Herfstfluistering

Herfstfluistering

Alyse Nicole Merritt

Uitgeverij Het Zoeklicht

Postbus 99

3940 AB Doorn

Herfstfluistering

Alyse Nicole Merritt

Copyright © 2020 by Alyse Nicole Merritt

Originally published in English under the title: Autumn Whisper.

Cover design by Deon Gibson

Vertaling: André C. van der Beek

Opmaak en omslagbewerking: TMgraphics.nl

Foto omslag voorzijde: Elizabeth Merritt (dochter van Alyse Merritt)

Foto omslag achterzijde: Alyse Merritt

Dutch edition © Het Zoeklicht, 2020

Postbus 99, 3940 AB Doorn, The Netherlands

www.zoeklicht.nl

ISBN 9789064513206

ISBN e-book 9789064513213

NUR 747

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze – hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen, of op enige andere wijze – zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

All rights reserved. No part of this publication may be reproduced, stored in a retrieval system, or transmitted, in any form or by any means – electronic, mechanical, photocopying, recording, or otherwise – without the prior written permission of the publisher.

Inhoud

Deel 1

De reis: Donovan en Falyn

De strijd van Donovan

Het verlangen van Falyn

Dertig kaarsen

Het dansfeest in de zomerhitte

Buien in april

Meibloemen

De doos met zegeningen

Uit de as herrezen

Deel II

Opnieuw geboren: Alina

Herfstwind en appelbomen

De gemoedstoestand van New York

Traditie en tragedie

Voor alles is een bestemde tijd

Het geheim van het gezin

Het ontwaken

Op eigen vleugels

Alan

In het wonderbare licht

Nog meer beproevingen

Concurrentie en calamiteiten

De veranderingen bij vader

Waar is, dood, uw prikkel?

Brekende takken

Terreur van de Twin Towers

Alle bladeren verwelken

Addendum 1

Addendum 2

Addendum 3

Foto album

Dank U

Proloog

De schoonheid van de herfst

Wie kan het tedere moment in het leven beschrijven als dromen uit de kindertijd werkelijkheid worden? Dat moment wanneer zelfs de wonderlijke gloed van de maan voelbaar schijnt voor jonge harten en het onbegrensde karakter van onze dromen bereikbaar lijkt.

Wie kan de majestueuze heerlijkheid van de schepping doorgronden, verlangend naar elke nieuwe morgen, naar elk nieuw begin?

Wie kan die prachtige briljante zon met vurig ontzag beschrijven, als ze schijnt boven de bergtoppen, zachtjes de veranderende herfstbladeren kussend met honinggouden stralen? Met haar schitterende stralen worden wij er door God aan herinnerd dat er altijd een licht van hoop is, de belofte van een nieuwe dag.

Als de bladeren vallen, hun takken voorgoed verliezen en de bloemen zwichten voor de koude witte deken van de winter, dan blijft hun prachtige invloed nog beneden op de aarde. Want het is tijdens deze schemerige uren van verlies en verdriet, als de schoonheid vervaagt tot as en warmte verandert in rillingen, dat we dan Zijn liefelijke en zachte herfstgefluister kunnen horen.

Herfstfluistering is een verhaal dat op ware gebeurtenissen is gebaseerd rond een jong meisje uit een hecht gezin in New Jersey. Terwijl ze opgroeit in een beschutte omgeving is Alina zich niet bewust hoe diep Gods oneindige liefde en genade zijn, maar is ze steeds op zoek naar de zin van het leven. Verlangend naar Gods nabijheid komt er veel lijden op haar weg, en is het haar onduidelijk hoe daar doorheen te komen. Terwijl ze de meest verdrietige teleurstellingen doorstaat beseft ze dat ze heel dicht bij het begin van de eeuwigheid komt en ze ervaart een transformerende ontmoeting met God. Hoewel het voor haar bij tijden een pijnlijke reis blijft, weet ze dat in haar donkerste ogenblikken Gods stem en liefdevolle Geest haar steeds begeleid hebben om te blijven vertrouwen.

Opgedragen aan:

Mijn Heere en Heiland – Messias, Verlosser,

en ware Liefde. Mijn Alles in Alles.

Deel 1

De reis: Donovan en Falyn

Hoofdstuk 1

De strijd van Donovan

St. Leo’s Hospital, Arlington, NJ – 1955

Een genadeloze hartmonitor verbrak de stilte en echode in de verte terwijl de negenjarige Donovan schijnbaar levenloos op een bed lag. Afgezien van een vrijwel onmerkbare ademhaling bevond de eens zo levendige, wilde jongen zich nu in een ernstige toestand. De deprimerende en steriele ziekenhuiskamer waar hij lag, was verlicht met een roodachtige tint vanuit een smal raam, dat de laatste zonnestralen zichtbaar maakte.

Donovans school zou nog maar een paar weken open zijn – het was het begin van de herfst in New Jersey. Aan de ene kant zag Donny er wel naar uit om niet naar school te moeten, hoewel hij goed en graag leerde, maar langzaam werd hij zich bewust van de realiteit van zijn toestand, en het enige wat hij nu graag wilde was om weer terug naar school te gaan met zijn vrienden.

