Colofon

'In het paradijs gevangen'
roman over een ontvoerd meisje en een Arabische hengst

© Stasia Cramer 
eerder uitgegeven door uitgeverij Leopold/Elzenga te Amsterdam

   Uitgeverij Tadidom 2011

www.stasiacramer.nl

ISBN: 978-90-74430-13-5

NUR: 280

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of (door-) verkocht zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Inhoud

Roman over een ontvoerd meisje en een Arabische hengst

Jacky wordt ontvoerd en belandt in een wereld, waarvan ze vroeger alleen kon dromen. Haar kidnapper beschouwt haar als zijn eigen dochter en biedt haar op zijn stoeterij een luxe leventje met dure kleding, rijke vrienden en een Arabische tophengst. Kan Jacky hierop ingaan...?

In het paradijs gevangen, deel I

Als Jacky haar ogen weer opent, is het licht. De mist in haar hoofd trekt langzaam op. Omdat het nog wat vreemd aanvoelt, draait ze haar hoofd voorzichtig om. Ze is niet thuis, ze ligt niet in haar eigen bed. Jacky zucht en legt haar hoofd weer op het kussen. Ze voelt zich niet goed, haar hoofd is zo zwaar. Hoe is ze in deze luxe kamer terechtgekomen? Het laatste wat ze zich kan herinneren is dat ze op haar fiets naar de manege reed. Op dinsdagavond rijdt ze in de les, samen met Julia, haar vriendin. Ze heeft de normale route door het dorp gevolgd en reed net het pad op dat langs de hei naar de manege voert. Maar of ze daar is aangekomen weet ze niet. Heeft ze een ongeluk gehad? Is ze van haar fiets gevallen?

Lees verder in Hoofdstuk 1

Hoofdstuk 1  

Haar hart bonkt en het bloed vliegt door haar aderen. Met gebalde vuisten schrikt ze wakker. Waar is haar achtervolger? Hij is weg. Oh, ze ligt in bed. Rustig maar, je hebt gedroomd. Met haar tong verzamelt ze het speeksel in haar mond, werkt het naar achteren en slikt het door. In de verte klinkt gehinnik, hol gehinnik. Het geluid stelt haar gerust. Paarden zijn vertrouwd, veilig. Ze probeert de plaats van het geluid te bepalen. Het gehinnik leek daarnet van zo dichtbij te komen, maar dat kan niet. De manege ligt kilometers verder, wel tien minuten fietsen. Weer gehinnik, verder weg nu. Oh ja, de manege. Daar moet ze heen, ze wordt geroepen. Ze moet opstaan, zich aankleden. 
Ze rent door een donkere gang, maar loopt ergens tegenaan. Ze voelt een steek in haar rechterarm en zoekt met haar linkerhand naar de oorzaak van de pijn. De pijn is al weer weg. Nu hoort ze het gehinnik dichterbij. Ze krabbelt overeind en rent verder. Ze ziet gelukkig iets meer. De gang is schemerig verlicht. Ze rent door onderaardse gewelven. Het is er vochtig koud en het ruikt muf. Langs de wanden sijpelen waterstraaltjes. Naarmate ze verder komt, wordt de gang nauwer en lager. Halfgebukt baant ze zich een weg door een doolhof. Naar links, weer naar links, naar rechts. Hoewel ze hier nooit eerder is geweest, weet ze precies de weg. Ze rent steeds harder. Ze is bang voor nauwe gangen, bang om onder de grond te zijn. Maar ze moet door. Eindelijk komt ze bij het luik aan. Ze opent het en klimt erdoor naar boven. Ze ziet nog net de staart van het paard door zijn boxdeur verdwijnen. Ze wil hem volgen, maar de deur slaat voor haar neus dicht. Het is weer aardedonker. Verdrietig zakt ze op de grond.

Als Jacky haar ogen weer opent, is het licht. De mist in haar hoofd trekt langzaam op. Omdat het nog wat vreemd aanvoelt, draait ze haar hoofd voorzichtig om. Ze is niet thuis, ze ligt niet in haar eigen bed.
Verbaasd kijkt ze om zich heen. Ze bevindt zich in een ruime kamer met op de vloer een wollen, roomwit tapijt. Het bed staat tegen een grote kastenwand. Het is enorm en biedt ruimte voor hun hele gezin: pap, mam, Yuri en haarzelf. Tegenover het bed staat een home-cinema set waar Yuri een moord voor zou doen. Ernaast een toren met honderden cd's en dvd's. Jacky glimlacht als ze ziet hoe de dvd's gesorteerd zijn. Getypte stickers met 'televisieseries 1990-2000', 'televisieseries 2000-2010', 'thrillers'. Ah, en ook 'romcoms', haar favoriete genre. Aan de muur hangt een enorme plasma televisie. 
Jacky zucht en legt haar hoofd weer op het kussen. Ze voelt zich niet goed, haar hoofd is zo zwaar. Hoe is ze in deze luxe kamer terechtgekomen? Het laatste wat ze zich kan herinneren is dat ze op haar fiets naar de manege reed. Op dinsdagavond rijdt ze in de les, samen met Julia, haar vriendin. Ze heeft de normale route door het dorp gevolgd en reed net het pad op dat langs de hei naar de manege voert. Maar of ze daar is aangekomen weet ze niet. Heeft ze een ongeluk gehad? Is ze van haar fiets gevallen?

Voorzichtig tilt Jacky haar benen op. Het dekbed komt zwaar op haar rechterknie te liggen en ze sist tussen haar tanden van de pijn. Haar linkerknie doet ook wat zeer, maar minder dan de rechter. Ze voelt met haar handen aan haar knieën. Pleisters. Shit, ze is dus van haar fiets gevallen. Schaafwonden natuurlijk, heel pijnlijk. Dat stomme grind op het fietspad, ze heeft nooit begrepen waarom ze die paden niet asfalteren. Maar nu begrijpt ze ook wat er gebeurd is. Ze heeft een ongelukje gehad en dat is gezien door iemand uit één van die dure villa's aan de rand van de heide. Die heeft de pleisters op haar knieën geplakt en haar in bed gestopt. Nou, ze had het slechter kunnen treffen.
Jacky onderzoekt de rest van haar lichaam. Haar rechterarm is stijf en voelt iets pijnlijk aan. Met haar benen lijkt, op de schaafwonden na, niets aan de hand te zijn. Jacky slaat het dekbed open en gaat op het bed zitten. Ze laat haar benen over de rand bungelen. Wat is ze toch raar moe, nog helemaal niet uitgerust. Ze heeft toch geen hersenschudding? Nee, dan zou ze hoofdpijn hebben en ze heeft geen pijn. Ze is hooguit een beetje licht in haar hoofd. Maar het gaat al beter. Langzaam komt ze overeind.
Naast het bed staat een kapstok, waaraan een ochtendjas hangt van roomwitte glansstof. Op de rug van de badjas het hoofd van een paard, een tint donkerder ingeweven. Mooi hoor. Ze trekt de badjas aan, want de nachtpon die ze draagt heeft weinig om het lijf. De mensen uit dit huis zullen wel kinderen van haar leeftijd hebben, want zowel de nachtpon als de badjas passen haar prima. Waar zijn die kinderen?

