Colofon

HARTenPAARD 1 bevat de titels:

1. 'Help, ik ben weer verliefd' 
© Stasia Cramer 
Leesniveau E6
eerder uitgegeven in de Zoeklichtserie
door uitgeverij Zwijsen Algemeen te Tilburg
en
2. 'Liever ziek dan verliefd'
© Stasia Cramer 
Leesniveau E6
   eerder uitgegeven in de Zoeklichtserie
door uitgeverij Zwijsen Algemeen BV te Tilburg

1ste druk HARTenPAARD 1

Uitgeverij Tadidom 2012

www.stasiacramer.nl

foto cover: Linne van Donkelaar met Willem

ISBN: 978-90-74430-23-4

NUR: 280  (Jeugdfictie 11+)

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of (door-) verkocht zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Help, ik ben weer verliefd

Eindelijk had ik ook Anna, mijn vriendin, overtuigd. Elke keer als ik verliefd werd, waren de verschijnselen vreselijk. Mijn verliefdheid leek wel een ziekte. Anna en ik besloten dat ik niet meer verliefd mocht worden. In mijn vrije tijd mocht ik alleen nog maar naar de manege, want paardrijden was een meisjessport. Maar zelfs daar bleek ik niet veilig voor jongens te zijn...

Hoofdstuk 1. Drie keer verliefd

Eindelijk had ik ook Anna, mijn vriendin, overtuigd. Ik was niet normaal, ik leed aan een ziekte. Misschien zou deze nieuwe ziekte wel naar mij, de ontdekker, worden genoemd. 
In de toekomst was 'irisfobie' in elk woordenboek te vinden. De omschrijving zou luiden: 'zeer grote angst voor verliefdheid, voor het eerst beleefd door Iris de Groot'. 
Volgens de dikke Van Dale kan een fobie optreden in 'bepaalde omstandigheden' of ten opzichte van 'bepaalde voorwerpen'. De beschrijving klopte precies. 
De 'bepaalde omstandigheid' of 'het voorwerp' was in mijn geval geen spin, geen lift, geen tandarts, geen onweer. Nee, het was verliefdheid. 
Ik was als de dood nog een keer verliefd te worden, want de verschijnselen waren vreselijk.
Anna en ik hadden het er uitgebreid over gehad. Als zij verliefd was, voelde ze vlinders in haar maag. Bij mij ontploften ze, zodat ik de hele dag misselijk was.
Anna liep met haar hoofd in de wolken. Mijn hoofd stootte tegen lantaarnpalen, verkeersborden, deuren en muren. Binnen de kortste keren leek het wel of ik van een andere planeet kwam. Mijn gezicht zag er dan raar en gehavend uit. Ook al omdat ik vuurrood werd als ik zelfs maar even aan hem dacht.
Anna's voeten dansten romantische walsen. De mijne struikelden over benen, stenen en vuilniszakken.
Als dieptepunt van de ellende kon ik geen hap door m'n keel krijgen. Niet een paar uur, of een dag of zo. Nee, net zo lang als mijn verliefdheid duurde.

Ik was drie keer verliefd geweest. De eerste keer was ik elf. Ik viel voor Mike, een jongen uit groep acht. Hij zag er stoer uit met zijn baseballpet. Hij had een blitse mountainbike. En hij was een vechter!
Ik viel letterlijk voor Mike. We botsten tegen elkaar op in de gang. Ik keek in zijn diepblauwe ogen en bam, ik lag op de grond.
Hij begon te grijnzen en stak een hand uit om me overeind te helpen. Ik was onzeker. Dat gebaar werd zo vaak gemaakt als iemand was gevallen. Wilde de gevallene de uitgestoken hand pakken, dan trok die hand zich ineens terug en begon te zwaaien. Ik verwachtte dus half en half dat ik weer op mijn achterste terecht zou komen. Maar nee, Mike liet mijn hand niet los en keek me zelfs heel vriendelijk aan.
Ik was trots dat iemand uit groep acht me zo serieus nam dat hij me overeind wilde helpen. Ik was trots dat zo'n stoere jongen als Mike me omhoog had gehesen. Ik was verliefd. 
Eerst was ik nog maar een beetje verliefd. In de pauzes ging ik vlak bij Mike staan. Met een rood hoofd keek ik hem dan verwachtingsvol aan. Zou hij iets aardigs tegen me zeggen?
Mike keek me niet aan. Het was alsof hij me nooit overeind had geholpen. Alsof hij me nooit eerder had gezien.
Dat wakkerde mijn verliefdheid alleen maar verder aan. Ik bedacht dat ik nog eens letterlijk voor hem moest vallen. Dat hij me dan wel weer zou zien staan.
Ik heb me drie keer voor Mike ter aarde gestort, vlak voor zijn voeten.
De eerste keer liep hij om me heen zonder ook maar even naar me te kijken. De tweede keer schoof hij me met zijn voet aan de kant. De laatste keer stapte hij over me heen. Zijn hak raakte mijn dijbeen en dat deed zeer.

