DE SPECERIJENBARON

Andere boeken van Elizabeth Camden:

Mooier dan dromen

Op weg naar de zonsopgang

Wachten op het morgenlicht

Naar de verste kusten

Door het vuur

Serie Empire State

Een gevaarlijke erfenis

Een gewaagde onderneming

Een riskant redmiddel

De familie Delacroix – I

De

Specerijenbaron

Elizabeth Camden

Roman

Vertaald door Daniëlle Heerens

Uitgeverij Het Zoeklicht

Postbus 99

3940 AB Doorn

De specerijenbaron

Elizabeth Camden

Copyright © 2019 Dorothy Mays

Originally published in English under the title The Spice King.

By Bethany House Publishers, a division of Baker Publishing Group, Grand Rapids, Michigan, 49516, USA.

Cover design by Jennifer Parker

Cover photography by Mike Habermann Photography, LLC

Vertaling: Daniëlle Heerens

Opmaak en omslagbewerking: TMgraphics.nl

Dutch edition © Het Zoeklicht, 2020

Postbus 99, 3940 AB Doorn, The Netherlands

www.zoeklicht.nl

ISBN: 9789064513220

ISBN e-book: 9789064513237

NUR 342

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze – hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen, of op enige andere wijze – zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

All rights reserved. No part of this publication may be reproduced, stored in a retrieval system, or transmitted, in any form or by any means – electronic, mechanical, photocopying, recording, or otherwise – without the prior written permission of the publisher.

1

Mei 1900

Washington, DC

Annabelle Larkin was er niet op uit geweest om ’s werelds grootste specerijenmagnaat te beledigen met haar verzoek, maar het leek erop dat ze dat toch had gedaan. De brief die hij als reactie had geschreven, maakte dat overduidelijk. Toch las ze hem een tweede keer, in de hoop iets te vinden wat haar nog een sprankje hoop kon geven.

Geachte miss Larkin,

Ik heb de brief waarin u vraagt om mijn plantencollectie te doneren aan het Smithsonian Institution ontvangen. Weet u, ik ben twee decennia lang bezig geweest om deze zeldzame specerijen te verzamelen en het heeft me veel gekost, zelfs bijna het leven. En u kunt er zeker van zijn dat mijn collectie planten beter is dan de magere verzameling die ik heb gezien in het Smithsonian, waarvan de meeste dood zijn en uitgestald ter vertoning. Daarom moet ik uw verzoek om mij de collectie uit handen te nemen afwijzen.

Gray Delacroix,

Eigenaar Delacroix Global Spice

Met een zucht liet ze de brief op de laboratoriumtafel vallen. De Delacroix-plantencollectie in handen proberen te krijgen, bleek al jarenlang een kansloze onderneming. Maar ze had geen andere keuze.

‘Wil ik weten wat erin staat?’ vroeg mr. Bittles van de andere kant van de tafel.

Mr. Bittles was haar supervisor en had sinds de dag dat ze twee maanden eerder in het Smithsonian was begonnen geen enkele waardering voor haar kunnen opbrengen. Hij vond dat Annabelle, die uit Kansas kwam en in het begin een plattegrond nodig had gehad om het beroemde onderzoeksinstituut te vinden, niet in Washington hoorde. En daarbij, iedereen die in dienst was van het Smithsonian had gestudeerd aan een universiteit als Harvard en Princeton, terwijl zij haar diploma had gehaald aan het Kansas State Agricultural College. Ze was niet bepaald de trots van het Smithsonian.

‘Mr. Delacroix heeft ons verzoek afgewezen, maar ik heb nog steeds hoop,’ zei ze, want ze weigerde zijn botte afwijzing als een persoonlijke belediging op te vatten. Ze was gewoon de volgende in een lange rij botanisten die hadden geprobeerd Gray Delacroix ervan te overtuigen dat hij zijn collectie moest doneren en hadden gefaald.

Ze stond op en duwde mr. Bittles iets opzij om langs hem heen te kunnen glippen en bij de typmachine te komen. En zodra ze erachter zat, typte ze een korte reactie.

Geachte mr. Delacroix,

Het was niet mijn bedoeling om onrespectvol over te komen in mijn vorige brief. Iedereen in het Smithsonian is onder de indruk van uw opmerkelijke collectie planten, vooral gezien het feit dat het een uitdaging is om uitheemse planten naar Amerika te vervoeren, zonder dat ze doodgaan. Deze uitzonderlijke prestatie is de reden waarom we hopen dat u de planten wilt delen met onze wetenschappers, die wellicht kunnen voortbouwen op uw succes en ze kunnen gebruiken ten bate van ons land.

Als u uw collectie aan ons doneert, is het Smithsonian bereid om als dank en eerbetoon een vleugel naar u te vernoemen.

Met vriendelijke groeten,

Miss Annabelle Larkin,

Botanisch specialist, het Smithsonian Institution

De belofte om een vleugel naar hem te vernoemen was geen verzinsel. De directeur van het Smithsonian had er al toestemming voor gegeven en iedereen wist dat dr. Norwood nog zijn eigen kleinkinderen zou geven om de hand te kunnen leggen op Delacroix’ planten. Dr. Norwoods belangstelling ging voornamelijk uit naar de orchideeën, maar hij had haar gezegd dat ze moest proberen om de hele collectie te bemachtigen. Ze begreep niet waarom hij dat zo graag wilde, maar ze zou haar best doen om dat voor elkaar te krijgen.

Dat was zo belangrijk voor haar, omdat haar baan slechts tijdelijk was. Ze was ingehuurd voor een halfjaar om een grote zending planten uit Afrika en Australië te preserveren en catalogiseren, maar binnen een paar maanden zou ze zonder werk zitten. Dr. Norwood had haar een permanente aanstelling voor de neus gehouden, maar die zou ze alleen krijgen als ze de beroemde en afgezonderde Gray Delacroix zover kreeg dat hij zijn uitzonderlijke plantencollectie doneerde.

Ze haalde het vel papier uit de typmachine, deed het in een envelop en legde die bij de uitgaande post, terwijl ze stilletjes bad om succes. Het was een eer om te werken bij het Smithsonian, om een van de wetenschappers te zijn die zich inspanden om de wereld om hen heen te onderzoeken en te begrijpen. Daarom wilde ze haar baan wanhopig graag behouden. Zelfs als dat inhield dat ze moest samenwerken met mensen als mr. Bittles. De man hield niet van vrouwen. Ze waren alleen maar goed om hem koffie te brengen en zijn overhemden te strijken, vond hij. Hij was dan ook ontsteld geweest toen dr. Norwood haar als zijn assistente had aangewezen, maar Annabelle was enkel blij geweest dat ze de baan had.

‘Kom, ga weer aan het werk,’ beval mr. Bittles, terwijl hij een volgende kist uit Australië voor haar neerzette. De kist was gevuld met grassen, mossen en zaaddozen, en het was haar taak om ze te catalogiseren voor toekomstige generaties. Iedere plant zou gedroogd en gepreserveerd worden op een stuk perkament en de zaden moesten in een envelop worden gestopt, en samen zouden ze in een enorme metalen dossierkast worden opgeborgen.

Ze stelde zich graag voor dat wetenschappers deze monsters honderden jaren later tevoorschijn zouden halen, gefascineerd door dit glimpje van de botanische schatten van het verleden.

‘Waarom denkt u dat dr. Norwood zo graag de Delacroix-collectie in handen krijgt?’ vroeg ze.

‘Het gaat allemaal over de vanille-orchidee,’ antwoordde mr. Bittles. ‘Hij geeft geen snars om de andere planten; het is alleen die vanille-orchidee. Ik geloof niet eens dat die meer bestaat.’

Annabelle had al gehoord over dr. Norwoods zoektocht om de originele vanille-orchidee op te sporen. De Spanjaarden waren op de bloem gestuit toen ze in de zestiende eeuw de Azteken ontdekten. Ze hadden de orchidee kloosters binnengesmokkeld en meegenomen de oceaan over, naar de oosterse specerijeneilanden, waar de plant zich in de loop der eeuwen had gekruist met andere soorten vanille en nu was men ervan overtuigd dat het origineel daardoor was uitgestorven. In de achterliggende honderd jaar had niemand een levend voorbeeld gezien van die originele vanille-orchidee.

Annabelle was geïntrigeerd. ‘Denkt u dat mr. Delacroix er een heeft?’

‘Mr. Norwood wel. Gray Delacroix verzamelt alle soorten vanille-orchideeën, maar hij houdt ze achter slot en grendel, wat dr. Norwoods nieuwsgierigheid alleen maar meer aanwakkert. Je kunt net zo goed opgeven. Ik denk dat die originele orchidee al lang geleden uitgestorven is. Nou, geen getreuzel meer. Ga die kist uitpakken.’

Annabelle knikte en reikte naar een volgende graspol uit Australië. De meeste grassen die ze had gecatalogiseerd, zagen er hetzelfde uit als de grassen in Amerika, maar kleine verschillen in de cellen van een plant konden de smaak, geur of winterhardheid veranderen. Die kleine verschillen hadden er ook voor gezorgd dat de boerderij van haar familie failliet was gegaan na jaren van droogte. Haar ouders hadden zich in de schulden gestoken om een treinticket naar Washington voor haar te kopen en ze kon het zich niet veroorloven deze baan kwijt te raken.

Dat was waarom ze vol verwachting mr. Delacroix antwoord op haar tweede brief afwachtte.

