de verste kusten

Door het vuur

Serie Empire State

Een gevaarlijke erfenis

Een gewaagde onderneming

Een riskant redmiddel

Een

Riskant

redmiddel

Empire State – III

Elizabeth Camden

Vertaald door Lise Stomphorst

Uitgeverij Het Zoeklicht

Postbus 99

3940 AB Doorn

Een riskant redmiddel is het derde en afsluitende deel van een serie romans die zich afspelen in de staat New York en een boeiend en interessant kijkje geven in het leven daar aan het begin van de twintigste eeuw. Eerder verschenen Een gevaarlijke erfenis en Een gewaagde onderneming.

Een riskant redmiddel

Elizabeth Camden

Copyright © 2019 Dorothy Mays

Originally published in English under the title: A Desperate Hope.

By Bethany House Publishers, a division of Baker Publishing Group, Grand Rapids, Michigan, USA.

Cover design by Jennifer Parker

Vertaling: Lise Stomphorst

Opmaak en omslagbewerking: TMgraphics.nl

Dutch edition © Het Zoeklicht, 2020

Postbus 99, 3940 AB Doorn, The Netherlands

www.zoeklicht.nl

ISBN: 9789064513060

ISBN e-book: 9789064513077

NUR 342

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze – hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen, of op enige andere wijze – zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

All rights reserved. No part of this publication may be reproduced, stored in a retrieval system, or transmitted, in any form or by any means – electronic, mechanical, photocopying, recording, or otherwise – without the prior written permission of the publisher.

Proloog

Zomer 1896

Alex Duval begon onraad te ruiken, toen Eloise niet naar hun schuilplaats kwam. De laatste twee zomers hadden ze elkaar elke maandag en donderdag achter de ruïne van een oude molen in een overwoekerde boomgaard ontmoet. Alleen op die dagen ging haar voogd de stad uit en kon ze weg zonder bang te hoeven zijn dat ze betrapt werd.

Hij legde het wiskundeboek op zijn knie en probeerde zich te concentreren. Zijn hoop om toegelaten te worden tot de universiteit kon alleen waarheid worden als Eloise hem hielp met wiskunde. Ze was twee jaar jonger dan hij, maar geniaal met cijfers. In ruil voor haar hulp leerde hij Eloise over de wereld om hen heen. Voordat hij haar onder zijn hoede had genomen, had hij nog nooit een meisje ontmoet dat zo ontzettend beschermend was opgevoed.

Het was warm en hij sloeg een mug dood. Hij maakte zich zorgen omdat ze al meer dan een uur te laat was. Haar voogd was een gemene bruut, hoewel Eloise beweerde dat meneer Garrett altijd goed was voor haar. Zij kende hem echter niet zo goed als de mensen in het stadje dat deden, die hem achter zijn rug om de ‘bottenpletter’ noemden.

Plotseling vloog er een vogel op en door de bosjes op de heuvel rende een eekhoorn. Dat betekende waarschijnlijk dat Eloise eraan kwam. Alex krabbelde overeind en trok zijn kraag recht. Hij vond het belangrijk om er netjes uit te zien. Zijn familie was de rijkste van de stad, maar hun rijkdom viel in het niet bij die van Eloises schatrijke familie. Hij gluurde tussen de bomen door en fronste toen hij het geluid van zware voetstappen hoorde.

Dat waren niet Eloises voetstappen.

Hij hurkte neer achter de molen. Als hij ontdekt werd, moest hij zonder Eloise erbij te betrekken uitleggen waarom hij hier was. Hij gluurde over de rand van de stenen muur, maar dook direct weer omlaag. Er liepen vier mannen zijn kant op, die allemaal voor Bruce Garrett werkten.

‘Het heeft geen zin je te verstoppen, Duval,’ riep een van de mannen. Het was Jared Brimley, een steenhouwer die vanwege zijn gedrag regelmatig de kroeg van Alex’ broer uit werd geschopt.

Alex moest zich vooral onschuldig voordoen. Hij hield het wiskundeboek omhoog en zei luchtig: ‘Ik verstop me altijd als ik moet leren voor wiskunde. Het is een verschrikkelijk vak.’

De mannen lachten niet. Ze liepen nog dichter naar hem toe.

Alex deed een paar stappen naar achteren. ‘Wat is er aan de hand?’

Jared gaf geen antwoord. Hij zwaaide zijn arm naar achteren en haalde uit met zijn vuist.

Alex dook naar links. Hij was niet erg groot, maar wel snel. Met een oudere broer als Hercules Duval, wist hij hoe hij moest vechten. Hij sprong achteruit en beschermde zijn gezicht door zijn vuisten naar voren te steken. Maar een van de mannen hield hem van achteren tegen, terwijl een ander tegen zijn kaak sloeg. Hij viel op de grond. Het deed zeer, maar toch lukte het hem weer op te staan.

‘Nu blaas je niet meer zo hoog van de toren, of wel, jongen?’

Alex zei niets. Omdat zijn achternaam ‘Duval’ was, wist iedereen dat zijn familie Duval Springs gesticht had. Zijn vader was tot aan zijn dood eerder dit jaar de burgemeester geweest. Zijn broer was de eigenaar van de bekende Duval-kroeg.

Alex deinsde verder achteruit. ‘Ik zoek geen ruzie,’ zei hij, en hij schaamde zich voor de hoorbare trilling in zijn stem. Ze waren met zijn vieren en allemaal groter en sterker dan hij was.

‘Dan had je dat meisje maar nooit moeten aanraken, denk je niet?’

Alex zuchtte. Dit was zijn grootste angst. Hij had veel meer gedaan dan Eloise alleen aanraken. Eloise en hij hadden álles samen gedaan. En aangezien ze die ochtend niet hiernaartoe was gekomen, hadden ze haar waarschijnlijk al te grazen genomen.

‘Waar is ze? Wat is er met haar gebeurd?’ vroeg hij. Alstublieft God, laat het niet iets ergs zijn. Eloise was alles voor hem. Op een dag zouden ze trouwen. Misschien was het niet slim geweest om telkens in het bos af te spreken, maar hij hield wel van haar.

‘Dat gaat je niets aan, jongen,’ gromde de man, en hij haalde opnieuw naar hem uit.

Alex dook omlaag en ging als een dolle in de tegenaanval. Hij liet de man struikelen, waardoor ze beiden op de grond vielen. Hij krabbelde overeind en probeerde ervandoor te gaan, maar iemand gaf hem van achteren een duw, waardoor hij vol op zijn gezicht ging. Vervolgens werd hij van alle kanten geschopt. Hij krulde zich op en probeerde zijn hoofd te beschermen.

Na een paar minuten hielden de mannen op. Alex rolde op zijn zij en hapte naar adem. Misschien was dit het. Daar kon hij wel mee omgaan. Dit verdiende hij waarschijnlijk ook.

Maar het volgende moment sleurde iemand hem overeind en trok zijn armen naar achteren. Het duurde even voordat de sterretjes voor zijn ogen waren verdwenen. Toen hij weer helder kon zien, zag hij een man met gele tanden.

‘We weten waar je woont,’ zei hij met een duidelijk hoorbaar Iers accent. ‘Het is dat leuke huis naast de kroeg, waar ook je broer en zijn mooie vrouw wonen samen met hun drie kleine kinderen. We kunnen hen ook te grazen nemen.’

‘Laat hen met rust,’ zei Alex. ‘Ze hebben niets verkeerd gedaan.’

Hercules had juist alles góéd gedaan. Direct nadat hij van school was gekomen, was zijn broer getrouwd en inmiddels een goede vader. De baby was nog maar een maand oud. Zij moesten dit niet op hun dak krijgen, maar Hercules was er niet de man naar die terugdeinsde als hij bedreigd werd. Hij zou in de tegenaanval gaan en dat kon Alex niet laten gebeuren.

‘Als je wilt dat we hen met rust laten, moet jij het stadje uit. Begrepen, jongen? Laat je hier nooit meer zien.’

‘Eloise…’ Haar naam gleed over zijn lippen voordat hij er erg in had. Er belandde een vuist op zijn kaak en hij proefde bloed in zijn mond.

‘Vergeet die naam,’ gromde de Ier. ‘Vergeet dat je in deze vallei hebt gewoond. Als je hier ooit weer je gezicht laat zien, nemen we je te grazen en ook je familie. Is dat duidelijk?’

Alex werd tegen een boom geduwd. Zijn hoofd raakte de stam zo hard dat hij sterretjes zag. De geruchten over Garrett waren waar. Bottenpletter…

‘Begrepen,’ zei hij, maar zijn mond was zo gezwollen dat hij amper iets over zijn lippen kreeg.

