Colofon

©Aagje Blink, Emmen Stichting Het Drentse Boek, 2022 Huus van de Taol, Raadhuisplein 1, 9411 NB Beilen www.huusvandetaol.nl

Vörmgeving en opmaak: Loes van Lochem

ISBN: 978 90 6509 416 2

De personen en gebeurtenissen in dit boek bint fictief, al speult het verhaal zuch of in bestaonde plaotsen. Elke overienkomst met bestaonde personen en gebeurtenissen berust op toeval.

Der mag niks oet dit boek overneumen worden, op wat veur menier dan ok, zunder schriftelijke toestemming van de schriever.De oetgaves van Stichting Het Drentse Boek wordt meugelijk maakt deur subsidie van de previncie Drenthe.

Verleuren

Aagje Blink

veur mien moeder

De moeder van Lisette, Froukje Faber oet Börger, wordt as vermist opgeven as ze niet weerum komt van een kooroptreden in Bad Neieschans. Het ienige wat nao heur verdwiening weervunden wordt, is heur rugtas. Die is leeg, op een haorbössel nao. Is Froukje wat overkommen, of is zij oet vrije wil verdwenen? Der bint veul vraogen en maor weinig zekerheden.

Verleuren vertelt het verhaal van een tiener die heur moeder van d’ien op d’aandere dag kwietraakt. Lukt het Lisette um de jaoren van slopende onzekerheid en twiefel onbeschaodigd deur te kommen?

Aagje Blink (Emmen, 1951) had jaorenlang een paramedisch beroep binnen de neurologie en psychiatrie. Ze is fascineerd deur de warking van het brein. Van heur haand verscheen in 2019 Elkien mankeert wal wat, een bundel columns en körte verhalen. Ok kwam der wark van heur oet in verscheiden Drentstalige tiedschriften en verzamelbundels.

Smangs wèens wij um te verdwienen,
maor waw echt wilt, is vunden worden.

(naor Kid Cudi)

Proloog

2004. Vief jaor nao de verdwiening van Froukje Faber hef de rechtbank op grond van artikel 413 van het Burgerlijk Wetboek een ‘rechtsvermoeden van overlieden’ ofgeven. Veur allerlei instanties is Froukje Faber-Alkema nou officieel dood. Het wil der bij dochter Lisette nog aal niet in dat heur moeder met opzet oet heur leven en dat van heur pa verdwenen is, laot staon dat ze overleden is. Op d’ien of d’aandere menier möt er een verklaoring veur weden. Dizze zummer was tot dusver de stoerste periode in Lisette heur leven. Slimmer nog as de tied rondum de verdwiening van heur mam in 1999. Die beleefde ze in een soort van roes. Gelukkig maor.

Lisette vuult zuch beroerd. Zij hef weer die drang, die idiote niet te underdrukken en te negeren drang. In ien raom pakt ze alle messen oet de messenbak, wikkelt ze in een theedoek en gooit het pakkettie boven op de kast.

1
De verdwiening

1999. Het schiensel van koplampen in de straot. Ze gaot alwéér veurbij. Ik huuf niet iens te plussen en te minnen um te weten dat de oetkomst van vandaag een minne, duustere dag is. Dat sommegie maak ik elke dag. Vandaag was dat de som van: een dikke voldoende veur netuurkunde en een knikkie van Roy, maor ok het achterbakse gegnies van Claire die mij de rug toekeerde en flusternd met Yvon op de muurbank scheuf in de kantine. En dan ok nog het doodstille, ongezellige hoes vanaovend en mam die het hartstikke laot maakt. Ja, de dag van vandaag stiet goed in de min.

Ik bin al een paar keer naor beneden lopen um te kieken of mamme nog niet weerum is van heur optreden. De kat met zien dwingende klaagzang gooi ik naor boeten: ‘Donder op jij!’

