Colofon

© Leny Hamminga, Taorl

Stichting Het Drentse Boek, 2022

Huus van de Taol, Raadhuisplein 1, 9411 NB Beilen

www.huusvandetaol.nl

Vörmgeving en opmaok: Studio Wouter van Tilborg

Naokiekwark: Klari Arp-Smid

ISBN: 9789065092588

Der mag niks oet dizze bundel overnomen worden, op wat veur manier dan ok, zunder schriftelijke toestemming van de schriever.

De oetgaven van Stichting Het Drentse Boek worden meugelijk maokt deur subsidie van de provincie Drenthe.

Inhoud

De Hunzeman

Simonszand

Kaoter met kerst

De Dahliahof

Het winkelcentrum

De leste zundag van oktober

Kalkoen

An de ene kaant

Twee mannen en twee vrouwen

Iezig

Buon Natale

Herenstraot

Dreugte

In de mais

Emilie ten Berge

Pinksterbloemen

Mans om Emma

Vrij

Van Altea en Fredrik

Zunde

Diepzeekrummels

De iemker

A7

Kalk

De eetclub

Naoblieven

Middageten

Regelmaot

Postbode

De Ronde

Dreum

Jerry

Op een zundagmiddag

Buren

Vliegangst

Joa

De Hunzeman

In het dal van de Hunze lig een man te slaopen in een arbeiderswoning. Wie deur de zieddeur naor binnengiet, mot zuch bukken. In de veurgevel, niet breder as vier meter, binnen twee smalle raomen met bovenlichten. Gien veurdeur. Een arbeider kreeg gien hoog bezuuk, met oetzundering van de dokter. En dan allent as ’t hoogst noodzaokelijk was. Vaok kwam e om de dood te constateren.

An het Grevelingen staon veul van dizze hoezen. Hier neerzet toen de grote vervener kwam. Op de törf kwam allerhande volk of, gulzig zukend naor verdienste. In die ontginningsjaoren hebben arbeiders hier warkt tot heur ruggen broken waren of heur levers verwoest deur de jenever. Vrouwen hebben met de tanden op mekaor probeerd te overleven met te veul kinder en te weinig te vreten. Vreten ja, want het leven was hier roeg en hard en de taol paste zuch an. Een arbeider was ja nog minder as een koe. Een dikke boer gaf meer om zien vee of zien eerappellaand as om zien arbeiders. De veenbaozen namen die gewoonte over. En het volk was ja niet aanders wend. Der weur over ze beslist en zo heurde dat en zo zul dat wel altied blieven. Witte slaoven waren ze.

De man wordt wakker en pulkt oet elk oor een dot watten. Veurzichtig leg e ze in de vensterbaank. Hij legt een haand op zien zoemende borst. Dan ropt e het gerdien lös. Hij kik naor boeten en zöt ’t kanaol. Kleine golven trillen in de mörgenwind. Hij zöt ’t buurhoes; gore vitrage wappert deur de lege kezienen. Metershoge brandnekkels. De man zucht en lop naor de keuken. Keuken is een groot woord veur het stenen aanrecht en de twee kasten daorboven. Pompstraot was en zal het blieven. De man mot een naom hebben. Die is hum geven. Hij is de Hunzeman. Zien eigen naom is e vergeten.

De harfst lig over de tuun. Doezenden fiene druppels liggen over blad en grassen. De Hunzeman plukt wat brandnekkels en kamille en spuult het blad of onder de pomp. Op het aanrecht kookt ’t waoter op de gasfles. Hij gooit de blaodern in de theepot en schenkt dan op. Met het glas thee in de handen lop e weer naor boeten en giet zitten op een omgekeerde emmer.

Het zoemen en het gonzen is harder worden en resoneert in zien borst. Het komp deur de broene veengrond naor boven in zien spieren. En as e drinkt denkt e nao over wat e doen zal, straks, as het twee uur is. Nog zes uur veurdat ze kommen.