Een heleboel ‘van harte beterschap’ kaarten waren opgestapeld naast de CV-radiator in de kamer en zelfs een fel begeerde poster van de New York Yankees, het favoriete team van Donny, was geprint op één van de kaarten als een herinnering dat zijn beste vriend Jimmy en neef Michaël, zijn favoriete Bronx maatjes van het stadion waar ze speelden, hun best deden om hem er doorheen te halen.

In eerdere heldere ogenblikken, staarde Donny uit het raam naar de verkleurende bladeren en kreeg hij een nieuwe indruk van de herfst, een nieuw perspectief dat dingen niet altijd krachtig en vol leven blijven …de kleuren van de natuur verdwijnen te zijner tijd.

Dit waren diepzinnige gedachten voor een zieke, negen jaar oude jongen, maar hij was nog in staat om het te begrijpen.

Het leven, in menig opzicht, leek nu veel op de wisselingen van de jaargetijden. Op sommige momenten in hun leven zijn mensen allemaal levendig en kleurrijk dacht hij, totdat leeftijd of ziekte hun intrede deden om hen er aan te herinneren hoe zwak, kwetsbaar en tijdelijk zij zijn … zoals hij nu.

De blindedarm van Donovan was een paar dagen geleden geperforeerd en het gif sijpelde door zijn hele buik wat allen die hem verzorgden toch erg bezorgd maakte.

De arts die hem behandelde, dokter George, stond bij zijn bed en keek moedeloos op zijn patiëntenstatus. Hij had talloze routine blindedarmoperaties gedaan voordat Donovan bij hem kwam en was behoorlijk aangedaan door het feit dat er nu geen indirecte routine voor dit geval bestond. Dr. George draaide zich om naar de angstige verpleegster naast hem en sprak met vermoeide stem: “Ik, ik denk niet dat er een mogelijkheid is dat we hem kunnen redden.”

Zuster Kay keek naar Donovan met haar hoopgevende, moederlijke ogen en daarna naar dr. George. “Weet u dat zeker, dokter?”

“Ja. De infectie is zo ver verspreid dat ik bang ben dat het alleen nog maar een kwestie van tijd is. Het spijt me.”

Zuster Kay, een zuster van middelbare leeftijd, was over het algemeen een goed gehumeurde zuidelijke schone, maar nu in tranen van onverklaarbaar verdriet. Ze droogde haar ogen en nam dr. George apart en viel gefrustreerd tegen hem uit: “U hoeft mij niet te vertellen dat het u spijt. Zijn moeder wacht daar buiten. U moet het haar gaan vertellen!”

“Pardon, Kay?!”

“U hebt me goed gehoord. Ik ga haar niet vertellen dat u hem opgeeft!”

Zuster Kay kon niet geloven dat de woorden die uit haar mond kwamen van haar waren. Ze had nooit eerder het gezag van een arts in twijfel getrokken en wist dat haar gedrag behoorlijk opstandig was. Ze was al van haar stuk gebracht door de heftige emoties die langzaam de overhand namen, emoties, die getraind als ze was als professionele ziekenverzorgster, ze moest bedwingen in hopeloze situaties.

Dr. George kende verpleegster Kay, en deze houding paste helemaal niet bij haar. Nu stond ze hier vlakbij hem en daagde zijn kundigheid en wijsheid uit. Duidelijk geërgerd en met een scherpte in zijn stem, hardvochtiger dan hij van plan was, antwoordde hij: “Ik stel voor dat je nu hiermee stopt voordat je serieus je baan in het St. Leo’s in gevaar brengt! Er is niets wat ik nog proberen kan. Ik heb alles geprobeerd. Het is voorbij!”

Terwijl dr. George terugging naar Donovan, plaatste hij de patiëntenstatus in de hoek van het bed en verliet daarna woedend de altijd donkere kamer. Dokter George was er niet zeker van of zijn laatste verklaring voor zuster Kay was, of omdat hij zichzelf probeerde te overtuigen van zijn vergeefse pogingen om het leven te redden van zijn jonge patiënt.

Zuster Kay keek met een dreigende blik naar hem toen hij de kamer verliet en ging toen terug naar haar dierbare Donovan. Hij sliep nu rustig, zijn vredige gestalte zo kalm, in tegenstelling tot de strijd die in zijn lichaam woedde. Ze drukte een vochtige doek op zijn van koorts gloeiende voorhoofd en hoopte eigenlijk, tegen beter weten in, dat de berustende arts het bij het verkeerde eind had.

Beneden, in de wachtkamer in de hal, wachtte Donovans moeder Carmella, en zat met gebogen hoofd in gebed. Ze wist dat de situatie van Donny uiterst ernstig was en had de afgelopen vierentwintig uur ononderbroken gebeden om een wonder, met af en toe een korte pauze om wat te eten en even te slapen.

De anders zo gezellige jeugdige Italiaanse moeder, die normaal gesproken om deze tijd gehaktballen maakte en zelfgemaakte pasta, het favoriete middageten van Donny, was nu echt bang dat haar zoon nooit meer iets zou eten. Toen ze zo rillerig van verdriet daar zat, voelde ze plotseling een hand op haar schouder. Ze voelde de aanwezigheid, en hevig geschrokken draaide ze zich om.

