Colofon

Liberty Love deel 1:

'De prijs van de cross' 

© Stasia Cramer

eerder uitgegeven door uitgeverij Leopold/Elzenga te Amsterdam

   Uitgeverij Tadidom 2011

www.stasiacramer.nl

ISBN: 978-90-74430-14-2 

NUR: 280

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of (door-) verkocht zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Liberty Love deel 1: De prijs van de cross

Textielfabrikant Vanderlinde is van plan een nieuw model broek  op de markt te brengen. Als hij een groepje jongelui van pensionstal Liberty Love lachend over de hei ziet stormen, krijgt hij een briljant idee: in de reclamecampagne moet de nieuwe broek gekoppeld worden aan het beeld van jonge mensen met paarden.
Als start voor de promotiecampagne organiseert hij een cross over de hei. De winnaar wordt hoofdpersoon in tv-spots, nummer twee ontvangt tienduizend gulden. De ruiters van Liberty Love doen allemaal mee aan de wedstrijd. Maar ieder heeft zo zijn eigen reden om de eerste of juist de tweede prijs in de wacht te willen slepen. De uitslag van de wedstrijd wordt zo belangrijk dat vriendschappen verdwijnen en plaatsmaken voor haat en nijd...

wordt vervolgd...

Over Liberty Love

Liberty Love is de naam van een landgoed aan de rand van de hei in het Gooi. Het verschaft onderdak aan twintig pensionpaarden. De paarden zijn ondergebracht in stallen naast de buitenbak en in boxen achter de binnenmanege. De eigenaresse van het landgoed woont in een centraal gelegen villa. Voor een stal op Liberty Love tellen de pensionklanten 750 euro per maand neer. De paarden staan in ruime boxen, die elke dag worden uitgemest, en er zijn brokken, hooi en stro van de beste kwaliteit. De uitrijmogelijkheden zijn fantastisch: ruiters kunnen urenlang door hei en bos rijden zonder een gevaarlijke weg te hoeven oversteken. Ondanks de hoge prijs is er een wachtlijst van paardenliefhebbers die ook graag een box willen huren op het landgoed.

Wie komen we tegen op Liberty Love?

Mevrouw Sanders is de tweeënveertigjarige weduwe van een grootindustrieel die voor zijn plezier paarden fokte. Ze is eigenaresse van het landgoed Liberty Love. Na de dood van haar man verkocht zij de meeste paarden en verhuurde de stallen voor de gezelligheid. Zelf heeft ze nooit paardgereden. 

Igor is de vierentwintigjarige stalknecht van de pensionstal. Als familie heeft hij alleen een moeder van 63 jaar, die in het zuiden woont. Zijn Russische vader overleed toen hij nog een kleine jongen was. Igor heeft zijn middelbare school niet afgemaakt en werkt al sinds zijn veertiende jaar op maneges. Igor berijdt Loverboy, de achtjarige hengst van mevrouw Sanders. 

Anne van achttien verzorgt sinds haar twaalfde jaar paarden van anderen. Via via is ze in contact gekomen met mevrouw Sanders, die wel een meisje kon gebruiken om haar paarden te rijden en in de stal te helpen. Ze wil na haar examen de opleiding voor instructrice volgen. Op het moment rijdt ze veel op Lady Love, een vijfjarige vosmerrie van mevrouw Sanders. 

Joyce is zestien en rijdt haar eigen bruine ruin Amor van eenentwintig jaar. Ze is knap om te zien met haar steile, donkerbruine haar. Ze heeft verkering met Arnoud. De ouders van Joyce hebben een woonwarenhuis en zijn erg actief in de zaak. Joyce heeft een oudere broer, Jonathan. 

Arnoud is negentien jaar en zoon van een financieel specialist. Hij zit in de eerste klas van de heao, is zeer ambitieus en ziet er goed verzorgd uit. Hij heeft het paard Dollar, een zevenjarige, bruine ruin, waarmee hij al aardig wat springwedstrijden heeft gewonnen. Arnoud heeft twee broers en is de oudste thuis. Hij heeft verkering met Joyce. Zij komen uit hetzelfde milieu en hun ouders kennen elkaar goed. 

Sylvia is zestien jaar en heeft als levensdoel zoveel mogelijk lol trappen. Geld is geen probleem, want haar vader heeft snackfabrieken in Nederland, België en Duitsland. Haar moeder is overleden toen ze zes jaar was. Haar vader is nooit hertrouwd, al heeft hij wel af en toe een vriendin. Sylvia heeft geen broers of zusters. Op school is ze blijven zitten. Ze doet voor de tweede keer de derde klas. Haar paard, haar derde al, is een vierjarige, bruine Anglo-Arabier met de naam Peacock. 

Miranda rijdt samengestelde wedstrijden met Happy, het paard van Vanderlinde. Miranda is vijftien jaar, lang, slank, blond en vrij gereserveerd. Ze droomt van een carrière als fotomodel, want ze wil genoeg geld hebben om zelf een paard te kopen. Van haar pleegouders hoeft ze een dergelijke aanschaf niet te verwachten, want erg veel geld hebben zij niet.

Steve van achttien heeft een Nederlandse moeder en een Amerikaanse vader. Zijn ouders zijn gescheiden en Steve woont bij zijn moeder. Zijn vader, die terug is gegaan naar de VS., zorgt ervoor dat het hun aan niets ontbreekt. Hij rijdt het zwarte paardje Zorba van zijn moeder, dat veel te fel is voor hen beiden. 