Ik bin te laot begund met mien hoeswark en realiseer mij da’k het zunder mam heur hulp niet red. Zij is dit keer met heur koor hielemaol naor Bad Neieschans. En mörgen heb ik de overheuring Engels al. Ik wil het heufdstuk met mamme nog even deurnimmen, zoas aans. Zij hef een talenknobbel, zoas pa een wiskundeknobbel hef. Die hebt ze gien van beide an mij deurgeven, geleuf ik. Teminnen, dat mark ik nou in de brugklas nog niet.

Hulp van pa vraog ik niet meer, die hef het altied veuls te drok. Veer van de zeuven aovends is e niet in hoes veurdat mamme en ik naor bedde gaot. ‘Mèensen met een eigen zaak maakt nou ienmaol meer dan virtig uur in de week.’ Ik kan het dreumen. Maor mam helpt mij altied. ‘Begun dan ok niet op het allerleste moment met je hoeswark, Liesje,’ waorschouwt ze vaak. Maor stek dan toch heur haand oet naor het leerboek um mij te overheuren, of te helpen met de grammatica. Vaak maakt ze dan veur oes beiden een kop thee of warme sukkelaodemelk. As het dan laat worden is, stopt ze mij nog even in, of kröp even naost mij in bedde. ‘Eigenlijk woj hier te groot veur,’ lacht ze dan. ‘Maor ach, ik heb ja ok maor ien kind.’ Ik moet heur toch ies vraogen waorum ik ienig kind bin. Ik had best geern een breurtie of zussie hebben wild.

Oes hoes stiet vlak bij een kruuspunt en elke keer as ik vanoet mien kamertie boven koplampen zie oplichten, denk ik dat het mamme is. Achter oeze jaorendartigwoning lig de grote loods van pa zien kappers- en drogisterijgroothandel. Het bedrief hef een eigen oprit an de aandere kant van het hoes.

Het geluud van een auto op het pad. Ik loop gauw naor beneden, de lampen bint mij toch bliekbaar ontgaon.

‘Wat doe jij nog op?’ schrikt pap met de klink van de achterdeur nog in de haand.

‘Ik wacht op mam, ze möt mij nog even helpen met Engels.’

‘Weer an de late kant met je hoeswark? Ik zul niet op heur wachten, Lisette, want zij is naor Bad Neieschans met het koor. Dat wordt wal nacht, denk ik. Ik gao naor bedde en jij doet dat ok. Mörgen is het weer vrog dag.’

Dat pap wet waor mam hen is, verbaost mij. Of dat komt umdat mam der vanmörgen op andrung dat hij ok metgaon zul naor het optreden? Hij interesseert zuch normaal niet veur ‘dat gejodel’, zoas e heur hobby nuumt. Mamme zee: ‘Haost alle partners gaot met naor Bad Neieschans um te lustern. Toe, Frank, gao ok een keer met. Dan gaow vanmiddag al vort en kuw eerst even lekker naor het bronnenbad of in de sauna. Dat bint meer van de stellen van plan.’

Pa sleuk staonde de leste slok koffie deur, schudde nee en wuifde een kushaand naor oes beiden toe. Doe leup e met grote passen de deur oet naor de loods.

Ik doe wat pa mij opdrag en gao naor bedde. De wekker zet ik op ien uur. As mam dan toch misschien nog op is…

Wekkergerinkel haalt mij oet de eerste slaop en ik moet eerst even goed naodenken. Ik griep mien badjas van de stoel en loop naor beneden. Daor is ’t donker. Maor ik heur pappe zien bromstem in de slaopkamer van mien olders, die naost de kamer lig. Dan is mamme dus ok nog wakker. Met twei knökkels klop ik op de deur, wacht niet op antwoord, maor stap geliek binnen. Veraldereerd kiek ik naor pa zien gezicht. Is e kwaod op mij? Wij kiekt allebei naor het mobieltie in zien haand.

‘Gao maor weer naor bedde, je mam is der nog niet weer.’ Pa zien stem klinkt net zo gewoon as aans. Toch weet ik niet hoe gauw ik mij oet de voeten maken moet.

