Colofon

Ponygek Omnibus deel 1 bevat de pony-avonturen:

1. 'Een kind met koliek' 
© Stasia Cramer 
leesniveau E5/M5
eerder uitgegeven door
uitgeverij Zwijsen Algemeen BV te Tilburg
en
2. 'Allemaal smoesjes'
© Stasia Cramer 
leesniveau E5/M6
eerder uitgegeven door
uitgeverij Zwijsen Algemeen BV te Tilburg

1ste editie Ponygek Omnibus 1

Uitgeverij Tadidom 2011

    www.stasiacramer.nl

ISBN: 978-90-74430-05-0

   NUR: 280

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of (door-) verkocht zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Een kind met koliek

Romy en Minke zijn gek op ponyrijden. 

Ze hebben beiden een eigen pony op de manege. 

Romy heeft ook een paardje van steen. 

Ze heeft het uitgeleend aan haar vriendin. 

Minke wil er een tekening van maken.  

Romy heeft het beeldje van haar oma gekregen. 

Nu oma dood is, mist ze haar erg.

Ineens doet Minke heel raar. 

Ze zegt dat het stenen paardje stuk is en lacht erom! 

Is Romy nu ook Minke kwijt?

Hoofdstuk 1. Op het strand 

"Zullen we doen wie het eerst bij de strandtent is?"
Minke wacht niet tot Romy antwoord geeft.
Ze laat haar pony Wapje al in galop overgaan.
Romy spoort haar pony Nozem ook aan.
Al snel rijden ze vlak naast elkaar.
Het is maar een paar honderd meter tot de strandtent.
Minke laat Wapje nog harder galopperen. 
Ze blijft Romy dik voor en wint de race.
"Het is niet eerlijk," zegt Romy, "jij had een voorsprong.
Je was al weg voordat ik in galop was."
Minke lacht vrolijk en Romy lacht uitbundig  mee.
Het maakt helemaal niets uit, denkt ze.
Deze keer wint Minke en de volgende keer win ik.

Minke en Romy stappen op hun gemakje terug naar de stal.
De manege is vlak achter de duinen.
De hele weg terug praten ze met elkaar.
Over de pony's, over school, over thuis.
Ineens bedenkt Romy iets.
"Krijg ik het stenen paardje gauw terug?" vraagt ze.
Romy heeft van haar oma een stenen paardje gekregen.
Op de dag dat ze acht jaar werd.
Het is een wit paardje dat steigert.
Het beeldje staat meestal op haar bureau.
Maar nu heeft Minke het geleend.
Ze wil het beeldje natekenen. 
Minke heeft Romy ook een tekening beloofd.
Maar Romy wil het beeldje weer snel terug.
Als ze het paardje ziet, denkt ze aan oma.
Een maand nadat ze het beeldje kreeg, is oma gestorven.  
Eerst was oma een beetje ziek.
Daarna werd ze dunner en dunner.
En ze verloor ineens veel haar.
In de kist had ze een pruik op.
Toen was ze oma niet meer, vond Romy.
Daar moest ze lang om huilen.
Romy is heel zuinig op het beeldje van oma.
Toen oma het gaf, zei ze: "Dit beeldje is heel oud.
Het is van hard steen gemaakt.
Toch kan het wel breken, kijk dus maar goed uit!"
Romy wilde liever niet dat Minke het beeldje zou lenen. 
Maar Minke is haar beste vriendin.
Als zij iets wil lenen, dan moet het maar.
Minke kijkt vast goed uit met het paardje.
"Je krijgt het straks terug," zegt Minke.

Ze komen bij de manege aan.
"Eerst zijn benen afspuiten," zegt Minke en ze stapt van Wapje af.
"Ze zijn helemaal vies geworden van het zand."
Romy spoelt het bit van Nozems hoofdstel af.
"Morgen hebben we toch springen?" vraagt ze.
"Ja," zegt Minke.
Romy glimlacht naar haar vriendin.
Hè, fijn, ze gaan weer springen!
Het beeldje is ze even vergeten.

Hoofdstuk 2. Ista komt logeren 

De moeder van Minke haalt Romy en Minke op.
Romy woont twee straten van Minke vandaan.
Al snel zijn ze bij het huis van Romy.
"Kom je me morgen halen?" vraagt Minke.
Op zaterdag gaan ze altijd samen op de fiets naar de pony's.
De ene week hebben ze springles, de andere week dressuur.
Vandaag is de springles aan de beurt. 
Romy vindt springen altijd erg spannend.
Ze is al vaak van haar pony afgevallen.
Soms wil Nozem niet springen.
Dan stopt hij net voor de hindernis.
Zeker weten dat ze er dan af ligt.
Dan heeft ze weer een blauwe plek op haar been, of op haar bil.
Maar soms springt Nozem superhoog over de balken.
Dan is het net of ze zweven en dat vindt Romy geweldig.