De reactie van mr. Delacroix kwam de volgende morgen en mr. Bittles griste die uit de hand van de loopjongen, voordat ze tussenbeide kon komen.

‘Dat is mijn brief,’ zei ze buiten adem en ze probeerde hem van mr. Bittles af te pakken toen hij hem boven haar hoofd heen en weer liet bungelen. Soms was het vreselijk om klein te zijn. Ze sprong en mr. Bittles smoorde een lach, terwijl hij net buiten haar bereik met de brief bleef wapperen.

‘Maar hij is geadresseerd aan de botanische afdeling, waarvan ik de supervisor ben,’ zei hij, terwijl hij het enkele vel uit de envelop trok. Ze voelde haar frustratie opborrelen, toen ze zijn ogen over de regels van de brief zag gaan. En toen schudde hij met gespeeld medelijden zijn hoofd. ‘Wat een teleurstelling,’ mompelde hij.

‘Wat staat erin?’

Over zijn gezicht gleed een glimlach terwijl hij hardop begon te lezen. ‘“Geachte miss Larkin. Onder geen enkele voorwaarde ben ik bereid om u toegang te geven tot mijn plantencollectie. Stop alstublieft met vragen. Met vriendelijke groeten, Gray Delacroix.”’ Zonder zijn plezier te verbergen overhandigde hij haar de brief.

Ze draaide zich om om de brief te lezen en hoopte dat mr. Bittles haar alleen maar geplaagd had, maar er stond precies wat hij had gezegd. Ze liet haar teleurstelling niet blijken, terwijl ze de brief in haar tas stopte; ze was nog niet van plan op te geven.

‘Ik ga naar beneden om dr. Norwood op de hoogte te stellen van de laatste ontwikkelingen,’ zei ze. ‘Het is tijd om van strategie te veranderen.’

‘Veel geluk,’ zei mr. Bittles met een spottende knipoog.

Die knipoog gaf haar nieuwe vastberadenheid en ze zette koers naar het kantoor van de directeur. Mr. Bittles was vanaf het begin gemeen en slechtgehumeurd geweest, maar daar liet ze zich niet door afschrikken.

Ze was opgegroeid op de vlakten van Kansas, waar ze het hoofd had moeten bieden aan ijsstormen, windstormen, periodes van ernstige droogte en sprinkhanenplagen die zo groot waren dat ze hele gebieden hadden verduisterd. Er waren maar weinig dingen waar ze bang voor was, maar haar baan bij het Smithsonian verliezen was er daar een van.

Dr. Norwoods kantoor was een weerspiegeling van zijn obsessie met orchideeën. Op de vensterbank stond een hele rij van die uitheemse bloemen en hun zoete, kruidige geur vulde de lucht. Aan de muur hingen kaarten die de orchideeënvelden wereldwijd in kaart brachten en op een boekenplank stonden gefossiliseerde bloemen.

Dr. Norwood met zijn pezige bouw, kale hoofd en bril was bezig een levendige Cephalanthera-orchidee te snoeien toen ze binnenkwam. Ze vatte mr. Delacroix’ laatste afwijzing voor hem samen, maar dr. Norwood keek noch op of om. Pas toen ze een andere aanpak voorstelde, toonde hij belangstelling.

‘Ik heb het gevoel dat een zakenman als mr. Delacroix het zal waarderen als we voortvarend onderhandelen,’ zei ze. ‘Misschien dat hij wat toeschietelijker is als we hem recht op de man af vragen of hij ons toegang wil verlenen tot die enkele vanille-orchidee.’

Dr. Norwood schudde zijn hoofd. ‘Vanille is een van de waardevolste handelsartikelen in deze wereld en Delacroix wil die orchidee alleen maar voor zijn geldelijke waarde. Zijn vader was anders. Die had wellicht overtuigd kunnen worden, maar sinds de oude man is gestorven houdt Gray Delacroix de sleutels tot het koninkrijk stevig in handen. Hij heeft geen respect voor wetenschappelijke wonderen, alleen voor de winst.’

Als Annabelle eerlijk was, moest ze bekennen dat de geldelijke winst voor haar ook zwaarder woog, maar misschien was dat te wijten aan haar praktische inslag als boerenmeisje. Niettemin zou ze doen wat nodig was om dr. Norwood te plezieren.

‘Meneer, ik ben me er pijnlijk van bewust dat de klok tikt, waar het mijn tijdelijke aanstelling betreft. Als u die orchidee wilt, zal ik een manier bedenken om die te krijgen. Alles wat ik nodig heb, is uw toestemming om mr. Delacroix direct te benaderen. Recht in het gezicht. Ik denk dat ik hem kan overtuigen.’

Dr. Norwood legde het knipmes neer en keek haar aan. ‘Toen de professor van jouw universiteit je aanbeval voor deze positie, beweerde hij dat je een van de zonnigste, meest optimistische mensen bent die hij ooit had ontmoet.’

‘Dat klopt,’ gaf ze met een tevreden glimlachje toe.

‘Dat is het soort persoon dat Gray Delacroix gek maakt,’ zei dr. Norwood. ‘Hij is een en al zakelijkheid en heeft geen geduld, geen manieren en hij is immuun voor vrouwelijke charme.’

Wat de reden was waarom Annabelle een andere strategie in gedachten had. Mr. Delacroix mocht dan ongemanierd zijn, maar alles wat ze over hem wist, was dat hij een diepe passie had voor de plantenwereld en op dat niveau konden ze elkaar vinden. Zijn reizen overspanden de hele aardbol en waar hij ook kwam, daar verzamelde hij zaden, bollen, stekjes of wortels. Ze bewonderde een man als dat.

‘Als u die orchidee wilt, zal ik ervoor zorgen dat ik een stekje krijg,’ vertelde ze dr. Norwood zelfverzekerd. ‘En mr. Delacroix zal mij die met een glimlach overhandigen.’ Ze zette haar ongebruikelijke plan uiteen dat een einde zou betekenen van haar trots als het mislukte.

Dr. Norwood leek geïntrigeerd. ‘Ik vermoed dat hij je lachend zijn kantoor uit stuurt. Waarschijnlijk wordt het een flop.’

‘Maar het Smithsonian faalt er al jaren in om de vanille-orchidee te bemachtigen,’ zei ze. ‘Niets anders heeft gewerkt. U kunt het me net zo goed een kans geven om het te proberen.’

Dr. Norwood pakte zijn knipmes weer op en het kostte hem duidelijk moeite om niet te lachen. ‘Zoals ik al zei, vermoedelijk wordt het een grote afgang. Maar ik wens je veel geluk.’

2

Twee dagen later nam Annabelle de tram naar het nabijgelegen plaatsje Alexandria, waar de Delacroix-familie al generaties lang woonde. In plaats van mr. Delacroix gelijk om een gunst te vragen, was ze van plan om hem eerst een aanbod te doen. Ze had een attentie meegenomen waarvan ze dacht dat hij het wel kon waarderen, gezien zijn fascinatie voor specerijen en planten. Ook had ze nieuwe plantenmonsters bij zich, zodat ze kon laten zien hoe het Smithsonian zijn zaak kon helpen als hij bereid was om met hen samen te werken. De grote portefeuille maakte het lopen moeilijk, maar het cadeau, een kaart, had ze handig opgerold en onder haar arm gestoken.

Ze had de eigenaardige kaart voor het eerst gezien toen ze kort na haar aankomst in Washington een souvenirwinkel was binnengestapt. Doordat hij was gedrukt op zacht leer, leek hij op een kaart uit de renaissance, die kon zijn gebruikt door een vroegere conquistador, en hij was gevuld met kleine, fantasierijke illustraties. Zo stond er op de kust van Malabar een schatkist met peperkorrels en vlak bij de haven van Genua voer een Spaans galjoen met gember en nootmuskaat. En in de verraderlijke wateren rond Kaap Hoorn was een draak afgebeeld. De nutteloze kaart was een ode aan de wereldse smaken en misschien zou die haar helpen om een voet tussen de deur te krijgen. Het was een specerijenkaart voor een specerijenbaron.

In Alexandria stapte ze uit de tram ze keek om zich heen. Het havenstadje verschilde sterk van Washington met zijn klassieke schoonheid. Alexandria had iets schilderachtigs, wat vooral kwam door al die oude stenen stoepen van kinderkopjes die herinnerden aan het koloniale verleden. Lindes overschaduwden de smalle straten waar herenhuizen tussen koffiezaakjes en advocatenkantoren in stonden en als je goed keek, kon je in de verte een glimpje opvangen van de Potomac-rivier.

Tegen de tijd dat ze de straat bereikte waar Gray Delacroix woonde, leken de winkels en huizen voornamer te worden. Maar het indrukwekkendst waren de dames die ze zag. Gingen vrouwen op een doorsnee donderdagmiddag echt zo gekleed? Ze droegen een elegant ensemble met een stola, sjerp of sjaal. Annabelle had gewoon haar praktische katoenen jurk van kastanjebruine gingang met knopen aan de voorkant aan. En waar het haar van de andere dames was opgestoken met duur uitziende met juwelen bezette haarspelden, hing Annabelles haar in een simpele vlecht op haar rug.

