VOORWOORD

Je zou het niet zeggen, maar Hugo Borst is een milde man. Vergeet zijn razernij, schuttingtaal en scheldpartijen en het karakter dat dan overblijft is een van de meest liefdevolle stukjesschrijvers van het land, dat, indien weer bij zinnen, ook nog eens heel goed sorry zeggen kan.

Hugo Borst is ook een druk man, is druk in het hoofd en druk aan het leven. Zijn liefde voor het voetbal, en Sparta, is enorm. Zijn drang om het zelf te doen, met WIA in de zaal, is ook nog lang niet op. Maar het drukst heeft Hugo het toch al jaren met zijn kruistocht tegen foute figuren en verkeerde gebruiken in de voetbalwereld, waarin hij al een jaar of 25 ronddartelt.

Je denkt soms: Waar haalt Hugo de moed en motivatie vandaan om dag in dag uit tegen fout voetbalvolk te vechten? Dat moet wel door de liefde komen. De liefde voor het voetbalspel, die fijne pass, dat puike driehoekje, de prachtige boogbal. En de liefde voor de goede mens, voor die enkele eerlijke, echte, onafhankelijke man in dat rare wereldje. Daar moet het Hugo Borst haast wel om begonnen zijn.

Zijn liefde is niet onbeantwoord gebleven. Het voetbal heeft hem veel moois gebracht. Hugo werd dikke vrienden met inspirerende sportschrijvers als Henk Spaan en Simon Kuper. Bood medeleven aan Michel Boerebach, die prachtige voetballer met het geweldige schot die na zijn carrière bij een ongeluk zijn twee zoontjes verloor en daarmee de onvoorwaardelijke warmte van Hugo Borst verwierf.

Wie Hugo Borst leest, weet dat het voetbal hem gelukkig heeft gemaakt. Kunstenaars als Faas Wilkes, George Best, Duncan Edwards en Valeri Lobanovski heeft hij in zijn stukken bezongen. Wie Borst leest, weet dat het vele voetbal hem ook wijs heeft gemaakt. Toen Kevin Strootman, toekomstig aanvoerder van Barcelona en het Nederlands Elftal, met het zieltogende Sparta nog spartelde tegen AGOVV en Helmond Sport, herkende Hugo Borst hem reeds als de nieuwe Van Hanegem. De rest van het land, inclusief de bondscoach en Van Hanegem, ziet dat nu ook.

Deze bundel van Hugo Borst heet Kappen en dat is niet omdat hij als bijna-vijftiger in de zaal af en toe nog een fijne kapbeweging paraat heeft – als teamgenoot in WIA 22 kan ik dat bevestigen. Nee, er is iets anders aan de hand. Hugo Borst kapt met zijn loodzware kruistocht. Hij geeft het op. Is moegestreden. Zijn vijanden hebben gewonnen. Zijn van hem af. Dat is goed nieuws voor Louis van Gaal, Kenneth Pérez, scheidsrechters en Sparta-trainers, maar slecht nieuws voor het wereldje zelf. ‘De voetbalwereld heeft mensen als Hugo Borst nodig’, zei verslaggever Willem Vissers van de Volkskrant eerder dit jaar.

In deze bundel vindt u Hugo’s fijne pen. Uitgeverij de Buitenspelers koos zijn beste, onvergetelijke, relevante, nog steeds actuele columns uit het Algemeen Dagblad en Hard gras van de afgelopen zestien jaar. En de meester zelf schreef er, anno 2011, een beschouwend commentaartje bij.

Beste lezer, ga lezen en geniet, nu het nog kan, van Hugo Borst’ kijk op de voetbalwereld, vaak venijnig, maar soms zalig zacht.

Wessel Penning, Uitgeverij de Buitenspelers

november 2011

19 AUGUSTUS 1995

MODERNE SLAVERNIJ

ZO AAN HET BEGIN VAN HET NIEUWE SEIZOEN valt op dat alles en iedereen in beweging is. Spelers gaan, spelers komen, alsof dat maar heel gewoon is. In het voetbal bestaat het woord duurzaamheid niet. Hoeveel spelers tekenden er niet een contract voor het leven? Van den Brom en Vanenburg schieten me nu zo te binnen. Een contract is dus niks waard.

Verkassen naar een andere club noemen ze het wel. De supporters die veel van zo’n speler houden, laten het zich schouderophalend welgevallen. Een paar fluitconcerten of bananen kunnen zijn deel zijn, maar meestal is de woede snel voorbij. Alleen Baggio is eens met de dood bedreigd, toen hij Fiorentina voor Juventus had verruild, maar van een crime passionel is het nooit gekomen.

Dat heeft waarschijnlijk twee redenen.

1. Clubliefde bestaat niet.

2. Het transfersysteem.

Ad 1. Clubliefde is een anachronisme.

Ad 2. De supporter redeneert: Een speler kiest niet voor een andere club, maar wordt gekocht. Vandaar dat men het ook wel heeft over moderne slavernij wat natuurlijk larie is, want wat er rinkelt zijn geen ketenen, maar is handgeld. Maar dat onderscheid in geluid kan de supporter niet maken, de supporter denkt: Shit, of: He, wat jammer, en zijn haat richt zich niet op de speler die vertrekt maar op de koper, de club die vaak toch al levenslang de vijand is.

Baggio speelt ook al weer niet meer bij Juventus.

Ik zou niet willen beweren dat voetballers zich gemakkelijk laten prostitueren, maar als je het zakelijk bekijkt is om de twee, drie jaar van club veranderen, toch een beetje hoerig gedrag.

Anno 2011

Het is 16 jaar later nog veel erger. Ik raak er nooit aan gewend. Ik doe er niet aan mee. Kevin Strootman, Erik Falkenburg en Edouard Duplan zijn voor mij Spartanen. In het buitenland studerende zonen. Ooit komen ze weer thuis.