Via de deur schuin tegenover het bed komt Jacky in een badkamer met een groot, rond ligbad en een douche ernaast. Ertegenover twee wastafels met grote spiegels erboven. Op de grond weer wollen vloerbedekking, zacht en warm onder haar voeten. De kranen, de knoppen van de kastjes, de omlijsting van de spiegels, alles is van goud. Nou ja, goudkleurig. Het lijkt een sprookje. Wie wonen hier? Wat zijn dat voor mensen? Vast mensen die bij de tv werken. Nee, bij de film.
Jacky vervolgt haar ronde. Ze doet een andere deur open en stapt een studeerkamer binnen. Een paar kasten vol met boeken aan de ene wand, een bureau ertegenover. Ze gaat op de bureaukruk zitten. Zo heeft ze een beetje steun en kan ze de foto's boven het bureau beter bekijken.
Er hangen twee rijen foto's van Arabische paarden. Elk lijstje is anders, maar het formaat van de foto's is hetzelfde. Jacky bekijkt de foto's nauwkeuriger. Op elke foto staat ook een meisje. Alleen op de eerste twee foto's niet. Op de eerste staat een moeder met een baby'tje in haar armen en op de tweede dezelfde moeder met een peuter aan de hand. Op de derde foto staat een groot paard met een klein kleutermeisje, dat zijn halstertouw vasthoudt. De moeder is verdwenen.
Jacky glimlacht. De moeder staat natuurlijk heel dichtbij om in te grijpen als dat nodig is. Aandachtig bekijkt Jacky foto voor foto en ze ziet het meisje ouder worden. De achtergrond is steeds precies hetzelfde. Bloeiende planten met witte en roze bloemen. Er hangt een romantische waas over de foto, net als in een bruidsreportage.
Jacky's ogen blijven rusten op de laatste foto in de rij. Het meisje zou zo door kunnen gaan voor haar jongere zusje. Niet dat ze een jonger zusje heeft, gelukkig niet. Eén broertje als Yuri telt voor tien. Yuri komt overal en altijd luidruchtig binnenstormen, kletst, nee schreeuwt iedereen de oren van het hoofd en luistert naar niets of niemand. Nog een zusje erbij zou te veel van het goede wezen. Dat hebben haar ouders gelukkig ook bedacht.

Het meisje op de foto heeft hetzelfde blonde, halflange haar als zijzelf. Dezelfde bruine ogen, die serieus de wereld in kijken. Wel een iets andere mond en een ander gebit - het meisje heeft een keurig recht gebit, terwijl bij haar de ondertanden tamelijk scheef staan - maar toch... Zo'n jaar of wat geleden zag zij er ook zo uit, zo ongeveer tenminste.
Eens even tellen. Hoeveel foto's hangen er? Een rij van acht en een rij van zes. Dan is dat meisje veertien. Zijzelf is vijftien, bijna zestien, dus dat kan kloppen. De laatste foto is van een jaar geleden en er zal ongetwijfeld een nieuwe foto bijkomen.
Jacky wil het meisje graag ontmoeten. Misschien een nieuwe vriendin? Zou niet slecht zijn, een vriendin met zo'n fantastische kamer en zoveel eigen paarden natuurlijk! Waar is ze op dit moment? Moest ze van haar ouders haar kamer aan haar afstaan? Dan zal ze wel flink de pest inhebben. Zal ze erg verwend zijn, dat meisje? Dat moet wel, met zo'n kamer en badkamer en aparte studeerkamer.
Jacky heeft ook een eigen kamer. Die is kleiner dan de studeerkamer van het meisje. Er staat een bed in en een bureautje en dan houdt het op. Boven haar bureau heeft ze ook paarden hangen. Ze heeft een paar foto's uit een kalender ingelijst. Zullen al die paarden van de foto's van dat meisje zelf zijn? Dan zijn haar ouders stinkend rijk! Waren haar ouders maar zo rijk, nou ja, al waren ze maar een beetje rijk. Of al hadden ze alleen maar genoeg geld om een paard voor haar te kopen.

Sinds haar ouders een huis hebben gekocht, kan ze het wel vergeten. Wat is nou het verschil tussen dit rijtjeskoophuis en hun vorige rijtjeshuurhuis? Twaalf jaar slijtage en één belangrijk kamertje, volgens haar moeder. Dat kamertje is haar 'schoonheidssalon' geworden, maar wordt ook gebruikt voor de was en de strijk. In hun vorige huis ontving haar moeder haar klanten in de slaapkamer, die een stuk groter was dan hun slaapkamer van nu. Dat ging toch prima? Nee, vond moeder. 'Ik moest altijd een opgeruimde slaapkamer hebben als er klanten kwamen.' Nu komen de klanten dus in de 'schoonheidssalon'. Denk je dat de slaapkamer ooit onopgeruimd is? Never! Maar haar dromen over een eigen paard zijn in gruzelementen gevallen. 'Er moet wel wat bezuinigd worden in het gezinsbudget,' zei haar vader toen hij de hypotheekakte net had getekend. Hij keek erbij alsof hij de minister van financiën was. Jacky was nog bang geweest dat haar paardrijlessen erbij in zouden schieten, maar gelukkig kon dat nog net betaald worden. Ze zouden dit jaar alleen niet op vakantie gaan en misschien volgend jaar ook niet. Dat hing af van moeders business. Zou het haar lukken de investeringen terug te verdienen? Want de 'schoonheidssalon' moest natuurlijk compleet nieuw ingericht worden. Glazen toonkasten, speciale verstelbare relaxstoel, massagevoetenbad, enzovoorts, enzovoorts. Avonden lang had Jacky folders in brievenbussen gestopt, om de wijk op de hoogte te stellen van het bestaan van haar moeders schoonheidssalon.

Een eigen paard is altijd haar liefste wens geweest en zal dat ook wel altijd blijven. Een Arabisch paard, dat zou helemaal gaaf zijn. Geen paard zo mooi als het Arabisch volbloed. Sultan was ook honderd procent Arabisch. Op hem is ze regionaal kampioen geworden in de M-dressuur. Tot verbazing van iedereen. Niemand had verwacht dat iemand zo goed kon dressuren met een Arabisch paard. En dat ze kampioen was geworden op een manegepaard werd zo bijzonder gevonden, dat er een heel artikel aan gewijd is in 'SAV-Nieuws', het blad van het Stamboek Arabische Volbloedpaarden. Ze is geïnterviewd door een echte journalist en gefotografeerd door een echte fotograaf. Leuke jongens, vooral die Peter, die journalist. Hij zat steeds met haar te dollen en belde later nog op om het artikel voor te lezen. Of ze akkoord kon gaan met de inhoud, wat een service! Haar vader had haar dagenlang geplaagd met Peter. Dat hij natuurlijk op haar verliefd was geworden en of ze niet een smoesje kon verzinnen om hem te bellen. Ze zou bijvoorbeeld kunnen zeggen dat ze hem wilde interviewen voor de schoolkrant. Haar vader kan zo flauw zijn. Jammer genoeg werd Sultan direct na de wedstrijd verkocht. Nu heeft ze alleen nog haar les op de dinsdag... en dan is Vincent er niet. 
Vincent... Ze is al meer dan zes maanden op hem verliefd. Ze hebben maar één keer gezoend, maar zijn lijf trilde wel toen ze kusten. Dat zegt toch iets? Nu ziet ze hem bijna nooit meer. Op de lesavonden is hij vrij, hij werkt alleen overdag. Zo vaak als ze kan, probeert ze overdag langs te gaan, maar dan is hij vaak druk bezig en ze wil zich niet opdringen. Er mag toch ook wel iets van zijn kant komen! Alles was in elk geval een stuk gemakkelijker toen ze nog op Sultan reed. Ze wist natuurlijk vanaf het begin dat het de bedoeling was dat de ruin zou worden verkocht. Melany en Tom moeten het niet alleen van de manegeklanten hebben, maar ook van de handelspaarden. Ze mag blij zijn dat ze zo vaak gratis kan rijden.
Over twee jaar heeft ze haar VWO en dan wil ze een instructeursopleiding gaan volgen. Haar ouders vinden dat ze naar de universiteit moet. 'Je kunt zo makkelijk leren, je bent zo goed in je talen. In de paarden zit toch helemaal geen toekomst!' Maar ze zet zeker door. Melany zegt dat ze een natuurtalent is. Zij kan het weten, want ze is Z-dressuur. Ze gaat heus geen Duits studeren, zoals haar vader. Hij zit de hele dag te zeuren over school. Dat hij er steeds nieuwe taken bij krijgt, terwijl hij het al zo druk heeft. Dat de leerlingen steeds brutaler worden. Dat vroeger alles beter was. Ze kan zijn betogen wel dromen. En schoonheidsspecialiste, net als haar moeder? Nou nee, dank u. Zeker de hele dag de puisten van oude wijven uitknijpen! 'Oh, ik zie daar nog een gerstekorreltje. Dat kan ik niet laten zitten. Wacht, ik lepel het er even uit. Gadver!'