Hij zöt de zun helder opkommen. En dan opiens stiet e op. Hij trapt tegen de emmer, springt op en neer, gooit zien glas an diggels tegen de muur dat de glassplinters blinkern in de zun. Hij lacht hardop. Hij lacht harder en harder tot traonen over zien wangen lopen.

De Hunzeman giet in de weer met kabels en luudsprekers. Oet de tied dat e bij een band gitarist was, hef e alles bewaord. As de zun op elf uur stiet, is e klaor en mak e zuch op veur het leste. Hij kröp de ledder op en mak de grootste luudspreker vast an de schörstien. ’t Zweet lop hum bij de hals in. Weer op de grond grip e de emmer, pompt waoter en stek de kop derin. Hij knip de ogen dicht en telt. Nao twintig tellen gooit e de kop omhoog en schudt zuch as een natte hond.

Ofwachtend zit de Hunzeman op de emmer. Hij hef neie watten in de oren stopt. Maor tegen het trillen van zien middenrif helpen ze niet. Hij zöt dezölfde trilling in het waoter van het Grevelingen. Hij vuult ’t beven in de veengrond waor zien voeten op staon. Hij lop naor het waoter. Hoog gras, grauwe roegte, elzen, daortussen een smalle sloot. In de loop der jaoren is het waoter al meer dichtgruid, want der komp gien boot meer deur. De asfaltstraot langs het kanaol is verbrokkeld, hier en daor zitten grote gaten. Nargens een teken van leven. Gien eenden in de sloot, gien muggen boven het waoter. De Hunzeman rop: ‘Doodstil!’ Het woord verwaait.

Tegen één uur ’s middags komp een kleine stoet van auto’s in de richting van het hoes van de Hunzeman. As een rij glimmende zwarte torren krupen ze dichterbij en stoppen ze langs het waoter. Een lange voelspriet wordt oetstoken en in een van de bussies kamt een man zien haor. Hij pakt een microfoon, een camera schöf e op zien scholder en dan giet e naor het pad veur het hoes van de Hunzeman.

‘Wij staan hier voor het huis van de laatste bewoner van het Hunzegebied. Hij wordt de Hunzeman genoemd. Sinds de komst van het grote windmolenpark dat zich uitstrekt van De Groeve in het noorden tot - nou kik de man even op zien papier - Nieuw-Weerdinge in het zuiden, van Gieten in het westen tot Winschoten in het oosten, hebben de bewoners van het Hunzedal en de oostelijke Hondsrug dit gebied massaal verlaten. Door de winning van zout en de opslag van CO2 in de lege zoutkoepels is dit gebied onaantrekkelijk geworden. De dorpen zijn verlaten en geworden tot spookdorpen. Vanwege het gezoem en de trilling van de enorme molens, is leven hier onmogelijk. Maar één man heeft volgehouden. Met hem ga ik praten.’

De deur van het arbeidershoes giet lös. De Hunzeman komp teveurschien. Hij blif in de deur staon. En net as de journalist zien eerste vraog stellen wil, klinkt der muziek. Oet de luudsprekers in de tuun, oet de luudsprekers boven op het dak. Der klinkt een toon, een snerpend schrille toon van een viool. Het dringt dwars deur het gonzen, het zoemen, het bonzen en mak neie golven in de lucht.

‘Wat speelt-ie daar, Anton, kijk es op je iPhone,’ rop de journalist tegen de geluudsman. Maor de geluudsman hef zien iPhone niet neudig. Hij wet ’t. In zien geheugen hef e doezenden melodieën opslaogen. As bevroren kik e naor de Hunzeman. Dan begunt een klarinet met zien weemoedige klank an een solo. Een hoorn zingt een lang vergeten lied van een jachtstoet, die hier ooit deur de bossen trok en de weidse velden overstak. En daor is dan het striekorkest op volle starkte. De haoren van de geluudsman gaon rechtop staon.

‘Anton! Wat horen wij nu?’ De journalist zwaait driftig met zien microfoonhengel.

