Colofon

Ponygek Omnibus deel 5 bevat de pony-avonturen:

1. 'Vuurwerk' 
© Stasia Cramer 
Leesniveau E5/M6
eerder uitgegeven door
uitgeverij Zwijsen Algemeen BV te Tilburg
en
2. 'De wenspony'
© Stasia Cramer 
Leesniveau M6/E6
   eerder uitgegeven door
uitgeverij Zwijsen Algemeen BV te Tilburg

1ste editie Ponygek Omnibus 5

Uitgeverij Tadidom 2011

www.stasiacramer.nl

ISBN: 978-90-74430-09-8

NUR: 280

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of (door-) verkocht zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Vuurwerk

Pine viert oudejaarsavond bij opa en oma.

Maar jammer genoeg is haar neef Niels er ook.

Pine en Niels zijn tegenpolen, water en vuur.

De noodstallen, die Pine voor de fjorden heeft gemaakt, worden door Niels afgekraakt.

Als het eerste vuurwerk wordt afgeschoten, lijkt Niels gelijk te krijgen...

En Pine staat er helemaal alleen voor! 

Hoofdstuk 1. Rotjes en watjes

Pine klopt Nuela op haar hals.
"We zijn klaar met rijden. We kunnen terug naar huis," zegt ze tegen de merrie.
Nuela briest en strekt haar hals. Ze trekt zo de teugels uit Pines handen.
"Ja ja, juffrouw ongeduld, we gaan al." Pine stijgt af en wandelt met Nuela achter haar aan naar de manegedeur. Buitengekomen stijgt ze weer op.
Het is zo'n kwartiertje stappen naar de boerderij van opa en oma. Normaal rijdt Pine altijd in de paardrijbak van opa, maar die staat nu helemaal onder water. Als hij droog was geweest, had ze ook op Kyrsta en Laminda kunnen rijden. Maar al maandenlang heeft het veel meer geregend dan normaal. De bak is net een zwembad. Daarom mag Pine nu elke dag een uurtje in de manege rijden. Dat is heel aardig van de eigenaar, maar een uurtje is niet veel. In andere vakanties rijdt ze wel drie of vier uur per dag.
Haar opa fokt fjordenpaarden. Er zijn altijd paarden die bereden moeten worden. Om op een keuring te laten zien wat ze kunnen. Of om klaargemaakt te worden voor de verkoop.

In de verte ziet Pine de boerderij van opa al. Wat zullen we zo eens gaan doen, denkt ze. We hebben de stallen al uitgemest en het hooi voor vanavond klaargezet. De drinkbakken van de paarden in de wei zitten tot aan de rand toe vol. Eigenlijk zijn we klaar met ons werk, opa en ik. Op het land valt niets te doen nu de grond zo nat is. Je kunt er niet eens met een tractor overheen. Ik hoop niet dat oma een klusje heeft bedacht voor in huis.
Pine houdt bepaald niet van stofzuigen of de afwas doen. Het liefst is ze met de paarden bezig. Stallen uitmesten, pony's poetsen, pony's inrijden.
Hoe gekker de paarden doen, hoe leuker Pine het vindt.
"Je bent in het verkeerde lijf geboren," heeft oma een keer gezegd. "Je had een jongen moeten zijn."
Pine had haar uitgelachen.
"Je bent ouderwets, oma," had ze geantwoord. "Er is echt geen verschil tussen een jongen en een meisje. Behalve dan met plassen."

Ineens hoort Pine een enorme knal achter zich en Nuela springt van schrik naar voren. Dan hoort Pine nog een knal. En nog twee knallen. Nuela wil weer wegspringen, maar Pine houdt haar tegen. De merrie begint zenuwachtig te dribbelen. Pine neemt de teugels nog wat korter.
"Rustig maar, Nuela," zegt ze. "Het zijn maar een paar rotjes. Het is bijna 31 december en dan steken ze vuurwerk af. Om te vieren dat er een nieuw jaar aanbreekt. Je hebt dat toch wel vaker gehoord?"
De oren van Nuela gaan snel naar voren en weer naar achteren. De merrie wil wegrennen en Pine kan haar bijna niet houden.
Weer een paar knallen achter elkaar.
Pine hangt stevig aan de teugels en Nuela draaft op de plaats. Haar hals is ineens kletsnat van het zweet.
"Doe nou niet zo stom," zegt Pine. "Fjorden zijn toch niet bang voor een beetje lawaai?"
Maar Nuela trekt zich weinig van Pines woorden aan. Ze blijft dribbelen en af en toe springt ze ineens naar voren.
Pine heeft haar handen vol aan de merrie en kan haar nauwelijks de baas. Pas op het pad naar opa's boerderij wordt Nuela weer rustig.
Ze hebben dan al een tijdje geen knallen meer gehoord.
"Je bent nog steeds een wildebras," zegt Pine. "Net als in de zomer."

Pine houdt wel van een beetje spanning. Afgelopen zomervakantie heeft ze Nuela voor het eerst bereden.
Dat viel niet mee, want de merrie wilde haar vrije leventje in de wei niet zomaar opgeven. Zodra Pine in het zadel zat, begon ze al te bokken. Of ze rende keihard in het rond.
Pine is wel twintig keer van Nuela afgevallen. Maar dat vond ze niet erg, want dat hoort nu eenmaal bij het ponyrijden. Pine is niet bang om te vallen. Ze is eigenlijk helemaal nooit bang. Dat is maar goed ook, want later wil ze stuntrijder worden in een showteam.
Opa vindt dat een prachtig plan.
"Als ik een paar jaar jonger was geweest, was ik zelf een showteam begonnen," heeft hij ooit gezegd. "Het is zo mooi wat je pony's allemaal kunt leren. Door een brandende hoepel springen of op commando steigeren, prachtig gewoon."

Als Nuela op stal staat, is ze helemaal gekalmeerd.
"Ik laat je hier even staan om te drogen en dan mag je straks weer in de wei," zegt Pine. 
Terwijl ze Nuela afzadelt, telt ze hoelang ze nog bij opa en oma blijft. Met de kerstdagen mag Pine nooit uit logeren gaan. Dan gaat ze met papa en mama naar de kerk en liggen er pakjes onder de boom. 
Vandaag is het de dag na kerst. Vanmorgen werd ze gebracht en op 1 januari wordt ze weer gehaald. Nog vijf nachten dus, toch bijna een hele week. 
Opa komt de stal in.
"Wat zweet dat paard," zegt hij hoofdschuddend. "Je hebt toch niet geracet?"
Pine schudt haar hoofd.
"Ze is nog steeds een opgewonden standje," antwoordt ze. Nuela wil altijd harder dan ze mag."
"Da's een goeie voor de kar," zegt opa. "Die geeft nooit op."
Pine wil over de rotjes vertellen, maar opa lijkt haast te hebben. Hij pakt het zadel van Pine over en brengt het naar de bijkeuken.
Wat loopt opa toch slecht, denkt Pine. Hij heeft zeker weer last van zijn versleten heup. Eigenlijk moet opa geopereerd worden, maar daar ziet hij enorm tegenop.
Want wie doet dan hier het werk?

