Colofon

Ponygek Omnibus deel 4 bevat de pony-avonturen:

1. 'Te groot voor een pony' 
© Stasia Cramer 
Leesniveau E5/M6
eerder uitgegeven door
Van Tricht uitgeverij te Twello
en
2. 'Een pony met een rouwrand'
© Stasia Cramer 
Leesniveau M6/E6
   eerder uitgegeven door
uitgeverij Zwijsen Algemeen BV te Tilburg

1ste editie Ponygek Omnibus 4

Uitgeverij Tadidom 2011

www.stasiacramer.nl 

ISBN: 978-90-74430-08-1
NUR: 280

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of (door-) verkocht zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Te groot voor een pony

Cindy wordt te groot voor haar pony Zano. 

Ze moet hem maar verkopen, vinden haar ouders.
Als Wendy's ouders Zano kopen, is Cindy zo verdrietig dat ze nooit meer paard wil rijden!
Maar dan kopen de ouders van Cindy toch een paard: Tijger!
Zal Cindy ooit op dit mooie sterke dier kunnen rijden?

Hoofdstuk 1. Te groot voor Zano

Cindy zit op haar pony Zano. Ze kijkt naar de donkere lucht. Het gaat vast regenen, denkt ze.
Ze rijdt met een groep kinderen in het bos. Op zaterdag organiseert Jacob vaak een rit in het bos. Jacob is de baas van de manege. De meeste kinderen rijden op een pony van de manege. Zoals Maryam, die naast Cindy rijdt. Haar pony heet Skippy.
Er zijn maar twee meisjes met een eigen pony. Cindy heeft Zano, een mooie, witte pony. Alines pony heet Hamar. Aline rijdt achteraan, want Hamar is een beetje sloom.
Gelukkig is Zano niet zo sloom, denkt Cindy. Zano wil het liefst vooraan draven. Maar dat mag niet van Jacob. Hij rijdt altijd vooraan.
Jacob kijkt ook naar de lucht. 
‘Ik denk dat het heel hard gaat regenen,’ zegt hij tegen Cindy en Maryam. ‘Als we wat sneller gaan, zijn we misschien voor de bui binnen. We gaan het laatste bospad in galop.’
Jacob roept naar de hele groep: ‘We gaan in galop. Zijn jullie klaar?’
Alle kinderen pakken hun teugels wat korter. Ze vinden het leuk om nog een stuk in galop te gaan. 
Zano weet ook precies wat ze gaan doen. Het liefst wil hij voorbij het paard van Jacob.
Cindy houdt de teugels strak.

In een paar tellen zijn alle pony’s in galop. 
Zano schudt met zijn hoofd. Hij wil sneller!
‘Rustig Zano,’ roept Cindy. ‘We moeten achter Jacob blijven.’
Skippy, de pony van Maryam, wil ook sneller. Hij wil voorbij Zano. 
Maar dat wil Zano weer niet. Hij hapt naar Skippy.
‘Kijk toch uit, Cindy’ roept Maryam. ‘Skippy en Zano gaan met elkaar vechten!’
Cindy trekt Zano naar rechts, van Skippy weg. 
Maar Skippy gaat achter Zano aan. Hij duwt hem nog verder naar rechts.
‘Oei!’ roept Cindy uit.
Het bospad gaat naar links. Er is geen ruimte in de bocht voor Zano. Ze rijden recht op een boom af!

Op het laatste moment ziet Cindy een klein bospaadje. Ze stuurt Zano het paadje op. 
Het paadje is smal en vol kuilen.
Zano gaat nog sneller. Hij ziet dat de weg vrij is.
Cindy ziet links en rechts bomen en struiken.
‘Stop Zano,’ roept ze naar haar pony.
Zano houdt zijn vaart in. Hij luistert weer naar Cindy.
Dan komt er een bocht naar links. Het paadje leidt terug naar het grote bospad.
Cindy ziet de andere pony’s door de bomen heen.
We zijn weer bij de groep, denkt ze. Maar dan ziet ze ineens een boom op het pad liggen. Een flinke boom met takken.
Zano kan niet meer op tijd stoppen.
‘We springen er overheen, Zano,’ roept Cindy.
Zano kan goed springen. Samen hebben ze al veel wedstrijden gewonnen.
Zano zet af voor de sprong. 
Cindy lacht als ze in de lucht zweven. Maar dan ineens blijft haar voet achter een tak haken.
Cindy valt op de grond. Ze ziet hoe Zano zonder ruiter verder rent.
Cindy voelt pijn in haar heup. Ook de zijkant van haar voet doet zeer. Langzaam staat ze op. Gelukkig heeft ze niets gebroken. Maar haar been is bont en blauw, dat voelt ze.
Cindy begint te huilen. Ze huilt niet van de pijn. Ze huilt om iets anders. Haar benen steken ver onder de buik van Zano uit. Daardoor bleef haar voet achter de tak haken. Cindy is te groot voor Zano.