De geluudsman komp dichterbij en fluustert: ’t Is van Borodin, een Rus. Het is In de steppen van Centraal-Azië.’

De geluudsman pakt de camera en lat die dan over het landschap gaon. De camera registreert honderden, doezenden ronde witte paolen, zo wied as het oog zien kan. Rijen en rijen achter en naost mekaor. Boven op die paolen drei wieken, die draaien en draaien en de lucht vullen met trillen, zoemen, gonzen en schaduwen.

In zien verbeelding zöt de geluudsman de steppen met plekken van eindeloze barkenbossen en velden vol wuivend gras.

Dan draait e de camera op de Hunzeman. Die stiet in de deur van zien kleine hoes. Hij prat niet. De muziek zeg alles. En de zun schient maor deur op de glassplinters die as dauwdruppels in het gras liggen.

Simonszand

Tussen Schiermonnikoog en Rottumerplaat schuurt an de overkaant van Simonszand een donkere onderstroom naor de Noordzee. De dieptes van de Noordzee trekken, terwijl de zee, as het vloed wordt, kalm het waoter de Wadden in lat lopen.

Menno Zwerkman stiet op de plecht van de veerboot naor Schier. Zien grieze kuif in de wind, meeuwen darteln om zien kop. Op dizze septemberdag is der weinig volk op de boot. Wiederop, in de leite van de kajuit, zit zien vrouw; klein, ineendoken, wollen sjaal stief om heur scholders. Menno klemt zien haand om het witte deuzie in zien jasbuus.

Menno vuult zuch stark, dizze dag. Gelukkig, want in hum woekert de olderdom, die hum bijna elke dag meer dwarszit, maor vandaog liekt die wied vort. Het komp van de weidse luchten boven hum, de zolte zeewind, het gelach van de meeuwen. Ze balanceren behendig op de luchtstroom, met witte glanzende buken, as olde zeeofficieren, oplettende zwarte kraalogen, alert op elke kans om stoet te pakken dat deur de mensen op de boot soms in de lucht gooid wordt.

An wal, op het eilaand, grip Menno Marthe bij de haand. Saomen lopen ze naor de fietsverhuur. Menno trekt de koffer op wielties achter hum an. Marthe vrag zuch of wat derin zit. Ze hef dit niet vraogd. Antwoord geven döt Menno nooit meer, sinds de dag dat e met gillende sirenes naor het ziekenhoes reden is.

De achterlichten van de ambulance, die herinnert Marthe zuch nog. De rest is vortneveld in heur olde brein; wegzakt tussen de kloven van doezenden herinneringen. De daogen binnen veurbijgaon; zij wus het niet. Stief oetkiekend over het veld bleef ze in de stoel zitten. As bevroren, of meer nog as een beeld van holt.

Toen Menno opiens weer thoes was, leek alles nooit gebeurd te wezen. Wel was der wat veraanderd waor zij amper grip op kriegen kun. Menno sprak, maor niet tegen heur, hij sprak de ruumte in. Hij sprak tegen de dingen.

Zo kun e zeggen: ‘Zo taofel, tied veur een plak stoet. Koelkast, doe de deur maor lös, hierop an, kees, gao maor op een bordtie liggen... zooo... Ah... kop melk, ik gao je lekker opdrinken...’ 

‘Verhuurt u tenten? Strandtenten?’ vrag Menno.

De verhuurder wis op een plaot achter hum, met punaises op de holten waand van de keet prikt. Der staon verschillende soorten tenten op. Menno bestudeert de tekeningen en legt dan zien vinger op het kleinste model, een oranje koepeltent, net groot genog veur twee personen om stief naost mekaor te liggen.

Marthe begrip het niet. Ze zeg niks en zöt hoe Menno ok een fietsaanhanger huurt en twee fietsen. De verhuurder legt de tent en de koffer met wielties veur Menno in de aanhanger. Zien ogen bestuderen de olde man en hij zeg veurzichtig: ‘Hebt u al eerder met een aanhanger gefietst? De paden zijn smal in de duinen. Let op dat u niet in de berm terechtkomt.’

