MOENEN

MOENEN

Chris Canter

Verhalen

© Chris Canter, Madrid, 2019

Stichting Het Drentse Boek
Huus van de Taol, Postbus 163, 9410 AD Beilen
www.hetdrentseboek.nl | www.huusvandetaol.nl

Ontwarp umslag en binnenwark
Hermien Haar, Beilen

Ofbielding umslag
‘Abstract landscape’ deur Maria Cunha, Portugal

Taaladvies
Klari Arp, Rune
Gees Bartels, Neilusen
Huus van de Taol, Beilen

Foto schriever
Dario Cavero, Madrid

ISBN 978-90-6509-410-0

De uutgaven van Het Drentse Boek bint mit meugelijk deur subsidie van de provincie Drenthe.

En ’t kröp mie in de bötten
En ’t raost mie deur ’t bloed

Bökkers, Iederene hef een reden

Inhold

Achter de deure

Moenen

Ootmoed en origami

Oosterenk

Grote flesse

’t Pad van Klein Doempien

Weg van alle vleis

Onverlöst

Bestaon

Gien kunnigheid

De Zwolse verhaalties: een verhaaltien

Naoberplicht

Verantwoording

Achter de deure

And I rose
In rainy autumn
And walked abroad in a shower of all my days.

Dylan Thomas, Poem in October

I

’t Is 1990, ik bin negen. Hiel Neilusen is in ’t openlochtbad, nou mit de zwömvierdaagse. Bij de wit ekalkte verkeerstoren van de badmeesters stiet een luudspreker daor as Paradise City uut klinkt, oons volkslied. In theorie is ’t zomer en hiete, mar de wiend wet mien witte lief te vienden. Mit blote voeten vuul ik krek de structuur van de koele tegels. Ik kieke naor de watervlekken die langzaam deur de stienen opedrunken wördt. Naost de tegels löp een border van zaand en daorin gruit netties escheuren struken töt börstheugte mit duzenden donkergrune, kattieszachte bladties zo groot as een vingernagel. Ik plok een bladtien, vol ’t op töt ik niet wieder volden kan, en scheur ’t langs de voldlienden in stukkies. Mit gruungeurige vingertoppen strei ik de stukkies uut aover de tegels. De dag rök naor chloor en plaantensap, deur mekaar eweid. De zunne wil warm wezen, de wiend en ’t water wilt kold wezen en der is gien dudelijke winnaar. Achter de struken is een grösveld waor mèensen ligt te zunnen, dan hej weer struken en wat daorachter zit mu’k nog onderzuken, mar misschien niet vandage.

’t Dörp is een uutgerekt geval mit een Noord en een Zuud, en sportvelden in de midden die de scheiding veurgoed bevestigt. Mien eerste jaoren wone wij an een plein in Zuud. As peuter verscheur ik een boekien mit een leeuwenkop op de kafte waor ik bange veur bin en laot de snippers in de prullenbak vallen. Mien moeder stiet mit de rogge naor mij toe an ’t anrecht en hef ’t niet eziene. De aandere boekies in de serie bin’k niet bange veur en bekiek ik alle dagen: de pimpelmeze; ries; ’t rendier; melk, botter en keze.

In de zitkoele ete wij ’s aovends stoete. Mien vader zeg det ik pas ’t plakkien mit banaan mag hebben a’k ’t plakkien mit pindakeze op heb. Mien moeder zeg op een dag ‘Punt uut’, en ik stelle mij een puntige laampe veur die uut de mure stek en mit een koordtien an en uut kan. Onderan de trappe is een deure en baovenan zit een hekkien; in een kamer baoven stiet een wiege. Der is een dreum waorin ik in ’t trapgat kan vliegen of zweven. Later za’k nog vake dreumen de’k op straote een anloop neme, in de locht springe en in slow motion barre hoog en wied kan komen. ’t Is nog net gien vliegen, mar haoste net zo bezunder.

Al rap gaow geriegeld kieken naor de neibouw in Noord, waor mien olders een huus ekocht hebt det nog ofebouwd mut wörden. De cementmeulens zoemt in de zaanderige straote: as een roepe op een blad knabbelt ’t dörp an ’t bouwlaand. Um de doodlopende straote hen lig de Hulsterplas, een grote plasse mit een baggerschip derin. Ienmaol in ’t neie huus is ’t royaal wonen. In de tied van de Biebel mus ie vast een keuning wezen um der zo bij te zitten, en dan nóg haj niet iens een tillevisie of een auto. Steeds a’k later naor Zuud fietse op safari naor oons olde plein, valt mij de stoeptegels op die niet lieke ligt en waor roet tussen gruit.