Plots begon het te miezeren, dus versnelde ze haar pas, met als gevolg dat de grote portefeuille alleen maar meer tegen haar heup stootte. Maar toen kwam ze eindelijk bij de drie verdiepingen tellende woning die behoorde aan de Delacroix-familie. Glanzende zwarte relingen leidden een korte trap op naar een huis dat eruitzag alsof het daar al eeuwen stond. Waarschijnlijk omdat dat ook zo was. En in die tijd, toen mr. Delacroix’ voorvaders hun scheepvaartbedrijf in Virginia hadden opgezet, had Annabelles voorgeslacht nog aardappels gerooid uit de rotsachtige grond in Ierland.

Ze haastte zich de paar treden naar de voordeur op en klopte aan. De donkergekleurde man die vervolgens opendeed leek van haar leeftijd maar was veel langer.

‘Mr. Delacroix ontvangt geen bezoekers,’ antwoordde hij op haar verzoek om hem te zien.

‘Kan ik een afspraak maken om hem later vandaag te zien?’

‘Onwaarschijnlijk.’ Het antwoord was kortaf, maar niet onbeleefd, wat haar moed gaf.

‘Mr. Delacroix en ik hebben voor zaken met elkaar gecorrespondeerd, maar ik ben ervan overtuigd dat het beter is om elkaar persoonlijk te ontmoeten dan nog langer over en weer brieven te sturen.’

De miezer nam toe tot het dikke druppels regende. Er was geen afdakje dat het stoepje voor de deur overdekte en de specerijenkaart zou er niet bestand tegen zijn als die erg nat werd.

‘Mag ik misschien binnen wachten tot het ophoudt met regenen? Ik heb een kostbaar kunstvoorwerp om aan mr. Delacroix te laten zien.’ Goed, eigenlijk was het een goedkope kaart uit de souvenirwinkel, maar de aanblik ervan was voor de jonge man reden om te gebaren dat ze verder mocht komen. Ze stapte het huis binnen en keek verbaasd om zich heen. Het zag er niet zo uit als ze had verwacht van het huis van een internationaal scheepsmagnaat. De kleine hal, lage plafonds en de eenvoudige koloniale meubels leken alledaags en comfortabel. De gang strekte zich helemaal uit naar de achterkant van het huis, waar een open deur naar een kleine tuin achter het huis leidde.

‘U kunt in de salon wachten tot het is gestopt met regenen, maar dan moet u ook vertrekken. Mr. Delacroix is niet in de gelegenheid om bezoekers te ontvangen.’

Als hij ziek was, zou ze het feit dat ze weggestuurd werd niet persoonlijk opvatten. En de jonge man leek aardig.

Ze stak haar hand uit. ‘Hallo, ik ben Annabelle Larkin. En u bent?’

Hij moest verrast zijn, want hij staarde een moment lang naar haar uitgestoken hand, voordat hij haar de zijne aanbood. ‘Ik ben Otis. Otis LaRue.’

Ze gaf de man een krachtige handdruk en glimlachte; deze man was tenslotte de eerste horde die ze moest nemen om mr. Delacroix te zien. ‘Aangenaam je te ontmoeten, Otis. Is er een handdoek die ik kan lenen om het kunstvoorwerp af te drogen? Het is heel zeldzaam.’

Otis knikte. ‘Neem plaats in de salon, dan haal ik een doek, zodat u het… het kunstvoorwerp kunt drogen,’ zei hij met een nieuwsgierige blik op de opgerolde kaart en de grote portefeuille.

‘Ik zou u erg dankbaar zijn,’ zei ze. Ze liep de voorkamer in, waar nautische kaarten en een glanzend koperen roer de muren sierden. De oude vloerplanken kraakten toen ze verder naar binnen liep. Degelijke, maar eenvoudige koloniale meubels stonden in groepjes voor een stenen open haard.

Al snel keerde Otis terug en hij bleef met de handdoek in zijn handen voor haar staan. ‘Mevrouw?’

Ze was niet gewend dat iemand haar bediende en het duurde een ogenblik voordat het tot haar doordrong dat hij haar wilde helpen met het drogen van de kaart.

‘Ja, hier. Dank u.’ Ze rolde de kaart uit om de achterkant te drogen, maar Otis draaide hem om en begon de voorzijde te bestuderen.

‘Wat een fantastische kaart,’ zei hij na een kleine minuut met een lach. ‘Ik heb nog nooit zoiets gezien.’

‘Ja, is het niet mooi? Toen ik het zag moest ik meteen aan mr. Delacroix denken.’

Otis knikte. ‘Ik snap het. Als hij weer eens een goede dag heeft, denk ik dat hij er erg ingenomen mee zal zijn.’

‘Otis!’ bulderde een stem ergens in het huis.

‘Een momentje, meneer,’ riep de jonge man door de gang, en toen gaf hij haar de kaart terug. ‘Wacht hier. Ik ben zo terug.’ Hij haastte zich met een bewonderenswaardige snelheid door de gang. Waarom moesten vrouwen zo veel rokken en lagen aan? Op de boerderij had ze meestal haar vaders oude spijkerbroek gedragen, zodat ze zonder problemen in de hooibergen had kunnen klimmen of voor de geiten had kunnen zorgen, maar het werd waarschijnlijk niet gewaardeerd als ze zoiets in Washington aan zou trekken.

Gedempte stemmen drongen door de gesloten deur aan het einde van de gang en een paar ogenblikken later keerde Otis terug; hij stak zijn ene hand uit. ‘Mr. Delacroix heeft ons gesprek gehoord. Hij wil de kaart zien.’

Annabelle verstevigde haar greep erop. Als mr. Delacroix de kaart wilde zien, kon hij haar ontmoeten, zoals elk ander beschaafd persoon zou doen. ‘Ah, maar het is een erg waardevolle kaart. Ik geef hem niet graag uit handen. Misschien kan ik een afspraak maken om terug te komen en hem mr. Delacroix op een meer gelegen tijdstip laten zien?’

Op Otis’ gezicht verscheen een ongemakkelijke blik en het voelde niet goed om hem in zo’n lastige positie te brengen, maar ze moest mr. Delacroix zelf ontmoeten.

‘Otis, stuur haar hierheen,’ riep de humeurige stem.

Hoop borrelde in haar op en ze volgde Otis de gang door. Aan de muren hier hing meer antiek, vooral oude familieportretten waarop streng kijkende mensen met witte pruiken stonden. Aan het einde van de gang werd ze door een deur een studiekamer vol boeken in geleid. Toen ze de man achter het bureau zag, hapte ze naar adem.

Zijn gezicht werd donker. ‘Wees niet bang. Het is niet besmettelijk,’ zei hij.

Maar hij zag er vreselijk uit! Hij was zelfs niet eens fatsoenlijk gekleed, aangezien hij alleen een loszittende kamerjas droeg. Zijn ogen waren bloeddoorlopen en zijn zwarte haar was niet gekamd, maar het meest weerzinwekkend was zijn huid. Hij zag ziekelijk bleek en zweetdruppels rolden over zijn wangen naar beneden en vielen op de kamerjas. Maar zijn slordige voorkomen weerhield hem er niet van om haar van top tot teen op te nemen.

‘Je bent klein,’ zei hij.

Ze rechtte haar rug. Haar lengte was altijd het eerste wat mensen aan haar opviel, maar zelden waren ze zo onbeleefd om er een opmerking over te maken. ‘En u bent heel ziek.’

‘Maar het is niet besmettelijk,’ zei hij bot. ‘Ik wil die waardevolle kaart zien. Waar is hij?’

Misschien was wat hij had niet besmettelijk, maar er was iets helemaal mis met hem. Ze zette een stap naar hem toe en stak de kaart naar voren, om vervolgens snel weer naar achteren te stappen, toen hij hem vastpakte.

Terwijl hij de kaart op zijn bureau uitspreidde, bekeek ze hem nog eens goed en ze zag dat hij ondanks zijn bleekheid een knappe man was, met fijn gevormde gelaatstrekken en diepliggende ogen. Maar het fascinerendste aan hem vond ze zijn gebeeldhouwde kaak. Die getuigde van kracht en gaf haar het gevoel dat de man gewend was om alle verantwoordelijkheid op zich te nemen. Ze sloeg hem gade, terwijl hij de kaart bestudeerde en ondertussen af en toe afwezig over zijn kaak wreef, en zag dat de blik in zijn ogen van sceptisch overging in nieuwsgierig en ten slotte geïnteresseerd.

Tot haar verbazing verscheen er een flauwe glimlach op zijn gezicht en vervolgens klonk er een hese, zachte lach, maar dat duurde slechts een moment, alsof hij niet de kracht had om zijn lach af te maken.

‘Ik vind hem geweldig,’ zei hij. Hij zette een bril op en boog dichter naar de kaart. ‘Ha! Ze hebben een fout gemaakt bij Malabar, ze verschepen de kruidnagels gedroogd, niet als ze nog groen zijn.’ Hij leunde achterover en roffelde met zijn vingers op het tafelblad. ‘Zo, dus u bent de vervelende miss Larkin van het Smithsonian.’

‘Ik ben miss Larkin van het Smithsonian.’ Ze glimlachte, omdat het haar duidelijk was dat hij haar testte, maar hij had geen idee wie hij tegenover zich had.

‘En u komt geschenken brengen. Hoopt me op die manier over te halen.’

‘Werkt het?’

‘Nog niet, maar ik ben nieuwsgierig. Mijn laatste brief aan u was duidelijk, volgens mij. U hebt nul komma nul kans om mij van gedachten te doen veranderen, dus waarom bent u hier?’ In zijn stem was geen vijandigheid te horen, alleen oprechte nieuwsgierigheid. Dat was voor haar reden genoeg om te geloven dat er hoop was.