Binnen ruikt het naar appeltaart en kaneel. Pine blijft even verlekkerd staan ruiken.
"Ik dacht dat er niet meer gesnoept zou worden tot oudejaarsavond," zegt ze.
"Ja, maar we hebben een verrassing," zegt oma. "Kijk eens wie er ook gekomen is?"
In de kamer, met een boek in zijn hand, zit Niels, Pines neef. 
En al is hij even oud als zij, verder hebben ze niets met elkaar gemeen.
Niels zit graag binnen, terwijl Pine altijd buiten te vinden is. Niels is lui, het liefst ligt hij languit op bed te lezen. 
Ze lijken dus helemaal niet op elkaar. Maar wat het allerergste is: Niels denkt dat hij alles weet. Hij zit altijd met zijn neus in de boeken of achter de computer.
Waarom is Niels nú bij opa en oma, hij komt toch niet logeren? Dan zit ik de rest van de vakantie met hem opgescheept, denkt Pine. Met dat vervelende watje!

De wenspony

Myrthe is dol op ponyrijden.
Haar liefste wens is een eigen pony en dan niet zo'n makke manegepony.
Nee, Myrthe wil een echte dressuurpony, een pony die kan dansen.
Als Myrthe op een avond drie vallende sterren ziet, doet ze drie wensen.
Ze wenst elke keer een pony die kan dansen.
Zal haar wens uitkomen?

Hoofdstuk 1. Vallende sterren

'Jij nog een colaatje, Elco?' vraagt Ietje. 
Elco knikt, maar kijkt zijn zus niet aan. Hij blijft ingespannen naar boven turen.
'Jij ook, Myrthe?' vraagt Ietje.
'Nee, de prik komt al m'n neus uit,' zegt Myrthe. Ook zij kijkt geconcentreerd de heldere avondhemel in.
Het is een avond van vallende sterren. Op het journaal zijn ze voorspeld en Ietje, Elco en Myrthe zijn er speciaal voor in de tuin gaan zitten. Ze vinden de sterren spannender dan de film op tv. 
De oogst aan wenssterren is behoorlijk. Ietje heeft er al minstens acht gezien en Myrthe twee. Alleen Elco wacht nog op zijn eerste, hij kijkt steeds de verkeerde kant op.
Ietje loopt via de serredeuren naar de keuken om cola te halen.
Myrthe heeft maar één wens en die heeft ze al twee keer gedaan. Het liefste van de hele wereld wil ze een pony voor zichzelf, maar ze weet ook dat die wens niet snel uit zal komen.
'Je rijdt maar lekker op de manege,' heeft haar moeder gezegd. 'Ik begin niet nog eens aan een pony.'
Toen Ietje elf was, net zo oud als Myrthe nu, zeurde ze dagelijks om een eigen pony. Uiteindelijk gaven pap en mam toe. Er werd een schattige Haflinger op de markt gekocht. 
Myrthe was toen pas vijf. Ze kan zich van die tijd alleen nog herinneren dat ze Starky erg groot vond. De pony kwam in het schuurtje naast het weiland te staan, dat door pap tot stal was verbouwd. 
In het begin reed Ietje elke dag op hem. Ze was dolgelukkig met haar eigen pony en nam elke dag vriendinnetjes mee, die ook op Starky mochten rijden. Na een jaar was de lol er al een beetje af en reed ze alleen nog in het weekend. Toen ze naar de middelbare school ging, was de liefde helemaal over. Ze keek niet meer naar Starky om, ze vond mensenjongens veel interessanter. 
Pap en mam overwogen om de pony te verkopen, maar konden dat toch niet over hun hart verkrijgen. Starky was zo lief en hij was toch hun huisdier? Ze besloten zelf voor hem te gaan zorgen en vonden het een goed teken dat hij steeds dikker en ronder werd. 
Op een gegeven moment stond Starky heel raar met zijn voorbenen naar voren gestrekt. Hij wilde of kon geen stap meer doen en maakte een erg zieke indruk. Toen de dierenarts kwam, zei hij dat de pony hoefbevangen was. Een gevolg van teveel eten en te weinig beweging. Vooral pony's waren daar bevattelijk voor. Een paar dagen later was Starky er ineens niet meer. 
Mama had tegen Myrthe gezegd dat Starky naar een leuke boerderij was gegaan, waar hij kon spelen met andere pony's en dat hij hier vereenzaamde. Pas later heeft Myrthe gehoord dat de pony is afgemaakt, omdat hij nooit meer normaal zou kunnen lopen door zijn ziekte. Hij had veel pijn geleden. 
Toen Myrthe op haar negende met het ponyvirus werd besmet, had mam direct gezegd dat er nooit meer een pony in hun stalletje zou komen. Het stalletje zou voortaan alleen nog worden gebruikt als opslagplaats voor het hooi van de schapen. Verder zou het beslist leeg blijven. Absoluut, helemaal en voor altijd leeg! Het grote verdriet om Starky wilde mam absoluut nooit meer meemaken.
'Het is niet genoeg om van een dier te houden,' had ze gezegd. 'Je moet er ook verstand van hebben. Ik begin nu eindelijk iets van schapen af te weten, maar ik heb geen tijd om me ook in paarden te verdiepen. Als je groot bent en op jezelf woont, kun je een paard kopen. Ik begin er niet aan, pony's en paarden zijn veel te kwetsbare dieren.'