Menno antwoordt niet. Natuurlijk niet, denkt Marthe.

De zun is volop deurbroken. Hoog is de hemel boven heur, witte sluiers as lösse vegen oet een schilderskwast binnen tegen het blauw streken. Menno trapt en hijgt. De aanhanger trekt meer as hij toegeven wil. De Reddingsweg is lang. Marthe fietst en fietst, heur ogen richt op het schelpenpad veur heur. Het knispern van de wielen op de schelpen en het bewegen van heur voeten op de trappers duurt eindeloos. Ze zöt de kromme magere rug van Menno veur zuch. Zien aodem komp zwaor oet zien borst. Ze vrag zuch of waor ze hen gaon. Opiens is der gien pad meer. Het verlös zuch in geel strand. Wied veur heur is een grote gele lege vlakte, wat lege dunen an de rechterkaant, en ver weg, haost an de horizon een witte schoemlaog, de zee. ‘Kom Marthe, wij zetten hier de tent op, het is al zowat het hoogste punt van het getij, hier kan oons niks gebeuren.’ Zwiegend kek Marthe hum an.

Zwetend en onhandig slat Menno de koepeltent op. Hij döt de koffer lös en rolt twee slaopzakken oet, en twee kussens. Hij hef brood maokt en der binnen vruchten, tomaten, eier en hiete thee in een thermos. Mui lat Marthe zuch vallen op de slaopzak. Ze döt de ogen dicht en luustert. Der is een ver rusen, een zacht klappern van het tentdoek in de zeewind en hoog in de lucht wat gegil van meeuwen. Ze heurt Menno praoten.

‘En een lekker stukkie brood veur Marthe, ja tomaat, ik moet je deursnieden, maor dat vind je niet arg, want daor bi’j veur maokt. Nou, ei, ik pel je of...’

Menno draait de thermos lös en schenkt thee in een grote mok. Hij kik achterom naor Marthe. Onder het oranje tentzeil zit ze met de ogen dicht. Hij blif lang kieken. Lieverd, denkt e. Zo is ’t beter. As ik weg bin, wor jij gek. Zo is ’t beter.

Hij lat vier tabletten in de thee vallen en met melk zorgt hij derveur dat der niks van te zien is. Een scheut citroensap en hönnig, ze zal der niks van pruven.

‘Dag mooie zestig jaor,’ zeg e. En dan reikt e Marthe de thee an.

Ik bin gien zestig, denkt Marthe, ik bin viefentachtig. Wat lief. Langzaom drinkt ze de thee. Menno voert heur stukkies tomaat. Hij aait heur over het haor. Ze vuult zuch loom worden en zakt langzaom achterover. Veurzichtig dekt Menno heur toe met zien slaopzak; hij ritst beide zakken an mekaor vast. Hij stiet hoog op het duun. Veur zuch zöt e Simonszand. De ebstroom is begonnen. Hij kan al zien dat de zaandplaot te bereiken is. Misschien hier en daor nog een ondiepe geul, maor het zal wel gaon.

Hij begunt te lopen. Of en toe kik e achterom. Tegen het duun an stiet de oranje tent, een veilig hol veur Marthe. Hij denkt an hoe ze daor lig; as een kind in de baarmoeder. Hij hef een brief op heur achterlaoten. Veur de vinders.

Menno stiet op Simonszand. Hij aodemt diep in en giet op zien rug liggen.

‘Wereld, wat bi’j verschrikkelijk mooi. Ik bin zo gelukkig dat ik je zo lang metmaokt heb.’