Robin is zeventien jaar, lang, blond en in bij de meisjes. Hij is een echt gezelligheidsmens, rookt nogal wat stickies, gaat graag naar houseparty's en vindt het leuk cowboytje te spelen. Hij is een vriend van Steve. Robin heeft een groot, zwart jachtpaard met de naam Bumper. 

Vanderlinde is een zesenveertigjarige textielfabrikant en pensionklant op Liberty Love. Af en toe doet hij met zijn paard mee aan een jacht of georganiseerde buitenrit. Hij laat zijn paard, een grote negenjarige schimmel met de naam Happy, meestal berijden door Miranda.

Hoofdstuk 1  

Aan het einde van het brede galoppad houdt Robin zijn ruin Bumper in. De ruiters achter hem doen hetzelfde met hun paarden. Alleen Zorba, de kleine merrie van Steve, wil niet stappen. Ze galoppeert bijna op de plaats en steekt haar neus in de staart van het grote, zwarte paard voor  haar.
'Rustig nou,' zegt Steve, maar Zorba trekt zich niets van hem aan. Pas als Robin Bumper abrupt inhoudt, staat ze stil. Deze truc passen Robin en Steve wel vaker toe om te voorkomen dat Zorba doorrent naar stal. Als de merrie galoppeert, reageert ze als een volbloed. Haar motor draait warm en ze is niet meer te houden.
De paarden mogen de halzen strekken en even later komt zelfs Zorba tot rust. Het is nog een paar honderd meter naar de stal en de paarden mogen niet al te bezweet aankomen. Op pensionstal Liberty Love wordt correct met paarden omgegaan.
Hoewel de zon schijnt, komt de temperatuur niet veel hoger dan dertien graden en het is toch al ver in april. Het weer is echter voor de ruiters van Liberty Love nooit een reden om niet naar buiten te gaan. Zelfs als het hard regent of hagelt rijden ze op zaterdagmiddag, soms ingepakt als Michelinmannetjes, over de dan verlaten hei.

Robin houdt zijn paard in en wacht tot Steve naast hem rijdt. 
'Gaan we vanavond nog uit?' vraagt hij. 'In de "Koperen Pan" is live-muziek, zo'n stom provinciaals bandje natuurlijk, lachen man!' Om zijn woorden kracht bij te zetten, heft hij zijn handen op en swingt met zijn heupen. 'Zuid-Amerikaans, geloof ik, dansen man, yeah.' Robin keert zich even om om te zien of Miranda naar hem kijkt, maar zij is druk aan het praten met Sylvia. 
Steve begint te grinniken. Hij heeft zijn vriend nog nooit zien dansen. Meestal staan ze aan de bar met een pilsje. Steve is veel kleiner dan Robin en heeft roodbruine krullen. Hij geneert zich voor de vele puistjes die zijn gezicht ontsieren en vindt zichzelf bepaald geen Don Juan. Robin hoeft geen enkele moeite te doen voor de meisjes die hij leuk vindt. Ze vallen en bloc voor hem en blijven hem achternalopen, hoe lullig hij ook tegen ze doet. Steve krijgt altijd de trieste verhalen van Robins slachtoffers te horen en doet zijn best de exen van zijn vriend te troosten. Als beloning hiervoor ontvangt hij zoenen op zijn wang en uitspraken als: 'Je kunt zo goed luisteren, ik wou dat je m'n broer was.' Steve besluit elke maandag voortaan energie te steken in zijn eigen liefdesleven en zich niet meer met de meisjes van Robin te bemoeien, maar laat zich het weekend erop toch weer verleiden voor Floris Nightingale te spelen. Robin pikt zijn vriendinnen altijd op in de "Koperen Pan", hun stamkroeg. Dat vindt hij het gemakkelijkst.

Elk weekend zijn ze in de "Pan" te vinden. Robin bestelt meestal de drankjes en Steve betaalt altijd, want hij zit ruim in het geld. Zijn Amerikaanse vader betaalt enorm veel alimentatie. 
Steve wil al ja zeggen op Robins vraag, maar bedenkt dan dat hij thuis al afspraken heeft gemaakt. 'Ik geloof dat mijn moeder met mij uit eten wil gaan, tenminste, dat wilde ze vanmorgen nog. Ze is weer eens alleen en dan moet ik mee. Ik kan dus pas na elven.' 
'Prima toch,' zegt Robin. 'Om elf uur in de "Pan" dan.' 
Joyce heeft de woorden van Robin opgevangen en vraagt aan Arnoud: 'Zullen we ook naar de "Pan" gaan? We zijn al tijden niet uit geweest. Zuid-Amerikaanse muziek, lekker swingen, joh!' 
Arnoud schudt zijn hoofd. 'Ik heb je toch verteld over het etentje van vanavond? Wij moeten erbij zijn voor de dochter van die Fransman, anders voelt ze zich buitengesloten of zo, zei m'n moeder.' 
'Oh ja, dat is waar ook.' Joyce zucht. 'Maar als ze boven de twaalf is, gaat ze maar mooi mee. Ik haat die stoffige besprekingen aan tafel.'
Sylvia, die achteraan rijdt naast Miranda, imiteert Joyce zachtjes. 'Zuid-Amerikaanse muziek, lekker swingen, joh!' Ze praat met een aardappel in haar keel, en beweegt dan hijgend haar onderbuik alsof ze een hond is die tegen iemand oprijdt. 
Miranda glimlacht flauwtjes. Ze houdt niet van dit soort grappen, die Sylvia wel vaker maakt. Ze probeert het onderwerp van gesprek te veranderen. 'Wist je dat er een nieuwe make-up is om vlekjes en puistjes en zo te bedekken? Gaaf, joh. Het werkt hartstikke goed en het is natuurlijk heel natuurlijk.'
'Natuurlijk,' zegt Sylvia en ze moeten allebei lachen. 

