Colofon

Ponygek Omnibus deel 3 bevat de pony-avonturen:

1. 'Het pechstokje' 
© Stasia Cramer 
Leesniveau E5/M6
eerder uitgegeven door
uitgeverij Zwijsen Algemeen BV te Tilburg
en
2. 'Puzzel in je hoofd'
© Stasia Cramer 
Leesniveau M6/E6
   eerder uitgegeven door
uitgeverij Zwijsen Algemeen BV te Tilburg

1ste editie Ponygek Omnibus 3

Uitgeverij Tadidom 2011

    www.stasiacramer.nl

ISBN: 978-90-74430-07-4

   NUR: 280

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of (door-) verkocht zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Het pechstokje

Samen met Emma van de manege gaat Tessa op ponykamp. 

Het kamp wordt afgesloten met een heuse show.

Maar vanaf de eerste dag van het kamp
wordt Tessa achtervolgd door pech. 

Het lijkt wel of haar pech besmettelijk is.

Kan de show nog wel doorgaan?

Hoofdstuk 1. Te laat op kamp

"Waarom gaan jullie niet even tv-kijken?" vraagt Tessa's moeder. "Papa gaat toch niet voor drie uur rijden!"
Tessa en Emma schudden hun hoofd en zeggen in koor: "Geen zin."
Ze zitten naast elkaar op de bank. Twee grote tassen met kleren staan naast hen op de grond. Hun slaapzakken en kussens liggen al in de auto, net als de tassen met paardrijspullen.
Tessa en Emma gaan samen op ponykamp. Tessa's ouders brengen hen weg. Ze moeten om vijf uur in Drenthe zijn.
"Het is minstens twee uur rijden, we moeten op tijd weg!" Dat zei Tessa's moeder vanmorgen, maar haar vader zei: "Het is máár twee uurtjes rijden, dus we vertrekken niet te vroeg. Op zondag zijn er toch geen files."
Tessa en Emma willen nú vertrekken. Of eigenlijk hadden ze al lang in de auto willen zitten. Vanaf twaalf uur zitten ze al paraat op de bank. Tessa heeft haar vader gesmeekt eerder weg te gaan, maar dat wilde hij beslist niet. 
"Als we te vroeg zijn, moeten we daar zeker in een café gaan zitten wachten? Ik peins er niet over. In de brief van het kamp stond dat we zeker niet vóór vijf uur moeten komen. Ze hebben de tijd tussen de kampen nodig om de nieuwe week voor te bereiden."
Tessa had de brief ook gelezen, maar toch… Liever te vroeg dan te laat, had ze gedacht.

Tessa en Emma denken, praten én dromen al weken over het ponykamp, alleen maar over ponykamp. Dat doen ze al sinds ze zich hebben ingeschreven, zo'n twee maanden geleden.
Dit gaat een super ponykamp worden. Er wordt een week lang gewerkt aan een show. Met kürtjes op muziek, dans, zang, toneel en wat de meiden verder ook maar kunnen. Dat staat op de website te lezen. En daarom wilden Tessa en Emma alléén maar naar dít kamp.
Tessa's moeder kijkt naar de twee meisjes op de bank. Normaal praten ze honderduit. Maar nu zijn ze stil, heel erg stil.
"Doe dan in elk geval je jas even uit," zegt ze tegen haar dochter. "Tessa, het is erg warm. Het duurt nog zeker een uur voordat we gaan. Je gezicht is rood van de hitte! Doe eens even normaal, zeg!"
Tessa trekt haar jas om zich heen alsof ze het wél koud heeft. Ze kijkt snel naar Emma en zegt dan tegen haar moeder: "Juist omdat het zo warm is, houd ik hem aan. Dat klinkt misschien raar, maar het is wel logisch. Ik vergeet altijd mijn jas mee te nemen als het warm is. Misschien slaat het weer deze week om. Dan heb ik er spijt van dat ik hem nu niet aangehouden heb. Hij past niet meer in mijn tas." Ze wijst naar de uitpuilende tas op de grond.
"Tessa's logica," verzucht haar moeder. "Wat een verstand! De voorspelling is voor de hele week goed. Jullie hebben geluk. Vorige week is het heel slecht geweest in Drenthe. Veel regen en onweer. Dan is het niet leuk om op kamp te gaan. Maar als je bang bent om je jas te vergeten, dan leg je hem toch in de auto? Dat heb ik vanmorgen al tegen je gezegd!"
Tessa haalt haar schouders op, maar zegt niets.
"Nou ja, ik ga nog maar even in de tuin werken," zegt haar moeder. "Met jullie valt niet normaal te praten."

Als haar moeder weg is, haalt Tessa opgelucht adem. Ze doet haar jasje open en wuift zich koelte toe. Dan grinnikt ze naar Emma.
Tessa heeft haar jas om een andere reden aan dan ze haar moeder heeft verteld. Haar ouders mogen haar bh met vulling niet zien. En ze mogen ook niet weten dat ze een verkeerde geboortedatum aan het kamp heeft doorgegeven. Het ponykamp is voor meiden vanaf twaalf jaar en Tessa is pas tien. Tessa heeft op het formulier de geboortedatum van haar zus van twaalf ingevuld. Ze hoopte dat haar ouders er overheen zouden lezen. Dat is inderdaad gebeurd. Haar moeder heeft haar handtekening zo onder het door Tessa ingevulde formulier gezet. 
Emma is wel twaalf. Tessa kent Emma van de manege. Ze rijden allebei op de zaterdagmiddag. 
Emma kwam met het idee om samen op kamp te gaan. Ze had heel wat websites bezocht en eentje was er voor haar uitgesprongen. Een kamp met een show! Zo'n kamp leek Tessa ook het einde. Een kür op muziek rijden, net als Anky! Ze houdt ook van zingen, dansen en toneel.
"Je moet nu al beginnen met toneelspelen," had Emma gezegd. "Want op kamp moeten ze geloven dat je een meisje van twaalf bent. Hoe krijgen we dat voor elkaar?"
Samen waren ze voor de spiegel gaan staan.
"Je bent wel klein, zelfs voor een meisje van tien. Dat is een nadeel," had Emma gezegd. Emma is meer dan een hoofd groter dan Tessa. "En die korte pony maakt je gezicht erg jong. Die kun je langer laten groeien."
Tessa had geknikt. "Zal ik wat make-up opdoen?" Haar zus Anke is aan het oefenen met mascara en oogschaduw. Haar wastafel ligt vol make-up.
"Ja, dat is een idee," had Emma gezegd. 