De volgende aanval had ik een paar jaar later. Ik zat in de tweede van de havo. Voor gym hadden we Arthur, een invaller, die in januari op school was gekomen.
In mei zei Anna ineens: 'Wat een hunk eigenlijk, hè, die Arthur?'
Toen bekeek ik hem ook pas voor het eerst goed... en ging voor de bijl.
Arthur was heel donker. Zwart haar, donkerbruine ogen, een lichtbruine huid. Hij bewoog als een atleet. Ineens wilde ik alleen nog maar naar gym. Ik vroeg mijn mentor of ik niet extra gymlessen mocht volgen. In het begin van het jaar was ik twee weken ziek geweest. Mocht ik de gymlessen dan nu niet inhalen? Nee, dat mocht niet. Hij begreep ook niets van me!
Het noodlot sloeg verder toe. Ik was altijd redelijk goed geweest in gym. Niet echt een van de besten, maar een goede middenmoter.
Ineens leek het of ik armen van rubber had en veel te veel voeten. Ik raakte verstrikt in de touwen van de ringen toen ik een vogelnestje maakte. Ik kon geen twee passen op de evenwichtsbalk maken. Ik ben er, denk ik, wel twaalf keer van afgevallen voordat ik aan de overkant was.
Als we trefbal speelden, dan trof ik alleen mijn teamgenoten, als ik al niet over de bal was gestruikeld.
Eten kon ik bijna niet. Als het pauze was, stonden de duiven op het schoolplein me op te wachten. Zij wisten wel raad met de inhoud van mijn broodzakje. Als Arthur pleindienst had, liep ik als een hondje achter hem aan. Ik vroeg hem de raarste dingen om in zijn buurt te blijven. Wat de overeenkomsten waren tussen hockey en volleybal. Waarom een basketbal groter was dan een handbal. Of er nog een schoolfeest kwam.
'Ja, er komt een schoolfeest,' zei Arthur. En hij zou er zijn!
Dagenlang had ik me erop verheugd. Ik had de hele kast leeggehaald om mijn mooiste kleren uit te zoeken. Ik had op mijn kamer geoefend hoe ik het beste kon dansen. Niet te verleidelijk, maar wel als een echte vrouw. Ik had de rode nagellak van mijn moeder geleend en mijn teennagels gelakt. Niet dat iemand die zou zien, maar ik voelde me er meer vrouw door.
En toen kwam het schoolfeest. Arthur was er samen met zijn echtgenote. Een blondine met een dikke buik met een baby erin! Arthur hield voortdurend haar hand vast en ik kreeg een ongelofelijke honger.
Aan de bar verkochten ze alleen maar zakjes chips. Ik heb acht zakjes chips opgegeten. Met cola spoelde ik ze naar binnen. Daarna was ik zo misselijk dat Anna me naar huis moest brengen.
Arthur kwam na de vakantie niet terug. Hij had een vaste baan gevonden op een andere school. Ik was blij dat hij weg was. Op mijn eindlijst had een vijf voor gym gestaan!

