VOETBALVADERS

Onverwachte vriendschap langs de lijn

roman

VOETBAL INTERNATIONAL

Colofon

© Sven Remijnsen

© 2017 Voetbal International, Utrecht

AUTEUR Sven Remijnsen

TEKSTREDACTIE Harold de Croon

CORRECTIE Martin Donker

COÖRDINATIE Bjorn Goorden

VORMGEVING Pre Press Media Groep, Zeist

DRUK Bariet Ten Brink, Meppel

DRUKWERKBEGELEIDING Geert Gortzak

OMSLAGONTWERP Studio Jan de Boer, Amsterdam

ISBN 978 90 6797 330 4

NUR 340

Niets uit deze uitgave mag worden vermenigvuldigd en/of openbaar gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever

‘You’ll never walk alone’

Voor Noa

DEEL I
Voor de winterstop

1

Ein-de-lijk, dacht Erik Wondergem toen de zwarte BMW hem inhaalde. Hij haatte bumperklevers. Keurig nette types in een blinkende leasebak, haastig onderweg naar een vergadering met andere mannen in pak, of handsfree aanwezig in een conference call. Vaders, echtgenoten, ideale schoonzonen. En ondertussen iedereen de dood injagen op de openbare weg.

Erik liet het gaspedaal van zijn oude Fiat Punto los, zodat de BMW zo snel mogelijk uit zijn zicht zou verdwijnen. Lang genoeg had hij er nu last van gehad. Haal even diep adem, zei hij tegen zichzelf. Ontspan. Laat het je dag niet verpesten. Niet deze dag.

Hij keek naar de jongen in de bijrijdersstoel. Zijn zoon, klaar voor de eerste training uit zijn voetbalcarrière.

‘Zin in?’, vroeg Erik.

Luca knikte. Hij had er zin in.

‘Goed zo. Als je scoort, krijg je een kaart.’

Luca veerde op. ‘Een speciale?’

‘Ja’, antwoordde Erik. ‘Van Barcelona.’

‘Yes!’ Luca balde zijn vuist en bewoog zijn elleboog naar beneden, een juichbeweging die hij had afgekeken van tennissers op tv. ‘Ik hoop dat het Messi is.’

‘Wie weet’, zei Erik. Hij wist het al. Messi reserveerde hij voor de topwedstrijden van het komende seizoen, voor de beslissende doelpunten, niet voor een doordeweekse trainingsgoal. In gedachten pikte hij alvast wat Panini-voetbalkaarten uit de stapel die hij bewaarde in de kast op zijn werkkamer. Ter Stegen, hooguit Piqué, daar zou Luca het mee moeten doen.

Het kleine parkeerterrein van FC De Blauwe Pijl stond volgepakt met auto’s. Erik meende een opening op te merken in de rij onder de bomen, maar toen hij dichterbij kwam, zag hij een wagen die zo scheef geparkeerd was dat hij twee plekken innam. De banden staken schuin onder het voertuig uit, alsof de bestuurder er in alle haast uit was gesprongen en op de vlucht was geslagen. Tuurlijk, dacht Erik, de zwarte BMW.

Aan de lange zijde, in de volle zon, vond hij nog een plaatsje. Hij zette zijn Fiat Punto precies in het midden van het parkeervak, en reed nog een keer achteruit en weer vooruit om er zeker van te zijn dat hij recht tussen de lijnen stond.

Hij pakte de voetbaltas van de achterbank en controleerde nog eenmaal de inhoud, die zijn zoon de afgelopen weken zorgvuldig had samengesteld: Messi-voetbalschoenen, Messi-scheenbeschermers, Barcelona-voetbaltenue, Barcelona-handdoek, Barcelona-shampoo, banaan, flesje water, extra onderbroek (van Barcelona).

‘Kom’, zei Erik. ‘Andiamo.’

Op het parkeerterrein slalomden rennende kinderen tussen de wagens door. Alle jeugdteams van de club hadden hun eerste training. Het was woensdagmiddag, en de spanning die tijdens de zomervakantie was opgebouwd, de tintelende, zaligmakende spanning die de start van het voetbalseizoen met zich meebracht, kwam tot een ontlading in de laatste meters naar de ingang van het sportpark.

De knallende uitlaat van een rode pick-uptruck overstemde de chaotische symfonie van kinderstemmen. Een dikke, kale man zat zwetend achter het stuur, zoekend naar een parkeerplaats in de schaduw.