"Ik kom je morgen halen," zegt Romy tegen haar vriendin.
"Ista komt logeren," zegt de moeder van Minke, "dan is het niet leuk als je gaat rijden."
"Maar voor Wapje is het erg als ik niet kom," zegt Minke, "dan staat hij de hele dag op stal!
Als een pony lang stilstaat, krijgt hij koliek."
Romy knikt.
Een pony moet elke dag lopen, daar moet zijn baasje echt voor zorgen.
Als hij lang stilstaat, raken zijn darmen verstopt.
Dan krijgt hij erge buikpijn.
"Vraag of Ista meegaat," zegt Romy, "dan gaan we met z'n drieën."

Romy weet dat Ista het nichtje van Minke is.
Minke heeft haar veel over Ista verteld.
Elke zomer gaat ze bij haar nicht logeren.
Dan halen ze samen kattenkwaad uit.
Vorig jaar hebben ze een dode spin in het bed van Ista's broertje gelegd!
Romy wil Ista wel eens zien.
"Kan Ista ook rijden?" vraagt ze.
"Nee," zegt Minke, "maar ze houdt wel van pony's."
Romy stapt uit de auto.
"Tot morgen dan. Dag Minke, dag mevrouw De Gooy."
Ze zwaait de auto na.
Oh, denkt ze, ik had beter met Minke kunnen meegaan.
Dan had ik het stenen paardje kunnen meenemen.
Nou ja, morgen dan maar, een dag meer maakt niet zoveel uit.

 Allemaal smoesjes

Daniëlle heeft voor haar verjaardag een pony gekregen. 

Dat zou Mariska ook wel willen. 

Maar haar ouders vinden dat veel te duur.
Nu moet Mariska allerlei smoesjes verzinnen, om toch haar zin te krijgen...

Hoofdstuk 1. Er zijn er twee jarig

'Er zijn er twee jarig, hoera, hoera.
Je kunt het wel zien, dat zijn zij!'
Mariska en Daniëlle staan allebei op de schoolbank. 
Daniëlle zingt mee en Mariska geeft de maat aan. 
Ze doet de juffrouw na.
Als het liedje uit is, zegt de juffrouw dat het stil moet zijn.
Ze vraagt wat Mariska allemaal heeft gekregen. 
'Ik heb skeelers gehad,' zegt Mariska enthousiast.
'En ook een roze dekbedovertrek.
En een puzzel enneh ... deze nieuwe trui.'
Ze draait een rondje op de schoolbank.
'En ook nog kleertjes voor Fleur.'
'Dat zijn veel cadeautjes,' zegt juffrouw Jannie.
'Wat heb jij gekregen, Daniëlle?'
Het wordt ineens heel stil.
Vol spanning kijken ze naar Daniëlle.
Daniëlle wacht even en ze begint te glimlachen. 
'Ik? Oh, eh... ik heb een pony gehad.
Geen speelgoed pony natuurlijk, maar een échte pony.'
'Ooohh,' roepen de kinderen.
'Hoe heet hij?' vraagt Jolanda.
'Wat voor kleur heeft hij?' schreeuwt Michael er doorheen.
'Is hij lief?'
'Eet hij veel?'

Ja hoor, het is weer zo ver, denkt Mariska. 
Ieder jaar hetzelfde liedje.
Waarom is Daniëlle niet op een andere dag jarig?
Ze springt van de schoolbank af en gaat verdrietig naar haar plaats.
Alle kinderen staan om Daniëlle heen.
'Moeten we niet rekenen?' roept Mariska naar de juffrouw.
'Alle kinderen naar hun plaats,' zegt de juffrouw, maar die horen haar niet eens.
'Wie wil er een appel, ik trakteer,' brult Mariska.
Nu horen ze haar wel, lachend rennen ze naar haar toe.
Mariska haalt voor elk kind een appel uit haar tas. 
Daarna is er weer een verrassing.
De vader van Daniëlle staat plotseling voor de klas.
Hij geeft alle kinderen een flesje limonade plus een zakje chips.
Als hij bij Mariska aankomt, zegt ze: 'Ik lust helemaal geen chips en ook geen limonade.'