Het laatste 'voorwerp' van mijn verliefdheid was de zanger van 'New Century', een hardrockgroep uit Australië. Hij heette Patrick Mc-nogwat. De band was een keer op tv geweest en ik was als een blok voor Patrick gevallen.
Patrick was slank, blond, had een open gezicht dat gebruind was door de zon. Wat een superhunk! Zijn naam was alleen zo kort in beeld geweest, dat ik hem niet goed had kunnen lezen.
Ik had nog wel een halfuur naar het tv-scherm gestaard, in de hoop dat de clip nog een keer zou worden uitgezonden. Of misschien hoopte ik wel dat Patrick de weg naar mij door het scherm zou vinden. 
M'n temperatuur was al snel opgelopen tot grote hoogten. M'n gezicht was vuurrood vanwege de koorts die ik vast had. Ik moest m'n lijf vasthouden omdat het zo trilde. Ik moest Patrick terugzien. Ik was weer verliefd.
Tot diep in de nacht zat ik achter de computer om foto's en filmpjes van Patrick te zoeken. Ik vond hem niet, écht niet. Er was een New Century Thais restaurant, een transportmaatschappij, een bank, een hotel en zelfs een kamerorkest, maar geen hardrockband.
De volgende dag ben ik direct naar de music store gegaan om hun cd te halen. M'n fiets viel om toen ik hem in het rek voor de winkel zette. Toen ik hem van de grond wilde pakken, bleef de trapper achter mijn enkel haken. Een grote schaafwond. Gelukkig voelde ik de pijn niet zo.
Bij de deur botste ik tegen een man met een baard op, die me direct begon uit te schelden. Ik struikelde over de drempel en was eindelijk binnen.
Niets! De verkoopster kende 'New Century' ook niet!
Ik naar een andere zaak waar ze muziektijdschriften verkochten. Werd de juffrouw van de zaak boos. Ik moest die tijdschriften kopen als ik ze wilde lezen. Ik kocht ze allemaal, ook al kostte me dat bijna al mijn zakgeld. Daarna snel naar huis om te lezen. Onderweg bijna overreden door een scooter en een bus. Gelukkig werd ik net op tijd gewaarschuwd door hun getoeter.
Thuis stortte ik me op de inhoud van de vijf bladen die ik had gekocht.
Niets! Niets over 'New Century', niets over Patrick.
Daarna nogmaals achter de computer. Mailtjes gestuurd naar MTV, berichtjes op een forum gezet, op facebook diverse noodkreten geuit. Na tien ondragelijke dagen waarin ik kilo's was kwijt geraakt en tranen met tuiten had gehuild, kreeg ik eindelijk een kort berichtje doorgestuurd. 'New Centaur' - zoals de band bleek te heten - was uit elkaar gevallen. Te veel meisjes, te veel alcohol, te weinig kwaliteit. Toen ik dat las, ben ik naar de snackbar gerend en heb ik een XXL-patat besteld. Daarna heb ik nog een halve liter aardbeienijs met slagroom naar binnen gewerkt. 

Ik vond het welletjes met de liefde. Voor mij was verliefdheid een ramp. Een aanslag op mijn gezondheid, geestelijk en lichamelijk. Ik was als de dood weer verliefd te worden. Want stel dat de klachten de volgende keer nog erger werden? Met Patrick was de ellende al enorm geweest. Ik was twee keer bijna overreden en half verhongerd. Een volgende verliefdheid zou ik misschien niet eens overleven! 
Anna was ook overtuigd. Mijn angst was terecht, vond ze na lang wikken en wegen. Ze beloofde mee te denken over een plan hoe we mij 'onverliefd' konden houden! Ik was benieuwd waarmee ze zou komen, want ik had zelf echt geen idee. Ik viel op de meest uiteenlopende types en jongens waren overal! Hoe kon je die nu ontwijken?