Bij de poort liet Erik Luca’s hand los. Hier was het veilig. Overal om hen heen zag hij vaders. Voetbalvaders. Een magere man met lang haar en een brilletje die zijn fiets tegen de muur van de kantine zette, een donkere man in het shirt van Benfica, een breedgebouwde, streng kijkende man met een sigaret achter zijn oor.

Hoe goed zouden hun zonen zijn, vroeg Erik zich af. De nieuwe Cruijff? De nieuwe Eusébio? Nu kon alles nog. Straks, in de allereerste minuut van de allereerste training, kwamen hun kwaliteiten, of het gebrek daaraan, genadeloos aan de oppervlakte.

Zelf wist Erik al lang dat het goed zat. Hij had Luca twee jaar voorbereid op deze dag.

Bij de ingang van de kantine hing een schoolbord waarop met krijt de indeling van de kleedkamers was geklad. ‘F2, kleedkamer 7’, las Erik hardop voor.

‘Loop maar met mij mee’, zei een stem naast hem. ‘Het is aan de achterkant.’

Nog voordat Erik zijn hand had kunnen uitsteken, liep de man al bij hem weg. Hij droeg een blauw trainingspak van de club.

‘Ik ben Dennis’, zei hij terwijl hij schuin achteromkeek naar Erik en Luca, die hem volgden met versnelde pas. ‘Assistenttrainer van de F2. En dit is…?’

‘Luca’, antwoordde Erik. ‘Luca Wondergem.’

‘Mooie naam’, zei Dennis. ‘Dan heb je zeker ook een mooie moeder.’

‘Ja’, zei Luca.

Dennis lachte en gaf Luca een knipoog. Erik wilde iets zeggen, maar hij wist zo gauw niet wat.

De deur van kleedkamer 7 stond open. Erik dacht dat hij een studentenhuis betrad op het moment dat hij over de drempel stapte. Het was een ongelofelijke bende. De vloer lag bezaaid met sporttassen, sokken en schoenen. Op de houten banken langs de muur zaten, stonden en stuiterden kinderen. Vaders zwaaiden ongemakkelijk met shirts en broekjes. ‘Julius, hier!’, riep een van hen, maar Julius deed net of hij zijn vader niet hoorde.

Erik leidde Luca naar een hoekje waar nog plaats was om hem om te kleden. Hij trok de veters van de voetbalschoenen strak aan en legde er een dubbele knoop in.

‘Wie van jullie is er voor Barcelona?’

Van het ene op het andere moment was het stil. Het kinderkabaal trilde na in de kleedkamer. Een vreemde sensatie, die Erik herkende uit zijn jeugd, wanneer zijn moeder per ongeluk de uitknop van zijn stereotoren had aangeraakt met de stofdoek. Een fractie later ging het geluid weer aan. ‘Ik!’, ‘Ikke!’, ‘Ik!’, gilden de kinderen met hoge stemmetjes.

‘Wie het eerst zijn voetbalkleren aan heeft, mag straks Barcelona zijn bij het partijtje!’

Zeven jongens en een meisje gristen de shirts en broekjes uit de handen van hun vaders. Erik keek naar de man in de deuropening die ze in beweging had gekregen. Zeg me dat het niet zo is, dacht hij.

Onmiddellijk nadat de zwarte BMW achter hem was opgedoken, de bumper dwingend vooruitduwend, centimeters verwijderd van Eriks kofferbak, had hij een voorgevoel gehad. Een onheilspellend, draaiend gevoel in zijn onderbuik. Dat klopte bijna altijd, hij had het kunnen weten.

De bumperklever. De asociale parkeerder. Niet meer in overhemd en stropdas, zoals in Eriks achteruitkijkspiegel, maar in een blauw trainingspak. Ook dat nog, dacht Erik. Hij is de trainer. Razendsnel schoot de gedachte door hem heen dat Luca dan maar naar een andere club moest. Zulke types wilde hij zo ver mogelijk bij zijn zoon vandaan houden.

‘Als je klaar bent, moet je naast elkaar op deze bank gaan zitten’, zei de trainer. ‘Jullie vaders mogen op de andere bank.’

De kinderen gingen snel zitten, met blikken die het midden hielden tussen serieus en nerveus. Er stond iets te gebeuren, maar wat, dat wisten ze niet precies.

Erik nam plaats in de hoek, tegenover Luca. Hij probeerde nonchalant over te komen. In werkelijkheid voelde hij zijn hart sneller kloppen. Zo vaak had hij zich in gedachten al een voorstelling gemaakt van deze dag.