Meer ideeën borrelden op. "Ik koop een grote zonnebril," had Tessa bedacht. "Dan zie je mijn gezicht bijna niet. Die bril houd ik de hele dag op. Dan zeg ik dat ik last heb van mijn ogen. Oma heeft ook altijd een zonnebril op vanwege haar ogen. Ik zeg gewoon dat ik dat van oma heb geërfd."
"Je kunt ook een bh met vulling kopen," had Emma voorgesteld. "Meisjes van twaalf hebben meestal al borsten en meisjes van tien zeker niet. Als je borsten hebt, móeten ze wel denken dat je twaalf bent."
"Zo'n bh pas ik toch niet?" had Tessa gezegd. "Ik heb een hele kleine maat, hoor!"
"Dan maken we de bh toch passend? Ik kan wel naaien." Na lang zoeken hadden ze een geschikte bh gevonden. De bh was wel duur! Maar toen Emma klaar was met naald en draad en Tessa de bh paste, was ze blij met de aankoop. 

En dan is het eindelijk drie uur. Ze gaan naar Drenthe!
Het eerste deel van de reis gaat snel. Maar bij Zwolle komen ze in een file terecht.
"Er is een ongeluk gebeurd," zegt Tessa's moeder. "Kijk maar, er is politie en een takelwagen."
"Ik ben blij dat wij niet bij het ongeluk betrokken zijn," zegt Tessa's vader.
Tessa en Emma zitten zich op de achterbank te verbijten. Ze kijken steeds op hun horloge. Heel soms kunnen ze een stukje rijden. Maar dan staan ze ineens weer tien minuten stil. 
Het is kwart over vier… half vijf… kwart voor vijf… vijf uur. Het is nog zeker drie kwartier rijden vanaf Zwolle. Ze zijn te laat! Tessa is kwaad op haar vader, maar ze laat niets merken. Haar vader heeft er een hekel aan in de file te staan. Hij kan zomaar ontploffen als je iets tegen hem zegt. Nu trommelt hij alleen maar met zijn vingers op het stuur.

Pas om half zeven rijden ze het erf op. De andere meiden zijn er al. Ze komen direct op hun auto afgerend. 
Tessa is de auto pas half uit, als een wat ouder meisje met uitgestoken hand op haar afkomt.
"Ik ben Ike," zegt ze. "Ik ben hier samen met Irene. We komen uit Den Haag. Fijn dat jullie er zijn, nu kan het kamp pas echt beginnen!" En daarna worden er handen geschud. Met Marit van vijftien, Nadia van dertien, Vera van twaalf en Julie van veertien.
Wow, ik ben echt héél erg jong vergeleken met de anderen, denkt Tessa. Het is maar goed dat ik mijn zonnebril op heb.
Ook de assistentes Brenda en Dzanan stellen zich voor. Dan komen Monja en haar man John van Erp naar buiten om hun nieuwe gasten welkom te heten.
"Ik leid jullie even rond op het terrein," zegt Monja. "We gaan zo aan tafel, dus ik doe het snel. We gaan van alles doen vanavond. De andere ouders zijn al lang weg."

Monja laat eerst de slaapkamer in de boerderij zien. Daarna gaan ze naar buiten om de manege en de stallen te bekijken. 
"Monja, Mónja!!!"
Monja wordt geroepen door één van de deelnemers. Marit komt aanrennen en roept: "Volgens mij heeft één van de pony's koliek. Hij blijft maar heen en weer rollen en kijkt steeds naar zijn buik." 
Monja gaat snel met Marit mee naar het weiland.
Tessa's ouders besluiten meteen weg te gaan. "Het kamp gaat beginnen en wij moeten nog een heel eind met de auto. Zullen we jullie spullen uit de auto pakken? We kunnen ze in de slaapkamer  neerzetten, heeft Monja gezegd."
Tessa's ouders helpen met sjouwen. Tessa heeft een grote weekendtas, een tas voor haar rijbroeken en rijlaarzen en een tas met snoepgoed. Dan zijn er nog de vuilniszakken met een slaapzak en een kussen.
Emma heeft ook zoveel tassen bij zich.
"Heb je écht alles?" vraagt moeder als ze twee keer op en neer naar de auto zijn geweest. Tessa kijkt haar spullen na en knikt. "Gaan jullie nou maar."
Haar vader en moeder rijden weg. Als ze al een stuk het pad af zijn ziet Tessa ineens haar cap op de hoedenplank achter in de auto liggen. 

Hoofdstuk 2. De oen

Tessa rent achter de auto aan, terwijl ze roept: "Wacht, m'n cap, m'n cáp!"
Haar ouders zien haar niet en de auto is al bijna aan het einde van het pad.
Tessa probeert de aandacht te trekken door te zwaaien en te springen. Maar ineens struikelt ze over haar eigen benen. Ze ligt languit op de grond, met haar gezicht in de modder. 
Tessa is even verdoofd door de klap die ze maakt. Als ze opkijkt, ziet ze de auto van haar ouders de hoek om rijden. Ze gaat rechtop zitten en kijkt naar haar handen. Ze zijn geschaafd door de stenen die op het pad liggen. Tessa's  zonnebril ligt in de modder. De tranen branden achter haar ogen. Wat een slecht begin van het ponykamp!

Brenda, één van de assistentes, heeft Tessa zien vallen en rent naar haar toe. Ze helpt Tessa overeind.
"Meiden van twaalf huilen niet," zegt ze streng. En dan vraagt ze: "Zeg, jij bent toch nog geen twaalf? Je ziet er niet ouder uit dan tien!"
Ook dat nog, denkt Tessa. Brenda ziet nu al dat ik geen twaalf ben. Straks moet ik terug naar huis! Ik moet wat verzinnen. Eh… eh… Ineens weet ze het. Ze moet toneelspelen!
Snel slikt ze haar tranen in en zegt: "Nou moe, wat een belédiging. Dat hoor ik nou bijna elke dag. Kan ik het helpen dat ik zo klein ben?"
"Eh sorry, ik dacht… je bent wél erg klein hè?" zegt Brenda. "Maar ja, ik ben zelf erg lang. Toen ik twaalf was, net als jij, was ik al bijna een meter tachtig. Maak je maar geen zorgen om de cap. We hebben er wel eentje te leen. Je bent niet de eerste die zijn cap vergeet!"
Tessa probeert zo volwassen mogelijk te kijken. Ze rekt zich uit en steekt haar borst naar voren.
Brenda schiet in de lach. "Eh, je borsten hebben een deuk opgelopen."
Tessa kijkt snel naar beneden en begint ook te lachen.
"Ga je maar snel verkleden," zegt Brenda dan. "Na het eten hebben we een puzzeltocht. Als je klaar bent met de puzzel, weet je meteen op welke pony je deze week gaat rijden. Over pony's gesproken, ik ga snel naar Monja om te kijken of Blooper koliek heeft. Dat is de pony die zo aan het rollen was in het weiland."