Hoofdstuk 2. Tips en chips

Anna en ik zaten op mijn kamer. Ieder met een bak chips. Een grote fles cola stond tussen ons in. De vergadering over mijn fobie en wat eraan te doen, kon beginnen.
'Misschien kun je beter van school af gaan,' was Anna's eerste tip. 'Straks word je nog verliefd op een jongen uit de vijfde. Op Xander of zo.' 
'Doe niet idioot, ik vind hem een nerd. De rest van H5 vind ik ook niets. En de andere jongens van school zijn allemaal jonger dan ik. Knulletjes nog.'
'Gelukkig,' verzuchtte Anna. 'Maar eh, je kunt volgende maand misschien beter niet naar het schoolfeest gaan.'
'Hoezo?'
'Er komt altijd een band. En je hebt iets met jongens uit een band.'
'Dat is waar.' Ik schreef op: geen schoolfeesten meer.
Anna propte haar mond nog eens vol met chips en streek met haar hand over haar buik. Ze wil altijd meteen weten hoeveel dikker ze is geworden.
'Je krijgt problemen als je na volgend jaar verder gaat studeren,' zei Anna meelevend. 'Op een nieuwe school heb je oudere jongens. Allemaal té leuk en lekker. Je zult je beroepskeuze moeten aanpassen.'
Ik knikte en schreef op: opleiding, met drie vraagtekens erachter. 
Ik wist nog niet eens wat ik na de havo wilde gaan doen, maar nu werd al bijna elke keus afgesneden. Wat een enorme gevolgen had mijn fobie! Ik zuchtte ervan.
'Bestaan er eigenlijk beroepen waarbij je echt geen mannen kunt tegenkomen?' vroeg ik.
'Hmm.' Anna deed haar ogen dicht en trok een denkgezicht.
'Vroedvrouw,' zei ze even later. 'Volgens mij heb je geen vroedmannen.'
'Ik haat vrouwen met dikke buiken,' zei ik. 'Ik ben Arthur kwijtgeraakt door zo'n buik.'
Anna dacht verder na. 'Misschien naaister in een atelier,' zei ze. 'Maar dan moet je wel naar India of Pakistan of zo verhuizen. Je hebt daar natuurlijk wel vaak een man als chef. Een nare man, dus daar ga je zeker niet verliefd op worden. Dat scheelt weer. En verder zou ik het zo gauw niet weten.'
Ik zat met open mond naar Anna zitten staren. Waar haalde ze al die idiote hersenspinsels vandaan? Maar ik kon haar niets kwalijk nemen, want mijn fantasie had de hele avond nog niet gewerkt.
'Gelukkig heb ik nog bijna anderhalf jaar om daarover na te denken,' zei ik. 'Ik ga wel een keer naar Weijers toe om te vragen of hij iets weet.' Weijers was de schooldecaan.

Na een halfuur waren de chips en ook Anna's fantasie op. Ze ging weg.
'Laten we morgen maar verder praten,' zei ze. 'Ik ben er doodmoe van geworden. Het is net een wiskunderaadsel. Ik heb dat vak niet voor niets laten vallen.'
Toen ze weg was, zette ik de tv op mijn kamer aan. Eerst op MTV, maar toen ik aan Patrick dacht, schakelde ik snel door. De vorige keer was de ellende bij MTV begonnen. Wat was er op 4? Een film met Ryan Gosling in de hoofdrol. Oh, wat een HUNK was dat toch en zó romantisch in The Notebook. Zappen!
Dan maar kijken wat er op 1 was. Een natuurfilm. Ik ging op mijn bed liggen. Al snel werden mijn oogleden zwaar. Het was pas half tien, dus ik vond het veel te vroeg om te gaan slapen.
Op 2 was er een gesprek met een gokverslaafde. Wie was die leuke interviewer? Zappen!
Shit, ik kon voortaan echt geen tv meer kijken. Hoeveel kans liep ik niet om verliefd te worden met al die hunks op het scherm.
Zoveel zenders. Zoveel kansen op problemen!
Het ergste was dat ik voelde dat er iets in mij zat dat er gewoon op wachtte weer verliefd te worden. Sinds mijn verliefdheid op Patrick over was, vond ik bijna elke jongen leuk. Straks zou ik toch nog op Xander vallen. Dat mocht niet gebeuren!
Ik schreef op: Op tv alleen natuurprogramma's en tekenfilms. De rest is verboden! Ik kon net zo goed helemáál geen tv meer kijken, want ik haatte natuurfilms en tekenfilms.
Thuis had ik dus niets meer te doen. Ja, ik zou een beetje kunnen lezen en zo. Maar geen romannetjes. Ik zou verliefd kunnen worden op de hoofdpersoon! En geen glamourtijdschriften over bekende acteurs en artiesten, die ik zo graag las. Tsja, wat kon ik eigenlijk wel lezen? Boeken over de natuur en stripverhalen. 
Ik bedacht dat ik ook niet meer naar de bioscoop kon. Daar zag je de leuke mannen in megaformaat of - nóg erger - in 3D. Dat maakte de kans op verliefdheid nóg groter.