Inmiddels is het groepje op Liberty Love aangekomen.
Steve en Robin rijden door naar de stallen, die naast de buitenbak liggen en de anderen stappen af voor het grote manegegebouw. Hun paarden staan allemaal in de binnenstal. 
De benen van de paarden worden afgespoten op de spuitplaats, en de paarden krijgen een deken over zich heen en worden naar hun boxen gebracht. 
Steve is al klaar met zijn paard en komt het manegegebouw binnen om zijn zadel weg te hangen in de zadelkamer. Daarna gaat hij voor de box van Peacock staan, waar Sylvia bezig is de staartriem van de deken aan te gespen. 
'Ga je vanavond ook naar de "Koperen Pan", Syl?' vraagt Steve. Steve vindt Sylvia er fraai uitzien met haar zwart opgemaakte ogen, felrode lippen en de blonde krullen die alle kanten op deinen. Ze ziet er uit als een filmster uit de jaren twintig, maar morgen kan ze er weer heel anders uitzien. Steve is ook een beetje bang voor Sylvia. In een paar tellen kan ze namelijk totaal van persoonlijkheid veranderen. 
Sylvia kijkt onverschillig van achter haar paard op en zegt: 'De "Koperen Pan" vanavond? Hmm. Maybe yes, maybe no. Kun je dit hoofdstel even weghangen?' 
Teleurgesteld pakt Steve het hoofdstel aan en brengt het als een gehoorzame jongen naar de zadelkamer.
Als Sylvia de filmster uithangt, is ze meestal erg onaardig. Zou ze ongesteld zijn? 
Op weg naar de zadelkamer passeert hij Igor, die met een kruiwagen vol hooi aankomt.
De staljongen loopt de box van Peacock in en hangt een hooinet op. Peacock begint er direct gulzig aan te trekken en de plukken hooi vliegen alle kanten op. 
'Kom eens hier,' zegt Sylvia tegen Igor. Ze gaat achter hem staan. Met haar ene hand pakt ze een plukje hooi van zijn arm weg. Met haar andere hand streelt ze de binnenkant van zijn dijbeen. 
Igor draait zich opgewonden om. 
Sylvia glimlacht naar hem en beweegt haar wijsvinger heen en weer. 'Geen stoute dingen doen,' zegt ze zachtjes. 
'Rotmeid,' zegt Igor en loopt de stal uit.

Vanderlinde, pensionklant en eigenaar van Happy, is intussen met grote passen de stal binnen komen lopen.
'Ik moet jullie allemaal hebben,' zegt hij luid. 'Kunnen jullie zo even op het terras komen, dan heb ik een fantastisch voorstel voor jullie.' En dan is hij weer weg. 
Voorstel, wat voor voorstel, denkt Miranda. Hij wil toch niet dat een ander op Happy gaat rijden? Heeft ze iets verkeerds gedaan? Willen zijn dochters weer gaan paardrijden en is zij niet meer nodig? Of wordt Happy verkocht? Waarom keek Vanderlinde haar net niet aan? 
Snel sluit ze de boxdeur van de prachtige schimmel waarmee ze in wedstrijden al zo ver is gekomen. Zonder het bit af te spoelen hangt ze het hoofdstel in de zadelkamer. Het zadel gooit ze over de bok en ze rent snel door, want ze wil als eerste op het terras zijn.