De geboorte van zijn zoon herinnerde Erik zich nog, uiteraard. Luca’s eerste dag op school ook. Maar zijn eerste stapjes? Zijn eerste tandje? Al die andere zogenaamde hoogtepunten in het leven van een jonge vader? Hij kon ze zich niet meer voor de geest halen. Zijn geheugen vond andere dingen kennelijk belangrijker.

Het viel hem lange tijd nogal tegen, vader zijn. In de maanden voor de bevalling fantaseerde hij over een kant-en-klare zoon, een jongen die zijn voetbalschoenen al aan had wanneer hij uit de buik van zijn moeder kwam, in een rechte lijn naar de tuin rende en voetbalde met zijn vader totdat hij de begintune van Studio Sport hoorde. In plaats daarvan kreeg Erik een onberekenbaar wezen in handen gedrukt waarvan hij de eerste jaren geen idee had hoe het werkte. Ze hadden hem beter een robot kunnen geven uit de speelgoedwinkel, of een hondje op batterijen, daar zat tenminste een handleiding bij.

In een boek over baby’s dat hij had gekregen, en dat hij een keer had doorgebladerd, stonden romantische zwart-witfoto’s van stoere vaders, slapend met een baby op hun buik, hand in hand wandelend langs de vloedlijn, samen gierend van de pret in een draaimolen. Die ene keer dat Erik met zijn zoon op zijn buik in slaap was gevallen, doodmoe na weer een doorwaakte nacht, was Luca van de bank gerold en met zijn kin op de grond gevallen. Bianca was in woede uitgebarsten, maar wat kon híj eraan doen?

Want zulke dingen herinnerde Erik zich nog wél. De diarree op Luca’s rug, tot in zijn nek. Het onbegrijpelijke bouwpakket dat de kinderwagen was, en dat elke rit met de auto, hoe kort ook, tot een masochistische ervaring maakte. Het flesje melk uit de magnetron dat dan weer te warm, dan weer te lauw, dan weer te warm was, volgens Bianca. En, het verschrikkelijkste: de nachtelijke expedities naar de huisartsenpost met in de Maxi-Cosi een koortsig kind dat niet stopte met huilen, en naast zich een overspannen moeder die het liefst regelrecht de intensive care in zou rijden (maar altijd weer werd afgescheept met neusdruppels en een paar kinderparacetamolletjes).

Erik had medelijden met mannen die aan hun tweede leg waren begonnen. Ze kregen er een mooie, jonge vrouw voor terug, en ongetwijfeld, in elk geval tot aan de geboorte, spetterende seks, maar de gedachte aan volgepoepte luiers en volgekotste rompertjes weerhield hem ervan het ooit nog maar te overwegen. De babytijd had hem zijn huwelijk gekost en bij die ene keer wilde hij het graag houden.

Toegegeven, daarna was het beter geworden, het vaderschap. Veel beter. En nu, net na zijn zesde verjaardag, kon Erik eindelijk zeggen dat Luca was geworden wie hij had gehoopt: een vriend, aan wie hij bij het ontbijt de uitslagen van de Europa League voorlas, en voor wie hij gehaast een zakje EK-stickers openscheurde, hopend op nummer 147 van Engeland. Hij was eindelijk de vader die hij wilde zijn, want hij had eindelijk het kind dat hij wilde hebben.

De trainer diepte een viltstift op uit zijn zak. ‘Ik ben Barry’, zei hij. ‘Ik ben dit seizoen jullie coach. Die meneer daar is Dennis. Hij is de assistent-trainer. We zoeken nog een leider, dus als een van jullie vaders zich geroepen voelt, graag.’

Barry haalde de dop van de stift. ‘Jullie mogen een voor een je naam zeggen, dan schrijf ik die op het bord. Jij, hoe heet jij?’

‘Luca.’

‘LUCA’, schreef Barry op het whiteboard naast de deur. ‘En jullie?’

‘Ik heet Zoë. Met puntjes op de e.’

‘Ik Sem.’

‘Julius.’

‘Mauro.’

‘Blessing.’

‘Blessing?’

‘Ja.’

‘Bijzonder’, zei Barry terwijl hij de naam noteerde. ‘Waar kom je vandaan?’

‘Uit Afrika’, antwoordde de jongen. ‘Maar ik ben gerapporteerd.’