Anna was precies op tijd voor de volgende vergadering. Ik had de chips al klaargezet. Ze keek er met schrikogen naar.
'Haal de chips weg,' siste ze. 'Ik was vanmorgen een kilo zwaarder!'
Ik zette de chips onder mijn stoel en graaide er af en toe een handje vandaan. Dankzij Patrick kon ik er nog minstens twee kilo bij eten. Ha, ik had het eerste voordeel van mijn ziekte gevonden!
Voor Anna vatte ik nog eens samen wat ik de vorige dag allemaal had bedacht. Dat ik geen tv kon kijken en niet kon lezen. Dat ik nooit meer naar de bios kon of naar een feest. Dat ik zelfs geen nieuwe school kon uitzoeken. Kortom, dat ik ongelukkig was en doodongelukkig zou worden.
Anna knikte ernstig.
'Tsja,' zei ze. 'Je bent een soort gevangene van je fobie. Overal loert gevaar. Binnen en buiten. Als je morgen naar school fietst, kan er wel een lekker ding naast je komen rijden.'
'Als ik weer verliefd word, verongeluk ik op een vreselijke manier of ik sterf de hongerdood,' zei ik. 'Maar als ik niet snel verliefd word, dan verveel ik me vast dood. Ik ben een hopeloos geval. Ga maar snel weg, want straks besmet ik je nog.'
Anna pakte mijn hand vast en zei: 'We moeten gewoon een leuke hobby voor je zoeken. Iets waarin je je kunt uitleven en waarbij je geen jongens tegenkomt.'
Ik haalde mijn schouders op. Een hobby voor mij? lk zag het al voor me. De borduurclub van tante Betje. Of knikker mee met tante Kee. Misschien een meisjeskoor? Ik ging net zo lief direct dood.
Anna schudde mijn hand heen en weer.
'Kop op,' zei ze, want ze zag wel dat ik met de minuut neerslachtiger werd. 'Ik weet iets, de manege van Lies Bakker. Mijn zusje zit er op ponyrijles. Jij hebt vroeger toch een eigen pony gehad? Waarom ga je niet weer rijden?'
'Dat heb ik je wel eens verteld. Funky is op een vreselijke manier aan zijn eind gekomen. Hij had koliek. Er was niets meer aan te doen. Ik wil zoiets nooit meer meemaken. Ik kan er niet tegen als een dier pijn heeft.'
Anna probeerde me over te halen.
'Lies, de eigenaresse van de manege, is een vrouw. Bijna alle kinderen die er rijden zijn meisjes. En de jongens die er rijden, zijn onder de twaalf. Volgens mij zijn er absoluut geen oudere jongens te vinden. Ik hoorde Lies een keer zeggen dat paardrijden een echte meidensport is.'
Ik wilde er niet aan.
'We denken nog even door,' zei ik. 'Er is vast wel een andere hobby te vinden.'
'Nee.' Anna keek streng. 'Dit is echt de beste oplossing. Ik weet het, ik voel het. Weet je wat? We gaan samen op les. Ik doe ook mee. Oké?'
Ik moest wel toestemmen. Als Anna voor mij paardrijles wilde nemen, kón ik niet weigeren. Anna was bang voor paarden. Het was nog net geen fobie.
'Oké, een keer om te proberen dan,' beloofde ik.

 Liever ziek dan verliefd

'Ik ben verliefd op je,' zegt Marije. Ze kijkt Roel gespannen aan. Het duurt lang voordat hij iets terugzegt: 'Weet je wat, ga morgen mee uit, dan zien we wel verder. Om half elf sta ik voor de ingang van De Trom. Dan zie ik je daar.'

Op zaterdagavond staat Marije tien minuten te vroeg op de afgesproken plaats. Ze wacht op Roel, en dat is niet voor het laatst...