Hoofdstuk 2. Een moeilijke beslissing

‘Zullen wij even naar mijn kamer gaan?’ vraagt Cindy’s moeder na het eten.
Pap en Robin, haar broertje, kijken televisie. Als de tv aan staat, is er geen gesprek mogelijk.
Cindy loopt achter haar moeder aan naar de computerkamer. Dit is mamma’s werkkamer.
Cindy gaat tegenover haar moeder zitten, aan de andere kant van het bureau.
Mam kijkt Cindy aan. Ze begint het gesprek.
‘We moeten nu echt een beslissing nemen. Je bent te groot geworden voor Zano. Anderen hebben het al zo vaak gezegd. Ze hebben gelijk. Je bent van Zano afgevallen omdat je te groot voor hem bent. Je had je nek wel kunnen breken. Zo kun je niet doorgaan, Cindy. We moeten Zano verkopen en op zoek gaan naar een paard.’
Cindy zegt niets. Ze kijkt naar beneden, naar haar handen op haar knie. Een traan druppelt over haar wang en valt op haar pink.
We kunnen Zano toch niet verkopen? denkt ze. Zano is mijn vriend!
Cindy heeft Zano al vijf jaar. Ze heeft hem gekregen toen ze acht jaar werd. Dat was een geweldig verjaardagscadeau! Cindy had nog nooit zo’n mooie pony gezien. Spierwit was hij met lange, witte manen. Hij had een prachtige volle staart. Zijn ogen waren groot en keken helder de wereld in. Toen ze voor het eerst naast hem stond, snuffelde hij aan haar gezicht. Het was of hij haar een kus wilde geven. Cindy had al een jaar lang gehoopt dat ze een pony zou krijgen. Nu was haar wens vervuld.
Het was liefde op het eerste gezicht tussen Cindy en Zano. Hij draafde niet zoals de pony’s van de manege. Zano bewoog veel sierlijker, het was alsof hij danste.
Alle meisjes op de manege waren jaloers. Zij wilden ook wel zo’n mooie pony.
Zano bleek goed te kunnen springen. Samen hebben ze een kast vol lintjes en bekers gewonnen.
Cindy is de laatste twee jaar flink gegroeid. Nu is Zano te klein voor haar. Ze kunnen niet meer naar een springwedstrijd. Haar benen zijn te lang voor Zano. Haar stijgbeugels zijn al zo kort mogelijk. Haar knieën doen er zeer van.Toch blijven haar benen ver onder Zano’s buik uitsteken.
Mama heeft gelijk, iedereen heeft gelijk. Ze is te groot voor Zano.
Terwijl de tranen over haar wangen stromen, knikt Cindy naar haar moeder.
‘Het moet,’ zucht ze. ‘We moeten Zano verkopen. Wat een moeilijke beslissing!’ 

 Een pony met een rouwrand

Jolijns beste vriendin is omgekomen bij een verkeersongeval.

Jolijn is erg verdrietig.

Alles deden ze samen, Esther en zij.

Esther heeft recht op een mooi eerbetoon, vindt de ponyclub.

Maar durft Jolijn op Esthers pony afscheid te nemen van haar vriendin?

Hoofdstuk 1. Wie het eerste bij school is

"We moeten een beetje doorfietsen," zegt Jolijn. "Anders zijn we te laat op school." Ze was zelf op tijd bij Esthers huis. Elke morgen haalt ze haar vriendin op om samen naar school te fietsen. Maar Esther heeft dan nog altijd duizend dingen te doen voordat ze naar school gaat. De ene keer moet ze het konijn nog schoon water geven. De andere keer komt ze er ineens achter dat ze twee verschillende sokken aan heeft. Of ze móet Jolijn een mooie foto in een tijdschrift laten zien. 
Ze zijn de afgelopen week al twee keer te laat op school gekomen. De meester was daar behoorlijk boos over. De volgende keer dat ze te laat komen, moeten ze voor straf het hele schoolplein aanvegen. Daar heeft Jolijn niet zoveel zin in.
"Kom op, een beetje doortrappen," probeert Jolijn haar vriendin tot meer snelheid te manen. Maar Esther gaat juist nog langzamer fietsen.
"Ik heb helemaal geen zin om naar school te gaan," zegt ze. "Dan moeten we weer urenlang stilzitten. Wie wil er nou de hele dag op een stoeltje zitten, achter een saai bankje in een klas? Mondjes dicht, pak je schrift en schrijf op ..."
Esther doet de meester na en dat kan ze goed. Jolijn moet er om lachen.
"Was er maar een gymnastiekschool," roept Esther uit. "Zodat we de hele dag konden rennen of klimmen. Of nee, beter nog, een ponyrijschool. Dan zou ik de hele dag ponyrijden. Lekker buiten, over de hei of in het bos. Nee, ik zou het nog leuker vinden om op het strand te rijden. Wat zouden we hard gaan, Ping Pong en ik. Misschien zouden we zelfs naar Engeland kunnen zwemmen. Denk je dat een pony zover kan zwemmen?"
Jolijn haalt proestend haar schouders op.  Esther heeft altijd de raarste invallen.
"Ping Pong zal dat vast wel kunnen," zegt ze lachend. "Mag ik dan in een motorbootje naast je varen? Want ik wil wel mee, maar liever niet zwemmend." Ineens denkt Jolijn weer aan de meester. "Kom nou, laten we doorfietsen," zegt ze op dringende toon. "Als we te laat komen, moeten we het schoolplein aanvegen. Jij wilt toch ook vanmiddag naar de manege?"

Esther heeft een eigen pony op de manege staan en gaat daar elke dag heen om te rijden. Jolijn rijdt één keer per week op een manegepony in de les. Maar soms mag ze ook op een andere dag naar de manege van mama. Dan poetst ze haar lievelingspony of ze kijkt als Esther aan het rijden is. Vanmiddag mag ze met Esther mee, maar dat mag natuurlijk niet meer als ze moet nablijven.
Esther luistert niet naar wat Jolijn zegt. Ze pakt haar stuur met veel kracht vast, klikt met haar tong en probeert haar fiets te laten steigeren. Het voorwiel komt een paar centimeter van de grond.
"Nou, dan ga ik wel alleen hoor," zegt Jolijn. "Ik wil het plein niet aanvegen, maar als jij het in je eentje wilt doen ..." Ze zet haar voeten steviger op de trappers en laat Esther al snel achter zich.
Jolijn gaat steeds sneller op haar fiets. Het is niet ver meer naar school. Even nog over het fietspad door de bosjes, daarna de weg oversteken, rechtsaf het straatje in en dan het plein op. Ze ziet al wat kinderen uit haar klas voor zich rijden. Gelukkig, dan is ze toch niet te laat. Jolijn gaat direct wat rustiger rijden, want ze is moe geworden van het harde trappen.
"Joehoe," hoort ze achter zich roepen en Jolijn kijkt om. Het is Esther, die met vliegende vaart en wapperende haren achter haar aan komt. 
"Wacht op mij," schreeuwt ze.
Jolijn gaat nog  langzamer fietsen.  
"We doen een race," roept Esther als ze vlakbij Jolijn is. "Wie het eerste bij school is." Ze rijdt Jolijn al voorbij en roept: "Ik ga winnen, ik ga winnen, probeer me dan in te halen!"
Jolijn blijft in hetzelfde tempo doorfietsen, ze kan toch niet van haar vriendin winnen. Wat heeft Esther weer een gekke bui. Als Jolijn op haar ingaat, wordt ze alleen nog maar gekker. Vandaag zal Esther wel weer een tijdje op de gang moeten staan voor straf. De meester wordt steeds strenger tegen haar.