“Mevrouw Angelo?” Dokter George keek met oprecht begrip en medelijden naar de verdrietige vrouw: “Het spijt me zo.”

Carmella staarde naar dr. George terwijl er een stortvloed van tranen kwam, van opgekropte uitputting vermengd met angst, met het gevoel aan de rand te staan van een donkere afgrond. “Nee, nee, zeg het niet.”

“Het spijt me,” zei de dokter opnieuw, vriendelijk maar beslist. “Ik kan hier niets meer doen.”

“Nee…Neeee!!!” Carmella begon hysterisch te snikken, golven van wanhoop en pijn deden haar schouders heftig schokken als door een onzichtbare kracht.

Bezoekers met hun familie aan de overkant van de gang voelden zich wat ongemakkelijk en niet in staat zich af te keren van dat wat ze hoorden. Hun gestaar leek op meevoelen, soms met wat ontzetting zich bewust dat zij ook elk moment konden delen in haar noodlot. Ten slotte was dit het St. Leo’s Kinderziekenhuis, afdeling Intensive Care.

Dr. George leunde dichter naar Carmella en begon zachter te praten: “Ik wil niet graag degene zijn die dit zegt maar … maar u zult waarschijnlijk de noodzakelijke maatregelen moeten gaan treffen. Hij zal niet … ik geloof niet dat hij morgen gaat halen.”

Carmella probeerde wanhopig te blijven geloven dat dit alles een vreselijke droom was, dat zij elk moment in haar bed kon ontwaken, badend in het zweet, hartkloppingen maar gezond en wel. Ze zou haar slippers grijpen, de gang oversteken naar Donny’s kamer, zachtjes de deur open duwen, gewend aan het geknars ervan, en daar zou hij zijn. Ze zou de lakens strak om hem heen slaan, tot onder zijn kin, en bij het streepje van het ganglicht zou hij vanzelf in slaap vallen met een lichtstreepje op zijn knappe gezicht. Ze dacht: “Dat is mijn lieve jongen, die ik…”

Zonder waarschuwing bracht het stoïcijnse gepiep van het intercomsysteem van het ziekenhuis Carmella terug in een staat van wanhoop.

“O, nee, dit is helemaal geen boze droom…”, zei ze weer panisch, “dit is een actuele nachtmerrie!”

Ze verlangde intens om te kunnen ontsnappen aan de wrede realiteit van dit ogenblik, maar keerde zich naar dr. George, keek diep in zijn vermoeide blauwe ogen en schraapte haar moed bij elkaar: “Bent u er wel zeker van dokter George? Weet u zeker dat er niets meer aan te doen is?!”

“Ik ben bang van wel. Hij heeft nog hoogstens een paar uur, tenzij…”

“Tenzij wat??”

“Tenzij…tenzij er een wonder gebeurt,” antwoordde de dokter terneergeslagen.

Er was verder niets meer te zeggen. Hij kon geen woorden vinden om haar te troosten, te moe om haar valse hoop te geven en wist dat deze moeder iets beters verdiende. Hij had de sterke waakzaamheid over haar zoon gezien de afgelopen dagen. Hij bewonderde en respecteerde haar te veel om haar nog minder troost aan te bieden dan die hij haar al had gegeven. Het was tijd voor haar om zijn verklaringen te verwerken en de verdrietige reis te beginnen, te treuren over een zoon die nog maar net was begonnen met leven. Zo oneerlijk, zo onrechtvaardig! Wie was eigenlijk die God tot Wie ze zo ernstig bad? Waar was Hij nu?

Dr. George trok zich langzaam terug uit de kamer.

Carmella bedekte haar gezicht met haar handen in een magere poging om haar grote verdriet een beetje privé te verwerken. Ze huilde, heen en weer geslingerd op het ritme van haar eigen gesnik om zichzelf te troosten, ongeveer op dezelfde manier zoals ze Donny getroost had toen hij nog een kleine jongen was.

“Mijn enige zoon! Mijn lieverd! Mijn alles! Neeee! Alstublieft God, nee!!!!”

Het geluid van Carmella’s verdriet bereikte zuster Kay en haar collega’s die gebogen stonden over de statussen van de overige patiënten op de drukke verpleegafdeling.

“Oh, die arme vrouw. Ik kan het nauwelijks verdragen, zei zuster Kay. Ik weiger om dat kind op te geven, ik weiger dat pertinent! Wie is dokter George eigenlijk wel om zo’n beroerde diagnose te stellen? God? Pff, al deze ‘heilige’ academische titels, verdiend met zijn neus ingeklemd tussen weten-het-allemaal medische tijdschriften, hij kan niet in de schaduw staan van de grote Heelmeester! Bovendien, we hebben niet alles geprobeerd!”

Zuster Louise die heel dichtbij Kay stond, steunde met haar ellebogen op de balie, leunde voorover en fluisterde: “Wat stel jij dan voor, Kay?”