Hoofdstuk 1. De bekentenis

'Ik ben verliefd op je,' zegt Marije. Ze kijkt hem gespannen aan. Zo, het hoge woord is eruit. Alles is beter dan die vreselijke onzekerheid. Marije heeft al een maand lang nauwelijks gegeten en geslapen. Ze voelt zich gesloopt. Ze is zeker drie kilo afgevallen. Op school vallen haar ogen soms zomaar van vermoeidheid dicht.
Roel kijkt schichtig om zich heen. Zijn er geen jongens van school in de buurt? Nee, de fietsenstalling is leeg.
'Verliefd?' vraagt hij. 'Hoe bedoel je, verliefd?'
'Nou, ik ben gewoon gek op je,' zegt Marije. 'Een hele tijd trouwens al.' Al klinkt ze best kalm, haar handen trillen van de zenuwen. Marije probeert een vuist te maken.
'Eh, wat wil je dan van mij?' vraagt Roel.
'Dat je vertelt hoe je over mij denkt,' zegt Marije. 'Als je me niet ziet zitten, oké. Dan val ik je verder niet lastig. Vind je me wel leuk? Nou ja, dan is dat helemaal top.'
Roel kijkt haar lang aan.
Marije snapt best dat ze hem overvalt met haar bekentenis. Ah nee, hè, denkt ze, als ze ziet dat hij zijn fiets omdraait. Hij gaat voor haar op de vlucht, wat erg. Waarom moet bij haar ook altijd alles zo snel? Ze had tot het schoolfeest moeten wachten. Dan had ze toevallig bij hem kunnen gaan staan of zoiets. 0 gelukkig, hij gaat toch niet weg.
Roel draait zijn fiets terug en zegt: 'Ik vind je niet stom of zo, hoor. Maar verliefd? Dat ben ik nooit zo snel. Ik ken je nauwelijks!'
Zwijgend staan ze daar. Marije vraagt zich af wat hij denkt. Hij vindt haar niet stom, heeft hij net gezegd. Maar wat vindt hij haar wel? Aardig, leuk, knap, lelijk, wat?
Roel zegt: 'Weet je wat, ga morgen mee uit, dan zien we wel verder. Om half elf sta ik voor de ingang van De Trom. Dan zie ik je daar.'
Dat is tenminste een begin! Marije knikt blij en Roel racet weg.
Snel pakt Marije haar fiets uit het rek en sjeest naar huis.

'Thee?' vraagt haar moeder, als ze de kamer binnenstormt. 
'Nee, dank je. Lief aangeboden. Maar ik ben al te laat. Ik verkleed me snel en dan ga ik er weer vandoor.'
'Heb je strafwerk gehad?' De stem van haar moeder klinkt bezorgd.
Marije is de kamer al uit. Ze gooit haar rugzak onder de kapstok en komt nog even terug. 'Mam, dat je dat kunt denken! Ik heb toch nog nooit straf gehad!'
'0 nee?'
Marije lacht vrolijk en rent door naar boven. Haar rijbroek, waar is haar rijbroek? 0, in de was natuurlijk. Het is vrijdag. Ze pakt een schone broek en trui uit haar kast. Dan wil ze haar laarzen aantrekken. Natuurlijk lukt dat niet meteen. Shit, ze heeft al zo weinig tijd. Waarom zit alles haar tegen? Marije trapt haar linkervoet door de smalle schacht van de laars. Eindelijk klaar. Ze rent naar beneden en rukt haar windjack van de kapstok. Haar moeder drukt haar een pakje chocolademelk en een minireep in de hand. Dan is ze weg.

Twintig minuten later loopt Marije de wei in om Thor te pakken. 
De fjordenruin komt meteen naar haar toe gedraafd. Hij snuffelt aan haar zakken. Thor weet dat hij altijd wat lekkers krijgt als hij uit het weiland wordt gehaald.
'Oh, Thor, wat erg. Ik ben de paardensnoepjes vergeten. Oh, wat stom, ik heb ze gisteren speciaal voor je gekocht. Ik heb ze op mijn bureau gelegd zodat ik ze niet kon vergeten. En daar liggen ze nu nog. Oh, wat stom. Sorry, sorry, sorry!'
Thor kijkt erg teleurgesteld. Toch loopt hij braaf mee. Marije zet hem op de spuitplaats vast. Ze pakt de poetsdoos uit Thors kast. Elk paard heeft een eigen kast. Daarin kan de eigenaar het zadel, het hoofdstel en de poetsspullen opbergen. 
Thor is niet van Marije zelf, hij is haar verzorgpony. De eigenaresse van Thor heeft weinig tijd voor hem. Samen met haar man drijft ze een banketbakkerij. Mevrouw Wassenaar rijdt op zondag en maandag en soms op donderdag. Marije rijdt op dinsdag, woensdagavond in de les, vrijdag en zaterdag. Als mevrouw Wassenaar niet op donderdag rijdt, is dat Thors vrije dag.