Hoofdstuk 2 

Een kwartier later zitten ze allemaal op het terras. Jassen aan, wat in elkaar gedoken. De zon is in de nevel verdwenen en de wind staat precies op het terras. Het koelt nu erg snel af.
Vanderlinde kucht een paar keer en zegt dan: 'Eh, zoals ik net al zei, heb ik dus een voorstel.'
'Niet zo serieus, meneer Vanderlinde, 't is zaterdag, hoor,' lacht Sylvia, die nog nooit haar best heeft gedaan een ander op zijn gemak te stellen.
Robin houdt zijn hand voor haar mond, en ze zet haar tanden in zijn duim.
'Au, kreng,' roept hij uit.
Sylvia kijkt hem uitdagend aan, maar Robin heeft zijn hoofd al omgedraaid. Ze krijgt de pest in en leunt met een boos gezicht achterover.
'Gezellig hoor,' begint ze. 'Op het terras terwijl het bijna vriest. We wachten hier gewoon net zo lang tot...'
'Stil nou,' zegt Miranda gespannen. Vanderlinde deed wel erg geheimzinnig toen zij daarnet als eerste bij hem kwam zitten. Hij wilde alleen over niks en nergens praten.
'Nou,' vervolgt Vanderlinde. 'Ik zal het kort houden, want jullie willen natuurlijk naar huis. De zaak zit zo. Mijn ontwerpers hebben een nieuw model jeans ontwikkeld. Ze hebben zich enigszins laten inspireren door de rijbroek uit de jaren vijftig en daarom hebben we besloten ons in de promotieactiviteiten toe te spitsen op de combinatie paard-broek. Ik zie jullie regelmatig met z'n zessen over de hei galopperen en heb een fantastische ingeving gehad. Jullie zien er leuk uit en iedereen kan goed rijden, dus ik kan best één van jullie gebruiken in ons reclamespotje. Maar de vraag is natuurlijk: wie?'
Als Vanderlinde naar Miranda kijkt, worden ineens alle ogen op haar gericht.
Miranda voelt zich er ongemakkelijk onder en gaat verzitten. Ze heeft er nooit een geheim van gemaakt dat ze fotomodel wil worden en met haar prachtige gezicht en slanke, lange gestalte heeft ze best een kansje, denkt ze zelf. Iedereen weet ook dat Vanderlinde een oogje op haar heeft. Hij is natuurlijk getrouwd én zo'n dertig jaar ouder dan zij, maar daar lijkt hij niet mee te zitten.
'Ahum!' Vanderlinde probeert de aandacht weer terug te krijgen. 'Het wordt dus één van jullie. Mij maakt het echt niet uit wie en ook niet of het een meisje of een jongen is.'
'Nou, zeg dan gelijk wie 't wordt,' roept Sylvia uit. 'Daarvoor hoeven we toch niet met z'n allen op dit koude terras te zitten?'
'Jawel,' zegt Vanderlinde, die nerveus wordt van haar ongeduld. 'Ik wil namelijk op een ludieke manier een keus maken. Op zaterdag 24 mei, dus eh over precies vijf weken, wordt de nieuwe broek, die "Cross-7" gaat heten, in productie genomen. Ter gelegenheid hiervan organiseer ik een groot feest in het restaurant op de hei. Als openingsstunt van het feest rijden jullie een cross van hier naar de "Heidehoeve". Foto's daarvan komen met een leuk stukje in de krant. De winnaar wordt "het gezicht" van onze televisiecampagne, die in september gaat lopen.'
Vanderlinde kijkt de kring rond om de reacties te peilen.
Miranda zit op het puntje van haar stoel. Sylvia denkt ineens niet meer aan de kou. Ze rekt zich uitdagend uit en zet haar gezicht in de mooiste plooi.
Arnoud zegt bedenkelijk: Het is toch zo'n zes of zeven kilometer rijden naar de "Heidehoeve", is het niet?'
'Het is precies zeven kilometer naar de "Heidehoeve",' zegt Vanderlinde. 'Vanwege het toevoegsel 7 aan de merknaam. De naam "Cross" spreekt voor zich, maar het getal zeven is eraan gekoppeld omdat ons eigen atelier nu voor het zevende jaar draait. En het is natuurlijk een cijfer dat geluk brengt. Maar terug naar 24 mei. Ik heb de hoofdprijs al genoemd, maar er is nóg een prijs! Nummer twee krijgt tienduizend euro.'
Arnoud en Robin schieten uit hun stoel omhoog.
'Tienduizend euries, cool zeg,' zegt Robin. 'I 'm in!'
'Ik doe ook mee,' zegt Arnoud.
Tevreden gaat Vanderlinde achterover zitten.
'Jullie doen allemaal mee?' vraagt hij.
Joyce zegt spijtig: 'Ik kan Amor echt niet zeven kilometer laten galopperen. Hij is al zo oud, dat wordt zijn dood.'
'Hij kan het makkelijk,' zegt Arnoud snel. 'Ja hoor, meneer Vanderlinde, we doen allemaal mee, Joyce ook.'

Voor het terras stopt de Porsche van mevrouw Sanders, de eigenaresse van het landgoed. Gracieus stapt ze uit de auto. Vandaag draagt ze een felblauw, leren broekpak met bijpassende laarzen. Haar oren en polsen schitteren en flonkeren van de gouden en diamanten sieraden. Mevrouw Sanders op haar paasbest, ze heeft even een boodschap gedaan.
'Hallo allemaal, wat zitten jullie hier te koukleumen,' zegt ze, terwijl ze twee boodschappentassen uit de auto tilt. 'Kom toch lekker mee naar binnen, dan drinken we samen een borreltje.'
Sylvia staat op. 'Ik ga ervandoor,' zegt ze. 'Zelfs van een borrel word ik niet meer warm. Toch wel raar, meneer Vanderlinde, om ons op het terras bij elkaar te roepen. Morgen hebben we allemaal een longontsteking.'
Vanderlinde kijkt schuldig. 'Ik eh, mevrouw Sanders was er niet en de zadelkamer leek me nou ook niet ...' Mevrouw Sanders onderbreekt hem.
'Kom nou maar allemaal mee naar binnen voor een borrel of een kop hete chocolademelk en houd op met praten over wat geweest is.'
Alleen Sylvia gaat niet op haar aanbod in. Ze vertrekt op haar fiets en vindt het bijzonder stom van zichzelf dat ze haar vader niet heeft gevraagd haar met de auto te brengen en te halen.
Ze merkt niet dat ze wordt nagekeken door Igor, die voor het raam van zijn appartement een sigaret staat te roken.