Kay keek onopvallend om zich heen of er nog anderen binnen gehoorafstand van hun gesprek waren. “Ik stel voor, dat we voor die jongen hetzelfde doen als bij Harold Forman. Herinneren jullie hem?”

“Waaat??!!” Zuster Louise trok wit weg bij het noemen van de naam van de ex-patiënt en liet nu haar armen van de balie glijden alsof iemand naar binnen was gekomen en haar ellebogen onder haar kin had weggetrokken. “Dat zal NOOIT gaan werken bij Donny, hij is nog maar een jongen, Kay! Een kind!”

“Precies! Er is zelfs een grotere kans op succes, juist omdat hij een jongen is! Begrijp je dat niet?”

Na een moment van een benauwende stilte, nauwlettend het gezicht van elke verpleegster observerend die in een halve cirkel bij elkaar stonden, verbrak zuster Leanne uiteindelijk het zwijgen.

Zuster Leanne was slank, donker van haar, en had veel ervaring maar was ook van de oude stempel en van alles uit-het-boekje. Ze was al verpleegster bij St. Leo’s toen de meeste verpleegsters in die tijd nog maar pas naar de middelbare school gingen. Ze waarschuwde: “Weet je, we kunnen allemaal ontslagen worden!” Dit was een gevoelige zaak die natuurlijk niemand was vergeten.

“Daar ben ik het mee eens”, echode Louise. “Deze situatie is totaal verschillend. Donovan heeft een geperforeerde blindedarm. Het is inwendig, en geen infectie in een van zijn ledematen. Het is appels met peren vergelijken, Kay. En afgezien daarvan, we weten allemaal dat het mazzel was, een zaak van willekeur, gewoon ouderwets geluk voor Harold en het was lang niet zo erg als nu bij Donovan.”

Met een onbuigzame beslistheid en de zaak in haar eigen hart en geest al te hebben opgelost, daagde Kay de groep van verzorgsters uit. “Zo, jullie hebben het allemaal gezegd: de situatie is kritiek. Er is niets meer wat we kunnen proberen, alle mogelijkheden zijn van tafel en er zijn geen opties meer over. Voor hem is er ook geen optie meer! Wat hebben we te verliezen?”

“Onze banen, onze vergunningen”, riepen de vrouwen zacht in koor naar Kay met stemmen die dreigden hun geheimhouding te verraden.

“Weet je wat. Als het zover komt, nou en, laat maar komen. Denk er over na, dames. Hij heeft zijn hele leven nog vóór zich. Een toekomst met zijn vrouw en kinderen en wie weet wat nog meer! Ik wil liever mijn baan verliezen met een goed geweten dan de rest van mijn dagen te leven met een salaris en met de wetenschap dat een kleine jongen stierf die ik een kans om te overleven had kunnen geven.”

“Nou, goed dan, maar er blijft nog één ding over om te doen. Het is nodig dat we bidden.” Zuster Louise sprak met een vanzelfsprekendheid terwijl ze haar hoofd boog en zich niet schaamde voor de starende blikken van haar collega’s met wie ze de afgelopen jaren zij-aan-zij had gewerkt.

Nu met een typisch zuidelijk accent, terwijl ze bijna de toon van Kay nabootste, riep Louise uit: “Alleen God kan redding geven in dit hier-en-nu probleem en jij weet dat net zo goed als iedereen, Kay!”

“Maar WIJ zijn Gods handen en voeten nu, Louise! Het is wat HIJ van ons verwacht om te doen!” Er was een nieuw besef van urgentie en er was ook wanhoop in Kay’s stem die er eerder nog niet was. “Dames, doen jullie mee, of doen jullie niet mee?”

Voor de eerste keer sinds hun overleg begon, zei zuster Robin iets: “OK, ik doe mee. Ik kan de gedachte niet verdragen dat die kleine lieve jongen zou sterven vannacht en dan zijn moeder te moeten zien, overmeesterd door verdriet om haar verlies. Niet als we er iets aan kunnen doen.”

“We kunnen het … en we zullen het! Ik beloof het,” kondigde zuster Kay aan, nu met een gevoel van dankbaarheid en beslistheid wat aan haar stem te merken was.

Leanne, die eerst wat tegenstrijdig overkwam, verkondigde onmiddellijk: “Nou, dan gaan we ervoor, ik doe ook mee.”

“Ik doe niet mee, Kay.” Zuster Louise maakte bezwaar en schudde heftig met haar hoofd. “Ik doe absoluut niet mee en laat me niet overhalen door jouw dwaasheid. Ik ben het met je eens. Het is verdrietig en door en door een schande als Donovan sterft … als hij sterft”, corrigeerde ze zichzelf, “maar ik doe niet mee met een misdaad, ongeacht hoe rechtvaardig de zaak ook lijkt te zijn. Je gaat in tegen de orders van de dokter en ik weiger daaraan mee te werken. Dokter George zei hem te laten rusten en hem een aangename nacht te geven. En ik zal alles doen om hem een comfortabele nacht te geven. Het spijt me, Kay.”

“Comfortabel, totdat hij sterft?” Zuster Kay werd er door haar vriendin die ze al lang kende, weer een keer bij bepaald dat ze geen compromis zou sluiten of van mening zou veranderen. Het zat er gewoon niet in bij haar.