II

Mien oldtante woont in een boerderije waorvan ik niks aans as ’t veurste streepien kenne. Det is ’t woongedielte, waor ik altied aover dezölfde dingen prakkezere intied det de visite staodigan keuvelt: de keupern ketels, bussen en aander gerei det de moderne tied buten deure holdt, een broen dink det ze een poef nuumt en det de ienige poef is die a’k kenne, tante Willie zölf die mit de haanden evolden in heur gemakkelijke stoel zit, en de holten deure in de achterste mure van de huuskamer, waor nog hiel veul boerderije achter mut wezen. Die deure giet nooit lös: de visite vrag nooit meer as de huuskamer. Oom Willem is al lange weg, biesten bint der niet en de woning is terogge edrungen töt een cirkel stoelen, de keupern spullen en de poef. Tegen beter weten in haop ik det tante Willie zal zeggen: ‘’t Is waor ok, ie bint nog nooit achter de deure ewest. Kom mar gauw mit kieken.’

Bij tante Mien he’k meer gelok. Dizze oldtante woont in een lösstaonde bakstienen kubus mit uutzicht op ’t laand an de raand van ’t dörp, krek waor as ’t ien keer in ’t jaor rök naor tentzeil en modderig grös en regen en sukerspin mit de Oranjefeesten. Tante Mien is al even verankerd in heur gemakkelijke stoel, mar hef een machtig mooi plaatien vergeleken mit tante Willie. Die hef veur ’t huus een snelweg stromen, waor ooit de Dedemsvaort was. Bij tante Mien krie’k of en toe een waterdicht excuus um in de keuken te komen, beveurbield um een dienblad op te bargen. Soms stiet zölfs achterin de keuken de deure lös naor de garage, ’t domein van eerpelschellen op kraantepapier. Daor rök ’t naor logge, duustere dingen: balk, stien, eerde. Op ’t kraantepapier det geduldig legendarisch wördt, stiet zowaor 1989, ’t veurige decennium. Deur ’t keukenraam bespeur ik een vlakkien achtertuun mit schutting en dreugmeule, mar det blif een umkaderd plaatien, net buten mien bereik.

III

De schuttings, heggen en muurties die angeeft töt waor ieder zien keuninkriek strekt, vörmt mit mekaar ’t dörp. De weilaanden daorumhen bint al even netties van mekaar escheiden deur stikkeldraod en rechte sloten zonder begun of ende. Ok de koenen, schaopen en struusveugels hebt heur eigen lappies grond mit zicht op de lappies dernaost, waor ze nooit zult komen. Vanof ’t grondgebied van oons huus he’k zicht op de wereld. Ik heb een boek aover een paar kiender die op een tapijt naor Amerika vliegt, ‘’t laand waor of alles kan’. Ien van de kiender is een maagien det wat older is as de rest en det de leiding hef. Deur heur krie’k een bield van oldere maagies as wieze bescharmsters. Van mien Lufthansa-tante he’k ’t verhaal Luftikus auf Reisen ekregen, aover een bont gekleurde veugel die an de reize giet. Hij aoverleeft verschrikkings as ’t hondeneilaand en ’t eilaand van de beuze veugelvanger Papageno, en kump uuteindelijk in ‘Athen’, een plekke daor a’k niet van wete wat of waor. Ik tieken de plaaties nao en maak een Nederlaandse bewarking van ’t verhaal, die ik an mien moeder veurlegge. In mien vertaling kump ‘Luchtikus’ ok in Athen terechte. Mien moeder stek de sleutel in ’t slot van mien begrip: Athen is Athene.

Tante Mien hef mien breurtien en mij elk een liniaal egeven uut Nei-Zeelaand, waor heur dochter woont. Op de linialen staot kleurenfotogies van Nei-Zeelaandse laandschappen: Lake Matheson, Mount Tongariro. Meren in schaopbespikkelde grösvlaktes, en bargen mit snei um de mond as witte lava. As een knoedeltien, de bienen onder mij eklapt, zit ik an de keukentaofel. Op ’t taofelblad van lichtbroen holt mit vriendelijke noesten he’k de bezittings liggen die mien blik op de wereld bint. Aj wied vurt wilt, begriep ik, muj water aoverstikken. De zunne kump deur ’t keukenraam en lat mij alle bestemmings zien in dudelijk contrast tegen de hunnigholten taofel.