De Ier stapte opzij en de grootste man kwam voor hem staan. Hij balde zijn hand en Alex zag een klein beetje medelijden in zijn ogen.

‘Waar wil je het hebben, jongen? In je gezicht of in je buik?’

In zijn gezicht zou het meer pijn doen, maar aan de stoot in zijn buik kon hij doodgaan. Hier was geen ontsnappen aan, dus hij kon het maar beter opnemen als een echte man.

‘Gezicht,’ stootte Alex uit. Door de snelle en harde stoot die volgde, brak zijn neus.

‘We nemen je mee naar Kingston en zetten je daar op de trein,’ zei de Ier. ‘En je komt nooit meer terug naar deze vallei, en je vergeet dat meisje. Je vergeet hoe ze eruitziet, waar ze woont en zelfs dat ze bestaat. Gesnopen?’

Alex knikte.

De volgende paar uur gingen als een waas aan hem voorbij. Hij leunde tegen het raam van de trein, terwijl hij een paar keer buiten bewustzijn raakte. Hij had geen idee waar deze trein naartoe ging, en hij had alleen de kleren die hij aanhad. Maar hij kon niet terug naar het stadje. Hercules had hem al gewaarschuwd niet om te gaan met Bruce Garretts beschermelinge. Nu moest Alex ervoor boeten. Hij zou met zijn problemen uit de buurt van Hercules en de kinderen blijven.

Hij had gefaald. In plaats van Eloises held te zijn, had hij haar te schande gemaakt. Hij wist niet eens wat er met haar was gebeurd. Tranen welden op in zijn ogen.

‘Het spijt me ontzettend, Eloise,’ fluisterde hij. ‘Moge God je zegenen en over je waken.’

1

Twaalf jaar later

New York City, augustus 1908

‘Alsjeblieft, Eloise, ik heb je hulp nodig.’

Eloise Drake keek op van haar papieren. Ze was nog maar twee maanden boekhouder voor het waterschap, maar haar collega’s kwamen nu al naar haar toe voor hulp. Het voelde goed om nodig te zijn.

‘Wat kan ik voor je doen, Leon?’

Nerveus keek Leon om zich heen. Te midden van bijna honderd architecten, ontwerpers en boekhouders, was hier geen privacy. Hij hurkte naast haar bureau neer, leunde voorover en fluisterde: ‘Ik ben vergeten de kosten voor de rioleringen in mindering te brengen op de operationele kosten. Kun je me even helpen?’

Het was een kwalijke fout die hun hele begroting in de war kon schoppen, maar Leons vrouw was net bevallen van hun derde kind, dus misschien was zijn fout begrijpelijk. Daarnaast was Eloise er trots op dat ze eindeloos lange lijsten met cijfers kon bekijken, en de fouten eruit kon halen.

‘Ik zal ernaar kijken,’ zei ze. Leon zuchtte opgelucht.

‘Bedankt, Eloise. Je bent geweldig,’ zei hij voordat hij wegliep.

Haar bureau lag vol met kleine cadeautjes die ze had gekregen als dank voor haar hulp. De vorige keer had ze een blik pepermuntjes gekregen van Leon. Van meneer Trent had ze een presse-papier in de vorm van een schildpad gekregen, omdat ze langer was gebleven om hem te helpen met de loonadministratie.

Ze draaide de bijzondere presse-papier om hem beter te kunnen zien. Bruce zou zeggen dat ze over zich heen liet lopen. ‘Mannen maken altijd gebruik van vrouwen,’ bromde hij dan. Zijn grommende stem had haar als kind altijd doodsbang gemaakt. Maar hij was haar voogd en altijd al heel beschermend geweest.

Ze genoot van haar werk, al hoorde ze niet echt bij de rest van haar collega’s. De andere boekhouders hadden samen vaak plezier, maar als enige vrouw in het kantoor mocht ze zelden meedoen. Het lag niet aan hen. Eloise was eraan gewend een buitenbeentje te zijn. Ze had nooit ergens bij gehoord en was er dankbaar voor dat ze de kans had gekregen om hier te werken.

De meeste mensen vonden boekhouden een saai beroep en zagen alleen maar kolommen met cijfers. Maar als Eloise die cijfers bekeek, zag ze verhalen. Die cijfers vertelden haar over weddenschappen, successen, gevaar en dromen die uitkwamen of uiteenspatten. In Amerika draaide het om geld en zonder boekhouders om alles geordend te laten verlopen zouden de zaken- en innovatiewereld instorten. De mensen in dit kantoor zorgden ervoor dat New York City vol kwam te staan met wolkenkrabbers, metro’s, watertunnels en bruggen, en zij hoorde bij hen.

Ze had Leons fout al snel gevonden en ging toen weer verder met haar eigen werk. De onkostennota van het Duval Springs-project moest eind deze week ingeleverd worden. Ze pakte een map om de onkostenvergoeding die het stadje had ingediend te bekijken en haar blik viel op de handtekening onderaan op de pagina.

Alex Duval.

Hij was nu de burgemeester van Duval Springs. Regelmatig kwam ze zijn naam tegen op officiële documenten. Het raakte haar altijd. Ze had hem al twaalf jaar niet meer gezien. Zij en Alex waren bruut gestraft toen Bruce erachter kwam dat ze stiekem afspraken. Het leek erop dat Alex niet meer zo roekeloos was als toen. Het was niet haar gewoonte zijn hele loopbaan te volgen, maar zij moest de rekeningen betalen voor een rechtszaak die Alex had aangespannen tegen hun bedrijf. Hij was al vijf jaar burgemeester en duidelijk hersteld van de schade die Bruce hem had berokkend.

Zij had haar boekhoudersvergunning gekregen, bloeide op in de meest bruisende stad van de wereld en zag er altijd keurig en respectabel uit. Elke ochtend draaide ze haar rode haar in een elegant kapsel en trok dan een stijlvol, op maat gemaakt jasje aan. Zo gaf ze zichzelf het zelfverzekerde uiterlijk waardoor ze het zo ver geschopt had in dit wereldje.

Maar zo was ze niet altijd geweest. Vroeger was ze zo verliefd geweest op Alex Duval, dat ze alles voor hem had overgehad. Als hij had voorgesteld samen weg te lopen, had ze het nog gedaan ook. Samen hadden ze de wildste dromen gedroomd. Van een boot kopen en varen tot de zon opkwam, tot wonen op een zoldertje in Parijs. Uiteindelijk hadden ze alleen maar in het gras achter de oude molen gelegen. Bruce had gelijk gehad. Jongens wilden maar één ding. En zij was zo stom geweest het weg te geven en er niets voor terug te vragen. Ze had zich alleen maar gewenteld in Alex’ onverdeelde aandacht.

Maar nu niet meer. Vandaag de dag liet ze zich leiden door regels en fatsoen.

Toen de kantoorklerk de post bracht, bekeek ze elke envelop en sorteerde die vervolgens op prioriteit. Daarna borg ze de poststukken op in keurig bijgehouden mappen.

Ze hapte naar adem bij het lezen van wat er op het laatste poststuk stond. Het was een opdracht van meneer Jones, haar baas. Normaal gesproken deed ze direct hetgeen hij haar vroeg, maar dit verzoek kon ze onmogelijk uitvoeren. Er waren grenzen en die waren zojuist bereikt.

Fletcher Jones was de commissaris van financiën in het bestuur voor het waterschap. Hoewel de man zich net zo keurig gedroeg als zijn hoogstaande titel deed vermoeden, had hij er twee weken geleden op gestaan dat ze zijn voornaam gebruikte.

‘In dit kantoor zijn er drie mensen met de naam “Jones”,’ had hij gezegd. ‘Als je mij “Fletcher” noemt, scheelt dat een heleboel verwarring.’

Eloise had hem er niet op gewezen dat niemand anders in dit kantoor zijn voornaam mocht gebruiken, want ze was niet naïef. Dat was ze sinds haar zestiende al niet meer geweest. Ze voelde zelf de aantrekkingskracht tussen hen ook wel. De keurig uitziende Fletcher leek zich ook tot haar aangetrokken te voelen, hoewel hij haar nooit op een onbehoorlijke manier had bekeken of aangesproken. Misschien vond hij romantiek net als zij maar ingewikkeld. Ze wilde niet haar leven lang alleen blijven en zou dus opgelucht moeten zijn omdat hij gevoelens bij haar losmaakte, waarvan ze dacht dat ze ze lang geleden diep weggestopt had.