Hij graf in het zaand, rök deran, gooit het in de lucht. Hij schreeuwt, hij zingt onsaomenhangende klanken. Met zien blote voeten schuurt e over de grond. Dan lop e naor het oosten. Daor achter de zaandplaot is de diepe geul. Het zeemonster. Even aorzelt e nog. Nog eenmaol zöt e de oranje tent. Nou lopen der toch wat traonen over zien wangen. Dan stört e zuch in de ebstroom. Geliek maait de zee zien voeten onder hum weg. Hij gooit nog gauw de fles met de brief van hum of en dan is der niks meer. Allennig waoter.

Kaoter met kerst

Har juffrouw Spierenborg nou maor beter naor die kwaodaordige vonk in de ogen van de jachtopziener Bennemao keken, dan har ze nou niet op de baank van de psycholoog legen om derachter te kommen waorom ze zo overstuur was omdat ze heur eigen kat opeten har met de kerst, terwijl ze dacht dat het de haos van jaoger Bennemao was. Een mooie sappige haos, zoas e elke kerst kwam brengen en die e altied schoon op het aanrecht legde en heur dan in de bedstee douwde om aan zien gerief te kommen. En omdat ze zo van haos holdt, lat juffrouw Spierenborg dat dan maor gebeuren, éénmaol in ‘t jaor.

De leste vrijpartij har niks met liefde te maoken. ‘Geniet van je knien,’ was het leste wat e zee veur e vortleup. Juffrouw Spierenborg bleef wat versuft liggen. Ze schoof heur onderjurk naor ondern en viste met wat muite heur rok van het slaopkaomerkleed. En toen pas drung het tot heur deur dat Bennemao knien zegd har. Knien? Har e heur dizze keer een knien bracht?

‘Gaat u even terug naar het moment dat u uit de bedstee klom,’ zeg de psycholoog. ‘Wat gebeurde er toen?’

‘Ik leup naor het raom en ik keek of ik Bennemao nog zag, maor de weg was leeg en ik was opiens zo kold as een steen.’ Juffrouw Spierenborg rilt.

Ackerman kroop dichter in mekaor achter de ligusterheeg en keek Bennemao nao die, met zien grune hoed en de fazantenveer parmantig in de hoogte stoken, met körte passen de zaandweg ofleup. Het geweer geknikt op zien linkerarm en met zien rechterhaand wreef e deur zien bözzelsnor. Het was kold die dag en der bleus een schraole noordooster. Kleine bevroren sneikorrels dansten deur de lucht en tikten tegen zien blozende wangen.

Bennemao was voldaon, tevreden zölfs. Hij lachte in zuchzölf. Die juffrouw Spierenborg! Dat zul heur leren.

Ackerman sloop langs de heeg tot e bij de achterdeur van juffrouw Spierenborg was. Deur het ovale raom keek e naor binnen. Op het aanrecht lag een bloot dier. Twee roze magere dijbenen naor boven stoken, een puntige borst en twee kastanjes vulden een blauwe stenen schaol.

‘Een haos, hij mag veur een haos,’ gromde Ackerman in zuchzölf. ‘En as ik nou es twee haozen aanbied? Zul ze dan an mij de veurkeur geven? Ik bin ja meer mans as die misselijke Bennemao met zien dikke kop en zien fazantenveer.’

‘En wat deed u toen?’ fluustert de psycholoog. Juffrouw Spierenborg zucht diep. Het wordt heur haost teveul.

‘Toe maar, het zal u alleen maar helpen als u erover praat,’ dringt de psycholoog an.

‘Ik leup naor de achterdeur, want ik wol Teeuwis roepen,’ zeg juffrouw Spierenborg. ‘Ik har Teeuwis de heule dag al niet zien. Hij was ‘s aovends hen boeten lopen en de heule nacht wegbleven. En het was zo kold, dus ik wol hum graog binnen hebben.’ Ze zwiegt en wref met heur zakdoek deur heur ogen.

Ackerman schoot as de bliksem de hoek om toen plotseling de deur lösgung en juffrouw Spierenborg op de drempel stun te roepen: ‘Teeuwis! Kom dan! Waor is mien Teeuwis dan? Poei! Poei Poei!’