Na het speelkwartier zitten ze rustig in de klas.
Ze moeten sommen maken: optellen en aftrekken.
Mariska denkt na, maar niet over de sommen.
Ze is ineens helemaal niet meer blij met haar nieuwe skeelers.
En ook niet met haar andere cadeaus.
Ze zou ze allemaal wel willen inleveren voor een pony!
Hoe zou Daniëlles pony eruit zien?
Is het een Welsh pony of een Shetlander?
Een New Forest of een fjord?
Een Dartmoor of een Haflinger?
Of een... Mariska kan niet zo snel op nóg een ander ras komen.
Het zou haar ook niet uitmaken wat voor pony ze kreeg.
Ze zijn haar allemaal even lief en ze vindt ze allemaal even mooi!
Wat zou ze graag de pony van Daniëlle zien. 

Mariska is dol op dieren.
Thuis hebben ze een katje gehad, daar speelde ze altijd mee.
's Morgens legde ze Grijsje in haar poppenwieg. 
Je zag alleen zijn koppie, héél klein, want Grijsje was jong.
Als ze terugkwam van school lag hij er nog.
De hele dag speelde ze met Grijsje.
Ze gooide met een kleine bal en daar ging hij achteraan.
Of ze trok een muis door de kamer heen.
Ze weet nog goed dat ze op een woensdagmiddag thuiskwam.
Grijsje lag niet in de poppenwieg.
Ze zocht haar hele kamer door, maar hij was nergens te vinden.
Mama zei: 'Grijsje is hier niet meer, Mariska. 
We hebben hem naar een boer gebracht, daar heeft hij het veel fijner.
Daar kan hij echte muizen vangen.'
'Maar, maar... dat kan toch niet,' zei Mariska.
'Grijsje is van mij.'
'Grijsje is van ons allemaal,' zei mama.
'En Grijsje heeft het gordijn stukgemaakt en hij heeft het kleed smerig gemaakt.
Katten horen niet in huis.'
Mariska kon niets meer zeggen, de tranen liepen over haar wangen. 

En nu heeft Daniëlle een pony gekregen!
En ze hebben al een kat en ook een hond. 
Dat weet ze van Jolanda.
Jolanda is een keer bij Daniëlle geweest. 
Mariska niet, ze zijn ook geen vriendinnen. 
Maar wat wil ze graag die pony bekijken. 
Een pony is zelfs nog leuker dan een katje, want je kunt er ook op rijden!
Maar Daniëlle vraagt haar zeker niet op bezoek.
Ze moet dus een smoesje verzinnen.
Mariska schrijft een briefje, vouwt het op en schrijft er GEHEIM op.
Ze gooit het op de bank van Jolanda, zij moet het doorgeven. 
Daniëlle leest het briefje.
Er staat op: 'Jij hebt vast geen pony gekregen, je liegt dat je barst'.
Daniëlle kijkt boos.
Ze wil wel zo door de klas schreeuwen, maar dat mag niet.
Ze laat haar pen op de grond vallen en steekt haar vinger op.
'Mag ik mijn pen even oppakken, juffrouw?
Hij is gevallen.'
'Dat is goed.'
Daniëlle staat op, ze is vlak bij Mariska.
Ze bukt en ze fluistert: 'Als je me niet gelooft, kom je maar kijken.
Morgenmiddag, dan hebben we vrij.'
Mariska knikt.
'Niet praten, jongens.
Het moet stil zijn,' zegt de juffrouw vermanend. 

Hoofdstuk 2. De pony van Daniëlle

Mariska wordt afgehaald met de auto.
'Brengt u haar op tijd thuis?' vraagt mama aan de moeder van Daniëlle.
'Ja hoor, rond vijf uur, denk ik.' 
Het duurt wel even voor ze er zijn, want Daniëlle woont buiten de stad. 
Ze komen bij een mooie villa.
'Kom maar mee,' zegt Daniëlle. 
Achter het huis is een tuin.
Het gras is keurig gemaaid, om het gras staan fleurige bloemen. 
Ze moeten nog verder en komen bij een stal.
'Spokie,' roept Daniëlle en ineens komt er een ponyhoofd naar buiten.
Het is helemaal grijs en het heeft lange manen. 
'Geloof je me nu wel?' vraagt Daniëlle verontwaardigd.
Wat een prachtige pony, denkt Mariska. 
Die zou ik ook wel willen hebben.
'Als hij jonkies krijgt, mag ik er dan één?' vraagt ze.
'Hahaha, deze kan geeneens jonkies krijgen, want het is een mannetje.'
Daniëlle opent de staldeur.
'Ik ga hem borstelen,' zegt ze.
'Mag ik helpen?' vraagt Mariska. 
'Nee, dat kun je toch niet.'