Ze stond op en trok haar jasje recht. Ze had geen afspraak en Fletchers secretaresse liet haar twintig minuten wachten voordat ze zijn kantoor werd binnengelaten.

Toen ze binnenkwam, keek hij niet eens op van zijn papierwerk. ‘Onze afspraak is pas morgenmiddag.’

Ze negeerde de kille begroeting die haar inmiddels bekend was en legde het kaartje op zijn bureau. ‘Toen ik deze baan aannam, is overeengekomen dat ik hier in Manhattan gestationeerd zou zijn.’

‘Ja. En nu in Duval Springs.’

Ze kon het niet. Als hij haar had gevraagd naar Timboektoe te gaan, had ze haar spullen gepakt en haar werk op tijd en binnen budget ingeleverd. Maar Duval Springs? Nee, dat was onmogelijk.

‘Waarom ik?’ vroeg ze kalm. ‘Er zijn tientallen andere, meer ervaren, werknemers die aan dit project werken.’

Eindelijk keek hij haar aan. Door zijn keurig gekamde blonde haar en mooie, blauwe ogen, had Fletcher iets aristocratisch over zich waardoor je hem wel moest bewonderen. ‘Niemand wil naar Duval Springs. Het is een afgelegen stadje zonder sanitair of elektriciteit. De bewoners zijn onvriendelijk en de opdracht neemt vier maanden in beslag. Hij gaat naar degene die onderaan op de ladder staat en dat ben jij.’

Duval Springs had net een vijf jaar durende rechtszaak tegen de staat verloren. New York City had water nodig en dat werd van ver gehaald. Duval Springs lag bijna honderdzestig kilometer ten noorden van Manhattan, maar binnenkort zou het stadje van de kaart geveegd worden, zodat de staat de vallei kon laten onderlopen en een reservoir kon bouwen om de vier miljoen inwoners van New York City van water te voorzien.

‘Waarom kan ik niet vanaf hier aan het project blijven werken?’ drong ze aan.

‘Om mij aan het budget te houden, combineer ik het boekhoudkundig werk met waardebepalingen. En dat laatste kun je niet hier doen.’

Eloise was verbaasd. ‘Maar ik weet niets over waardebepalingen.’

‘Kun je tellen?’

De vraag was zo belachelijk dat ze slechts haar wenkbrauw optrok.

‘Dan kun je het,’ reageerde hij. ‘Er zijn in de vallei al mensen geweest die een belachelijk hoge prijs eisen voor hun land, dus ik heb een simpele formule ontwikkeld die het proces moet bespoedigen.’ Hij gaf haar een grafiek die twee pagina’s in beslag nam en terwijl hij de werkwijze aan haar uitlegde, waardeerde ze hem des te meer.

‘Wie heeft dit ontworpen?’

‘Ik.’

Het was zo ontzettend eenvoudig en zat zo logisch in elkaar dat haar respect voor hem groeide. Hoewel ze nog nooit een taxatie had gedaan, was het door deze grafiek eenvoudig te begrijpen. Daardoor verdwenen haar eerdere gevoelens over deze opdracht naar de achtergrond.

‘Uw manier van denken bevalt me wel,’ zei ze.

Hij leek er even door verrast. ‘Echt waar? De meeste mensen vinden me vreselijk.’

‘Alles wat u net zei, klinkt zo logisch. Het is gewoon heerlijk ongecompliceerd.’

Ze dacht even een genoeglijke blik in zijn ogen te zien, maar die verdween al snel achter zijn strenge voorkomen. ‘Maar kun je het ook toepassen?’

Haar vertrouwen groeide. Ze had de grafiek met simpele wiskundige berekeningen al in haar hoofd zitten en bekeek zijn kantoor. Ze keek naar de houten lambrisering, stopcontacten en hoeveelheid ramen. In minder dan een minuut had ze de formule toegepast en de som uit haar hoofd uitgerekend.

‘De waarde van je kantoor, op de meubels na, is vierhonderdvijfendertig dollar.’

Hij stond duidelijk versteld. Hij kwam overeind en keek de ruimte rond. Ze zag dat hij aan het rekenen was en verborg een glimlach toen hij een paar cijfers op zijn rekenmachine moest intikken.

Bewonderend keek hij op. ‘Je hebt de opdracht.’

‘En ik weiger beleefd.’

Fletcher ging weer zitten en leunde achterover in zijn stoel; hij leek verbijsterd door haar weigering. ‘Heb je… ben je aan meerdere partijen loyaal?’

Ze keek hem met grote ogen aan, maar bleef rustig. ‘Waarom denkt u dat?’ Hij kon het onmogelijk weten.

‘Als ik het me goed herinner ben je in Duval Springs opgegroeid, of niet?’

‘Dichtbij. Het huis waar ik woonde, staat bovenaan in de vallei, maar ik ben nog nooit in Duval Springs zelf geweest.’

Alex en zij hadden elkaar steeds ontmoet in een verlaten appelboomgaard tussen het huis en het stadje in. In die tijd waren het voor haar heerlijke zomers geweest, maar nu deed de herinnering pijn en schaamde ze zich ervoor. De jaren die waren gevolgd, waren ontzettend moeilijk geweest, maar ze had het overleefd. Haar gebroken hart was geheeld en ze had het bedekt met een laagje professionaliteit. Maar als ze Alex weer zag, zou dat zorgvuldig aangebrachte laagje misschien breken.

‘Ik ben een boekhouder,’ zei ze tegen Fletcher. ‘Boekhouders doen hun werk op kantoor.’

‘Al de andere boekhouders op kantoor werken te veel samen met de ingenieurs om ze naar het noorden te sturen. Jij bent de enige persoon die ik kan sturen. Ik heb je nodig, Eloise.’

Dat waren de drie woorden die ze onmogelijk kon negeren. Sommige vrouwen wilden rijk, mooi of populair zijn. Eloise wilde nodig zijn, zelfs als dat betekende dat ze Alex Duval weer zou zien. Fletcher had haar nodig en ze zou haar verantwoordelijkheden niet laten beïnvloeden door haar desastreuze liefde van lang geleden.

‘In dat geval ga ik.’ Ze kromp ineen toen ze de woorden hardop zei.

‘Geweldig. Kom morgenmiddag alsjeblieft naar de vergadering met het team, zodat we het een en ander kunnen bespreken. En maak je borst maar nat, Claude Fitzgerald houdt toezicht op de opdracht en hij houdt niet van vrouwen. Vind een manier om daarmee om te gaan.’

Ze stond op en deed alsof ze kalm was. ‘Ik zorg dat ik er morgenmiddag bij ben.’

Ze hoopte alleen dat ze de komende vier maanden zou overleven. Het zou de grootste beproeving ooit worden.

2

De volgende middag om twee uur zat Eloise met een tiental medewerkers in een vergaderzaal van het waterschap, om te bespreken hoe ze de bewoners weg konden krijgen uit Duval Springs. Vier van hen zouden ter plekke aanwezig zijn voor het werk dat vooraf moest gebeuren. Het team bestond uit twee ingenieurs, een landmeter en een boekhouder.

Ze stonden met zijn allen rond de tafel waarop een kaart van Duval Springs lag. Eloise voelde een knoop in haar maag. Zij moesten dit idyllische stadje vernietigen. De gebouwen zouden worden gesloopt en duizenden mensen zouden geen huis meer hebben. De bomen werden gekapt, het groen verwijderd en de dieren zouden verdwijnen. Duval Springs zou letterlijk van de kaart geveegd worden.

Claude Fitzgerald, hun teamleider en het hoofd van de ingenieurs, stond aan het hoofd van de tafel. Eloise twijfelde er niet aan dat Claude goed was in zijn werk, maar hij was duidelijk niet van plan tijdens de opdracht in Duval Springs te verblijven.

‘Ik weiger de komende vier maanden in een achterafgelegen stadje zonder sanitaire voorzieningen en elektriciteit te verblijven,’ zei hij. ‘Kingston ligt maar negentien kilometer verderop, dus dat is makkelijk te bereizen.’

Claude was een bullebak, maar ze hoopte dat hij zijn zin zou krijgen. Ze vond het al lastig genoeg in Duval Springs te moeten werken, laat staan om er te verblijven.

‘Het bespaart de staat veel geld om het team in Duval Springs te laten verblijven,’ zei Fletcher. ‘In Kingston kosten hotelkamers negen dollar per nacht, en in Duval Springs slechts vijf.’

Claude haalde zijn sigaar uit zijn mond. ‘Gaan jullie moeilijk doen over vier dollar?’

