Op de

vleugels

van

toewijding

Boeken geschreven door Roseanna M. White

Serie De Culper Ring

Masker van onschuld

Maskerade

Kring van spionnen

Serie De vrouwen van het Edwardiaanse tijdperk

De verloren erfgename

In een keurslijf geperst

Een ongeëvenaarde dame

Serie Schaduwen over Engeland

Een onbekende naam

Een ongrijpbare melodie

Serie De Codekrakers

Het getal van de liefde

Op de vleugels van toewijding

De codekrakers, deel 2

Op de

vleugels

van

toewijding

Roseanna M. White

Uitgeverij Het Zoeklicht

Postbus 99

3940 AB Doorn

Op de vleugels van toewijding

Roseanna M. White

Copyright © 2020 by Roseanna M. White

Originally published in English under the title: On Wings of Devotion, by Bethany House Publishers, a division of Baker Publishing Group, Grand Rapids, Michigan, 49516, USA.

Cover design by LOOK Design Studio

Cover photography by Mike Habermann Photography, LLC

Vertaling: Joeky Janusch

Opmaak en omslagbewerking: TMgraphics.nl

Dutch edition © Het Zoeklicht, 2020

Postbus 99, 3940 AB Doorn, The Netherlands

www.zoeklicht.nl

ISBN 9789064513138

ISBN e-book 9789064513145

NUR 342

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze – hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen, of op enige andere wijze – zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

All rights reserved. No part of this publication may be reproduced, stored in a retrieval system, or transmitted, in any form or by any means – electronic, mechanical, photocopying, recording, or otherwise – without the prior written permission of the publisher.

±±±

Voor Kim,

voor al je enthousiasme en bemoediging door de jaren heen.

Ik voel me gezegend met een vriendin als jij!

±±±

Wees mij genadig, o God, wees mij genadig,

want mijn ziel heeft tot U de toevlucht genomen;

ik neem mijn toevlucht onder de schaduw van Uw vleugels,

totdat de rampen voorbij zijn gegaan.

Psalm 57:2 (HSV)

1

Charing Cross ziekenhuis Londen, Engeland

1 februari 1918

Haar handen zouden niet al bij voorbaat moeten gaan trillen als er een vreemdeling vastberaden op straat liep. Arabelle Denler dwong zich rustiger adem te halen, dwong zich tot een spontane glimlach tegen de soldaat wiens verband ze zojuist verwisseld had. Ze stond op, met het oude verband opgerold in haar schaal. ‘Hebt u verder nog iets nodig, kapitein?’

Het feit dat zijn hoofd van de ene naar de andere kant zwiepte, was misschien het antwoord op haar vraag. Of misschien crepeerde hij gewoon van de pijn. Arme kerel. Hij was gisteren pas aangekomen in het Charing Cross ziekenhuis nadat hij door zwaar geschut zijn hele linkerbeen kwijtgeraakt was.

‘Ara!’ Het harde gefluister kwam van de gang, waar Eliza, een van de vrijwillige verpleegsters, wanhopige gebaren naar haar maakte.

Hij kon elk moment door de straat stampen. Melancholiek, afstandelijk, geheimzinnig en o zo knap – alleen al door naar hem te kijken konden er scheurtjes in je hart ontstaan.

Ze verzette zich tegen de drang de zaal uit te rennen. Black Heart – de bijnaam die de kranten hem gegeven hadden – interesseerde haar niet. Ze had een verloofde. En bovendien had ze een doel. Hier en nu. Met haar hand op de schouder van de kapitein, sloot ze haar ogen en fluisterde een stil gebed. Pas na haar ‘amen’ liep ze weg, in hetzelfde tempo als altijd. Het feit dat ze bij geen enkel ander bed op de afdeling stilhield, had niets te maken met het uitzicht door het raam, en alles met het feit dat haar dienst voorbij was en dat ze deze bloederige verbanden onderweg naar buiten afleveren moest bij de wasserij.

Als ze toevallig onderweg naar de wasserij langs het raam met uitzicht op de Agar Street kwam, was dat louter toeval.

En als ze het kamertje binnenging waar de verpleegsters en vrijwilligsters hun korte pauzes doorbrachten, in plaats van rechtstreeks naar haar bestemming, kon ze Eliza daarvan de schuld geven, die haar arm greep en al giechelend haar naar het piepkleine kamertje trok. ‘Snel!’

Arabelle rolde met haar ogen, ook al wist ze dat ze dat meer deed om het bonzen van haar eigen hart te verbloemen dan omdat ze hun dagelijkse ritueel maar stom vond. Ze zette de schaal met vuile verbanden op een tafel en waste snel haar handen, voordat de goudblonde Eliza haar naar het raam trok.

‘Daar!’ Susan, een aantrekkelijk meisje van misschien achttien dat hier nog maar een halfjaar als vrijwilligster gewerkt had, boog zich voorover naar het raamkozijn, totdat haar wang tegen de ruit drukte.

Arabella trok haar een paar centimeter naar achteren. Lieve help, maar soms zorgden deze meisjes ervoor dat ze zich stokoud voelde. Ze was nog maar vijfentwintig, maar ze kon zich niet herinneren dat ze zich ooit zo lichtzinnig gedragen had – enkel en alleen omdat er een man over straat liep. ‘Een beetje fatsoen, alsjeblieft, Sue. Hij zou weer omhoog kunnen kijken en je wilt niet dat hij je op staren betrapt.’

De meisjes waren vorige week bijna flauwgevallen toen hij omhooggekeken had, precies naar hun raam, en hun grijnzend en baldadig toegelachen had. Alsof hij precies wist wat ze aan het doen waren en welk effect hij had.

‘Waar zijn jullie drieën mee bezig?’

Arabelle glimlachte naar een andere vrijwilligster – iemand die doorgaans om deze tijd allang weg was. ‘Lily! Wat doe jij hier nog?’

Lilian Blackwell slenterde met opgetrokken koperkleurige wenkbrauwen de kamer binnen. ‘Ik moest vandaag mijn dienst ruilen, zodat ik vanochtend mijn moeder ergens mee kon helpen.’ Ze kwam bij hen staan en tuurde uit het raam. ‘Wat is daar buiten aan de hand?’

Eliza tikte Susan kameraadschappelijk op de schouder. ‘Ze heeft er geen idee van wat ze elke dag mist. Híj loopt voorbij, Lil. De kerel die de kranten Black Heart noemen. Volgens mij is hij de knapste man in heel Engeland.’

Even flitste er iets in Lily’s ogen. Herkenning, misschien. Ara hield haar hoofd scheef. ‘Ken je hem? Blijkbaar werkt hij nu op Whitehall. Bij je vader?’

Lily’s glimlach was vaag. Ze liep weg bij het raam. ‘Ik zou het niet weten. Daddy werkt met zoveel kerels, weet je. Hoewel ik je in ieder geval kan verzekeren dat hij niet iemand is die mijn moeder uitgenodigd heeft voor het diner.’

Het gelach van Eliza en Susan draaide uit op een speels wegduwen, terwijl ze elk hun best deden vooraan bij het raam te staan.

‘Moet ik jullie tweeën uit elkaar halen?’ Op een overdreven manier legde Arabelle bij elk van hen een hand op de arm en duwde hen een paar centimeter uit elkaar, waarbij ze zich als een barrière tussen hen in plaatste.

Niet omdat zíj dan een beter zicht uit het raam had.

Oh, nonsens. Wie dacht zij voor de gek te houden?

Lily was teruggelopen naar de deur. ‘Nou, ik kan maar beter opschieten. Door dit rare rooster van vandaag ben ik helemaal van slag. Ik zie je morgenvroeg, Ara. Eliza, Sue, het was leuk om vandaag met jullie samen te werken.’

Er klonken afscheidswoorden die veranderden in opgewonden uitroepen als: ‘Daar is hij! Hij komt eraan!’

Arabelle ademde diep in, terwijl haar ogen de bekende tred van Black Heart zochten. Hij stampte sneller dan gewoonlijk door de straat. Er zou vandaag geen plagende grijns naar boven, naar hen geworpen worden – dat was duidelijk te zien aan zijn boze kaken en de handen die gebald langszij hingen.

Zijn bijnaam was geen groot mysterie. Je hoefde hem maar even aan te kijken om de wrok te zien – sommigen zouden het haat noemen – die hem in zijn greep had. Arabelle legde haar vingers tegen het raamkozijn. Ze had de man nog nooit ontmoet. Maar ze kende hem. Wist hoe bitterheid aan je kon vreten, je kon verteren, totdat er niets meer over was behalve pezen en botten, bijna geen hart.

Alleen al het kijken naar hem deed haar denken aan die donkere dagen. De dagen voordat tante Hettie, voordat de Braxtons, voordat de Heere haar had laten zien hoe Hij altijd naast haar geweest was. Toen het alleen om haar ging, en een gestorven moeder, en een vermiste vader, en een dorpsdominee, die geen flauw idee had wat hij aan moest met een tienjarig meisje dat witheet van woede was.

Vader God, hij draagt zijn pijn als een uniform. Ze zag Black Heart zich stampend voortbewegen over het trottoir, nog dichter bij hun raam. Maar U kunt U naar hem uitstrekken, zoals U zich naar mij uitgestrekt hebt. Raak zijn hart aan, Heere. Breek het zo nodig. Laat hem zien dat U er bent, vlak naast hem.

Al maandenlang had ze elke dag bijna hetzelfde gebed gebeden. Elke dag liep hij statig via Charing Cross op weg naar huis, vanaf het Oude Admiraliteitsgebouw, waar hij op de een of andere manier terechtgekomen was in plaats van voor een vuurpeloton. Volgens de kranten had hij zijn hele squadron gedood – moedwillig. Vijf vliegeniers uitgeschakeld in de bloei van hun leven door zijn jaloezie en haatdragende aard, alles vanwege een ruzie met een van de piloten.

Op dat moment keek hij omhoog. Geen glimlach op zijn lippen – vandaag niet. En wie weet wat hij werkelijk zag achter het glas. Maar het voelde alsof hij rechtstreeks naar haar keek, recht in haar ogen. ‘God is hier niet,’ zei die blik. ‘Niemand is er.’

Maar Hij was er. En Hij zou zich aan hem laten zien. Dat wist ze zeker.

‘Ik zou weer een glimlach op die lippen kunnen brengen,’ zei Eliza tegen het glas met een weemoedige blik in haar ogen.

‘Jij? Nee, hij heeft een jong, levendig en optimistisch iemand nodig om hem te veranderen.’ Susan grijnsde naar hem daar beneden, hoewel hij niet weer omhoogkeek.

Arabelle zette een stap achteruit. ‘Ik zou er niet op hopen dat je een man kunt veranderen, Sue. Niemand van ons kan iemand anders veranderen – niet tenzij zij er zelf achterstaan.’ Maar de Heere zou het kunnen. En vanaf het eerste moment dat ze die boze piloot gezien had, had ze het vreemde gevoel dat Hij hem achtervolgde.

‘Ik bedoelde: hem te inspireren tot een verandering.’ Susan streelde haar haar, dat net onder haar witte hoofddoek zat, alsof Black Heart het vanaf de straat zou kunnen zien.