Het duurt heel lang voordat Daniëlle klaar is. 
Dan neemt ze Spokie mee naar buiten.
'Houd jij hem maar even vast,' zegt ze.
'Ik ga het zadel pakken uit de schuur.'
Mariska is helemaal alleen met de pony.
Ze aait hem over zijn neus, die is heel zacht. 
Spokie heeft dik haar. 
Wat fijn moet het zijn om hem elke dag te borstelen. 
Als Spokie van haar was, dan zou ze hem nog langer poetsen.
En zijn manen zou ze elke dag kammen. 
Beter dan Daniëlle, want er zit nog een klit in. 
Mariska probeert met haar vingers het haar uit de knoop te halen.
En ze zou elke dag op hem rijden. 
Kijken naar de konijnen en de vogels en de eekhoorns natuurlijk.
Als ze terugkwamen uit het bos zou ze Spokie lekkere wortels geven. De pony snuffelt aan haar hand.
Ze pakt zijn lip beet en ineens gooit hij zijn hoofd de lucht in. 
Het lijkt of hij lacht.
Mariska aait hem over zijn rug.
'Er zit een strootje in je staart', zegt ze.
'Dat moet er uitgehaald worden, anders ben je geen nette pony.'
Ze laat het halster los en loopt naar de staart. 
Plotseling rent Spokie weg.
'Kom hier', roept Mariska.
Maar de pony luistert niet, hij galoppeert zo maar door de tuin.

'Wat heb je nu gedaan, stommerik,' roept Daniëlle die net terugkomt.
Ze proberen Spokie te vangen.
Maar elke keer als ze hem bijna te pakken hebben, is hij weer weg.
Hij vindt het een leuk spelletje. 
Spokie knabbelt aan de viooltjes. 
'Niet doen Spokie,' gilt Daniëlle.
De pony kijkt haar aan en geeft een knipoog.
Hij draaft over het grasveld en ploegt door de bloemen. 
De keurig nette tuin is in een puinhoop veranderd.
De moeder van Daniëlle komt naar buiten, ze slaat een hand voor haar mond van schrik. 
'Pak de pony direct,' zegt ze woedend.
Dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan. 
Ze rennen als gekken achter Spokie aan, maar de pony is hen steeds te snel af. 
Dan bedenkt Daniëlle iets slims.
Ze haalt een emmertje met brokjes uit de stal en rammelt ermee.
Als Spokie dat hoort, komt hij snel naar Daniëlle. 
Hij is nu zo mak als een lammetje.
Daniëlle pakt het halster en zegt: 'Meekomen, Spokie.'

Net voordat Spokie binnen is, tilt hij zijn staart op. 
De grond ligt plotseling vol met mestballen! 
De moeder van Daniëlle kijkt nu nog bozer.
'Jij gaat meteen naar je kamer, Daniëlle,' zegt ze.
'Ik heb je gezegd dat de pony niet in de tuin mag.'
'Maar het is niet mijn schuld,' zegt Daniëlle.
'Mariska heeft de pony losgelaten.'
'Het is toch jouw pony, of heb ik dat verkeerd?'
'Ja maar...'
'Niets te jamaren.
Zet de pony op stal en ga daarna onmiddellijk naar binnen. 
Ik breng jou meteen naar huis, Mariska.'

De ponyboeken van Stasia Cramer 

Stasia Cramer schrijft kinder- en jeugdboeken. 

Graag schrijft ze echte meisjesboeken. 

Haar favoriete onderwerpen zijn namelijk paarden en verliefdheid. 

Inmiddels heeft Stasia 45 boektitels op haar naam staan.
De meeste zijn uitgegeven door uitgeverij Zwijsen in Tilburg.
Acht van haar boeken zijn in het Duits zijn vertaald en uitgegeven door Ravensburger Buchverlag.
Nu worden haar boeken (her-)uitgegeven door Uitgeverij Tadidom. 

Website

Van een aantal ponyboeken die op papier zijn verschenen, heeft Stasia e-books gemaakt.
Een e-book is een digitaal boek dat je kunt lezen op een computer, een iPad, een e-reader of een smartphone.
Je kunt Stasia's  e-books kopen op haar nieuwe website www.ponyboeken.nl.
Op deze website kun je e-books én boeken van papier kopen.
Niet alleen boeken die door Stasia zijn geschreven, maar ook ponyboeken van andere schrijfsters.

Nieuwsbrief
Als je je abonneert op de nieuwsbrief van ponyboeken.nl, ontvang je een pony e-book gratis!
In de nieuwsbrief kun je lezen welke nieuwe boeken er zijn uitgekomen.
Maar je kunt er ook in lezen hoe het met Stasia's dieren gaat.
Ze heeft een mini-manege in Drenthe met 8 pony's en paarden en 3 honden.
Stasia gaat ook ponyboeken verkopen, die geschreven zijn door... jou?
Heb je een leuk ponyverhaal te vertellen, dan zorgt Stasia ervoor dat het in een nieuw e-book en/of gedrukt boek terecht komt, zodat je verhaal door veel ponygekke meiden kan worden gelezen.
Meer nieuws hierover lees je in de nieuwsbrief.