‘Juffrouw Drake?’ vroeg Fletcher aan haar. ‘Reken alstublieft uit hoeveel geld het scheelt als jullie in Duval Springs verblijven in plaats van Kingston.’

Ze wilde niet in Duval Springs verblijven, maar Fletcher had haar een rekenvraag gesteld, dus ze moest wel antwoord geven.

‘We zijn met zijn vieren, dus bespaart men zestien dollar per dag,’ zei ze. ‘Dat bedrag keer vier maanden, komt uit op negentienhonderdtwintig dollar. En dat is nog zonder de kosten van het heen en weer reizen en de rente.’ Ze keek naar Fletcher. ‘Wat is op dit moment de rente?’

‘Zes komma twee procent.’

Ze sloot haar ogen en rekende de som uit. Fletcher had geen ongelijk gehad toen hij eens gezegd had dat ze een levende rekenmachine was.

‘Rekening houdend met de reiskosten en de rente, bespaart men vierentwintighonderdzesenveertig dollar,’ zei ze. ‘En nog belangrijker is het tijdverlies door een dagelijkse reis. Als we het gemiddelde uurloon nemen van vier werknemers, en dat vermenigvuldigen –’

‘Ach, houd toch alsjeblieft je mond,’ bromde Claude.

‘Juffrouw Drake wees alleen maar op het feit dat het logisch is om in Duval Springs te verblijven, hoewel daar niet dezelfde voorzieningen zijn als in Kingston,’ zei Fletcher. ‘Het bestuur van het waterschap waardeert wat het team opoffert ten behoeve van de stad. Jullie zullen gecompenseerd worden voor het tijdelijke ongemak. Gedurende de opdracht zullen jullie in Duval Springs verblijven.’

Eloise zag ertegen op om Alex weer te zien, maar keek ernaar uit om eindelijk het stadje te zien dat ze vanuit het huis op de heuveltop altijd had bewonderd. Als kind had ze elke zomer in dat huis doorgebracht, waar in haar slaapkamer een telescoop had gestaan. Die was eigenlijk bedoeld om sterren mee te bekijken, maar kon ook gebruikt worden om het stadje onderaan in de vallei te zien. Met een mengeling van fascinatie en jaloezie had ze gekeken naar de bewoners van Duval Springs. Hoe zou het zijn om in zo’n schilderachtig stadje te wonen, waar kinderen waren om mee te spelen? Ze had Bruce vaak gesmeekt of ze naar het stadje mocht, maar hij had altijd geweigerd. Dat had het stadje er alleen maar interessanter op gemaakt. In Bruce’ huis waren er geen andere kinderen geweest om mee te spelen en na haar schoollessen had ze weinig te doen gehad, dus dan had ze haar telescoop gepakt en het stadje en haar inwoners bestudeerd.

Toen ze vijftien jaar was, werd het haar te veel. Hoe moeilijk kon het zijn om naar de vallei te gaan en in haar eentje Duval Springs te ontdekken? Op een warme maandagochtend wachtte ze tot Bruce op zakenreis was naar Kingston. Toen sloop ze naar buiten en hield zich schuil achter de hoge stenen muur die het landhuis omringde. Bruce had wolfshonden, lijfwachten en alle hekken waren vergrendeld. Maar er was een lage opening waar de honden doorheen konden, en zij was slank genoeg om er ook door te passen.

Het was beangstigend om de veiligheid van het landhuis te verlaten en door het bos op de heuvel te lopen. Ze was nog nooit alleen in het bos geweest, maar ze negeerde haar twijfels en liep door.

Ze dacht gemakkelijk de heuvel af te kunnen lopen en in het stadje te komen, maar binnen een uur was ze hopeloos verdwaald. De bomen en struiken leken allemaal op elkaar. Het stadje zag ze niet meer en dus volgde ze een smal pad door het bos, waarvan ze aannam dat het bij iemand uit zou komen die haar de weg kon wijzen naar Duval Springs. Later kwam ze erachter dat ze een hertenspoor was gevolgd en al kilometers ver van huis was. Als ze niet zo dom was geweest om dat hertenspoor te volgen, was ze Alex Duval nooit tegengekomen, de jongen die haar leven voor altijd had veranderd.

Hij was slank, knap en had goudblond haar. Ze herkende hem direct, omdat ze hem en andere jonge mensen uit het stadje urenlang had bespioneerd door haar telescoop. Door de manier waarop anderen met hem omgingen, had ze gezien dat hij populair was en goed kon sporten. Maar tot die middag waarop hij haar vond, terwijl hij op konijnen joeg, had ze niet geweten hoe hij heette. Ze deed haar best niet te huilen toen ze toegaf verdwaald te zijn.

‘Maar nu niet meer,’ zei Alex zelfverzekerd. Zijn glimlach was als een zonnestraal en op dat moment was ze al een beetje verliefd op hem geworden.

Vanaf die dag ontmoetten ze elkaar telkens als Bruce op zakenreis was in het bos. Ze vond het heerlijk om te horen hoe Alex over zijn familie sprak, die compleet het tegenovergestelde was van de hare. Hij kwam uit een gezin met luidruchtige mensen, van wie hij veel hield. Het waren duidelijk aanwezige, gepassioneerde mensen die genoten van de simpele dingen in het leven, zoals darten of de jaarlijkse appeloogst. Zij vertelde vreselijke geheimen over haar familie, wat ze nooit had moeten doen, maar ze had hem vertrouwd en het had goed gevoeld om iemand in vertrouwen te nemen. Al haar hele leven was ze beschermd en de kans om een vriend te hebben was onweerstaanbaar geweest.

Die eerste zomer was geweldig geweest. Stiekem spraken ze af achter de oude molen. Hij leerde haar zwemmen en smokkelde boeken voor haar mee uit de bibliotheek van Duval Springs. Schateiland, De graaf van Monte Cristo, Robin Hood – al die heldenverhalen nam hij voor haar mee, en samen fantaseerden ze erover. Maar Alex leerde haar vooral moedig te zijn. Zijn grote zelfvertrouwen beïnvloedde het beschermde meisje, dat altijd het gevoel had gehad niets waard te zijn.

De zomer daarna, toen zij zestien jaar was en Alex achttien, werd hun relatie serieus. Op dat moment had Eloise nog niet beseft dat er niet veel goeds kon komen van een jongen en een meisje die achter de ruïne van de molen afspraken en te veel tijd en privacy hadden.

Eloise keerde terug naar het heden toen Claude het schema op tafel legde.

‘Ik wil dat we op de laatste dag van december klaar zijn,’ zei hij. ‘Dan gaan we terug naar de stad zodat de bewoners kunnen vertrekken, en dan beginnen we in mei met de sloopwerkzaamheden.’

Tijdens de rest van de vergadering praatte ze over wat er gedaan moest worden om elk gebouw af te breken. Het duurde enkele uren om het plan op te stellen en tegen de tijd dat Eloise weer terugkwam bij haar werkplek, was het al laat. Iedereen was al naar huis, maar zij moest nog aan een aantal rapporten werken. Ze ging aan de slag en het tikken op haar rekenmachine echode door de bijna lege ruimte. Ze schrok toen Fletcher ineens voor haar stond.

Hij legde een blauw doosje op haar bureau. ‘Voor al je moeite,’ zei hij. ‘Alvast een klein cadeautje als dank.’

Ze waren alleen. Had hij opzettelijk gewacht tot ze privacy zouden hebben? Fletcher was zo ontzettend welgemanierd. Ze zou geen overhaaste conclusies trekken, maar zag dat het doosje van Tiffany’s was.

Toen ze het doosje openmaakte, zag ze een prachtige, zilveren pen met een bijpassende briefopener. Dit was geen klein cadeautje! In het zilverwerk waren sierlijke lijnen gegraveerd. Dit was duidelijk het werk van een vakman.

‘Ik weet niet zo goed of ik dit moet aannemen,’ zei ze een beetje ademloos.

‘Je kunt geen kantoorartikelen aannemen?’

‘Zijn dat het dan?’ Er viel een lange stilte.

‘Alleen als jij wilt dat het slechts kantoorartikelen zijn.’

Hij vertrok geen spier en toch voelde ze dat hij zojuist de bal bij haar had neergelegd. Het was door zijn stijve houding niet goed van hem af te lezen, maar zij kon het wel waarderen dat een echte heer een vrouw het hof maakte door een cadeautje te geven en daarbij hoopte dat ze het zou aannemen. Hij zou haar nooit in het water gooien, omdat het hoog tijd was dat ze leerde zwemmen. Hij zou haar nooit uitdagen in een boom te klimmen om te zien hoe het nest van een specht eruitzag. En hij zou haar nooit in het gras duwen en haar kussen tot ze beiden buiten adem waren.