“Wel, dat is aan jou om te beslissen. Jij houdt je niet aan de regels en dat kan ik dus niet. En als mijn collega en wat belangrijker is, mijn vriendin: Kay, alsjeblieft, vraag me niet nog een keer om schuldig te zijn aan iets waarvan ik geloof dat het ondoordacht is.” Haar standvastigheid was precies wat Kay verwacht had.

***

Carmella Angelo merkte geknield bij het altaar van de ziekenhuiskapel dat ze haar pijn niet kon onderdrukken, terwijl ze naar de lichtgevende, gebrandschilderde raampanelen staarde. De briljante afbeeldingen zorgden voor een sobere atmosfeer, maar toch ook een gevoel van troost en medeleven. Gedetailleerde voorstellingen van Maria, de geliefde moeder van Jezus, huilend over de dood van haar enige geliefde Zoon. De Zoon die ze eens wiegde, ervoor zorgde en zo vlijtig grootbracht – de Zoon naar wie ze keek toen Hij door vreugde en verdriet door het leven ging. Maria was juist daar op die afbeeldingen aan het kijken hoe Hij bezweek aan een onverdiende dood, en alle hoop verloren scheen.

Veel op de manier die Maria’s Zoon onderging in hartverscheurende pijn, kwelling en zelfs de dood, was daar deze diepe blijvende hoop in het wonderbaarlijke. Er was een diepe blijvende hoop dat deze pijn een werkelijk doel had, dat zijn dood een hele belangrijke betekenis had en dat zelfs een opstanding, al was het onwaarschijnlijk, nog steeds mogelijk was.

Carmella hoopte tegen beter weten in dat op de een of andere manier haar zoon ook een miraculeuze omkeer zou meemaken, uit de klauwen van de dood naar een nieuw leven. Ze begreep echter de grote afgrond tussen het goddelijke en het menselijke, en ze keek naar beneden, naar de blauwe vloer vóór haar, naar het tapijt met een marineblauwe donkere tint waar nu haar tranen al opvielen.

Bedelen was niet beneden haar stand. “Oh God … alstublieft. Alstublieft redt mijn zoon. Ze hebben hem geen hoop gegeven … geen hoop, Heer! Mijn zoon is mijn leven. Hij is mijn ENIGE zoon … mijn enig kind, God. U KENT dit gevoel! WAAROM GEBEURT DIT??!! Alstublieft…”

Op dit moment verraadde haar stem haar, gebroken door het snikken dat haar nu dreigde te verstikken. Ze probeerde weer te spreken maar ze kon alleen maar een zacht gekreun uitbrengen. “Alstublieft... ik smeek U God. Ik smeek om een wonder. Breng mijn kleine jongen weer bij mij terug. Vernieuw zijn leven. Hopeloze dokters passen niet bij mijn God van hoop.”

***

De zusters Kay, Leanne en Robin bogen zich over Donovans bed, keken wanhopig naar de koortsige jongen, bezield door hun vernieuwde gevoel van vastberadenheid.

“Donovan, Donovan, lieverd, wordt wakker”, zuster Kay sprak iets harder dan fluisteren om de kleine jongen wakker te maken, omdat ze niet wilde dat Donovan ongewild de aandacht zou trekken van oplettende voorbijgangers.

Na wat op vijf minuten leek, maar toch maar luttele seconden waren, schudde zuster Leanne zachtjes aan Donovans schouder om te doen wat alleen woorden blijkbaar niet konden doen, “Donny…Donny. Donny, schat, wordt wakker!” riep ze uit.

Zuster Robin, die zelf druk was met de controles van Donovans temperatuur, stond op en bestudeerde de thermometer die ze net uit zijn schijnbaar levenloze mond had gehaald. “Zijn temperatuur is tegen de 40 graden. Hij zit nu vol met dat gif dames, en toch vecht hij nog steeds. Dokter George zei wel dat Donny de komende nacht niet zou halen, maar ik zeg je Leanne, dit jong heeft pit!”

Net op dat ogenblik, gingen Donovans schitterende blauw-grijze lichtbruine ogen onrustig half open, en knipperden tegen de intensiteit van het licht van zijn bedlampje.

“Hij ontwaakt! Hij is wakker! Hij is wakker!” riep zuster Kay.

“Blijf bij ons lieverd, blijf bij ons.” Kay smeekte de jongen, van wie elke vezel hem scheen te willen terugdrijven naar de donkere en kalme rust van de bewusteloosheid.

Zuster Leanne rukte aan de mouw van Kay en fluisterde opgewonden tegen haar, “Wat doen we nu?”

“Laat hem opstaan.” Kay antwoordde op een toon die meer door de ergernis van Leanne’s vraag kwam dan door wat ze van plan was te gaan doen.

“Kom op, schat, sta op.” Robin kwam erbij. Ze plaatste haar handen achter zijn schouders en de tengere gebogen lijn van zijn lichaam, en trok hem zachtjes in de goede stand, zodat hij rechtop kon zitten in bed. Donovans gezicht toonde de vermoeidheid van de strijd tegen het gif in zijn lichaam. Robin was op dat moment verbluft door de hoge koorts die van het verslapte lichaam afstraalde.