Ponykampen

In de zomer organiseert Stasia ponykampen met een grote slotshow.

Wil je meer informatie over de ponykampen die Stasia organiseert, of ben je benieuwd naar foto's en filmpjes  van haar pony's en paarden, kijk dan op www.hippago.nl.

Lezingen

Stasia Cramer geeft lezingen op scholen en bibliotheken  door het hele land.
Haar lezingen zijn interactief.
Voor het basisonderwijs heeft ze een paardenrap en een vertelpantomime.
Voor het voortgezet onderwijs is het onderwerp 'soaps'. 

Contactorganisatie voor Stasia's lezingen is Stichting Schrijvers School Samenleving.

Ze hebben ook een website: www.sss.nl.

Ponygek Omnibus 1 

Een kind met koliek
Romy en Minke zijn gek op ponyrijden. 

Ze hebben beiden een eigen pony op de manege. 

Romy heeft ook een paardje van steen. 

Ze heeft het uitgeleend aan haar vriendin. 

Minke wil er een tekening van maken.  

Romy heeft het beeldje van haar oma gekregen. 

Nu oma dood is, mist ze haar erg.

Ineens doet Minke heel raar. 

Ze zegt dat het stenen paardje stuk is en lacht erom! 

Is Romy nu ook Minke kwijt?

Allemaal smoesjes
Daniëlle heeft voor haar verjaardag een pony gekregen. 

Dat zou Mariska ook wel willen. 

Maar haar ouders vinden dat veel te duur.
Nu moet Mariska allerlei smoesjes verzinnen, om toch haar zin te krijgen...

Ponygek Omnibus 2 

Een pony als geheim

Mees is een kei in ponyrijden. 
Van Connie mag ze op haar pony rijden. 
Ze mag ook meedoen aan het kampioenschap.
Daarvoor moet Mees wel lid worden van de club. 
Maar wie zal dat betalen? 
Haar moeder heeft geen geld. 
En aan haar vader durft ze het niet te vragen. 
Wat moet ze doen?

Vampier op de manege

Er gebeuren vreemde dingen op de manege.

Het begon allemaal toen Gato kwam, het kleine paard uit Zuid-Amerika.

Sloom was hij, overklaarbaar sloom.

En onder zijn manen zaten kleine beten.

Een enge ziekte?

Jeroen dacht dat er een vampiervleermuis actief was en we gingen op zoek.

Leuk, dacht ik, samen met Jeroen.

Maar leuk is het allang niet meer.

Jeroen wordt steeds bleker en hij doet vreemd.

En Tsar, mijn lievelingspony, is nu ook ziek.

Wat is er écht aan de hand op de manege? 

 Ponygek Omnibus 3 

Het pechstokje

Samen met Emma van de manege gaat Tessa op ponykamp. 

Het kamp wordt afgesloten met een heuse show.

Maar vanaf de eerste dag van het kamp wordt Tessa achtervolgd door pech. 

Het lijkt wel of haar pech besmettelijk is.

Kan de show nog wel doorgaan?

Puzzel in je hoofd
Op nieuwjaarsdag organiseert de ponyclub een puzzelrit.
Voor de snelste groep is er een mooie prijs. 
Maar hoe kun je ooit winnen met in je groep een meisje dat bijna niet kan zien en een jongen die expres verkeerde antwoorden geeft?
Dan lijkt het geluk toch opeens aan je kant en is er kans op winst.
Maar... winst voor wie?

 Ponygek Omnibus 4 

Te groot voor een pony
Cindy wordt te groot voor haar pony Zano.
Ze moet hem maar verkopen, vinden haar ouders.
Als Wendy's ouders Zano kopen, is Cindy zo verdrietig dat ze nooit meer paard wil rijden!
Maar dan kopen de ouders van Cindy toch een paard: Tijger!
Zal Cindy ooit op dit mooie sterke dier kunnen rijden?

Een pony met een rouwrand

Jolijns beste vriendin is omgekomen bij een verkeersongeval. 
Jolijn is erg verdrietig.

Alles deden ze samen, Esther en zij.

Esther heeft recht op een mooi eerbetoon, vindt de ponyclub.

Maar durft Jolijn op Esthers pony afscheid te nemen van haar vriendin?

Ponygek Omnibus 5

Vuurwerk

Pine viert oudejaarsavond bij opa en oma.

Maar jammer genoeg is haar neef Niels er ook.

Pine en Niels zijn tegenpolen, water en vuur.

