Colofon

Ponygek Omnibus deel 2 bevat de pony-avonturen:

1. 'Een pony als geheim' 
© Stasia Cramer 
Leesniveau E5/M6
eerder uitgegeven door
uitgeverij Zwijsen Algemeen BV te Tilburg
en
2. 'Vampier op de manege'
© Stasia Cramer 
Leesniveau M6/E6
   eerder uitgegeven door
uitgeverij Zwijsen Algemeen BV te Tilburg

1ste editie Ponygek Omnibus 2

Uitgeverij Tadidom 2011

www.stasiacramer.nl

ISBN: 978-90-74430-06-7

NUR: 280

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of (door-) verkocht zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Een pony als geheim

Mees is een kei in ponyrijden. 

Van Connie mag ze op haar pony rijden.
Ze mag ook meedoen aan het kampioenschap. 

Daarvoor moet Mees wel lid worden van de club. 

Maar wie zal dat betalen? 

Haar moeder heeft geen geld. 

En aan haar vader durft ze het niet te vragen. 

Wat moet ze doen?

Hoofdstuk 1. Ezra

"Het spijt me, maar dit is geen manege," zegt Diny Overmars. Ze wijst naar de pony’s, die in ruime boxen aan het gangpad staan. "De pony’s die hier staan zijn van de kinderen zelf. Zij zijn lid van de ponyclub. Ik zit in het bestuur. Ik regel de lessen en de wedstrijden. Er is wel een manege in deze regio. Maar dat is ruim twaalf kilometer fietsen."
Mees schudt haar hoofd. Twaalf kilometer is te ver. Dan is ze bijna een uur onderweg. Een uur heen en een uur terug.
Samen met haar vader is Mees pas verhuisd. In hun vorige woonplaats ging ze elke dag naar de manege. Ook hier wil ze dolgraag ponyrijden. Maar dat is niet zo gemakkelijk als ze had gedacht!
"Kan ik dan misschien helpen?" houdt Mees aan. "Als er een kind ziek is kan ik de pony toch verzorgen? Op de manege reed ik als eerste op de nieuwe pony’s. Ik rijd al zes jaar. En ik kan stallen uitmesten. Ik kan de kinderen helpen met poetsen en opzadelen."
Diny schudt haar hoofd. "We hebben een jongen die de stallen doet," zegt ze. "En de kinderen poetsen hun pony’s zelf."
Mees draait zich teleurgesteld om. Ik mis de pony’s van de manege nu al, denkt ze. Ik ben al mijn ponyvrienden kwijt. En nu kan ik ook al niet meer rijden. De tranen schieten in haar ogen. 
Diny pakt haar bij haar arm. "Misschien weet ik toch wel iets voor je," zegt ze. Ze neemt Mees mee naar de box naast de zadelkamer. Daar staat een lichtbruine pony met lange, witte manen.
Een Haflinger, weet Mees. Wat een mooie pony. Hij kijkt wel triest uit zijn ogen. Misschien is zijn baasje ziek.
"Dit is Ezra," zegt Diny. "Ezra was van Jessica, de dochter van Connie Streng. Jessica is een halfjaar geleden omgekomen bij een ongeluk. Ze reed op haar fiets en werd door een auto geschept."
Mees slaat haar hand voor haar mond. Wat vreselijk, denkt ze. Arme Jessica, arme Ezra.
"Er wordt nu weinig met Ezra gedaan," vertelt Diny verder. "Connie weet niet wat ze met haar moet doen. Houden of verkopen? Ze longeert haar drie keer per week. Weet je wat dat is, longeren?"
Mees knikt en zegt: "Dan loopt de pony rondjes om je heen. Aan een lang touw."
"Precies," zegt Diny. "En af en toe laat Connie een van de kinderen op Ezra rijden. Maar de pony heeft meer aandacht nodig. Ik zal Connie vragen of jij Ezra een tijdje mag verzorgen."

Diny gaat Connie zoeken. Ze heeft gezegd dat Mees bij Ezra moet wachten.
Mees is bij de merrie in de box gaan staan. Ze aait haar over haar hals. Ze plukt een strootje uit haar manen. Ezra kijkt de andere kant op.
"Vind je het niet leuk om geaaid te worden?" vraagt Mees. "Als je mij niet leuk vindt, moet je het nu zeggen. Want Diny gaat aan Connie vragen of je mijn verzorgpony mag worden."
Ezra laat haar hoofd zakken.
"Je mist Jessica, hè?" fluistert Mees. "Zij was vast heel lief voor je. Nou, dat zou ik ook zijn als je van mij was. Je bent de mooiste pony die ik ooit heb gezien. Op de vorige manege hadden we ook mooie pony’s, hoor. Maar die waren erg mager. Ze moesten keihard werken. Soms wel drie of vier lessen per dag."
Mees aait Ezra achter haar oren. Dan kriebelt ze de merrie onder haar kin.
Ezra wrijft met haar hoofd langs haar mouw.
"Vind je me al wat aardiger?" lacht Mees. "Ik wil jou graag als verzorgpony. Maar jij moet mij natuurlijk ook willen als eh... als verzorgkind. Ik zal je elke dag borstelen."
Mees doet met haar handen de borstels na. Ezra sluit haar ogen. Mees kamt met haar vingers door de lange, witte manen.
"Ik zal je manen kammen en je staart borstelen. Ik krab ook elke dag je hoeven uit. Als ze te droog zijn, dan vet ik ze in. En als ze te nat zijn, dan doe ik er teer op."
Mees gaat met haar hand langs het onderbeen van Ezra. De pony tilt gehoorzaam haar voet op.
"En pas als je helemaal glimt, ga ik op je rijden. Niet alleen oefeningen, hoor. De ene keer dressuur. De andere keer springen. Of een buitenrit. Houd jij ook zo van de bossen? Het ruikt er zo lekker als het heeft geregend, hè? Maar we hoeven niet altijd te rijden, hoor. We kunnen ook samen gaan wandelen. Dan kun jij lekker grazen en dan eet ik een banaan. Dat vind ik het lekkerste fruit dat er is."
In haar fantasie is Ezra al haar verzorgpony. Heeft ze buiten niet een strook gras gezien? Lekker voor Ezra om daar even te grazen, denkt Mees. Ze pakt de pony bij haar halster vast. Ze schuift de staldeur open en... Daar staat een onbekende vrouw.
O nee, dat is vast Connie Streng, denkt Mees. Wat kijkt ze boos! Ik had zeker niet aan Ezra mogen komen. O nee, nu heb ik alles verpest!