Jaloers kijkt Jacky nog eens naar de rij foto's. Dat meisje heeft het getroffen! Op elke foto een ander Arabisch paard. Welke is het mooist? Haar ogen worden steeds weer getrokken naar de laatste foto. De Arabische hengst ziet er precies zo uit als haar lievelingspaard van de kalender: een goudkleurige beauty. Is hij van het meisje?
Jacky staat op. Naast het bureautje is een langwerpig raam, met een gordijn ervoor. Nieuwsgierig schuift ze het gordijn weg en gluurt naar buiten. Ze ziet een gebouw, heel dichtbij. Ze zit toch niet op een flat? Ze gaat wat dichter bij het raam staan en kijkt naar beneden. Er is een soort binnenplaatsje, met een waterput in het midden met rode bloemen eromheen. Heel buitenlands, Italiaans, Toscaans! Ze is gek op Toscane. Vorig jaar is ze er samen met haar moeder geweest. Voor een lang weekend. Haar moeder had de reis gewonnen met een puzzelwedstrijd. Haar vader kon niet mee, want als leraar kun je niet zomaar vrij krijgen. Zij mocht wel een vrijdag en een maandag van haar ouders spijbelen voor deze gelegenheid. Florence, wat een prachtige stad! Het mooist vond ze de beelden in het museum. Donatello, zo heette de beeldhouwer.
Op het binnenplaatsje beneden staan overal potten met bloeiende planten. De ouderwetse klinkers op de grond zijn rond gelegd en worden beschenen door zwakke zonnestralen. Het is nog erg vroeg. De klinkers glimmen van de dauw, of misschien wel van de regen. Dan is ze hier dus minstens een hele nacht geweest. Een hele nacht? Waarom is ze niet naar huis gebracht, haar ouders weten toch wel waar ze is? Misschien mocht ze niet vervoerd worden. Natuurlijk, dat is het, ze mocht niet vervoerd worden. Die mist in haar hoofd! Ze dachten natuurlijk dat ze een hersenschudding had. En misschien heeft ze die ook wel, al heeft ze nu nergens last van. Haar ouders weten natuurlijk dat ze hier is. Die vinden het goed. Ze komen haar zo halen, het is nog vroeg.

Een scherp gehinnik verbreekt de stilte. Een hengst, weet Jacky meteen. De hengst van de foto? Hij krijgt antwoord. Jacky onderscheidt wel drie verschillende stemmen in het salvo van gehinnik dat volgt. Zijn merries, zijn harem? Vreemd, ze heeft nooit gehinnik gehoord als ze met haar fiets langs de hei reed. Maar bij deze villa's is natuurlijk grond genoeg om paarden te kunnen houden.
Jacky wordt ineens onrustig. Ze zou nou wel eens met iemand willen praten, willen kennismaken met de mensen van dit huis, hen bedanken voor hun hulp, even bellen met thuis. Dat ze haar zo meteen kunnen komen halen. Dat ze al wakker is en zich goed voelt. Jacky zoekt onder het dekbed, onder het kussen, onder het bed. Waar is haar mobieltje toch? Zal ze het verloren hebben toen ze van haar fiets viel? Ze zou het vervelend vinden als haar ouders ongerust zijn. Ze hebben al genoeg te stellen met Yuri. Haar broertje is hyperactief, kan niet stilzitten. Straffen helpt niet, belonen helpt niet. Haar ouders worden erop aangekeken. Gelukkig zit Yuri nu op een speciale school.
Nerveus loopt Jacky terug naar de slaapkamer. Is er nog een andere deur die naar buiten voert? Ze moet hier op de eerste etage zitten, gezien de afstand van het raam naar de binnenplaats. Er moet toch ergens een gang zijn met een trap naar beneden.
'Hallo, is daar iemand!' roept ze zo hard mogelijk. Geen geluid, geen antwoord. Shit, wat is het hier stil. Waarom zegt niemand iets? Slaapt iedereen nog? Ze kan die mensen toch niet zomaar wakker schreeuwen. Jacky kijkt zenuwachtig om zich heen. Oh, in de kastenwand zit nog een deur. Jacky rent erheen en probeert hem open te rukken. Dat lukt niet. Zit hij op slot? Jacky probeert het nog een keer, voorzichtiger nu, maar de deur gaat niet open. Waarom zit hij op slot, wie heeft de sleutel? Ze wil niet opgesloten zijn! Ze rent terug naar het studeerkamertje en kijkt door het raam. Waarom kan het raam niet open? Ze kan het binnenplaatsje maar net zien en drukt haar neus tegen het glas. Ineens ziet ze beneden een man lopen. Opgelucht tikt ze tegen het raam.
Onverstoorbaar gaat hij door met wat hij aan het doen is. Wat doet hij eigenlijk? Hij loopt alleen maar. Straks loopt hij weg!
Jacky grist een pen van het bureautje en tikt zo hard mogelijk tegen het raam. Het lijkt van levensbelang dat de man haar ziet.
Nu heeft hij haar wel gehoord, want hij kijkt op. Als hij haar voor het raam ziet staan, lacht hij. Hij wuift en roept vrolijk: 'Goedemorgen Jacqueline, heb je goed geslapen, meisje? Als je nog even geduld hebt, kom ik zo boven met het ontbijt. Dan eten we gezellig samen.'
Wat een rare man. Hij doet net of hij haar goed kent. Nou ja, dat doen die mensen uit deze villa's misschien wel vaker. Maar waarom noemt hij haar 'Jacqueline', Jacqueline met een zwaar Frans accent? Ze stelt zich altijd voor als Jacky!

Hoofdstuk 2 

Na een paar minuten hoort Jacky voetstappen op een trap. Even wat gerinkel. Dan voetstappen op een houten vloer. Ze hoort hoe het slot in de deur wordt omgedraaid en slaat het dekbed beschermend over zich heen.
Ze is weer in bed gaan liggen, heeft een voorgevoel van dreigend gevaar, maar weet niet waarom. In bed voelt ze zich veiliger. Met angstige ogen ziet ze de man van de binnenplaats binnenkomen. Hij torst een dienblad voor zich uit met croissants, boter, eieren, koffie, thee.
Jacky kruipt verder onder het dekbed en doet net of ze slaapt. Waarom doet ze dat? De man weet toch dat ze wakker is? Hij heeft haar net voor het raam gezien. Waarom is ze zo bang? De man komt haar alleen maar een ontbijt brengen. Nou ja, zeg, ligt ze een keer in een super-de-luxe kamer in een villa met paarden en dan is het weer niet goed. Dan is ze bang. Jacky slaat het dekbed terug, gaat rechtop zitten en schikt het kussen in haar rug. Ze wil naar de man glimlachen, maar hij zet net het dienblad op het kastje naast het bed en loopt naar de studeerkamer om de bureaustoel te pakken.
'Voel je je nog niet lekker?' vraagt hij als hij terug is. Zijn stem klinkt bezorgd. 'Je hebt weer onrustig geslapen, hè? Ik had zo gehoopt dat je helemaal genezen zou terugkomen. Maar misschien moet je alleen even wennen aan je eigen kamer, hè, dat zal het wel zijn. Kom maar lekker bij me zitten. Sinds je terug bent, hebben we nog helemaal niet kunnen bijpraten.' De man wil haar bij de arm pakken.
Geschrokken trekt Jacky haar arm terug. Hoezo, wennen aan haar eigen kamer. Hoezo, genezen terugkomen. Terugkomen waar vandaan? Is ze in het ziekenhuis geweest of zo? Waarom zou ze met die man moeten bijpraten? Is hij haar dokter? Heeft ze in coma gelegen? Waar heeft die man het toch over? Laat-ie niet zo eng doen! Laat-ie zeggen dat ze gisteravond van haar fiets is gevallen en dat ze dachten dat ze een hersenschudding had. Dat de dokter is geweest en dat hij heeft gezegd dat ze hier maar beter een nachtje kon blijven slapen. Dat haar ouders haar nu elk moment kunnen komen ophalen. Laat-ie normaal doen! Waarom doet hij niet normaal? Haar voorgevoel! Ze voelt hoe het bloed naar haar hoofd stijgt, hoe haar voorhoofd klam wordt.