Esther fietst al zo'n dertig meter voor Jolijn uit. Voor haar fietst Jonathan, een jongen uit hun klas.
"Wie het eerste bij school is," roept Esther naar hem. Jonathan gaat op de uitdaging in. Hij trekt aan zijn stuur, gaat op zijn trappers staan en fietst er vandoor. Maar Esther rijdt vlak achter hem en ze heeft al een enorme vaart. Even later rijdt ze al naast Jonathan, die in de bocht afremt. Na de bocht moeten ze de weg oversteken. Esther rijdt door, in de bocht passeert ze Jonathan. 
Als ze hem voorbij is, kijkt ze achterom. "We doen toch wie het eerste bij school is? We zijn nog lang niet op het plein," gilt ze uitgelaten.
Jolijn ziet hoe Jonathan ineens uit alle macht remt. "Kijk uit!," hoort Jolijn hem roepen. Dan ziet Jolijn waarom hij dat roept. Esther fietst de straat op en er komt een auto aan, die recht op haar af rijdt.
Jolijn houdt haar adem in. Als in een film ziet ze het gebeuren. Esther, die op het laatste moment de auto in de gaten krijgt. Esther, die haar stuur probeert om te gooien om de naderende auto te ontwijken. De bestuurder van de auto, die met piepende remmen van koers probeert te veranderen. En dan de klap. Jolijn hoort de klap wel tien keer achter elkaar in haar hoofd, als een echo. Ze ziet Esther door de lucht slingeren, de auto tegen de stoeprand rijden en een schuiver maken. Dan tuimelt Esther op de motorkap van de auto. Als de auto stilstaat, glijdt ze langzaam naar beneden, op de grond. Daar blijft ze doodstil liggen.

Jolijn rijdt zo snel als ze kan naar de straat. Ze springt van haar fiets en gooit de fiets zo maar op de grond. Dan rent ze naar Esther toe. Haar vriendin beweegt niet. Haar gezicht is wit met rode vlekken. Uit haar oor druppelt een straaltje bloed. 
De bestuurder van de auto staat bezorgd over Esther heen gebogen. Hij pakt zijn mobiele telefoon uit zijn zak. Met trillende vingers toetst hij wat nummers in. "Er mmoet een amambulance komen," stottert hij in het toestel. "Zo... zo snel mogelijk! 
Voor Jolijns gevoel duurt het uren voordat de ambulance komt. Al die tijd zit ze op de grond, naast Esther. Ze durft haar vriendin niet aan te raken, bang dat ze haar pijn doet. Alle kinderen uit de klas staan om Esther heen en ook de meester is gewaarschuwd. De bestuurder van de auto ijsbeert heen en weer. Als de ambulance met gillende sirene komt aanrijden, rent hij erheen.
Twee mannen springen uit de auto. Jolijn wordt weggeduwd en een paar minuten later ziet ze de ambulance wegrijden, met Esther en de bestuurder van de auto. De meester rent naar school om Esthers ouders te bellen. De kinderen uit de klas hollen achter hem aan.
Jolijn blijft alleen achter. Ze wil niet naar school, ze wil bij Esther blijven. Maar Esther is weg. Alleen haar fiets ligt er nog, kromgebogen langs de stoeprand. De auto, waar ze tegen opgebotst is, staat schuin op de weg. Er is geen mens meer te bekennen. Het is doodstil. Maar in Jolijns hoofd echoot de klap nog steeds na, eindeloos vaak.

Hoofdstuk 2. Bloemen voor Esther

Jolijn heeft de donkerblauwe, fluwelen jurk aan, die Esther zo mooi vond. 
"Mooi joh, je bent net een prinses in die jurk. Mag ik 'm een keertje lenen?" 
Jolijns stijle, blonde haar is door haar moeder in een staart gevlochten en daarna naar binnen omgeslagen. Esther was jaloers geweest op Jolijns kapsel. 
"Gaaf, zo'n naar binnen gevouwen vlecht. Als je er een strik omdoet, dan zie je er met een cap op je hoofd uit als een echte amazone, die op wedstrijd gaat." 
Esther kon haar haar nooit vlechten en omslaan, daar was het te dik voor. Esther had zwaar, zwart, krullend haar. In de wedstrijd droeg ze het in een dikke knot onder haar cap. Echt een ramp, vond ze haar haar. Haar cap werd helemaal naar voren geschoven door de dikke knot. Maar haar moeder wilde niet dat ze haar haar zou afknippen, want dat vond ze zonde.  
Jolijns moeder heeft lang naar een blauwe strik gezocht, voordat ze er eentje vond die bij de kleur van Jolijns jurk paste. Over de jurk draagt Jolijn een jas, want het is nat en koud. Een nieuwe jas, niet de jas die Esther zo mooi vond. Want die is groen, met oranje en paarse bloemen erop. En zo'n fleurige jas past niet op een begrafenis. Esther zal Jolijns mooie jurk, de strik en de nieuwe jas nooit zien. Ze is op weg naar het ziekenhuis overleden.