Hoofdstuk 2. Lid van de ponyclub?

"Wat ben jij met Ezra van plan?" vraagt Connie Streng. Ze doet haar achternaam eer aan. Haar grijze ogen kijken dwars door Mees heen. Maar voor de rest ziet Connie er niet zo gevaarlijk uit. Een lange vrouw met donker haar, dat ze in een korte staart draagt. Ze is van dezelfde leeftijd als de moeder van Mees.
"Eh, ik wilde haar even laten grazen voor de stal," zegt Mees. Ze laat de pony los en loopt de stal uit. 
"Sorry," zegt ze. "Ik vond Ezra een beetje zielig. Ik dacht dat ze buiten wat vrolijker zou worden. Maar ik had het eerst moeten vragen."
De blik in Connies ogen wordt zachter.
"Nee, ik moet sorry zeggen," zegt ze. "Ik oordeel vaak te snel. Maar de meeste kinderen willen zo snel mogelijk op een pony zitten. Ezra heeft aandacht nodig, geen beweging. Die kan ik haar wel geven. Ze is inderdaad zielig. Je... je weet wat er gebeurd is?"
Mees knikt.
Connie slikt een paar keer en zegt dan: "Ik ben van plan Ezra te verkopen. Wat heb ik aan een pony waar ik niets mee doe? Ze kost alleen maar geld. Ik heb ook nog een ander paard op stal staan." 
Mees knikt weer.
"Ik heb al een keer een advertentie gezet. Daar zijn veel mensen op afgekomen. Maar ik wilde Ezra aan niemand van hen kwijt. De kinderen waren helemaal niet aardig."
Mees knikt maar niet meer. Ze kijkt Connie alleen maar aan. Het lijkt of die elk moment kan gaan huilen.
"Jij mag Ezra best als verzorgpony hebben," zegt Connie dan.
"Joepie," roept Mees uit. Ze pakt Connies hand en schudt deze wild heen en weer.
"Als je maar niet vergeet dat ik haar ga verkopen," zegt Connie. "Je moet je dus niet te veel aan haar hechten."
Mees knikt weer en dan begint ze te lachen.
"Ik ben net een jaknikker," zegt ze. Ik krijg er een stijve nek van."
Connie begint ook te lachen. Het ijs is gebroken. 
"Laat haar maar lekker buiten grazen," zegt Connie. "Dan pak ik mijn paard ook."

Mees neemt Ezra mee de stal uit. Het is een mooie voorjaarsdag. Een paar struiken staan in bloei. De bomen krijgen al bladeren. 
Als Ezra buiten komt, knippert ze met haar ogen. Ze is het felle zonlicht niet meer gewend. Dan hinnikt ze.
Mees neemt haar mee naar de strook gras. Ezra begint direct tevreden te grazen.
Even later komt Connie aanlopen met een groot, zwart paard.
"Dit is Its," zegt ze.
Wat een prachtig paard, denkt Mees. Zijn vel glanst zo gezond. Onder zijn glimmende vacht ziet ze zijn spieren liggen. Een echt springpaard.
Ezra kijkt op. De paarden snuffelen even aan elkaar. Het is duidelijk dat ze elkaar kennen. Even later grazen ze vredig naast elkaar.
Connie gaat op de grond zitten. Ze laat Its los. "Hij loopt toch niet weg," zegt ze. "En Ezra ook niet."

Mees gaat naast Connie op het gras zitten. Ze kijkt om zich heen. Ze ziet de gezellige potten met viooltjes op de grond. De buitenbak met het houten hekwerk eromheen. Wat ziet alles er netjes uit!
"Het is hier schoner dan op de vorige manege," zegt Mees. "Daar ging vaak iets stuk. Het was een oud gebouw. En er lag overal troep buiten. Ik houd van opgeruimd."
"Ik ook," zegt Connie. Ze glimlacht naar Mees. Mees lacht terug. Voor het eerst sinds de verhuizing is ze blij. Wat een geluk heeft ze vandaag!
Als ze de paarden later weer op stal hebben gezet, komt Connie naar Mees toe.
"Ik heb het druk met Its. En ook met het bestuur van de ponyclub," zegt ze. "Wist je dat ik penningmeester ben?"
"Dat heeft Diny me verteld," zegt Mees.
"Je mag met Ezra doen wat je ook met een eigen pony zou doen," zegt Connie. "Over twee weken begint het clubkampioenschap. Eerst springen. Een week later dressuur. Jessica is vorig jaar derde geworden. Na Annabel, die toen nog haar eigen pony Jorro had. En na Hubert met Layka. Jij mag dit jaar wel met Ezra meedoen."
"Cool!" roept Mees uit. Ze heeft nog nooit met een wedstrijd meegedaan.
"Wacht hier maar even," zegt Connie. Ze gaat steeds vrolijker kijken. 
Even later komt ze terug. Ze heeft een stapel papieren in haar hand.
"Je moet wel lid worden van de ponyclub," zegt Connie. "Hier heb je de formulieren om je in te schrijven. Je ouders moeten er hun handtekening onder zetten. Niet vergeten, hoor!"
Mees knikt en zegt: "Komt in orde." Maar op weg naar huis denkt ze: oh oh, de ellende begint weer. Pap tegen mam, mam tegen pap.

Vampier op de manege

Er gebeuren vreemde dingen op de manege.
Het begon allemaal toen Gato kwam, het kleine paard uit Zuid-Amerika.
Sloom was hij, overklaarbaar sloom.
En onder zijn manen zaten kleine beten.
Een enge ziekte?
Jeroen dacht dat er een vampiervleermuis actief was en we gingen op zoek.
Leuk, dacht ik, samen met Jeroen.
Maar leuk is het allang niet meer.
Jeroen wordt steeds bleker en hij doet vreemd.
En Tsar, mijn lievelingspony, is nu ook ziek.
Wat is er écht aan de hand op de manege?