Monja komt net aanlopen. Ze begint meelevend te lachen als ze Tessa's zwarte gezicht en handen ziet.
"Arme meid," zegt ze. "Ons pad is niet echt geschikt om op hard te lopen. Maar ik denk dat ik al weet waarom je zo rende. Zeker iets in de auto laten liggen, hè? Maak je geen zorgen, hoor. We hebben reserve van alles en je gaat zo lekker onder de douche. Heb je je bezeerd?"
Tessa schudt haar hoofd en Brenda legt uit: "Tessa is haar cap vergeten uit de auto te halen. Ik heb al gezegd dat ze er eentje van ons kan lenen. Hoe gaat het met Blooper?"
"Met Blooper is niets ernstigs aan de hand," vertelt Monja. "Hij heeft jeuk van de mugjes en door te rollen raakt hij de jeuk kwijt. De grond is nog nat van alle regen en het is bloedwarm. Dan heb je nog meer mugjes dan normaal."
Tessa begrijpt niet wat de mugjes met Bloopers jeuk te maken hebben en Monja legt uit: "Blooper is allergisch voor mugjes. Soms zit hij een kwartier op zijn kont om zijn staart te schuren. Tegen de avond zijn er de meeste mugjes. We hadden Blooper eerder binnen moeten zetten. Helaas niet aan gedacht in alle drukte van het nieuwe kamp. Vorige week had hij nergens last van omdat het zo regende."
Tessa pakt schone kleren uit haar weekendtas en Monja gooit alles wat vuil is in de wasmachine.
"Die kleren krijg je morgen schoon terug," zegt ze. "Daar is de badkamer. Was je even snel, want we gaan direct aan tafel. Dzanan is al terug uit het dorp met de patat."
Ze eten patat met een snack en salade. 
"Een makkelijke hap op de eerste kampdag," zegt Monja. "Vanaf morgen eten we gezond."
Na het eten ruimt Monja samen met John de tafel af. Dzanan is ineens weg en Brenda zegt: "Nu mogen jullie met mij mee voor de puzzeltocht."

Ze staan op het plein voor de stal.
"We willen graag dat jullie het terrein leren kennen," zegt Brenda. "Daarvoor dient deze puzzeltocht. Als jullie de laatste vraag hebben opgelost, weten jullie meteen hoe de pony's en paarden zijn verdeeld."
Brenda kijkt op haar briefje en leest voor: "Vraag 1 ligt in de poetsdoos van Hamar."
De meiden rennen de stal in. Ze vinden een envelop met opdracht in de poetsdoos met het etiket Hamar. De opdracht luidt: "Hamar is door een oen opgezadeld. Zoek tien fouten in het harnachement en herstel de fouten."
Tessa weet niet wat harnachement is, maar durft het niet te vragen.
"Wat betekent harnachement?" vraagt Julie gelukkig.
"Harnachement is het tuig van het paard," zegt Brenda. "Dus zadel en hoofdstel."
Vanuit de laatste box in de stal komt Dzanan ineens met Hamar aanlopen. Dzanan zet de pony neer op het plein.
"Ik heb de oen weggejaagd," zegt ze. "Kijk nou eens hoe hij Hamar heeft opgezadeld. Wie ziet wat er is fout gedaan?"

De meisjes lopen om Hamar heen.
"Er zit een vouw in het zadeldek," ziet Marit meteen.
"De ene stijgbeugel is veel langer dan de andere," zegt Nadia.
Marit trekt de vouw uit het dek en Nadia zorgt ervoor dat de stijgbeugels even lang worden. 
Hamar staat niet stil en probeert bij Marit en Nadia in hun zakken te snuffelen. Hij is op zoek naar snoep.
Tessa ziet dat de singel van het zadel aan de rechterkant maar met één gesp vastzit. Als ze de andere gesp wil vastmaken, draait Hamar zijn hoofd naar haar toe en bijt Tessa in … haar bil. 
"Au!" roept Tessa uit. "Dat doet zeer!"
Dzanan trekt Hamars hoofd snel terug.
"Jee, dit heeft hij nog nooit gedaan. Voortaan kunnen we beter een andere pony gebruiken."
Ook Brenda kijkt verbaasd naar Hamar en dan naar Tessa. "Ben jij nou zo'n rampenplan of is dit jouw pechdag?" vraagt ze. "Je vergeet je cap, valt op de grond, wordt in je bil gebeten."
Brenda draait zich om naar Emma. "Is je vriendin altijd zo'n brokkenpiloot? Jij kent Tessa langer dan wij!"
Emma schudt haar hoofd. "Er is nog nooit iets raars met Tessa gebeurd," zegt ze. "We zitten al twee jaar samen op les. Ik heb Tessa zelfs nog nooit van een pony zien vallen."
"Dan is dit Tessa's pechdag," zegt Brenda. "Nou ja, die heb ik ook wel eens."
Tessa wrijft over haar bil en scheldt Hamar uit: "Je bent een oen! Je hebt jezelf zeker opgezadeld!"
Dzanan begint te lachen. "Zoiets kun je van Hamar wel verwachten, ja." Ze neemt hem weer mee naar zijn stal.

Tessa loopt snel naar de groep toe, want de volgende vraag wordt voorgelezen.
"Vraag 2 hangt bij de A in de bak," zegt Brenda. 
De bak ligt naast de stal, maar de letter A is aan de andere kant van de bak. Ike rent door de bak naar de letter A. De anderen rennen achter haar aan. Alleen Tessa blijft op het plein achter bij Brenda en Dzanan. Als je een pechdag hebt, kun je maar beter rustig aandoen, denkt ze. Morgen is de pech over. Nou ja, dat hoopt ze vurig.
Ike komt met het briefje van de A terug en leest het voor: "Schrijf tien manegefiguren op met de letters erbij. Je hebt hier drie minuten voor."
Dzanan bedient de stopwatch. 
"Roepen jullie maar," zegt Ike. "Ik schrijf ze op."
De manegefiguren zijn snel gevonden.
"Van K naar M van hand veranderen," zegt Emma.
"Grote volte bij C," weet Julie.
"Gebroken lijn van K naar H," roept Vera.
"Help, ik kan niet zo snel schrijven," zegt Ike. "Irene, blijf nu eens stilstaan." Bij gebrek aan een tafel om op te schrijven houdt Ike het blaadje tegen Irenes rug aan.
"Vraag 3 hangt in de hoek van het lange landje," zegt Brenda als ze klaar zijn met de figuren.
Irene en Ike kennen het terrein. Ze zijn hier al eerder op kamp geweest.
Ze wijzen naar het lange landje, dat achter de bak ligt en hollen er naartoe. Tessa rent ook mee. Ze kijkt erg goed uit waar ze loopt en springt over graspollen en kuilen.
Ike is er weer het eerst. Ze leest de vraag voor: "Zoek de drinkbakken voor de pony's en paarden op het terrein. Schrijf het totale aantal op."
Na een tocht door alle weilanden blijken er elf drinkbakken te zijn. De laatste twee vinden ze in het land naast de bak.
"Makkelijke vraag," zegt Ike en ze vult het antwoord in. "Ik heb je rug niet nodig, Irene."
Tessa staat naast Ike en gaat op haar tenen staan. Ze wil kijken of Ike het goed opschrijft. Ineens verliest Tessa haar evenwicht. Ze stoot tegen Ike aan. Ike probeert haar evenwicht te bewaren, maar valt juist tegen Tessa aan. Tessa wankelt en valt héél langzaam … met haar achterwerk in een drinkbak. 