‘Verdoen jullie meisjes nu weer je tijd bij het raam?’ De hoofdzuster deed hen allemaal verschrikt omdraaien; tussen haar wenkbrauwen zat haar bijna permanente frons gegrift. Ze wees met een vinger naar hen allemaal. ‘Terug naar je post, anders geef ik jullie allemaal een andere taak. Dan zul je nooit meer aan deze kant van het gebouw zijn.’

Arabelle trok haar wenkbrauwen op. Haar dienst was officieel al twintig minuten geleden afgelopen, maar voordat ze wegging, had ze nog willen zorgen voor de ongelukkige kapitein. De ruzieachtige zuster Wilcox had geen recht haar lastig te vallen, maar Susan en Eliza waren nog maar halverwege hun eigen dienst. Wat misschien de reden was dat zij zich met gemompelde verontschuldigingen de kamer uit haastten. Dat natuurlijk en het feit dat zij beiden van de vrijwilligersorganisatie waren en dat Arabelle gediplomeerd verpleegster was, wat haar een beetje meer gezag gaf. Ze zette haar handen stevig op haar heupen. ‘Ik ben op weg naar buiten, zuster Wilcox.’

Wilcox snoof en verliet de ruimte. ‘Ga dan naar buiten. Ik zal niet dulden dat je rondhangt wanneer je niet werkt; daarmee geef je een slecht voorbeeld aan de andere ontvankelijke jongedames.’

Arabelle pakte de schaal met vuile verbanden weer op en plakte een glimlach op haar gezicht. ‘Tuurlijk. We willen niet dat ze slechte gewoontes overnemen.’ Zoals constant iedereen boos aankijken en veroordelen.

De hoofdzuster gaapte haar over haar schouder aan, met toegeknepen ogen. ‘Hoor ik daar wat onbeschaamds, juffrouw Denler?’

‘Ik zou niet durven.’ Niet hardop, in ieder geval. Ze had de baan niet nodig, niet in termen van het hongerloontje dat het betaalde. Maar ze had beslist de bezigheid nodig. Het was maar beter te zorgen dat haar bazin niet té boos op haar werd. Maar waarom de ziekenhuisdirectrice zuster Jameson de houding van Wilcox tolereerde, durfde Arabelle zich niet af te vragen.

Tegen de tijd dat Arabelle bij de deur kwam, was Wilcox haastig weggegaan om iemand anders te tiranniseren, wat haar de kans gaf om naar de wasserij te gaan.

Een andere vriendin kwam naast haar lopen – een vriendin die stelselmatig de hoofdzuster tegen zich in het harnas joeg, vaak met opzet. ‘Betrapte ze je weer op staren uit het raam naar een bepaalde aan de grond gezette piloot?’

Arabelle glimlachte warm naar hun beroemdste vrijwilligster. ‘Ik stáárde niet, mevrouw de hertogin. Ik was voor hem aan het bidden.’

‘Hm.’ Brook Wildon, de hertogin van Stafford, stak haar arm door die van Arabelle en boog zich naar haar over. ‘Jij en je vader komen morgen toch nog steeds dineren?’

‘Ja, het is tijden geleden dat ik Ella en Rowena en...’

‘Hij zal er ook zijn.’ Brook onderbrak haar woorden – en Arabelles blunder – met een grijns. ‘Dacht al dat dát je tot zwijgen zou brengen.’

Haar tot zwijgen zou brengen? Het verbijsterde haar. Ze kon zich niet voorstellen dat die man zou aanzitten aan een gewichtig-voor-zover-de oorlog-dat-toeliet diner in het huis van een hertog. ‘Maar...’

‘Je weet dat mijn man met hem heeft gediend bij Northolt. Niet in hetzelfde squadron natuurlijk, maar hij kent hem goed.’ Brook stopte een dansende krul achter haar oor en samen zetten ze koers naar de achtertrap. Wat maar goed was, omdat Arabelle vergeten was waar ze naartoe moest. ‘Hij wil al maanden dat Camden komt dineren, en die heeft het aanbod eindelijk aangenomen.’

Nú? Naar hetzelfde diner als waar Arabelle naartoe ging?

Alsof Brook haar gedachten las, voegde ze er ook nog een irriterende onbeschaamde glimlach aan toe. ‘Inderdaad toevallig, aangezien we hem nodig hadden voor een even aantal. Anders zou je geen partner gehad hebben.’

Arabelle pakte haar schaal vast en bad dat de blik die ze haar vriendin toewierp, vernietigend was. ‘Lach niet zo vuil naar me, Brook. Je weet heel goed dat ik verloofd ben.’

‘Wat ik weet, is dat Edmund Braxton niets anders voor jou is dan een plicht en je verdient beter.’ Ze wachtte even boven aan de trap. ‘Je verdient iemand die jou echt gelukkig maakt. Iemand die van je hóúdt.’

Het slikken maakte het beklemde gevoel in haar keel niet minder. ‘Dit soort gesprekken heeft geen plaats in deze wereld. Niet meer.’

‘Oh, doe niet zo onnozel. Er is altijd plek voor liefde,’ zei de vrouw die het geluk gehad had om verliefd te worden op haar beste vriend.

Arabelle hief haar kin een beetje op. ‘Dat is belachelijk, Brook. Onze generatie mannen is gereduceerd tot een minimum en ik mag van geluk spreken dat ik überhaupt een verloofde heb. Ik kan niet hopen op iemand die uit liefde naar me toe komt.’Brooks groene ogen vonkten. ‘Natuurlijk kun je dat.’

‘Nee. Er zijn precies één miljoen tweehonderdduizend redenen waarom een man mij als vrouw zou kiezen, en geen daarvan is liefde of aantrekkingskracht.’

Brook vouwde haar armen over haar borst. Ze was erop gekleed om het ook voor vandaag voor gezien te houden, maar zou via de voordeur het pand verlaten, want daar zou haar chauffeur op haar staan te wachten. ‘Je bent meer dan het fortuin van je tante.’

Absoluut. Ze was ook de erfgename van haar vader, als hij er niet in slaagde uit te geven wat er overbleef van zíjn helft van het fortuin van de Denlers na afloop van de oorlog. Niet dat ze daar enige fiducie in had. Immers, het avontuur lokte nog steeds en Lawrence Denler was niet iemand die er zijn gemak van nam en andere mannen in zijn plaats avonturen liet beleven.

Arabelle hield haar schaal stevig vast en liep verder naar de trap. ‘Doe de jongens de groeten van mij.’

‘Ara.’ ‘Ik moet opschieten. Ik ben weer aan de late kant – wil niet dat vader zich zorgen maakt.’ Ze wachtte niet op nog een standje van haar vriendin – ook al was Brook prima in staat achter haar aan te komen als ze werkelijk dat standje wilde geven. Maar ze had vast besloten dat de volgende ronde van hun eeuwige discussie over ‘een huwelijk uit liefde of een verstandshuwelijk’ wel even kon wachten.

Arabelle stopte pas toen ze onder aan de trap gekomen was en de hitte en geuren vanuit de wasserij haar bereikten. Diep inademen. Haar neusvleugels opensperren. Misschien hield ze niet van Brax, niet zoals Brook van haar Justin. Maar Arabelle had haar keuze met open ogen gemaakt. Omdat ze van zijn familie hield. Van zijn huis. En zonder haar – of beter gezegd, zonder haar erfenis – zou hij het verliezen. Zijn bejaarde moeder zou van een schrale toelage moeten rondkomen. En die lieve Sarah, die Arabelle door die donkere weg in haar eigen leven geholpen had, zou afgedankt moeten worden als huishoudster.

Dat kon ze hun niet aandoen. Niet wanneer het in haar macht lag te helpen. Daarom had ze enthousiast ‘ja’ gezegd toen Brax na het overlijden van haar tante naar haar toe kwam en haar ten huwelijk vroeg. Hij was duidelijk geweest, eerlijk, openhartig. Hij respecteerde haar, mocht haar genoeg om eerlijk te zijn over de redenen van zijn aanzoek. Ze had zojuist een flink fortuin geërfd. Hij had het nodig om Middlegrove te onderhouden. Ze konden een liefdevol, vriendschappelijk huwelijk hebben, gebouwd op een stevig fundament. Na de oorlog zou hij haar het gezin geven waar ze zo naar verlangde. Zij zou zijn voorouderlijk huis van de ondergang redden.

Het zou een win-winsituatie zijn.

Vier jaar geleden had het nobel en goed geklonken. Vier jaar – een eeuwigheid geleden.

Goed, met dit treuzelen bij de wasserij zou ze geen barst opschieten. Ze haastte zich naar binnen, deponeerde de vuile verbanden en stormde vervolgens terug naar boven om haar hoed en mantel te pakken. Een paar minuten later had ze gedag gezegd tegen Eliza, Susan en haar andere vriendinnen en stapte ze de vinnige Londense winterkou in. Ze sloot zich aan bij de andere zwijgende voetgangers op straat en liep snel door om te ontsnappen aan de februaristorm. Ze had geluk gehad dat ze hier een betrekking gevonden had, op slechts twintig minuten lopen van haar huis in Westminster. Vader zou zitten te wachten. Waarschijnlijk. Misschien. Tenzij hij weer naar de Explorers Club gegaan was om verhalen te vergelijken met de andere avonturiers die thuis vastzaten, nu onderzeeërs de zeeën onveilig maakten.

Er kraakte papier in haar zak toen haar schoudertas erlangs streek. Ze had gisteren een brief van Brax gekregen, maar had tot vandaag, tot de lunch, gewacht om hem te lezen. Zijn epistels kwamen regelmatig, eenmaal per twee weken. Geen dichtregels of gezeur over hun uitgestelde dromen. Alleen feiten. Maar dat was het enige wat ze nodig had, en het enige wat ze terugstuurde.

Deze brief leek meer op een krantenartikel over de voordelen op het gebied van duiken bij de marine dan op een brief van een man aan zijn geliefde. Wat, toegegeven, haar deed glimlachen. Hij was altijd in de ban geweest van alles wat met de zee te maken had. Als kind was hij geobsedeerd geweest door de onthulling dat Arabelles vader een jacht had en ermee over de Atlantische Oceaan naar Midden-Amerika gevaren was. Hij werd helemaal niet afgeschrikt door Ara’s kortaangebonden antwoorden op zijn vragen. Ze had toen bepaald niet willen denken aan haar vader, die toen vermist werd in de wildernis van dat verre continent.

Arabelle sloeg rechtsaf de Strand in, terwijl ze haar mantel nog wat dichter om zich heen trok. Ze rende bijna het laatste stuk van haar dagelijkse wandeltocht, totdat ze de bekende beelden van Buckingham Palace in het oog kreeg. Ze ging richting de rij herenhuizen, die meteen tegenover het paleis stonden. Natuurlijk had het huis dat tante Hettie gekocht had, een verdieping meer dan de aangrenzende huizen. Want, zei ze, als ze haar villa in Italië opgaf, dan zou ze dat helemaal in Engelse stijl doen. Toegegeven, geldverspilling. Maar het was thuis.

Ara haastte zich het stoepje op naar de deur, die openging voordat ze die zelfs maar bereikte. Parks grijnsde haar hartelijk toe toen ze binnenkwam. ‘Weer een koude dag, juffrouw Denler?’