Hoofdstuk 1. Daar hangt-ie

Eigenlijk hadden we rekenen. Breuken. Omgekeerd vermenigvuldigen of iets dergelijks. In elk geval was het moeilijk en niet leuk. Ik was met mijn gedachten bij Tsar, nee sorry, bij Czarny. Hij was mijn lievelingspony op de manege. Czarny was koolzwart en kwam uit Polen. Dat zei mijn oma tenminste. Mijn oma is Poolse en zij vertelde me dat Czarny 'Zwarte' betekent in het Pools. En dat je zijn naam uitspreekt als ‘Tsjarne’.
Op de manege noemde iedereen hem ‘Ksarnie’ en in mijn fantasie noemde ik hem Tsar, wat ik chiquer vond klinken. In mijn fantasie was Czarny van mij en niet van de manege.
Vooral tijdens rekenen fantaseerde ik graag. Of als we in de auto ergens naartoe reden. Bijvoorbeeld op zondag, als we naar de hei gingen.
Elke zondag maakten we een zogeheten gezinswandeling op de hei. Een uur flink doorstappen, hallo zeggen tegen de koeien of schapen als we die tegenkwamen. Dan een halfuur een picknick aan de picknicktafel op de heuvel. Een broodje met pindakaas, een liga en een krentenbol. Chocolademelk erbij. Warme in de winter en koude in de zomer. Daarna weer een uur terug.
Ik had veel liever paardgereden. Je zag voortdurend ruiters over de hei rijden. Alleen, maar ook in groepjes. Rustig in stap, of in volle galop. Ze waren gezellig aan het praten of ze riepen tegen elkaar dat het rustiger moest, of juist harder. Het was een gezellig en vrolijk gezicht. Ik was dan zo jaloers, dat ik geen zin meer had om tijdens zo'n wandeling met mijn tweelingbroertjes te spelen.
Ze waren pas drie, nakomertjes. Je kunt eigenlijk beter zeggen dat ik een voorkomertje was. Ik was acht toen zij werden geboren. Ik wens het niemand toe, een tweeling van drie. Ze zaten aan mijn speelgoedpaarden, aan mijn paardentijdschriften, aan mijn paardenboeken en aan mijn ponyposters. En alles wat hun vlugge vingertjes aanraakten, ging stuk.
Als de tweeling er niet was geweest - ze waren een ‘ongelukje’, dat had mijn moeder zelf gezegd - dan had ik een eigen pony gehad. Dan was ik enig kind geweest en dat zou ik enig hebben gevonden. Tsar zou dan van mij zijn geweest. Nu moest ik me met mijn fantasie tevredenstellen.
In mijn fantasie reed ik wedstrijden. Dressuur vond ik het mooist. Een eigen kür op muziek, dat was mijn droom. Prachtige balletmuziek. Tsar met mij op zijn rug in de ring. Ik in zo'n mooi lang dressuurjasje en met een hoge hoed. Tsar in galop. Bij X een pirouette. Dan galoppeert het paard om zijn achterbenen heen en maakt dus een soort cirkel op de plaats.
Applaus van de volle tribune. Foei, jullie horen niet te klappen. De muziek wordt zachter. Van hand veranderen in uitgestrekte draf. Zweven over de aarde. Bij C afwenden. Bij X halthouden en in de piaffe. De piaffe is de draf op de plaats, de allermoeilijkste gang in de dressuur. Ik wist precies hoe het moest voelen. Als je de piaffe rijdt, voel je je koning te paard.
De muziek voor mijn kür had ik al uitgezocht. Ik was nog aan het dubben over de passen, de choreografie. Terwijl ik eigenlijk moest rekenen, had ik een wedstrijdring getekend met alle letters en was ik de choreografie aan het uitschrijven. Ik was zo ingespannen bezig dat ik het gesis dat van achter mij kwam, niet hoorde. Ik schrok pas op toen iemand aan mijn trui begon te sjorren. Het was Jeroen.
‘Tss, jij weet toch veel van vleermuizen?’ Al zat Jeroen schuin achter me, toch was het de eerste keer dat hij iets tegen me zei.
Ik was verbaasd en veerde op. Meester De Vroed keek in onze richting. Ik draaide me om en probeerde achter de brede rug van Ronnie te blijven.
‘Vleermuizen. Hoezo?’ fluisterde ik.
Jeroen boog naar me toe.
‘Er hangt een vleermuis aan een balk boven de paarden en er is iets vreemds mee. Kom je vanmiddag kijken?’
Ik knikte, misschien wel iets te gretig. De meisjes uit groep acht sloofden zich uit voor Jeroen. Dat had niet altijd iets met Jeroen te maken, dat zeg ik heel eerlijk. Maar zijn vader was eigenaar van de manege waar ook ik reed.
Toen de bel was gegaan, fietste ik snel naar huis om mijn moeder te zeggen dat ik naar de manege ging. Ze snapte er niets van omdat het vrijdag was. Ze dacht eerst dat ik een extra paardrijles wilde nemen en werd al ongerust bij het idee. Toen ik haar duidelijk had gemaakt dat ik alleen maar een vleermuis ging bekijken, vond ze het oké. Mam vond alles goed zolang het geen geld kostte.

Jeroen zat buiten op het bankje naast de ingang van de manege op me te wachten. Hij maakte een eenzame indruk. Hij had geen broertjes of zusjes en woonde samen met zijn vader en moeder in het appartement boven de manege.
Zag ik daar niet iets achter een raam bewegen? O, de gordijnen gingen weer eens dicht. Dat deed Jeroens moeder natuurlijk. Je zag haar bijna nooit en als ze wel te voorschijn kwam, dan zei ze niets. Meestal was ze alleen in het appartement, met de gordijnen potdicht. Volgens mijn moeder had ze een fobie. Dat is een grote angst of zoiets. Mijn moeder dacht dat ze aan pleinvrees leed, maar dat leek me onzin. In ons dorp was namelijk geen plein te vinden. De meisjes uit mijn klas zeiden dat ze een heks was. Jeroens moeder hielp nooit in de manege, dat kon ze niet.
Myrna wel. Zij mestte de stallen uit, gaf beginners les, maakte zadels schoon en hielp waar ze kon helpen. Ik weet niet eens of ze ervoor werd betaald. Als je Myrna van achteren zag, dacht je dat ze een man was.
Ik lachte naar Jeroen, zette m’n fiets op slot en volgde hem naar binnen. Naast de deur stond een lange zweep, die iemand blijkbaar vergeten was mee naar binnen te nemen. Ik pakte de zweep en sloeg naar een langpootmug. Raak natuurlijk. Ik had niet voor niets urenlang geoefend. De hele zomer lang had er in de buitenbak een lange zweep gelegen. Officieel heet zo’n ding een chambrière. Elke dag was ik wel even op de manege. Als de buitenbak vrij was, oefende ik met de lange zweep. Ik fantaseerde dat ik een paardennummer in het circus had. Ik liet de paarden keihard om me heen galopperen. Ineens moesten ze stilstaan en allemaal tegelijk steigeren. Met de zweep gaf ik aan hoe lang ze in de lucht moesten blijven.
Het was een hete zomer. Bijna de hele vakantie was het stralend warm weer geweest, wel dertig graden. Zodra de paarden gingen zweten, werden ze aangevallen door horden horzels en andere steekbeesten. Mijn circuspaarden werden, net als de manegepaarden tijdens een buitenrit, helemaal gek van de horzels. Ze schudden wanhopig met hun hoofd en zwiepten met hun staart, maar dat hielp niet. Ik wilde de paarden graag beschermen. Je had natuurlijk allerlei middeltjes in de handel tegen horzels. Je kon de hals van het paard met water en azijn insmeren. Er waren ook spuitbussen te koop. Maar omdat ik in het circus werkte, bedacht ik een andere manier. Ik sloeg de horzels met de zweep van hun hals weg. ik moest natuurlijk goed uitkijken dat ik alleen de horzels raakte en niet de paarden.
Daarom oefende ik elke dag, urenlang. Ik legde stenen neer in de bak, waarop ik kon leren mikken. Ik hing strotouwtjes aan de hekken, die ik er probeerde af te slaan. Ik gooide pingpongballetjes omhoog, die ik in de lucht probeerde te raken. Nee, het was niet vreemd dat ik die langpootmug uit de lucht sloeg.