‘Geadopteerd’, verbeterde zijn vader. ‘Ik heet Wietse’, voegde hij daaraan toe. ‘Weten jullie dat ook meteen.’ Erik had hem zojuist al gezien bij de poort: de magere man met het lange haar en het brilletje.

‘En jij bent?’, vroeg Barry aan een dikke jongen die in het gezelschap van een grote, kale man de kleedkamer binnenkwam. Ze hijgden allebei.

‘Polle’, antwoordde de jongen.

‘Allemachtig, wat een drukte’, zei de man. Hij zweette nog heviger dan achter het stuur van zijn pick-uptruck. ‘Nergens kun je hier parkeren. Nergens. Dat begint goed. Nou, we zijn er. Ik ben Ab. Aangenaam.’

‘We zijn al begonnen’, zei Barry. Erik meende ergernis te horen in zijn stem. ‘Ga zitten. En Polle, kleed je snel om.’

Hij schreef ‘POLLE’ op en wees naar de namen op het bord.

‘Dit zijn de acht spelers van ons team. De Blauwe Pijl F2, dat zijn wij. Als ik het goed heb, zijn jullie allemaal nieuw bij deze club. Niemand heeft vorig jaar al bij de mini’s gespeeld, toch? Dat geeft niet, hoor. Dennis en ik gaan jullie dit seizoen leren voetballen. Of kunnen jullie dat al?’

‘Jahaaaaa!’, schreeuwden de kinderen.

‘We gaan samen trainen, wedstrijden spelen, en helemaal aan het einde van het seizoen gaan we laten zien wat we allemaal hebben geleerd, op ons eigen toernooi, het Blauwe Pijl-toernooi. Dat is ons doel. Daar gaan we vlammen!’

‘Jahaaaaa!’

‘Ik zie maar zeven spelers op het bord’, zei Dennis.

‘Zeven? Ben ik iemand vergeten?’

Een blond jongetje stak zijn vinger op.

‘Ach, Joris’, zei Barry. ‘Sorry.’ Hij schreef Joris’ naam onderaan het bord. ‘Dan zijn we nu compleet. Maar waarom zitten we nog binnen? We gaan trainen!’

Uitgelaten renden de kinderen naar buiten. Alleen Joris stopte bij de deur. ‘Papa, mijn veter zit los,’ zei hij, en hij trok Barry aan zijn mouw.

Erik monsterde de andere vaders. Ze stonden verspreid langs de lijn, kijkend naar de eerste training. Alleen Wietse lag languit in het gras, een grassprietje tussen de tanden. Een leraar handenarbeid, schatte Erik hem in. Of gewoon werkloos, dat zou hem ook niet verbazen.

Schuin achter hem, vooroverleunend op het hek langs het veld, voerde de donkere man in het Benfica-shirt met luide stem een telefoongesprek. Erik dacht eerst dat hij Frans sprak, maar hoe aandachtiger hij luisterde, hoe meer hij ervan overtuigd raakte dat het Portugees was. Altijd als hij een taal niet kon verstaan, bleek het uiteindelijk Portugees te zijn. En Benfica was geen Franse club, dat ook.

Even verderop stond de grote, nors kijkende man. De uitdrukking op zijn hoekige gezicht was onaangenaam; niet iemand met wie je spontaan een praatje maakte. Slierten sigarettenrook bleven hangen boven zijn hoofd.

De vader naast Erik wipte nerveus op zijn hakken op en neer. Zijn kale schedel glom, alleen de stroken haar boven zijn oren boden nog iets van weerwerk tegen de felle zon. Hij droeg een ruitjesoverhemd met korte mouwen. Een ambtenaar, of een accountant.

‘Arme jongens’, zei hij. ‘Zo warm.’

‘Wacht maar’, reageerde Erik. ‘In de winter zul je terugverlangen naar dit moment.’

De man lachte. ‘Ja, dat geloof ik graag. Ik ben Henri trouwens. Vader van Julius.’

Erik schudde Henri’s uitgestoken hand. ‘Erik, vader van Luca.’

‘Wij zijn dit seizoen tot elkaar veroordeeld’, zei Henri. Hij lachte weer. ‘Moest jij vrij vragen om bij de training te kunnen zijn?’

‘Ik heb flexibel werk’, antwoordde Erik. ‘Ik ben journalist.’

‘Wat een luxe’, zei Henri. ‘Ik heb er een halve snipperdag voor moeten opnemen. Ik werk als boekhouder.’