Mien moeder kump de keuken binnen en gef mij een lochtpostbrief van granny en grandpa, ericht an ‘Masters Chris and Robbie’. Op de brief, ’t zachtste blauw van alle soorten blauw die veur mij uutespreid ligt, staot postzegels ofedrokt mit plaanten en dieren: de grote rooie bloem die Protea of sukerbos enuumd wördt, daornaost de springbok die deraoverhen lek te willen springen. Op elke postzegel stiet ‘Republic of South Africa’ en ‘Republiek van Suid-Afrika’. Uut ’t keukenraam, an de aoverkaante van de straote, zie ik deur de struken hen de Hulsterplas, daor a’k in gedachten aoverhen vliege, op weg naor de zee, aover Athen en Athene hen töt ik anbelaand in Port Elizabeth, waor de zunne nog feller schient as hier en waor granny en grandpa in een tuun vol sukerbos brieven an oons zit te schrieven op vurtvliegpapier van ’t teerste oceaanblauw.

IV

Mien reizen dichter bij huus maak ik op de fietse. Een weke nao de zwömvierdaagse griept mien breurtien en ikke de oneindigheid van een zaoterdagnaomiddag an um ’t dörp uut te fietsen, de laandweggies aover in de richting van ’t Stappester bos. ’t Is mooi um wat aover ’t stuur te turen naor de sloten langs de weggies, zodej niet ziet hoe varre de horizon is. Sommige sloten stiet haoste gien water in; ik bin bezörgd det ze hielemaole zult opdreugen, al weet ik niet waor ’t water veur neudig is. Nao kwartierenlaank fietsen wördt ’t oons dudelijk det, ondanks de keurige indieling in tunen en weilaanden, de wereld niet zo aoverzichtelijk is asse wij in huus edacht hadden, en ’t gaon van A naor B niet zo simpel as ’t op de kaorte leek. De dijspieren zeurt, de ogen jokt mij van de heuikoorts en oonze onzekerheid aover de richting hef een uutwarking as tegenwiend. Mit tweeduustern make wij rechtsumkeert, wrokkig op de koenen die niks gien haost hebt en niks bezörgd bint. Een jonggien det oons integen fietst, roepe wij toe: ‘Niet die kaante uut gaon!’ Mar ’t jong, det warkelijk op ’t plattelaand heurt en bij een boerderije ’t arf op dreit, is al net zo immuun veur oonze verslagenheid as de koenen.

De aandere dag gao’k alweer op ontdekkingsreize, mar ik kieke wel uut veur ’t heuikoortsige, heggeloze doolhof van weilaanden buten de bebouwde kom. ’t Dörp lig as een openlochtmuseum veur mij open. Ik fietse mit de ellebogen op de haandvatten van ’t stuur, de knoesten in de midden um de stange, en ’t heufd deraoverhen ebeugen. De glinsternde stienties in ’t asfalt flitst onder mij langes as steerns onder een ruumteschip. Op de opritten staot de Fords die ankomend Oranjefeest opofferd zult wörden an de autorodeo. De Bosmansweg van tante Mien voert mij naor Zuud, waor basisschoelen bint die a’k nooit van binnen zal zien. Deur een hekke blief ik neisgierig gloepen aover een schoelplein, op de fietse balancerend mit iene voete tussen de spijlen. Der verschient een oldere jonge op ’t plein en ik zet fluks de trappers in warking. Ik magge wel kieken naor een aander zien gebouwen, mar contact mit de gebrukers van die vrömde vierkaante meters is uutesleuten. Ik fietse langs de winkels in Zuud. Daor hej assurantiekantoor Hekman – van dit bedrief krieuw alle jaoren de kalender. Wat aj mit een assurantiekantoor kunt, daor he’k gien idee van, mar det za’k wel vernemen a’k der de leeftied veur hebbe.