De anderen installeren zich rond de open haard in de ruime serre van mevrouw Sanders.
Vanderlinde gaat voor de haard staan, pakt een paar houtblokken uit de mand en stapelt ze schuin op elkaar. Met behulp van twee aanmaakblokjes heeft hij al snel een flink vuurtje gestookt.
Mevrouw Sanders is al geruime tijd in de keuken bezig. Ze is iets lekkers in de oven aan het opwarmen, ruiken ze.
Als mevrouw Sanders terug is met warme drankjes en appelvlaai, legt Vanderlinde nogmaals uit wat zijn plannen zijn.
Arnoud zit op de punt van de bank ingespannen te luisteren en onderbreekt hem af en toe met vragen.
Joyce, die naast hem zit en niets kan zien door zijn brede rug, probeert hem naar achteren te trekken.
'Doe een beetje relaxed, joh, 't is maar een lolletje,' fluistert ze.
'Ssst,' zegt Arnoud en Joyce trekt een gek gezicht.
Steve en zij zijn de enigen die niet gespannen zijn, merkt ze tot haar schrik. Miranda zit rechtop in haar stoel en luistert met een bleek gezicht. Ze heeft haar lippen stijf op elkaar geklemd, alsof ze bang is iets verkeerds te zeggen. Robin hangt weliswaar onverschillig achterover in zijn stoel, maar af en toe vat hij de woorden van Vanderlinde samen en dan blijkt dat hij erg goed heeft geluisterd, zeker voor zijn doen.
Het lijkt wel of het om de Wereldruiterspelen gaat, denkt Joyce.
Steve geeft haar een knipoog.
Gelukkig, een ongestoorde medenormale, denkt Joyce opgelucht.
Ze lachen samen zonder geluid te durven maken. Vanderlinde eindigt zijn verhaal met: 'De start van de wedstrijd is op het landgoed, als u daarmee akkoord kunt gaan.'
Mevrouw Sanders vindt het prima.
'Ik wil alleen dat Igor en Anne ook kunnen meedoen,' zegt ze. 'Al werken ze in de stal, zij hebben ook recht op zo'n kans.'
Vanderlinde laat niet merken dat hij dit een waardeloos voorstel vindt. Stel dat Anne wint, dat dikkertje! Die past niet eens in een van zijn broeken. En Igor? Een stalkecht. Hoewel, de jongen ziet er goed uit en hij hoeft toch zijn mond niet open te doen.
Ach, wat zeurt hij toch. Miranda wint en hoe meer jongeren er meedoen, hoe minder opvallend dat is.
'Maar natuurlijk moeten Igor en Anne meedoen. Wat stom dat ik daar niet zelf aan heb gedacht,' zegt hij tegen mevrouw Sanders. 'Ik ga direct naar ze toe.'
Vanderlinde loopt naar de stallen en mevrouw Sanders kijkt hem tevreden na.
Dat heeft ze mooi geregeld voor Igor, denkt ze. En winnen gaat hij ook, daar zorgt zij wel voor. Tenslotte rijdt hij op haar hengst Loverboy. Ze ziet de hele reclamespot al voor zich. De knappe Igor komt over de heide aangalopperen op haar roodbruine hengst.
Hij stopt voor haar villa, springt van zijn paard af en komt binnen via de serredeuren, die heel toevallig openstaan. Zij... Nou ja, laat ze maar ophouden met fantaseren, want het is vast niet de bedoeling dat zij ook in het spotje optreedt. Trouwens, dat wil ze niet eens. Haar naam verbonden met die van een broek? Zo ordinair!

'Kom mee, Joyce, we gaan naar huis', zegt Arnoud ongeduldig als hij de chocolademelk op heeft. Hij pakt zijn vriendin bij haar arm en trekt haar mee. Hij gunt haar zelfs geen tijd om de gastvrouw te bedanken.
Mevrouw Sanders is weer naar de keuken gegaan om een theetafel klaar te maken voor iedereen die nog honger heeft. En een theetafel van haar is een feest. Thee, koffie, hartige taartjes, toast met kaas, paté of vis.
Joyce heeft ontzettende trek, maar gaat toch met Arnoud mee. Als hij iets in zijn kop heeft, valt er niet met hem te discussiëren. Hij is een echte ram.
'Vanwaar de haast?' vraagt ze als hij zijn scooter start en vloekt als het niet in één keer lukt.
'Ik zou vroeg thuis zijn voor de gasten, weet je nog?' Joyce gaat achterop zitten.
'Het is pas half vijf!'
Arnoud zegt niets, hij heeft niet eens gehoord wat Joyce zei. Tienduizend euro, die tweede prijs is voor hem, denkt hij. Met dat geld begint hij zijn eigen beleggingsmaatschappijtje. Precies het startkapitaal dat hij nodig heeft. Dan hoeft hij niet meer af te wassen in dat stomme restaurant. Dan kan hij het personeel van het restaurant eens voor hemzelf laten lopen!
Arnoud krijgt geen zakgeld van zijn vader. 'Als ik jullie verwen met geld, leren jullie nooit de waarde ervan kennen,' is zijn principe. 'Ik betaal jullie opleiding en jullie sporten. Zelfs aan een popconcert wil ik meebetalen, vanwege de vermeende culturele waarde, al hoor ik het er zelf niet aan af. Willen jullie uitgaan? Prima, maar niet van mijn geld. Wil je dronken worden? Je doet maar, maar ik betaal er niet aan mee. Dan is het ook niet mijn schuld als jullie iemand aanrijden of aanvliegen onder invloed van alcohol.'
Prima, pa, denkt Arnoud. Jij bepaalt maar wat je met jouw geld doet. Ik heb jouw centen helemaal niet nodig om rijk te worden. Mijn fortuin begint bij die tienduizend euro's en Joyce gaat me helpen die te winnen!

De ponyboeken van Stasia Cramer 

Stasia Cramer schrijft kinder- en jeugdboeken. 

Graag schrijft ze echte meisjesboeken. 

Haar favoriete onderwerpen zijn namelijk paarden en verliefdheid. 