Het klinkt net asof der wat tegen het raam tikt. En heur ik nou de achterdeur? Ik hol mien aodem in. Nee, toch niet. Ik bin klaorwakker. Hoe ik mien best ok doe, ik kom met gien meugelijkheid meer in slaop.

Um drei uur gao ik met lood in de schoenen opnei naor beneden. Het bedde van mien olders is leeg. As ik mij umkeer richting kamer, komt pap van boeten. Hij hef een jas over zien pyjama an en badslippers an zien voeten. Ik snoef rooklucht op. Vrumd, pa rookt al jaoren niet meer.

‘Pap, ik bin zo ongerust over mam. Ze had al lang weerum weden moeten.’

‘Ja,’ zeg pa, ‘ik vertrouw het ok niet. Wij wacht nog een uurtie en dan moew maor ies zien.’ Der hangt niet allent rook um hum hen, ik ruuk ok zwietlucht. Pa rök eigenlijk altied lekker. De wastaofelkast stiet vol met lekkere verzörgingsproducten van hum. Niet zu’n wonder, want pap zit in die handel.

De volgende mörgen heb ik gien overheuring Engels. Ik gao hielemaol niet naor school. Mamme is niet thoeskommen. Ik bin bang en van slag. Pa blef gelukkig rustig. Hij troost mij: ‘Rustig, mien lieverd, der is vast een verklaoring veur.’ Hij belt um een uur of veer de meldkamer in Drachten dat zien vrouw nog aal niet naor hoes kommen is.

Met zien bosschup kan e bij de lokale pelietsie terecht, kreg e te heuren, maor ok dat e eerst zölf op zuuk gaon möt en naovraog doen möt bij de leden van het koor waoras Froukje met op stap is. Wie wet is zien vrouw bewust wegbleven? Het giet wal um een volwassen vrouw. As het um een kind giet, hebt zie een aander protocol um te volgen. Zie kunt hum wal geruststellen dat der gien melding van een ongeluk west is op het traject tussen Bad Neieschans en Börger.

Um half acht zit wij al in de auto richting Bad Neieschans. Wij zit zwiegend naost mekaar. Ik leut pa deur mien traonen gien keus nog langer te wachten. ‘Veuroet dan,’ zee pa. ‘En dan zuw later op de mörgen wal bellen met de vrouwen van het koor. Het is mij nou nog te vrog.’

Der toetert een auto achter oes. ‘Wat wil die klootzak nou, die bumperklever,’ mostert pa. Ik wil geern harder, maor pa lek de de rem der op te hebben. Het zal kommen deurdat de roetenvloeistof op is dat wij met nog gien tachtig kilometer per uur over de N33 riedt. De veurroet was al smirrig doe wij van hoes vort gungen. De roetenwispogings die pa ondanks een leeg vloeistoftankie een paar keer döt, verschaft oes gien helderheid, maor vertroebelt oes zicht juust meer en meer.

Oeze eerste gang is naor de receptie van het kuurhotel waor het optreden was. Pa stiet naor woorden te zuken, daorum spring ik in: ‘Kan het weden dat mien mamme hier vannacht overnacht hef?’ Ik had mij underwegens geruststeld met de gedachte dat mam pech met de auto had had en daor noodgedwungen overnachten mus. Al bleef het vrumd dat zij dan niet even naor hoes beld had.

‘Daor geef wij in verbaand met de privacy van oeze gasten gien oetsluutsel over,’ zeg de receptionist oetdrukkingsloos.

De dreideur achter oes komt in beweging, een kolde luchtstroom slat mij um de enkels. In de gauwigheid heb ik vanmörgen allent mien spiekerboks anscheuten en gien sokken andaon in mien gympies. Een man op klompen komt op de balie anklossen. Hij is een rare verschiening in dizze chique ruumte. Zunder groet en zunder zuch of te vraogen of e niet veur zien beurt giet, gooit e haostig een pakkettie op de balie.