Bijna goed, dacht Erik.

‘Luca kan al aardig voetballen’, zei Henri.

‘Och’, zei Erik. ‘In het begin was hij niet zo enthousiast, hoor. Ik weet nog dat ik hem voor zijn vierde verjaardag voetbalschoenen gaf. Lichtblauwe, van Messi. Maar hij speelde liever met dinosaurussen.’

‘Julius ook. Nog steeds.’

‘Nu trainen we vaak samen in het park achter ons huis. Daar staat een houten doel. Luca gaat er het liefst elke middag naartoe. Afwerken, kappen en draaien, trucjes. Hij kan de rabona al.’

‘Julius is nog niet zo ver. Hij heeft slechte ogen, en een glutenallergie. Hij is te vroeg geboren. Ik snap eerlijk gezegd niet waarom hij zo graag op voetbal wil.’

‘Kijkt hij er vaak naar op tv?’

‘Nee, nooit. Die van jou wel?’

‘Ja, alles. Tot de Jupiler League aan toe. Oefen je met hem?’

‘Nee, ook niet.’

‘Verzamel je voetbalplaatjes?’

Henri schudde het hoofd. ‘Alleen dierenstickers van de supermarkt.’

Je moet er wel wat voor doen natuurlijk, dacht Erik. Op school krijgen ze toch ook huiswerk?

‘Heeft hij er zin in?’, vroeg hij.

‘Jazeker, dat wel. Ik hoop dat hij in een leuk team terechtkomt, met jongens die zijn vriendjes worden. En dat het voor mij ook een aardige afleiding wordt. Ik kan wel wat ontspanning gebruiken.’

Erik knikte, maar ging er niet op in.

‘En jij, wat hoop jij?’, vroeg Henri.

Dat Luca de pannen van het dak speelt, wilde Erik zeggen.

Dat hij elke wedstrijd uitblinkt. Dat er een scout van Feyenoord komt kijken, of van Sparta, of van NAC. Dat hij scoort na een solo van eigen helft. Dat hij een beroemde profvoetballer wordt.

‘Dat hij plezier heeft’, zei hij.

‘Hoe heb je hem uiteindelijk zo fanatiek gekregen?’

‘Door het wereldkampioenschap in Brazilië.’

‘Oh, dat was mooi’, reageerde Henri. ‘Van Persie!’

Erik voelde weer hoe Luca in zijn dinopyjama dicht tegen hem aankroop op de bank. Het was vrijdagavond, ze keken samen naar Nederland-Spanje. Het voetbal had aan één briljant moment genoeg om zijn zoon te betoveren.

Luca’s hand op zijn been verkrampte toen Daley Blind de pass verstuurde. De bal zeilde hoog de lucht in en leek daar een eeuwigheid te blijven hangen. Luca schoof naar voren op de bank.

‘Daar gaat Van Persie!’, riep Erik.

Luca begon te schreeuwen. Van Persie dook voorover, en kopte de neerdalende bal met een boog over de Spaanse keeper heen in het doel.

Erik sprong op en nam Luca in zijn armen. De jongen gilde van blijdschap. Samen dansten ze door de huiskamer.

Wow, mijn zoon houdt ook van voetbal, dacht Erik.

’s Avonds laat in bed deed Luca de zweefkopbal van Robin van Persie na, zacht landend op zijn matras. Daarna staarde hij zijn vader aan, met een blik van verstandhouding die Erik altijd zou bijblijven, en fluisterde hij de gedroomde woorden.

‘Ik wil ook voetballer worden, papa.’

Erik schrok op uit zijn gedachten. Een bal rolde in zijn richting. Hij schoot hem terug naar de blonde jongen van wie hij afkomstig was. Joris wilde de bal aannemen, maar hij gleed onder zijn voet door en hobbelde verder het veld in. Naast hem dribbelde Luca langs een rijtje pylonen. Hij deed het goed, Barry gaf hem een complimentje. Eriks wangen gloeiden.

Luca holde naar hem toe. ‘We gaan een partijtje doen, papa!’

Hij pakte het flesje water uit de voetbaltas, nam er een slok uit, gooide het in het gras en rende terug het veld in. Barry en Dennis deelden hesjes uit, iedereen wilde er een.

De kinderen speelden een soort rugbyvoetbal. Ze bewogen zich voort in een bijna permanente scrum. Als opkomend en afgaand water golfde de kluwen spelers heen en weer over het veld, meter voor meter veroverend en dan weer prijsgevend. Af en toe slaagde iemand erin om zich te ontworstelen uit de scrum. Waarna iedereen achter hem aan rende, hij zich vastliep, en het volgende kluitje zich vormde.