Inmiddels heeft Stasia 45 boektitels op haar naam staan.
De meeste zijn uitgegeven door uitgeverij Zwijsen in Tilburg.
Acht van haar boeken zijn in het Duits zijn vertaald en uitgegeven door Ravensburger Buchverlag.
Nu worden haar boeken (her-)uitgegeven door Uitgeverij Tadidom. 

Website

Van een aantal ponyboeken die op papier zijn verschenen, heeft Stasia e-books gemaakt.
Een e-book is een digitaal boek dat je kunt lezen op een computer, een iPad, een e-reader of een smartphone.
Je kunt Stasia's  e-books kopen op haar nieuwe website www.ponyboeken.nl.
Op deze website kun je e-books én boeken van papier kopen.
Niet alleen boeken die door Stasia zijn geschreven, maar ook ponyboeken van andere schrijfsters.

Nieuwsbrief
Als je je abonneert op de nieuwsbrief van ponyboeken.nl, ontvang je een pony e-book gratis!
In de nieuwsbrief kun je lezen welke nieuwe boeken er zijn uitgekomen.
Maar je kunt er ook in lezen hoe het met Stasia's dieren gaat.
Ze heeft een mini-manege in Drenthe met 8 pony's en paarden en 3 honden.
Stasia gaat ook ponyboeken verkopen, die geschreven zijn door... jou?
Heb je een leuk ponyverhaal te vertellen, dan zorgt Stasia ervoor dat het in een nieuw e-book en/of gedrukt boek terecht komt, zodat je verhaal door veel ponygekke meiden kan worden gelezen.
Meer nieuws hierover lees je in de nieuwsbrief.

Ponykampen

In de zomer organiseert Stasia ponykampen met een grote slotshow.

Wil je meer informatie over de ponykampen die Stasia organiseert, of ben je benieuwd naar foto's en filmpjes  van haar pony's en paarden, kijk dan op www.hippago.nl.

Lezingen

Stasia Cramer geeft lezingen op scholen en bibliotheken  door het hele land.
Haar lezingen zijn interactief.
Voor het basisonderwijs heeft ze een paardenrap en een vertelpantomime.
Voor het voortgezet onderwijs is het onderwerp 'soaps'. 

Contactorganisatie voor Stasia's lezingen is Stichting Schrijvers School Samenleving.

Ze hebben ook een website: www.sss.nl.

Profiel van Stasia Cramer

Geboren: Op 13 april 1954 in Den Haag (Nederland). 

Kleur ogen: Blauw. 

Haarkleur: Steeds minder blond, maar gelukkig nog niet grijs.

Lengte: Stokmaat 1.68

Gewicht: Daar lieg ik altijd over en ik houd niet van liegen. Ik kan je verklappen dat ik lichter dan mijn ruin Zanou ben. Hij eet ook veel te veel hooi.

Woonplaats: Elim, een dorpje dichtbij Hoogeveen, in de provincie Drenthe.

Huisgenoten: Martin, mijn man. Hij is verslaggedver bij het Dagblad van het Noorden. Verder hebben we drie honden. Als eerste Mosje, onze terriercombi. Hij is een echte komediant. Als ik een koekje eet, begint hij te trillen. 'Ik ben heel zielig,' zegt hij dan. 'En ik ben pas weer gelukkig als ik de helft van jouw koekje krijg.' Hondenbrokken lust hij niet. Nou ja, ik ook niet, dus die hoeven we niet te delen. Dan hebben we Senna, de enige échte Parson (dus hoogbenige) Jack Russell in ons huis. We hebben Senna overgenomen van de buren, toen de buurman was overleden. Mosje had Senna namelijk eens stiekem gedekt in hun schuur en dat schept natuurlijk verplichtingen. We hebben ook een kind van Senna en Mosje: Bibi. Zij was de kleinste van het nest en omdat ik haar diverse keren het leven heb gered (alle tepels waren steeds bezet door dikkere pups), kon ik geen afscheid nemen van mijn lieveling. Wel logisch, maar misschien niet echt verstandig, want Senna en Bibi vechten regelmatig om onze aandacht.

Lievelingseten: Patat mét mayonaise, maar zónder spruitjes. 

Lievelingskleur: Azuurblauw met een wit wolkje.

Favoriete muziek: Gouwe oudjes uit de jaren '60 en verder alles waar een beetje melodie in zit.

Favoriete kinderboek als kind: De serie Black, de zwarte hengst van Walter Farley en verder alle zielige dierenverhalen.

Favoriete dieren: Paarden en honden.

Droomwens: Een boek van mij in het Chinees vertaald. Geweldig lijkt me dat. Ik kan niet eens controleren of het wel mijn boek is; ze kunnen me wel van alles op mijn mouw spelden.

Hekel aan: Opruimen (van dieren) en vroeg opstaan. 

Hobby’s: Paardrijden (verrassing!); lezen (paardenbladen! en spirituele boeken); tv-kijken; pianospelen (moet ik nodig weer gaan doen). 

Beroep: Vroeger wilde ik dierenarts worden, maar ik was nogal slecht in biologie. Bovendien kan ik niet goed tegen bloed. Tsja, wat moet je dan? In het onderwijs natuurlijk! Ik ben dertien jaar lerares maatschappijleer geweest. Nu ben ik parttime kinder- en jeugdboekenschrijfster én parttime paardrij-instructrice en organisator van ponykampen en logeerweekends voor kinderen met een beperking. Ik geef ook lezingen over mijn boeken op scholen en bibliotheken. De lezingen zijn interactief. De kinderen doen mee met een paardenrap en spelen in een vertelpantomime over een meisje dat gepest wordt. 