‘U zou me niet respecteren als ik zo makkelijk opgaf.’

‘Wat maakt dat u denkt dat ik u überhaupt respecteer?’ In zijn donkere ogen zweemde een uitdagende blik en om de een of andere reden intrigeerde die haar. Hoe kon een man zo onbeleefd en tegelijk zo aantrekkelijk zijn?

Ze nam de onuitgesproken uitdaging aan. ‘Als mens ben ik het waard om gerespecteerd te worden. En even tussen de ene botanist en de andere… ik denk dat u en ik zouden moeten samenwerken.’

‘Ik ben geen botanist. Ik ben een zakenman.’

‘Ik zal het u niet kwalijk nemen, mr. Delacroix. Vooral als u mij mijn band met het Smithsonian niet aanrekent.’

Hij nam zijn bril af en bette vervolgens zijn gezicht met een zakdoek, voordat hij haar weer met zijn bloeddoorlopen ogen aankeek. ‘Het Smithsonian probeert al jarenlang de hand te leggen op mijn vanille-orchidee,  maar dit is de eerste keer dat ze een vrouw hebben gestuurd om daartoe een poging te doen. Maar de plant bevindt zich op een veilige plek en ik ben erg beschermend ten opzichte van mijn planten, dus ik ben bang dat uw bezoek tevergeefs is.’

Dus hij kende de waarde van wat hij bezat. ‘Kunt u me vertellen hoe u hem tijdens het vervoer in leven hebt weten te houden?’

‘Nee.’

‘Misschien kunt u me vertellen hoe u ervoor zorgt? Voor een tropische klimplant als een orchidee moet Virginia geen gemakkelijke omgeving zijn.’

Hij haalde zijn schouders op en bleef stil.

‘Kom op, mr. Delacroix,’ zei ze. ‘Wetenschap zou niet in afzondering uitgeoefend moeten worden. Waarom kunnen we onze middelen en kundigheid niet samenvoegen?’

‘Omdat ik de overheid niet vertrouw,’ zei hij vlak. ‘Ik weet precies wat u zou doen als ik u een stekje van mijn orchidee gaf.’

‘En dat is?’

‘U zou er stukjes vanaf snijden om die onder een microscoop te bestuderen. En het overblijfsel zou u drogen, op een stuk perkament plakken en wegstoppen op een van de zolders. Zit ik ernaast?’

Eigenlijk bewaarden ze hun monsters in lades, maar wat de rest betrof, had hij gelijk. Als het stekje groot genoeg was, zouden ze proberen of het hun lukte om het stekje te vermenigvuldigen, zodat er een nieuwe plant kon groeien. Maar waarom leek hij zo vijandig tegenover het hele idee van wetenschappelijke studie te staan?

‘Het Smithsonian is nieuwsgierig naar alle soorten planten, die zich voortdurend aanpassen en veranderen. Ja, natuurlijk is het nodig dat we monsters verzamelen en bewaren.’

Hij knikte naar de zonnebloembroche die ze op haar kraag had gespeld. Het was het enige sieraad dat ze droeg, een herinnering aan Kansas. ‘Is dat waar u in gespecialiseerd bent? Zonnebloemen?’

‘Mijn specialisme zijn graangewassen. Alle soorten tarwe, gerst en in geval van nood weet ik ook wat over gierst. Ik draag deze broche omdat het onmogelijk is om níét te glimlachen als je een zonnebloem ziet.’

De hoeken van zijn mond bewogen iets omhoog en ze grijnsde. ‘Zie? Zelfs u kunt niet anders. Alleen al denken aan een veld vol zonnebloemen bezorgt je een glimlach. Geef het maar toe.’

Voor de eerste keer zag ze een oprechte glimlach van hem en weer klonk dat hese gelach, toen hij zich gewonnen gaf. Hij gebaarde dat ze mocht plaatsnemen op de stoel tegenover zijn bureau en ze besefte dat ze de eerste hindernis met succes overwonnen had. Toen ze zat, tilde ze de portefeuille op haar schoot.

‘Als u mij uw orchidee niet wilt laten zien, mag ik u dan wat recent gearriveerde monsters laten zien van vanille-orchideeën die afkomstig zijn van de Afrikaanse kust?’

Het bleek het juiste om te zeggen. Hij ging rechtop zitten en richtte zijn volledige aandacht op de portefeuille. ‘Is dat wat er in die tas zit?’

‘Ja. Acht pas gearriveerde monsters van vanille-orchideeën.’

Het was alsof er een elektrische schok door hem heen ging. Zijn nonchalance verdween en hij schoof haar goedkope kaart aan de kant om ruimte te maken op zijn bureau. Toen hij opstond om de portefeuille aan te pakken wankelde hij, alsof hij op het punt stond om om te vallen. Intuïtief haastte ze zich naar hem toe en hield hem overeind. Zijn huid gloeide!

‘Kan ik iets voor u halen? Een glas water? Of iemand roepen?’

Hij schudde zijn hoofd en liet zich weer in zijn stoel zakken, alsof die uitbarsting van energie hem de adem had benomen. ‘Het gaat prima. Ik zou beter moeten weten dan zo snel op te staan. Maar geen uitstel meer. Laat me zien wat u hebt.’

Zijn huid was nog bleker dan eerder en hoewel hij zei dat hij niets besmettelijks had, was zijn koorts verontrustend hoog. Ze moest oppassen, want ze kon niet het risico lopen om ziek te worden. Haar blik viel op een grote fles kinine op de hoek van zijn bureau.

‘Malaria?’ raadde ze.

Hij knikte bruusk. ‘En ik verzeker u ervan dat het niet besmettelijk is.’ Ze begreep het. Te veel van de wetenschappers die door het Smithsonian naar de tropen waren gestuurd, hadden malaria opgelopen. En het was een ellendige, slopende ziekte die ervoor kon zorgen dat iemand de rest van zijn leven last van koortsaanvallen had. Kinine was het enige waarvan bekend was dat het hielp, maar alles wat het deed, was de symptomen bestrijden, het genas je niet van de malaria.

Het was moeilijk voor te stellen dat een man die zo ziek was botanische monsters wilde zien, maar hij pakte een vergrootglas uit zijn la en wachtte, terwijl zij de portefeuille opende. Nadat ze de bandjes van het zakje erin had losgemaakt, haalde ze de eerste paar monsters tevoorschijn. De planten waren nauwgezet gedroogd, vervolgens met kleine stukjes linnen tape op perkament vastgeplakt.

Hij gebruikte zijn vergrootglas om de bladeren en stengel te bestuderen. ‘Wat zit daarin?’ vroeg hij, terwijl hij knikte naar het envelopje dat onderaan op het stuk papier was geplakt. Ze opende het en nam de zaaddoos en tientallen kleine zaadjes eruit, waarna ze ze op het witte perkament legde, zodat hij ze kon bekijken. Hij ontkende dan misschien dat hij een botanist was, maar de manier waarop hij de zaadjes bestudeerde, deed anders vermoeden.

Toen hij sprak, zei hij het laatste wat ze had verwacht: ‘U hebt geen idee hoe graag ik die zaden wil proeven.’

‘Dat kunt u niet menen!’ riep ze uit.

‘Waarom niet?’

‘Dit zijn waardevolle wetenschappelijke monsters,’ sputterde ze.

‘Bah. Ze zijn nutteloos voor de mensheid, tenzij we weten hoe ze smaken. Er zijn honderden soorten vanille-orchideeën. Hoe kan ik zonder te proeven weten of deze het waard is om te kweken?’

Ze veegde de zaadjes in haar handpalm en deed ze voorzichtig terug in de envelop. Daarna waagde ze het om een blik op de man tegenover haar te werpen en opnieuw werd ze verrast door de humor die in zijn ogen blonk.

‘Maakte je een grapje?’ vroeg ze.

‘Probeerde jij een goedkope reproductie te laten doorgaan voor een waardevolle kaart?’

Ze schonk hem een glimlach. ‘Ik moest een voet tussen de deur krijgen.’

‘En dat is je gelukt. Laten we de rest van wat je hebt meegenomen bekijken. Ik beloof dat ik geen van je waardevolle monsters zal opeten. Maar als botanist moet je weten dat vanillezaden niet zo bijzonder zijn. De meeste smaak zit in het omhulsel van de zaaddoos en komt pas volledig tot zijn recht als die is bewerkt.’

Het daaropvolgende uur bestudeerden ze de acht monsters die ze had meegenomen. De wereld van de orchideeën was een mysterie voor Annabelle en ze luisterde geboeid toen Gray uitlegde hoe hij duizenden orchideeën kweekte op de glooiende heuvels van Madagaskar. Vanille-orchideeën waren lastige planten en vereisten handbestuiving en bloeiden slechts één dag per jaar. Die dag was beslissend voor de oogst. De vanille-orchidee zou uitgestorven zijn als de boeren en specerijenhandelaars de plant niet hadden gered.

Het had iets aantrekkelijks, zo gepassioneerd als hij over vanille sprak. Waarschijnlijk wist hij evenveel als elk van de botanisten van het Smithsonian die in het laboratorium werkten. Ze keek zijn bibliotheek rond. De planken stonden vol met boeken en dikke wetenschappelijke bundels.

‘Waar hebt u gestudeerd?’ vroeg ze.