De begrafenisstoet gaat langzaam over de weg naar het kerkhof. Vooraan rijden een paar zwarte auto's. De voorste auto vervoert de kist. Daar achteraan komen de auto's met familie. Jolijn loopt tussen de kinderen van haar klas. Alleen Jonathan ontbreekt, hij is ziek en ligt in bed.
Ondanks al die bekende kindergezichten, voelt Jolijn zich erg alleen. Ze loopt de rij uit en wacht op haar moeder, die achter de klas aan komt. Mama pakt haar hand vast en knijpt er in. Jolijn voelt zich weer even een klein meisje. Ze is blij dat mama mee is. Haar broertje en zusje zijn bij de buurvrouw ondergebracht. Zij zijn nog te jong om te begrijpen wat er met Esther is gebeurd.
Jolijn staat te ver weg om te kunnen zien hoe de kist naar beneden zakt. De kinderen van de manege krijgen van een vreemde mevrouw bloemen uitgedeeld. De meester deelt bloemen uit aan de klas. Alle kinderen mogen een bloem op de kist gooien.
Als Jolijn voor de kist staat, ligt hij al bezaaid met bloemen. Ze aarzelt met haar eigen bloem. Moet ze hem ook op de kist gooien? Zomaar, een bloem op de kist en klaar? In de kist ligt Esther, haar beste vriendin. Een half uur geleden lag ze nog opgebaard in de aula. Haar gezicht blauwachtig bleek; haar krullende, zwarte haar gedrapeerd op een satijnen kussen. Een gezicht zonder leven, dat kon Esther toch niet zijn?
"Gooi je bloem maar," zegt mama. "Dan gaan we naar huis. Of wil je nog iets tegen Esther zeggen?"
Iets tegen Esther zeggen? denkt Jolijn. Wat moet ik tegen haar zeggen? Ineens begint ze te snikken. Ze heeft nog zo veel tegen Esther te zeggen. Elke dag, nee, elk uur van de dag, zelfs elke minuut heeft ze Esther wel iets te vertellen gehad en Esther haar. Kwebbel en Babbel werden ze in de klas genoemd. Maar Esther kan haar nu toch niet meer horen, dus wat heeft het voor zin iets tegen haar te zeggen?
Mama pakt Jolijns hand vast en strekt haar arm uit boven de kist. "Laat de bloem maar los," zegt ze en Jolijn opent haar vingers. Door de tranen in haar ogen kan ze niet zien waar haar bloem is neergekomen.
"Dag lieve Esther," fluistert mama. "Rust zacht, meisje." Dan neemt ze Jolijn mee naar huis.

De volgende dag gaat Jolijn samen met mama naar Esthers huis. Esthers moeder heeft hen gevraagd te komen.
Jolijn is gewend om achterom te rijden als ze Esther 's morgens kwam ophalen. Maar nu komt ze met haar moeder in de auto en mama loopt naar de voordeur en belt aan. 
De deur gaat al snel open. Mama omhelst de moeder van Esther, maar ze zeggen beiden niets. Jolijn verstijft. Moet ze Esthers moeder ook omhelzen, moet ze iets zeggen? Ze weet helemaal niet wat je moet doen in zo'n situatie.
Esthers moeder trekt haar bij haar hand naar binnen. "We doen maar snel de deur dicht, want het is koud buiten," zegt ze.
Jolijn loopt de kamer in. De kamer ziet er weer als vroeger uit. Een paar dagen geleden lag Esther hier in haar kist opgebaard. Alle meubels waren aan de kant geschoven. De kist stond in het midden van de kamer, met bloemen en planten er omheen.
"Willen jullie Esthers kamer zien?" vraagt Esthers moeder. "Dan drinken we daarna een kopje thee."
Jolijn is de laatste keer niet in Esthers kamer geweest. Ze kwam toen op rouwbezoek en Esther lag in de woonkamer. Ze weet eigenlijk niet of ze de kamer wel wil zien, Esther is er toch niet meer? Maar mama loopt de trap al op, dus ze volgt haar maar.

Esthers kamer ziet er uit alsof ze elk moment kan binnenkomen. Haar bed is wel opgemaakt, maar er liggen kleren op de grond en een paar opengeslagen boekjes op het tafeltje naast haar bed. Esther las het liefst in drie boeken tegelijk. 
"Ik heb alles gelaten zoals het was," zegt Esthers moeder zacht. "Alleen het bed had ik 's morgens al opgemaakt voor... voor het ongeluk. Ik was van plan de kamer die dag een grote beurt te geven. Maar nu... ik heb gewoon de moed niet om op te gaan ruimen. Wat moet ik met haar spullen, alles in een doos? Dan heb ik het idee dat ik Esther zelf opruim." 
Mama slaat haar arm om Esthers moeder heen. "Dan laat je het toch zoals het is?" zegt ze. "Je moet doen wat je het prettigste vindt."
Esthers moeder blijft even zwijgend staan kijken naar het opgemaakte bed.
Jolijn ziet een puntje van Esthers pyama onder het kussen uitsteken.
Esthers moeder loopt ineens naar de deur. "Ik ga thee zetten," zegt ze. 
"Ik zal je even helpen," zegt mama. "Kom je ook mee naar beneden, Jolijn, of wil je hier nog even blijven?" 
Jolijn loopt snel achter haar moeder aan. Ze wil hier niet blijven zonder Esther. Als zij in deze kamer was, was Esther er ook altijd. Nu lijkt Esther er minder dan ooit te zijn, ook al liggen hier al haar spulletjes. Aan de deur van de kast hangt de wedstrijdkleding van Esther. Een witte rijbroek, een wit bloesje en de rode clubtrui. Op de kast ligt haar cap en op de grond staan haar zwarte rijlaarzen te glimmen. Esther was netjes op haar wedstrijdkleding. Dat was ook het enige, waar ze netjes op was. 