Via de lange Börgemeister Backxlane, de heufdstraote, kom ik weer in Noord waor oonze eigen winkels bint: Spar De Groot en de Pick Pack daor a’k mien Spidermans kope; slieterije d’Ommerdiek, daor a’k ies töt mien verbiestering de directeur van mien basisschoele uut heb zien kuiern mit twee flessen draank onder de narms. Aover ’t Zandspeur, det gien zaandspeur is mar een weg van donker asfalt mit bomen langs de kaante, fiets ik weerumme naor ’t Hulsterpad. De fietse schoef ik naost de auto de garage binnen, in ’t nauwe reepien det daor nog vrij veur is. Dan schoef ik zölf langs de auto, naor de deure die van de garage naor de gaank giet. Op een metalen plaatien an de deure stiet galley, wat scheepskeuken mut beduden. ’t Döt mij dèenken an de dwarsdeursnede van een schip in een platenboek uut de bieb: in de kombuis krioelt ’t van de koks mit smoesterige schulken. Waor of de reize henne giet, stiet der niet bij. In plaatse van de deure naor de galley binnen te gaon, loop ik naor ’t achterste diel van de garage, waor pa een hokkien etummerd hef mit daorin een taofeltien en een boekenkaste. De bedoeling was det e daor ’s aovends in kloosterlijke stilte zol kunnen lezen, mar um d’ien of d’aandere reden is hum de keukentaofel toch liever. ’t Taofeltien en de boeken in ’t hokkien – miest ofeschreven biebboeken – mut daorumme op eigen kracht de stilte bewaren. Daorbij kriegt ze hulpe van tuunstoelkussens, een grösmeier, een bladblaozer, kratten mit spullen die uut de rest van ’t huus verbannen bint, en zölfs een plastic regentonne – alles vernemstig op mekaar estapeld of an de mure ehungen.

Ik gao ’t kamertien binnen, doe de deure achter mij dichte en drok op ’t lochtknoppien. Altied denk ik det ’t locht niet zal warken, mar altied schöt een trouwe spaarlaampe veur mij in de bienen en döt zoemend dienst. Der is ien raampien, verdield in roeties. Daorachter vrag de achtertuun mij wanneer a’k weer ies buten kom speulen. Geduldig mar zonder succes, in systematische banen aover ’t glas, zöch een brommer een uutweg. An de waand hangt een puzzel op een stuk karton vast eliemd, van mannen te peerd, huifkarren, honden en locomotieven die in volle vaort aover een prairie jaagt. Naor ’t schient, hebt ze buten bield allemaole ’t zölfde doel veur ogen. Onder ’t kieken vraog ik mij of waorum a’k der toch steeds zo lange bij stille stao. Der is ja niks veraanderd tussen dizze keer en de veurige; iederiene hef nog evenveul haost en is nog op precies dezölfde plekke. De waanden van ’t hokkien bint van gelakte plaanken. Ik stelle mij veur de’k in de blokhutte van een Amerikaanse pelsjager zitte, of in de passagiershutte van een oceaanstomer. Deur ’t raampien zie ik ’t gruun det aover oonze schutting gruit. De brommer zet ’t ok, en blif baanties trekken aover ’t glas mit dezölfde grondigheid daor a’k ’t plaatien van de prairie mit bestudeer.

V

Nou is ’t harfst en fiets ik deur ’t dörp in een paorse jasse waor argens donsveerties uut lekt. ’t Is de tied van ’t jaor det ’t altied net eregend hef en dommiet weer giet regen. ’t Zadel van de fietse muj zo goed aj kunt dreuge vegen umme der dan een plastic zak aoverhen te doen. Op dizze deurwiekte dag probeer ik niet nat te wörden. In theorie zol ’t mutten lukken a’k allent contact heb mit de trappers, ’t stuur en ’t zadel mit de plastic tasse, mar de warkelijkheid lacht mij uut. Alle bomen en struken bint nat. A’k allent al in ’t veurbijgaon langs een paar takken schoere, he’k direct de mouwe nat en zit mij de jasse um ’t lief as een lillijk, kold verenpak.

In briede slingers fiets ik deur de Van Haersoltestraote. Links slat ’t gruun van ’t Noorderpark fel uut, rechts hej gazons mit zunnewiezers en daorachter kiekdeuzen van huzen. Vake bint de woonkamers leeg, soms scharrelt der vrömd volk in umme daor a’k van haope det ze mij niet ziet. An de kop van de straote til ik de fietse in ’t rek van de bieb. Binnen slat mij warme locht in ’t gezichte en kleeft an mien zwaore jasse. De bibliothecaressen kiekt op asof ik kom steuren. Rood van de warmte en van heur blikken glip ik tussen de kasten van de jeugdofdieling. Daor huzeer ik een beste poze in een platenboek mit bizarre umgevings, zoas een rotspunte die hoog baoven de zee uutstek en waor een man op woont. Hij kan der niet of, mar is toch in zien sas. Van elke vrömde woonplekke bedenk ik de’k daor ok wel zol willen zitten, allennig mar um ’t een poosien uut te proberen. Ik neme mij veur um thuus ok zokke tiekenings te maken. An de balie bint ze drok mit volk, dus waog ik de aoversteek naor de volwassenenboeken. Die maj as kiend niet lienen. Op de plakkerties op de roggen staot pistolen en doodskoppen die woordeloos uutdrokt wat veur ongeschikte kost as dit is.