Myrthe rijdt al bijna drie jaar op de manege.
Mam is zelfs nog nooit komen kijken. 'Elke keer als ik een pony zie, moet ik denken aan Starky en ik wil niet meer aan die afschuwelijke tijd worden herinnerd,' heeft ze gezegd.
Pap is de afgelopen jaren precies drie keer komen kijken, elke keer wanneer Myrthe aan een wedstrijd meedeed. 
'Het zag er leuk uit, hoor, goed gedaan,' was zijn standaard en enige commentaar als ze met haar dressuurproef klaar was.
'Het zag er leuk uit, hoor,' aapte Myrthe hem in gedachten na bij de laatste wedstrijd.
Het maakt pap niet uit hoe ik rijd, of op welke pony ik zit, had ze gedacht. Hij ziet niet eens hoe ik vooruit ben gegaan sinds vorig jaar, hij zegt zomaar wat.
Pap gaat wel elk weekend met Elco mee naar tennissen. Tijdens het eten wordt de wedstrijd dan van A tot Z besproken. Pap heeft zich als een soort coach van Elco opgeworpen. Hij neemt zijn wedstrijden zelfs op video op en dan zitten ze urenlang over een gemiste service te ruzieën.
Ietje heeft het voor mij verpest, denkt Myrthe. Als zij beter voor Starky had gezorgd, dan had ik ook een eigen pony gehad. Ik kan honderdduizend sterren zien vallen en een pony wensen tot ik een ons weeg, maar ik krijg hem toch niet. Dankzij mijn lieve, grote zus, die zo nodig haar pony moest verwaarlozen zodat hij doodging. Iets wat mij nooit zou gebeuren. Nooit, absoluut, helemaal nooit! Teleurgesteld kijkt Myrthe naar haar blote voeten op het gras. De sprietjes steken tussen haar tenen door, maar ze voelt ze niet eens kriebelen. 

Ietje komt terug met drie glazen cola op een blad.
Ze zet het glas voor Elco op het bijzettafeltje naast hem en geeft dan een glas aan Myrthe.
'Ik hoef geen cola,' zegt Myrthe. 'Dat heb ik toch gezegd?'
'Nou, dan laat je het toch staan,' zegt Ietje een beetje geprikkeld. 'Misschien zitten we hier nog wel een uur, straks lust je wel en dan kan ík weer naar de keuken.'  
Ietje lijkt mam wel, denkt Myrthe. Ze praat precies hetzelfde. Nou ja, dat is ook niet zo gek, want Ietje is bijna volwassen. Tenminste, dat vindt ze zelf. 'Over een paar maanden ben ik achttien, dan ben ik volwassen,' had ze aan het begin van de middag gezegd. 'Daarom mogen jullie wel eens beter naar mij luisteren.'
Elco had haar uitgelachen. 'Je vergist je, Iet. Op je achttiende ben je meerderjarig, maar dat is niet hetzelfde als volwassen. Volwassen word jij nooit.'  
'Dat kun jij met je zestien verjaardagen niet beoordelen,' had Ietje kribbig teruggezegd. 'En hoe dan ook, jullie staan onder mijn hoede of verantwoordelijkheid, of hoe pap en mam dat ook hebben genoemd. Jullie moeten dus gewoon doen wat ik zeg, is dat duidelijk?'
Het is de eerste keer dat pap en mam samen weg zijn, een dag én een nacht. Ze zijn naar de begrafenis van een tante van mam. Zij wilde niet alleen gaan, omdat het wel drie uur rijden was.
'Het is maar voor één nacht,' had ze gezegd. 'Morgen zijn we weer terug. Ik vond het een beetje kinderachtig om een oppas te vragen, jullie zijn al zo groot. Of zal ik voor jou wel iemand laten komen, Myrthe, vind je dat niet prettiger dan alleen met Ietje en Elco?' 
Zo gaat het nou altijd, had Myrthe gedacht. Ooit ben ik als baby geboren, maar nu word ik nog steeds als baby behandeld. Alsof ik niet gewoon ouder word, net als Ietje en Elco. 
'Ja, ik denk niet dat Ietje mij een schone luier kan omdoen,' had Myrthe met een kinderstemmetje geantwoord. 'En Elco drinkt mijn melkflesje vast zelf op in plaats van het aan mij te voeren. Dus een babysitter, ja, graag!'
'Hahaha,' had pap lachend tegen mam gezegd. 'Die zit, Martha. Myrthe is veel groter dan je denkt.' 

Elco begint breed te gapen en kijkt op zijn horloge. 'Het is half twaalf,' zucht hij. 'Ik kan beter naar bed gaan dan te blijven wachten op een vallende ster. Ze willen voor mij gewoon niet vallen, ze hebben iets tegen me.'
Myrthe was een uur geleden het liefst al naar bed gegaan, maar ze wil zo lang mogelijk opblijven om haar zus en broer te bewijzen dat ze geen klein kind meer is. Ze heeft zich voorgenomen pas als laatste naar bed te gaan en zich zeker niet door Ietje te laten sturen. 
'Ik zie er weer eentje, daar!' roept Ietje en ze wijst naar de lucht achter Elco. Hij draait zich snel om, maar is te laat om iets te zien.
'Wat een flauwekul,' zegt Elco. 'Volgens mij verzin je al die vallende sterren.' 
'Nee hoor,' zegt Ietje. 'Ik heb er echt eentje gezien en deze keer zal ik jullie mijn wens vertellen.' 
'Dan komt hij niet uit!' zegt Myrthe snel. Zij kent de spelregels van de vallende sterren.
Ietje haalt haar schouders op. 'Ik heb al acht hoogstpersoonlijke wensen kunnen doen, dus deze minder belangrijke kan ik wel vertellen.'
'Nou?' vraagt Elco benieuwd.
'Ik heb gewenst, ik wens...', begint Ietje. 
Elco en Myrthe buigen zich nieuwsgierig naar haar toe. 
Ietje begint te fluisteren. 'Ik wens... ik wens dat de vallende ster niet op mijn hoofd valt,' zegt ze dan.
'Hè?' roepen Elco en Myrthe tegelijk uit. 
Ietje begint te lachen. 'Dat zou toch vreselijk zijn? Dat er een ster op je hoofd valt? Dan ben je dood en kunnen je andere wensen ook niet meer uitkomen.'
Elco wijst met zijn vinger naar zijn voorhoofd en maakt aanstalten om op te staan.
'Ik zie er nog eentje, dáár,' roept Ietje weer. 'Ik blijf de hele nacht op, zoveel vallende sterren zie ik nooit meer in mijn leven.' 
'Wat heb je eraan als je alleen maar wenst dat ze niet op je hoofd vallen,' zegt Elco. 'Of heb je nog een andere wens?' 
'Ja,' zegt Ietje geheimzinnig. 'Maar ik weet niet of ik die kan vertellen. Ik vind het zo zielig voor jullie dat ik de enige ben die ze ziet.'
'Nou, vertel nog maar even snel,' zegt Elco. 'Dan ga ik daarna maffen.' 
'Oké. Ik wens, nee, ik heb gewenst...' Ietje wacht heel lang, om de spanning erin te houden.
'Nou, wat wens je,' vraagt Elco. 'Een nieuw vriendje, een leukere disco in de stad, dat je in één keer slaagt voor je rijbewijs, dat je je diploma volgend jaar wél haalt, zeg het maar.' 
'Je mag niet raden naar mijn wensen, hoor,' zegt Ietje met een pruillip. 'Nou komen ze misschien niet uit. Nee, ik heb gewenst dat alle muggen die ik vandaag heb doodgeslagen, in de hemel komen.'
'Jij bent hartstikke gek,' zegt Elco.
Myrthe is teleurgesteld. Ietje steekt zo de draak met die vallende sterren... Ach, misschien is het ook allemaal maar onzin.
Elco springt op. 'Ik zie 'm, ik zie er één,' schreeuwt hij. 'Daar achter jouw hoofd, Iet!' Dan ploft hij weer neer op zijn stoel. 'Het zal toch geen vliegtuig of zo zijn, hè?'
Whoopy, de hond, die al die tijd rustig op Elco's voeten heeft gelegen, springt blaffend op.
'Rustig Whoopy, ga maar weer liggen,' zegt Elco geruststellend en hij aait de hond over zijn kop.
Ietje en Myrthe kijken in de richting waar Elco heen wijst.
'Nee joh,' zegt Ietje. 'Dan zouden we de lichtjes nu nog zien. Je hebt echt een ster gezien. Je mag een wens doen, vertel!' 
'Ik kijk wel uit,' zegt Elco. 'Ik heb een serieuze wens, hoor. Ik wil erg graag dat hij uitkomt, dus ik vertel hem lekker niet.' 
'Je wilt zeker...' begint Ietje, maar dan springt Myrthe op. Enthousiast wijst ze in dezelfde richting als waar Elco net een lichtflits zag. 'Daar ging er wéér een.' 
Ze gaat op haar stoel zitten, knijpt haar ogen dicht, vouwt haar handen plechtig voor zich op haar schoot en zegt: 'Ik wens...'
'Een eigen pony,' raadt Ietje. 'Wat anders?'  
Geschrokken kijkt Myrthe haar zus aan. 'Houd je mond toch.' 
'Haha, die was raak,' zegt Ietje.
'Nee hoor,' zegt Myrthe, 'ik heb iets heel anders gewenst.' Diep in haar hart is ze wel bang dat haar wens, die ze toch drie keer heeft kunnen doen, nu niet meer uitkomt. Ietje heeft het voor haar verpest, alweer.