‘Overspelen!’, riep Ab. Hij was op en neer geweest naar het parkeerterrein en teruggekomen met een cowboyhoed op zijn hoofd.

Bij Erik bleef hij staan. ‘Ze moeten overspelen’, zei hij.

Erik keek hem half aan, glimlachte even en wendde zijn blik weer af.

Barry pakte de bal en riep de kinderen bij zich. ‘Dribbelen doen jullie goed, jongens’, zei hij. ‘Maar waarom zoeken jullie steeds de drukte op? Vinden jullie elkaar nu al zo leuk? Kijk eens om je heen. Zie je hoe groot het veld is? Er is heel veel ruimte, je kunt overal naartoe dribbelen. Probeer het maar eens.’

Hij gooide de bal omhoog. Luca was er als eerste bij en dribbelde schuin over het veld naar het doel. Blessing rende met hem mee.

‘Overspelen!’, riep Ab.

‘Dribbelen!’, riep Barry.

Op de penaltystip stak Blessing zijn hand in de lucht. Luca hield de bal aan de voet.

‘Overspelen!’, riep Ab nogmaals. ‘Er staat er één vrij voor de goal!’

‘Dribbelen!’, herhaalde Barry. ‘Maak die actie!’

Luca voelde Mauro en Zoë dichterbij komen, hij hoorde hun gehijg. Half vallend tikte hij de bal met de punt van zijn rechterschoen in de linkerhoek.

Erik stak zijn duim op. Met zijn andere hand hield hij zijn mobiele telefoon recht voor zich uit. Luca’s eerste doelpunt stond op film.

‘Mooie actie!’, riep Barry. ‘Zie je wel!’

Hij gaf Luca een high five en blies op het fluitje dat om zijn nek hing. ‘Het is tijd. Zaterdag zie ik jullie weer. Onze eerste wedstrijd, thuis tegen Zwart-Geel voor de beker. We verzamelen om acht uur. Op tijd naar bed dus.’

Polle kreeg een aai door zijn rossige haar. ‘Ga maar vast naar binnen. Ik moet je vader nog even spreken.’

Erik wilde al met Luca naar de kleedkamer lopen, maar hij bleef staan.

‘Hé Ab’, hoorde hij Barry roepen.

‘Dat ben ik’, zei Ab.

Barry ging tegenover hem staan. ‘Misschien heb je het gemist vanmiddag, omdat je te laat was, maar ik ben de trainer.’

‘Wat bedoel je daarmee?’

‘Dat betekent dat ik de aanwijzingen geef en de jongens vertel wat ze moeten doen. Niet jij. Dus als ik zeg dat die jongen moet dribbelen, dan moet jij niet iets anders roepen.’

‘Maar er stond iemand vrij!’

‘Daar gaat het niet om.’

‘Wat?’ Abs gelaat werd nog roder dan het al was. Hij boog zo ver naar voren dat de rand van zijn hoed Barry’s voorhoofd raakte.

‘In de F’jes gaat het niet om overspelen, of om scoren, of om winnen. In de F’jes gaat het om dribbelen. Om het kweken van technisch vaardige spelers die een mannetje kunnen uitspelen. Dan hebben ze later, als ze volgroeid zijn, en fysiek sterk, een basis om op terug te kunnen vallen. Die basis is de techniek.’

‘Niet te geloven. Je voetbalt toch om te winnen?’

‘Dat is niet de filosofie van deze club. Ook niet van de KNVB. Dribbelen, techniek, daar gaat het om.’

‘Wat een onzin.’

‘Wen er maar aan. En anders kun je misschien terecht bij een club waar ze net zo ouderwets over voetbal denken als jij.’ Hij wees naar de kantine van Goese Boys, die half verscholen ging achter de bomen aan de overzijde van het sportpark.

‘Ongelofelijk’, brieste Ab. Hij deed een stap achteruit en zocht oogcontact met Erik, maar die keek naar de grond.

‘Ongelofelijk’, zei hij nog een keer. Hij beende weg.

‘Iedere halve zool denkt tegenwoordig dat hij verstand heeft van voetbal’, zei Barry.

Hij stak zijn hand uit naar Erik.

‘Jij moet de vader van Luca zijn. Weet je dat je zoon goed kan voetballen?’