‘Helaas.’ Ze glimlachte terug naar de jonge butler. Nadat vorig jaar de lieve oude Harcourt overleden was, was het bijna onmogelijk geweest een vervanger voor hem te vinden, aangezien zo veel mannen betrokken waren bij de oorlogsinspanningen. Parks was al aan het front geweest en was weer naar huis gestuurd nadat hij een verwonding opgelopen had die hem ongeschikt maakte voor de dienst, hoewel deze geen belemmering vormde voor zijn geschiktheid in huis. ‘Is vader thuis?’

Terwijl Parks de deur achter haar sloot, gebaarde hij naar boven. ‘In zijn studeerkamer.’

Ruth, de zus van Parks, stapte met uitgestrekte hand naar voren. ‘Zal ik uw mantel aannemen, juffrouw?’

Deze broer en zus waren op het moment de totaalsom van hun inwonend personeel. Ze hadden een kokkin, maar zij woonde ergens anders. ‘Dank je, Ruth.’

Nadat ze haar bovenkleding overhandigd had, sjokte ze de ellenlange trap op.

Gaslampen – die vanaf de straat niet te zien waren door de donkere gordijnen die de voorschriften vereisten – schenen vanuit vaders studeerkamer, toen ze de deuren daarvan naderde. Ze klopte op de deurpost.

Hij keek niet op. Dat had ze ook niet verwacht – niet toen ze zag dat hij een kaart aan de muur vastgespijkerd had en ernaar keek, terwijl hij om onbegrijpelijke redenen ondersteboven vanaf de rand van zijn bureau bengelde.

‘Vader! Wat in hemelsnaam...’

‘Precies mijn vraag, schatje. Wat in hemelsnaam dacht ik toen ik deze kaart tekende? Ik heb het verkeerd, helemaal verkeerd. De kam van die berg ging in dit stuk niet naar het noorden. Ik kan het me voor de geest halen. Ik bekeek het vanaf de piek van de volgende berg, weet je. Alleen vanuit een andere hoek.’

Ze leunde met haar schouder tegen de deurpost. ‘Als u weer van uw bureau glijdt...’

‘Dan lap je mij weer op, net als de laatste keer. Handig als je dochter een verpleegster is. Dat heb ik net vorige week aan de jongens op de club verteld.’ Toch legde hij een verweerde hand op de vloer. ‘Je zou echt met me mee moeten gaan op mijn volgende expeditie. Je zou van onschatbare waarde zijn.’

‘Hm.’ Ze kruiste haar armen voor haar borst, drukte haar lippen op elkaar om een lach tegen te houden, toen haar vader probeerde zich weer omhoog te duwen. Hij was niet bepaald een jongeman meer, maar Lawrence Denler vond zichzelf nog steeds fitter en kwieker dan welke ontdekkingsreiziger waar ter wereld ook. ‘Tegen de tijd dat u de zeilen weer hijst, ben ik getrouwd. Mogelijk heeft Brax dan iets te zeggen over het feit dat zijn bruid koers zet naar de wilde, blauwe horizon.’

‘Bah.’ Blijkbaar gaf hij het op zichzelf omhoog te drukken. Hij plaatste beide handpalmen op de vloer en zette zich in plaats daarvan met zijn voeten af tegen het bureau, draaide zich een halve slag om en kwam overeind, terwijl Arabelle rechtop ging staan en hijgend protesteerde.

Zijn gezicht stond weer rechtop en vertoonde een grijns die beter paste bij een jochie van vijf dan bij een man van vijftig. ‘Zo, we staan weer. En ik zeg je: niemand heeft echt geleefd, totdat hij een beetje avontuur geproefd heeft. Ga met me mee, Ara. Samen gaan we Atlantis vinden. Schrijven er een paar geschiedenisboeken over.’

Hij bedoelde: alles achterlaten – en iedereen die ertoe deed. Achter iets aan rennen wat altijd ongrijpbaar was, in plaats van stevig vast te houden aan iets wat vlak voor je neus ligt. Ze duwde haar vingers in haar handpalmen. Slikte het boze antwoord in dat nog steeds, na al die jaren, zo wanhopig naar buiten wilde komen.

Ze zou haar mond houden. Ze zou het niet uitspreken. Ze schudde haar hoofd. ‘Vergeet niet dat we morgen bij de Staffords dineren. Ik wil niet dat ik je weer op moet sporen in de club.’

Zijn glimlach was ondeugend, stralend, scheef en had hetzelfde kuiltje in zijn linkerwang als zij, dat wist ze, ook bezat. ‘Ongetwijfeld zou de hertogin met háár vader de wildernis in gaan.’

Een waarheid die haar aan het lachen maakte en die de oude pijn verdreef. ‘Zonder enige twijfel. Wat jammer voor u dat u mij als dochter kreeg in plaats van haar.’

‘Onzin.’ Met dezelfde geestdrift als hij had gebruikt om van zijn bureau af te springen, kwam hij naast haar staan en kuste haar luid op haar voorhoofd. Niet veel mannen konden dat voor elkaar krijgen, maar ze had haar ongewone lengte per slot van rekening van hem geërfd. ‘Ik zal je wel Engeland uit krijgen. Je zult het zien, schatje. Je zult de aantrekkingskracht ervan zien als je eenmaal de smaak te pakken hebt.’

Om de een of andere reden die ze niet kon duiden, zorgde zijn bewering ervoor dat ze in haar herinnering een paar vurige ogen en een woedende houding zag. Ze schudde het van zich af. Het was niet dat ze de reislust niet begreep. Het was dat ze de kosten kende.

Hij hief haar kin omhoog, totdat haar blik die van hem kruiste. ‘Ik ben altijd thuisgekomen, Ara.’

Uiteindelijk. Tot nu toe. Het glimlachje op haar lippen voelde klein en naakt. ‘En u komt beslist altijd terug. Totdat het een keer niet gebeurt.’

Ze zou haar familie nooit met dat probleem opzadelen. Het enige wat ze wilde was een stabiel gezin, een man die elke avond thuiskwam en kinderen die erop konden vertrouwen dat zij thuis was. Ze was dan misschien niet mooi of slim of verleidelijk, maar ze kon Brax dat wel bieden.

En elke keer dat hij de kans kreeg, zou hij gaan duiken in de diepten van de zee, totdat híj niet thuiskwam.

Met een zucht draaide ze haar vader de rug toe. Misschien had ze haar fortuin moeten beloven aan een landrot, wiens landhuis stevig op een rots gebouwd was.

2

Ze was te ver gegaan. Phillip Camden stormde zijn gebouw binnen en knalde de deur achter zich dicht. De vrouw had dit keer een brief naar zijn kantoor gestuurd. Wat een lef om haar laatste venijnige brief daarnaartoe te adresseren, waardoor zijn eigen vermaledijde baas die aan hem gegeven had.

Je zult boeten, had ze geschreven. Opnieuw. Al is het het laatste wat ik doe, ik zal ervoor zorgen dat je boet voor zijn dood.

Alsof hij niet elke afschuwelijke dag boette – elke dag dat hij wakker werd en besefte dat de nachtmerrie hem nog steeds in de greep had.

Hij nam de trap met twee treden tegelijk. De eerste trap op, daarna de tweede. Zijn appartement lag meteen naast het trapportaal, maar hij wilde het liefst doorlopen, zodat het gestamp van zijn voeten in cadans was met de hoofdpijn. Misschien zou hij het gedaan hebben als niet de gestalte bij zijn deur hem tot staan gebracht had.

Camden kwam zo plotseling tot stilstand dat hij bijna achteroverviel. ‘Mam?’

Zijn moeder greep zijn arm vast en gaf hem zo de nodige steun, voordat zijn verstoorde evenwicht hem achterover van de trap af zou doen tuimelen. Heel even schitterde er pret in haar ogen toen hij haar bij de naam noemde die hij niet meer gebruikt had sinds hij een knulletje was. ‘Hallo, Phillip.’

Schrik had altijd het kind in hem naar boven gebracht. Hij schraapte zijn keel en boog zich voorover voor de verplichte kus op haar wang. ‘Wat doet u hier, moeder?’ Ze haatte Londen met dezelfde passie als waarmee hij dat al-te-bekende handschrift gehaat had op de brief in de hand van bevelhebber James.

Als Amelia Camden hier was, dan was daar een verdraaid goede reden voor. Of, wat waarschijnlijker was, een slechte.

Omdat dat het enige leek wat er nog in de wereld overgebleven was. Hoewel hij gehoopt had dat hij zijn moeder tegen zulke waarheden kon beschermen.

Ze gaf een aai over zijn wang zoals ze altijd gedaan had, alsof ze wilde zeggen: Het is mijn taak om je te beschermen, niet andersom. ‘Ik moest je spreken. En ik wilde het niet via een gemeenschappelijke telefoonlijn of een telegram doen, en de post zou te lang duren.’

Hij had het gevoel dat er een steen in zijn buik zat op de plek waar zijn maag had moeten zijn. Hij stak een hand in zijn zak, langs de beledigende brief, langs het altijd aanwezige insigne dat hij daarin bewaarde om hem te herinneren aan wie hij ooit geweest was en haalde de sleutel van zijn appartement tevoorschijn: ‘Wat heb ik nu weer gedaan?’

Zijn moeder stond grinnikend achter hem toen hij de sleutel in het slot stak. ‘Ditmaal, mijn lieve Philly, heeft het niets met jou en jouw streken te maken.’

Stréken. Oh, die dateerden van de tijd dat de gevolgen van spijbelen op school of peper strooien in de thee van de hoofdmeester het enige was waar hij zich zorgen over hoefde te maken. Niet de dreiging van een krijgsraad. Of het vuurpeloton.

Omdat ze het verwachtte, huiverde hij bij het horen van zijn oude troetelnaampje.

‘Wat is er dan aan de hand? Vertel me niet dat Jeremy in de problemen zit. Nee, dat is onmogelijk.’ Hun oudste broer was gestorven bij Gallipoli, en nu kon alleen de jongste zoon van de Camdens nog in de penarie komen. Iets wat totaal niet paste bij vlootpredikant Camden, afgezien van de keren dat Phillip en Gilbert in hun kindertijd hem bij hun kattenkwaad betrokken hadden.

‘Het gaat niet om je broer.’ Moeders stem was gespannen, toen ze hem het ruime, schemerige appartement in volgde.

Hij draaide het lichtknopje om, terwijl hij háár overdreven huivering probeerde te negeren toen ze zijn woonomstandigheden zag. ‘Welkom in het Camdenhuis van de toekomst.’

‘Niet grappig.’ Ze trok haar neus op bij de stapel borden. Gisteravond had hij niet de moeite genomen nog de afwas te doen. Noch de dag daarvoor. Of, eerlijk gezegd, noch de dag daarvoor. Hij zou eraan toekomen wanneer er geen schone exemplaren meer in de kast stonden. ‘Is er geen huishoudster in dit gebouw? Misschien moet je je intrek nemen in...’