‘Ik ben nooit naar de universiteit gegaan, als dat is wat je bedoelt. Ik heb gestudeerd in het ruim van een schip. In oerwouden en woestijnen. Heb geleerd door met mensen te spreken. Met vallen en opstaan. Ik benijd u, miss Larkin.’

Ze kon zich niet voorstellen dat iemand als hij jaloers was op vier jaar op het Kansas State Agricultural College, maar hij meende het duidelijk, want de verlangende blik op zijn gezicht sprak boekdelen.

Ze had heel de middag kunnen blijven om te leren van zijn tropische kennis en ervaringen, maar ze had verantwoordelijkheden in de stad. Elaine was afhankelijk van haar.

‘Ik moet gaan,’ zei ze.

‘Moet dat echt?’

Ze zocht zijn blik. Ondanks zijn verwilderde uiterlijk en ziekte leek hij echt te willen dat ze bleef. Ze wilde dat dat kon, maar Elaine wachtte.

‘Ik heb verplichtingen,’ zei ze, terwijl ze opstond om de stukken perkament met de monsters weer in de portefeuille te doen. ‘Ik hoop dat u de kaart wilt houden.’

Hij rolde hem op en duwde hem haar kant op. ‘Hij is van jou.’

‘O, houd hem maar. Ik kan niemand anders bedenken die een kaart van de specerijenhandel zo veel zal waarderen als u. Zelfs al heeft de kaartenmaker een fout gemaakt met de kruidnagels.’

Dit keer zette hij een hand op het bureau, voordat hij zich overeind duwde en ging staan. ‘Ik houd er niet van om iemand iets verschuldigd te zijn. Ik heb genoten van uw bezoek, maar u moet begrijpen dat ik niets wil delen met het Smithsonian. Dat zal nooit gebeuren, dus het lijkt me beter als u uw kaart mee terug neemt.’

Ze boog om haar portefeuille op te pakken en treuzelde veel langer dan nodig was, maar ze zou niet met die kaart vertrekken. Die had haar geholpen om de deur naar zijn wereld te openen en ze wilde dat hij zich schuldig voelde, zelfs als ging het om een domme snuisterij.

‘Hij is van jou,’ zei ze simpelweg. ‘Doe ermee wat je wilt.’

Ze voelde zijn blik in haar rug prikken toen ze de gang door liep en vervolgens de deur uit. Haar hart bonsde de hele weg naar huis, deels vanwege haar kleine overwinning, maar vooral door iets anders wat ze liever niet bij naam en toenaam noemde.

Annabelle spoorde de tram stilletjes aan sneller te gaan toen die door Second Street naar de Library of Congress reed, waar haar zus vijf dagen per week als vrijwilligster werkte. Doordat zij deze kans had gekregen om productief werk te doen, waren ze allebei van het hartje van Kansas naar de hoofdstad van het land verhuisd. Nog geen twee maanden geleden was geen van beiden ooit verder dan vijfenzeventig kilometer bij de boerderij waar ze waren geboren vandaan geweest.

Nu waren ze naar een ander deel van het land gereisd, huurden ze hun eigen appartement, hadden ze ontdekt hoe het tramsysteem werkte en begaven ze zich op een nieuwe levensweg. Annabelle hoopte dat dit het antwoord voor Elaine zou zijn. Als dit niet werkte, wist ze niet wat ze dan moest doen om haar lieve, oudere zus te helpen.

Annabelle beet op haar lip toen de tram opnieuw stopte, dit keer bij de halte van East Capitol Street. Zo veel mensen moesten eruit! Ze was al veertig minuten te laat om Elaine op te halen. Onhoorbaar fluisterde ze tegen twee kletsende zakenmannen dat ze haast moesten maken en de tram uit moesten.

Toen de tram eindelijk weer onderweg was, greep Annabelle de vasthoudstang en liep vast naar voren, zodat ze bij de volgende halte als eerste kon uitstappen. Elaine moest ondertussen buiten zichzelf van bezorgdheid zijn. Tot nu toe was het steeds goed gegaan, omdat het Smithsonian zich slechts een paar blokken bij de Library of Congress vandaan bevond.

Annabelle bracht Elaine elke morgen naar haar werk en haalde haar aan het einde van de dag weer op. Maar het uitstapje naar Alexandria had meer tijd in beslag genomen dan ze had verwacht.

Opluchting vulde haar toen ze zag dat Elaine veilig op een bankje op de hoek van Second Street en Independence Avenue zat te wachten. De tramdeur ging open en Annabelle was de eerste die eruit stapte.

‘Ik ben hier, Elaine,’ riep ze op het moment dat haar voeten de grond raakten.

Elaine draaide haar hoofd en haar blauwe ogen staarden nietsziend langs Annabelle. ‘O, gelukkig!’ zei ze met beverige stem. Veertig minuten waren in de ogen van iemand die kon zien misschien niet zo veel, maar de stad was een nieuwe en beangstigende omgeving voor Elaine. In Washington waren geen fluitende vogels te horen en dat gold ook voor het geluid van de wind die door de tarwe waaide; hier klonken toeterende claxons, ratelende trams en venters die hun waren aan de man probeerden te brengen. Elke stap bij de bank vandaan kon Elaine in gevaar brengen, doordat ze te dicht bij een tram kwam of doordat ze onverwacht van de stoeprand stapte en struikelde.

Annabelle ging bij haar zus op het bankje zitten en pakte haar hand. ‘Ben je wel in orde?’

‘Natuurlijk ben ik dat,’ zei Elaine. ‘Een van de bewakers is om vijf uur met mij hierheen gelopen. Hoe laat is het nu?’

Annabelle keek op haar zakhorloge. ‘Twintig minuten voor zes. Alexandria leek niet zo ver op de kaart, maar was blijkbaar verder dan ik dacht. Het spijt me.’

‘Nou… het is goed,’ zei Elaine na een korte stilte. ‘Ik had tenminste een drukke ochtend.’

‘Vertel me erover,’ zei Annabelle. Ze hadden nog een paar minuten voordat de Green Line-tram zou arriveren en ze hoopte dat het gesprek Elaines gedachten zou afleiden van de beangstigende veertig minuten die ze alleen op de hoek van de straat had moeten wachten.

‘De Library of Congress heeft een nieuwe braille-typmachine gekocht,’ deelde ze mee. ‘Het apparaat lijkt op een gewone typmachine, maar de toetsen zijn anders. Ik heb gevraagd of ik mag leren hoe je ermee werkt, dan kan ik zelf communiceren, in plaats van jou steeds te moeten vragen om alles voor me uit te schrijven.’

Annabelle glimlachte, maar vanbinnen voelde ze een steek. Ze vond het fijn om Elaine voor te lezen en voor haar te schrijven. Het was wel het minste wat ze kon doen gezien het verschrikkelijke wat haar zus was overkomen. ‘Ik vind het niet erg,’ zei ze.

‘Nee, nee,’ hield Elaine vol, en even proefde Annabelle iets van de vroegere levenslust van haar zus. ‘Ik weiger om meer tot last te zijn dan nodig is. Hoe meer ik leer, hoe beter dat voor ons beiden is. Maar alsjeblieft…’ Ze slikte moeizaam en toen ze weer iets zei, was haar stem nauwelijks meer dan een fluistering. ‘Laat me alsjeblieft nooit meer alleen op een vreselijke plek als dit. Je kunt je niet voorstellen hoe afschuwelijk het was.’

Dat was waar en opnieuw sloeg er een golf van schuld door Annabelle heen. ‘Het spijt me zo,’ zei ze opnieuw. Zelfs als ze honderd zou worden, zou ze nooit vaak genoeg haar verontschuldigingen kunnen aanbieden voor het feit dat het haar schuld was dat Elaine blind was.

Elaine gaf een kneepje in Annabelles hand. ‘Voel je niet schuldig,’ zei ze. ‘Zelfs nu ik blind ben, weet ik dat er een schuldige blik op je gezicht te zien is. Ik ben in orde,’ voegde ze er op zelfverzekerde toon aan toe. ‘Het duurt alleen wat langer tot ik gewend ben aan de lawaaierige straten in deze stad en voor je het weet kan ik zonder je hulp met de tram.’ Ze glimlachte. ‘Ik kan alles. Alles, Annabelle.’

Maar Elaine klonk alsof ze zichzelf daar net zo hard van probeerde te overtuigen als Annabelle.

3

De Leander Regatta was een van de belangrijkste sociale bijeenkomsten van het seizoen, wat de reden was waarom Gray zich nogal misplaatst voelde toen hij met zijn zus aan zijn arm over de promenade wandelde. De Delacroix-familie had de roeiclub generaties terug helpen oprichten, maar Gray was altijd te druk geweest met het herstellen van het familiefortuin om zich te vermaken tijdens zinloze roeiwedstrijden.

De houten promenade, die parallel liep aan de Potomac-rivier, leidde naar het clubhuis. Honderden mensen waren gekomen om de jaarlijkse regatta te zien. Er stond geen wolkje aan de lucht, vlaggetjes wapperden in de bries en de lucht was gevuld met gelach en muziek. De jongemannen die het tegen elkaar zouden opnemen tijdens de wedstrijd droegen belachelijke gestreepte jasjes in de kleuren van hun team, terwijl de vrouwen allemaal een breedgerande hoed ophadden en het waren stuk voor stuk ware kunstwerken.