Met haar vinger streek ze over het zilveren graveerwerk. Als ze hem voor zo’n groot cadeau zou bedanken, gaf ze daarmee een zekere boodschap af. ‘Dank je wel,’ zei ze net zo gereserveerd als hij altijd klonk. ‘Dit is erg vriendelijk van je.’

Fletcher keek haar ernstig aan. ‘Als ik je nog een goede raad mag geven,’ zei hij zachtjes. ‘Houd je op de vlakte bij de mensen van Duval Springs. Ze zijn woedend en erg emotioneel. Vertrouw bij de waardebepalingen van hun land op de formule. Zodra je daarvan afwijkt, zullen ze je overvallen met sentimentele smeekbedes. Dat maakt het voor beide kanten onnodig moeilijk. Ik weet dat je een vrouw bent met een gezond verstand. Anders had ik je niet gestuurd.’

De opwinding die ze voelde bij het horen van het compliment van zo’n gereserveerde man als Fletcher, hield ze zorgvuldig verborgen. De komende vier maanden zouden een uitdaging worden. Ze moest niet vergeten dat Alex Duval tot het verleden behoorde en Fletcher Jones weleens haar toekomst zou kunnen zijn.

3

Toen Alex Duval over de Mountainside Road liep, hoorde hij slechts het ruisen van de bladeren van de eikenbomen en esdoorns. Door het grote bos aan beide kanten van de weg leek het een vredig oord.

Maar dat was het niet.

Als burgemeester van Duval Springs was Alex hierheen geroepen, omdat er weer iets was gesaboteerd. Hij liep de hoek om en zag dat er een tractor vastzat in een pas gegraven greppel. Er stond een heel aantal mannen langs de kant van de weg, maar Alex zag alleen Bruce Garrett, de rijkste man in de vallei en zijn enige vijand.

‘Ongelukje gehad?’ vroeg hij opgewekt, toen hij dichterbij kwam. Als de blik in Garretts ogen kon doden, was Alex er al geweest, maar hij was niet meer bang voor Bruce Garrett. De eigenaar van de steengroeve had hem eens te pakken gekregen, maar nu ze twaalf jaar verder waren en hij in de Spaans-Amerikaanse oorlog had gediend en daar tot officier was gepromoveerd, had Alex geleerd om voor zichzelf op te komen.

Sheriff Dawson uit het nabijgelegen stadje Kingston deed een stap naar voren. ‘Fijn dat u kon komen, burgemeester Duval,’ zei hij. ‘Het lijkt erop dat we hier een behoorlijk probleem hebben.’

‘Ja, dat zie ik.’ De greppel, die voor het ochtendgloren gegraven moest zijn, was maar een paar meter diep, maar de tractor was er voorover in gekieperd en zat nog steeds vast.

‘Die greppel is met opzet door iemand gegraven,’ zei Garrett. ‘Het is sabotage en daardoor is een tractor van zesduizend dollar naar zijn grootje. Iemand uit jouw stadje heeft het gedaan, dus jouw mensen gaan de schade vergoeden.’

‘Daar heb je geen bewijs van,’ zei Alex, en hij liet zijn bezorgdheid niet merken. De mensen in de vallei hadden een hekel aan Garrett, dus het zou goed kunnen dat iemand uit Duval Springs dit had gedaan. Dit stuk weg werd alleen gebruikt door de medewerkers van Garretts groeve en een paar houthakkers die door de staat waren ingehuurd om het land klaar te maken voor een kamp waar binnenkort duizenden arbeiders gehuisvest moesten worden. Beiden waren verre van populair bij de bewoners van Duval Springs.

‘Omdat het vannacht is gebeurd, zijn er geen getuigen,’ zei Garrett. ‘Toen mijn mensen gisteren vertrokken, zag deze weg er goed uit. Die greppel is vannacht gegraven en toen zijn er dennentakken overheen gelegd. Het is sabotage.’

De sheriff keek naar Alex. ‘Burgemeester Duval? Het zou niet voor het eerst zijn dat iemand uit uw stadje meneer Garrett te grazen wil nemen.’

‘Dat is al vijf jaar geleden,’ zei Alex. ‘Zodra de staking voorbij was, waren die onbeduidende problemen dat ook.’

Maar het waren geen onbeduidende problemen geweest. De tien maanden durende staking was voortgekomen uit een impasse tussen Garrett en de arbeiders, die hij slecht behandelde. Alex had destijds de aanval geleid en uiteindelijk was de staking ten einde gekomen in het voordeel van de arbeiders. Door Alex’ leiderschap ten tijde van de staking was hij verkozen tot burgemeester.

‘Iemand uit jouw stadje heeft dit gedaan,’ snauwde Garrett. ‘Nu moet ik weer mannen aannemen om deze weg te laten maken.’

‘Maar jij bent er zo goed in om mannen jouw problemen op te laten knappen.’

Niemand hoorde de belediging, behalve Bruce Garrett, die hem direct snapte. Alex had genoeg redenen om Garrett te verachten. Zijn arrogantie was daar een van. En hij was ook gierig. Maar Alex had voornamelijk om Eloise Drake een hekel aan Garrett.

Zijn zomers met Eloise leken een eeuwigheid geleden. Het voelde alsof het leven toen beter en onschuldiger was geweest. In eerste instantie had hij zich tot haar aangetrokken gevoeld omdat ze verboden terrein was, maar daarna was het hem echt om Eloise gegaan. Nooit eerder had hij iemand ontmoet zoals zij. Ontzettend slim, een boekenwurm, maar heel wereldvreemd en verlegen. Alex was er trots op geweest dat ze hem adoreerde. Hun liefde was een lichtbaken geweest, maar Garrett had het verwoest en er iets vies en schandelijks van gemaakt.

Na al deze jaren vond Alex het nog het ergst dat hij zich Eloises gezicht niet meer goed voor de geest kon halen. Hij herinnerde zich alleen nog hoe hij zich voelde bij haar – alsof hij een zonnestraal had die zijn hele wereld verlichtte. Die zomers waren een onschuldige en vreugdevolle tijd geweest, maar met elk voorbijgaand jaar verdwenen ze verder in het verleden.

‘Het maakt nu even niet uit wie het heeft gedaan. Jullie moeten die tractor van de weg halen,’ zei de sheriff. ‘De houthakkers willen morgen het hout hier weghalen, dus dan moet deze weg vrij zijn.’

‘De houthakkers moeten maar even wachten,’ zei Theodore Riesel. ‘Deze weg is niet zo snel weer gereed voor zo’n gewicht. Het is niet veilig.’ Door zijn modieuze, driedelige pak viel Riesel uit de toon tussen de anderen die op de heuvel bij elkaar stonden. Zijn dertigjarige zoon, Jack, stond naast hem. Op de pepermuntstok in zijn mond na, waardoor hij iets nonchalants, maar wel vriendelijks over zich had, zag hij er net zo formeel uit. De Riesels waren de eigenaar van de cementfabriek en gebruikten Garretts kalksteen. Op dit moment was Jack de enige man op deze heuvel die Alex vertrouwde.

Jack haalde de pepermuntstok uit zijn mond. ‘Ik begrijp niet waarom de staat zo veel geld spendeert aan nog een werkkamp. Er is niets mis met het werkkamp in Kingston en dat is al helemaal in werking. Dus waarom willen ze er nog een bouwen?’

Daar was Alex het mee eens. Er werd hier gebouwd omdat er vanwege het nieuwe reservoir duizenden arbeiders uit de stad naar deze afgelegen vallei zouden komen. In het werkkamp in Kingston konden tweeduizend arbeiders verblijven, maar de staat had pasgeleden aangekondigd dat ze een tweede kamp wilden, net buiten Duval Springs. Al de hele week waren houthakkers bezig het land gereed te maken voor het nieuwe Timberland-kamp. Binnenkort zouden er bouwvakkers komen om de slaapvertrekken te bouwen.

Jack ijsbeerde langs de kapotte tractor. ‘Het bouwen van een tweede kamp, zo dicht bij Duval Springs, werkt als een rode lap op een stier. Ik durf te wedden dat dit vandalisme stopt zodra de staat stopt met het bouwen van het Timberland-kamp. We weten allemaal dat dit waarschijnlijk gedaan is door iemand uit Duval Springs,’ zei hij, en hij keek Alex meelevend aan.