Als de thee is ingeschonken en de cake op tafel staat, zegt Esthers moeder: "Er is een speciale reden dat ik jullie heb gevraagd hier te komen. Esther is er niet meer, maar haar pony nog wel. Ik wil Ping Pong eigenlijk niet verkopen. Jullie weten hoe gek Esther op hem was. Ik zou het heel fijn vinden als Jolijn op hem zou gaan rijden. De pony heeft aandacht en beweging nodig. Esther ging elke dag naar hem toe en Jolijn is ook vaak op de manege te vinden. Ik denk dat het Esthers liefste wens zou zijn geweest dat de pony niet zou worden verkocht en dat Jolijn op hem zou gaan rijden. Wat denk je daarvan, Jolijn?"
Jolijn schrikt op. De afgelopen dagen heeft ze helemaal niet aan Ping Pong gedacht! Wat erg eigenlijk. Ze had naar de manege toe moeten gaan om voor hem te zorgen. Dat zou Esther ook voor haar hebben gedaan. Ze heeft haar vriendin in de steek gelaten!
"Natuurlijk doet Jolijn dat maar al te graag," zegt mama voor haar. "Wat een vreselijk idee om Esthers lievelingsdier te moeten verkopen. Ik kan me levendig voorstellen dat je hem wilt houden. Maar eh, ik weet niet of we de kosten wel kunnen dragen voor een pony. De stalling is natuurlijk vreselijk duur. We hebben nog twee kinderen, en eh..."
"Oh, maar dat zou ik ook helemaal niet willen," roept Esthers moeder uit. "Het blijft onze pony, dus alle kosten zijn voor onze rekening. Maar ik kan zelf niet rijden en mijn man ook niet. Trouwens, wij zijn veel te groot voor de pony. Maar Jolijn past precies op hem, net als Esther. En ze mag er ook alles mee doen, hoor. Ook op ponykamp gaan of wedstrijd rijden. Precies hetzelfde wat Esther met hem deed. Ze mag ook Esthers wedstrijdkleding gebruiken en ik kom dan kijken als ze een wedstrijd hebben, net als ik altijd deed met Esth..." Esthers moeder barst in snikken uit.
Mama pakt haar hand vast. "Jolijn zal die taak maar al te graag op zich nemen," zegt ze. "Hè Jolijn?" 
Jolijn begint ook te huilen en knikt. Voor Esther en haar moeder heeft ze toch alles over?

De ponyboeken van Stasia Cramer 

Stasia Cramer schrijft kinder- en jeugdboeken. 

Graag schrijft ze echte meisjesboeken. 

Haar favoriete onderwerpen zijn namelijk paarden en verliefdheid. 

Inmiddels heeft Stasia 45 boektitels op haar naam staan.
De meeste zijn uitgegeven door uitgeverij Zwijsen in Tilburg.
Acht van haar boeken zijn in het Duits zijn vertaald en uitgegeven door Ravensburger Buchverlag.
Nu worden haar boeken (her-)uitgegeven door Uitgeverij Tadidom. 

Website

Van een aantal ponyboeken die op papier zijn verschenen, heeft Stasia e-books gemaakt.
Een e-book is een digitaal boek dat je kunt lezen op een computer, een iPad, een e-reader of een smartphone.
Je kunt Stasia's  e-books kopen op haar nieuwe website www.ponyboeken.nl.
Op deze website kun je e-books én boeken van papier kopen.
Niet alleen boeken die door Stasia zijn geschreven, maar ook ponyboeken van andere schrijfsters.

Nieuwsbrief
Als je je abonneert op de nieuwsbrief van ponyboeken.nl, ontvang je een pony e-book gratis!
In de nieuwsbrief kun je lezen welke nieuwe boeken er zijn uitgekomen.
Maar je kunt er ook in lezen hoe het met Stasia's dieren gaat.
Ze heeft een mini-manege in Drenthe met 8 pony's en paarden en 3 honden.
Stasia gaat ook ponyboeken verkopen, die geschreven zijn door... jou?
Heb je een leuk ponyverhaal te vertellen, dan zorgt Stasia ervoor dat het in een nieuw e-book en/of gedrukt boek terecht komt, zodat je verhaal door veel ponygekke meiden kan worden gelezen.
Meer nieuws hierover lees je in de nieuwsbrief.

Ponykampen

In de zomer organiseert Stasia ponykampen met een grote slotshow.

Wil je meer informatie over de ponykampen die Stasia organiseert, of ben je benieuwd naar foto's en filmpjes  van haar pony's en paarden, kijk dan op www.hippago.nl.

Lezingen

Stasia Cramer geeft lezingen op scholen en bibliotheken  door het hele land.
Haar lezingen zijn interactief.
Voor het basisonderwijs heeft ze een paardenrap en een vertelpantomime.
Voor het voortgezet onderwijs is het onderwerp 'soaps'. 

Contactorganisatie voor Stasia's lezingen is Stichting Schrijvers School Samenleving.

Ze hebben ook een website: www.sss.nl.

Er zijn meer Ponygek Omnibussen 

Op dit moment zijn er 5 Ponygek Omnibus e-books.

Met in elk e-book twee onvergetelijke ponyverhalen.

Kijk snel op de volgende bladzijden voor de omslagen plus beschrijvingen.

Ponygek Omnibus 1 

Een kind met koliek
Romy en Minke zijn gek op ponyrijden. 

Ze hebben beiden een eigen pony op de manege. 

Romy heeft ook een paardje van steen. 

Ze heeft het uitgeleend aan haar vriendin. 