Hoofdstuk 2. De wenspony

De volgende ochtend is Myrthe om kwart voor zeven klaar wakker. Ze heeft niet lang geslapen, want ze zijn vannacht pas na enen naar bed gegaan, maar Myrthe wordt altijd rond deze tijd wakker. 
Ietje en Elco hebben aangekondigd een gat in de dag te gaan slapen. Normaal worden ze in het weekend vroeg wakker van pap, want die is 's morgens net zo actief als Myrthe. Hij heeft een voorkeur voor bijzonder lawaaierige klussen aan het begin van de dag. Er is altijd wel iets te vertimmeren op hun boerderijtje. Ietje en Elco willen vandaag profiteren van de ochtendstilte en hebben Myrthe op het hart gedrukt geen enkel geluid te maken. 
Zachtjes staat Myrthe op en ze kleedt zich snel aan. Ze zal Whoopy maar eens gaan uitlaten. Misschien fietst ze daarna wel even naar de manege. 
Myrthe is bijna elke dag op de manege te vinden. Ze rijdt twee keer per week mee in de les en als ze niet komt om te lessen, is er altijd wel wat voor haar te doen of te bekijken. Pony's poetsen, kinderen helpen met opstijgen en lessen van andere groepen volgen. Ze wordt ook wel eens gevraagd om een nieuwe pony uit te proberen, want ze is inmiddels één van de besten. 
Het afgelopen jaar is Myrthe steeds serieuzer geworden met ponyrijden. Naarmate ze meer controle krijgt over de pony's, wordt haar plezier in het rijden groter. Met Edith, de eigenaresse van de manege, kan ze het prima vinden. De kinderen uit de les zeggen dat Myrthe Ediths lievelingetje is, maar dat vindt Myrthe een beetje flauw én niet waar. Edith is juist strenger tegen haar in de les dan tegen de anderen. Dat komt omdat Myrthe altijd zegt dat ze zoveel mogelijk wil leren. Dat heeft Edith goed in haar oren geknoopt en ze let werkelijk op alles wat Myrthe doet.
'Recht zitten, Myrthe.' 
'Houd je handen netjes naast elkaar.' 
'Je steekt je ellebogen uit!' 
'Lang maken in je bovenlichaam, maar wel ontspannen in je schouders. En druk je hakken iets meer uit.' 
'Je klemt met je bovenbenen. Je moet juist alles lang houden en ontspannen, ontspannen!'
Het valt Myrthe niet mee om welk lichaamsdeel dan ook te ontspannen terwijl ze zo ingespannen bezig is. Maar Edith zegt altijd dat ontspanning de basis van de dressuur is, dus Myrthe blijft zich inspannen om te ontspannen. Ze wil dolgraag een dressuuramazone worden.
Een maand geleden is Myrthe voor het eerst mee geweest op een wedstrijd van Edith.
'Dan heb ik eindelijk een echte groom, net als Anky,' had Edith gezegd. 
Een groom helpt de ruiter op wedstrijd, wist Myrthe al uit de bladen. Ze had het een mooie titel gevonden. 
De man van Edith was ook mee. Hij las de proef voor en Myrthe mocht het paard uitstappen na de proef. Dat had Myrthe prachtig gevonden.
Edith was eerste geworden en had gezegd dat Myrthe geluk bracht. Voortaan moest ze maar vaker meegaan. 
Voor Myrthe was de wedstrijddag dé dag van haar leven geweest en daarna was ze zich nog meer in dressuur gaan verdiepen. 
In de kantine van de manege liggen altijd stapels paardenbladen. Als Myrthe maar even tijd heeft, zit ze met haar neus in de Hoefslag of in Paard & Sport. Edith heeft haar ook een paar dvd's meegegeven om thuis te bekijken. Myrthe kent inmiddels de namen van alle bekende dressuurruiters en hun paarden. Ze leent hun boeken uit de bieb en zo gaat de dressuursport steeds meer voor haar leven. 
Afgelopen week mocht ze voor de tweede keer mee naar een wedstrijd en weer was Edith eerste geworden. Edith mag nu een klasse hoger starten en is bezig een kür op muziek te maken. Haar paard Magic begint echt te dansen als hij muziek hoort. 
Myrthe zit elke vrijdagmiddag paraat bij de cd-speler als Edith aan het oefenen is. Van tevoren heeft Myrthe Magic dan al voor haar gepoetst, want Edith heeft weinig tijd tussen de lessen door. 
Nu droomt Myrthe nog vaker van zelf wedstrijdrijden. Niet op een manegepony, want die kennen de proeven uit hun hoofd en lopen maar heel gewoontjes. Nee, ze wil wedstrijdrijden zoals Edith, op een paard als Magic. Ze droomt van een mooie, eigen pony, die ook kan dansen. Daarmee wil ze verder komen in de wedstrijdsport. Ze wil ook hogere dressuur gaan rijden, waarin alle pony's en paarden op balletdansers lijken. Helemaal, als ze een kür op muziek rijden.