 Puzzel in je hoofd

Op nieuwjaarsdag organiseert de ponyclub een puzzelrit.

Voor de snelste groep is er een mooie prijs.

Maar hoe kun je ooit winnen met in je groep een meisje dat bijna niet kan zien en een jongen
die expres verkeerde antwoorden geeft?

Dan lijkt het geluk toch opeens aan je kant en is er kans op winst.
Maar... winst voor wie?

Hoofdstuk 1. Een deken voor Menckel

Vanuit de verte ziet Bente de start van de puzzelrit al. Er is een mooie plaats voor uitgekozen, vlak bij een prachtig kasteel. Overal lopen paarden en pony's met fleurig gekleurde ruiters op hun ruggen. Een paar vlaggen wapperen vrolijk in de wind. Auto's met trailers staan tussen de bomen en aan de weg geparkeerd. Bente hoefde niet met de trailer naar de puzzelrit te komen. Haar pony Menckel staat bij een boer midden in het bos. Ze heeft er een halfuurtje over gedaan om hiernaartoe te komen stappen. Ze kent de weg in het bos op haar duimpje.
Ze rijdt wel vaker naar het kasteel, samen met haar vriendin Marlotte. Dan spelen ze dat ze gevangen zijn genomen door de woeste kasteelheer maar dat ze hebben weten te ontsnappen. Dat ze hun pony's hebben gefloten. Die zijn heel snel aan komen galopperen en nu moeten ze maken dat ze wegkomen, voordat de kasteelheer met zijn soldaten achter hen aan komt. Dan racen ze zo hard mogelijk naar huis. De pony's vinden het net zo prachtig als Bente en Marlotte.

Menckel begint luid te hinniken als hij zoveel soortgenoten ziet. Hij krijgt van alle kanten antwoord en raakt daar opgewonden van. Met zijn hoofd fier omhoog danst hij over het pad. Bente probeert Menckel te kalmeren. Ze aait hem over zijn hals en kriebelt hem op zijn schoft.
Aan zijn oren te zien is Menckels aandacht weer op haar gericht. Al heeft Bente haar pony pas een halfjaar, het lijkt of ze hem al haar hele leven kent, zo vertrouwd is hij haar. Het was liefde op het eerste gezicht. Bente vond Menckel direct de mooiste pony die ze ooit had gezien. In de zon had hij een glanzend gouden vacht met lange, spierwitte manen en een golvende, witte staart. Toen ze hem net had gekregen, kon ze lang in het weiland naar hem zitten kijken. Hoe hij graasde, speelde, rolde en holde. Steeds vaker kwam hij bij haar staan om aan haar te snuffelen. En na een paar weken hinnikte hij al als hij haar zag. Hij wist toen dat ze bij elkaar hoorden.
Bente heeft altijd van een eigen pony gedroomd. Vanaf haar eerste les op de manege. Met Menckel is haar droom echt uitgekomen.

Op een caravan tussen de bomen staat met grote letters SECRETARIAAT, HIER MELDEN. Bente wordt een beetje zenuwachtig. Ze is hier alleen met Menckel. Hoe moet ze zich melden? Kan ze iemand vragen Menckel voor haar vast te houden? Ze kent hier niemand, ze is pas een maand lid van de club. Ze heeft er ineens spijt van dat ze is gegaan. Ze zou samen met Marlotte aan de puzzelrit meedoen. De rit wordt elk jaar georganiseerd door de ponyclub om het nieuwe jaar te vieren. Marlotte heeft vorig jaar ook aan de rit meegedaan en vond het erg leuk. Ze heeft Bente gevraagd dit jaar mee te doen.
"We rijden in groepjes van vier," heeft ze gezegd. "De club koppelt ons aan een ander paar. Zo leer je gelijk andere kinderen kennen."
Maar twee dagen geleden is Marlotte ziek geworden. Niets ernstigs hoor, een griepje. Maar met koorts kun je niet rijden.
Bente moest toen beslissen of ze wel of niet in haar eentje ging. Voor de ponyclub was het geen probleem.
Ze hadden wel een vervanger voor Marlotte.
Bente heeft er lang over nagedacht. Ze vond er eerst niets aan om zonder Marlotte te gaan. Ze hadden zich er samen zo op verheugd. En Bente vond het maar eng om met een paar vreemde kinderen op stap te gaan.
Aan de andere kant: er is wel een echte prijs te winnen. Alle deelnemers uit de winnende groep krijgen voor vijfentwintig euro aan waardebonnen van de ruitershop in het dorp.
Zo'n waardebon wil Bente graag winnen. Dan kan ze een deken voor Menckel kopen.

Bente is al een tijd aan het sparen voor een winterdeken. Een paar maanden geleden is Menckel erg verkouden geweest. Ze hadden lekker in het bos gereden en toen was Menckel behoorlijk gaan zweten. Daarna moest hij weer terug in het weiland. Bente had wel een uur met hem gestapt voordat ze hem in het land zette, maar helemaal droog kreeg ze hem niet. En toen was het ook nog flink gaan regenen.
De boer zei toen dat ze Menckel het beste een deken kon opdoen na het rijden. Marlottes pony heeft ook een deken. Hij was niet ziek geworden.
Maar dekens zijn erg duur en Bentes ouders vonden dat ze al genoeg betaalden aan de pony. Ze zeiden dat Bente dan maar niet moest rijden als het koud is. Want hoe vaak is het nou koud in Nederland?
Maar Bente wil wel een deken voor Menckel. Niet alleen om te kunnen blijven rijden in de winter. Maar ook voor als Menckel weer ziek wordt.

Bente heeft geld verdiend met klusjes voor haar ouders en de buren. Ze heeft auto's gewassen en gras gemaaid en stoepen geveegd. En al het geld dat ze voor haar rapporten en haar verjaardag heeft gekregen, heeft ze ook weggelegd. In haar spaarpot zit al bijna vijftig euro. Maar ze moet er nog wel vijfentwintig bij hebben om een echte mooie winterdeken te kopen.
Omdat ze die kan verdienen met de puzzelrit, heeft Bente besloten toch te gaan. En ook omdat ze erg van puzzelen houdt. Als de invaller voor Marlotte nu ook maar een goede puzzelaar is!

Hoofdstuk 2. De klos

Bente stijgt voor de caravan af en kijkt om zich heen. Ze kan Menckel moeilijk aan een boom vastbinden. Hoe moet ze zich inschrijven?
"Kom maar even hier, dan houd ik je pony vast." Bente wordt gewenkt door een vrouw. Ze draagt een bodywarmer met de tekst 'Ponyclub De Kasteelruiters' op de rug. Gelukkig, iemand van de organisatie, denkt Bente en ze loopt naar de vrouw toe.
"Ik ben hier alleen, want mijn vriendin Marlotte is ziek," zegt ze.
"Dan moet jij Bente zijn," zegt de vrouw. "Ik ben Tiny De Jager. Het geeft niets hoor, dat je alleen bent. Ik houd je pony wel even vast, dan kun jij je binnen gaan melden. Bij het secretariaat weten ze welke andere kinderen er in je groep zitten."