Grays broer en zus waren dol op de jaarlijkse regatta en aangezien hij was hersteld van zijn laatste malaria-aanval, had hij geen excuus gehad om er niet naartoe te gaan. Daarbij, het werd hoog tijd dat hij Caroline en Luke leerde verantwoordelijker te zijn en daarom kon hij geen gelegenheid aan zich voorbij laten gaan. De tweeling was tijdens zijn vaders tweede huwelijk geboren en ze waren nog jong geweest toen Gray voor zijn verplichtingen naar het buitenland had gemoeten. Steeds als hij was teruggekeerd naar Amerika had het erop geleken dat ze opeens centimeters langer waren en veel roekelozer. Onlangs had hij Caroline samen met een paar van haar beruchte vrienden betrapt op het roken van sigaretten op het dak van hun huis en afgelopen week had hij een borg moeten betalen om Luke uit de gevangenis te krijgen, waar hij was opgesloten wegens dronkenschap.

Toen hij voor de eerste keer de oceaan was overgestoken, was het het moeilijkst geweest om Caroline en Luke achter te laten, omdat het destijds had gevoeld alsof het zijn eigen kinderen waren. Hij was twaalf geweest toen de tweeling was geboren en hij had Caroline en Luke leren lopen, hun geschaafde knieën verbonden en hun geleerd te lezen. Hij hield van hen tot in het diepst van zijn wezen, maar ze waren beiden een beetje van het rechte pad gedwaald en hij wist niet wat hij ermee aan moest. De achtentwintigjarige Luke leek zich alleen echt te interesseren in roeiwedstrijden, dus zou Gray plichtsgetrouw toekijken als zijn broer deze middag meedeed aan de dubbeltweewedstrijden.

‘O, kijk, daar zijn de minister van Financiën en zijn vrouw,’ zei Caroline, en ze knikte naar een ouder koppel dat open hof hield bij de tafel met versnaperingen. ‘Wil je dat ik je aan hen voorstel?’

Gray wierp een blik op zijn zakhorloge. ‘Lukes wedstrijd begint over vijf minuten.’

‘Bah!’ zei Caroline. ‘Niemand is hier om de wedstrijden te zien. Dit is een gelegenheid om anderen te zien en om gezien te worden.’ Ze glimlachte naar elk koppel dat ze op de promenade passeerden.

De roddelpagina’s van de krant hadden Caroline ‘Contessa’ genoemd, omdat ze moeiteloos de aandacht van een hele menigte wist te trekken. Ze was de crème de la crème van de hogere kringen: mooi, flirterig en ontzettend charmant. Maar verder had je niets aan haar. Als de wereld een theepartijtje zou organiseren, zou Caroline iedere andere gastvrouw aan de oostkust in de schaduw stellen. En wat al het andere betrof, ze wist hoe ze haar dienstmeisje moest commanderen.

Caroline leidde hem naar de groep modieus geklede mensen bij de tafel met lekkers, maar een ouder echtpaar hield hen staande.

‘Mr. Delacroix, ik heb gehoord dat uw vader is overleden en dat spijt me,’ zei de man van middelbare leeftijd. ‘Nicholas Delacroix was een fijn mens.’

‘Dat was hij inderdaad,’ zei Gray. ‘Dank voor uw vriendelijke woorden.’

Zijn vader was zes maanden eerder overleden, maar de pijn was nog steeds rauw. Gray was in Ceylon geweest toen het nieuws over zijn vaders beroerte hem had bereikt. Hij had het snelste stoomschip naar huis genomen, maar was alsnog pas gearriveerd na de dag waarop Nicholas zijn laatste adem had uitgeblazen. Op die dag had Gray zijn mentor, zijn zakenpartner en de beste man die hij ooit had gekend verloren.

Slechts weinig mensen begrepen wat voor band ze hadden gehad. Grays moeder was gestorven toen hij nog een peuter was geweest; Nicholas was daardoor de enige ouder die hij ooit had gekend. Het grootste gedeelte van Grays volwassen leven had hij in het buitenland doorgebracht, maar ondanks dat hadden zijn vader en hij gezamenlijk een wereldwijd specerijenimperium opgebouwd en het familiefortuin dat tijdens de Burgeroorlog was verdampt weer in ere hersteld.

Gray was nog maar een kind geweest toen de oorlog was geëindigd, maar hij wist nog hoe het geweest was om honger te hebben en bang te zijn, en herinnerde zich nog de dag waarop ze door het vuur uit hun huis waren verjaagd. Zijn vader was niet te trots geweest om zijn mouwen op te stropen en met zijn handen te werken, en Gray had schouder aan schouder met hem gewerkt. De daaropvolgende jaren waren uitputtend geweest, maar dankzij hard werken en een aantal slimme zakelijke investeringen waren de financiën tegen de tijd dat zijn vader hertrouwde weer gezond. Luke en Caroline waren nooit iets tekortgekomen en daar was zijn vader blij mee geweest, maar Gray was er niet zo zeker van of dat nu iets was om blij mee te zijn. Een dag hard werken gaf voldoening en er school een zekere eer in. Nicholas had gedacht dat de zon, de maan en de sterren om zijn geliefde dochter draaiden, terwijl Gray Carolines frivoliteit niet kon waarderen. Maar wat Luke betrof, hadden ze op één lijn gezeten; ze waren beiden in hem teleurgesteld geweest en voor Gray gold dat nog.

Gray dwong zijn gedachten naar de achtergrond en richtte zich op het heden, en hij probeerde de knagende pijn in zijn borst te negeren. Hij was eenzaam. Hij miste zijn vader en voelde zich niet thuis in Alexandria. Hier was hij een buitenstaander en het voelde ongemakkelijk om zich tussen de mensen te begeven. Maar hij zou zich erdoorheen slaan, omdat zijn zus hem dat had gevraagd.

Caroline flirtte onvermoeibaar met een admiraal die met verlof was. Met haar goudblonde haar en opgewekte persoonlijkheid sprankelde ze meer dan een diamant. Ze begaf zich moeiteloos tussen de modieus geklede leden van de hogere kringen, wat nogal indrukwekkend was als je bedacht dat zijn stiefmoeder was gestorven toen Caroline nog jong was. Het was alsof Caroline was geboren met de gave om in elke situatie te schitteren.

‘Zullen we de eerste wedstrijd gaan bekijken?’ vroeg de admiraal. ‘Ik heb vernomen dat je broer meedoet.’

‘Wilt u dat echt?’ vroeg Caroline. ‘Ik heb het liever over de witte gala-uniformen van de marine. Ik wilde dat u uw officiers vaker toestond om die te dragen. Dat zou elke dame in de stad blij maken.’

Gray duwde Caroline ten slotte naar de tribune. De wedstrijd begon ruim een kilometer stroomafwaarts en de tweekoppige teams moesten hun smalle boot naar de finish ter hoogte van de tribune roeien. Luke vormde een team met een vriend van de officiersopleiding van de marine. Gray had gedacht dat Luke zich te veel zou schamen om de vriendschap met Philip Ransom in stand te houden, aangezien die zeven jaar eerder als beste van zijn klas was afgestudeerd. Luke daarentegen was een semester voor het afstuderen van de Naval Academy gestuurd en had nooit zijn diploma gehaald. Maar de twee waren vrienden gebleven en bemanden elk jaar bij de jaarlijkse regatta samen een wedstrijdroeiboot. Gray kon alleen maar hopen dat iets van Philips gezonde verstand op Luke over zou gaan.

De twee mannen roeiden in de roeiboot waarmee Nicolas Delacroix ooit nog prijzen had gewonnen gedurende zijn tijd op Harvard. Na de oorlog had zijn vader nooit meer geroeid, maar hij had de roeiboot vol liefde gecoat en onderhouden, zodat zijn zoons hem op een dag konden gebruiken.

Gray had nooit iets gezien in wedstrijden als regatta’s, maar het leek het enige te zijn waarin Luke uitblonk.

‘Daar komen ze!’ zei Caroline, terwijl ze overeind sprong en door haar kleine verrekijker keek.

Luke en Philip lagen een halve boot voor op hun dichtstbijzijnde concurrenten. Beide mannen gebruikten hun hele lichaam en duwden de roeiriemen in een soepele, gesynchroniseerde beweging door het water. De boot gleed verder en het publiek juichte.

Lukes gezicht was een en al concentratie en een paar momenten later roeide hij samen met Philip als eerste over de finish. Beiden lieten de roeiriemen los en hieven hun vermoeide armen om hun overwinning te vieren. Gray kon een tevreden glimlach niet bedwingen. Luke mocht dan tekortkomingen hebben – veel zelfs – maar hij had hard getraind en de overwinning zeer verdiend.

‘Laten we hem gaan feliciteren,’ drong Caroline aan, en ze kneep zo hard in Grays arm dat het pijn deed.

Ze baanden zich een weg over de tribune, naar de plek waar de roeiboten op de kant werden getrokken en de eeuwenoude tradities die volgden op een wedstrijd in volle gang waren. Mannen van de verliezende teams trokken hun shirts uit en overhandigden die aan de winnaars. Luke en Philip grijnsden toen ze de zweterige shirts opraapten en om hun schouders sloegen, en droegen hun stinkende trofeeën met trots.

‘Niet dichterbij komen,’ zei Caroline lachend en ze deed alsof ze huiverde.