De hiele plaanke véur mij is bezet deur Stephen King. De jaortallen van zien boeken gaot van midden jaoren zeuventig töt end jaoren tachtig. Zo warkt een echte schriever, stel ik mij veur: alle twee jaoren een nei voestdik boek. Ik gao zitten op een ummer op wielties en leze bladzieden uut verscheiden van de warken, kauwend op de dikke krage van mien jasse. Kwaod harfstweer ropt an de gröndels van torenhoge heuischuren en giert deur aoverdekte holten broggen in zwartgrune bossen. Een jonge die ’s aovends late nog uut vliegern giet, wördt achternao ezeten deur een weerwolf. As ’t biest de narms um de jonge hen voldt, rök zien vacht naor kaniel. Wie veilig wil wezen, mut humzölf in huus opsluten en wachten töt de maone op de vlocht giet veur de zunne, waorin ’t kwaod smelt as sukerspin. De regen tikt an de ramen as vingers op een typmachine, mar in de gloed van de boeken vörme wij een besleuten lezerskring.

Ik kiek op van mien lezerije. Buten is ’t pikkedonker. Ik schoef de boeken terogge waor ze heurt en kieke vanuut de vestibule een poze naor de regen. Ik zal nog veuls te late thuuskomen. Mit ’t heufd diep in de jasse vlieg ik naor de fietse. De kiekdeuzen an de Van Haersoltestraote hebt schemerig locht op. De ienige die wieder nog buten is in dit weer, is de wolf in de struken van ’t Noorderpark. De kop van roeg touwhaor hef e stiems op de poten; kanielgeur kröp aover de geur van natte eerde. Ik fietse aover ’t midden van de weg, umme niet te dichte langs de struken te komen. A’k hielhuuds thuuskome, za’k mörgen an mien eigen weerwolfverhaal begunnen.

VI

De aandere dag speur ik in de boekenkaste in de huuskamer as wij niet ok een roman van Stephen King hebt, zoa’k edacht had. Mar ik mut hum verward hebben mit Wilbur Smith, die hoog in de kaste stiet en schref aover avonturiers onder een hoge Afrikaanse zunne. Ik wete de’k gien King zal vienden, mar de boekenkaste wil mij nog niet weg hebben. De titels op de roggen bint genog um mij te herinnern an mien baand mit alderhaande plekken. Der Rhein im Farbbild. Scenic South Africa. O Jerusalem! A’k een boek lösdoe, maak ik vanzölfsprekend diel uut van de beschreven wereld. A’k ’t weer dichtedoe en verbannen dreig te wörden, hold ik ’t derop det ik der vrog of late wel terechte mut komen, zoas een arfstuk oe vrog of late toekump. Zo wied giet mien jaloezie op aandere plekken, tieden en levens; zo loek is mien kameleonsinstinct.

Op mien slaopkamer begun ik te schrieven. Ik lig op de vloere op ’t zachte tapijt daor as Noord-Europa mit bekleed is, en gebruuk een stripboek mit harde kaft as onderlegger veur ’t papier. In mien eigen boekenkaste, langs de Lekturama-encyclopedie die mij bespat mit spetters verleden a’k der deurhenne blader, he’k veurig weekend mien Amerikaanse en Britse soldaoties opesteld in een volmaakte hinderlaag. De Duutsers en Japanners staot in de vensterbaanke. Aj de legers ienmaol staon hebt, is ’t de bedoeling dej ze denkbieldig op mekaar laot knappen en dej elk esneuveld soldaotien mit een drokkien van de wiesvinger van zien post laot vallen. Mar det lek mij zunde: liever lao’k de tied stillestaon, wat ter heugte van plastic soldaoties in mien macht lig. De geallieerden en de asmogendheden hebt de geweren dus al een paar dagen op mekaar ericht in een vredig evenwicht; de feng shui van een jongesslaopkamer.

De eerste bladzieden van mien weerwolfverhaal leg ik die aovend naost mien bedde, töt ik der zo bange van bin de’k der een stapel strips baovenop legge. Zo wördt de wolf bezweuren deur de veriende krachten van Prins Valiant, Conan en Douwe Dabbert.