Met de stoel nog in zijn hand loopt de man langzaam achteruit. Hij kijkt haar pijnlijk getroffen aan en stamelt zacht: 'Oh God, bewaar me, je bent toch niet bang voor je eigen vader?'
Jacky schiet overeind. Wat zegt-ie nu weer. Heeft ze hem goed verstaan? Zei hij: 'Je bent toch niet bang voor je eigen vader?' Wat zei hij nou ook alweer precies? Ze heeft natuurlijk niet goed geluisterd. Ze is nog een beetje duf. 'Wat zei u, alstublieft?' vraagt ze met een klein stemmetje.
De man praat langzaam en fluistert bijna: 'Waarom zeg je u tegen me? Je hebt nooit u tegen me gezegd.' En dan, sneller: 'Je bent toch niet bang voor me? Je bent toch niet bang voor je eigen vader? Wat erg, meisje... Zijn stem klinkt vol medeleven, maar ook gekwetst.
Van de zenuwen krijgt Jacky de neiging te giechelen. Het is allemaal niet echt wat hier gebeurt. Ze droomt, nee, ze is midden in een film terechtgekomen. Een man zegt tegen een meisje dat hij haar vader is. Het meisje heeft hem nog nooit in haar leven gezien. Hij vindt het erg dat ze bang voor hem is. Wat is hieraan voorafgegaan? Wat is haar tekst? Wie heeft het scenario geschreven? Niet zo stom denken nu. Ze zit niet in een film. Er zijn geen cameramensen en die man blijft daar maar zitten en zegt niets. Waarom zegt hij niets? Waarom doet hij net alsof hij haar vader is? Waarom liegt hij? Haar vader is haar vader en hij niet, nooit, never. Hij is een wildvreemde. Ze heeft hem nog nooit eerder gezien. Hij moet ophouden met zijn toneelspel. Het maakt haar boos. Het maakt haar bang!

Jacky verzamelt moed en zegt: 'U bent mijn vader niet. U hebt mij hier opgesloten en ik wil hier weg. Ik wil naar mijn eigen vader toe. Die zal vreselijk ongerust zijn dat ik niet van paardrijles ben teruggekomen. Hij heeft de hele nacht naar me gezocht en de politie is al lang ingeschakeld. Ze kunnen me elk moment vinden. Waar ben ik hier eigenlijk? Is de manege vlakbij? U kunt me maar het beste laten gaan, dan beloof ik dat ik niets tegen de politie zeg.'
De man zakt op de stoel neer en slaat zijn handen voor zijn ogen.
Hij heeft spijt, denkt Jacky, hij gaat zeggen dat het een vergissing is.
Maar de man zegt op theatrale toon: 'Oh, Jacqueline, kon ik je...'
'Jacky, ik heet Jacky,' onderbreekt Jacky hem.
De man kijkt haar medelijdend aan en zegt: 'Nee lieverd, het is Jacqueline, net als je oma, mijn moeder uit 'La Douce France'. Waarom zou je je naam afkorten? Jacqueline is een prachtige naam.'
Jacky wil zeggen: 'Het is geen afkorting, ik heb maar één naam: Jacky. Mijn ouders vonden dat voldoende. Yuri heeft ook maar één naam.' Maar ze houdt haar mond omdat de man zo'n rare blik in zijn ogen heeft. Hij kijkt haar nog steeds aan alsof... alsof ze zwaar ziek is of zo, en zegt: 'Ik wilde dat ik je kon helpen. Kon ik je maar beter maken. De psychiater heeft tegen me gezegd 'neem haar niet kwalijk dat ze soms denkt dat ze iemand anders is, want dat is nu eenmaal een symptoom van haar ziekte'. Ik wilde alleen... begreep jij nou maar hoe verschrikkelijk het voor een vader is als zijn dochter hem als een vreemde behandelt. Mijn hele leven draait om jou!' Hoofdschuddend mompelt de man in zichzelf: 'Ik moet geduld hebben.'

Met ogen vol angstig ongeloof staart Jacky hem aan. Die man is toetergek, denkt ze. Hij is gevaarlijk, een psychopaat, hij moet opgesloten worden. Weer heeft ze het sterke gevoel in een film terecht te zijn gekomen. Een thriller, waar ze wel iets over heeft gelezen, maar die ze niet heeft gezien. En toch moet ze meespelen. Hij heeft de rol van de griezelige psychopaat. Zij is gecast als het moedige meisje dat zich uit zijn enge handen moet bevrijden. Wat is haar tekst? Wat moet ze precies doen? Heeft ze er als actrice geen recht op eerst het scenario te lezen? Met haar eigen tekst en ook de zijne. Wat is hij van plan? Waarom zit hij daar zo met zijn hoofd in zijn handen en hoe lang blijft hij zo nog zitten? Wat gaat er in zijn hoofd om? Waarom kan ze zijn gedachten verdomme niet lezen. Als hij echt zo gek is als hij lijkt te zijn, dan kan ze zijn spelletje beter meespelen. Hij leek volkomen van de kaart te raken toen ze zei dat ze zijn dochter niet was. Als ze dat blijft volhouden, heeft ze kans dat hij door het lint gaat.
Plotseling realiseert Jacky zich dat dit geen film is. Dat ze echt in deze kamer zit. Dat de man - die nog steeds met zijn hoofd in zijn handen tegenover haar zit - écht heeft beweerd dat hij haar vader is. Het lijkt of ze een elektrische schok krijgt. Ze is ontvoerd! Waarom is ze ontvoerd? Wat wil die man van haar, wil hij haar vermoorden? Waar zijn haar ouders, papa mama, help, HELP kom alsjeblieft papa mama! PAPA MAMA HEEEEELPP!!! Waarom zijn ze er nooit als ze ze nodig heeft? Ze is pas vijftien, ze is toch nog niet volwassen? Waar is de politie? Ze zoeken haar toch wel? Melany en Tom hebben toch wel alarm geslagen? Of Julia? Ze weten toch dat ze nooit een les overslaat en dat ze opbelt als ze ziek is? Als Vincent er was geweest, had hij haar zeker gemist! Hij zou direct alarm hebben geslagen! Jacky voelt zich duizelig worden. Haar pony plakt aan haar natte voorhoofd. Ze gaat zo flauwvallen. Ze kan zich niet goedhouden, wil zich niet goedhouden. Ze gaat zo meteen schreeuwen, keihard schreeuwen. HELP PAPA TOM VINCENT KOM HELP!!! Maar ze schreeuwt niet. Jacky schreeuwt niet. Schreeuwen helpt niet. Er is een stem in haar hoofd die zegt dat ze niet moet schreeuwen. Dat die man daar angstig van wordt en gevaarlijk kan worden. De stem zegt dat ze het spelletje van die enge man moet meespelen en, zodra de gelegenheid zich voordoet, moet proberen te ontsnappen.