In de caravan moet Bente even wachten op andere inschrijvers. Vier meiden, die elkaar al langer lijken te kennen, nemen giechelend het deelnameformulier in ontvangst.
"O, het zijn andere vragen dan vorig jaar," zegt de een.
"Wat had je dan gedacht?" zegt een ander.
"Nou, dat het dezelfde vragen waren. Ik heb het formulier van vorig jaar speciaal bewaard. Ik ken alle antwoorden uit mijn hoofd. Nu moeten we echt puzzelen voor de eerste prijs en ik ben zo slecht met puzzels. Hè wat jammer, ik dacht dat ik mijn nieuwe hoofdstel al in mijn zak had!"
Gelukkig maar dat er andere vragen zijn, denkt Bente. Dan hebben we allemaal dezelfde kans om de waardebonnen te winnen.
Bente krijgt haar deelnameformulier van de man van het secretariaat.
"We hebben jou gekoppeld aan Simon Fagel," zegt hij. "Dat is de zoon van de eigenaar van de ruitershop die onze rit sponsort."
Moet ze samen met een jongen rijden? Bente weet niet of ze dat wel zo leuk vindt.
"En de anderen uit mijn groepje?" vraagt ze. Ze hoopt niet dat ze bij drie jongens is ingedeeld.
De man bladert door zijn papieren.
"En verder zitten in je groepje... even kijken, o ja, hier heb ik ze al, Eefke en Jennifer. Simon moet er zijn, die heeft zich al ingeschreven. Eefke en Jennifer zijn hier nog niet geweest. Maar als jullie compleet zijn, mogen jullie starten."
Gelukkig, denkt Bente. De anderen zijn meisjes. Ze loopt naar buiten en kijkt in het rond. Hoe herkent ze die Simon? Mevrouw De Jager helpt haar verder.
"Zie je die grote trailer daar met dat dressuurpaard er op afgebeeld? Die is van de ruitershop. Simons pony staat aan de trailer vastgebonden. Ga daar maar naartoe."

Bente loopt met Menckel naar de trailer. Onderweg stopt ze even om haar windjack dicht te ritsen en de kraag van haar jas op te zetten. Ook al geven de bomen beschutting, het is toch behoorlijk koud. Er waait een gure wind en er valt wat natte sneeuw.
"Wat een rotweer," hoort Bente zeggen. Ze ziet een jongen uit de trailer van de ruitershop komen. Dat moet Simon zijn. Hij kijkt erg ontevreden.
Zijn moeder geeft hem een das en een paar handschoenen aan. 
"Het is niet anders," zegt ze. "Met nieuwjaarsdag kun je geen hittegolf verwachten."
"Ik ga echt niet in de sneeuw rijden, hoor. Ik heb helemaal geen zin in die stomme puzzelrit. Ik zou vandaag toch in de manege rijden om te oefenen voor de wedstrijd van volgende week?"
Zijn moeder zucht.
"Je vader heeft jullie als invallers opgegeven, dat wisten jullie al een paar weken geleden. Jullie vonden het toch een leuk idee?"
Driftig schudt de jongen zijn hoofd.
"Echt niet, ik niet, hoor. Alleen Sanne wilde wel. Ik snap niet waarom papa mij heeft opgegeven. Hij heeft mij niets gevraagd."
Zijn moeder haalt spijtig haar schouders op.
"Hij heeft ook niet gedacht dat je mee zou hoeven doen," zegt ze. 'Er is nog nooit een invaller nodig geweest, heeft mevrouw De Jager gezegd."
Simon stampt met zijn voet op de grond.
"Maar ik ben wel de klos. Nu Sanne ziek is, moet ik invallen voor die Marlotte."

Bente kucht en Simons moeder komt direct naar haar toe.
"Jij moet Bente zijn," zegt ze opgewekt. "Ik hoorde dat je een Haflinger had. Wat een leuke pony. Simon en jij rijden samen. Simon, dit is Bente."
"Hoi," zegt Simon kortaf. Hij kijkt Bente niet eens aan.
"Wil je een beker warme chocolademelk?" vraagt zijn moeder. "Ik heb een volle thermosfles in de auto. Heb je het ook zo koud?"
"Valt wel mee," zegt Bente, maar ze neemt de dampende kop wel dankbaar aan.
Simon gaat met zijn beker op de achterbank van hun auto zitten. Hij gooit de deur dicht en keert zijn rug naar het raam alsof hij niets met Bente te maken wil hebben. Bente voelt zich erg ongemakkelijk. Ik kan er toch niets aan doen dat het koud en nat is, denkt ze. Of dat zijn vader hem als invaller heeft opgegeven? Ik had ook veel liever met Marlotte gereden. 
Ineens bedenkt ze iets anders.
Als Simon geen zin heeft in de puzzelrit, hoe moeten ze dan samen de puzzels oplossen? Was Marlotte maar niet ziek geworden. Of Sanne, want Simons zusje had er in elk geval wel zin in. Ik hoop dat de andere meisjes uit onze groep er wel zin in hebben, denkt Bente. Anders hoeven we er niet eens aan te beginnen.

Even later worden Bente en Simon geroepen door Tiny De Jager.
"Eefke en Jennifer zijn er," zegt ze. "Kom maar even met me mee, dan stel ik ze aan jullie voor."
Bente is benieuwd. Wat zullen het voor meisjes zijn?
"Bente, dit is Eefke."
"Hallo," zegt Bente verlegen.
Eefke is ouder dan Bente en ook veel groter en steviger. Ze heeft rode wangen van de kou.
"Hoi," zegt ze en ze knikt even.
"En ik ben Jennifer," zegt het meisje naast Eefke. Jennifer is lang en mager. Ze houdt haar hoofd wat vreemd omhoog als ze Bente aankijkt.
"Jennifer kan niet zo goed zien," zegt haar moeder, die achter haar staat. "Dit is de eerste keer dat ze aan de puzzelrit meedoet. Ik hoop dat jullie allemaal een beetje op haar willen passen."
"Natuurlijk mevrouw," zegt Bente meteen. Wat erg om slecht te kunnen zien, denkt ze geschokt. Hoe kun je dan ponyrijden?
"Over vijf minuten mogen jullie starten," zegt Tiny De Jager.

Bente kan gelijk opstijgen. Ze heeft Menckel aan de hand meegenomen. Simon loopt weg om zijn pony te halen. Jennifers moeder helpt haar dochter.
"Zit je cap goed?" vraagt ze. "Je cap is van levensbelang, hoor. Goed uitkijken voor takken. Bente, wil jij haar ook waarschuwen voor uitstekende takken?"
"Ja, natuurlijk," zegt Bente. Vanaf haar pony ziet ze hoe Jennifer geholpen wordt bij het opstijgen. Ze is nogal stijf.
Bente weet niet wat ze van het meisje moet denken. Ze heeft natuurlijk bewondering voor Jennifer. Meedoen met een puzzelrit, terwijl je zo'n handicap hebt! Maar ze is ook teleurgesteld. Hoe kan ze ooit de eerste prijs winnen met Simon en Jennifer in de groep?