‘Mam.’ Hij gebruikte de bekende naam weer enkel voor het effect, terwijl hij de deur achter hen op slot deed. ‘Als het niet om mij gaat of om Jer, dan blijft alleen Cass over.’ Zijn vingers balden zich tot een vuist. Cassandra was nog maar een baby – of was dat geweest toen hij dagelijks thuisgekomen was. Toegegeven, hij wist dat ze nu negentien was en volwassen, maar...

Zijn moeders lippen werden dun. ‘Ze heeft zich in de nesten gewerkt.’

‘Een kerel, hè?’ Opeens zag hij haar zoals ze eruitgezien had met Kerst, in plaats van hoe hij zich haar meestal voorstelde – in korte jurken en met vlechten. Toen met opgestoken haar, in een modieuze jurk die haar slanke figuurtje accentueerde en nu hij eraan terugdacht, ogen die te erg geschitterd hadden. ‘Wie is het? Ik vind hem wel. Ik geef hem de volle laag. Ik...’

‘Dat zou weinig uithalen, aangezien het niets zou veranderen aan de gevolgen die me hier brengen.’ Moeder stapte dichterbij, greep de hand die hij tot een vuist gebald had, en bedekte zijn ongeduldige knokkels met haar vingers. ‘Ik wil dat je je hoofd erbij houdt, Phillip. En dat je me helpt de beste aanpak te vinden. Je zus verwacht een kind en hoewel de verantwoordelijke jongeman beweert van haar te houden, beweert hij ook dat hij niet in een positie is om met haar te trouwen.’

Camden hield de woorden tegen die zijn tong wilden verschroeien – enkel en alleen, omdat hij wist dat zijn moeder hem daarvoor een draai om zijn oren geven zou, ondanks het feit dat ze daarvoor zo’n vijftien centimeter de lucht in zou moeten. Ze had hem dat al eerder geflikt.

Houd je hoofd erbij! Dat was nooit zijn sterkste kant geweest. Hij ademde in door zijn neus, liet de lucht door zijn tanden ontsnappen en stampte naar het raam, rukte de verduisteringsgordijnen een paar centimeter opzij, zodat hij naar beneden kon kijken, naar de troosteloze winterstraat.

Kalm. Kalm. Na een paar tellen draaide hij zich langzaam om en keek zijn moeder aan. ‘Is hij getrouwd?’ Waarom zou hij anders niet in een positie zijn om Cass te redden van de ondergang, wanneer het zíjn fout was dat ze daarin terechtgekomen was?

Camdens vingers spanden zich nog meer om de gordijnen. In zijn eigen leven was hij bepaald geen heilige geweest... Maar hij had ook nooit gescharreld met een meisje uit een goede familie, een meisje met principes en verwachtingen.

Natuurlijk had Jeremy nooit nagelaten erop te wijzen dat het vermijden van meisjes die de zonde erkenden, de zonde zelf niet verlichtte.

Moeder schraapte haar keel. ‘Nog niet, maar wel verloofd.’

‘Wat zou dat?’ Camden rukte het gordijn terug op zijn plaats, vooral om iets te hebben om aan te trekken. ‘Vertel hem dat hij de verloving moet verbreken en...’

‘Denk je soms dat ik dat nog niet geprobeerd heb?’ Haar stem beefde, evenals haar hand, toen ze daarmee een streng haar weg wilde vegen. Nog erger: ze controleerde niet eens of de sofa wel schoon was voordat ze erop ging zitten en leunde lusteloos tegen een verschoten kussen aan. Een zeker teken dat ze zichzelf niet was. ‘Hij weigerde. Zei dat het ingewikkeld was. Dat als hij dat deed, hij spoedig zijn landhuis zou moeten verkopen, zijn eigen familie niet zou kunnen onderhouden en Cassandra zou dan, hoe dan ook, in de problemen zitten.’

Camden snoof. ‘Duidelijk niet een innovatieve kerel als de enige oplossing die hij kan vinden een verloofde is. Eentje met geld, neem ik aan?’

Moeder knikte. ‘Rebecca,’ zei ze van haar beste vriendin, ‘herinnerde zich dat ze net voor de oorlog de verloving in de kranten gelezen had. De vrouw erfde een enorme som geld van een ongehuwde tante. Gaat om met de adel, hoewel haar eigen familie al generaties lang geen titel meer heeft.’ Ze haalde haar schouders op en liet ze toen wanhopig zakken. ‘Ik kan nauwelijks geloven dat ik dit van je vraag, Phillip, maar...’

Ze focuste op het modelvliegtuigje dat hij een paar weken geleden in stukken geslagen had tijdens een bijzonder beklemmende nacht. Vervolgens ging haar blik langzaam naar de plek waar hij stond. Haar vingers lagen plat op haar benen. Ze herpakte zichzelf. ‘Ik geloof dat we jouw speciale overtuigingskracht nodig hebben om deze vent ertoe te brengen het juiste te doen.’

Ondanks alles kwam er een grijns rond zijn mondhoeken. ‘Nou, nooit gedacht dat het ooit zover zou komen.’

En jawel, daar was de identieke grijns op zijn moeders gezicht. Meestal slaagde ze erin die te verbergen, maar hij had het eerlijk bereikt door zijn grapje. ‘Hij had de brutaliteit jou te noemen als een van de redenen waarom hij niet met Cass kon trouwen.’ Haar kin ging omhoog, in haar ogen lag pure moederlijke bescherming. ‘Het zou zijn verdiende loon zijn als juist de reputatie die hij blijkbaar vreest, hem ervan overtuigde dat hij er verstandig aan deed het juiste te doen, toch?’

Ze stond op, al het beven was verdwenen, en liep naar hem toe. Haar vingers waren warm en sterk toen zij ze door die van hem vlocht. ‘Sla een beetje angst in zijn hart, Phillip. Het zal hem goed doen.’

Wie had gedacht dat hij in deze situatie reden zou vinden om te lachen? Hij knikte naar de kleine kitchenette. ‘Als u de ketel kunt vinden, waarom zet u hem dan niet op? Ik ruim de tafel op. Bij het vallen van de avond hebben we een plan.’

In haar glimlach schemerde opluchting door. ‘Ik wist dat ik op je kon rekenen.’

‘Wanneer het erom gaat de pestkop uit te hangen? Zeker weten!’ Hij boog zich voorover om haar voorhoofd te kussen. Hij kon niet zeggen dat ze zich geen zorgen hoefde te maken – hij kon haar niet verzekeren dat hij zou slagen. Maar hij zou het proberen. Dat had ze geweten. Hij gaf haar een vriendelijk duwtje richting de puinhoop in de keuken. ‘Wat weten we van deze vent?’

Zijn moeder dribbelde weg, hoewel ze bij het binnengaan van de keuken net genoeg terugdeinsde om hem te laten zien dat haar humeur een stijgende lijn vertoonde. ‘Hij is over het algemeen een goed iemand. Ik heb hem een aantal keren ontmoet en dat trof mij altijd. Hij komt uit een goede familie met een landgoed in Gloucestershire. Ondanks het feit dat hij de oudste zoon is, ging hij net voor het uitbreken van de oorlog bij de marine, net na zijn verloving. Hij is nu duiker.’

Interessant. Of dat zou het zijn als de ezel geen misbruik gemaakt had van zijn zus. ‘Gestationeerd in Portsmouth, vermoed ik?’

Moeder knikte en trok een gezicht toen ze met twee vingers naar een handvat reikte, ergens tussen een stapel borden. ‘Ben je een mens of een zwijn, Phillip Camden?’

‘U bent mijn moeder. Zeg het maar.’

Een theedoek werd in zijn richting gegooid en kwam regelrecht in zijn gezicht terecht. Ze had altijd al goed kunnen mikken. En de theedoek stonk. Hij gooide hem op de vloer en beloofde zichzelf plechtig dat hij morgenvroeg als eerste naar de wasvrouw zou gaan. ‘Hoe heeft Cass hem eigenlijk ontmoet?’

‘In de stad. We hebben gemeenschappelijke vrienden.’ Een lange zucht vergezelde het geluid van water dat uit de kraan in de ketel stroomde. ‘Maar ze moet op een gegeven moment naar buiten geslopen zijn. Of tegen me gelogen hebben over een paar van haar uitstapjes. Ik ben niet zo’n onverantwoordelijke moeder dat ik mijn dochter alleen zou laten met een man. Ondanks al het bewijs van het tegendeel.’

Camden stapelde de oude borden op de tafel en probeerde niet namens haar te huiveren. Haar oudste zoon overleden, haar tweede zoon volgens de pers een schurk, en haar dochter in een precaire situatie – nu was Jeremy het enig overgebleven kind dat haar werkelijk uitstekende moederschap kon bewijzen. ‘Hoe heet hij? Ken ik hem?’

‘Ik veronderstel dat jullie wegen zich mogelijk ergens gekruist hebben. Edmund Braxton. Zijn grootvader was een burggraaf.’

Camden pakte een handvol vuil bestek en liet de naam door zijn hoofd rollen. ‘Ik geloof niet dat ik hem ken, hoewel de naam me wel een beetje bekend in de oren klinkt. We hebben waarschijnlijk een paar gemeenschappelijke kennissen. Hoe zit het met de verloofde?’

‘Juffrouw Arabelle Denler.’

Dat deed meer bellen rinkelen. Hij wachtte tot het gerinkel minder werd en in iets zinnigs overging. Hij fronste zijn wenkbrauwen. ‘Dat klinkt bekender. Weet u iets over haar?’

De waterkraan liep nog steeds. Blijkbaar was het niet beneden zijn moeders waardigheid haar handen te verpesten met afwaszeep als de omstandigheden dat verlangden. ‘Ik heb mijn best gedaan zo veel mogelijk te weten te komen. Ze woont hier in Londen, in Westminster. Haar vader is Lawrence Denler, de ontdekkingsreiziger. Hij heeft een paar ruïnes in Mexico ontdekt wat hem een ereplaats opleverde in de Explorers Club. Hij beweert dat hij op het spoor zit van Atlantis.’

‘Interessant.’ Er had altijd wel iets van een ontdekkingsreiziger in hem gezeten: vliegen over de paar overgebleven wildernissen en zien wat er te zien was.

De stapel borden en schalen in zijn handen wiebelde een beetje, en de brief in zijn zak schroeide door de stof van zijn uniform. Als mevrouw Lewis zegevierde, dan zou hij niet langer over zulke dingen kunnen dromen.

Hij kon niet echt de blik van zijn moeder kruisen, toen hij de borden in de met sop gevulde gootsteen zette. Het verlies van Gilbert in Gallipoli had haar verscheurd. Wat zou het met haar doen als ze hém verloor aan een vuurpeloton? Geen medailles voor heldhaftig gedrag om de klap te verzachten. Geen zekere wetenschap dat hij gestorven was in een poging anderen te redden.

Hij kon nog steeds de ogen van zijn oudere broer zien – fonkelend en superieur, terwijl die hem commandeerde. Hij kon nog steeds zowel de ergernis als het amusement op Gilberts gezicht zien toen hij wel tien keer tegen hem zei: Je bent óf een held óf een schurk, Phil. Maak alsjeblieft de juiste keuze!

Camden opende een paar kastjes totdat hij een redelijk schone theedoek vond. ‘Wat weet u verder nog van deze juffrouw Denler?’