Als je de manege binnenliep, had je rechts een zadelkamer, dan drie grote boxen voor pensionpaarden en daarachter nog vijftien stands voor pony’s en paarden. De paarden werden van elkaar gescheiden door balken die aan een touw hingen. Soms trapte een paard een balk los, zodat die met veel kabaal op de grond stortte. Dan was er paniek in de tent. Meestal stonden de paarden rustig aan hun hooi te knabbelen of te dutten.
Tegenover de stands, aan je linkerhand, had je de binnenbak. Als ik me uitrekte, kon ik net boven het houten beschot de manege inkijken.
Monique reed in de bak op haar pony Plataan. Misschien is ‘reed’ een verkeerde uitdrukking. Plataan had maar één versnelling en dat was de uitgestrekte galop. Ze scheurden samen door de bak.
‘Hoi.’ gilde ik en Monique zwaaide naar me. Net als de andere meisjes uit mijn klas was ik stikjaloers op Monique. We wilden allemaal wel een eigen pony.
Jeroen trok me snel mee. Hij had nog steeds niets gezegd, maar ik vond het al leuk genoeg om achter hem aan te lopen. Als de zoon van de eigenaar je op de manege uitnodigt, dan heb je het ver geschopt, dacht ik. Dat verhaal van die vleermuis was vast een smoes. Jeroen vond me natuurlijk leuk. Of in elk geval vreselijk aardig. Bij de laatste stand stond hij stil en wees naar boven. ‘Kijk daar,’ fluisterde hij. Zijn stem klonk bijna plechtig. Daar hangt-ie!’

Hoofdstuk 2. Gato

Jeroen wees naar het balkenplafond boven ons hoofd. Maar ik keek niet direct naar boven, want er stond een nieuw paard in de laatste stand.
‘Hé, een nieuwe. Hoe heet hij? Rijdt hij al mee in de les?’
‘Dat is Gato. Hij heeft één keer meegereden in de les. Het is een slome duikelaar.’
Gato was een kleine, bruine ruin. Groter dan de meeste pony’s, maar te klein voor paard. Een E-pony dus. Net als alle bruine paarden had hij zwarte manen en een zwarte staart. Over zijn hoofd liep een brede bles, die uitwaaierde naar zijn neus en lippen. Het wit van zijn benen liep bijna tot zijn buik. Ook onder zijn buik had hij wat witte, vage vlekken, zoals indianenpaarden vaak hebben.
‘Wanneer is hij hier gekomen?’ vroeg ik.
‘Woensdag. Maar kijk nou eens naar die vleermuis. Weet jij wat voor een het er is?’
Ik keek naar het schuine balkenplafond. Aan een balk precies boven Gato hing inderdaad iets... misschien. Het zou best een vleermuis kunnen zijn, maar ook een stukje stof. Nee, ik kon aan de balk geen vleermuis ontdekken, echt niet. Maar dat zei ik natuurlijk niet. 
‘Heb je er maar één gezien?’ vroeg ik.
Jeroen knikte.
‘Er moeten er meer zijn.’ zei ik. ‘Vleermuizen leven in kolonies.’
‘Er is er echt maar één. Dat weet ik zeker.’
Je kunt natuurlijk niets verstandigs zeggen over een vleermuis die je niet kunt zien. Maar Jeroen keek me zo verwachtingsvol aan, dat ik toch maar begon.
‘Eh, er zijn wel zo’n duizend verschillende soorten vleermuizen. Je hebt de rode en de bruine vleermuis, maar hiervandaan kan ik zijn kleur niet zien. Eh, een vliegende hond kan het in ieder geval niet zijn, want die is heel groot en een visvleermuis ook niet, want die komt uit Zuid-Amerika.’ Mijn boekenkennis was op, maar Jeroen bleef me aankijken. Ik zocht in mijn geheugen naar meer feiten, maar er kwam niets boven.
‘Had je het in je spreekbeurt niet over een vampiervleermuis uit Zuid-Amerika?’ vroeg Jeroen na een tijdje.
Ik had de klas inderdaad iets verteld over de vampiervleermuis. Officieel heet hij ‘desmodus rotundus’, maar dat had ik er maar niet bij gezegd, want dat klonk zo wijsneuzerig. Maar bij Jeroen maakte dat niet uit, dus ik lepelde een stukje spreekbeurt op.
‘De desmodus rotundus, zoals de vampiervleermuis eigenlijk heet, is het enige zoogdier dat zich alleen met bloed voedt.’ Ik voelde me zeer geleerd. ‘Hij is een echte bloedzuiger en hartstikke gevaarlijk, want hij kan ernstige ziektes overbrengen. Hondsdolheid en nog iets engs. Hij is bekend van Mexico tot Chili en Noord-Argentinië.’
Jeroen hing aan mijn lippen maar helaas was ik klaar met mijn verhaal. Dus ik zei, om maar iets te zeggen: ‘Tof van je dat je zo hebt opgelet tijdens mijn spreekbeurt. Maar wat heeft de vampiervieermuis met dat exemplaar boven je te maken?’
‘Volgens mij is het er zo een.’
‘Ah welnee, hoe kan dat nou? Hoe is hij dan hier gekomen?’
‘Ik hoopte dat jij me dat kon vertellen.’
Toen werd Jeroen door zijn vader weggeroepen. Hij moest een paard van een pensionklant rijden en daarna helpen met voeren.
‘Eh sorry,’ zei Jeroen. ‘Maar Myrna is vandaag niet gekomen omdat ze zich niet lekker voelde en verder hebben we geen hulp.’ Jeroen zweeg even en maakte een spijtig gebaar met zijn handen.
Ik glimlachte en zei: ‘Morgen praten we wel verder over Vampie.’
Toen zag ik Jeroen voor het eerst lachen. Vampie was natuurlijk ook een stomme naam.