Zuster Kay knielde bij hem neer op één knie om zodoende rechtstreeks oogcontact te hebben met de jongen van wie ze was gaan houden en voor gaan zorgen, zoveel dat ze het risico wilde lopen om haar hele levensonderhoud te riskeren in een poging om zijn leven te redden. “OK, Donny, lieverd, luister goed naar me, probeer te doen wat ik je zeg, OK? Kan je me horen?”

Donny knikte langzaam met zijn door koorts pijnlijk vermoeide hoofd. Hij wilde graag nu zijn ogen focussen op zuster Kay. Zuster Kay. Hij mocht haar graag. Ze deed koude, natte washandjes op zijn hoofd, voerde hem met een lepeltje zijn favoriete chocolade ijsje, en zong Jij bent mijn zonneschijn, steeds als ze zijn kamer binnenkwam, of in elk geval dacht hij dat ze dat deed. Hij kon zich het laatste deel wel indenken. Zijn geest scheen verward de laatste dagen, zoals een T.V. waarvan de oortjes moeten worden aangepast. En hij had het moeilijk om het verschil aan te geven tussen werkelijkheid en inbeelding, tijdens de korte momenten als hij half wakker was.

“OK, Donny, ik wil dat je probeert zo goed als je kunt om uit dit bed te komen. Wij willen je helpen, jongen, en zijn er voor je als ondersteuning samen op deze weg maar we hebben een kleine wandeling nodig, schat! OK?”

“Ja, Donny,” stimuleerde zuster Leanne. “We weten dat je overal pijn hebt en de narigheid die je voelt, zorgt ervoor dat je weer wilt gaan slapen, maar je moet het voor ons proberen. We gaan jou hier doorheen helpen, maar jij moet jouw aandeel leveren. Deal?”

Het gekreun dat ontsnapte van Donny’s lippen was meer een uiting van overgave toen hij van de ene naar de andere van zijn verzorgsters keek, iets in de war over hun verzoek. “Mmm-hmm”, kon hij net uitbrengen en dacht hoe ongewoon zijn droge en krakende stem klonk, die hij zo’n lange tijd niet gebruikt had.

“Goed zo jongen”, bemoedigde Kay hem.

Zorgvuldig tilden de verpleegsters Donny op zijn voeten, Kay en Leanne elk aan een kant van hem en Robin continue oplettend achter hen aan, voor het geval Donny’s knieën het lieten afweten. Het leek er op of ze een kleuter zijn eerste stapjes moesten leren, langzaam zelfvertrouwen gevend. Donny schuifelde verder, de ene voet vóór de andere, maar nauwelijks in staat ze boven de vloer te tillen. De zusters Kay en Leanne steunden hem onder zijn armen, zodat hij niet bang hoefde te zijn om te vallen. Af en toe bleef zijn piepende ademhaling hem in de keel steken met deze nieuw uitgevonden manier en het resultaat was altijd een ongecontroleerde spuugproducerende hoestbui. Zuster Kay hield een papieren zakdoekje bij de hand voor elke aanval en sprak Donny steeds moed in, zo rustig mogelijk te blijven als lichamelijk mogelijk was.

“Je doet het geweldig”, prees zuster Leanne hem.

Na wat de jongen een eindeloze tijd leek, moest hij van de verpleegsters letterlijk de kamer rond marcheren, zoals in een groepsoefening, één stap meteen na de andere, ongeveer twee minuten. Donny’s lichaam boog zich krom van de pijn en van het ongemakkelijke lopen. En bij het horen van de toenemende piepende ademhaling probeerden de zusters hem snel weer terug in bed te krijgen.

Donny was meer dan uitgeput. Hij was eigenlijk verrast hoe moe hij zich voelde. Was het pas gisteren dat hij de hele weg naar school rende zonder te stoppen om op adem te komen? Misschien eergisteren. Welke dag was het eigenlijk? Hoe lang lag hij hier al? Het was alles zo onscherp. Nu deed dat er niets toe. Hij was terug in bed, zacht kussen onder zijn hoofd, en o, wat wilde hij graag slapen om zich terug te trekken in zijn vredige hol waarin zijn dromen voortleefden. Maar voordat hij kon wegzinken in de vergetelheid waarnaar zijn lichaam zo verlangde, realiseerde hij zich snel dat de verpleegsters nog niet klaar met hem waren. Alleen de eerste fase van deze ongebruikelijke en onbevoegde behandeling was pas klaar.

Zuster Kay pakte de hete, rode waterkruik die zuster Robin klaarmaakte, terwijl zij en Leanne druk waren om Donny weer in bed te stoppen.

Zij sloeg het dekbed scheef van Danny’s middel af, streek zijn blauwe katoenen pyjama glad tegen zijn buik en legde de volle hete rubberen waterkruik zachtjes op zijn maag.

Donovan grijnsde bij de eerste druk van de hitte vermengd met het gewicht van de fles op zijn pas geopereerde maag, die voelde alsof de kwelgeest van de school erop gestompt had. Toch was hij nog steeds te moe om weerstand te bieden, dus bleef hij doodstil liggen en kreunde zachtjes.