Minke wil er een tekening van maken.  

Romy heeft het beeldje van haar oma gekregen. 

Nu oma dood is, mist ze haar erg.

Ineens doet Minke heel raar. 

Ze zegt dat het stenen paardje stuk is en lacht erom! 

Is Romy nu ook Minke kwijt?

Allemaal smoesjes
Daniëlle heeft voor haar verjaardag een pony gekregen. 

Dat zou Mariska ook wel willen. 

Maar haar ouders vinden dat veel te duur.
Nu moet Mariska allerlei smoesjes verzinnen, om toch haar zin te krijgen...

Ponygek Omnibus 2 

Een pony als geheim

Mees is een kei in ponyrijden. 
Van Connie mag ze op haar pony rijden. 
Ze mag ook meedoen aan het kampioenschap.
Daarvoor moet Mees wel lid worden van de club. 
Maar wie zal dat betalen? 
Haar moeder heeft geen geld. 
En aan haar vader durft ze het niet te vragen. 
Wat moet ze doen?

Vampier op de manege

Er gebeuren vreemde dingen op de manege.

Het begon allemaal toen Gato kwam, het kleine paard uit Zuid-Amerika.

Sloom was hij, overklaarbaar sloom.

En onder zijn manen zaten kleine beten.

Een enge ziekte?

Jeroen dacht dat er een vampiervleermuis actief was en we gingen op zoek.

Leuk, dacht ik, samen met Jeroen.

Maar leuk is het allang niet meer.

Jeroen wordt steeds bleker en hij doet vreemd.

En Tsar, mijn lievelingspony, is nu ook ziek.

Wat is er écht aan de hand op de manege? 

 Ponygek Omnibus 3 

Het pechstokje

Samen met Emma van de manege gaat Tessa op ponykamp. 

Het kamp wordt afgesloten met een heuse show.

Maar vanaf de eerste dag van het kamp wordt Tessa achtervolgd door pech. 

Het lijkt wel of haar pech besmettelijk is.

Kan de show nog wel doorgaan?

Puzzel in je hoofd
Op nieuwjaarsdag organiseert de ponyclub een puzzelrit.
Voor de snelste groep is er een mooie prijs. 
Maar hoe kun je ooit winnen met in je groep een meisje dat bijna niet kan zien en een jongen die expres verkeerde antwoorden geeft?
Dan lijkt het geluk toch opeens aan je kant en is er kans op winst.
Maar... winst voor wie?

 Ponygek Omnibus 4 

Te groot voor een pony
Cindy wordt te groot voor haar pony Zano.
Ze moet hem maar verkopen, vinden haar ouders.
Als Wendy's ouders Zano kopen, is Cindy zo verdrietig dat ze nooit meer paard wil rijden!
Maar dan kopen de ouders van Cindy toch een paard: Tijger!
Zal Cindy ooit op dit mooie sterke dier kunnen rijden?

Een pony met een rouwrand

Jolijns beste vriendin is omgekomen bij een verkeersongeval. Jolijn is erg verdrietig.

Alles deden ze samen, Esther en zij.

Esther heeft recht op een mooi eerbetoon, vindt de ponyclub.

Maar durft Jolijn op Esthers pony afscheid te nemen van haar vriendin?

Ponygek Omnibus 5

Vuurwerk

Pine viert oudejaarsavond bij opa en oma.

Maar jammer genoeg is haar neef Niels er ook.

Pine en Niels zijn tegenpolen, water en vuur.

De noodstallen, die Pine voor de fjorden heeft gemaakt, worden door Niels afgekraakt.

Als het eerste vuurwerk wordt afgeschoten, lijkt Niels gelijk te krijgen...

En Pine staat er helemaal alleen voor!

De wenspony

Myrthe is dol op ponyrijden.
Haar liefste wens is een eigen pony en dan niet zo'n makke manegepony.
Nee, Myrthe wil een echte dressuurpony, een pony die kan dansen.
Als Myrthe op een avond drie vallende sterren ziet, doet ze drie wensen.
Ze wenst elke keer een pony die kan dansen.
Zal haar wens uitkomen?

Lees ook: HARTenPAARD 1

Twee liefdesverhalen over meiden in de paardenwereld

Help, ik ben weer verliefd
Eindelijk had ik ook Anna, mijn vriendin, overtuigd. Elke keer als ik verliefd werd, waren de verschijnselen vreselijk. Mijn verliefdheid leek wel een ziekte. Anna en ik besloten dat ik niet meer verliefd mocht worden. In mijn vrije tijd mocht ik alleen nog maar naar de manege, want paardrijden was een meisjessport. Maar zelfs daar bleek ik niet veilig voor jongens te zijn...

&

Liever ziek dan verliefd
'Ik ben verliefd op je,' zegt Marije. Ze kijkt Roel gespannen aan. Het duurt lang voordat hij iets terugzegt: 'Weet je wat, ga morgen mee uit, dan zien we wel verder. Om half elf sta ik voor de ingang van De Trom. Dan zie ik je daar.'
Op zaterdagavond staat Marije tien minuten te vroeg op de afgesproken plaats. Ze wacht op Roel, en dat is niet voor het laatst...

Lees ook: HARTenPAARD 2

Twee liefdesverhalen over meiden in de paardenwereld

Per ongeluk verliefd
Tirza rijdt dressuur met de merrie Jamella. Dat gaat erg goed tot er een springpaard op stal komt, de ruin Halling. Jamella is niet meer te hanteren. Jamella is verliefd! Dat komt slecht uit, want Tirza kan het niet goed vinden met Hallings ruiter, Daniël. De meisjes op stal lopen Daniël achterna omdat hij zo knap is, maar Tirza vindt hem een verwaande macho. Ze probeert hem te mijden. Helaas brengen ongelukjes hen steeds weer bij elkaar.