Ik keek Jeroen na toen hij aan het werk ging,. Hij was lang en mager. Hij had donkere, bijna zwarte ogen in een bleek gezicht. Zijn sluike haar was gitzwart. 
Ik liep nog even naar Tsar. Het was pas vijf voor vijf, dus ik had nog zeker een uur voor het eten. Ik kon hem wel een uitgebreide poetsbeurt geven. Vanavond moest hij weer in de les meedraaien., dus ze zouden blij zijn als hij al gedaan was.
Tsar was heel gemakkelijk schoon te maken. Hij had een prachtig dun vel dat snel glansde. Hij vond het heerlijk om geborsteld te worden. Als ik met de zachte borstel over zijn hals streek, dan sloot hij zijn ogen van genot. Wanneer ik zijn voorhoeven uitkrabde, legde hij zijn neus vertrouwelijk op mijn rug. Het fijnste vond hij het als ik zijn hoofd borstelde. Dat deed ik natuurlijk alleen met de zachte borstel, maar ik gebruikte er ook vaak een wollen doek voor. Die was alleen bestemd voor Tsar. Helaas had ik hem vandaag niet meegenomen.
Tsar was, op het kolletje en vier witte voetjes na, pikzwart. Hij had een prachtig hoofd en was ook goed gebouwd. Het was zonde dat zo’n prachtig paard voor manegeruiters werd gebruikt. Elke dag kreeg hij weer iemand anders op zijn rug, ook beginners. Die hingen hem in zijn mond en, omdat ze nog niet goed konden lichtrijden, had zijn rug het zwaar te verduren.
Misschien had Tsar daarom zo’n hekel aan dressuur. Springen vond hij wel prachtig. Je hoefde hem alleen maar aan te wijzen welke kant hij op moest. Verder deed hij alles zelf.
Vorig jaar was ik manegekampioen op hem geworden. Springen dus. We waren over een hindernis van een meter twintig gegaan. Dat vond ik behoorlijk hoog en ook eng. Natuurlijk was ik trots. Er hadden zeven manegepony’s meegedaan en ook een eigen pony. Maar ik was veel liever derde geworden in de dressuur. En daar, helaas, werd ik allerallerlaatste. Ik schaamde me kapot.
Tsar wilde niets op de letter doen. Moest je een volte draven bij B, dan nam hij het bit tussen zijn tanden en draafde zo hard mogelijk op de hoefslag door. Vooral naar rechts wilde hij niet afwenden. Bij een dressuurproef moet je voortdurend afwenden hij een letter, of in galop aanspringen bij een letter. Tsar deed niets bij de letter. Je mocht blij zijn als hij drie rondes verder wilde doen wat je gevraagd had. Als cijfers kreeg ik enen, tweeën en drieën.
Gek genoeg kon je Tsar met springen op de centimeter precies laten afwenden. Zodra hij hindernissen zag, werd hij een gehoorzaam paard. Wilde je galopperen, dan hoefde je er alleen maar aan te denken en hij deed het al.
Ik wist bijna zeker dat Tsar ook goed moest kunnen zijn in de dressuur. Lichamelijk mankeerde hij niets. Hij was lenig en snel. In mijn fantasie reed ik hem elke dag en had ik les van de allerbeste instructeur. En elke dag ging hij een stukje vooruit. Hij leerde afwenden op de letter precies. En mooie ronde voltes draaien. En in galop aanspringen wanneer ik dat wilde en waar ik dat wilde. En hij leerde netjes halthouden. Vooral dat halthouden vond ik erg belangrijk.
Tsar wilde nooit stilstaan. Wel in zijn stand, dan had hij geen keus. Maar als hij in de bak kwam, dan begon hij te dribbelen. Als je wilde opstijgen, dan liep hij opzij terwijl je voet al in de beugel stond. Dus hij leerde halthouden en achterwaarts gaan. En later natuurlijk de piaffe.
Ik wist zeker dat Tsar ooit van mij zou zijn. Mijn moeder had beloofd dat ze hem voor mij zou kopen als ze de staatsloterij won. 
Toen Tsar helemaal glom en glansde, fietste ik naar huis. Ik had nog even tijd voor het eten, dus rende ik gelijk door naar mijn kamer om te kijken wat ik over de vampiervleermuis kon vinden.
‘Huiswerk,’ zei ik tegen m’n moeder.
Even later kwam ze chocolademelk brengen. Koude, want september is nog zomer.

De ponyboeken van Stasia Cramer 

Stasia Cramer schrijft kinder- en jeugdboeken. 

Graag schrijft ze echte meisjesboeken. 

Haar favoriete onderwerpen zijn namelijk paarden en verliefdheid. 

Inmiddels heeft Stasia 45 boektitels op haar naam staan.
De meeste zijn uitgegeven door uitgeverij Zwijsen in Tilburg.
Acht van haar boeken zijn in het Duits zijn vertaald en uitgegeven door Ravensburger Buchverlag.
Nu worden haar boeken (her-)uitgegeven door Uitgeverij Tadidom. 

Website

Van een aantal ponyboeken die op papier zijn verschenen, heeft Stasia e-books gemaakt.
Een e-book is een digitaal boek dat je kunt lezen op een computer, een iPad, een e-reader of een smartphone.
Je kunt Stasia's  e-books kopen op haar nieuwe website www.ponyboeken.nl.
Op deze website kun je e-books én boeken van papier kopen.
Niet alleen boeken die door Stasia zijn geschreven, maar ook ponyboeken van andere schrijfsters.