Gedurende de rechtszaak had Jack een onverwachte bondgenoot blijken te zijn. Hij was bij elke hoorzitting aanwezig geweest om zijn steun te verlenen, ondanks dat het land van zijn familie een heel stuk boven de grens lag. De meeste mensen die boven de grens woonden, prezen zich gelukkig dat hun eigendommen niet gesloopt werden en ze de dans ontsprongen, dus Jacks steun was zeldzaam en bijzonder welkom.

Alex wreef over zijn voorhoofd om de spanning daar weg te krijgen. De afgelopen vijf jaar had hij rechtszaken gevoerd om zijn stadje te sparen, maar was er moe, afgemat en moedeloos van geworden. Het sluiten van Duval Springs zou zijn laatste taak als burgemeester zijn. Dat wilde hij niet, maar hij kon het niet aan iemand anders overlaten. Hij hield te veel van deze plek om het tijdens zijn laatste dagen achter te laten.

Binnenkort zou deze vallei vollopen met duizenden buitenstaanders. De houthakkers waren al in het historische hotel getrokken waar Alex ook woonde. Ze liepen modder naar binnen en lieten overal sigarettenpeuken achter. En er waren nog meer arbeiders onderweg. Dit weekend kwamen er een aantal zakenmensen. Hij verafschuwde hen nog meer dan de houthakkers. De houthakkers werkten tenminste hard voor hun geld en waren niet zoals die verwende kantoorlui.

‘Burgemeester Duval?’ vroeg de sheriff. ‘Hebt u nog advies om de tractor hieruit te laten halen en te laten repareren?’

‘Vraag maar aan de staat om hem eruit te halen,’ antwoordde hij. ‘Dan zullen we eens zien hoeveel ze geven om iets of iemand in deze vallei.’

Dat gezegd hebbende draaide hij zich om en liep naar huis. Hij genoot van het briesje en zag dat de boomblaadjes al geel en rood begonnen te kleuren. Hij deed zich zelfverzekerd en stoer voor, maar vanbinnen rouwde hij omdat hij weer afscheid moest nemen van iets. Het was alsof hij elke dag iets voor het laatst zag. Zijn laatste appeloogst, de laatste opening van een nieuw schoolseizoen.

Jack verscheen naast hem en liep met hem mee. ‘Het spijt me dat ze je helemaal hierheen lieten komen voor staatszaken.’

Alex glimlachte en klopte Jack vriendschappelijk op zijn schouder. In de afgelopen paar jaar waren ze vrienden geworden. Dat was verrassend na die hevige stakingsperiode. Jack had bij hun bedrijf de leiding gehad over de staking, en had nieuw personeel aangenomen. Dat had de stakende werknemers uit de vallei alleen maar bozer gemaakt. Maar toen de staking voorbij was, was Jack de eerste geweest die zijn hand had uitgestoken om weer vrienden te worden. Bijna niemand had Jacks hand aangenomen, maar Alex wel.

‘Soms wil ik dat de klok teruggedraaid kon worden naar de tijd dat nog niemand van het bestaan van deze vallei af wist,’ zei Alex.

Jack knikte. ‘Jij en de mensen van Duval Springs hebben er niks aan, maar weet dat ik achter je sta. Ik weet niet hoe het met Garretts steengroeve zit, maar ik zal als het stadje weg is mijn best doen om voor elke werkzoekende iets te vinden.’

‘Bedankt, Jack,’ zei Alex, terwijl ze verder liepen. Hij wist nog niet wat hij ging doen als Duval Springs er niet meer was. Op dit moment ging al zijn aandacht en energie naar het sluiten van het stadje.

Oké, dat was niet helemaal waar. Hij wílde er ook niet over nadenken. Het komende jaar zou lang duren en pijnlijk worden, doordat het zou eindigen met de verwoesting van het stadje waar hij zo van hield. Er zouden duizenden buitenstaanders naar de vallei komen. Elk van hen zou hem kwellen door bossen te kappen, huizen plat te branden en mensen uit hun huizen te zetten die hier al generaties lang woonden. De houthakkers waren nog maar het begin. Hierna zouden een stel zakenlui komen die de sloop zouden voorbereiden.

De buitenstaanders waren op weg hiernaartoe en Alex zou hen opwachten.

Alex was tot laat aan het werk in zijn kantoor in het gemeentehuis. Nu de houthakkers in het hotel verbleven, was het daar ’s avonds lawaaierig. Het was niet ideaal om in een hotel te wonen, maar Alex was daarheen verhuisd nadat zijn broer zes jaar geleden een vierde kind had gekregen. Het huis boven de kroeg was te klein voor Alex om er te blijven wonen, dus was hij verhuisd naar een kamer op de vierde verdieping van het historische Gilmore Inn, een monumentaal pand in Duval Springs.

Het was al donker toen Alex terugliep naar het hotel. Er brandde nog licht in de school. Hij fronste. Dat was vreemd. Dat er zo laat op de vrijdagavond nog iemand in het gebouw was, was niet normaal. Na de golf aan vernielingen de laatste tijd was Alex op zijn hoede. Zachtjes liep hij langs het gebouw en keek door het verlichte raam naar binnen.

Het was Marie Trudeau maar, de Franse lerares die nog steeds achter haar bureau zat en aan het werk was. Omdat hij de burgemeester was, had Alex alle sleutels van de openbare gebouwen, dus hij liet zichzelf binnen en liep naar haar klaslokaal. Toen hij nog op school had gezeten, was mevrouw Trudeau zijn favoriete lerares geweest. Ze was íédereens favoriete lerares en hij vond het maar niks dat ze zo laat nog aan het werk was.

‘Zeg nu alstublieft niet dat u nog aan het werk bent,’ zei hij, toen hij het klaslokaal binnenstapte.

Ze zuchtte, terwijl ze haar boek dichtdeed. ‘Mijn Latijn is niet meer wat het geweest is. Ik moet elke avond studeren om de leerlingen bij te houden.’

Hij glimlachte bedroefd. Afgelopen maand was hun leraar Latijn weggegaan, omdat hij een nieuwe baan in Albany had gevonden. Sinds Duval Springs de laatste hoorzitting had verloren, waren er meer mensen weggegaan. Daardoor was de school in de problemen gekomen. Ze hadden geen leraren meer voor Latijn, scheikunde en rekenen. Andere leraren hielpen extra bij de klassen in de onderbouw, maar drie studenten hoopten volgend jaar naar de universiteit te gaan en daarvoor hadden ze een leraar Latijn nodig.

Mevrouw Trudeau had direct actie ondernomen. Ze vroeg nooit om salarisverhoging of dat ze ontheven werd van haar andere taken. Ze stroopte haar mouwen op, bleef tot laat op en klaarde de klus. Dit land bestond vanwege het oeverloze werken van zachtaardige vrouwen van middelbare leeftijd, zoals Marie Trudeau.

‘Ik ben blij dat u bent gebleven,’ zei Alex.

Er verschenen rimpels rond haar ogen toen ze droevig naar hem glimlachte. ‘Na alles wat dit stadje voor mij heeft gedaan? Zolang de mensen van Duval Springs mij nodig hebben, ben ik er voor hen. Dit is niet hoe ieder van ons het wilde, maar ik blijf trouw tot het laatste uur op de laatste dag.’

Hij keek weg zodat ze de tranen in zijn ogen niet zou zien. Hij hield met heel zijn hart van deze plek. Het was ironisch dat het slopen van dit stadje zijn laatste taak als burgemeester was. Maar tegelijkertijd wilde hij niet anders. Het moest gedaan worden door iemand die om de plek gaf. Niet door een of andere ambtenaar die de staat hierheen stuurde. Tweehonderd jaar geleden hadden zijn voorouders dit stadje gesticht en hij zou degene zijn die er een einde aan maakte.

Het zou nog acht maanden duren en hij zou genieten van elke dag. Het zou zeker een moeilijke, bitterzoete periode worden, maar er zou ook vreugde zijn.

‘Hercules geeft vanavond in de kroeg weer een afscheidsfeestje met een kipmaaltijd,’ zei hij. ‘Hebt u zin om mee te gaan? Ik trakteer.’

Mevrouw Trudeau keek hem geschrokken aan. ‘Wie gaat het leger in?’

‘Vincent Gallagher. Hij wilde altijd zijn vaders zaagmolen overnemen, maar dat gaat nu vanzelfsprekend niet meer lukken. In plaats daarvan gaat hij het leger in. Binnenkort vertrekt hij naar Cuba.’