‘Ze werkt in een ziekenhuis ergens in Londen.’

Ziekenhuis. Dat was het! Hij pakte een van de borden die zijn moeder zojuist afgewassen had en droogde die af met de theedoek. ‘Charing Cross. Met Brook Stafford.’ Lachend liet hij zijn adem langzaam gaan. ‘Daarom klinkt haar naam mij zo bekend in de oren – die adellijke vrienden van haar zijn ook vrienden van mij. De Staffords. Morgen gaan we daar allebei naar een diner.’

‘Prijs de Heere. Hij moet Zijn hand daarin gehad hebben.’ Met opengesperde ogen sloeg moeder haar van sop druipende handen tegen haar borst. ‘Je kunt met haar spreken, haar vertellen wat er gebeurd is. Overtuig haar ervan dat ze de relatie moet beëindigen.’

‘Misschien. Maar het is nauwelijks iets waar je over spreekt tijdens een diner. Althans, zoiets zou mijn moeder zeggen.’

‘Vreemd, mijn zoon heeft zich nooit eerder iets aangetrokken van fatsoensnormen.’ Stralend keek ze hem aan. ‘Het kan in ieder geval een band smeden, zodat je haar later kunt benaderen, zonder haar te alarmeren.’

‘Maar ik ben er zo goed in oprechte jongedames te alarmeren.’ Hij hoefde alleen maar door een raam naar hen te grijnzen om ervoor te zorgen dat de glurende dames zich terug haastten, als schoolmeisjes die betrapt werden door hun leraar. Nou ja, de meesten van hen. Een paar dagen geleden nog was dat ene meisje voor het raam – dat lange, donkerharige figuurtje – niet weggerend; ze leek niet het giechelende type. Hij had haar gezicht niet goed kunnen zien, maar ze was rechtop blijven staan. Niet verontschuldigend. Zelfs uitdagend.

Zijn moeder negeerde hem. ‘Jeremy komt binnenkort thuis met verlof. Cass zou het fijn vinden als hij het huwelijk kon sluiten.’

‘Is ze er zeker van dat dat gaat gebeuren?’ Ze was altijd veel te optimistisch geweest, meer dan goed voor haar was. Aangezien de onverlaat haar overgehaald had tot een compromitterende situatie, was het waarschijnlijk niet bij haar opgekomen dat het niet allemaal rozengeur en maneschijn zou zijn als ze toegaf.

‘Nee, dat niet. Totdat ik zei dat ik jou om hulp zou vragen om hem te overtuigen. Je weet dat zij denkt dat jij alles kunt.’

Lieve kleine Cass. Hij droogde nog een bord af en stapelde het boven op een ander in de kast. ‘Zeg haar dat ze zich geen zorgen moet maken. Ik heb het gevoel dat ik een kei ben in het verpesten van een verloving.’

En hij moest wel grinniken bij het vleugje onzekerheid in de ogen van zijn moeder. ‘Wees geen boeman, Phillip. In dit alles is juffrouw Denler onschuldig.’

‘Die vent van een Braxton maakte zichzelf tot een boeman.’ En, eerlijk gezegd, wist hij niet zeker wat hij ervan moest denken dat zo’n man zijn zwager werd. ‘Maak je geen zorgen, mum. Ik zal haar geen blijvend letsel berokkenen. Alleen haar bevrijden van de man die geen eerlijk spel met haar speelde.’

De ketel floot, zijn moeder liep hoofdschuddend weg bij de gootsteen. Ze had meer grijze haren dan de laatste keer dat hij ernaar gekeken had. Ongetwijfeld zijn schuld.

Nou, en die van Cassandra. Ditmaal was het ook deels aan zijn zus te wijten.

‘Doe niet iets waar je spijt van krijgt, Philly.’

Hij pakte het theeblik van de plank. ‘Ik geloof niet in spijt.’

Of hij had in zijn leven in ieder geval geen plaats voor spijt. De hemel wist dat de spijtgevoelens die hem dag na dag plaagden, genoeg waren voor elke man.

±±±

Admiraal Hall staarde niet alleen naar iemand. Hij knipperde zodanig met zijn ogen naar hen dat de nerveuze tic op de tikkende klok van het oordeel leek. Omdat Camden zich daardoor heel ongemakkelijk voelde, stond hij toch stokstijf stil, met de handen ineen op zijn rug en met de kin omhoog.

Het was nooit de militaire discipline geweest die hem tot het Royal Flying Corps aangetrokken had. Nee, dat waren simpelweg de vliegtuigen geweest. Toch was een beetje van die discipline tot hem doorgedrongen.

De directeur van de inlichtingendienst – die door iedereen onder zijn leiding vriendschappelijk DID genoemd werd – bleef gewoon kijken en knipperen van achter zijn bureau. ‘Ik had nooit gedacht dat ik het ooit zou meemaken, majoor, dat je naar me toe zou komen en me om een gunst zou vragen.’

En het irriteerde Phillip dat hij daar nu toe gedwongen was. Hij slikte. ‘Dringende omstandigheden, sir.’

‘Dringender dan je eigen executie blijkbaar, omdat je zo nu en dan nog steeds wat geïrriteerd lijkt over het feit dat ik daar tussenbeide gekomen ben.’ Halls lippen trokken omhoog.

Als zijn oude vriend Drake Elton er niet op gestaan had dat Hall hem zou rekruteren voor het inlichtingencentrum van Kamer 40, dan zou het alles nu over en uit geweest zijn. Alle schuld, alle pijn, alle haat. Hij hief zijn kin nog een tikkeltje hoger. ‘Veel dringender, sir. Mijn moeder heeft me gevraagd naar huis te komen als ik een paar dagen verlof heb.’

‘O prima. Je moet geen ruzie krijgen met je moeder.’ De admiraal grijnsde en leunde naar voren. ‘Je hebt nauwelijks één vrije dag per week gehad sinds je bij ons gekomen bent, Camden. Neem in ieder geval een paar dagen verlof op om familiezaken af te handelen. Ik geef je toestemming voor maximaal een week.’

Een week zonder werk om hem bezig te houden. Geen puzzels om hem af te leiden van zijn eigen gedachten. Hij huiverde bijna. Maar misschien zouden de problemen die Cass had, voor voldoende afleiding zorgen. Misschien zou hij vanavond, wanneer hij juffrouw Denler trof, al weten waar hij tegenaan zou lopen. ‘Dank u, sir.’

‘Graag gedaan. Nu, als er niets anders is...’

Camden salueerde en begreep de hint, verliet het kantoor van DID en liep door de drukke gang totdat hij de kamer binnen kon glippen die hij het afgelopen najaar toegewezen gekregen had. Nadat ze hem uit de voorraadkast gehaald hadden waar ze in het begin een bureau ingepropt hadden. Om de anderen zijn gezelschap te besparen, hadden ze gezegd.

Hij rukte zijn stoel onder zijn bureau vandaan en ging er futloos op zitten.

Zijn dichtstbijzijnde buur wierp hem een schalkse blik toe. ‘Iets aan de knikker, Camden?’ De Wilde had een kolom getallen op haar papier gekrabbeld; een nieuwe serie onderschepte berichten lag voor haar. Ze zou de code in een paar minuten kraken.

Hij ging met zijn hand door zijn haar. ‘Moest Hall om een gunst vragen. Vragen om gunsten brengt me in een slecht humeur.’

‘Alles brengt jou in een slecht humeur.’

‘Dat is overduidelijk niet waar.’ Hij opende het blik dat hij van de pneumatische buizen gehaald had, voordat hij Hall voorbij had zien lopen. Hij trok zijn eigen telegram eruit om het gecodeerde Duitse bericht in gewoon schrift te veranderen. Hij glimlachte snel naar De Wilde. ‘Mooie meisjes brengen me in een prettige bui.’

Ze wás mooi, de enige vrouwelijke codeur in deze bijenkorf. Maar hij zei het alleen om haar te irriteren. Deels omdat ze een relatie had met zijn oude vriend Elton. En deels omdat het zo leuk was haar te irriteren.

Haar frons was voorspelbaar. ‘Nummer twaalf, Camden.’

Ze had hem lang geleden geïnformeerd over haar lijst met manieren om flirten te ontmoedigen. Nummer twaalf, als hij het zich goed herinnerde, had te maken met jeukpoeder en herenondergoed. Hij huiverde overdreven. ‘Je bent een wreed schepsel, De Wilde.’ Hij haalde een exemplaar van een codeboek naar zich toe.

Dit werk was heel anders dan het besturen van een vliegtuig. Geen wind die hem van alle kanten geselde, geen blauwe horizon, geen wapen onder handbereik, klaar om te schieten en een vijandelijk vliegtuig neer te halen. De adrenalinestoot, de snelle reflexen, de overwinning die door hem heen zong – elke keer dat hij er weer eentje kon toevoegen aan het aantal door hem neergehaalde vijanden... Dat alles miste hij nu in zijn leven.

Maar het was in ieder geval beter dan wat hij verdiende. Beter dan alles waar hij op gehoopt had, nadat zijn hele squadron in een vuurbal in zee stortte. Iedereen behalve hij. Hij kneep zijn ogen even dicht om ze te bevrijden van de verschrikking, hoewel het niet hielp. Dat beeld zou voor eeuwig op zijn netvlies gebrand blijven. Hij dwong zijn ogen weer open en ging aan het werk.

Onzinwoorden. Getallen. Bewoog ze alle kanten op, zoals het codeboek hem opdroeg ze weer samen te brengen. Het moeilijkste was vandaag al gedaan, zodra de codes van de nieuwe dag rond middernacht binnenkwamen, door de lui in de nachtdienst. Zij waren degenen die de moeilijke taak hadden de nieuwe variant te vinden. Het enige wat de dagdienst moest doen was ze te gebruiken.

Hij zou deze week zijn eigen nachtdienst missen als hij in Portsmouth was, in plaats van in het Oude Admiraliteitsgebouw. Jammer, maar helaas.

Het gepiep van de wielen van het postkarretje trok zijn aandacht toen hij nog maar een paar woorden hoefde te doen. Hij kreeg een knoop in zijn maag. Er was geen reden waarom hij hier op kantoor post zou krijgen. Geen enkele. Maar toch had hij gisteren een brief gekregen.

En opnieuw liep bevelhebber James een paar minuten later naar binnen, met weer een rechthoekige witte envelop voor hem, en met afkeuring in zijn ogen.

Alsof Camden niet met alle plezier de brief in de hongerige vlammen van de oven gegooid had. Hij graaide hem uit de handen van zijn baas met een grom die het dichtst bij een ‘dank u wel’ kwam die hij kon opbrengen en scheurde de envelop open.

Hij kende ondertussen het handschrift. Mevrouw Lewis. Weduwe van een van zijn piloten wiens botten nu rustten op de bodem van het Kanaal. Maandenlang had hij bijna elke dag naar dit handschrift gekeken. Vandaag was de variatie op het thema kort.

Weer een dag dichter bij je einde.

Hij maakte er een prop van en gooide die in de prullenbak, bij de andere troep. Voor één keer had mevrouw Lewis het mis. Zijn einde was op dezelfde dag gekomen als dat van haar man. Hij dreef er zelfs nog verder van weg, naar de uitgestrektheid van het niets.