Luke grijnsde en spreidde zijn armen. ‘Lieve zus, kom, geef me een knuffel,’ riep hij, terwijl hij Caroline achterna rende, die er haastig vandoor was gegaan. Caroline had niet veel kans, toen hij haar in een zweterige omhelzing trok. Ze gilde tot ze zich wist los te draaien.

Gray gaf Luke een stevige handdruk. ‘Gefeliciteerd, Luke. En jij ook, Philip.’

Beide mannen knikten respectvol, maar het gejouw en het gescherts gingen meteen weer verder toen het laatste team eindelijk zijn boot op het land trok. Luke en Philip eisten genadeloos hun shirts op en daarna schudde een van de roeiers een fles champagne om die vervolgens te openen en de champagne over de anderen te sproeien. Daarna liet hij de fles rondgaan, zodat de anderen er gewoon rechtstreeks uit konden drinken.

‘Laten we een stapje terug doen,’ mompelde Gray tegen Caroline, terwijl de sporters doorgingen met feestvieren.

De traditie schreef voor dat het winnende team naar het clubhuis werd gedragen voor een welverdiend feestje. Dus werden Luke en Philip door de andere roeiers met hun ontblote bovenlijven opgetild en vervolgens sjokten de mannen die al uitgeput waren door de wedstrijd hen op hun schouders verder de oever op. Luke maakte het nog erger door een paar zweterige shirts te pakken en ermee rond te zwaaien. Een van de mannen struikelde en liet Luke vallen, boven op hun vaders boot.

Gray kromp ineen, maar Luke grijnsde en sprong overeind. ‘Niets aan de hand!’ verzekerde hij de mannen, maar Gray keek fronsend naar de boot.

‘Je hebt zojuist de romp gebroken,’ zei hij grimmig.

Enkele van de roeiers keken berouwvol, maar Luke haalde zijn schouders op. ‘Maak je geen zorgen, dat kan wel weer gemaakt worden.’

‘Dat was pa’s favoriete boot,’ zei Gray op waarschuwende toon. Had Luke dan geen enkel respect voor iets of iemand? Hun vader had de boot gekoesterd als een herinnering aan de wereld die hij tijdens de oorlog was verloren. Maar Luke liet de gebroken boot achter op de oever en ging op weg naar het clubhuis.

Gray hurkte neer om de schade vast te stellen. Kon de boot weer waterdicht worden gemaakt? Een ervaren handwerksman kon hem waarschijnlijk wel repareren, maar dat zou geld kosten. Gray nam zich voor om het in te houden op Lukes toelage.

Maar het was niet het geld dat hem dwarszat; het was de pijn die hij voelde bij het zien van zijn vaders boot die zo onbedachtzaam werd behandeld. De anderen begaven zich ook naar het clubhuis en al snel was hij alleen. Omdat hij de boot niet gebroken wilde achterlaten op de oever, beval hij een paar medewerkers om de boot naar het boothuis te verplaatsen.

Gray keek toe, terwijl ze de boot optilden, op het speciaal daarvoor bedoelde rek legden en vastmaakten.

Maakt u zich geen zorgen, pa. Ik zal ervoor zorgen dat hij wordt gerepareerd.

Maar zijn vader wilde ongetwijfeld dat hij zich richtte op Luke en ervoor zorgde dat het goed kwam met hem, en dat hij zich niet zozeer focuste op de boot.

Luke miste die avond de maaltijd, maar Gray zei de butler dat hij het hem moest melden als Luke weer thuis was. Het was tijd dat hij van zijn kleine broertje eiste dat hij zijn steentje zou bijdragen aan het familiebedrijf.

Het was na negenen toen de butler, mr. Holder, op de deur van de studeerkamer klopte. ‘Uw broer is terug, meneer.’

Gray knikte. ‘Stuur hem hierheen, alstublieft.’

Hij zette zich schrap voor een moeizame ontmoeting, maar Luke glimlachte toen hij naar binnen slenterde en werkte een handjevol aardbeien naar binnen. Een pluk donker haar hing half voor zijn ene oog en om zijn lippen zweemde de zo bekende grijns. Luke had zijn hele leven lang vertrouwd op zijn charme, maar Gray was er ongevoelig voor, helemaal toen Luke met de aardbeien begon te jongleren.

‘Ben je dronken?’ vroeg Gray.

‘Niet dronken, gewoon vrolijk,’ zei Luke, nadat hij zichzelf in de stoel tegenover het bureau had laten zakken en zijn ene been over de armleuning had gelegd. ‘Jij zou het zo nu en dan ook eens moeten proberen.’

‘En waarom zou ik vrolijk moeten zijn?’

‘Omdat de eeuw nog jong is en wij dat ook zijn. Omdat het een wolkeloze dag was met goede vrienden en een gezonde sport. En het belangrijkste, omdat ik een scheepsbouwer heb gevonden die pa’s boot kan repareren. Ik heb mijn paard voor een paar weken uitgeleend om ervoor te kunnen betalen.’

Dat was een verrassing en een welkome. ‘Ik wist niet dat je zo snel regelingen kon treffen,’ gaf Gray toe.

Luke haalde zijn schouders op. ‘Ik kan alles. Dat weet je.’

‘Is het feit dat je een scheepsbouwer moest zoeken de reden waarom je niet bij het eten was?’

‘Philip en ik zijn met de andere teams uitgegaan om de overwinning te vieren. Er is een goochelaar in de stad die in het bijzijn van een hele menigte mensen zijn eigen hoofd eraf draaide. Geen idee hoe hij dat deed. Spiegels? Het is me een raadsel. Je zou erbij moeten zijn geweest.’

Gray nam niet de moeite om daarop te reageren. ‘Luke, het is tijd dat je een actievere rol gaat spelen in het familiebedrijf.’

‘Niet dat weer.’

‘Ja, dat weer. Sinds pa is gestorven heb je de fabriek goed geleid. Maar nu ik terug ben, neem ik de leiding over de fabriek en het warenhuis weer op me. Ik heb iemand nodig die op reis gaat en samen zal werken met onze leveranciers.’

Luke keek ontsteld. ‘Zodat ik malaria en dysenterie op kan lopen, net als jou is gebeurd?’

‘Als het moet. Ik wil dat je naar Cuba gaat. Ik ben bezig onze Caribische specerijen uit te breiden en we hebben meer leveranciers nodig.’

Luke ging rechter op zitten. ‘Kijk, ik kan jou niet zijn, Gray. Ik ben niet geschikt voor zaken. We weten allemaal wat er de eerste keer dat pa me aan boord probeerde te krijgen, is gebeurd.’

‘Dat was vroeger. Je kunt niet toelaten dat een negatieve gebeurtenis je hele leven stempelt. Het moment is gekomen dat je je eigen deel bijdraagt. Je verdient meer dan Otis en dat is niet eerlijk.’

‘Otis weer,’ mompelde Luke, en hij rolde met zijn ogen.

‘Ja, Otis,’ zei Gray. ‘Pa en ik hebben altijd op Otis vertrouwd en hij heeft ons nooit teleurgesteld.’

Otis was als twaalfjarige wees in hun huishouden gekomen, Nicholas had hem in New Orleans gevonden. Otis was de zoon van een voormalige slavin die als kok voor de dominicanen had gewerkt. Nadat zijn moeder was gestorven hadden de dominicanen hen uitstekend onderwijs gegeven. Daardoor sprak hij nu vloeiend Spaans en Frans, en hun vader had hem ter plekke ingehuurd. Door de jaren heen had Otis morse geleerd, zodat hij de communicatie tussen Nicholas en Gray had kunnen afhandelen als Gray op reis was. Otis kreeg een aanzienlijk loon en was Delacroix Global Spice loyaal. Als hun belangrijkste assistent wist Otis alles over hun zakendeals en was hij een van de weinige mensen die Gray volledig vertrouwde.

‘Jij hebt een derde van het bedrijf geërfd, terwijl Otis slechts een salaris krijgt,’ zei Gray. ‘Dat is niet eerlijk, maar het was pa’s bedrijf en hij heeft dat besloten. Nu ben ik aan de leiding en je moet op zijn minst even hard werken als Otis.’

Voor de eerste keer toonde Luke iets van enthousiasme. ‘Dat weet ik. En kijk, ik heb al een plan. Ik heb een paar artikelen geschreven voor The Modern Century. Ik denk dat ik het als journalist kan maken.’

Maar Luke had zijn opleiding niet afgerond en in de afgelopen jaren had hij het ene na het andere geprobeerd, maar steeds was hij na een tijdje verveeld geraakt en op zoek gegaan naar iets anders. Hij was heel intelligent. Als dat nu maar eens tot iets anders leidde dan gevaarlijk, roekeloos gedrag dat alleen maar in zijn nadeel werkte…

‘Ga naar Cuba en sluit wat contracten voor nieuwe specerijenvelden. Ik weet dat je daar al eens geweest bent. Caroline heeft me verteld dat je bent begonnen sigaren te importeren, terwijl ik weg was.’

Een grijns deed Lukes gezicht oplichten. ‘Amoroso Rosa,’ zei hij. ‘De beste sigaren komen van Cuba en de handel erin heeft me een leuk zakcentje opgeleverd. Er wacht nog meer.’

‘Goed, ga dan terug naar Cuba en sluit wat contracten terwijl je daar bent.’

‘Niet akkoord.’ Luke schudde zijn hoofd. ‘Kijk, ik kan er niet over praten, maar ik zit midden in iets groots. Iets belangrijks. En ik ben een ramp als het gaat om zakendoen. Je weet wat er de laatste keer gebeurd is.’