De ponyboeken van Stasia Cramer 

Stasia Cramer schrijft kinder- en jeugdboeken. 

Graag schrijft ze echte meisjesboeken. 

Haar favoriete onderwerpen zijn namelijk paarden en verliefdheid. 

Inmiddels heeft Stasia 45 boektitels op haar naam staan.
De meeste zijn uitgegeven door uitgeverij Zwijsen in Tilburg.
Acht van haar boeken zijn in het Duits zijn vertaald en uitgegeven door Ravensburger Buchverlag.
Nu worden haar boeken (her-)uitgegeven door Uitgeverij Tadidom. 

Website

Van een aantal ponyboeken die op papier zijn verschenen, heeft Stasia e-books gemaakt.
Een e-book is een digitaal boek dat je kunt lezen op een computer, een iPad, een e-reader of een smartphone.
Je kunt Stasia's  e-books kopen op haar nieuwe website www.ponyboeken.nl.
Op deze website kun je e-books én boeken van papier kopen.
Niet alleen boeken die door Stasia zijn geschreven, maar ook ponyboeken van andere schrijfsters.

Nieuwsbrief
Als je je abonneert op de nieuwsbrief van ponyboeken.nl, ontvang je een pony e-book gratis!
In de nieuwsbrief kun je lezen welke nieuwe boeken er zijn uitgekomen.
Maar je kunt er ook in lezen hoe het met Stasia's dieren gaat.
Ze heeft een mini-manege in Drenthe met 8 pony's en paarden en 3 honden.
Stasia gaat ook ponyboeken verkopen, die geschreven zijn door... jou?
Heb je een leuk ponyverhaal te vertellen, dan zorgt Stasia ervoor dat het in een nieuw e-book en/of gedrukt boek terecht komt, zodat je verhaal door veel ponygekke meiden kan worden gelezen.
Meer nieuws hierover lees je in de nieuwsbrief.

Ponykampen

In de zomer organiseert Stasia ponykampen met een grote slotshow.

Wil je meer informatie over de ponykampen die Stasia organiseert, of ben je benieuwd naar foto's en filmpjes  van haar pony's en paarden, kijk dan op www.hippago.nl.

Lezingen

Stasia Cramer geeft lezingen op scholen en bibliotheken  door het hele land.
Haar lezingen zijn interactief.
Voor het basisonderwijs heeft ze een paardenrap en een vertelpantomime.
Voor het voortgezet onderwijs is het onderwerp 'soaps'. 

Contactorganisatie voor Stasia's lezingen is Stichting Schrijvers School Samenleving.

Ze hebben ook een website: www.sss.nl.

Er zijn meer Ponygek Omnibussen 

       Op dit moment zijn er 5 Ponygek Omnibus e-books.

Met in elk e-book twee onvergetelijke ponyverhalen.

Kijk snel op de volgende bladzijden voor de omslagen plus beschrijvingen.

Ponygek Omnibus 1 

Een kind met koliek
Romy en Minke zijn gek op ponyrijden. 

Ze hebben beiden een eigen pony op de manege. 

Romy heeft ook een paardje van steen. 

Ze heeft het uitgeleend aan haar vriendin. 

Minke wil er een tekening van maken.  

Romy heeft het beeldje van haar oma gekregen. 

Nu oma dood is, mist ze haar erg.

Ineens doet Minke heel raar. 

Ze zegt dat het stenen paardje stuk is en lacht erom! 

Is Romy nu ook Minke kwijt?

Allemaal smoesjes
Daniëlle heeft voor haar verjaardag een pony gekregen. 

Dat zou Mariska ook wel willen. 

Maar haar ouders vinden dat veel te duur.
Nu moet Mariska allerlei smoesjes verzinnen, om toch haar zin te krijgen...

Ponygek Omnibus 2 

Een pony als geheim

Mees is een kei in ponyrijden. 
Van Connie mag ze op haar pony rijden. 
Ze mag ook meedoen aan het kampioenschap.
Daarvoor moet Mees wel lid worden van de club. 
Maar wie zal dat betalen? 
Haar moeder heeft geen geld. 
En aan haar vader durft ze het niet te vragen. 
Wat moet ze doen?

Vampier op de manege

Er gebeuren vreemde dingen op de manege.

Het begon allemaal toen Gato kwam, het kleine paard uit Zuid-Amerika.

Sloom was hij, overklaarbaar sloom.

En onder zijn manen zaten kleine beten.

Een enge ziekte?

Jeroen dacht dat er een vampiervleermuis actief was en we gingen op zoek.

Leuk, dacht ik, samen met Jeroen.

Maar leuk is het allang niet meer.

Jeroen wordt steeds bleker en hij doet vreemd.

En Tsar, mijn lievelingspony, is nu ook ziek.

Wat is er écht aan de hand op de manege? 

 Ponygek Omnibus 3 

Het pechstokje

Samen met Emma van de manege gaat Tessa op ponykamp. 

Het kamp wordt afgesloten met een heuse show.

Maar vanaf de eerste dag van het kamp wordt Tessa achtervolgd door pech. 

Het lijkt wel of haar pech besmettelijk is.

Kan de show nog wel doorgaan?

Puzzel in je hoofd
Op nieuwjaarsdag organiseert de ponyclub een puzzelrit.
Voor de snelste groep is er een mooie prijs. 
Maar hoe kun je ooit winnen met in je groep een meisje dat bijna niet kan zien en een jongen die expres verkeerde antwoorden geeft?
Dan lijkt het geluk toch opeens aan je kant en is er kans op winst.
Maar... winst voor wie?

 Ponygek Omnibus 4 

Te groot voor een pony
Cindy wordt te groot voor haar pony Zano.
Ze moet hem maar verkopen, vinden haar ouders.
Als Wendy's ouders Zano kopen, is Cindy zo verdrietig dat ze nooit meer paard wil rijden!
Maar dan kopen de ouders van Cindy toch een paard: Tijger!
Zal Cindy ooit op dit mooie sterke dier kunnen rijden?

Een pony met een rouwrand

Jolijns beste vriendin is omgekomen bij een verkeersongeval. Jolijn is erg verdrietig.

Alles deden ze samen, Esther en zij.

Esther heeft recht op een mooi eerbetoon, vindt de ponyclub.

Maar durft Jolijn op Esthers pony afscheid te nemen van haar vriendin?

Ponygek Omnibus 5

Vuurwerk

Pine viert oudejaarsavond bij opa en oma.

Maar jammer genoeg is haar neef Niels er ook.

Pine en Niels zijn tegenpolen, water en vuur.