Ackerman keek om zuch hen. Die dikke kaoter was hum een naogel an zien doodskist. Altied leup e en greuf e in zien pas ingezaaide gruuntebedden, altied piste hij tegen zien kezienen an. En in het veurjaor leup e te zingen en te miauwen omdat juffrouw Spierenborg het jammer vund om hum te laoten ‘helpen’, zoas ze dat nuumde.

‘Kom dan Teeuwis,’ murmelde Ackerman, ‘dan zal ik je de deur wel even inschuppen.’ Maor der kwam gien Teeuwis en juffrouw Spierenborg dee de deur weer dicht.

‘Gaat het?’ vrag de psycholoog. Juffrouw Spierenborg knikt. Ze zöt der vlekkerig oet en der stiet een klein raandtie zweet onder heur neus.

‘Ik schaom mij,’ zeg ze. ‘Dat ik zo begerig bin west en dat ik daor…’ Het praoten wordt heur te muilijk. Ze komp wat overeind van de baank, maor de psycholoog drukt heur met zien haand weer terug in de kussens.

Bennemao lop fluitend het zaandpad of. In de leite van het dennenbos blif e even staon en kik achterom naor de beide kleine hoezen waor e net vandaon kommen is. Het rieten dak van juffrouw Spierenborg is al wat wit deur de snei, maor de pannen van Ackerman binnen nog net zo brutaolrood as aans.

‘Lillijke kerel, die Ackerman,’ zeg e hardop. ‘Altied lop e te gluren en te slupen of e je argens op betrappen kan.’

Dan denkt e terug an oktober. Hij har zo’n zin an juffrouw Spierenborg kregen en het duurde ja nog een paor maond veur het kerst was. Hij streek zien fazantenveer glad en wol ‘t derop waogen. Omdat het een mooie dag was zat juffrouw Spierenborg veur het hoes op een baank, kaoter op schoot.

‘Bennemao, zo, koj der nou al an?’ zee ze. Ze streek de kaoter over zien buuk en het dier rolde zuch wellustig om en om in heur schoot. Bennemao keek naor de kaoter en zee: ‘Je binnen nogal gek op hum, liekt mij?’

‘Mien Teeuwis is mien beste kammeraod, hè Teeuwis?’ jeuzelde juffrouw Spierenborg. De kaoter gung zitten en keek Bennemao deurdringend an. Toen knipoogde e en drukte zien snoet tussen juffrouw Spierenborg heur knieën. Hij zat met zien steert naor Bennemao toe en hij wiebelde met zien achterlief of e een moes op ‘t oog har en of e zeggen wol: ‘Dat woj zeker ok wel? Maor ik doe dat elke dag en jij maor éénmaol in ‘t jaor...’

Bennemao kik nog ies naor het hoes van juffrouw Spierenborg. ‘As ze hum vergeten is, dan kom ik vaoker an de beurt, dat weet ik zeker,’ denkt e. En hij vuult even an zien fazantenveer.

‘Ontspan,’ zeg de psycholoog. Juffrouw Spierenborg kik recht naor boven naor het met engelties en krullen versierde plafond. Middenin is een schildering van roze cupidootjes die met rozen in heur dikke knoesties deur een blauwe hemel fladdert. Ze dreumt weg. De psycholoog knip even in heur bovenarm.

‘En toen...,’ zeg e dringend.

‘Ik was der de heule dag niet gerust op en nao veren bin ik naor buurman Ackerman lopen om te vraogen of hij Teeuwis zien har.’ Juffrouw Spierenborg frommelt met heur zakdoek. ‘Ackerman leup met mij met naor hoes om daor es te kieken. Hij is de vliering nog opkropen om te kieken of Teeuwis daor misschien vastzat of zo... Maor niks. Het was ok zo stil. Te stil vund ik. Net of het hoes mij al zeggen wol dat Teeuwis der niet meer was...’