‘Alles in orde?’

Hij negeerde de bezorgde toon van De Wilde en stond op. Hij wist dat zij zich als zijn vriendin beschouwde. Maar ooit zou ze erachter komen dat het niet alleen was dat hij nu geen vrienden wílde – hij hóéfde ze ook niet. Omdat zijn vrienden de slechte gewoonte hadden dood te gaan. ‘Gewoon geweldig.’

Hij gooide zijn ontcijfering in een mand zodat de secretaressen die uit konden typen en pakte een ander onderschept bericht. Nog eentje, en zijn halve dag zou erop zitten. Hij zou naar huis gaan, zich kleden voor het diner bij de hertog en proberen een paar uur aardig gezelschap te zijn – voor Cass.

Zíjn einde was dan misschien gekomen op de dag dat zijn squadron omkwam. Maar dat zou niet gelden voor zijn zus. Niet als hij het voor het zeggen had.

3

Zürich, Zwitserland

Diellza Mettler haalde bevend adem toen het gordijn sloot; ze bleef in dezelfde houding zitten totdat de laatste toneellampen doofden. Toen repte ze zich van het toneel af om plaats te maken voor de volgende cabaret-act. Een van de andere meisjes stond in de coulissen klaar met een warme kamerjas. Diellza stak dankbaar haar armen erin nadat ze de waaiers van struisvogelveren, waarachter ze zich verborgen had tijdens haar dans, neergelegd had. Haar doorzichtige kostuum liet niet alleen weinig over aan de verbeelding van de mannen in het publiek – het gaf ook bar weinig warmte op een koude februariavond.

Met een glimlach knikte Aurora naar het toneel. ‘Een mooie ontvangst.’

Diellza ging niet terug. Eerlijk gezegd hoorde ze nauwelijks het gejuich en gefluit dat door de zware fluwelen gordijnen heen drong. Als ze al enig plezier had in haar optreden vanavond, dan was dat vervlogen toen ze dat ene speciale gezicht in het publiek gezien had.

Maar ze slaagde erin naar Aurora te glimlachen, en ze knoopte de strikceintuur strak rond haar middel. ‘Ben je klaar voor vanavond?’

‘Gelukkig wel.’ Aurora liep voorop uit de coulissen, naar de gang die het toneel verbond met de kleedkamers. Ze had haar jurk en mantel alweer aangetrokken, een duidelijk teken dat ze over een paar minuten zou vertrekken. ‘Wilde je nog iets eten? Ik ben uitgehongerd.’

Diellza zag het gezicht weer. Honingblond haar. Wenkbrauwen die identieke lijnen vormden boven ijsblauwe ogen. Het litteken dat dwars over zijn voorhoofd liep, van de scheiding van zijn haar naar zijn oor, maakte het gezicht dat anders misschien te knap was voor een man, wat interessanter.

Alwin Weber.

Ze bleef ongedwongen glimlachen en probeerde er moe uit te zien in plaats van opgewonden. ‘Ik denk dat ik vanavond gewoon naar huis ga. Misschien een andere keer.’

De knappe brunette leek haar weigering niet vreemd te vinden. Ze knoopte haar mantel dicht en glimlachte terug. ‘Dan vraag ik Annemarie.’

Diellza zwaaide onderweg naar haar en zigzagde door het drukke gelach en geschreeuw van de andere meisjes. De zaal zou nog twee uur open zijn, maar ze ging vanavond het toneel niet meer op. Ze slaagde erin zich een weg te banen naar haar kaptafel en ging zitten; ze bekeek het gezicht dat naar haar terugkeek zoals Alwin dat zou doen.

Haar kapsel, lang en blond, viel golvend omlaag. Terwijl ze met haar ene hand haar haarspelden dichtdeed, bracht ze de lokken met haar andere hand bij elkaar en rolde ze op. Ze zou niet met lang, loshangend haar de straat op kunnen gaan. Ze zou ook het rood van haar lippen vegen, maar het zou moeilijk zijn de kohl die ze gebruikte om haar ogen te omcirkelen, te verwijderen.

Alwin zou buiten staan te wachten, dus ze haastte zich. Met haar haar opgestoken, de verf van haar lippen af, glipte ze vervolgens uit haar kostuum en trok haar gewone kleren aan. Met een zware mantel over haar schouders greep ze haar handtas uit haar kastje en haastte zich naar buiten, naar de winterwind.

Alwin hing wat rond in de steeg waar ze hem verwacht had; ze zag de rode gloed van een brandende sigaret, nog voordat de straatlantaarns zijn silhouet onthulden. Haar maag stond al bol van de spanning. Daar zorgde hij altijd voor. Enerzijds zorgde hij voor verwachting, anderzijds voor angst.

Omdat hij hier slechts een dag of twee of drie zou zijn. Dan zou hij er weer vandoor gaan. Maar in die twee of drie dagen…

Hij ging rechtop staan toen ze eraan kwam, een stralende glimlach speelde om zijn lippen. ‘Diellza, mijn Liebling. Hoe komt het dat je in mijn afwezigheid nog mooier geworden bent?’

Hoewel ze haar best deed hem koel en gereserveerd te benaderen, verraadden haar voeten haar; ze sloegen bijkans de laatste paar meter over, totdat ze in zijn armen belandde. ‘Alwin! Het is zo lang geleden!’

Hij bromde instemmend terwijl hij haar kuste, lang en langzaam, en haar stevig tegen zich aan trok. Ze was er zich slechts vaag van bewust dat zijn sigaret op de grond viel en daar nasmeulde.

Een lange, maar te snelle minuut later trok hij zich voldoende terug om naar haar te glimlachen. ‘Hoe gaat het met je?’

Haar vingers begroeven zich in zijn overjas. Een van deze dagen hoopte ze hem in uniform te zien – dat zou hem ongetwijfeld prachtig staan! Daaraan te denken maakte haar veel blijer dan wanneer ze dacht aan het leven dat ze voor zichzelf uitgestippeld had sinds haar terugkeer hierheen, drie maanden geleden. ‘Kan ermee door. Hoelang?’

Hij grijnsde dusdanig dat er in elke wang een rimpel tevoorschijn kwam die te lang was om een kuiltje genoemd te worden. Zijn sigaret schopte hij in de goot – waar een danser hem waarschijnlijk zou opmerken en oprapen – en hij draaide haar, met zijn arm strak om haar middel, naar de straat. ‘Ik vertrek zondag. Maar tot die tijd heb ik een kamer in het Central Plaza Hotel. Ga je mee?’

Hij verwoordde het als een vraag, maar ze wisten allebei dat het geen vraag was. Ze wisten allebei dat ze van elk moment met hem zou genieten. ‘Morgen werk ik.’

‘Volgens mij heb je koorts. Denk je ook niet? Je kunt morgenvroeg maar beter een briefje sturen om hun te laten weten dat je ziek bent.’ Alwin stopte bij de ingang van de steeg om nog een kus op haar lippen te drukken. Vervolgens gebaarde hij met zijn hoofd naar een auto die in de buurt geparkeerd stond. ‘Onze lift.’

In gedachten stelde ze het briefje al op. Tegen de tijd dat ze zich naast hem in de auto geïnstalleerd had en zijn chauffeur de machine weer tot leven geslingerd had, had ze het geschreven, zij het nog niet op papier en met inkt.

‘Ik maakte me zorgen om jou.’ Zelfs door haar mantel en zijn handschoenen heen liet de hand die over haar arm streelde een spoor van warmte achter. ‘Toen ze me vertelden dat je Engeland uit geknikkerd was. Ik ga ervan uit dat mijn mensen toezagen op jouw veiligheid?’

Zijn mensen? Een gesnuif van ongeloof ontsnapte aan haar lippen voordat ze het tegen kon houden. ‘Sinds je laatste bezoek heb ik niemand gezien of gesproken, Alwin. Ik ben hiernaartoe gekomen, omdat ik wist dat ik mijn baantje in de danszaal terug kon krijgen.’ Helemaal alleen, zoals ze geweest was sinds de eerste keer dat Alwin haar in zijn armen genomen had, toen ze zeventien was. Toen haar vader hen betrapt had. Toen hij met die bulderende stem van hem gezegd had: Als je met hem wilt flikflooien, dan ben je geen dochter van mij.

Hoewel Alwin zijn wenkbrauwen fronste en hardop een afkeurend geluid maakte, was ze niet zo stom te denken dat iemand onder zijn commando hem daadwerkelijk ongehoorzaam geweest was door niet voor haar te zorgen. Sinds ze zeventien was, had ze geweten dat ze slechts een verzetje voor hem was. Niets meer en niets minder. Niets om zich zorgen om te maken wanneer ze nu niet voor zijn neus stond.

Maar kon ze maar gewoon daar voor zijn neus blíjven staan... Wanneer ze samen waren, verbleekte de rest van de wereld. Als deze verdraaide oorlog voorbij was, zou het allemaal anders worden. Dan zou hij haar meenemen naar Duitsland, haar installeren in een klein huisje ergens in de buurt van zijn huis in Hamburg.

‘Mijn verontschuldigingen, Liebling. Ik zal mijn mannen straffen, die voor jouw veiligheid hadden moeten zorgen. Maar ik zie dat je goed bent terechtgekomen. Zoals altijd.’ De blik die hij haar gaf, was een combinatie van trots en iets wat veel opzwepender was, terwijl zijn ogen over haar gezicht gleden.

De hitte ervan verbrandde het antwoord dat haar voor op de tong lag. Alsof ik ooit een keuze gehad heb. In plaats van de woorden uit te spreken glimlachte ze en vlijde zich tegen hem aan. ‘Ik vond het niet heel erg toen ik Engeland uit moest. Ik heb het daar nooit leuk gevonden.’

‘Nou, het spijt me dat te horen.’ Iets in zijn stem...

Met een ruk ging ze weer rechtop zitten; het bedwelmende gevoel dat zijn aanwezigheid haar altijd gaf, verminderde enigszins. Plotseling was ze zich weer bewust van de bekende straten in Zürich die voorbijschoten, van de chauffeur die achter het stuur zat. Haar neusvleugels bewogen. ‘Nee, ik ga niet terug. Ik kán niet teruggaan, ik sta nu op een lijst…’

‘Liebling...’

‘Noem me geen schatje.’ Ze drukte haar vingers tegen haar lippen. Nooit had ze gedacht dat ze ooit die woorden tegen hem zou zeggen. Zelfs op dit moment verbeterde ze zich bijna, hem smekend haar altijd Liebling te blijven noemen. Maar nee, op dit punt moest ze standvastig blijven. ‘Als ik weer voet op Engelse bodem zet, word ik gearresteerd. Wat Mata Hari is overkomen, Alwin, gebeurt mij niet. Zelfs niet voor jou.’

Dat was niet helemaal waar. Maar dat moest hij wel denken. Hij moest eindelijk het besluit nemen haar te beschermen.

In plaats daarvan haalde hij iets uit zijn zak. In de sporadische flitsen van de straatverlichting door de autoramen kon ze alleen maar onderscheiden dat het identificatiepapieren waren, een paspoort. De moed zonk haar in de schoenen en haar maag kwam in opstand.