VII

Vanof ’t eerste begun is ’t een henneweergaon tussen Neilusen en Zwolle: pa achter ’t stuur, ma naost hum, mien breurtien en ikke achterin, en Johnny Cash op ’t cassettebaandtien. ’t Westeinde löp tussen dörp en stad as een treinspoor daor awwe niet van kunt ofwieken. De weilaanden an weerskaanten bint der puur umme naor te kieken. Ziedweggies sniedt deur ’t laand töt buten ’t zicht. Ien enkele keer dreit pa de auto een ziedweggien op um mien breurtien en mij umstebeurten op zien schoot achter ’t stuur te zetten. Ik hoef ’t stuur allennig mar recht te holden, mar ’t is niet wat veur mij. Beter kan ik achterin zitten en acht geven op wat der allemaole veurbijkump. In de openheid van dit laand, mit de leegte van de locht derbaoven, stiet een café mit een hoog puntdak en een uuthangbörd det bier belaoft. Bezukers zie ik niet: die koomt misschien pas ’s aovends late aover de weggies tussen de maïs deur fietsen, elokt deur ’t schiensel van achter de ramen.

Even veurbij ’t kreienbossien – heksenbessems in de kale takken – gaow de Vechtbrogge aover. De rivier lig verstild in een sierlijke krulle. Hij stroomt nargens henne en wördt nargens veur gebruukt: ie ziet gien golven, gien boten, gien enten, gien zwömmers. Aover de brogge lig, verbörgen achter bomen, de begraafplaatse Bargklooster. Die besluut ik te bewaren veur later. Links hej Berkum waor opa en oma woont, in een straote waor iederiene mit pensioen is. Enkien van tegenaover heur is die ienige die nog alle dagen in de auto stapt um naor kantoor te gaon. Opa en oma bekiekt det secuur deur ’t woonkamerraam, heur bieldscharm det altied anstiet. Tussen Berkum en de rest van Zwolle lig een stukkien weilaand eparst waorin koenen rondstruunt asof ’t Neilusen was in plaatse van de stad. Wieder nog gao we, veurbij de meule zonder wieken, deur straoten die oons as uutestrekte narms naor de börst van de stad voert.

Net buten de stadsgrachte lig ’t Thomas a Kempislyceum, een gries gebouw mit honderd hoge ramen en een klokke. Bij dizze schoele he’k nog nooit een leerling of leraar bespeurd, waordeur ’t meer een foto lek as een dreidimensionaal gebouw det warkelijk in gebruuk is. De schoele hef op mij de antrekkingskracht van iets wat zowel ofschuwelijk as onvermijdelijk is. Ik wete de’k der vrog of late terechte mut komen, wat veur gevolgen of det ok zal hebben. Pa zet de auto in een verbörgen laantien – oons laantien – achter de schoele. Dan stikke wij ’t Karkbroggien aover naor de binnenstad, die as een ark in de grachte drif. De Diezerpromenade gaow deur, waor iederiene löp mit praktische plastic tassen en waor ofwisselnd de geur hangt van patat en nei textiel. Aw langs ’t dreiörgel koomt, kiek ik umme en probeer een glimp op te vangen van ’t mechaniek an de achterkaante.

Waor de man mit de hond en de blokfluite zit, giet de Diezer aover in de Grote Markt. Hier bin’k as kleuter ies verdwaald toen ik de haand van mien opa lösleut. Op ’t plietsiebureau stelde ik ’t snötterig aandersumme veur. Vandage giet ’t der volgens mien moeder umme det mien breurtien en ikke neie spiekerboksen kriegt, mar ik wete wel beter. Hier, veurbij de patat, de hering en de loempia’s, veurbij de spiekerboksen, de schoenen en de jassen, is de plekke waor Zwolle umhen ebouwd is; ’t harte van ’t harte. Achter pa an gao’k ’t labyrintische paand van De Slegte binnen. ’t Is een wolkenkrabber die op zien kaante lig: der bint mar twee verdiepings, mar achter elke kamer is nóg een kamer, soms verbunden deur een kraakplaankig gangegien. De boeken die a’k in de miest verbörgen uuthoeken viene, hebt allent al daorumme mien interesse. Verscheiden van de boeken he’k de veurige keer al in haanden ehad en der bint riegels die a’k iederkeer leze. Ik wete niet precies wat a’k zuke, mar a’k nog weer een neie deure viene, kom ik der misschien achter.