De catastrofe van vier jaar geleden was niet Lukes fout geweest, maar desondanks leek die hem te achtervolgen. ‘Je moet dat als verleden tijd beschouwen.’ Gray dempte zijn stem. ‘Laat die gebeurtenis je niet verlammen. In Japan hebben ze een gezegde voor mensen die gefaald hebben: als je zeven keer valt, sta acht keer op. Dat is wat je moet doen.’

Luke sprong overeind. ‘Vergeet het maar, Gray. We zijn rijk genoeg. We hoeven niet ook nog eens te gaan handelen in Caribische specerijen of pepers of wat je dan ook nog in petto hebt. Waarom kun je niet gewoon gelukkig zijn? Waarom blijf je altijd maar doorgaan en meer willen, en ontzeg je jezelf alle vreugde?’

Dat gezegd hebbende stormde hij de studeerkamer uit en hij sloeg de deur zo hard achter zich dicht dat de specerijenkaart van de haak viel.

Met een zucht stond Gray op en hij liep naar de kaart toe. Die vrouw van het Smithsonian had meer pit in haar pink dan Luke in zijn hele lijf. Wat was haar naam ook alweer?

Annabelle Larkin.

Zo’n keurige naam voor een vrouw die zo vastberaden was. Want hoewel hij haar in zijn brieven botweg de toegang tot zijn plantencollectie had ontzegd, was ze naar hem toe gekomen om haar zaak te bepleiten. Dat vergde lef en hij respecteerde haar om die reden. Anderzijds had hij ook in haar geval geen duimbreed geweken. Luke had een punt. Ze waren rijk genoeg, maar waar het zaken betrof, zat het niet in Grays karakter om iets anders te doen dan op volle kracht vooruitgaan. Hij gaf nooit toe. Hij verzachtte nooit. Concurrenten schakelde hij uit in zijn streven om de eerste, de snelste, de grootste en de beste te zijn.

Hij hing de kaart terug aan de haak en glimlachte om de vreemde figuurtjes die kruidnagels en nootmuskaat oogsten. Zijn dagen om de wereld in te gaan en te zoeken naar meer specerijenvelden waren ten einde gekomen. Nu zijn vader er niet meer was, moest er iemand in Virginia blijven om aan het roer van het bedrijf te staan.

Daarbij, hij was moe. Hij wilde een eigen gezin. Hij voelde zich niet op zijn plek in Virginia, net zoals hij niet thuishoorde in Afrika of Azië of de Caribische eilanden. Maar hij was net veertig geworden en wilde zich settelen.

De radertjes in zijn hoofd begonnen te draaien. Hij had nooit overwogen iemand het hof te maken, omdat zijn leven zich grotendeels overzee had afgespeeld, maar als Virginia zijn permanente thuis ging worden, moest dat veranderen. Onmiddellijk dacht hij aan Annabelle. Vanaf het moment dat ze zijn kantoor binnen was gelopen met die belachelijke en tegelijk alleraardigste kaart, had hij zich tot haar aangetrokken gevoeld. Haar glimlach was in staat een hele kamer te verlichten. Haar nieuwsgierigheid naar zijn vanilleplanten was niet gespeeld geweest en dat had ook gegolden voor zijn interesse in haar boerenleven in Kansas. Ze was slim en grappig en nieuwsgierig.

En toch had hij haar weggeduwd, omdat hij vastbesloten was om voet bij stuk te houden, vooral als het om het bedrijf ging. Het was simpelweg de manier waarop hij zijn hele volwassen leven had zakengedaan. Maar zoals elke goede zakenman kon hij de stand van zijn zeilen aanpassen en van koers veranderen om te krijgen wat hij wilde.

Eerst zou hij zijn verontschuldigingen moeten aanbieden voor zijn botte reacties op haar verzoeken. Dat zou niet zo moeilijk zijn, omdat hij precies wist wat ze wilde: toegang tot zijn kassen. De kassen bevonden zich twee uur varen verderop, maar hij wist intuïtief dat ze zou komen als hij dat vroeg, en dat bracht een glimlach op zijn lippen.

Hij zou haar niet de sleutels tot zijn koninkrijk overhandigen; zo onverstandig was hij ook weer niet. Maar hij kon de deur openzetten om te zien wat er gebeurde. En eerlijk gezegd kon hij niet wachten tot hij zou zien waar dit heen zou leiden.

4

Toen Annabelle in het Smithsonian aankwam, wachtte haar een nieuwe krat vol mos- en korstmosmonsters uit Australië. Samen met post van Gray Delacroix. Ze trok de brief uit de envelop en haar mond zakte open zodra ze over zijn verbazingwekkende aanbod las. Wat talloze botanisten voor haar niet was gelukt, had zij voor elkaar gekregen: hij nodigde haar uit om zijn botanische collectie te onderzoeken. En anders dan men geloofde, had hij blijkbaar niet één, maar vier kassen op zijn verafgelegen landgoed in Fairfax County. Een met tropische planten, een met kruiden en specerijen, een derde werd gebruikt om een woestijnklimaat te simuleren en een hele kas met niets anders dan orchideeën! In deze geheime kassen groeiden levende voorbeelden van de planten die Gray Delacroix had verzameld tijdens de twee decennia die hij over de wereld had gereisd en hij vroeg haar of ze ze aankomend weekeinde wilde komen bekijken.

Vervolgens legde hij uit dat de weekeindes de enige momenten waren dat hij geen ‘verschrikkelijke zakelijke vergaderingen’ had en hij de tijd had om haar de kassen te laten zien. Gezien de reisafstand adviseerde hij haar om te overnachten op de boerderij die zich op het landgoed bevond, zodat ze het hele weekeinde kon gebruiken voor onderzoek.

Ze wilde die zeldzame collectie dolgraag zien, maar hoe kon ze Elaine achterlaten? Haar zus raakte al in paniek als ze een uur alleen was, dus hoe kon ze een heel weekeinde weggaan? En Elaine zou er nooit mee instemmen om mee te gaan, omdat de brief duidelijk maakte dat ze over de rivier zouden reizen, en Elaine was bang voor water. Ze had nooit geleerd te zwemmen, waardoor ze altijd op haar hoede was geweest voor water. Maar toen had het afgelopen winter flink gesneeuwd, waardoor de markeringen waaraan zij kon herkennen waar ze was onder een laag sneeuw waren bedekt en ze was verdwaald toen ze hout ging halen voor de stoof. Ze was onopgemerkt naar de bevroren vijver gelopen, door het ijs gezakt en bijna verdronken. Sindsdien was ze doodsbang voor water.

Wat betekende dat Annabelle in haar eentje moest gaan en Elaine heel het weekeinde alleen zou zijn.

Annabelle zette zich schrap voor het moeilijke gesprek, toen ze die avond het eten klaarmaakte in hun kleine tweekamerappartement. Ze braadde biefstuk in een koekenpan, terwijl Elaine de aardbeien schoonmaakte bij de gootsteen en vertelde over haar vrijwilligerswerk in de leeszaal voor blinden in de bibliotheek. Haar eerste student was een jonge soldaat die blind was geworden tijdens de Spaans-Amerikaanse Oorlog.

‘Harry kwam vandaag terug, maar alleen omdat zijn vrouw hem bracht,’ zei Elaine. ‘Hij heeft de brailletekens uit zijn hoofd geleerd, maar zijn vrouw zegt dat hij weigert thuis te oefenen. Het enige wat hij ’s avonds doet is speelkaarten schudden. Martha zegt dat hij het uren doet en dat ze het geluid dat de kaarten maken niet meer kan horen. Ze hoort het zelfs in haar dromen.’

Annabelle zei niets en duwde de biefstuk samen met de wortels en uien door de pan. Je hoorde vaak dat een depressie iemand die plotseling was getroffen met blindheid verlamde. Het was Elaine ook gebeurd. Iedereen van hun gezin had gezien hoe de knappe, leergierige jonge vrouw was weggezonken in wanhoop toen een ziekte haar drie jaar eerder blind had gemaakt.

Annabelle bracht het eten op smaak met zout en peper, schepte het op borden en ging toen aan tafel zitten bij Elaine, die al had plaatsgenomen. Voordat ze de zegen over het eten had uitgesproken, klonk er buiten in de steeg een klap en Elaine verstijfde en bedekte haar hoofd met haar handen. Annabelle stond op en haastte zich naar het raam, en hoorde het gehinnik van een paard en het geschreeuw van mannen op de straat beneden haar.

‘Niets om je zorgen over te maken,’ zei ze. ‘Er is in de steeg een wagen gekanteld. Overal liggen aardappels.’

Omdat het er niet op leek dat het lawaai snel zou afnemen, deed Annabelle het raam dicht. Het was warm in het appartement, maar de commotie buiten leverde alleen maar onnodige spanning op voor Elaine.

Annabelle liet haar voorhoofd tegen het glas rusten en koos haar woorden zorgvuldig. ‘Ik heb een interessant aanbod gehad,’ begon ze. ‘Het Smithsonian heeft er lang op gewacht om een kijkje te kunnen nemen in een paar kassen met unieke planten. De eigenaar staat erom bekend erg op zichzelf te zijn en heeft de verzoeken om zijn planten te mogen zien altijd afgewezen, maar nu… hij wilde de kassen dit weekeinde voor me openstellen.’

Elaine legde haar vork neer. ‘Waar zijn die kassen?’