Nieuwsbrief
Als je je abonneert op de nieuwsbrief van ponyboeken.nl, ontvang je een pony e-book gratis!
In de nieuwsbrief kun je lezen welke nieuwe boeken er zijn uitgekomen.
Maar je kunt er ook in lezen hoe het met Stasia's dieren gaat.
Ze heeft een mini-manege in Drenthe met 8 pony's en paarden en 3 honden.
Stasia gaat ook ponyboeken verkopen, die geschreven zijn door... jou?
Heb je een leuk ponyverhaal te vertellen, dan zorgt Stasia ervoor dat het in een nieuw e-book en/of gedrukt boek terecht komt, zodat je verhaal door veel ponygekke meiden kan worden gelezen.
Meer nieuws hierover lees je in de nieuwsbrief.

Ponykampen

In de zomer organiseert Stasia ponykampen met een grote slotshow.

Wil je meer informatie over de ponykampen die Stasia organiseert, of ben je benieuwd naar foto's en filmpjes  van haar pony's en paarden, kijk dan op www.hippago.nl.

Lezingen

Stasia Cramer geeft lezingen op scholen en bibliotheken  door het hele land.
Haar lezingen zijn interactief.
Voor het basisonderwijs heeft ze een paardenrap en een vertelpantomime.
Voor het voortgezet onderwijs is het onderwerp 'soaps'. 

Contactorganisatie voor Stasia's lezingen is Stichting Schrijvers School Samenleving.

Ze hebben ook een website: www.sss.nl.

Er zijn meer Ponygek Omnibussen! 

Op dit moment zijn er 5 Ponygek Omnibus e-books.
Met in elk e-book twee onvergetelijke ponyverhalen.
Kijk snel op de volgende bladzijden voor de omslagen plus beschrijvingen.

Ponygek Omnibus 1 

Een kind met koliek
Romy en Minke zijn gek op ponyrijden. 

Ze hebben beiden een eigen pony op de manege. 

Romy heeft ook een paardje van steen. 

Ze heeft het uitgeleend aan haar vriendin. 

Minke wil er een tekening van maken.  

Romy heeft het beeldje van haar oma gekregen. 

Nu oma dood is, mist ze haar erg.

Ineens doet Minke heel raar. 

Ze zegt dat het stenen paardje stuk is en lacht erom! 

Is Romy nu ook Minke kwijt?

Allemaal smoesjes
Daniëlle heeft voor haar verjaardag een pony gekregen. 

Dat zou Mariska ook wel willen. 

Maar haar ouders vinden dat veel te duur.
Nu moet Mariska allerlei smoesjes verzinnen, om toch haar zin te krijgen...

Ponygek Omnibus 2 

Een pony als geheim

Mees is een kei in ponyrijden. 
Van Connie mag ze op haar pony rijden. 
Ze mag ook meedoen aan het kampioenschap.
Daarvoor moet Mees wel lid worden van de club. 
Maar wie zal dat betalen? 
Haar moeder heeft geen geld. 
En aan haar vader durft ze het niet te vragen. 
Wat moet ze doen?

Vampier op de manege

Er gebeuren vreemde dingen op de manege.

Het begon allemaal toen Gato kwam, het kleine paard uit Zuid-Amerika.

Sloom was hij, overklaarbaar sloom.

En onder zijn manen zaten kleine beten.

Een enge ziekte?

Jeroen dacht dat er een vampiervleermuis actief was en we gingen op zoek.

Leuk, dacht ik, samen met Jeroen.

Maar leuk is het allang niet meer.

Jeroen wordt steeds bleker en hij doet vreemd.

En Tsar, mijn lievelingspony, is nu ook ziek.

Wat is er écht aan de hand op de manege? 

 Ponygek Omnibus 3 

Het pechstokje

Samen met Emma van de manege gaat Tessa op ponykamp. 

Het kamp wordt afgesloten met een heuse show.

Maar vanaf de eerste dag van het kamp wordt Tessa achtervolgd door pech. 

Het lijkt wel of haar pech besmettelijk is.

Kan de show nog wel doorgaan?

Puzzel in je hoofd

Op nieuwjaarsdag organiseert de ponyclub een puzzelrit.

Voor de snelste groep is er een mooie prijs. 

Maar hoe kun je ooit winnen met in je groep een meisje dat bijna niet kan zien en een jongen die expres verkeerde antwoorden geeft?

Dan lijkt het geluk toch opeens aan je kant en is er kans op winst.

Maar... winst voor wie?

 Ponygek Omnibus 4 

Te groot voor een pony
Cindy wordt te groot voor haar pony Zano.
Ze moet hem maar verkopen, vinden haar ouders.
Als Wendy's ouders Zano kopen, is Cindy zo verdrietig dat ze nooit meer paard wil rijden!
Maar dan kopen de ouders van Cindy toch een paard: Tijger!
Zal Cindy ooit op dit mooie sterke dier kunnen rijden?

Een pony met een rouwrand

Jolijns beste vriendin is omgekomen bij een verkeersongeval. 
Jolijn is erg verdrietig.

Alles deden ze samen, Esther en zij.

Esther heeft recht op een mooi eerbetoon, vindt de ponyclub.

Maar durft Jolijn op Esthers pony afscheid te nemen van haar vriendin?

Ponygek Omnibus 5

Vuurwerk

Pine viert oudejaarsavond bij opa en oma.

Maar jammer genoeg is haar neef Niels er ook.

Pine en Niels zijn tegenpolen, water en vuur.

De noodstallen, die Pine voor de fjorden heeft gemaakt, worden door Niels afgekraakt.

Als het eerste vuurwerk wordt afgeschoten, lijkt Niels gelijk te krijgen...

En Pine staat er helemaal alleen voor!

De wenspony

Myrthe is dol op ponyrijden.
Haar liefste wens is een eigen pony en dan niet zo'n makke manegepony.
Nee, Myrthe wil een echte dressuurpony, een pony die kan dansen.
Als Myrthe op een avond drie vallende sterren ziet, doet ze drie wensen.
Ze wenst elke keer een pony die kan dansen.
Zal haar wens uitkomen?

Lees ook: HARTenPAARD 1

Twee liefdesverhalen over meiden in de paardenwereld

Help, ik ben weer verliefd
Eindelijk had ik ook Anna, mijn vriendin, overtuigd. Elke keer als ik verliefd werd, waren de verschijnselen vreselijk. Mijn verliefdheid leek wel een ziekte. Anna en ik besloten dat ik niet meer verliefd mocht worden. In mijn vrije tijd mocht ik alleen nog maar naar de manege, want paardrijden was een meisjessport. Maar zelfs daar bleek ik niet veilig voor jongens te zijn...