Verpleegster Kay keek op haar horloge en daarna keek ze ter controle omhoog naar de klok van de kamer. Bijna tien minuten later verwijderde ze de warmwaterkruik, die bij de aanraking nog steeds warm was, van zijn maag. Hopelijk laten ze me nu weer slapen, wenste Donny bij zichzelf. Helaas niet.

“Sorry dat ik je dit weer laat doen, lieverd,” zei zuster Kay verontschuldigend. Met de vriendinnen en collega’s die hielpen, tilden ze de uitgeputte jongen weer op zijn voeten en begonnen opnieuw hem te begeleiden, terwijl hij door de koude, steriele kamer schuifelde. Hij vroeg zich op dit moment af, of dit hetzelfde was wat de circuspony’s voelden, als ze werden rondgeleid met krijsende en schoppende kinderen op hun ruggen. Dit was gewoon verschrikkelijk. Het enige wat hij wilde was weer slapen … slapen, hij begreep er niets van. Maar er was een reden voor.

***

Terug in de kapel, was Carmella in een onrustige slaap gevallen, haar strijd, verdriet en mentale pijn hadden haar compleet uitgeput. Zij werd wakker met een stekende en doordringende kramp in haar linkerzij door de ongemakkelijke houding waarin ze gelegen had. Nu strekte ze haar lichaam en op de een of andere manier vond ze de innerlijke kracht om opnieuw met haar smekingen door te gaan tot de enige God Die ze kende, Hij Die de macht van leven en dood in Zijn handen houdt.

Voor haar helemaal nieuw, was Donovans monotone, tenenkrommende ritme van twee minuten lopen door de kamer met een gloeiende waterkruik op zijn buik, tien keer en verder. Twee rondes waren nu gedaan, daarna drie rondes, daarna vier, daarna…

***

Dr. George dommelde op een stretcher in zijn privékamer die hem ter beschikking was gesteld door St. Leo’s. Het was een relatief rustige nacht. En hoewel hij elk uur dat hij sliep zijn werktijd met een uur verlengde, wist hij met het scherpzinnige inzicht dat hem was gegeven dat het doen van een dutje net zo goed zou zijn voor zijn patiënten als voor hem.

Deze nacht was hij echter rusteloos en alle pogingen tot een goede nachtrust mislukten. De gedachten maalden door zijn hoofd heen en weer en zijn geest herhaalde de scene tussen hem en Carmella Angelo in het ziekenhuis eerder op die dag. “Er is niets meer dat ik kan doen!”

Zijn zwakke poging voor een herstellend slaapje werd abrupt afgebroken door een plotselinge schreeuw die hem volledig wakker schokte, ondanks de gesloten deur en de brandmuur tussen hem en de bron.

Hij sprong op en wreef zijn slaperige ogen uit. Een fractie van een seconde later weergalmde de intercom nog een keer en het bonzen van zijn eigen hartslag in zijn oren hield onophoudelijk aan. Terwijl hij de stem aan de andere kant van de intercom probeerde te begrijpen, was hij nog steeds niet helemaal wakker.

“Dr. George, kamer 204 ... Dr. George, kamer 204! Code 12! Code 12!”

Kamer 204, dacht hij. De kamer van Donovan! Oh nee!

Dr. George greep zijn dokterstas en sprintte zijn kamer uit, rechtsaf en daarna door de gang naar de kamer waar de oproep vandaan kwam. Toen hij stilstond en de zijkant van de deurpost moest grijpen om zijn kalmte te bewaren en niet de kamer in te stormen, viel zijn mond open door de onbegrijpelijke scène voor hem.

Donovan lag op de vloer, schreeuwend en kronkelend van de pijn. Drie verpleegsters omringden hem en spraken opgewonden door elkaar heen, wat ze zeiden was niet duidelijk. Donovans buik was letterlijk opengescheurd in een gapende wond en een mengsel van verrotte groenbruine pus en het bloed van de jongen stroomde uit de open wond.

“Wat is dit?!! Wat gebeurt hier?!” Dr. George schreeuwde verbijsterd en keek beschuldigend van de ene verpleegster naar de andere, in een poging om een beetje zicht te krijgen op de gruwelijke scène die zich voor zijn ogen afspeelde.

“Kijk hem nu eens!” huilde zuster Leanne.

Dr. George snelde naar Donovan, viel op zijn knieën terwijl hij de gapende wond nader onderzocht die de ranzige, giftige massa afvoerde.

“Snel, bereid hem op de operatie voor!! Hoe kon dit gebeuren, Leanne? Kay? Robin? Hoe is dit gebeurd??!! Dames?!”

“Ik ... ik ... ik weet het niet ...” Leanne was de eerste die reageerde.

Zuster Kay kwam tussenbeide. “Ik was het. Ik heb het gedaan ... Ik, ik ... heb hem geholpen om naar de badkamer te gaan en plotseling...”