Het duurt even voordat ze kalm genoeg is om een croissantje te kunnen pakken. De man zit nog steeds met zijn hoofd in zijn handen. 'Ik wil wel een kopje thee,' zegt Jacky. Ze vindt dat het nogal gemaakt klinkt.
Het gezicht van de man vertoont echter een opgeluchte glimlach. 'Natuurlijk Jacqueline,' zegt hij en hij pakt een theeglas en de theepot. Zijn reactie brengt Jacky in verwarring. Het lijkt wel of hij écht denkt dat ze zijn dochter is, zijn opluchting lijkt zo natuurlijk. 
De man reikt haar de thee aan en neemt zelf koffie. Hij pakt de croissant uit haar hand, snijdt hem open en smeert er boter en jam op. 'Zo heb je ze het liefst, hè, Jacqueline? Met boter en jam.'
Weer die overdreven Franse uitspraak bij de naam.
Jacky griezelt ervan. Rustig blijven meisje, maant ze zichzelf. 'Met boter en kaas lijkt me lekkerder,' zegt ze. 'Ik houd niet van jam.'
'Oh, is dat van de laatste tijd?' vraagt de man nieuwsgierig. 'Je vond jam altijd zo lekker, vooral de bosbessenjam van Bertie.' Hij slaat een hand voor zijn mond, alsof hij iets verkeerds heeft gezegd en zegt dan snel: 'Je kreeg daar zeker van die chemische rotzooi.'
Begint hij onzeker te worden nu ze hem op een fout heeft gewezen? Jacky houdt echt niet van jam, het was geen grap. Ze wordt misselijk als ze 's morgens zoetigheid eet. Wie is Bertie, zijn vrouw? En waar is 'daar'? Uit zijn verhaal kan ze opmaken dat zijn dochter in een inrichting is opgenomen. Zit ze daar nog steeds? Mag hij zijn dochter niet opzoeken en heeft hij haar daarom gekidnapt? Is het toeval dat zijn dochter Jacqueline heet?
'Waar is daar en wie is Bertie?' vraagt Jacky zakelijk.
De man kijkt haar geschrokken aan, herstelt zich en zegt luchtig: 'Daar? Oh eh, daar hebben we het natuurlijk niet meer over. Je bent nu hier en we doen net of je hier nooit bent weg geweest.'
'Daar' is dus een inrichting, concludeert Jacky. 
'En Bertie?' vraagt ze.
De man staart haar even aan en knijpt daarbij zijn ogen samen. 'Bertie?' herhaalt hij dan haar vraag. 'Herinner jij je Bertie niet? Eh, het maakt ook niets uit. Je vond alleen haar jam altijd zo lekker.'
Wie is die Bertie nou? Nu weet ze nog niets. Bertie is vast niet de moeder van Jacqueline, want dan had hij toch wel 'je moeder' gezegd. Of misschien juist niet, als ze gescheiden zijn. Het kan ook een buurvrouw zijn, of een winkelmeisje, huishoudster, kindermeisje. In dit soort villa's loopt toch personeel rond? Jacky voelt zich iets lichter bij de gedachte dat ze waarschijnlijk niet alleen met deze man in de villa verblijft.

Zwijgend ontbijten ze verder. De man concentreert zich op de broodjes. Hij eet het ene na het andere, allemaal besmeerd met jam, als om te compenseren dat zij geen jam eet. Wordt Bertie anders boos? Is Bertie ergens beneden? Toch de huishoudster?
Jacky heeft de gelegenheid de man beter te bekijken. Hij ziet er jonger uit dan haar vader en zal ongeveer midden veertig zijn. Haar vader is al tweeënvijftig, haar moeder pas negenendertig.
Zijn haar is donkerbruin, bijna zwart, met alleen wat grijs aan de slapen. Zijn ogen zijn bruin en kijken melancholiek de wereld in. Zijn neus is tamelijk groot en recht en zijn lippen zijn vlezig. Hij heeft zich vanochtend waarschijnlijk al geschoren, want zijn kin is glad. Toch moet hij veel baardgroei hebben, gezien zijn donkere uiterlijk. Hij heeft een niet onknap gezicht. Zeker niet het gezicht van een ontvoerder of een psychopaat, eerder van een zakenman. Verder is hij niet zo lang, kleiner dan haar vader in elk geval. Hij is landelijk gekleed. Ribfluwelen donkerblauwe broek, pantoffels eronder, een geruite blouse en een sportieve rode trui met V-hals. En om zijn hals een zijden sjaaltje. Erg kak, maar dat kun je in deze omgeving verwachten.
'Ben je klaar met eten?'
Jacky knikt.
'Je hebt niet veel op.'
Weer die ongeruste klank in zijn stem. 'Je mag pas naar buiten als je je fit voelt, hoor.'
'Ik eet 's morgens nooit meer dan één broodje,' zegt Jacky snel. 'Maar over een uurtje heb ik weer honger, dus dan lust ik wel weer wat.'
'Goed,' zegt de man en hij staat op. Hij pakt het dienblad op.
'Eh, wat gaan we eh... vandaag doen?' vraagt Jacky. Ze is bang dat hij de deur weer op slot doet. Uit deze kamer kan ze niet ontsnappen. 
'Over een half uurtje zie ik je beneden,' zegt de man. 'Kleed je op je mooist aan, vandaag is het fotodag.' 
'Fotodag?'
'Jacqueline, op je verjaardag wordt toch altijd dé foto genomen. Maar je was toen nog niet terug. Daarom doen we het nu!' Hij lijkt ongeduldig te worden.
'Oh ja,' zegt Jacky dus maar.
Hij doet de deur niet op slot. Vergeten of expres?
Zodra hij weg is, rent Jacky naar de deur en opent die. Ze ziet een brede trap naar beneden. Yes, denkt ze opgelucht. Daar moet ik straks heen.

Je moet je aankleden, zegt Jacky tegen zichzelf. Je moet over een half uur op de foto. Een foto voor in de rij boven het bureautje? Is ze stand-in voor Jacqueline? In gedachten spreekt ze de naam zo uit als de man ook deed. Très Français. Jacky huivert bij het idee. Waar is het meisje van de foto's zelf? Waarom heeft ze een stand-in nodig? Jacky spreekt zichzelf moed in. Misschien gaat het alleen maar om de foto en laat haar ontvoerder haar daarna vrij? Psychopaten zijn onvoorspelbaar, ook in het positieve. Ze moet dan natuurlijk niet de verkeerde kleding aantrekken, anders stuurt hij haar terug. Wat is het meest geschikt voor de gelegenheid? Paardrijkleding? Nee, het meisje draagt op geen enkele foto rijkleding.
Jacky voelt ineens de adrelanine door haar lijf stromen. Aankleden en wegwezen, denkt ze.
Ze doet een deur open, waarvan ze vermoedt dat het een kledingkast is. Ze komt echter niet een kast binnen, maar een ruim vertrek met links en rechts een lange kastenwand met grote schuifdeuren en tussen de schuifdeuren spiegels vanaf de grond tot het hoge plafond.
Jacky duwt een schuifdeur open en ziet een lang rek gevuld met jurken, rokken, bloesjes en blazers. Daarnaast planken vol  truien, t-shirts, poloshirts en broeken. 

Even is Jacky haar angst vergeten. 
Ze pakt een wit poloshirt met een kleurig versierd kraagje van de plank en zoekt naar het merkje. 'Tommy Hilfiger'.
Mooi, vindt Jacky het. Ze trekt een spijkerbroek uit de stapel, houdt hem voor zich en bekijkt het resultaat in de spiegel. Het is een 'Boss Orange'. Jacky kent het merk niet, maar vindt het wel een erg mooie broek. De volgende spijkerbroek is een 'Diesel' en dat merk kent Jacky wel. Ze krijgt nooit broeken van dit soort merken. Haar moeder vindt ze te duur.
Jacky snuffelt verder tussen de jurken en blazers aan het rek. Ze ziet een jasje van 'Giacomo' en kan de verleiding niet weerstaan het te passen. Het is precies haar maat en het staat gewéldig! Nou, Jacqueline koopt haar kleding niet op de markt, denkt Jacky. Misschien gaat ze wel shoppen in Parijs of in Milaan!
Jacky doet een andere schuifdeur open en houdt even haar adem in. Paardrijkleding! Het lijkt wel of ze in een ruitersportzaak is beland. Twee planken vol rijbroeken in alle kleuren en van de duurste merken. Jacky kent al die merken: Eurostar, Kentucky, Kingsland jeans... Aan het rek hangen wel zes rijjasjes. Concoursjasjes in zwart, donkerblauw en grijs. Ook een paar geruiten jasjes. En ernaast bodywarmers, fleecejasjes en regenjacks in verschillende kleuren. En wow! daar ligt een superdure cap, een Pikeur! Nee, er liggen er twee! Eentje in zwart en eentje in bruin.  
Was Julia maar hier, denkt Jacky. Dan zouden we een Horsegirl topmodel modeshow kunnen geven. Ze zet de bruine cap op haar hoofd. Alsof hij speciaal voor haar is gemaakt! Het begint Jacky te duizelen. Wat bizar dat alle kleren in deze kamer me passen, denkt ze. Jacqueline en ik hebben wel veel overeenkomsten. Oeps, de foto! Ik moet nu echt opschieten.