Werktijden: In de winter schrijf ik boeken; in het voorjaar kwast en knutsel ik aan huis en stallen; in de zomer doe ik de ponykampen en in het najaar wacht ik tot het weer voorjaar wordt. 

Over schrijven: Ik plaats mijn verhalen graag in de paardenwereld, omdat ik mijn hele jeugd op maneges heb gereden. Behalve door mijn eigen ervaringen met paarden en paardrijden, word ik bij het schrijven ook geïnspireerd door de opmars van Nederland op het hippische wereldtoneel met als voorbeelden de succesvolle dressuuramazone Anky van Grunsven (3 x individueel goud tijdens de Olympische Spelen in 2000, 2004 en 2008 en in 2012 nog een keer individueel 6de op de achttienjarige Salinero plus een bronzen plak voor het Nederlandse team) en natuurlijk Adelinde Cornelissen op Parzival met haar zilveren plak tijdens de Olympische Spelen van 2012. Ook met springen en mennen rijdt Nederland vaak bovenaan mee. Toch heel knap voor zo'n klein landje?

Stasia over schrijven

Schrijven is een vak, dat je al doende leert. 
Natuurlijk moet je fantasie hebben. Ik heb mijn hele leven gedagdroomd, een mooie basis. Maar fantasie is niet genoeg. Een verhaal moet ook een logische opbouw hebben en een goede technische uitwerking. Ik heb van een andere kinderboekenschrijver geleerd dat een precieze vertelling van een handeling erg saai kan zijn. Lees het volgende voorbeeld maar: Anne loopt naar de voordeur. Ze pakt de sleutel uit haar zak en steekt hem in het sleutelgat. Ze draait de sleutel naar links en duwt de deur open. Ze haalt de sleutel weer uit het sleutelgat en steekt hem terug in haar zak. Dan loopt ze naar binnen en sluit de deur weer achter zich. Elke lezer is nu al afgehaakt. Wat kan die sleutel schelen? Beter is: Anne gaat naar binnen. Een schrijverstip (heel vaak gehoord, dus zeker niet alleen van mij): schrap alles wat je kunt schrappen. 

Je leert veel over jezelf als je aan het schrijven bent.
Zo wilde ik eens een spannend boek schrijven. Dat werd 'Nachtmerrie' (deel 3 van de serie 'Manege de Koning'). Maar ik kon het maar niet spannend krijgen. Ik gaf mijn hoofdpersoon veel te veel steuntroepen. Ik verplaatste me teveel in mijn hoofdpersoon en omdat ik zelf een bang persoon ben, wilde ik haar al die angst ook niet aandoen. Uiteindelijk heb ik het toch voor elkaar gekregen. Door te denken aan een enge film. Je weet wel, zo'n film waarin een vrouw haar auto in een donkere parkeergarage neerzet. Dan zie je als kijker al een paar zwarte schoenen in een deuropening staan, blikkert er een mes in het flauwe licht van het trapportaal en hoor je die engerd zwaar ademen. Dan schreeuw ik: 'Ga daar toch weg, ga weg uit die parkeergarage. Neem voortaan een bodyguard mee en pepperspray of beter nog, zoek een rol in een andere film.' Maar dat mens van die film luistert natuurlijk helemaal niet naar mij. Terwijl de muziek aanzwelt, loopt ze in de val. Toen ik het trucje van de film door had, kon ik verder met mijn boek. Ik plaatste mijn hoofdpersoon buiten de groep. Ze werd buitengesloten en niet geloofd en zo iemand is ineens erg kwetsbaar. 

Het moeilijkste van een boek is het begin.
Waar, wanneer en hoe begint het verhaal. Ik begin meestal midden in een handeling, gewoon op de gok, wat me op dat moment invalt. Als ik maar een begin heb, zodat het verhaal kan beginnen. Soms verander ik het begin later weer. Mijn hoofdpersoon is dus ergens mee bezig en ik typ de eerste zinnen op mijn computer. Op dat moment gaat er iets vreemds gebeuren. Vooraf heb ik alles verzonnen en bedacht. Ik heb een verhaal gebouwd alsof het een huis is. Eerst beton storten waarop je kunt bouwen, dan de muren neerzetten en het dak erop. Maar terwijl ik zo aan het typen ben lijkt het ineens alsof ik niet meer zelf aan het verzinnen ben. Dan is het alsof het verhaal een eigen leven gaat leiden. Allerlei beelden buitelen door mijn hoofd en als ik mijn ogen dicht doe, dan zie ik een film draaien. Een film in mijn hoofd. De beelden komen gewoon, achter elkaar en ik hoef alleen maar op te schrijven wat ik op de film zie. Ik begin steeds sneller en sneller te typen. Ik ben bang dat ik de film niet kan bijhouden. De volgende dag lees ik wat ik de vorige dag heb geschreven. Vaak ben ik verbaasd over wat er staat. Hoe kom ik erbij? Dit heb ik toch niet verzonnen? 
Hier en daar verander ik wat en langzamerhand kom ik weer in het verhaal. Als ik aangekomen ben waar ik de vorige dag gestopt ben, gaat de film in mijn hoofd weer verder. Zo schrijf ik een boek of een verhaal. Elke dag een paar bladzijden. Na een dag of vier ongeveer heb ik een verhaal af, maar een boek duurt veel langer. Over een dun boekje doe ik ongeveer twee weken en over een dik boek ongeveer drie maanden.