De noodstallen, die Pine voor de fjorden heeft gemaakt, worden door Niels afgekraakt.

Als het eerste vuurwerk wordt afgeschoten, lijkt Niels gelijk te krijgen...

En Pine staat er helemaal alleen voor!

De wenspony

Myrthe is dol op ponyrijden.
Haar liefste wens is een eigen pony en dan niet zo'n makke manegepony.
Nee, Myrthe wil een echte dressuurpony, een pony die kan dansen.
Als Myrthe op een avond drie vallende sterren ziet, doet ze drie wensen.
Ze wenst elke keer een pony die kan dansen.
Zal haar wens uitkomen?

Lees ook: HARTenPAARD 1

Twee liefdesverhalen over meiden in de paardenwereld

Help, ik ben weer verliefd
Eindelijk had ik ook Anna, mijn vriendin, overtuigd. Elke keer als ik verliefd werd, waren de verschijnselen vreselijk. Mijn verliefdheid leek wel een ziekte. Anna en ik besloten dat ik niet meer verliefd mocht worden. In mijn vrije tijd mocht ik alleen nog maar naar de manege, want paardrijden was een meisjessport. Maar zelfs daar bleek ik niet veilig voor jongens te zijn...

&

Liever ziek dan verliefd
'Ik ben verliefd op je,' zegt Marije. Ze kijkt Roel gespannen aan. Het duurt lang voordat hij iets terugzegt: 'Weet je wat, ga morgen mee uit, dan zien we wel verder. Om half elf sta ik voor de ingang van De Trom. Dan zie ik je daar.'
Op zaterdagavond staat Marije tien minuten te vroeg op de afgesproken plaats. Ze wacht op Roel, en dat is niet voor het laatst...

Lees ook: HARTenPAARD 2

Twee liefdesverhalen over meiden in de paardenwereld

Per ongeluk verliefd
Tirza rijdt dressuur met de merrie Jamella. Dat gaat erg goed tot er een springpaard op stal komt, de ruin Halling. Jamella is niet meer te hanteren. Jamella is verliefd! Dat komt slecht uit, want Tirza kan het niet goed vinden met Hallings ruiter, Daniël. De meisjes op stal lopen Daniël achterna omdat hij zo knap is, maar Tirza vindt hem een verwaande macho. Ze probeert hem te mijden. Helaas brengen ongelukjes hen steeds weer bij elkaar.

&

Verliefd in het kwadraat
Pamela is verliefd op Tom, maar Tom niet op haar. Denkt ze. Tim is Pamela’s beste vriend. Maar hij blijkt verliefd op haar. Eén kus met Tim en het is aan. En dan ineens..., is het ook aan met Tom. Pamela moet kiezen. Maar ze kan niet kiezen!

Lees ook: In het paradijs gevangen

Roman over een ontvoerd meisje en een Arabische hengst.

Jacky wordt ontvoerd en belandt in een wereld, waarvan ze vroeger alleen kon dromen. Haar kidnapper beschouwt haar als zijn eigen dochter en biedt haar op zijn stoeterij een luxe leventje met dure kleding, rijke vrienden en een Arabische tophengst. Kan Jacky hierop ingaan...?

Profiel van Stasia Cramer

Geboren: Op 13 april 1954 in Den Haag (Nederland). 

Kleur ogen: Blauw. 

Haarkleur: Steeds minder blond, maar gelukkig nog niet grijs.

Lengte: Stokmaat 1.68

Gewicht: Daar lieg ik altijd over en ik houd niet van liegen. Ik kan je verklappen dat ik lichter dan mijn ruin Zanou ben. Hij eet ook veel te veel hooi.

Woonplaats: Elim, een dorpje dichtbij Hoogeveen, in de provincie Drenthe.

Huisgenoten: Martin, mijn man. Hij is verslaggedver bij het Dagblad van het Noorden. Verder hebben we drie honden. Als eerste Mosje, onze terriercombi. Hij is een echte komediant. Als ik een koekje eet, begint hij te trillen. 'Ik ben heel zielig,' zegt hij dan. 'En ik ben pas weer gelukkig als ik de helft van jouw koekje krijg.' Hondenbrokken lust hij niet. Nou ja, ik ook niet, dus die hoeven we niet te delen. Dan hebben we Senna, de enige échte Parson (dus hoogbenige) Jack Russell in ons huis. We hebben Senna overgenomen van de buren, toen de buurman was overleden. Mosje had Senna namelijk eens stiekem gedekt in hun schuur en dat schept natuurlijk verplichtingen. We hebben ook een kind van Senna en Mosje: Bibi. Zij was de kleinste van het nest en omdat ik haar diverse keren het leven heb gered (alle tepels waren steeds bezet door dikkere pups), kon ik geen afscheid nemen van mijn lieveling. Wel logisch, maar misschien niet echt verstandig, want Senna en Bibi vechten regelmatig om onze aandacht.

Lievelingseten: Patat mét mayonaise, maar zónder spruitjes. 

Lievelingskleur: Azuurblauw met een wit wolkje.

Favoriete muziek: Gouwe oudjes uit de jaren '60 en verder alles waar een beetje melodie in zit.

Favoriete kinderboek als kind: De serie Black, de zwarte hengst van Walter Farley en verder alle zielige dierenverhalen.

Favoriete dieren: Paarden en honden.

Droomwens: Een boek van mij in het Chinees vertaald. Geweldig lijkt me dat. Ik kan niet eens controleren of het wel mijn boek is; ze kunnen me wel van alles op mijn mouw spelden.

Hekel aan: Opruimen (van dieren) en vroeg opstaan. 

Hobby’s: Paardrijden (verrassing!); lezen (paardenbladen! en spirituele boeken); tv-kijken; pianospelen (moet ik nodig weer gaan doen). 

Beroep: Vroeger wilde ik dierenarts worden, maar ik was nogal slecht in biologie. Bovendien kan ik niet goed tegen bloed. Tsja, wat moet je dan? In het onderwijs natuurlijk! Ik ben dertien jaar lerares maatschappijleer geweest. Nu ben ik parttime kinder- en jeugdboekenschrijfster én parttime paardrij-instructrice en organisator van ponykampen en logeerweekends voor kinderen met een beperking. Ik geef ook lezingen over mijn boeken op scholen en bibliotheken. De lezingen zijn interactief. De kinderen doen mee met een paardenrap en spelen in een vertelpantomime over een meisje dat gepest wordt. 

Werktijden: In de winter schrijf ik boeken; in het voorjaar kwast en knutsel ik aan huis en stallen; in de zomer doe ik de ponykampen en in het najaar wacht ik tot het weer voorjaar wordt. 