De noodstallen, die Pine voor de fjorden heeft gemaakt, worden door Niels afgekraakt.

Als het eerste vuurwerk wordt afgeschoten, lijkt Niels gelijk te krijgen...

En Pine staat er helemaal alleen voor!

De wenspony

Myrthe is dol op ponyrijden.
Haar liefste wens is een eigen pony en dan niet zo'n makke manegepony.
Nee, Myrthe wil een echte dressuurpony, een pony die kan dansen.
Als Myrthe op een avond drie vallende sterren ziet, doet ze drie wensen.
Ze wenst elke keer een pony die kan dansen.
Zal haar wens uitkomen?

Lees ook: HARTenPAARD 1

Twee liefdesverhalen over meiden in de paardenwereld

Help, ik ben weer verliefd
Eindelijk had ik ook Anna, mijn vriendin, overtuigd. Elke keer als ik verliefd werd, waren de verschijnselen vreselijk. Mijn verliefdheid leek wel een ziekte. Anna en ik besloten dat ik niet meer verliefd mocht worden. In mijn vrije tijd mocht ik alleen nog maar naar de manege, want paardrijden was een meisjessport. Maar zelfs daar bleek ik niet veilig voor jongens te zijn...

&

Liever ziek dan verliefd
'Ik ben verliefd op je,' zegt Marije. Ze kijkt Roel gespannen aan. Het duurt lang voordat hij iets terugzegt: 'Weet je wat, ga morgen mee uit, dan zien we wel verder. Om half elf sta ik voor de ingang van De Trom. Dan zie ik je daar.'
Op zaterdagavond staat Marije tien minuten te vroeg op de afgesproken plaats. Ze wacht op Roel, en dat is niet voor het laatst...

Lees ook: HARTenPAARD 2

Twee liefdesverhalen over meiden in de paardenwereld

Per ongeluk verliefd
Tirza rijdt dressuur met de merrie Jamella. Dat gaat erg goed tot er een springpaard op stal komt, de ruin Halling. Jamella is niet meer te hanteren. Jamella is verliefd! Dat komt slecht uit, want Tirza kan het niet goed vinden met Hallings ruiter, Daniël. De meisjes op stal lopen Daniël achterna omdat hij zo knap is, maar Tirza vindt hem een verwaande macho. Ze probeert hem te mijden. Helaas brengen ongelukjes hen steeds weer bij elkaar.

&

Verliefd in het kwadraat
Pamela is verliefd op Tom, maar Tom niet op haar. Denkt ze. Tim is Pamela’s beste vriend. Maar hij blijkt verliefd op haar. Eén kus met Tim en het is aan. En dan ineens..., is het ook aan met Tom. Pamela moet kiezen. Maar ze kan niet kiezen!

Lees ook: In het paradijs gevangen

Roman over een ontvoerd meisje en een Arabische hengst.

Jacky wordt ontvoerd en belandt in een wereld, waarvan ze vroeger alleen kon dromen. Haar kidnapper beschouwt haar als zijn eigen dochter en biedt haar op zijn stoeterij een luxe leventje met dure kleding, rijke vrienden en een Arabische tophengst. Kan Jacky hierop ingaan...?

Profiel van Stasia Cramer

Geboren: Op 13 april 1954 in Den Haag (Nederland). 

Kleur ogen: Blauw. 

Haarkleur: Steeds minder blond, maar gelukkig nog niet grijs.

Lengte: Stokmaat 1.68

Gewicht: Daar lieg ik altijd over en ik houd niet van liegen. Ik kan je verklappen dat ik lichter dan mijn ruin Zanou ben. Hij eet ook veel te veel hooi.

Woonplaats: Elim, een dorpje dichtbij Hoogeveen, in de provincie Drenthe.

Huisgenoten: Martin, mijn man. Hij is verslaggedver bij het Dagblad van het Noorden. Verder hebben we drie honden. Als eerste Mosje, onze terriercombi. Hij is een echte komediant. Als ik een koekje eet, begint hij te trillen. 'Ik ben heel zielig,' zegt hij dan. 'En ik ben pas weer gelukkig als ik de helft van jouw koekje krijg.' Hondenbrokken lust hij niet. Nou ja, ik ook niet, dus die hoeven we niet te delen. Dan hebben we Senna, de enige échte Parson (dus hoogbenige) Jack Russell in ons huis. We hebben Senna overgenomen van de buren, toen de buurman was overleden. Mosje had Senna namelijk eens stiekem gedekt in hun schuur en dat schept natuurlijk verplichtingen. We hebben ook een kind van Senna en Mosje: Bibi. Zij was de kleinste van het nest en omdat ik haar diverse keren het leven heb gered (alle tepels waren steeds bezet door dikkere pups), kon ik geen afscheid nemen van mijn lieveling. Wel logisch, maar misschien niet echt verstandig, want Senna en Bibi vechten regelmatig om onze aandacht.