Jacky gaat op zoek naar ondergoed. Dat vindt ze in een brede onderla, die weer onderverdeeld is in vakjes. Ze ziet slipjes in alle pasteltinten, voor een bijna volwassen vrouw. Jacky pakt een slipje in haar hand en houdt het dan tegen haar gezicht aan. Is dit échte zijde? Wow! Jacky weet dat dit soort ondergoed hartstikke duur is. Haar moeder kreeg vorig jaar op haar verjaardag een zijden setje van pap. Daar was ze ontzettend blij mee. 'Voor mezelf koop ik dat echt niet,' had ze zachtjes tegen Jacky gezegd, 'veel te luxueus!'
Heeft ze het ooit gedragen? Was haar moeder maar hier. Hebben ze thuis door dat ze ontvoerd is? Dat zal toch wel? Ze is al een hele nacht weg. Hebben ze de politie ingeschakeld? Waarom zetten ze geen speurhonden in, dan vinden ze haar meteen. Het spoor moet toch van het fietspad naar één van de villa's leiden? Maar stel nu dat ze niet in één van die villa's is terechtgekomen? Stel dat ze honderden kilometers is vervoerd, misschien zelfs over de grens. Ze kan zich toch niets meer herinneren van gisteravond? Jacky wordt misselijk als ze daaraan denkt. Niet aan denken nu. Ze moet zich concentreren op de vraag wat ze moet aantrekken! 
De keuze is moeilijk. Er hangt zoveel in de rekken en er ligt zoveel op de planken. Waar is haar eigen rijbroek trouwens? Gisteravond had ze hem toch aan? Jacky gaat snel door de stapel rijbroeken. Nee, hij ligt er niet tussen. Is hij stukgegaan door de val van haar fiets? Is ze eigenlijk wel gevallen? Hoe komt ze anders aan die geschaafde knieën? Waar zijn haar laarzen, haar cap? Niet aan denken. Ze moet weg, snel weg. Hoe laat is het? Ze moet zich nog wassen! Is het half uur al voorbij? Er hangt nergens een klok. Waarom is er geen klok in een kamer waarin verder alles aanwezig is?

Jacky loopt snel naar de studeerkamer. Er moet hier toch ergens een computer of een laptop staan. Ingebouwd? Superklein? Het bureautje is leeg en er staat nergens een computertafel in de studeerkamer. Alleen maar boekenkasten met honderden boeken en een ladenkast met schoolspullen: nieuwe schriften, pennen, een passer. Ook printpapier, maar er is géén printer. 
Jacky loopt naar het bed terug en gaat zitten om te kunnen nadenken. De computer is weggehaald en dat is heel raar. Er bestaan toch geen studeerkamers meer zonder computer. Hoe moet Jacqueline haar huiswerk doen? Ineens weet Jacky ook zeker dat ze haar mobieltje niet is verloren tijdens haar val. 'Hij heeft het afgenomen,' fluistert ze. 'Een ontvoerder pakt natuurlijk je mobieltje af zodat je niet om hulp kunt bellen!' Jacky wordt weer duizelig. Ze loopt naar de badkamer en houdt haar polsen onder de koude kraan. 'Rustig blijven!' zegt ze tegen haar spiegelbeeld.
Jacky heeft zichzelf weer onder controle en begint zich te wassen. Washandjes en handdoeken zijn snel gevonden in de badkamerkastjes. Ze heeft keus uit verschillende soorten zeep, badparels, douchegels, shampoos. Eigenlijk moet ze haar haar wassen. Dat doet ze normaal altijd na paardrijles. Maar ze heeft niet paardgereden. Ze borstelt haar haar goed, dan glanst het ook. Onderbroekje aan, hemdje aan. Een bh heeft ze niet kunnen vinden. Die heeft ze normaal wel aan. Vervelend, zonder bh. Ze voelt zich naakt, onbeschermd. Haar borsten hebben wel wat steun nodig. Snel een zijden blouse aan, die ze op de gok uit het rek heeft gepakt. Waarom is haar arm zo stijf? Gaatjes, als van een injectienaald! Wat is er met haar arm gebeurd? Probeert die man haar aan de heroïne te brengen, is hij een drugsdealer? Nee, heroïne wordt niet in de bovenarm gespoten. Waar komen die gaatjes dan vandaan? Kan ze zich daarom niets van gisteren herinneren? Niet aan denken, ze voelt zich goed, er is niets aan de hand. Zwarte jeans aantrekken, leren blazer over de blouse, sjaaltje, ketting, armband, ring. Sieraden van Cartier, niet te geloven! Nu nog de korte laarsjes aan, die ze heeft uitgekozen. Oh, die zijn een maatje te groot. Even in de kast kijken of er kleinere schoenen te vinden zijn. Maat 39, maat 39, 39, 39, schoenen, laarzen, slippers, wel honderd paar en alles maat 39. Vreemd, alles in haar maat behalve de schoenen. Ach, wat maakt het uit. Beter te groot dan te klein. Die korte laarsjes dan toch maar. Dikke sokken erin en weg wezen! Weg wezen?
Ineens durft Jacky de kamer niet uit. Wat daarnet een gevangenis was, lijkt even een vertrouwd hol. Toch moet ze gaan, anders komt ze hier nooit uit. Moed houden, zegt ze tegen zichzelf. De politie kan elk moment binnenvallen. Ze hebben de hele nacht de tijd gehad om uit te vinden waar ik ben.

De ponyboeken van Stasia Cramer 

Stasia Cramer schrijft kinder- en jeugdboeken. 

Graag schrijft ze echte meisjesboeken. 

Haar favoriete onderwerpen zijn namelijk paarden en verliefdheid. 

Inmiddels heeft Stasia 45 boektitels op haar naam staan.
De meeste zijn uitgegeven door uitgeverij Zwijsen in Tilburg.
Acht van haar boeken zijn in het Duits zijn vertaald en uitgegeven door Ravensburger Buchverlag.
Nu worden haar boeken (her-)uitgegeven door Uitgeverij Tadidom. 

Website

Van een aantal ponyboeken die op papier zijn verschenen, heeft Stasia e-books gemaakt.
Een e-book is een digitaal boek dat je kunt lezen op een computer, een iPad, een e-reader of een smartphone.
Je kunt Stasia's  e-books kopen op haar nieuwe website www.ponyboeken.nl.
Op deze website kun je e-books én boeken van papier kopen.
Niet alleen boeken die door Stasia zijn geschreven, maar ook ponyboeken van andere schrijfsters.

Nieuwsbrief
Als je je abonneert op de nieuwsbrief van ponyboeken.nl, ontvang je een pony e-book gratis!
In de nieuwsbrief kun je lezen welke nieuwe boeken er zijn uitgekomen.
Maar je kunt er ook in lezen hoe het met Stasia's dieren gaat.
Ze heeft een mini-manege in Drenthe met 8 pony's en paarden en 3 honden.
Stasia gaat ook ponyboeken verkopen, die geschreven zijn door... jou?
Heb je een leuk ponyverhaal te vertellen, dan zorgt Stasia ervoor dat het in een nieuw e-book en/of gedrukt boek terecht komt, zodat je verhaal door veel ponygekke meiden kan worden gelezen.
Meer nieuws hierover lees je in de nieuwsbrief.