In Duval Springs was het traditie om ter afscheid samen kip te eten als een man het leger in ging. De traditie was ontstaan tijdens de Franse en Indiaanse Oorlog, toen negen jonge mannen ter afscheid een kipmaaltijd voorgeschoteld hadden gekregen. Aan het einde van de avond had elke man zijn initialen op het wensbotje van zijn kip geschreven en het daarna aan de reling achter de bar gehangen. Zo was de traditie ontstaan. Het bot bleef aan de reling hangen tot de soldaat terugkwam om het er weer af te halen.

Deze avond was het de beurt aan Vincent Gallagher om zijn bot op te hangen naast die van de soldaten die hadden meegevochten in de Amerikaanse Revolutie, de Oorlog van 1812, de burgeroorlog en tientallen andere schermutselingen. Als er een oorlog woedde en er veel zoons uit Duval Springs het leger in gingen, hing de reling altijd vol met wensbotjes. De meeste botten werden er weer af gehaald als de soldaten terugkeerden na een uitbundig voor hen gehouden feest in de kroeg, maar niet allemaal. Tientallen botjes hingen er nog steeds. Elk bot stond voor een soldaat die nooit meer was teruggekomen. Het was een merkwaardige, maar gepaste manier om hun gesneuvelde soldaten te herdenken.

‘Leg uw boeken weg en ga mee naar de kroeg,’ drong Alex aan. ‘Dit is waarschijnlijk het laatste afscheidsfeest met kipmaaltijd dat we zullen hebben.’ Nog een laatste keer van iets.

Mevrouw Trudeau nam zijn arm aan en vervolgens liepen ze naar de kroeg waar de familie en vrienden van Vincent Gallagher zich al hadden verzameld.

Het was druk in de kroeg toen Alex en mevrouw Trudeau binnenstapten. De sfeer was een mengeling van vreugde, nostalgie en verdriet. In de afgelopen vijf jaar waren de bewoners in deze vallei dicht naar elkaar toe gegroeid, terwijl ze vochten om hun stadje te redden van de inbeslagname van de staat. Nu ze het gevecht verloren hadden en er langzaam maar zeker steeds meer mensen vertrokken, hing er elke avond in de kroeg een bijzondere sfeer.

‘Hé, Alex,’ riep iemand achter in de kroeg. ‘Heb je al een nieuwe scheikundeleraar gevonden?’

Sinds Alex burgemeester was geworden, begonnen mensen regelmatig over stadszaken als hij in de kroeg kwam. Nu was alleen niet het juiste tijdstip. ‘Vanavond is Vincents avond, Elmer.’

‘Maar mijn jongen zit in zijn laatste jaar en hij moet naar de universiteit. En hij is niet de enige, want hoe zit het met jouw neefje?’

‘Maak je geen zorgen,’ beloofde Alex hem. ‘Geen van de kinderen zal toelating ontzegd worden enkel omdat ze een scheikunde les gemist hebben.’

‘Of een les Latijn,’ voegde mevrouw Trudeau daaraan toe.

Achter de bar zette zijn broer Hercules met een klap zijn beker neer. ‘Mijn zoon gaat volgend jaar naar de universiteit,’ zei hij. ‘Hij heeft al sinds zijn twaalfde een foto van de Harvard-campus boven zijn bed hangen. Ik heb al mijn kinderen goede, normale namen gegeven: John, Bill, Mark en James. Op die manier kunnen ze alles bereiken in deze wereld en hoeven ze niet te leven met een belachelijke naam, zoals “Hercules”. Goede namen voor goede kinderen! John Duval wordt de eerste jongen uit de Duval-familie die naar de universiteit gaat. Dát is een droom die de staat niet van me kan afnemen.’

Luid beaamden een paar mannen wat Hercules had gezegd, maar het geluid stierf weg toen Sally, Hercules’ vrouw, de keuken uit kwam met een schaal geroosterde kip en aardappelen en groenten. De schaal verborg haar enorme buik, die aangaf dat Sally binnenkort zou bevallen van haar vijfde baby.

‘Waar is de held van de dag?’ vroeg ze. Het was een retorische vraag, want Vincent Gallagher zat op de erestoel aan de middelste tafel en werd omringd door zijn familie.

‘Het gaat me echt niet lukken om deze hele kip op te eten,’ zei Vincent, toen de schaal voor hem werd neergezet.

‘Kom op, joh, aanvallen!’ riep iemand achterin.

‘Eet alsjeblieft,’ haalde zijn moeder hem met tranen in haar ogen over.

Het echte gevecht was dan wel voorbij, maar de Amerikaanse troepen gingen terug naar Cuba voor een tweede bezetting nadat de regering, die was geïnstalleerd na de Spaans-Amerikaanse oorlog, was gevallen. Alex was het er niet mee eens, omdat hij nog steeds werd achtervolgd door herinneringen aan het smoorhete Cuba.

Zou hij zonder zijn tijd in Cuba dezelfde man zijn geworden als die hij nu was? Toen hij het leger in was gegaan, was hij een geslagen, berooid kind geweest, maar in dienst had hij geleerd om een man te zijn. Het was ironisch dat Bruce Garrett Alex een ultieme test in had gestuurd door hem te verbannen uit de vallei. Cuba en het leger hadden van Alex een leider gemaakt, zodat hij naar huis kon terugkeren en het kon opnemen tegen zijn aartsvijand.

Na het eten stond Alex op uit zijn stoel en hief zijn mok. ‘Een toost op Vincent Gallagher,’ riep hij.

Het duurde even voordat iedereen stil was, maar toen keek iedereen hem aan. Hij schraapte zijn keel en probeerde zijn zenuwen te kalmeren. Als het om afscheid nemen ging, werd hij belachelijk genoeg altijd sentimenteel. Hij en Hercules waren echte huilebalken tijdens het nemen van afscheid.

‘Vincent, we zijn er trots op dat je een zoon van Duval Springs bent,’ zei hij resoluut. ‘Ik zou willen dat ik kon zeggen dat de komende jaren makkelijk zullen worden, maar soms zijn het de zwaarste dingen in ons leven die ons doen groeien. Het leger zal stalen zenuwen en een hart van goud verlangen, maar je zult toetreden tot een broederschap. Oorlog brengt een man naar plekken die niemand anders begrijpt, maar wij’ – hij knikte naar de andere veteranen in de kroeg: dokter Lloyd, Dick Brookmeyer en twee mannen van de groeve – ‘wíj begrijpen het en staan achter je. We zullen op je wachten en je weer welkom thuis heten. En nu ga je dat wensbotje ophangen!’

Mensen stampten met hun voeten en juichten, maar een zachte stem sneerde achter Alex’ schouder: ‘Aldus de woorden van de oorlogsheld die Cuba eigenhandig heeft veroverd.’

Alex liet de belediging van zich afglijden. De rivaliteit tussen hem en Oscar Ott ging terug naar hun kindertijd toen Alex Oscars katapult had verstopt zodat hij de zwerfkatten met rust zou laten. Oscar had hem teruggepakt door gestolen dropstaven in Alex’ schooltas te stoppen, maar zijn poging om hem te laten beschuldigen voor diefstal had gefaald. Nu was Oscar boekhouder van de Riesel-cementfabriek, maar hij koesterde nog steeds wrok jegens Alex.

Voor de zoveelste keer vroeg Alex zich af of Oscar hem en Eloise al die jaren geleden had verraden. Het zou hem niet verbazen vanwege Oscars afkeer van alles wat Alex liefhad en behaalde in dit leven.

Had Oscar de greppel bij Mountainside Road misschien gegraven? Als dat zo was, wilde hij Alex er waarschijnlijk voor laten opdraaien. Iemand uit de vallei wilde problemen veroorzaken, en die persoon was bereid om het smerig te spelen.

Alex moest op zijn hoede zijn.

Zorgvuldig koos Eloise de kleding uit die ze mee wilde nemen voor de vier maanden durende opdracht. Het vooruitzicht om weer naar Duval Springs te gaan beangstigde haar, dus sorteerde ze haar kleding als een soldaat die zich klaarmaakte voor de strijd. Op elke lege plek in haar appartement legde ze jurken, blouses, onderrokken en bijpassende jasjes, terwijl haar dienstmeisje vanuit de hoek toekeek. Tasha Sokolov was een vreselijk dienstmeisje, maar een welkom gezelschap. Voor het grootste gedeelte zat Tasha op een gevoerd voetenbankje en liet baby Ilya hobbelen op haar knie, terwijl Eloise alles inpakte.