&

Liever ziek dan verliefd
'Ik ben verliefd op je,' zegt Marije. Ze kijkt Roel gespannen aan. Het duurt lang voordat hij iets terugzegt: 'Weet je wat, ga morgen mee uit, dan zien we wel verder. Om half elf sta ik voor de ingang van De Trom. Dan zie ik je daar.'
Op zaterdagavond staat Marije tien minuten te vroeg op de afgesproken plaats. Ze wacht op Roel, en dat is niet voor het laatst...

Lees ook: HARTenPAARD 2

Twee liefdesverhalen over meiden in de paardenwereld

Per ongeluk verliefd
Tirza rijdt dressuur met de merrie Jamella. Dat gaat erg goed tot er een springpaard op stal komt, de ruin Halling. Jamella is niet meer te hanteren. Jamella is verliefd! Dat komt slecht uit, want Tirza kan het niet goed vinden met Hallings ruiter, Daniël. De meisjes op stal lopen Daniël achterna omdat hij zo knap is, maar Tirza vindt hem een verwaande macho. Ze probeert hem te mijden. Helaas brengen ongelukjes hen steeds weer bij elkaar.

&

Verliefd in het kwadraat
Pamela is verliefd op Tom, maar Tom niet op haar. Denkt ze. Tim is Pamela’s beste vriend. Maar hij blijkt verliefd op haar. Eén kus met Tim en het is aan. En dan ineens..., is het ook aan met Tom. Pamela moet kiezen. Maar ze kan niet kiezen!

Lees ook: In het paradijs gevangen

Roman over een ontvoerd meisje en een Arabische hengst.

Jacky wordt ontvoerd en belandt in een wereld, waarvan ze vroeger alleen kon dromen. Haar kidnapper beschouwt haar als zijn eigen dochter en biedt haar op zijn stoeterij een luxe leventje met dure kleding, rijke vrienden en een Arabische tophengst. Kan Jacky hierop ingaan...?

Profiel van Stasia Cramer

Geboren: Op 13 april 1954 in Den Haag (Nederland). 

Kleur ogen: Blauw. 

Haarkleur: Steeds minder blond, maar gelukkig nog niet grijs.

Lengte: Stokmaat 1.68

Gewicht: Daar lieg ik altijd over en ik houd niet van liegen. Ik kan je verklappen dat ik lichter dan mijn ruin Zanou ben. Hij eet ook veel te veel hooi.

Woonplaats: Elim, een dorpje dichtbij Hoogeveen, in de provincie Drenthe.

Huisgenoten: Martin, mijn man. Hij is verslaggedver bij het Dagblad van het Noorden. Verder hebben we drie honden. Als eerste Mosje, onze terriercombi. Hij is een echte komediant. Als ik een koekje eet, begint hij te trillen. 'Ik ben heel zielig,' zegt hij dan. 'En ik ben pas weer gelukkig als ik de helft van jouw koekje krijg.' Hondenbrokken lust hij niet. Nou ja, ik ook niet, dus die hoeven we niet te delen. Dan hebben we Senna, de enige échte Parson (dus hoogbenige) Jack Russell in ons huis. We hebben Senna overgenomen van de buren, toen de buurman was overleden. Mosje had Senna namelijk eens stiekem gedekt in hun schuur en dat schept natuurlijk verplichtingen. We hebben ook een kind van Senna en Mosje: Bibi. Zij was de kleinste van het nest en omdat ik haar diverse keren het leven heb gered (alle tepels waren steeds bezet door dikkere pups), kon ik geen afscheid nemen van mijn lieveling. Wel logisch, maar misschien niet echt verstandig, want Senna en Bibi vechten regelmatig om onze aandacht.

Lievelingseten: Patat mét mayonaise, maar zónder spruitjes. 

Lievelingskleur: Azuurblauw met een wit wolkje.

Favoriete muziek: Gouwe oudjes uit de jaren '60 en verder alles waar een beetje melodie in zit.

Favoriete kinderboek als kind: De serie Black, de zwarte hengst van Walter Farley en verder alle zielige dierenverhalen.

Favoriete dieren: Paarden en honden.

Droomwens: Een boek van mij in het Chinees vertaald. Geweldig lijkt me dat. Ik kan niet eens controleren of het wel mijn boek is; ze kunnen me wel van alles op mijn mouw spelden.

Hekel aan: Opruimen (van dieren) en vroeg opstaan. 

Hobby’s: Paardrijden (verrassing!); lezen (paardenbladen! en spirituele boeken); tv-kijken; pianospelen (moet ik nodig weer gaan doen). 

Beroep: Vroeger wilde ik dierenarts worden, maar ik was nogal slecht in biologie. Bovendien kan ik niet goed tegen bloed. Tsja, wat moet je dan? In het onderwijs natuurlijk! Ik ben dertien jaar lerares maatschappijleer geweest. Nu ben ik parttime kinder- en jeugdboekenschrijfster én parttime paardrij-instructrice en organisator van ponykampen en logeerweekends voor kinderen met een beperking. Ik geef ook lezingen over mijn boeken op scholen en bibliotheken. De lezingen zijn interactief. De kinderen doen mee met een paardenrap en spelen in een vertelpantomime over een meisje dat gepest wordt. 

Werktijden: In de winter schrijf ik boeken; in het voorjaar kwast en knutsel ik aan huis en stallen; in de zomer doe ik de ponykampen en in het najaar wacht ik tot het weer voorjaar wordt. 

Over schrijven: Ik plaats mijn verhalen graag in de paardenwereld, omdat ik mijn hele jeugd op maneges heb gereden. Behalve door mijn eigen ervaringen met paarden en paardrijden, word ik bij het schrijven ook geïnspireerd door de opmars van Nederland op het hippische wereldtoneel met als voorbeelden de succesvolle dressuuramazone Anky van Grunsven (3 x individueel goud tijdens de Olympische Spelen in 2000, 2004 en 2008 en in 2012 nog een keer individueel 6de op de achttienjarige Salinero plus een bronzen plak voor het Nederlandse team) en natuurlijk Adelinde Cornelissen op Parzival met haar zilveren plak tijdens de Olympische Spelen van 2012. Ook met springen en mennen rijdt Nederland vaak bovenaan mee. Toch heel knap voor zo'n klein landje?