“De badkamer? De laatste keer dat ik deze jongen zag, was hij zelfs niet in staat om een ondersteek te gebruiken, laat staan om op te staan en naar de badkamer te gaan.” Dr. George reageerde achterdochtig op de verpleegster die enkele uren geleden zijn autoriteit nog had aangevochten. Hij keek weer naar de kronkelende jongen op de vloer en wachtte het antwoord op zijn vraag niet af. “We hebben hier nu geen tijd voor, maak hem gereed voor de operatie! Start!”

De verpleegsters probeerden hun kalmte weer te vinden en haastten zich om de bevende jongen op de dichtstbijzijnde brancard te leggen, deden hem de vuile linnen pyjama uit en gebruikten een hele rol gaas om het gebied rond de bebloede wond schoon te maken. Hun inspanningen gingen door terwijl ze hem tegelijkertijd met de brancard naar de klaargemaakte operatiekamer reden. Dr. George rende voor de snel rijdende brancard uit om zijn operatiekleding aan te doen en zich te wassen. Intussen stelde hij de wachtende operatiezusters op de hoogte van de levensbedreigende situatie.

Zelfs toen de brancard de laatste bocht maakte in de buurt van de fel verlichte operatiekamer, wonderlijk genoeg nog steeds op alle vier wielen, boog zuster Kay zich naar voren en praatte heel bemoedigend tegen Donovan. “Donny, je ZULT leven ... je zult hier doorheen komen. Ik bid voor je, lieverd. We zijn hier allemaal! Dr. George gaat je een beetje wassen en dan zal alles weer worden gehecht, lieverd!”

***

“Carmella, Carmella, wordt wakker.”

Donovans moeder opende haar ogen en staarde vaag naar het vertrouwde gezicht dat zich over haar heen boog. Ze had niet eens door dat ze weer in slaap was gevallen. Ze was meteen boos op zichzelf vanwege haar vermoeidheid. Waarom kon ze niet wakker blijven om voor Donny te bidden? Dit was leven of dood ... het leven van haar zoon, en ze kon niet eens wakker blijven om voor zijn leven te bidden. Ze herinnerde zich het gezicht dat zich over haar heen boog, probeerde haar verwarde gedachten opnieuw te ordenen en zag toen de klok aan de muur van de kapel, net rechts van het bezorgde gezicht van de dokter. Als ze juist rekende, had ze bijna een uur geslapen! De afkeer die ze eerder had gevoeld vanwege haar gebrek aan standvastigheid deed haar pijn. Wacht, dokter? Is de dokter hier? In de kapel? Het bewustzijn kwam en greep haar aan als een bankschroef. Oh God nee!! Lieve God, nee! Dr. George torende boven haar kleine stille gestalte uit.

“We wisten niet waar je was. We konden je daar niet zien slapen en hebben overal naar je gezocht. Het gaat over Donovan,” zei hij, terwijl hij zich op één knie boog om haar te helpen bij het opstaan.

Carmella schudde haar hoofd onbuigzaam en vastbesloten zelfs voordat ze de gedachten die door haar hoofd raasden onder woorden bracht. “Nee nee nee! Hij is niet dood, hij is niet dood, hij kan niet dood zijn. Ga weg!” riep ze terwijl ze zijn uitgestrekte hand die haar wilde helpen, wegduwde. Ze wilde zijn hulp niet. Ze had hem niet nodig. Hij kon haar Donny niet redden en hij kon haar nu ook niet bijstaan.

“Nee! Carmella, nee! Hij leeft! Donny leeft nog!!” Dr. George wist dat hij verbaasd klonk zoals hij zich ook echt voelde bij deze bekendmaking. Hij vervolgde: “En beter nog, ik denk dat hij het uiteindelijk gaat redden!”

Dr. George gebruikte zijn hand om een ongelegen lach in te houden die uit zijn mond zou ontsnappen, deels van opluchting en vreugde, deels vanwege pure uitputting. Hij glimlachte lichtjes. “Blijkbaar beantwoordt uw God gebeden, en sommige rebelse, aanhoudende zusters hebben meer inzicht dan de arts die zij dienen!”

Carmella nam twintig seconden de tijd om te bevatten en te verwerken wat dr. George zojuist had uitgesproken. “Wat?!! Hoe?! U had ongelijk?” Die laatste vraag flapte ze er beschuldigend uit. Daarna veranderde het onderscheidingsvermogen langzaam van een vraag in een uitroep, een proclamatie!

“U was fout! U was FOUT!!” Carmella hield haar hoofd achterover, nog steeds zwaar van het verdriet, keek op naar het plafond met de lambrisering van de kapel en naar wat ze wist ... wie ze kende, bestond nog. “Dank U God! Dank U!!”

“Carmella, je gebeden zijn verhoord. God heeft je een wonder gegeven!”

Carmella stond in één stap op en ze haastte zich de kapel uit, dr. George liep bewonderend achter haar aan.

“Verkeerde weg! Hij is in de uitslaapkamer”, schreeuwde hij en sneed haar de pas af. “Volg mij!”

“Mijn Donny!” riep ze, terwijl de deuren naar de uitslaapkamer voor haar open gingen als de Rode Zee. Hij was nog steeds suf van de narcose, wat begrijpelijk was en had aanzienlijk minder pijn en ongemak dan de laatste keer dat ze hem had gezien.