'Whoopy, kom hier,' sist Myrthe. Ze loopt met de hond op het pad, maar ze zijn nog binnen gehoorsafstand van hun huis. Whoopy rent blaffend de struiken in, achter een konijn aan. Of is het een kat? Kwispelstaartend en hijgend komt Whoopy weer terug en hij springt tegen Myrthe op.
'Goed geluisterd, brave hond,' zegt ze. 'Je moet nog even stil zijn voor Ietje en Elco. Als we het pad af zijn, mag je zo hard blaffen als je wilt.' 
Hun pad, een zandpad, is een paar honderd meter lang. Aan het pad staat nog één ander huis, waar een ouder echtpaar woont, dat altijd vroeg naar bed gaat en ook vroeg opstaat. Myrthe ziet de buren achter hun boerderij en  loopt de tuin in om een praatje te maken. Maar dan draait ze zich snel om, want ze hoort hoefgetrappel achter zich. Hoefgetrappel?
Er komt een pony het pad opdraven. Wat raar, denkt Myrthe. De pony heeft geen zadel op en geen hoofdstel om, alleen een halster. Hij kan dus niet van iemand zijn die van hem is afgevallen. Hoe komt die pony hier? Zou hij uit het weiland zijn losgebroken? Overal in de buurt staan pony's in het weiland, dus dat kan best.
Als de pony dichterbij komt, houdt Myrthe haar adem in. De pony is oranjebruin van kleur en de vroege zonnestralen geven hem een koperen gloed. Nee, een gouden gloed. Zijn manen hebben dezelfde kleur als zijn vacht. Dan is het een vos, weet Myrthe. Hij heeft vier witte voetjes, oh en ook een klein kolletje op zijn hoofd. 
Wat kan deze pony schitterend draven, denkt ze, zo sierlijk, zo soepel. Het lijkt wel of hij danst, net als Magic. Zijn manier van bewegen is niet te vergelijken met die van één van de manegepony's. Maar wat doet hij hier, op hun pad? 
Dan denkt Myrthe terug aan gisteravond, aan de vallende sterren en aan haar wens, die ze zelfs twee keer heeft kunnen herhalen. Het zal toch niet waar zijn? Maar het móet bijna wel waar zijn. Ja, haar wens is uitgekomen, deze pony is voor haar bestemd! Hij is nog mooier dan de mooiste pony uit haar dromen. Dat komt misschien doordat ze drie keer heeft kunnen wensen in plaats van één keer. Ze draait zich om naar de buren om het grote nieuws te vertellen. Maar ze ziet hen niet meer, hun tuin is ook zo groot. Wat moet ze nu doen? Ze moet snel iets doen, want anders gaat haar wenspony er misschien vandoor.

De pony stapt inmiddels rustig rond en kijkt wat onzeker om zich heen. Hij draait zijn hoofd een paar keer om, alsof hij niet weet of hij terug moet gaan of juist verder.
'Kom maar hier, mooi dier,' probeert Myrthe hem te lokken. Het lijkt wel of de pony opgelucht is dat hij zelf geen beslissing hoeft te nemen. Hij stapt op haar toe en Myrthe kan hem zo bij zijn halster pakken.
'Ik heb een prachtig stalletje voor jou, waar je lekker kunt uitrusten van al je avonturen,' zegt Myrthe en de pony volgt haar vol vertrouwen.
'Whoo...' Myrthe wil de hond roepen, maar houdt zich in. Whoopy zal wel op bezoek zijn bij de buren, ze geven hem vaak wat lekkers. Ze kan Whoopy beter straks gaan zoeken. Als hij ineens aan komt stormen, schrikt de pony en dan kan ze hem vast niet houden.
Even later staat de pony in het stalletje naast het weiland. Gelukkig heeft pap de stal vorige week helemaal schoongemaakt. Geen schimmel meer op de muren en geen muizenkeutels op de grond, denkt Myrthe opgelucht. Een nette, schone stal.
De pony past maar net in het stalletje, want hij is stukken groter dan Starky was.
'Het is maar voor eventjes,' belooft Myrthe. 'Straks mag je in de wei bij de schapen, maar ik moet eerst kijken of de omheining overal nog goed is.' Ze moet er toch niet aan denken dat de pony met zijn gave benen in een stuk gaas vast komt te zitten.
Myrthe pakt een grote emmer en de heggenschaar en vult de emmer met gras uit de berm. Dan is pap straks ook weer blij, want hij vond het hoog tijd om de berm te maaien, denkt Myrthe. Ze ziet Whoopy ineens uit de tuin van de buren komen en roept hem enthousiast. Kwispelend komt de hond aangerend.
Myrthe zet het gras bij de pony in de stal. De pony gooit de emmer meteen om, spreidt de inhoud met zijn neus uit en begint dan zeer tevreden te eten.
'Ik ben zo terug,' zegt Myrthe tegen hem en ze rent naar huis. Ze popelt om haar broer en zus het goede nieuws te vertellen.

De ponyboeken van Stasia Cramer 

Stasia Cramer schrijft kinder- en jeugdboeken. 

Graag schrijft ze echte meisjesboeken. 

Haar favoriete onderwerpen zijn namelijk paarden en verliefdheid. 

Inmiddels heeft Stasia 45 boektitels op haar naam staan.
De meeste zijn uitgegeven door uitgeverij Zwijsen in Tilburg.
Acht van haar boeken zijn in het Duits zijn vertaald en uitgegeven door Ravensburger Buchverlag.
Nu worden haar boeken (her-)uitgegeven door Uitgeverij Tadidom. 