Lievelingseten: Patat mét mayonaise, maar zónder spruitjes. 

Lievelingskleur: Azuurblauw met een wit wolkje.

Favoriete muziek: Gouwe oudjes uit de jaren '60 en verder alles waar een beetje melodie in zit.

Favoriete kinderboek als kind: De serie Black, de zwarte hengst van Walter Farley en verder alle zielige dierenverhalen.

Favoriete dieren: Paarden en honden.

Droomwens: Een boek van mij in het Chinees vertaald. Geweldig lijkt me dat. Ik kan niet eens controleren of het wel mijn boek is; ze kunnen me wel van alles op mijn mouw spelden.

Hekel aan: Opruimen (van dieren) en vroeg opstaan. 

Hobby’s: Paardrijden (verrassing!); lezen (paardenbladen! en spirituele boeken); tv-kijken; pianospelen (moet ik nodig weer gaan doen). 

Beroep: Vroeger wilde ik dierenarts worden, maar ik was nogal slecht in biologie. Bovendien kan ik niet goed tegen bloed. Tsja, wat moet je dan? In het onderwijs natuurlijk! Ik ben dertien jaar lerares maatschappijleer geweest. Nu ben ik parttime kinder- en jeugdboekenschrijfster én parttime paardrij-instructrice en organisator van ponykampen en logeerweekends voor kinderen met een beperking. Ik geef ook lezingen over mijn boeken op scholen en bibliotheken. De lezingen zijn interactief. De kinderen doen mee met een paardenrap en spelen in een vertelpantomime over een meisje dat gepest wordt. 

Werktijden: In de winter schrijf ik boeken; in het voorjaar kwast en knutsel ik aan huis en stallen; in de zomer doe ik de ponykampen en in het najaar wacht ik tot het weer voorjaar wordt. 

Over schrijven: Ik plaats mijn verhalen graag in de paardenwereld, omdat ik mijn hele jeugd op maneges heb gereden. Behalve door mijn eigen ervaringen met paarden en paardrijden, word ik bij het schrijven ook geïnspireerd door de opmars van Nederland op het hippische wereldtoneel met als voorbeelden de succesvolle dressuuramazone Anky van Grunsven (3 x individueel goud tijdens de Olympische Spelen in 2000, 2004 en 2008 en in 2012 nog een keer individueel 6de op de achttienjarige Salinero plus een bronzen plak voor het Nederlandse team) en natuurlijk Adelinde Cornelissen op Parzival met haar zilveren plak tijdens de Olympische Spelen van 2012. Ook met springen en mennen rijdt Nederland vaak bovenaan mee. Toch heel knap voor zo'n klein landje?

Stasia over schrijven

Schrijven is een vak, dat je al doende leert. 
Natuurlijk moet je fantasie hebben. Ik heb mijn hele leven gedagdroomd, een mooie basis. Maar fantasie is niet genoeg. Een verhaal moet ook een logische opbouw hebben en een goede technische uitwerking. Ik heb van een andere kinderboekenschrijver geleerd dat een precieze vertelling van een handeling erg saai kan zijn. Lees het volgende voorbeeld maar: Anne loopt naar de voordeur. Ze pakt de sleutel uit haar zak en steekt hem in het sleutelgat. Ze draait de sleutel naar links en duwt de deur open. Ze haalt de sleutel weer uit het sleutelgat en steekt hem terug in haar zak. Dan loopt ze naar binnen en sluit de deur weer achter zich. Elke lezer is nu al afgehaakt. Wat kan die sleutel schelen? Beter is: Anne gaat naar binnen. Een schrijverstip (heel vaak gehoord, dus zeker niet alleen van mij): schrap alles wat je kunt schrappen. 

Je leert veel over jezelf als je aan het schrijven bent.
Zo wilde ik eens een spannend boek schrijven. Dat werd 'Nachtmerrie' (deel 3 van de serie 'Manege de Koning'). Maar ik kon het maar niet spannend krijgen. Ik gaf mijn hoofdpersoon veel te veel steuntroepen. Ik verplaatste me teveel in mijn hoofdpersoon en omdat ik zelf een bang persoon ben, wilde ik haar al die angst ook niet aandoen. Uiteindelijk heb ik het toch voor elkaar gekregen. Door te denken aan een enge film. Je weet wel, zo'n film waarin een vrouw haar auto in een donkere parkeergarage neerzet. Dan zie je als kijker al een paar zwarte schoenen in een deuropening staan, blikkert er een mes in het flauwe licht van het trapportaal en hoor je die engerd zwaar ademen. Dan schreeuw ik: 'Ga daar toch weg, ga weg uit die parkeergarage. Neem voortaan een bodyguard mee en pepperspray of beter nog, zoek een rol in een andere film.' Maar dat mens van die film luistert natuurlijk helemaal niet naar mij. Terwijl de muziek aanzwelt, loopt ze in de val. Toen ik het trucje van de film door had, kon ik verder met mijn boek. Ik plaatste mijn hoofdpersoon buiten de groep. Ze werd buitengesloten en niet geloofd en zo iemand is ineens erg kwetsbaar. 