‘Ik besef, liefste, dat Diellza Mettler geen voet meer aan wal kan zetten in Engeland. Maar geloof je nou echt dat ze iedereen die het land binnenkomt controleren door haar foto te vergelijken met die van jou? Met alle respect hoor, maar zó gewild ben je nou ook weer niet. Niet door de Britse overheid.’

Zijn stembuiging, in combinatie met het feit dat hij een paar centimeter dichter naar haar toe schoof, waren bedoeld om haar ervan te overtuigen dat ze voor hém wel heel gewild was.

Ze wist wel beter. En toch bonsde haar hart met de mogelijkheid, het waanidee, de altijd knagende hoop dat het waar was. Ze slikte en hief haar kin op. ‘Je hebt dus valse papieren voor me gemaakt?’

‘Dat bleek onnodig te zijn na de dood van je zus vorige week.’ Hij overhandigde haar het paspoort alsof het een boodschappenlijstje was. Alsof zijn woorden haar bloed niet veranderd hadden in een blok ijs.

Ze kon haar hand niet uitsteken. Kon niet bewegen, behalve een gepijnigde blik. ‘Mijn zus is wat?’

Hij bevroor ook, zijn ogen knipperden. ‘Ik dacht dat je het wist.’

Hoe had ze dat kunnen weten, als ze net zo compleet van Friede afgesneden was als van hun vader? ‘Je weet best dat ik haar al vijf jaar niet gesproken heb.’

‘Ja, maar... haar overlijdensbericht stond in de krant.’ Zijn gezichtsuitdrukking veranderde. ‘Vergeef me. Ik vergat dat je geen krant leest.’

Friede. Diellza sloot haar ogen, blokkeerde Alwins knappe uiterlijk, de verhullende schaduwen, de achterkant van het hoofd van de chauffeur. In plaats daarvan vulden beelden van haar lieve zusje haar blikveld. Friede. Ze scheelden maar elf maanden. In hun jeugd hadden ze altijd geprobeerd zich voor te doen als een tweeling; een groot deel van hun leven had het gewerkt. Lieve Friede met haar onschuldige donkere ogen. Haar levendige glimlach.

‘Hoe?’ Het woord kwam er schor uit. ‘Hoe is ze gestorven?’

‘Bij de geboorte van haar tweede kindje,’ zei Alwin. Eindelijk. Zachtjes. Respectvol.

Diellza ademde moeizaam in. Vierenhalf jaar geleden hadden ze haar niet uitgenodigd voor de bruiloft. Maar ze had er lucht van gekregen en was toch gegaan. Ze was stiekem naar het balkon van de kerk geslopen, zodat ze kon gluren en haar zus in een witte bruidsjapon kon zien, van puur geluk stralend kijkend naar Max Boschert. En Max had liefdevol op haar neergekeken. Zijn gelaatsuitdrukking had er geen moment op gewezen dat Friede niet de zus was met wie haar vaders jonge zakenpartner had moeten trouwen.

Voordat Diellza zich de ‘vernieling’ in geholpen had door aan te pappen met de bezoekende Duitser, die nu naast haar zat.

‘Alsjeblieft.’ De papieren werden haar in de handen gedrukt. ‘Zij heeft ze niet meer nodig.’

Instinctief kromden haar vingers zich om het paspoort. Maar ze wilde het niet openen. Wilde niet Friede Boschert in grimmig zwart geschreven zien staan en het gezicht van haar zus op de foto. Er borrelde iets omhoog in haar keel: het was uitermate somber en knarsend. ‘Heb je het tijdens haar begrafenis uit haar bureau gestolen?’

‘Niet persoonlijk. Maar ja.’ Geen verontschuldiging verzachtte zijn toon. Of misschien toch wel en misschien waren haar oren te vol van pijn om het te horen. ‘Het spijt me, Liebling. Het was niet mijn bedoeling je pijn te doen met onwelkom nieuws. Kom. Kom hier.’

Zijn arm kwam rond haar schouder en trok haar tegen zich aan. Er ging warmte van hem uit, evenals de geur van sigaretten en bier en hetzelfde luchtje dat hij gedragen had sinds hun eerste ontmoeting. Ze liet zich erdoor troosten, omdat het beter leek de dieper wordende kloof in haar met hém te laten vullen dan dat de kloof zo breed werd dat hij haar compleet opslokte.

‘Hè, hè!’ Hij drukte zijn lippen tegen haar hoofd en zijn hand wreef een kringetje op haar rug. ‘Er is niets wat je had kunnen doen.’

Ze had haar vader kunnen gehoorzamen. Met Max trouwen. Dan zou Friede niet zijn baby gehad hebben, zodat die haar niet had kunnen doden. Of ze had met haar in contact kunnen blijven, ondanks Vaters meedogenloze uitspraak dat ze dat niet mocht, en dan had ze bij haar kunnen zijn. Dan had ze afscheid kunnen nemen.

Nu brandde Friedes identiteit in Diellza’s vingers. ‘Je wilt dat ik Engeland binnenkom als mijn zus.’

‘Het is niet wíllen, Liebling. Het is moeten. Dit is misschien onze laatste kans om de kern van het Britse leger echt een slag toe te brengen.’

Toen ze met haar ogen knipperde, kon ze voelen dat haar wimpers samenklitten door de kohl en de tranen en ongetwijfeld zijn jasje bevuilden. Ze trok zich een paar centimeter terug en ging met haar hand in haar mantelzak, terwijl ze zich probeerde te herinneren waar ze haar zakdoek gestopt had.

Die van hem verscheen onder haar neus. ‘Alsjeblieft.’

Zonder iets te zeggen nam ze het opgevouwen witte vierkantje en gebruikte het om de troep onder haar ogen af te vegen. ‘Ik weet niet wat ik voor je te weten moet komen in Engeland. De informatie die ik de laatste keer kon ontdekken...’

‘Was heel waardevol. Beter gezegd: je slaagde erin alles voor te bereiden – iets waarop we nauwelijks hadden durven hopen. Zodat deze keer...’ Hij raakte met een gehandschoende vinger haar kin aan en tilde haar gezicht omhoog. In de straatverlichting ving ze een flits op van zijn prachtige blauwe ogen, van het geloof dat eruit naar voren kwam. ‘Dit keer kun je veel meer voor ons doen. Maak gebruik van je vaardigheden.’

Haar vingers verstrakten rond het paspoort van haar zus. ‘Wat bedoel je met vaardigheden?’ Ze had er een paar, en de meeste ervan waren van het soort waardoor je onteigend werd door je vader.

‘Nee, dat niet, niet deze keer.’ Hoewel hij glimlachte bij het idee alleen al en naar voren boog om haar lippen met de zijne te liefkozen. ‘Nee, Liebling. Ik bedoel de vaardigheden die je van je vader geleerd hebt.’

Als haar bloed al niet eens bevroren geweest was in haar aderen, dan zou het nu waarschijnlijk gestold zijn. En het was niet de eerste keer dat ze de kracht zou willen hebben om nee te zeggen tegen deze man die ze liefhad. ‘Je bedoelt toch niet… Het wordt mijn dood als ik… Is dat wat je wilt? Van mij verlost zijn?’

‘Nee, nee, nee. Je begrijpt het niet.’ Hij streek met zijn vingers langs haar wang en glimlachte recht in haar ogen. Recht in haar hart. ‘We hebben een plan, liefste. Ik zal het je allemaal uitleggen. Het kost je misschien wat tijd om het contact met de sleutelfiguur te herstellen, maar zodra je je missie volbracht hebt, hebben we een vluchtplan achter de hand. Het komt goed met jou. Binnen enkele uren na de succesvolle afronding ben je Engeland weer uit.’

Haar neusvleugels trilden. Ze hield niet van de Britten – haar gevoelens lagen bij het Duitse volk en hun gezamenlijke erfenis, reeds lang voordat Alwin haar loyaliteit bezegeld had met zijn kussen. Maar haatte ze die lui genoeg om haar leven weer op het spel te zetten?

Zijn vingers gleden door haar haar, waarbij ze ongetwijfeld een gevaar vormden voor de haastig ingestoken haarspelden in haar chignon. Zijn voorhoofd rustte tegen dat van haar. ‘En dan, Liebling... en dan zal het voor jou voorbij zijn. Ik zweer het je. Ik zal dan nooit meer iets van je vragen, behalve dat je met me mee naar Duitsland gaat.’

Haar pols ging sneller kloppen. ‘Echt waar? Ga je dat echt vragen?’

‘Zodra de oorlog voorbij is.’ Hij liet zijn neus over de zijkant van haar hoofd gaan. ‘Ik heb al een huis geregeld. Een leuk huisje zoals je graag wilde. Je zorgt voor de bloemen en je drinkt koffie in de achtertuin en we kunnen samen zijn.’

Ze ging tegen hem aan zitten, de met kohl bevlekte zakdoek in haar ene hand en de identiteit van haar zus in de andere. Eén opdracht, en alle onzekerheid zou voorbij zijn. Geen gedans meer. Geen mannen meer die wellustige blikken wierpen die ze al dan niet moest afwijzen. Niet langer bekende straten inslaan en doen alsof ze die nog nooit bewandeld had als de dochter van Luca Mettler.

Ze zou gewoon van hém kunnen zijn.

Met een zucht knikte ze. Ongetwijfeld had hij niet anders verwacht.

4

De sfeer in de kamer veranderde, hoewel Arabelle niet precies kon aanduiden hoe. Het gesprek veranderde niet. De starende blikken van Ella en Rowena verplaatsten zich niet naar de deur. Er flikkerden geen lichten, er trilden geen glazen.

Maar op het moment dat hij binnenkwam, wist Ara het. Haar rug werd een volle drie seconden rechter voordat ze Stafford hoorde roepen: ‘Camden! Daar ben je. We begonnen al te denken dat je van gedachten veranderd was.’

Haar vingers spanden zich rond het glas citroenlimonade. Alle anderen wendden zich naar de deur; er was dus geen reden waarom zij dat voorbeeld niet zou volgen. Behalve dat niemand anders het gevoel leek te hebben alsof er elektriciteit door de kamer stroomde.

Majoor Phillip Camden, Black Heart himself, liep rechtstreeks naar de hertog met een arrogant glimlachje en een uitgestrekte hand. ‘Kom op, Stafford. Je weet dat ik nooit van gedachten verander.’

‘Laat me je iedereen even voorstellen.’ Stafford gebaarde naar haar vader, die naast hem stond met een glas cognac in de hand. ‘Lawrence Denler, ontdekkingsreiziger van Mexico en Centraal-Amerika. Den, mijn vriend van de RFC, majoor Phillip Camden. Een van onze beste piloten.’

Haar vader stak zijn hand uit, zijn ogen fonkelden. Hij vond het prachtig. De luchten, zo had hij haar minstens zes keer verteld, waren de volgende geweldige grens. ‘Uitstekend, aangenaam. Het verveelt me nooit om met piloten te spreken. Is het waar dat u een van de eerste piloten was die voor onze kant de synchronisatiemechaniek testte?’