Website

Van een aantal ponyboeken die op papier zijn verschenen, heeft Stasia e-books gemaakt.
Een e-book is een digitaal boek dat je kunt lezen op een computer, een iPad, een e-reader of een smartphone.
Je kunt Stasia's  e-books kopen op haar nieuwe website www.ponyboeken.nl.
Op deze website kun je e-books én boeken van papier kopen.
Niet alleen boeken die door Stasia zijn geschreven, maar ook ponyboeken van andere schrijfsters.

Nieuwsbrief
Als je je abonneert op de nieuwsbrief van ponyboeken.nl, ontvang je een pony e-book gratis!
In de nieuwsbrief kun je lezen welke nieuwe boeken er zijn uitgekomen.
Maar je kunt er ook in lezen hoe het met Stasia's dieren gaat.
Ze heeft een mini-manege in Drenthe met 8 pony's en paarden en 3 honden.
Stasia gaat ook ponyboeken verkopen, die geschreven zijn door... jou?
Heb je een leuk ponyverhaal te vertellen, dan zorgt Stasia ervoor dat het in een nieuw e-book en/of gedrukt boek terecht komt, zodat je verhaal door veel ponygekke meiden kan worden gelezen.
Meer nieuws hierover lees je in de nieuwsbrief.

Ponykampen

In de zomer organiseert Stasia ponykampen met een grote slotshow.

Wil je meer informatie over de ponykampen die Stasia organiseert, of ben je benieuwd naar foto's en filmpjes  van haar pony's en paarden, kijk dan op www.hippago.nl.

Lezingen

Stasia Cramer geeft lezingen op scholen en bibliotheken  door het hele land.
Haar lezingen zijn interactief.
Voor het basisonderwijs heeft ze een paardenrap en een vertelpantomime.
Voor het voortgezet onderwijs is het onderwerp 'soaps'. 

Contactorganisatie voor Stasia's lezingen is Stichting Schrijvers School Samenleving.

Ze hebben ook een website: www.sss.nl.

Er zijn meer Ponygek Omnibussen 

       Op dit moment zijn er 5 Ponygek Omnibus e-books.

Met in elk e-book twee onvergetelijke ponyverhalen.

Kijk snel op de volgende bladzijden voor de omslagen plus beschrijvingen.

Ponygek Omnibus 1 

Een kind met koliek
Romy en Minke zijn gek op ponyrijden. 

Ze hebben beiden een eigen pony op de manege. 

Romy heeft ook een paardje van steen. 

Ze heeft het uitgeleend aan haar vriendin. 

Minke wil er een tekening van maken.  

Romy heeft het beeldje van haar oma gekregen. 

Nu oma dood is, mist ze haar erg.

Ineens doet Minke heel raar. 

Ze zegt dat het stenen paardje stuk is en lacht erom! 

Is Romy nu ook Minke kwijt?

Allemaal smoesjes
Daniëlle heeft voor haar verjaardag een pony gekregen. 

Dat zou Mariska ook wel willen. 

Maar haar ouders vinden dat veel te duur.
Nu moet Mariska allerlei smoesjes verzinnen, om toch haar zin te krijgen...

Ponygek Omnibus 2 

Een pony als geheim

Mees is een kei in ponyrijden. 
Van Connie mag ze op haar pony rijden. 
Ze mag ook meedoen aan het kampioenschap.
Daarvoor moet Mees wel lid worden van de club. 
Maar wie zal dat betalen? 
Haar moeder heeft geen geld. 
En aan haar vader durft ze het niet te vragen. 
Wat moet ze doen?

Vampier op de manege

Er gebeuren vreemde dingen op de manege.

Het begon allemaal toen Gato kwam, het kleine paard uit Zuid-Amerika.

Sloom was hij, overklaarbaar sloom.

En onder zijn manen zaten kleine beten.

Een enge ziekte?

Jeroen dacht dat er een vampiervleermuis actief was en we gingen op zoek.

Leuk, dacht ik, samen met Jeroen.

Maar leuk is het allang niet meer.

Jeroen wordt steeds bleker en hij doet vreemd.

En Tsar, mijn lievelingspony, is nu ook ziek.

Wat is er écht aan de hand op de manege? 

 Ponygek Omnibus 3 

Het pechstokje

Samen met Emma van de manege gaat Tessa op ponykamp. 

Het kamp wordt afgesloten met een heuse show.

Maar vanaf de eerste dag van het kamp wordt Tessa achtervolgd door pech. 

Het lijkt wel of haar pech besmettelijk is.

Kan de show nog wel doorgaan?

Puzzel in je hoofd
Op nieuwjaarsdag organiseert de ponyclub een puzzelrit.
Voor de snelste groep is er een mooie prijs. 
Maar hoe kun je ooit winnen met in je groep een meisje dat bijna niet kan zien en een jongen die expres verkeerde antwoorden geeft?
Dan lijkt het geluk toch opeens aan je kant en is er kans op winst.
Maar... winst voor wie?

 Ponygek Omnibus 4 

Te groot voor een pony
Cindy wordt te groot voor haar pony Zano.
Ze moet hem maar verkopen, vinden haar ouders.
Als Wendy's ouders Zano kopen, is Cindy zo verdrietig dat ze nooit meer paard wil rijden!
Maar dan kopen de ouders van Cindy toch een paard: Tijger!
Zal Cindy ooit op dit mooie sterke dier kunnen rijden?

Een pony met een rouwrand

Jolijns beste vriendin is omgekomen bij een verkeersongeval. Jolijn is erg verdrietig.

Alles deden ze samen, Esther en zij.

Esther heeft recht op een mooi eerbetoon, vindt de ponyclub.

Maar durft Jolijn op Esthers pony afscheid te nemen van haar vriendin?

Ponygek Omnibus 5

Vuurwerk

Pine viert oudejaarsavond bij opa en oma.

Maar jammer genoeg is haar neef Niels er ook.

Pine en Niels zijn tegenpolen, water en vuur.

De noodstallen, die Pine voor de fjorden heeft gemaakt, worden door Niels afgekraakt.

Als het eerste vuurwerk wordt afgeschoten, lijkt Niels gelijk te krijgen...

En Pine staat er helemaal alleen voor!

De wenspony

Myrthe is dol op ponyrijden.
Haar liefste wens is een eigen pony en dan niet zo'n makke manegepony.
Nee, Myrthe wil een echte dressuurpony, een pony die kan dansen.
Als Myrthe op een avond drie vallende sterren ziet, doet ze drie wensen.
Ze wenst elke keer een pony die kan dansen.
Zal haar wens uitkomen?