Juffrouw Spierenborg brek in snikken oet. Dan vermant ze zuch weer en giet deur: ‘Wij stunden toen met zien beiden bij het aanrecht. Ik zag wel hoe Ackerman naor de haos keek. “Zo, hej een haos kregen?” zee e met een klein glimlachie. Ik weur der rood van. Zul e weten wat der in de bedstee gebeurd was?’

‘Nee, een knien is het, zee ik toen nog. Ik wol een grappie maoken.’

‘Is ’t een knien?’ vreug Ackerman. En toen boog Ackerman zuch over de schaol en hij keek en hij tilde een poot op en hij snuffelde deran. Hij keek mij an en der was een raor licht in zien ogen, maor hij zee niks. Hij dee de deur lös en gung weg.’

Ackerman blif even bij de heeg staon en kik de lange zaandweg of waor een dag eerder Bennemao voldaon overhen leup met zien lege buks op de arm. ‘Die komp der hier niet weer in,’ lacht e in zuchzölf. ‘Nou bin ik an de beurt.’

‘En toen bent u gaan koken?’ vrag de psycholoog.

‘Ja, natuurlijk,’ zeg juffrouw Spierenborg. ‘Het was ja de volgende dag eerste kerstdag en ik heb het knien in de pan daon en lekker laoten suddern.’ Ze valt stil.

‘Ik heb het dier de volgende dag opeten, maor het veuil mij der niet lekker in want ik miste zo mien Teeuwis. Hij zit altied naost mij op taofel en smikkelt van mien bord. Het was zo leeg, zo stil. De taofel was iniens zo groot. Niks gien gezelligheid. En ik was zo ongerust. Het was ja nog veuls te vrog in het jaor veur Teeuwis om op jacht te gaon. En toen, toen stun daor iniens Ackerman, ik was in gedachten west, want ik har hum niet heuren aankommen.’

De psycholoog giet naost juffrouw Spierenborg op de divan zitten en pakt heur beide handen.

‘Nou komt de climax, hè?’ vrag e bezorgd. ‘Toe maar, gooi het er maar uit.’

Juffrouw Spierenborg giet rechtop zitten en raotelt: ‘Ackerman zee dat het knien dat ik opeten har een kat was en wel mien eigen kaoter. Mien Teeuwis! En dat e dat kun zien an de rechterachterpoot, want daor zaten twee bobbels in het vleis waor e Teeuwis een maol met in een strik vongen har. En dat klopt! Ik wreef daor altied zachies overhen as ik hum op schoot har.’ En dan gooit juffrouw Spierenborg zuch achterover in de kussens.

De psycholoog kik naor de schreiende juffrouw Spierenborg. Hij bög zuch over heur hen, kust heur trillende lippen, aait heur krullen en kik diep in heur ogen die vollopen binnen met traonen en zeg: ‘Ik ben vegetariër.’ En dan zakken ze beiden nog dieper weg in de kussens van de divan.

De Dahliahof

- Tien uur -

De geur van koffie dreef deur de kieren en onder drempels deur en lokte de bewoners van De Dahliahof naor de recreatiezaol. As koekoeksklokken die het volle uur sleugen, gungen overal de deuren van de kaomers lös. Een stoet van rollators en wandelstokken rolde en tikte deur de gangen. Zwiegend beweug de stoet zuch langs de koffie. Wolfsbarg haostte zuch. Zij wol bij het grote raom zitten. Van daoroet was der roem oetzicht op de heule zaol. Toen zij achter heur kop dampend vocht zat - koffie kun het niet nuumd worden - keek ze rond. Een bos van schitters. An elke pols een golden horloge. Of verguld. Of wat der naost legen har. An elke oorlel sprongen de vonken van zirkonia’s tussen de grieze krullen deur. Of de zachte glans van parels. Die kunden spaord worden bij de horlogezaok waor de batterijen veur de heurtoestellen wisseld weurden. De horlogeverkoper har op tied inzien dat de naobijheid van een verzorgingshoes eisen stelde an zien nering. Net zoas de bakker, die ok goedkope deuzen met bonbons gung verkopen.