Ook al stond Camden met zijn rug naar haar toe, toch waren zijn gedachten duidelijk zichtbaar in zijn houding. Een beetje trots in de stand van zijn hoofd. Een beetje bitterheid in zijn opgetrokken schouders. In het ziekenhuis was ze maar al te vertrouwd geraakt met het uiterlijk van iemand die pijn heeft. En hoewel deze man dan misschien geen amputatie of verminking had, hij had duidelijk pijn.

Besefte hij dat?

Voordat Brook naar haar kon grijnzen vanaf de plek waar ze stond met de tante van haar man – vanavond vaders tafeldame – richtte Arabelle zich weer tot haar vriendinnen. Hun gesprek was niet onderbroken door de nieuwaangekomene. Ze spraken nog steeds over de lieve brieven naar de soldaten die hun kinderen hadden helpen schrijven.

‘Ik heb nog een doos dassen die ook meegestuurd kan worden,’ zei Rowena. Haar brouwende, Schotse accent was nog steeds te horen.

‘Ik kan er ook een paar bij doen. Ik heb het Addie geleerd.’ Ella grinnikte, waardoor ze pronkte met twee identieke kuiltjes. ‘Misschien heeft ze er eentje af, voordat de oorlog voorbij is, als ze wol gebruikt die dik genoeg is. En als haar broertje telkens een paar minuten stopt met haar te pesten.’

Arabelle glimlachte en vertelde zichzelf dat ze niet langer moest hunkeren, iedere keer dat kinderen ter sprake kwamen. Het zou niet lang meer duren en dan zou ze haar eigen kinderen hebben. Er zou een eind komen aan de oorlog, zij en Brax zouden trouwen en dan kon ze Middlegrove weer gaan vullen met kleintjes.

‘Ara.’

Op haar vaders roep draaide ze haar hoofd om en zag dat hij haar gebaarde bij hem te komen. En hij zag er veel te opgewonden uit. Ze zorgde ervoor dat haar blik niet afdwaalde naar majoor Camden, fluisterde ‘excuseer me’ tegen Rowena en Ella en glipte snel weg naar de mannen. Ze kon het niet helemaal laten spottend een wenkbrauw op te trekken, toen ze dichterbij kwam. ‘Ik ken die blik. In wat voor problemen zit u ditmaal, vader?’

‘Avontuur, schatje. Geen problemen.’ Hij klopte op de schouders van majoor Camden, alsof ze al dikke vrienden waren.

En haar vader kennende waren ze dat. Als je hem mocht geloven, kostte het hem maar twee minuten om vriendschap te sluiten met koppensnellende kannibalen. Waarom zou hij meer tijd nodig hebben met een piloot die niet mocht vliegen?

‘Deze jongeman beantwoordde net mijn vragen over hoeveel terrein je nodig zou hebben om een Sopwith aan de grond te zetten. Misschien zou ik zoiets mee terug moeten nemen naar Mexico, als ik er een op het jacht kan krijgen. Weet jij nog hoeveel vrachtruimte er op de Daphne was?’

Ze wierp eindelijk een blik op Camden, toen hij probeerde een lach te onderdrukken bij de vraag van haar vader. Blijkbaar kon hij zich niet voorstellen dat zij zo’n detail zou weten.

Ze ergerde zich een beetje, omdat ze het niet wist. Verdraaid. Ze negeerde zowel de vonken als de schaduwen in zijn hemelsblauwe ogen en concentreerde zich weer op haar vader. ‘Ik ben bang dat ik de getallen nooit bestudeerd heb. Maar de laatste keer nam u een auto, een drukpers en twee pallets cognac mee...’

‘Als geschenken,’ reageerde vader snel. ‘Ik verzeker je dat ik geen enkele poging doe zelf zulke indrukwekkende hoeveelheden achterover te slaan.’

‘Vanzelfsprekend.’ Camden boog zijn hoofd naar voren, nog steeds grinnikend.

‘Mijn punt is dat de vrachtruimte best wel indrukwekkend is,’ vervolgde ze. ‘Vorige maand, toen ik Northolt met Brook bezocht, had ik de gelegenheid een Sopwith te zien, en ik denk dat het zou passen.’

‘Ik heb je nog steeds niet vergeven dat je zonder mij gegaan bent.’ Ondanks haar vaders stuurse blik zag ze zijn ogen sprankelen van het plagen.

‘Nou, als u thuis geweest was, zoals u beloofd had, in plaats van op de Explorers Club, dan had u uw kans niet gemist.’

Vader gniffelde en streek haar onder de kin, zoals hij al deed sinds ze vijf was. Of mogelijk al veel langer, hoewel ze geen herinnering aan hem had van vóór die tijd. Toen ze nog jonger was, was hij op expeditie geweest, op zoek naar de Stad van Goud.

‘Vergeef me, Camden, ik heb je niet voorgesteld. Mijn dochter Arabelle Denler. Ara, majoor Phillip Camden.’

Ze verplaatste haar citroenlimonade naar haar linkerhand, zodat ze haar rechter- kon uitsteken. ‘Hoe maakt u het, majoor?’

Niemand zou zo mogen glimlachen. Noch zo’n doordringende blik hebben. De warmte van zijn vingers verspreidde zich door haar satijnen handschoenen, toen hij over haar hand boog en ondertussen geen moment zijn ogen van haar afhield. ‘Ik ben bang dat de hertogin me verboden heeft die vraag eerlijk te beantwoorden op straffe van marteling. Maar noemt u me alstublieft Camden. Ik voel me een beetje een bedrieger als ik mijn rang gebruik, wanneer de luchtmacht me verstoten heeft.’

Nou, deze kerel draaide er niet omheen. Daar had ze respect voor. Ze glimlachte en trok haar hand terug. ‘Camden dan.’

Vader zette zijn gebabbel voort, maar Ara’s aandacht verflauwde even later, toen ze besefte dat Camden nog steeds naar haar keek. Nee, haar bestudeerde. Wat mannen nooit deden – tenzij ze wisten van haar erfenis en probeerden vast te stellen hoe ze met lieve woordjes het best iets van die erfenis in de wacht konden slepen.

Ze zette zich schrap voor de vragen. Was ze geïnteresseerd in een investering? Had ze van dit doel gehoord? Of misschien wilde ze overwegen aan dat andere doel te doneren?

Met half toegeknepen ogen richtte Camden zich weer tot haar vader. ‘Hebt u al een piloot in Mexico? Zo niet, dan lijk ik beschikbaar te zijn, ervan uitgaande dat ik tegen die tijd niet bij zonsopgang geëxecuteerd ben.’

Vader lachte alsof het een geweldige grap was. ‘Pas op, jongen. Ik vergeet nooit een eenmaal gedaan aanbod. En dit is iets waaraan mijn dochter me maar al te vaak herinnert: ik ga het stelen van kerels uit het normale leven nooit uit de weg en neem hen mee op mijn avonturen.’

‘En maar zelden neemt hij de moeite om onze butlers en chauffeurs terug te brengen.’

‘Kan ik het helpen dat zij een zucht naar avontuur ontwikkelen?’

Een argument dat ze nooit zou winnen, dus lachte ze maar en voelde zich een beetje opgelucht, toen de butler van de familie Stafford het diner aankondigde.

Althans totdat Camden haar zijn arm aanbood. ‘Volgens mij hebben ze ons vanavond aan elkaar gekoppeld, toch?’

‘Hm.’ Ze legde haar gehandschoende hand op de zwarte mouw van zijn smoking. Ze moest een manier zien te vinden om Brax ter sprake te brengen, voordat hij dacht dat de alledaagse juffrouw Denler om meer zat te hengelen dan een tafelgenoot. ‘Brook beklaagt zich altijd dat mijn verloofde niet in de buurt gestationeerd is om voor een even aantal te zorgen.’

‘En waar is hij gestationeerd?’ Camden stelde de vraag op een rustige, beleefde toon waarmee hij te kennen gaf dat hij niet echt geïnteresseerd was in het antwoord.

‘Portsmouth. Hij is duiker bij de marine.’

‘Echt waar?’ Hij begeleidde haar de kamer uit en sloot zich aan achter Rowena en Nottingham. ‘Wat is de wereld toch klein. Het huis van mijn familie staat net buiten Portsmouth.’

‘Misschien moeten we een reisje plannen,’ zei vader van achter hen, met veilig aan zijn arm de tante van de hertog. ‘Jij kunt je familie bezoeken, Ara kan Brax zien en jij kunt me onderweg adviseren over hoe ik een Sopwith in handen krijg.’

De hemel sta haar bij! Ze kon zich niet helemaal voorstellen hoe ze twee uur lang met deze man in een treincoupé opgesloten zou zitten. Of nog erger: in de striemende wind in hun open Model S. Als iemand anders dat voorstel gedaan had, dan zou ze troost putten uit het feit dat het reisje nooit verwezenlijkt werd.

Maar haar vader kreeg het vreemd genoeg steeds voor elkaar om dingen te laten gebeuren precies zoals hij luchthartig verklaarde.

Camden keek over zijn schouder. ‘Wat doet u morgen?’

Vader lachte. Arabelle snoof. Het was absurd hoe vaak dit gebeurde. ‘Waag het niet, vader. Vergeet niet dat u morgen al een theeafspraak hebt met meneer Forrester. En na de kerk ga ik eropuit om Sarah op te zoeken, nu ze bij haar zus is.’

Haar vaders zucht zou heel normaal geklonken hebben uit de mond van een van Brooks zonen, als die geen extra koekje mocht voordat hij naar bed ging. ‘Goed dan. Morgen niet. Hoe ziet je agenda er volgende week uit, Camden?’

Ze boog zich dichter naar haar begeleider toe, zodat ze luid kon fluisteren: ‘Je kunt het weigeren. Dat beloof ik je. Ik heb het op zijn minst twee keer gedaan. Misschien drie keer.’

‘Ha! Ze wijst me elke keer af wanneer ik haar vraag met me mee te gaan op expeditie.’ Vader boog zich over naar zijn eigen partner. ‘Lijkt te denken dat ze thuis moet blijven bij haar man of iets in die trant.’

Lady Abingdon lachte beleefd. ‘Wat dom van haar.’

Camden grinnikte toen hij haar de eetkamer in leidde. En terwijl hij haar stoel aanschoof, zei Arabelle een stil gebed dat het gelach een paar van die schaduwen in zijn ogen voorgoed zou verjagen.

±±±

Ze was niet mooi. Camden plukte een rozijn uit zijn broodpudding en luisterde met een half oor naar Denlers verhaal over de storm die de laatste keer de Daphne op weg naar huis bijna schipbreuk had doen lijden, maar hij bleef staren naar de dochter van de man. Ze was niet mooi, maar ze deed goed haar best het te verbergen. Haar donkere haar zat goed, haar jurk zo modieus als het in oorlogstijd mogelijk was en ze gedroeg zich met al het zelfvertrouwen van een meisje dat de meeste tijd van haar leven op een of andere kostschool doorgebracht had.

Cass was mooier – hij zou gelukkig geweest zijn als geen man dat ooit opgemerkt had. En deze Arabelle had niet dezelfde lichtzinnigheid als zijn zus. Als het huwelijk tussen haar en Braxton meer om geld dan om liefde gespeeld had, dan kon hij begrijpen waarom een kerel verder om zich heen keek.