Lees ook: HARTenPAARD 1

Twee liefdesverhalen over meiden in de paardenwereld

Help, ik ben weer verliefd
Eindelijk had ik ook Anna, mijn vriendin, overtuigd. Elke keer als ik verliefd werd, waren de verschijnselen vreselijk. Mijn verliefdheid leek wel een ziekte. Anna en ik besloten dat ik niet meer verliefd mocht worden. In mijn vrije tijd mocht ik alleen nog maar naar de manege, want paardrijden was een meisjessport. Maar zelfs daar bleek ik niet veilig voor jongens te zijn...

&

Liever ziek dan verliefd
'Ik ben verliefd op je,' zegt Marije. Ze kijkt Roel gespannen aan. Het duurt lang voordat hij iets terugzegt: 'Weet je wat, ga morgen mee uit, dan zien we wel verder. Om half elf sta ik voor de ingang van De Trom. Dan zie ik je daar.'
Op zaterdagavond staat Marije tien minuten te vroeg op de afgesproken plaats. Ze wacht op Roel, en dat is niet voor het laatst...

Lees ook: HARTenPAARD 2

Twee liefdesverhalen over meiden in de paardenwereld

Per ongeluk verliefd
Tirza rijdt dressuur met de merrie Jamella. Dat gaat erg goed tot er een springpaard op stal komt, de ruin Halling. Jamella is niet meer te hanteren. Jamella is verliefd! Dat komt slecht uit, want Tirza kan het niet goed vinden met Hallings ruiter, Daniël. De meisjes op stal lopen Daniël achterna omdat hij zo knap is, maar Tirza vindt hem een verwaande macho. Ze probeert hem te mijden. Helaas brengen ongelukjes hen steeds weer bij elkaar.

&

Verliefd in het kwadraat
Pamela is verliefd op Tom, maar Tom niet op haar. Denkt ze. Tim is Pamela’s beste vriend. Maar hij blijkt verliefd op haar. Eén kus met Tim en het is aan. En dan ineens..., is het ook aan met Tom. Pamela moet kiezen. Maar ze kan niet kiezen!

Lees ook: In het paradijs gevangen

Roman over een ontvoerd meisje en een Arabische hengst.

Jacky wordt ontvoerd en belandt in een wereld, waarvan ze vroeger alleen kon dromen. Haar kidnapper beschouwt haar als zijn eigen dochter en biedt haar op zijn stoeterij een luxe leventje met dure kleding, rijke vrienden en een Arabische tophengst. Kan Jacky hierop ingaan...?

Profiel van Stasia Cramer

Geboren: Op 13 april 1954 in Den Haag (Nederland). 

Kleur ogen: Blauw. 

Haarkleur: Steeds minder blond, maar gelukkig nog niet grijs.

Lengte: Stokmaat 1.68

Gewicht: Daar lieg ik altijd over en ik houd niet van liegen. Ik kan je verklappen dat ik lichter dan mijn ruin Zanou ben. Hij eet ook veel te veel hooi.

Woonplaats: Elim, een dorpje dichtbij Hoogeveen, in de provincie Drenthe.

Huisgenoten: Martin, mijn man. Hij is verslaggedver bij het Dagblad van het Noorden. Verder hebben we drie honden. Als eerste Mosje, onze terriercombi. Hij is een echte komediant. Als ik een koekje eet, begint hij te trillen. 'Ik ben heel zielig,' zegt hij dan. 'En ik ben pas weer gelukkig als ik de helft van jouw koekje krijg.' Hondenbrokken lust hij niet. Nou ja, ik ook niet, dus die hoeven we niet te delen. Dan hebben we Senna, de enige échte Parson (dus hoogbenige) Jack Russell in ons huis. We hebben Senna overgenomen van de buren, toen de buurman was overleden. Mosje had Senna namelijk eens stiekem gedekt in hun schuur en dat schept natuurlijk verplichtingen. We hebben ook een kind van Senna en Mosje: Bibi. Zij was de kleinste van het nest en omdat ik haar diverse keren het leven heb gered (alle tepels waren steeds bezet door dikkere pups), kon ik geen afscheid nemen van mijn lieveling. Wel logisch, maar misschien niet echt verstandig, want Senna en Bibi vechten regelmatig om onze aandacht.

Lievelingseten: Patat mét mayonaise, maar zónder spruitjes. 

Lievelingskleur: Azuurblauw met een wit wolkje.

Favoriete muziek: Gouwe oudjes uit de jaren '60 en verder alles waar een beetje melodie in zit.

Favoriete kinderboek als kind: De serie Black, de zwarte hengst van Walter Farley en verder alle zielige dierenverhalen.

Favoriete dieren: Paarden en honden.

Droomwens: Een boek van mij in het Chinees vertaald. Geweldig lijkt me dat. Ik kan niet eens controleren of het wel mijn boek is; ze kunnen me wel van alles op mijn mouw spelden.

Hekel aan: Opruimen (van dieren) en vroeg opstaan. 

Hobby’s: Paardrijden (verrassing!); lezen (paardenbladen! en spirituele boeken); tv-kijken; pianospelen (moet ik nodig weer gaan doen). 

Beroep: Vroeger wilde ik dierenarts worden, maar ik was nogal slecht in biologie. Bovendien kan ik niet goed tegen bloed. Tsja, wat moet je dan? In het onderwijs natuurlijk! Ik ben dertien jaar lerares maatschappijleer geweest. Nu ben ik parttime kinder- en jeugdboekenschrijfster én parttime paardrij-instructrice en organisator van ponykampen en logeerweekends voor kinderen met een beperking. Ik geef ook lezingen over mijn boeken op scholen en bibliotheken. De lezingen zijn interactief. De kinderen doen mee met een paardenrap en spelen in een vertelpantomime over een meisje dat gepest wordt. 

Werktijden: In de winter schrijf ik boeken; in het voorjaar kwast en knutsel ik aan huis en stallen; in de zomer doe ik de ponykampen en in het najaar wacht ik tot het weer voorjaar wordt. 

Over schrijven: Ik plaats mijn verhalen graag in de paardenwereld, omdat ik mijn hele jeugd op maneges heb gereden. Behalve door mijn eigen ervaringen met paarden en paardrijden, word ik bij het schrijven ook geïnspireerd door de opmars van Nederland op het hippische wereldtoneel met als voorbeelden de succesvolle dressuuramazone Anky van Grunsven (3 x individueel goud tijdens de Olympische Spelen in 2000, 2004 en 2008 en in 2012 nog een keer individueel 6de op de achttienjarige Salinero plus een bronzen plak voor het Nederlandse team) en natuurlijk Adelinde Cornelissen op Parzival met haar zilveren plak tijdens de Olympische Spelen van 2012. Ook met springen en mennen rijdt Nederland vaak bovenaan mee. Toch heel knap voor zo'n klein landje?