Het moeilijkste van een boek is het begin.
Waar, wanneer en hoe begint het verhaal. Ik begin meestal midden in een handeling, gewoon op de gok, wat me op dat moment invalt. Als ik maar een begin heb, zodat het verhaal kan beginnen. Soms verander ik het begin later weer. Mijn hoofdpersoon is dus ergens mee bezig en ik typ de eerste zinnen op mijn computer. Op dat moment gaat er iets vreemds gebeuren. Vooraf heb ik alles verzonnen en bedacht. Ik heb een verhaal gebouwd alsof het een huis is. Eerst beton storten waarop je kunt bouwen, dan de muren neerzetten en het dak erop. Maar terwijl ik zo aan het typen ben lijkt het ineens alsof ik niet meer zelf aan het verzinnen ben. Dan is het alsof het verhaal een eigen leven gaat leiden. Allerlei beelden buitelen door mijn hoofd en als ik mijn ogen dicht doe, dan zie ik een film draaien. Een film in mijn hoofd. De beelden komen gewoon, achter elkaar en ik hoef alleen maar op te schrijven wat ik op de film zie. Ik begin steeds sneller en sneller te typen. Ik ben bang dat ik de film niet kan bijhouden. De volgende dag lees ik wat ik de vorige dag heb geschreven. Vaak ben ik verbaasd over wat er staat. Hoe kom ik erbij? Dit heb ik toch niet verzonnen? 
Hier en daar verander ik wat en langzamerhand kom ik weer in het verhaal. Als ik aangekomen ben waar ik de vorige dag gestopt ben, gaat de film in mijn hoofd weer verder. Zo schrijf ik een boek of een verhaal. Elke dag een paar bladzijden. Na een dag of vier ongeveer heb ik een verhaal af, maar een boek duurt veel langer. Over een dun boekje doe ik ongeveer twee weken en over een dik boek ongeveer drie maanden.

Ik schrijf graag over paarden en verliefdheid. 
Ik heb zelf mijn hele jeugd op maneges rondgelopen en elke paardenliefhebber weet hoe besmettelijk het paardenvirus kan zijn. Paarden zijn zo, ja, hoe moet ik het zeggen? Ze zijn zo (p)aards. Ze ruiken zo lekker, maken zulke gezellige geluiden en zijn zo groot en warm, zo aaibaar. Inmiddels wonen we op een boerderij en hebben we negen paarden. In de zomer organiseren we trainingsweekends en ponykampen. Stof voor verhalen genoeg dus. Maar ik schrijf ook graag over verliefdheid. Ook al wordt mijn buitenkant steeds rimpeliger, in mijn hart ben ik een jaar of zeventien gebleven. Eindeloos kletsen met vriendinnen, de slappe lach om niets en fantaseren over die ene kanjer. Ach, was ik nog maar zo jong. Toch geweldig dat je de tijd kunt terugroepen door verhalen te verzinnen. Dat is misschien wel het mooiste van boeken schrijven: je bent weer net zo oud als je hoofdpersoon. 

Emoties vind ik heel belangrijk in een boek. 
Deze emoties mogen best zwaar zijn, of sentimenteel. Als kind vond ik boeken met veel emotie erin heerlijk. Ik had dan een goed excuus om te huilen en kon op deze manier veel opgestapelde verdrietjes kwijt. Ik hield vooral van verhalen over dieren: honden die van hun baasje werden gescheiden en honderden kilometers aflegden in de meest barre omstandigheden om hem terug te vinden. Verder was de serie ‘Black, de zwarte hengst’ favoriet. Maar ik hield ook van echte meisjesboeken. Damesromannetjes vond ik prachtig. Van die stripverhalen, waarin zij hem uiteindelijk kreeg. De zus van mijn vriendin had honderden van die boekjes. Wij lazen er wel vijf per middag. Ondertussen paften we er flink op los, terwijl we cola dronken en chips (vr)aten. Heerlijk gewoon!

In de zomer naar Stasia: ponykamp Hippago

Vriendinnenweekend bij Stasia