Over schrijven: Ik plaats mijn verhalen graag in de paardenwereld, omdat ik mijn hele jeugd op maneges heb gereden. Behalve door mijn eigen ervaringen met paarden en paardrijden, word ik bij het schrijven ook geïnspireerd door de opmars van Nederland op het hippische wereldtoneel met als voorbeelden de succesvolle dressuuramazone Anky van Grunsven (3 x individueel goud tijdens de Olympische Spelen in 2000, 2004 en 2008 en in 2012 nog een keer individueel 6de op de achttienjarige Salinero plus een bronzen plak voor het Nederlandse team) en natuurlijk Adelinde Cornelissen op Parzival met haar zilveren plak tijdens de Olympische Spelen van 2012. Ook met springen en mennen rijdt Nederland vaak bovenaan mee. Toch heel knap voor zo'n klein landje?

Stasia over schrijven

Schrijven is een vak, dat je al doende leert. 
Natuurlijk moet je fantasie hebben. Ik heb mijn hele leven gedagdroomd, een mooie basis. Maar fantasie is niet genoeg. Een verhaal moet ook een logische opbouw hebben en een goede technische uitwerking. Ik heb van een andere kinderboekenschrijver geleerd dat een precieze vertelling van een handeling erg saai kan zijn. Lees het volgende voorbeeld maar: Anne loopt naar de voordeur. Ze pakt de sleutel uit haar zak en steekt hem in het sleutelgat. Ze draait de sleutel naar links en duwt de deur open. Ze haalt de sleutel weer uit het sleutelgat en steekt hem terug in haar zak. Dan loopt ze naar binnen en sluit de deur weer achter zich. Elke lezer is nu al afgehaakt. Wat kan die sleutel schelen? Beter is: Anne gaat naar binnen. Een schrijverstip (heel vaak gehoord, dus zeker niet alleen van mij): schrap alles wat je kunt schrappen. 

Je leert veel over jezelf als je aan het schrijven bent.
Zo wilde ik eens een spannend boek schrijven. Dat werd 'Nachtmerrie' (deel 3 van de serie 'Manege de Koning'). Maar ik kon het maar niet spannend krijgen. Ik gaf mijn hoofdpersoon veel te veel steuntroepen. Ik verplaatste me teveel in mijn hoofdpersoon en omdat ik zelf een bang persoon ben, wilde ik haar al die angst ook niet aandoen. Uiteindelijk heb ik het toch voor elkaar gekregen. Door te denken aan een enge film. Je weet wel, zo'n film waarin een vrouw haar auto in een donkere parkeergarage neerzet. Dan zie je als kijker al een paar zwarte schoenen in een deuropening staan, blikkert er een mes in het flauwe licht van het trapportaal en hoor je die engerd zwaar ademen. Dan schreeuw ik: 'Ga daar toch weg, ga weg uit die parkeergarage. Neem voortaan een bodyguard mee en pepperspray of beter nog, zoek een rol in een andere film.' Maar dat mens van die film luistert natuurlijk helemaal niet naar mij. Terwijl de muziek aanzwelt, loopt ze in de val. Toen ik het trucje van de film door had, kon ik verder met mijn boek. Ik plaatste mijn hoofdpersoon buiten de groep. Ze werd buitengesloten en niet geloofd en zo iemand is ineens erg kwetsbaar. 

Het moeilijkste van een boek is het begin.
Waar, wanneer en hoe begint het verhaal. Ik begin meestal midden in een handeling, gewoon op de gok, wat me op dat moment invalt. Als ik maar een begin heb, zodat het verhaal kan beginnen. Soms verander ik het begin later weer. Mijn hoofdpersoon is dus ergens mee bezig en ik typ de eerste zinnen op mijn computer. Op dat moment gaat er iets vreemds gebeuren. Vooraf heb ik alles verzonnen en bedacht. Ik heb een verhaal gebouwd alsof het een huis is. Eerst beton storten waarop je kunt bouwen, dan de muren neerzetten en het dak erop. Maar terwijl ik zo aan het typen ben lijkt het ineens alsof ik niet meer zelf aan het verzinnen ben. Dan is het alsof het verhaal een eigen leven gaat leiden. Allerlei beelden buitelen door mijn hoofd en als ik mijn ogen dicht doe, dan zie ik een film draaien. Een film in mijn hoofd. De beelden komen gewoon, achter elkaar en ik hoef alleen maar op te schrijven wat ik op de film zie. Ik begin steeds sneller en sneller te typen. Ik ben bang dat ik de film niet kan bijhouden. De volgende dag lees ik wat ik de vorige dag heb geschreven. Vaak ben ik verbaasd over wat er staat. Hoe kom ik erbij? Dit heb ik toch niet verzonnen? 
Hier en daar verander ik wat en langzamerhand kom ik weer in het verhaal. Als ik aangekomen ben waar ik de vorige dag gestopt ben, gaat de film in mijn hoofd weer verder. Zo schrijf ik een boek of een verhaal. Elke dag een paar bladzijden. Na een dag of vier ongeveer heb ik een verhaal af, maar een boek duurt veel langer. Over een dun boekje doe ik ongeveer twee weken en over een dik boek ongeveer drie maanden.

Ik schrijf graag over paarden en verliefdheid. 
Ik heb zelf mijn hele jeugd op maneges rondgelopen en elke paardenliefhebber weet hoe besmettelijk het paardenvirus kan zijn. Paarden zijn zo, ja, hoe moet ik het zeggen? Ze zijn zo (p)aards. Ze ruiken zo lekker, maken zulke gezellige geluiden en zijn zo groot en warm, zo aaibaar. Inmiddels wonen we op een boerderij en hebben we negen paarden. In de zomer organiseren we trainingsweekends en ponykampen. Stof voor verhalen genoeg dus. Maar ik schrijf ook graag over verliefdheid. Ook al wordt mijn buitenkant steeds rimpeliger, in mijn hart ben ik een jaar of zeventien gebleven. Eindeloos kletsen met vriendinnen, de slappe lach om niets en fantaseren over die ene kanjer. Ach, was ik nog maar zo jong. Toch geweldig dat je de tijd kunt terugroepen door verhalen te verzinnen. Dat is misschien wel het mooiste van boeken schrijven: je bent weer net zo oud als je hoofdpersoon. 

Emoties vind ik heel belangrijk in een boek. 
Deze emoties mogen best zwaar zijn, of sentimenteel. Als kind vond ik boeken met veel emotie erin heerlijk. Ik had dan een goed excuus om te huilen en kon op deze manier veel opgestapelde verdrietjes kwijt. Ik hield vooral van verhalen over dieren: honden die van hun baasje werden gescheiden en honderden kilometers aflegden in de meest barre omstandigheden om hem terug te vinden. Verder was de serie ‘Black, de zwarte hengst’ favoriet. Maar ik hield ook van echte meisjesboeken. Damesromannetjes vond ik prachtig. Van die stripverhalen, waarin zij hem uiteindelijk kreeg. De zus van mijn vriendin had honderden van die boekjes. Wij lazen er wel vijf per middag. Ondertussen paften we er flink op los, terwijl we cola dronken en chips (vr)aten. Heerlijk gewoon!

In de zomer naar Stasia: ponykamp Hippago

Vriendinnenweekend bij Stasia