&

Verliefd in het kwadraat
Pamela is verliefd op Tom, maar Tom niet op haar. Denkt ze. Tim is Pamela’s beste vriend. Maar hij blijkt verliefd op haar. Eén kus met Tim en het is aan. En dan ineens..., is het ook aan met Tom. Pamela moet kiezen. Maar ze kan niet kiezen!

Lees ook: In het paradijs gevangen

Roman over een ontvoerd meisje en een Arabische hengst.

Jacky wordt ontvoerd en belandt in een wereld, waarvan ze vroeger alleen kon dromen. Haar kidnapper beschouwt haar als zijn eigen dochter en biedt haar op zijn stoeterij een luxe leventje met dure kleding, rijke vrienden en een Arabische tophengst. Kan Jacky hierop ingaan...?

Profiel van Stasia Cramer

Geboren: Op 13 april 1954 in Den Haag (Nederland). 

Kleur ogen: Blauw. 

Haarkleur: Steeds minder blond, maar gelukkig nog niet grijs.

Lengte: Stokmaat 1.68

Gewicht: Daar lieg ik altijd over en ik houd niet van liegen. Ik kan je verklappen dat ik lichter dan mijn ruin Zanou ben. Hij eet ook veel te veel hooi.

Woonplaats: Elim, een dorpje dichtbij Hoogeveen, in de provincie Drenthe.

Huisgenoten: Martin, mijn man. Hij is verslaggedver bij het Dagblad van het Noorden. Verder hebben we drie honden. Als eerste Mosje, onze terriercombi. Hij is een echte komediant. Als ik een koekje eet, begint hij te trillen. 'Ik ben heel zielig,' zegt hij dan. 'En ik ben pas weer gelukkig als ik de helft van jouw koekje krijg.' Hondenbrokken lust hij niet. Nou ja, ik ook niet, dus die hoeven we niet te delen. Dan hebben we Senna, de enige échte Parson (dus hoogbenige) Jack Russell in ons huis. We hebben Senna overgenomen van de buren, toen de buurman was overleden. Mosje had Senna namelijk eens stiekem gedekt in hun schuur en dat schept natuurlijk verplichtingen. We hebben ook een kind van Senna en Mosje: Bibi. Zij was de kleinste van het nest en omdat ik haar diverse keren het leven heb gered (alle tepels waren steeds bezet door dikkere pups), kon ik geen afscheid nemen van mijn lieveling. Wel logisch, maar misschien niet echt verstandig, want Senna en Bibi vechten regelmatig om onze aandacht.

Lievelingseten: Patat mét mayonaise, maar zónder spruitjes. 

Lievelingskleur: Azuurblauw met een wit wolkje.

Favoriete muziek: Gouwe oudjes uit de jaren '60 en verder alles waar een beetje melodie in zit.

Favoriete kinderboek als kind: De serie Black, de zwarte hengst van Walter Farley en verder alle zielige dierenverhalen.

Favoriete dieren: Paarden en honden.

Droomwens: Een boek van mij in het Chinees vertaald. Geweldig lijkt me dat. Ik kan niet eens controleren of het wel mijn boek is; ze kunnen me wel van alles op mijn mouw spelden.

Hekel aan: Opruimen (van dieren) en vroeg opstaan. 

Hobby’s: Paardrijden (verrassing!); lezen (paardenbladen! en spirituele boeken); tv-kijken; pianospelen (moet ik nodig weer gaan doen). 

Beroep: Vroeger wilde ik dierenarts worden, maar ik was nogal slecht in biologie. Bovendien kan ik niet goed tegen bloed. Tsja, wat moet je dan? In het onderwijs natuurlijk! Ik ben dertien jaar lerares maatschappijleer geweest. Nu ben ik parttime kinder- en jeugdboekenschrijfster én parttime paardrij-instructrice en organisator van ponykampen en logeerweekends voor kinderen met een beperking. Ik geef ook lezingen over mijn boeken op scholen en bibliotheken. De lezingen zijn interactief. De kinderen doen mee met een paardenrap en spelen in een vertelpantomime over een meisje dat gepest wordt. 

Werktijden: In de winter schrijf ik boeken; in het voorjaar kwast en knutsel ik aan huis en stallen; in de zomer doe ik de ponykampen en in het najaar wacht ik tot het weer voorjaar wordt. 

Over schrijven: Ik plaats mijn verhalen graag in de paardenwereld, omdat ik mijn hele jeugd op maneges heb gereden. Behalve door mijn eigen ervaringen met paarden en paardrijden, word ik bij het schrijven ook geïnspireerd door de opmars van Nederland op het hippische wereldtoneel met als voorbeelden de succesvolle dressuuramazone Anky van Grunsven (3 x individueel goud tijdens de Olympische Spelen in 2000, 2004 en 2008 en in 2012 nog een keer individueel 6de op de achttienjarige Salinero plus een bronzen plak voor het Nederlandse team) en natuurlijk Adelinde Cornelissen op Parzival met haar zilveren plak tijdens de Olympische Spelen van 2012. Ook met springen en mennen rijdt Nederland vaak bovenaan mee. Toch heel knap voor zo'n klein landje?

Stasia over schrijven

Schrijven is een vak, dat je al doende leert. 
Natuurlijk moet je fantasie hebben. Ik heb mijn hele leven gedagdroomd, een mooie basis. Maar fantasie is niet genoeg. Een verhaal moet ook een logische opbouw hebben en een goede technische uitwerking. Ik heb van een andere kinderboekenschrijver geleerd dat een precieze vertelling van een handeling erg saai kan zijn. Lees het volgende voorbeeld maar: Anne loopt naar de voordeur. Ze pakt de sleutel uit haar zak en steekt hem in het sleutelgat. Ze draait de sleutel naar links en duwt de deur open. Ze haalt de sleutel weer uit het sleutelgat en steekt hem terug in haar zak. Dan loopt ze naar binnen en sluit de deur weer achter zich. Elke lezer is nu al afgehaakt. Wat kan die sleutel schelen? Beter is: Anne gaat naar binnen. Een schrijverstip (heel vaak gehoord, dus zeker niet alleen van mij): schrap alles wat je kunt schrappen. 