Ponykampen

In de zomer organiseert Stasia ponykampen met een grote slotshow.

Wil je meer informatie over de ponykampen die Stasia organiseert, of ben je benieuwd naar foto's en filmpjes  van haar pony's en paarden, kijk dan op www.hippago.nl.

Lezingen

Stasia Cramer geeft lezingen op scholen en bibliotheken  door het hele land.
Haar lezingen zijn interactief.
Voor het basisonderwijs heeft ze een paardenrap en een vertelpantomime.
Voor het voortgezet onderwijs is het onderwerp 'soaps'. 

Contactorganisatie voor Stasia's lezingen is Stichting Schrijvers School Samenleving.

Ze hebben ook een website: www.sss.nl.

Profiel van Stasia Cramer

Geboren: Op 13 april 1954 in Den Haag (Nederland). 

Kleur ogen: Blauw. 

Haarkleur: Steeds minder blond, maar gelukkig nog niet grijs.

Lengte: Stokmaat 1.68

Gewicht: Daar lieg ik altijd over en ik houd niet van liegen. Ik kan je verklappen dat ik lichter dan mijn ruin Zanou ben. Hij eet ook veel te veel hooi.

Woonplaats: Elim, een dorpje dichtbij Hoogeveen, in de provincie Drenthe.

Huisgenoten: Martin, mijn man. Hij is verslaggedver bij het Dagblad van het Noorden. Verder hebben we drie honden. Als eerste Mosje, onze terriercombi. Hij is een echte komediant. Als ik een koekje eet, begint hij te trillen. 'Ik ben heel zielig,' zegt hij dan. 'En ik ben pas weer gelukkig als ik de helft van jouw koekje krijg.' Hondenbrokken lust hij niet. Nou ja, ik ook niet, dus die hoeven we niet te delen. Dan hebben we Senna, de enige échte Parson (dus hoogbenige) Jack Russell in ons huis. We hebben Senna overgenomen van de buren, toen de buurman was overleden. Mosje had Senna namelijk eens stiekem gedekt in hun schuur en dat schept natuurlijk verplichtingen. We hebben ook een kind van Senna en Mosje: Bibi. Zij was de kleinste van het nest en omdat ik haar diverse keren het leven heb gered (alle tepels waren steeds bezet door dikkere pups), kon ik geen afscheid nemen van mijn lieveling. Wel logisch, maar misschien niet echt verstandig, want Senna en Bibi vechten regelmatig om onze aandacht.

Lievelingseten: Patat mét mayonaise, maar zónder spruitjes. 

Lievelingskleur: Azuurblauw met een wit wolkje.

Favoriete muziek: Gouwe oudjes uit de jaren '60 en verder alles waar een beetje melodie in zit.

Favoriete kinderboek als kind: De serie Black, de zwarte hengst van Walter Farley en verder alle zielige dierenverhalen.

Favoriete dieren: Paarden en honden.

Droomwens: Een boek van mij in het Chinees vertaald. Geweldig lijkt me dat. Ik kan niet eens controleren of het wel mijn boek is; ze kunnen me wel van alles op mijn mouw spelden.

Hekel aan: Opruimen (van dieren) en vroeg opstaan. 

Hobby’s: Paardrijden (verrassing!); lezen (paardenbladen! en spirituele boeken); tv-kijken; pianospelen (moet ik nodig weer gaan doen). 

Beroep: Vroeger wilde ik dierenarts worden, maar ik was nogal slecht in biologie. Bovendien kan ik niet goed tegen bloed. Tsja, wat moet je dan? In het onderwijs natuurlijk! Ik ben dertien jaar lerares maatschappijleer geweest. Nu ben ik parttime kinder- en jeugdboekenschrijfster én parttime paardrij-instructrice en organisator van ponykampen en logeerweekends voor kinderen met een beperking. Ik geef ook lezingen over mijn boeken op scholen en bibliotheken. De lezingen zijn interactief. De kinderen doen mee met een paardenrap en spelen in een vertelpantomime over een meisje dat gepest wordt. 

Werktijden: In de winter schrijf ik boeken; in het voorjaar kwast en knutsel ik aan huis en stallen; in de zomer doe ik de ponykampen en in het najaar wacht ik tot het weer voorjaar wordt. 

Over schrijven: Ik plaats mijn verhalen graag in de paardenwereld, omdat ik mijn hele jeugd op maneges heb gereden. Behalve door mijn eigen ervaringen met paarden en paardrijden, word ik bij het schrijven ook geïnspireerd door de opmars van Nederland op het hippische wereldtoneel met als voorbeelden de succesvolle dressuuramazone Anky van Grunsven (3 x individueel goud tijdens de Olympische Spelen in 2000, 2004 en 2008 en in 2012 nog een keer individueel 6de op de achttienjarige Salinero plus een bronzen plak voor het Nederlandse team) en natuurlijk Adelinde Cornelissen op Parzival met haar zilveren plak tijdens de Olympische Spelen van 2012. Ook met springen en mennen rijdt Nederland vaak bovenaan mee. Toch heel knap voor zo'n klein landje?

Stasia over schrijven

Schrijven is een vak, dat je al doende leert. 
Natuurlijk moet je fantasie hebben. Ik heb mijn hele leven gedagdroomd, een mooie basis. Maar fantasie is niet genoeg. Een verhaal moet ook een logische opbouw hebben en een goede technische uitwerking. Ik heb van een andere kinderboekenschrijver geleerd dat een precieze vertelling van een handeling erg saai kan zijn. Lees het volgende voorbeeld maar: Anne loopt naar de voordeur. Ze pakt de sleutel uit haar zak en steekt hem in het sleutelgat. Ze draait de sleutel naar links en duwt de deur open. Ze haalt de sleutel weer uit het sleutelgat en steekt hem terug in haar zak. Dan loopt ze naar binnen en sluit de deur weer achter zich. Elke lezer is nu al afgehaakt. Wat kan die sleutel schelen? Beter is: Anne gaat naar binnen. Een schrijverstip (heel vaak gehoord, dus zeker niet alleen van mij): schrap alles wat je kunt schrappen. 

Je leert veel over jezelf als je aan het schrijven bent.
Zo wilde ik eens een spannend boek schrijven. Dat werd 'Nachtmerrie' (deel 3 van de serie 'Manege de Koning'). Maar ik kon het maar niet spannend krijgen. Ik gaf mijn hoofdpersoon veel te veel steuntroepen. Ik verplaatste me teveel in mijn hoofdpersoon en omdat ik zelf een bang persoon ben, wilde ik haar al die angst ook niet aandoen. Uiteindelijk heb ik het toch voor elkaar gekregen. Door te denken aan een enge film. Je weet wel, zo'n film waarin een vrouw haar auto in een donkere parkeergarage neerzet. Dan zie je als kijker al een paar zwarte schoenen in een deuropening staan, blikkert er een mes in het flauwe licht van het trapportaal en hoor je die engerd zwaar ademen. Dan schreeuw ik: 'Ga daar toch weg, ga weg uit die parkeergarage. Neem voortaan een bodyguard mee en pepperspray of beter nog, zoek een rol in een andere film.' Maar dat mens van die film luistert natuurlijk helemaal niet naar mij. Terwijl de muziek aanzwelt, loopt ze in de val. Toen ik het trucje van de film door had, kon ik verder met mijn boek. Ik plaatste mijn hoofdpersoon buiten de groep. Ze werd buitengesloten en niet geloofd en zo iemand is ineens erg kwetsbaar. 