‘Kan het weden dat dit een tas is van ien van je gasten?’ vrag e an de receptionist. Die kek met een vies gezicht naor de plastic puut op zien blinkende balie.

‘Gien idee, maor ik zal hum bewaren in geval der naovraog naor daon wordt. Bedankt veur de muite.’ Hij pakt de puut tussen doem en wiesvinger op, maor daor is de inhold net wat te zwaor veur. Die gled oet de puut en kwakt op de prachtig glanzende tegelvloer. Wij schrikt. Daor, veur oeze voeten, lig de rugtas van mamme!

‘Oh pappe, dat is mam heur rugtassie!’ wies ik.

‘Mooi,’ zeg de bezörger van de tas. ‘Die is dus terecht.’ Hij dreit zuch um en verdwient net zo gauw as e kommen is.

Pa kek asof e water branden zöt. Beide mannen staot toe te kieken as ik de tas oppak en oetschudt. Mamme heur haorbössel is het ienige wat deroet rolt.

‘Kiek nou pappe, hielemaol leeg!’

Pa komt tot zien positieven. Hij stopt de bössel weer in de tas en döt zien verhaal tegenover de receptionist over het niet thoeskommen van zien vrouw, die hier gisteraovend met heur koor een optreden had. Hij dreigt: ‘Je kunt oes nou vertellen of mien vrouw hier wal of niet overnacht hef en aans haal ik de pelietsie derbij. Zeg het maor.’

Nog aal wat onwillig beweegt de man met de moes van zien computer over de desk. ‘Faber-Alkema zeg ie? Nee, die hef hier niet overnacht.’

‘Wij hadden die brenger van de tas vraogen moeten waor of hij mam heur tas vunden hef,’ zeg ik aw boeten bint. ‘Die man had ok zu’n haost!’ Ik begun weer te schreien.‘Der is vast wat slims met mam gebeurd. Laow de pelietsie bellen, pa!’

Hij knikt. ‘Eerst nog even zölf wat rondkieken hier en dan zuw bellen.’ Pa pakt mij bij de haand. Wij loopt oeze auto veurbij die vlak veur de ingang parkeerd stiet. Het duurt niet lang en dan ontdek wij op de parkeerplaots de Ford-Ka van mamme. Pa lek der niet vrumd van op te kieken. Het brengt mij met nog meer overtuging bij mien idee van autopech.

‘Wat moew hier nou toch van denken pa? Heur auto stiet hier wal, maor ze is niet in het hotel.’

Hij is al op weg naor de ingang van het bronnenbad. ‘Wij zult daor ok nog naovraog doen. Wie wet is ze in het bronnenbad,’ zeg e.

‘Wacht pa, eerst nog even heur auto controleren.’ Ik trek al an de portieren as pa weerum keert. Hij perbeert de kofferbak en wij kiekt samen deur de roeten of we wat bezunders ziet. Behalve heur opvolden paraplu op de achterbank is der niks speciaals te zien.

‘Had ik nou de reservesleutels maor metneumen,’ zeg pa.

Ik heb opiens wat aans bij de kop: ‘Mam kan toch niet ontvoerd weden of zo?’ Pa antwoordt niet en löp het terrein of. Ik loop hum nao. Naor mien gevuul löp e as een kip zunder kop rond. Dit haalt niks oet zo, denk ik.

‘Pa, wij moet nou gauw met de koorleden bellen, en asjeblieft, kuw hier alvast naor de pelietsie gaon veurdaw weer naor hoes terugriedt? Ik wor aal ongeruster!’

‘Eerst nog hier bij het bad naor binnen,’ antwoordt e.

Wij loopt naor de balie van het bronnenbad. Hier krieg wij tot oeze grote opluchting alle metwarking.