Zonder familie, echtgenoot, geld en met alleen een baby in haar buik was Tasha aangekomen uit Rusland. Alleen door Gods genade, had Eloise gedacht toen ze Tasha weggedoken had zien zitten voor een gaarkeuken. Die avond had Eloise Tasha mee naar huis genomen en haar een baan gegeven. Sindsdien was de jonge vrouw bij haar geweest.

‘Je moet niet de bruine jas meenemen. Die is te saai,’ zei Tasha met een duidelijk accent. ‘Je moet de rode meenemen.’

Eloises karmijnrode wollen mantel met bontkraag was warmer, maar zou uit de toon vallen in het stadje. In de jaren dat ze naar het stadje in de vallei had gekeken, had ze gezien dat de mensen het goed hadden, maar eenvoudig gekleed gingen. Hun kleding was niet zo extravagant als dat wat de dames in Manhattan droegen. Maar Eloise zag er graag goed uit en legde de karmijnrode mantel op de mee te nemen stapel.

Tot dusver had ze drie op maat gemaakte pakjes, vier jurken en een aantal bij elkaar passende blouses en rokken van kamgaren en wol. Ook had ze bijpassende laarsjes, sjaals en handschoenen. Ze was een echte dame geworden en dat wilde ze laten zien.

Tasha zou niet meegaan naar Duval Springs. Het zou goed zijn als Tasha Ilya een tijdje voor haarzelf had, want Eloise was al te gehecht geraakt aan de baby.

‘Heb je al aan de huisbaas doorgegeven dat je weggaat?’ vroeg Tasha, terwijl ze de onrustige baby wat hoger optilde. Kleine Ilya had al een paar dagen last van doorkomende tandjes en liet zich met weinig tevredenstellen.

‘Ja, natuurlijk,’ antwoordde Eloise. ‘Ik heb de huur tot en met december betaald, dus je krijgt geen moeilijkheden.’

‘Je moet voor je vertrekt ook de gasrekening betalen,’ zei Tasha. ‘In december is het koud.’

‘Daar heb ik al voor gezorgd.’

Tasha glimlachte en wiegde de baby. Eloise vond het vreselijk om toe te geven, maar Tasha was alleen maar haar vriendin geworden omdat ze niet hard hoefde te werken en Eloise haar goed betaalde. Ze zou het fijn vinden om net als andere mensen vrienden te maken, maar dat was haar nooit eenvoudig afgegaan.

Al snel ging Ilya’s snikken over in huilen. Tasha zuchtte en wiegde hem harder.

‘Kom, geef hem maar aan mij,’ zei Eloise, en ze stak haar armen uit. Tasha gaf hem zonder te klagen aan haar en Ilya stopte direct met huilen.

‘Soms denk ik dat hij meer van jou houdt dan van mij,’ zei Tasha een beetje weemoedig.

‘Onzin,’ zei Eloise. Maar waarschijnlijk was het waar. Sinds Ilya’s geboorte was ze onderdeel van zijn leven en ze had hem overspoeld met aandacht. Toch wilde ze dat zijn longen niet zo goed werkten. Hadden alle baby’s zo’n last van doorkomende tandjes?

‘Ik haal wel wat whisky om zijn tandvlees mee in te wrijven.’

Eloise hapte naar adem. ‘Je kunt een baby toch geen whisky geven!’ Ze draaide zich om en liep met Ilya in haar armen heen en weer. De lopende beweging leek de baby te troosten. Morgenochtend zou ze vertrekken naar Duval Springs en ze miste het nu al om de baby niet langer te kunnen troosten.

‘Een beetje whisky kan geen kwaad,’ zei Tasha. ‘In Rusland hadden mijn ouders ingemaakte aardappels in wodka en gaven er dan een aan een baby die tandjes kreeg. Dat houdt een baby urenlang tevreden.’

Wat was Eloise anders opgevoed. Het eerste huis waar ze had gewoond, was een gigantisch landhuis met dertig kamers en eindeloos lange gangen geweest, maar daar waren geen kinderen geweest om mee te spelen. Haar ouders waren al heel lang getrouwd geweest toen zij werd geboren en hadden niets met haar te maken willen hebben. Ze had zich eenzaam en alleen gevoeld. Ze had zichzelf vermaakt door hard door de lange gangen te rennen en had daarbij zo hard gestampt dat ze het hoorde galmen door de lege gangen. Na een tijdje was haar vader dan uit zijn studeerkamer gekomen en had gezegd dat ze zachtjes moest doen. ‘Ga terug naar je kamer, kleine koekoek,’ had hij dan gezegd.

Toen had ze het heerlijk gevonden als hij haar ‘koekoek’ noemde, want gewoonlijk deed hij altijd zo kil. Ze was dolblij dat hij een koosnaampje voor haar had. Pas toen ze ouder werd, was ze erachter gekomen dat de koekoek een sluw dier is dat zijn ei in het nest van een andere vogel legt en het kuiken vervolgens door een ander laat opvoeden. Het was een gemene bijnaam, die pijnlijk treffend was, toen ze later ontdekte dat Thomas Drake niet haar vader was. Bruce Garrett was haar echte vader, hoewel hij tot op de dag van vandaag beweerde dat hij slechts haar voogd was.

Door de huilende baby vervaagden de herinneringen weer naar de achtergrond en ze begon weer heen en weer te lopen, terwijl ze Ilya op de rug klopte.

‘Stil maar, schatje,’ suste ze. ‘Je bent mijn moedige Galahad, mijn Ivanhoe, mijn d’Artagnan.’

‘Wat zijn dat voor gekke namen?’ vroeg Tasha.

‘Gewoon personages uit romans.’ Het waren haar helden. Die spannende en opwindende verhalen zou ze nooit vergeten. Och, wat hield ze van die verhalen! Hoewel de verhalen nogal ruig waren en absoluut onrealistisch, liet ze zich elke avond meeslepen door een van de avonturenromans. Maar de volgende ochtend droeg ze een gesteven kraag, sleep ze haar potloden en werkte ze aan haar grootboeken.

Het leven van een boekhouder paste bij haar. Het was een veilig beroep met strenge regels die volkomen logisch waren. Regels waren als een hekwerk dat een snelgroeiende wijnstok ondersteunt, zodat die kan bloeien en overleven.

Tasha keek naar het doosje van Tiffany’s, waar de zilveren pen in zat. ‘En wat doe je met die mooie pen? Neem je die ook mee?’

Het doosje zelf zag er eenvoudig uit, maar het betekende zo veel meer. Fletcher Jones was het tegenovergestelde van de wilde, impulsieve Alex Duval. Zelfs Fletcher Jones’ omschrijving van ‘kantoorartikelen’ was ingetogen.

‘Ja, ik neem de pen mee.’

De mooie, elegante pen zou haar herinneren aan dat waar ze voor vocht. Ze wilde zelf een baby. Het was tijd. En Fletcher Jones had de potentie om precies het soort stabiele, betrouwbare man te zijn die een geweldige vader kon zijn. Ze hoefde alleen maar de komende vier maanden in Duval Springs door te komen. Daarna kon ze terugkeren naar haar veilige wereld van regels en fatsoen.

4

Eloise had niet naar Duval Springs willen gaan en stond daarom verbaasd van zichzelf dat ze desondanks verwachtingsvol naar buiten keek toen het rijtuig het stadje binnenreed. Hoeveel jaar had ze wel niet door de lens van haar telescoop naar dit stadje gekeken? Het was een plek waarvan ze heimelijk had geloofd er te horen en nu was ze dan eindelijk hier.

Ze zaten met zijn vieren opeengepakt in het kleine rijtuig, maar desondanks keek Eloise verrukt naar buiten toen ze het plein op reden. Op het keurig bijgehouden gras stond een muziekkoepel met koperen spits, waaromheen winkels, cafés en een paar huizen stonden. De huizen zagen er zo pittoresk uit dat de mensen die daar woonden erg gelukkig moesten zijn. Het rijtuig stopte voor het Gilmore Inn, waar ze tijdens hun opdracht zouden verblijven.

‘Kom mee,’ beval Claude ongeduldig. ‘Zodra we onze bagage hebben afgegeven kunnen we het stadje gaan bekijken. We kunnen nog wel een paar uur aan het werk.’

‘Maar het is zaterdag,’ zei Roy Winthrop, de landmeter.

‘Ja, de eerste van vele die we in dit gehucht zullen doorbrengen. Houd er maar rekening mee dat we hier niet alleen van maandag tot en met vrijdag aan het werk zijn. Hoe sneller we hier klaar zijn, des te sneller kunnen we weer terug naar de beschaafde wereld.’