Het moeilijkste van een boek is het begin.
Waar, wanneer en hoe begint het verhaal. Ik begin meestal midden in een handeling, gewoon op de gok, wat me op dat moment invalt. Als ik maar een begin heb, zodat het verhaal kan beginnen. Soms verander ik het begin later weer. Mijn hoofdpersoon is dus ergens mee bezig en ik typ de eerste zinnen op mijn computer. Op dat moment gaat er iets vreemds gebeuren. Vooraf heb ik alles verzonnen en bedacht. Ik heb een verhaal gebouwd alsof het een huis is. Eerst beton storten waarop je kunt bouwen, dan de muren neerzetten en het dak erop. Maar terwijl ik zo aan het typen ben lijkt het ineens alsof ik niet meer zelf aan het verzinnen ben. Dan is het alsof het verhaal een eigen leven gaat leiden. Allerlei beelden buitelen door mijn hoofd en als ik mijn ogen dicht doe, dan zie ik een film draaien. Een film in mijn hoofd. De beelden komen gewoon, achter elkaar en ik hoef alleen maar op te schrijven wat ik op de film zie. Ik begin steeds sneller en sneller te typen. Ik ben bang dat ik de film niet kan bijhouden. De volgende dag lees ik wat ik de vorige dag heb geschreven. Vaak ben ik verbaasd over wat er staat. Hoe kom ik erbij? Dit heb ik toch niet verzonnen? 
Hier en daar verander ik wat en langzamerhand kom ik weer in het verhaal. Als ik aangekomen ben waar ik de vorige dag gestopt ben, gaat de film in mijn hoofd weer verder. Zo schrijf ik een boek of een verhaal. Elke dag een paar bladzijden. Na een dag of vier ongeveer heb ik een verhaal af, maar een boek duurt veel langer. Over een dun boekje doe ik ongeveer twee weken en over een dik boek ongeveer drie maanden.

Ik schrijf graag over paarden en verliefdheid. 
Ik heb zelf mijn hele jeugd op maneges rondgelopen en elke paardenliefhebber weet hoe besmettelijk het paardenvirus kan zijn. Paarden zijn zo, ja, hoe moet ik het zeggen? Ze zijn zo (p)aards. Ze ruiken zo lekker, maken zulke gezellige geluiden en zijn zo groot en warm, zo aaibaar. Inmiddels wonen we op een boerderij en hebben we negen paarden. In de zomer organiseren we trainingsweekends en ponykampen. Stof voor verhalen genoeg dus. Maar ik schrijf ook graag over verliefdheid. Ook al wordt mijn buitenkant steeds rimpeliger, in mijn hart ben ik een jaar of zeventien gebleven. Eindeloos kletsen met vriendinnen, de slappe lach om niets en fantaseren over die ene kanjer. Ach, was ik nog maar zo jong. Toch geweldig dat je de tijd kunt terugroepen door verhalen te verzinnen. Dat is misschien wel het mooiste van boeken schrijven: je bent weer net zo oud als je hoofdpersoon. 

Emoties vind ik heel belangrijk in een boek. 
Deze emoties mogen best zwaar zijn, of sentimenteel. Als kind vond ik boeken met veel emotie erin heerlijk. Ik had dan een goed excuus om te huilen en kon op deze manier veel opgestapelde verdrietjes kwijt. Ik hield vooral van verhalen over dieren: honden die van hun baasje werden gescheiden en honderden kilometers aflegden in de meest barre omstandigheden om hem terug te vinden. Verder was de serie ‘Black, de zwarte hengst’ favoriet. Maar ik hield ook van echte meisjesboeken. Damesromannetjes vond ik prachtig. Van die stripverhalen, waarin zij hem uiteindelijk kreeg. De zus van mijn vriendin had honderden van die boekjes. Wij lazen er wel vijf per middag. Ondertussen paften we er flink op los, terwijl we cola dronken en chips (vr)aten. Heerlijk gewoon!

Lees ook: HARTenPAARD 1

Twee liefdesverhalen over meiden in de paardenwereld

Help, ik ben weer verliefd
Eindelijk had ik ook Anna, mijn vriendin, overtuigd. Elke keer als ik verliefd werd, waren de verschijnselen vreselijk. Mijn verliefdheid leek wel een ziekte. Anna en ik besloten dat ik niet meer verliefd mocht worden. In mijn vrije tijd mocht ik alleen nog maar naar de manege, want paardrijden was een meisjessport. Maar zelfs daar bleek ik niet veilig voor jongens te zijn...

&

Liever ziek dan verliefd
'Ik ben verliefd op je,' zegt Marije. Ze kijkt Roel gespannen aan. Het duurt lang voordat hij iets terugzegt: 'Weet je wat, ga morgen mee uit, dan zien we wel verder. Om half elf sta ik voor de ingang van De Trom. Dan zie ik je daar.'
Op zaterdagavond staat Marije tien minuten te vroeg op de afgesproken plaats. Ze wacht op Roel, en dat is niet voor het laatst...

Lees ook: HARTenPAARD 2

Twee liefdesverhalen over meiden in de paardenwereld

Per ongeluk verliefd
Tirza rijdt dressuur met de merrie Jamella. Dat gaat erg goed tot er een springpaard op stal komt, de ruin Halling. Jamella is niet meer te hanteren. Jamella is verliefd! Dat komt slecht uit, want Tirza kan het niet goed vinden met Hallings ruiter, Daniël. De meisjes op stal lopen Daniël achterna omdat hij zo knap is, maar Tirza vindt hem een verwaande macho. Ze probeert hem te mijden. Helaas brengen ongelukjes hen steeds weer bij elkaar.

&

Verliefd in het kwadraat
Pamela is verliefd op Tom, maar Tom niet op haar. Denkt ze. Tim is Pamela’s beste vriend. Maar hij blijkt verliefd op haar. Eén kus met Tim en het is aan. En dan ineens..., is het ook aan met Tom. Pamela moet kiezen. Maar ze kan niet kiezen!

Lees ook de paardensoapserie 'Liberty Love'

Soapserie over liefde, hartstocht, geld, ambitie en strijd op een pensionstal. Voor als je van soapseries én van paarden houdt!

Liberty Love is de naam van een pensionstal in het midden van het land. Op Liberty Love treffen we een behoorlijk aantal mensen met veel geld aan, zoals Monica Sanders, de eigenaresse, Joyce, Sylvia, Steve en Vanderlinde. Maar er zijn ook jonge mensen zonder geld, zoals Igor, Anne en Miranda. Deze tegenstelling in financiële mogelijkheden leidt tot haat, nijd en hieruit voortvloeiende intriges.

Liberty Love deel 1: De prijs van de cross

Textielfabrikant Vanderlinde is van plan een nieuw model broek  op de markt te brengen. Als hij een groepje jongelui van pensionstal Liberty Love lachend over de hei ziet stormen, krijgt hij een briljant idee: in de reclamecampagne moet de nieuwe broek gekoppeld worden aan het beeld van jonge mensen met paarden. Als start voor de promotiecampagne organiseert hij een cross over de hei. De winnaar wordt hoofdpersoon in tv-spots, nummer twee ontvangt tienduizend gulden. De ruiters van Liberty Love doen allemaal mee aan de wedstrijd. Maar ieder heeft zo zijn eigen reden om de eerste of juist de tweede prijs in de wacht te willen slepen. De uitslag van de wedstrijd wordt zo belangrijk dat vriendschappen verdwijnen en plaatsmaken voor haat en nijd...
wordt vervolgd...

Liberty Love deel 2: Stal van goud?

Anne ontdekt het levenloze lichaam van mevrouw Sanders, de eigenaresse van pensionstal Liberty Love. De dokter constateert de dood. In de stal zoekt Anne troost bij Lady Love, het paard van mevrouw Sanders. Als ze even later met Joyce en Steve binnen gaat kijken is het lijk verdwenen. Wat gebeurt er met de pensionstal na de dood en de verdwijning van de eigenaresse? Iedereen is erbij als haar testament voorgelezen wordt. Anne heeft zo haar eigen stille verlangens. Maar de spanning groeit als plotseling Igor opduikt. Hij was toch weggestuurd door mevrouw Sanders? Wat doet hij nu weer op Liberty Love...?
wordt vervolgd...

Deel 2 van de soapserie Liberty Love verschijnt voorjaar 2013

Op kamp bij Stasia: ponykamp Hippago

Vriendinnenweekend bij Stasia