‘Ik heb allent een liest van mèensen die zuch van teveuren bij oes anmeld hebt,’ zeg de receptioniste, ‘ik zal ies kieken of ik de naam Faber-Alkema tegenkom.’ Ze giet geliek an het lezen.

Ik laot heur het fotogie in mien medaillon zien. Die kreeg ik doe ik van de basisschool kwam. Mam en ik staot der samen op. Wie wet kan ze zuch heur herinnern. Had zij gister misschien ok dienst? De jonge vrouw schudt heur heufd. Ze schöf de liesten al gauw weer opzied: ‘Ik kom hiel wat namen oet de plaots Börger tegen, maor dizze naam komt niet veur in mien gegevens.’

Wij vraogt de weg naor het plaotselijke pelietsieburau. De receptioniste stukt oet hoe wij lopen moet: ‘Jullie moet bij een dubbele dienstwoning weden met een kantoortie der tussenin.’

Opnei haand in haand loop wij die kant op. Bad Neieschans is niet zo groot. Pa kek stief veur zuch oet, diep in gedachten. Ik kiek underwegens alle kanten oet. Hoop achter elk hoes, boom of schuurtie een glimp van mamme te zien.

Het kantoortie is geheurig. Ik heur een klein kind schreien en een sussende vrouwenstem. De nog jonge agent heurt oes verhaal an. Hij hef een vrundelijk gezicht. Zien metleven maakt dat ik schreien moet, alweer. ‘Hier kind, nim een slokkie water.’ Rustig legt e oes oet dat e nog niet veul oetrichten kan: ‘In dit soort gevallen raod wij altied an um 24 uur of te wachten. Viefenzeuventig percent van de vermisten dukelt namelijk binnen een dag weer op.’

Het stelt mij niet gerust. Mamme blef niet zomaor zunder bericht weg.

‘As je vrouw mörgen nog niet terecht is, Faber, dan kuj het beste angifte van vermissing doen in je eigen buurt.’ En met zachte ogen op mij richt: ‘In de tussentied zal ik hier in de umgeving ies goed rondkieken en naovraog doen. Dat is al wat ik op het moment veur jullie doen kan. Het spiet mij.’

As wij weer in de auto zit, pakt pa zien mobiel um met de veurzitster van het koor te bellen. Naodat wij met grote schrik en ongerustheid heur verhaal anheurd hebt, vraog ik pa um niet tot mörgen te wachten met een bezuuk an de pelietsie in oeze eigen buurt. De veurzitster schrök zuch wezenloos doe ze heurde dat mam niet naor hoes kommen was. Wij kregen al gauw deur waorum ze zo van slag was. Ze hakkelde dat zij en de aandere koorleden mamme vanof de pauze opiens mist hadden, maor bedacht hadden dat ze misschien al naor hoes gaon was.

Pa belt geliek daornao met de pelietsie in oeze woonplaots. Nao het doen van het verhaal over de rugtas van mamme en het contact daw net hadden met de veurzitster en de lokale pelietsie van Bad Neieschans, maakt ze met pa een ofspraak veur de volgende mörgen op het bureau. Zie bint zo welwillend dat wij vermoedt dat de agent van hier intied al contact zöcht hef met zien collega’s. Gelukkig! Der gebeurt wat, wij kriegt hulp.

De weg naor hoes met mam heur rugtas op schoot duurt mij een ieuwigheid. Het krampt mij aalgedurig in de buuk. Ik realiseer mij daw niet iens wat eten hebt vanmörgen.

2
Hulp

‘Hej nog perbeerd um je vrouw te bellen?’ is het eerste wat rechercheur Joost de Groot an pa vrag. Het is de middag van de angifte dat hij zuch al bij oes meldt.

‘Nee, dat heb ik niet, Froukje heur mobiel lig hier. Ze hef hum nog niet zo lang en is der nog niet an wend um met dat ding op pad te gaon.’

‘Beld met aandere leden van het koor?’