Je leert veel over jezelf als je aan het schrijven bent.
Zo wilde ik eens een spannend boek schrijven. Dat werd 'Nachtmerrie' (deel 3 van de serie 'Manege de Koning'). Maar ik kon het maar niet spannend krijgen. Ik gaf mijn hoofdpersoon veel te veel steuntroepen. Ik verplaatste me teveel in mijn hoofdpersoon en omdat ik zelf een bang persoon ben, wilde ik haar al die angst ook niet aandoen. Uiteindelijk heb ik het toch voor elkaar gekregen. Door te denken aan een enge film. Je weet wel, zo'n film waarin een vrouw haar auto in een donkere parkeergarage neerzet. Dan zie je als kijker al een paar zwarte schoenen in een deuropening staan, blikkert er een mes in het flauwe licht van het trapportaal en hoor je die engerd zwaar ademen. Dan schreeuw ik: 'Ga daar toch weg, ga weg uit die parkeergarage. Neem voortaan een bodyguard mee en pepperspray of beter nog, zoek een rol in een andere film.' Maar dat mens van die film luistert natuurlijk helemaal niet naar mij. Terwijl de muziek aanzwelt, loopt ze in de val. Toen ik het trucje van de film door had, kon ik verder met mijn boek. Ik plaatste mijn hoofdpersoon buiten de groep. Ze werd buitengesloten en niet geloofd en zo iemand is ineens erg kwetsbaar. 

Het moeilijkste van een boek is het begin.
Waar, wanneer en hoe begint het verhaal. Ik begin meestal midden in een handeling, gewoon op de gok, wat me op dat moment invalt. Als ik maar een begin heb, zodat het verhaal kan beginnen. Soms verander ik het begin later weer. Mijn hoofdpersoon is dus ergens mee bezig en ik typ de eerste zinnen op mijn computer. Op dat moment gaat er iets vreemds gebeuren. Vooraf heb ik alles verzonnen en bedacht. Ik heb een verhaal gebouwd alsof het een huis is. Eerst beton storten waarop je kunt bouwen, dan de muren neerzetten en het dak erop. Maar terwijl ik zo aan het typen ben lijkt het ineens alsof ik niet meer zelf aan het verzinnen ben. Dan is het alsof het verhaal een eigen leven gaat leiden. Allerlei beelden buitelen door mijn hoofd en als ik mijn ogen dicht doe, dan zie ik een film draaien. Een film in mijn hoofd. De beelden komen gewoon, achter elkaar en ik hoef alleen maar op te schrijven wat ik op de film zie. Ik begin steeds sneller en sneller te typen. Ik ben bang dat ik de film niet kan bijhouden. De volgende dag lees ik wat ik de vorige dag heb geschreven. Vaak ben ik verbaasd over wat er staat. Hoe kom ik erbij? Dit heb ik toch niet verzonnen? 
Hier en daar verander ik wat en langzamerhand kom ik weer in het verhaal. Als ik aangekomen ben waar ik de vorige dag gestopt ben, gaat de film in mijn hoofd weer verder. Zo schrijf ik een boek of een verhaal. Elke dag een paar bladzijden. Na een dag of vier ongeveer heb ik een verhaal af, maar een boek duurt veel langer. Over een dun boekje doe ik ongeveer twee weken en over een dik boek ongeveer drie maanden.

Ik schrijf graag over paarden en verliefdheid. 
Ik heb zelf mijn hele jeugd op maneges rondgelopen en elke paardenliefhebber weet hoe besmettelijk het paardenvirus kan zijn. Paarden zijn zo, ja, hoe moet ik het zeggen? Ze zijn zo (p)aards. Ze ruiken zo lekker, maken zulke gezellige geluiden en zijn zo groot en warm, zo aaibaar. Inmiddels wonen we op een boerderij en hebben we negen paarden. In de zomer organiseren we trainingsweekends en ponykampen. Stof voor verhalen genoeg dus. Maar ik schrijf ook graag over verliefdheid. Ook al wordt mijn buitenkant steeds rimpeliger, in mijn hart ben ik een jaar of zeventien gebleven. Eindeloos kletsen met vriendinnen, de slappe lach om niets en fantaseren over die ene kanjer. Ach, was ik nog maar zo jong. Toch geweldig dat je de tijd kunt terugroepen door verhalen te verzinnen. Dat is misschien wel het mooiste van boeken schrijven: je bent weer net zo oud als je hoofdpersoon. 

Emoties vind ik heel belangrijk in een boek. 
Deze emoties mogen best zwaar zijn, of sentimenteel. Als kind vond ik boeken met veel emotie erin heerlijk. Ik had dan een goed excuus om te huilen en kon op deze manier veel opgestapelde verdrietjes kwijt. Ik hield vooral van verhalen over dieren: honden die van hun baasje werden gescheiden en honderden kilometers aflegden in de meest barre omstandigheden om hem terug te vinden. Verder was de serie ‘Black, de zwarte hengst’ favoriet. Maar ik hield ook van echte meisjesboeken. Damesromannetjes vond ik prachtig. Van die stripverhalen, waarin zij hem uiteindelijk kreeg. De zus van mijn vriendin had honderden van die boekjes. Wij lazen er wel vijf per middag. Ondertussen paften we er flink op los, terwijl we cola dronken en chips (vr)aten. Heerlijk gewoon!

In de zomer naar Stasia: ponykamp Hippago

Vriendinnenweekend bij Stasia