Stasia over schrijven

Schrijven is een vak, dat je al doende leert. 
Natuurlijk moet je fantasie hebben. Ik heb mijn hele leven gedagdroomd, een mooie basis. Maar fantasie is niet genoeg. Een verhaal moet ook een logische opbouw hebben en een goede technische uitwerking. Ik heb van een andere kinderboekenschrijver geleerd dat een precieze vertelling van een handeling erg saai kan zijn. Lees het volgende voorbeeld maar: Anne loopt naar de voordeur. Ze pakt de sleutel uit haar zak en steekt hem in het sleutelgat. Ze draait de sleutel naar links en duwt de deur open. Ze haalt de sleutel weer uit het sleutelgat en steekt hem terug in haar zak. Dan loopt ze naar binnen en sluit de deur weer achter zich. Elke lezer is nu al afgehaakt. Wat kan die sleutel schelen? Beter is: Anne gaat naar binnen. Een schrijverstip (heel vaak gehoord, dus zeker niet alleen van mij): schrap alles wat je kunt schrappen. 

Je leert veel over jezelf als je aan het schrijven bent.
Zo wilde ik eens een spannend boek schrijven. Dat werd 'Nachtmerrie' (deel 3 van de serie 'Manege de Koning'). Maar ik kon het maar niet spannend krijgen. Ik gaf mijn hoofdpersoon veel te veel steuntroepen. Ik verplaatste me teveel in mijn hoofdpersoon en omdat ik zelf een bang persoon ben, wilde ik haar al die angst ook niet aandoen. Uiteindelijk heb ik het toch voor elkaar gekregen. Door te denken aan een enge film. Je weet wel, zo'n film waarin een vrouw haar auto in een donkere parkeergarage neerzet. Dan zie je als kijker al een paar zwarte schoenen in een deuropening staan, blikkert er een mes in het flauwe licht van het trapportaal en hoor je die engerd zwaar ademen. Dan schreeuw ik: 'Ga daar toch weg, ga weg uit die parkeergarage. Neem voortaan een bodyguard mee en pepperspray of beter nog, zoek een rol in een andere film.' Maar dat mens van die film luistert natuurlijk helemaal niet naar mij. Terwijl de muziek aanzwelt, loopt ze in de val. Toen ik het trucje van de film door had, kon ik verder met mijn boek. Ik plaatste mijn hoofdpersoon buiten de groep. Ze werd buitengesloten en niet geloofd en zo iemand is ineens erg kwetsbaar. 

Het moeilijkste van een boek is het begin.
Waar, wanneer en hoe begint het verhaal. Ik begin meestal midden in een handeling, gewoon op de gok, wat me op dat moment invalt. Als ik maar een begin heb, zodat het verhaal kan beginnen. Soms verander ik het begin later weer. Mijn hoofdpersoon is dus ergens mee bezig en ik typ de eerste zinnen op mijn computer. Op dat moment gaat er iets vreemds gebeuren. Vooraf heb ik alles verzonnen en bedacht. Ik heb een verhaal gebouwd alsof het een huis is. Eerst beton storten waarop je kunt bouwen, dan de muren neerzetten en het dak erop. Maar terwijl ik zo aan het typen ben lijkt het ineens alsof ik niet meer zelf aan het verzinnen ben. Dan is het alsof het verhaal een eigen leven gaat leiden. Allerlei beelden buitelen door mijn hoofd en als ik mijn ogen dicht doe, dan zie ik een film draaien. Een film in mijn hoofd. De beelden komen gewoon, achter elkaar en ik hoef alleen maar op te schrijven wat ik op de film zie. Ik begin steeds sneller en sneller te typen. Ik ben bang dat ik de film niet kan bijhouden. De volgende dag lees ik wat ik de vorige dag heb geschreven. Vaak ben ik verbaasd over wat er staat. Hoe kom ik erbij? Dit heb ik toch niet verzonnen? 
Hier en daar verander ik wat en langzamerhand kom ik weer in het verhaal. Als ik aangekomen ben waar ik de vorige dag gestopt ben, gaat de film in mijn hoofd weer verder. Zo schrijf ik een boek of een verhaal. Elke dag een paar bladzijden. Na een dag of vier ongeveer heb ik een verhaal af, maar een boek duurt veel langer. Over een dun boekje doe ik ongeveer twee weken en over een dik boek ongeveer drie maanden.

Ik schrijf graag over paarden en verliefdheid. 
Ik heb zelf mijn hele jeugd op maneges rondgelopen en elke paardenliefhebber weet hoe besmettelijk het paardenvirus kan zijn. Paarden zijn zo, ja, hoe moet ik het zeggen? Ze zijn zo (p)aards. Ze ruiken zo lekker, maken zulke gezellige geluiden en zijn zo groot en warm, zo aaibaar. Inmiddels wonen we op een boerderij en hebben we negen paarden. In de zomer organiseren we trainingsweekends en ponykampen. Stof voor verhalen genoeg dus. Maar ik schrijf ook graag over verliefdheid. Ook al wordt mijn buitenkant steeds rimpeliger, in mijn hart ben ik een jaar of zeventien gebleven. Eindeloos kletsen met vriendinnen, de slappe lach om niets en fantaseren over die ene kanjer. Ach, was ik nog maar zo jong. Toch geweldig dat je de tijd kunt terugroepen door verhalen te verzinnen. Dat is misschien wel het mooiste van boeken schrijven: je bent weer net zo oud als je hoofdpersoon. 

Emoties vind ik heel belangrijk in een boek. 
Deze emoties mogen best zwaar zijn, of sentimenteel. Als kind vond ik boeken met veel emotie erin heerlijk. Ik had dan een goed excuus om te huilen en kon op deze manier veel opgestapelde verdrietjes kwijt. Ik hield vooral van verhalen over dieren: honden die van hun baasje werden gescheiden en honderden kilometers aflegden in de meest barre omstandigheden om hem terug te vinden. Verder was de serie ‘Black, de zwarte hengst’ favoriet. Maar ik hield ook van echte meisjesboeken. Damesromannetjes vond ik prachtig. Van die stripverhalen, waarin zij hem uiteindelijk kreeg. De zus van mijn vriendin had honderden van die boekjes. Wij lazen er wel vijf per middag. Ondertussen paften we er flink op los, terwijl we cola dronken en chips (vr)aten. Heerlijk gewoon!

In de zomer naar Stasia: ponykamp Hippago

Vriendinnenweekend bij Stasia