‘Nee, dat had ik gister nog doen wild naodat wij oet Bad Neieschans weerum kwamen. Maor wij hebt gewoonweg verslagen en as verlamd die 24 uur oetzeten tot vanmörgen. Tot an de angifte.’

Ik kan mij niet iens meer veurstellen hoe ik de veurbije uren deurkommen bin. Ja met hopen, domweg hopen en een soort van bidden: ‘Ik zal in het vervolg altied direct mien hoeswark maken, as mam maor gauw weerum komt.’ Gien benul wie ik die belofte dee, maor ik dee wat ik doen mus veur mien gevuul.

Elke keer as ik wat op de oprit heurde, sprung ik in de bienen. In tegenstelling tot pa bin ik ettelijke keren naor boeten lopen. Ik much later bij pappe in de lits jumeaux, maor ik vraog mij of, of ik wal slaopen heb vannacht. Of en toe even dommeld, geleuf ik, met de oren op lustern.

Wat toch stom denk ik, daw de opdracht die de meldkamer oes gaf niet beter oetvoerd hebt. ‘In mamme heur tillefoon staot die nummers wal,’ perbeer ik oeze tekörtkomming goed te maken.

‘Dan gaow um te begunnen wat van die lu bellen en opzuken,’ zeg De Groot.

An het einde van de middag is e der weer, met een rechercheur in opleiding. Joost de Groot hef de leeftied van mien olders, slicht blond haor dat wal een knipbeurt gebroeken kan en helderblauwe ogen. Een hiel aandere man as zien jongere collega. Bah, wat een slap haandtie gef die.

‘Je moet altied een stevige haand geven. Dan laoj zien daj der weden duurt. Dat leerde je oma Hennie mij ok as kind,’ zee mamme meer dan iens. Ik snap wat zij daor met deurgeven wol. ‘Oh, mam!’ Ik kan mien gestén nog net binnensmonds holden.

Vanoet de keuken perbeer ik het gesprek te volgen. Ik heb nooit eerder koffie zet, maor weet toevallig deur pa hoe het möt. ‘Wat is die koffie slap!’ mosterde pa eergistermörgen. Mam antwoordde: ‘Ik heb toch net as aans ien vol scheppie op twei koppies water daon.’

De Groot gooit zien arms in de lucht: ‘Hoe is ’t in vredesnaom meugelijk dat die vrouwen der gewoon vanoet gaon bint dat ien van de koorleden in de pauze zomaor naor hoes gaon is?’

Ik doe een stap richting kamer um niks te missen.

‘Of dee ze dat vaker?’ was mien vraog an vrouw Joling, de vrouw die ik het lest opzöcht. Nou, ik wus het antwoord op de vraog eigenlijk al, want die had ik vanmiddag al an meer leden steld. Die vrouwen weurden der knap ongemakkelijk bij. Ik bin bij die koorleden nauwelijks wiezer worden. Je vrouw is eergisteraovend in de pauze naor boeten lopen en niet weerum kommen veur het tweide diel van heur kooroptreden.’

De Groot veegt zien vikinglok naor achtern: ‘De aandere koorleden hebt anneumen dat ze naor hoes gaon is en der wieder niet bij stilstaon. Ja, dat vunden zie achterof inderdaod vrumd. Dat heur auto nao ofloop van het optreden nog op de parkeerplaots stun, is ze ok niet opvallen.’

Ik zet de drei koppen koffie neer: ‘Mamme zingt hartstikke geern en der is gien trouwer lid as zij,’ zeg ik. ‘Zij zul nooit tiedens een optreden weggaon. Der möt in die pauze wat slims met heur gebeurd weden. Dat kan niet aans.’ Met de binnenkant van mien mouw veeg ik mien wangen dreug.

‘Kom jij ok even hier zitten, Lisette?’ vrag De Groot vrundelijk.

Mét springt pa in de bienen: ‘Ik moet even naor kantoor um ien en aander met mien perseniel te regeln. Goed?’