Stasia over schrijven

Schrijven is een vak, dat je al doende leert. 
Natuurlijk moet je fantasie hebben. Ik heb mijn hele leven gedagdroomd, een mooie basis. Maar fantasie is niet genoeg. Een verhaal moet ook een logische opbouw hebben en een goede technische uitwerking. Ik heb van een andere kinderboekenschrijver geleerd dat een precieze vertelling van een handeling erg saai kan zijn. Lees het volgende voorbeeld maar: Anne loopt naar de voordeur. Ze pakt de sleutel uit haar zak en steekt hem in het sleutelgat. Ze draait de sleutel naar links en duwt de deur open. Ze haalt de sleutel weer uit het sleutelgat en steekt hem terug in haar zak. Dan loopt ze naar binnen en sluit de deur weer achter zich. Elke lezer is nu al afgehaakt. Wat kan die sleutel schelen? Beter is: Anne gaat naar binnen. Een schrijverstip (heel vaak gehoord, dus zeker niet alleen van mij): schrap alles wat je kunt schrappen. 

Je leert veel over jezelf als je aan het schrijven bent.
Zo wilde ik eens een spannend boek schrijven. Dat werd 'Nachtmerrie' (deel 3 van de serie 'Manege de Koning'). Maar ik kon het maar niet spannend krijgen. Ik gaf mijn hoofdpersoon veel te veel steuntroepen. Ik verplaatste me teveel in mijn hoofdpersoon en omdat ik zelf een bang persoon ben, wilde ik haar al die angst ook niet aandoen. Uiteindelijk heb ik het toch voor elkaar gekregen. Door te denken aan een enge film. Je weet wel, zo'n film waarin een vrouw haar auto in een donkere parkeergarage neerzet. Dan zie je als kijker al een paar zwarte schoenen in een deuropening staan, blikkert er een mes in het flauwe licht van het trapportaal en hoor je die engerd zwaar ademen. Dan schreeuw ik: 'Ga daar toch weg, ga weg uit die parkeergarage. Neem voortaan een bodyguard mee en pepperspray of beter nog, zoek een rol in een andere film.' Maar dat mens van die film luistert natuurlijk helemaal niet naar mij. Terwijl de muziek aanzwelt, loopt ze in de val. Toen ik het trucje van de film door had, kon ik verder met mijn boek. Ik plaatste mijn hoofdpersoon buiten de groep. Ze werd buitengesloten en niet geloofd en zo iemand is ineens erg kwetsbaar. 

Het moeilijkste van een boek is het begin.
Waar, wanneer en hoe begint het verhaal. Ik begin meestal midden in een handeling, gewoon op de gok, wat me op dat moment invalt. Als ik maar een begin heb, zodat het verhaal kan beginnen. Soms verander ik het begin later weer. Mijn hoofdpersoon is dus ergens mee bezig en ik typ de eerste zinnen op mijn computer. Op dat moment gaat er iets vreemds gebeuren. Vooraf heb ik alles verzonnen en bedacht. Ik heb een verhaal gebouwd alsof het een huis is. Eerst beton storten waarop je kunt bouwen, dan de muren neerzetten en het dak erop. Maar terwijl ik zo aan het typen ben lijkt het ineens alsof ik niet meer zelf aan het verzinnen ben. Dan is het alsof het verhaal een eigen leven gaat leiden. Allerlei beelden buitelen door mijn hoofd en als ik mijn ogen dicht doe, dan zie ik een film draaien. Een film in mijn hoofd. De beelden komen gewoon, achter elkaar en ik hoef alleen maar op te schrijven wat ik op de film zie. Ik begin steeds sneller en sneller te typen. Ik ben bang dat ik de film niet kan bijhouden. De volgende dag lees ik wat ik de vorige dag heb geschreven. Vaak ben ik verbaasd over wat er staat. Hoe kom ik erbij? Dit heb ik toch niet verzonnen? 
Hier en daar verander ik wat en langzamerhand kom ik weer in het verhaal. Als ik aangekomen ben waar ik de vorige dag gestopt ben, gaat de film in mijn hoofd weer verder. Zo schrijf ik een boek of een verhaal. Elke dag een paar bladzijden. Na een dag of vier ongeveer heb ik een verhaal af, maar een boek duurt veel langer. Over een dun boekje doe ik ongeveer twee weken en over een dik boek ongeveer drie maanden.

Ik schrijf graag over paarden en verliefdheid. 
Ik heb zelf mijn hele jeugd op maneges rondgelopen en elke paardenliefhebber weet hoe besmettelijk het paardenvirus kan zijn. Paarden zijn zo, ja, hoe moet ik het zeggen? Ze zijn zo (p)aards. Ze ruiken zo lekker, maken zulke gezellige geluiden en zijn zo groot en warm, zo aaibaar. Inmiddels wonen we op een boerderij en hebben we negen paarden. In de zomer organiseren we trainingsweekends en ponykampen. Stof voor verhalen genoeg dus. Maar ik schrijf ook graag over verliefdheid. Ook al wordt mijn buitenkant steeds rimpeliger, in mijn hart ben ik een jaar of zeventien gebleven. Eindeloos kletsen met vriendinnen, de slappe lach om niets en fantaseren over die ene kanjer. Ach, was ik nog maar zo jong. Toch geweldig dat je de tijd kunt terugroepen door verhalen te verzinnen. Dat is misschien wel het mooiste van boeken schrijven: je bent weer net zo oud als je hoofdpersoon. 

Emoties vind ik heel belangrijk in een boek. 
Deze emoties mogen best zwaar zijn, of sentimenteel. Als kind vond ik boeken met veel emotie erin heerlijk. Ik had dan een goed excuus om te huilen en kon op deze manier veel opgestapelde verdrietjes kwijt. Ik hield vooral van verhalen over dieren: honden die van hun baasje werden gescheiden en honderden kilometers aflegden in de meest barre omstandigheden om hem terug te vinden. Verder was de serie ‘Black, de zwarte hengst’ favoriet. Maar ik hield ook van echte meisjesboeken. Damesromannetjes vond ik prachtig. Van die stripverhalen, waarin zij hem uiteindelijk kreeg. De zus van mijn vriendin had honderden van die boekjes. Wij lazen er wel vijf per middag. Ondertussen paften we er flink op los, terwijl we cola dronken en chips (vr)aten. Heerlijk gewoon!

In de zomer naar Stasia: ponykamp Hippago

Vriendinnenweekend bij Stasia