Ik schrijf graag over paarden en verliefdheid. 
Ik heb zelf mijn hele jeugd op maneges rondgelopen en elke paardenliefhebber weet hoe besmettelijk het paardenvirus kan zijn. Paarden zijn zo, ja, hoe moet ik het zeggen? Ze zijn zo (p)aards. Ze ruiken zo lekker, maken zulke gezellige geluiden en zijn zo groot en warm, zo aaibaar. Inmiddels wonen we op een boerderij en hebben we negen paarden. In de zomer organiseren we trainingsweekends en ponykampen. Stof voor verhalen genoeg dus. Maar ik schrijf ook graag over verliefdheid. Ook al wordt mijn buitenkant steeds rimpeliger, in mijn hart ben ik een jaar of zeventien gebleven. Eindeloos kletsen met vriendinnen, de slappe lach om niets en fantaseren over die ene kanjer. Ach, was ik nog maar zo jong. Toch geweldig dat je de tijd kunt terugroepen door verhalen te verzinnen. Dat is misschien wel het mooiste van boeken schrijven: je bent weer net zo oud als je hoofdpersoon. 

Emoties vind ik heel belangrijk in een boek. 
Deze emoties mogen best zwaar zijn, of sentimenteel. Als kind vond ik boeken met veel emotie erin heerlijk. Ik had dan een goed excuus om te huilen en kon op deze manier veel opgestapelde verdrietjes kwijt. Ik hield vooral van verhalen over dieren: honden die van hun baasje werden gescheiden en honderden kilometers aflegden in de meest barre omstandigheden om hem terug te vinden. Verder was de serie ‘Black, de zwarte hengst’ favoriet. Maar ik hield ook van echte meisjesboeken. Damesromannetjes vond ik prachtig. Van die stripverhalen, waarin zij hem uiteindelijk kreeg. De zus van mijn vriendin had honderden van die boekjes. Wij lazen er wel vijf per middag. Ondertussen paften we er flink op los, terwijl we cola dronken en chips (vr)aten. Heerlijk gewoon!

Lees ook Liberty Love deel 2: Stal van goud?

Anne ontdekt het levenloze lichaam van mevrouw Sanders, de eigenaresse van pensionstal Liberty Love. De dokter constateert de dood. In de stal zoekt Anne troost bij Lady Love, het paard van mevrouw Sanders. Als ze even later met Joyce en Steve binnen gaat kijken is het lijk verdwenen. Wat gebeurt er met de pensionstal na de dood en de verdwijning van de eigenaresse? Iedereen is erbij als haar testament voorgelezen wordt. Anne heeft zo haar eigen stille verlangens. Maar de spanning groeit als plotseling Igor opduikt. Hij was toch weggestuurd door mevrouw Sanders? Wat doet hij nu weer op Liberty Love...?

wordt vervolgd...

Deel 2 van Liberty Love komt uit in het voorjaar van 2013

Lees ook: HARTenPAARD 1

Twee liefdesverhalen over meiden in de paardenwereld

Help, ik ben weer verliefd
Eindelijk had ik ook Anna, mijn vriendin, overtuigd. Elke keer als ik verliefd werd, waren de verschijnselen vreselijk. Mijn verliefdheid leek wel een ziekte. Anna en ik besloten dat ik niet meer verliefd mocht worden. In mijn vrije tijd mocht ik alleen nog maar naar de manege, want paardrijden was een meisjessport. Maar zelfs daar bleek ik niet veilig voor jongens te zijn...

&

Liever ziek dan verliefd
'Ik ben verliefd op je,' zegt Marije. Ze kijkt Roel gespannen aan. Het duurt lang voordat hij iets terugzegt: 'Weet je wat, ga morgen mee uit, dan zien we wel verder. Om half elf sta ik voor de ingang van De Trom. Dan zie ik je daar.'
Op zaterdagavond staat Marije tien minuten te vroeg op de afgesproken plaats. Ze wacht op Roel, en dat is niet voor het laatst...

Lees ook: HARTenPAARD 2

Twee liefdesverhalen over meiden in de paardenwereld

Per ongeluk verliefd
Tirza rijdt dressuur met de merrie Jamella. Dat gaat erg goed tot er een springpaard op stal komt, de ruin Halling. Jamella is niet meer te hanteren. Jamella is verliefd! Dat komt slecht uit, want Tirza kan het niet goed vinden met Hallings ruiter, Daniël. De meisjes op stal lopen Daniël achterna omdat hij zo knap is, maar Tirza vindt hem een verwaande macho. Ze probeert hem te mijden. Helaas brengen ongelukjes hen steeds weer bij elkaar.

&

Verliefd in het kwadraat
Pamela is verliefd op Tom, maar Tom niet op haar. Denkt ze. Tim is Pamela’s beste vriend. Maar hij blijkt verliefd op haar. Eén kus met Tim en het is aan. En dan ineens..., is het ook aan met Tom. Pamela moet kiezen. Maar ze kan niet kiezen!

Lees ook: In het paradijs gevangen

Roman over een ontvoerd meisje en een Arabische hengst.

Jacky wordt ontvoerd en belandt in een wereld, waarvan ze vroeger alleen kon dromen. Haar kidnapper beschouwt haar als zijn eigen dochter en biedt haar op zijn stoeterij een luxe leventje met dure kleding, rijke vrienden en een Arabische tophengst. Kan Jacky hierop ingaan...?

In de zomer naar Stasia: ponykamp Hippago

Vriendinnenweekend bij Stasia