Ik blief allent achter met de rechercheur en zien stagiair, die wat an zien vingers zit te pulken. Ik bin doodongerust maor De Groot straolt ien en al kalmte en zölfvertrouwen oet.

‘Wij zult je mam vinden, kind, maor ik moej toch nog wat lastige vraogen stellen. Is je mam allent naor Neieschans reden? Ree der gienien met heur met?’

‘Nee. Het gung dit keer wat aans as aans. Veul van de mannen gungen met. Um veur het kooroptreden an samen met heur vrouw een paar uur naor het bronnenbad of naor de sauna te gaon. Zodoende is mien moeder met heur eigen Ka’tje naor het optreden reden.’

‘Vun ze het niet vervelend allent te gaon?’

‘Nee, dat geleuf ik niet.’ Maor nou e die vraog zo stelt, kan’k mij veurstellen dat ze dat niet echt fijn vunden hef.

‘En je pa, wol die niet met?’

‘Nee. Die holdt niet van koorzang.’ Ik laot het verzuuk van mamme van gistermörgen achterwege.

‘Weej ok waor je pa gisteraovend was?’

‘Hij was vort tot een uur of half twaalf,’ zeg ik, ‘veur zien wark.’

De Groot komt overeind en gef mij een kloppie op de rug. ‘Jullie heurt van mij, Lisette, zogauw ik neis heb. Wil jij intied nog wat namen van bekenden veur mij opschrieven, waor of wij naovraog doen kunt?’

Bekenden? Dat komt dan neer op mèensen van de literatuur- club en dames van de Vrouwen van Nu, want zo hiel veul umgang hef mam wieder niet. Goh, zul de rechercheur misschien denken dat mamme zuch verstopt veur pa, of zo? Is dat misschien zo? Nooit vernim ik wat van roezie. Hoogstens dat mam of en toe klag dat pap veuls te hard warkt en wal ies wat vaker thoes blieven mag ’s aovends.

‘Een eigen bedrief vrag nou ienmaol veul tied en wij hebt het er allemaol goed met, toch?’ hebt mamme en ik meer as iens heurd dat pa zien lange warkdagen verdedigde. Ach, en zunder pap heb wij het ok altied best gezellig. Mam miest gangs met een boek, of zachies liedteksten an het rippeteren en ik met mien neus boven een leerboek of ok een leesboek.

Pap stapt weer binnen, zien donkere haor warrig op de kop, asof e der met zien vingers deurgreid hef. Hij stek wal een kop oet boven De Groot en zien stagiair.

‘In je vrouw heur tas zat enkelt nog heur haorbössel? Wat had ze normaal spreuken in heur rugtas zitten?’

Ik laot het antwoord over an pa, bin even te drok met sloeken. De Groot stelde zien vraog in de verleden tied! Pa haalt de scholders op: ‘Nou gewoon, vrouwendingen.’ Het is dudelijk dat hij hier gien zinnig woord over wet te zeggen.

As ik mij bedapperd heb, geef ik het antwoord: ‘Een bössel, heur make-up tassie, heur riebewies en heur portemonnee met bankpassie. En misschien een schone zakdoek. Oh ja, en een deusie met kokindjes.’ Juust deur die lekkere droppies weet ik zo goed wat de inhold van heur tas is.

‘Ik nim de tas met veur underzuuk,’ zeg De Groot. ‘En met het oog op het feit dat ok heur bankpassie en riebewies mist oet de tas, is het misschien goed daj je rekening blokkeert en controleert, Faber.’

Pa lek te krimpen bij de woorden van de rechercheur. ‘Ik laot het je zo gauw meugelijk weten De Groot,’ belooft e.

3
Het underzuuk

De zun lat een tel lang zien valse licht schienen in de kamer. Even schittert de druppels op de ramen as diamanten. De dagen bint veur mij of licht, of duuster, net as bij mamme. Dat hef niks te maken met mal of mooi weer. As hiel klein wichie begreep ik al hoe mam het bedoelde as ze vreug: ‘Was dit een lichte dag of een duustere dag?’ as ze op de rand van mien bedde zat ’s aovends. Het oordiel over de dag kwam vanzölf altied achterof. Mien mam hef het nooit over het weer. Ik vernim nooit dat ze net zoas pa of veul aandern wat zeg in de trant van: ‘Wat is het een mooie zunnige dag vandaag he? Zo mag het wat mij betreft de hiele zummer blieven. Of: ‘Jonge, jonge wat een bietende wind.’ Ze is niet zo van die praoties veur de vaak, zeg ze altied. Maor ze hef het wal over lichte en duustere dagen.

Bij mamme en mij kan het op een lichte dag dus best dondern of hard regen en zo kan op een duustere dag de zun hiel goed hoog an de hemel staon. Gek eigenlijk, maor wij kunt zó genieten as het boezig weer is. Dan trek wij oeze windjacks an en pak ik mam in de arm. Samen zwoeg wij dan tegen de wind in. Heerlijk!

Maor vandaag is het wal de schuld van het weer dat het pikkeduuster is. Ik zet de paraplu op as ik naor het kantoor van pappe loop. Waterstrulen, op en under de plu. Dit weer maakt mij nog ongeruster as ik al bin, want stel je toch ies veur dat mamme argens in dizze regen rondzwarft!

De overbuurvrouw hef zuch vanmörgen over mij ontfarmd. Der was gien ochtendritueel zoas aans; eerst mien wekker um kwart veur zeuven, dan mam heur stem under an de trap, zu’n twintig minuten later. Net genog tied over um te douchen en niet met een lege maag de deur oet te huven. Elke mörgen een bakkie yoghurt met een flinke schep eerdbeienjam en cornflakes zo veur het griepen.

Buurvrouw was lief veur mij doe pa mij achterleut um naor zien kantoor te verdwienen. ‘Za’k een ei veur je bakken, Lisette? Je hebt vast niet eten, meidtie.’

Ik schud van nee. Hoe komt ze op het idee, een gebakken ei! De maag keert mij um. Ik heb liefzeer en moet um de haverklap naor de wc. Was mam maor hier. Die wet overal wal een middeltie veur. Ik was opgelucht doe buurvrouw weer naor de overkant verdween.

As ik bijkans het kantoor binnenwei, is pa met zien secretaresse in gesprek. Janet hef vurige blossen op de wangen en pa iesbeert hen en weer.

‘Wat is der pa?’ dwing ik pa tot stilstand. Ik zie dat e Janet met zien ogen een seintie gef. Die stiet op van heur bureaustoel: ‘Ik laot jullie even allent.’

‘Wat is der pa?’ vraog ik nog ies.

Het duurt even, asof e nog naodenken möt over zien antwoord. Hij greit wat in een archiefbak en met zien rug naor mij toe antwoordt e: ‘Ik bin zo van slag, Lisette. Ik bin der net achter dat der beheurlijk wat geld opneumen is van oeze privérekening. De Groot komt hier zo naortoe.’

‘Betiekent dit dat mamme dat geld opneumen hef?’ vraog ik.

Pa zweg en giet achter zien computer zitten te tikken. Ik pak een potlood oet het pottie van pa zien bureau en een vellegie pepier oet de printer en begun in het wilde weg wat te tieken en te krassen.

‘Is Janet in verwachting pa?’ Ik gooi het zomaor op taofel.

‘Kind, hoe koj daor nou toch bij?’ Pa zit as een zoltpilaar en kek mij stief an.

‘Buurvrouw zee: “As ik mij niet vergis möt Janet een poppie kriegen, ze is wat voller as aans en zo in-wit um de neus.” Ik wus nooit daj vanoet heur woning zu’n goed zicht op oes hoes en de drokte hier hebt. ‘Volgens mij volgt zij alles.’

‘Zo, is dat zo? Dat neisgierig Aagje! Ik…’