'We maken maar een klein rondje, Thor,' zegt Marije en ze stijgt op. Ze kijkt maar niet naar Thors kont. Ze weet dat daar een grote, bruine mestplek zit. Vandaag moet het maar zo. Ze hoopt dat ze geen bekenden van mevrouw Wassenaar tegenkomt. Zij is nogal precies op Thors uiterlijk. Ze stijgt pas op als er geen vuiltje meer aan zijn vacht kleeft. Hygiëne voor alles. Een afwijking door haar werk in de banketbakkerij, vindt Marije. Zijzelf vindt training belangrijker dan poetsen. 
Marije draaft langs de weilanden naar het strandje van het randmeer. Vanaf 1 oktober mag daar weer worden gereden. Marije stuurt Thor zo dicht mogelijk langs het water. De pony probeert steeds weg te draven. Hij houdt niet van het water, dat in kleine golfjes op het zand klotst. Thor briest vervaarlijk naar de natte vijand. Toch weer een paar centimeter gewonnen, denkt Marije tevreden. Ze klopt Thor op zijn hals. 'Braaf hoor, je bent een moedig paard.'

Op de terugweg laat ze Thor uitstappen. 'Heb ik je al verteld over Roel?' vraagt Marije. Thor kijkt naar een paar paarden in de wei en hinnikt. 'Nee, dat dacht ik al,' zegt Marije. 'Maar morgen ga ik voor het eerst met hem uit. We gaan naar de Trom, gaaf hè?'
Thor staat even stil om te mesten. Normaal drijft Marije hem dan voorwaarts. Maar deze keer vindt ze het goed dat hij stilstaat. 'Mijn leven gaat helemaal veranderen,' zegt Marije. 'En het jouwe natuurlijk ook, Thor. Misschien kan Roel ook paardrijden. Dan vraag ik of hij op jou mag en dan mag ik vast wel op Fury. Die rijdt toch te weinig. Dan gaan we met z'n tweeën naar het strandje en dan nemen we een picknickmand mee. Lekkere broodjes voor ons en wortels voor jullie. Romantisch hè, op het strand?'
Thor stapt steeds sneller door. Hij wil bij zijn stalgenoten zijn. Het is bijna voertijd. Marije houdt Thor een beetje in en zegt: 'Morgen krijg ik misschien m'n eerste zoen van Roel. Dan is het aan. Zul je voor me duimen, Thor?'

Hoofdstuk 2. De eerste zoen

Op zaterdagavond staat Marije op de afgesproken plaats. Het is tien voor half elf. Ze heeft haar mooiste kleren aangetrokken en haar ogen donker opgemaakt. Eyeliner en dikke mascara, zodat haar wimpers nog langer lijken dan ze al zijn. Haar lichtblonde haar heeft ze gewassen en geföhnd en nu hangt het prachtig lang en glanzend over haar schouders.
Stom om zo vroeg te zijn, bedenkt Marije. Een meisje hoort juist iets te laat te komen. Nu lijkt ze zo gretig. Maar ja, een meisje vertelt meestal ook niet aan een jongen dat ze gek op hem is.
Marije glimlacht. Toch wel gaaf dat ze het hem heeft durven vertellen. Ze is best trots op zichzelf. Wat er ook gebeurt, er gebeurt tenminste iets.
Precies om half elf ziet ze Roel aan komen rijden op zijn brommer. Dat vindt ze een goed teken.
'Hoi,' zegt hij, alsof ze al jaren op deze plek afspreken. 'Kom je?'
Het is warm binnen, maar nog niet zo druk.
'Zullen we dansen?' vraagt Marije.
Roel schudt zijn hoofd. 'Ik houd niet van dansen.'
'0.'
'Wil je wat drinken?'
'Een cola graag.'
Roel gaat naar de bar en Marije kijkt wat rond. Zij kent hier niemand, maar Roel schijnt zich thuis te voelen. Hij praat met de barkeeper en lacht tegen een lange, blonde jongen. Hij knipoogt zelfs naar een meisje. Dat vindt Marije niet zo leuk. Uiteindelijk komt Roel met twee cola terug. Hij gaat naast haar zitten.
'Waar woon je eigenlijk?' vraagt hij.
'In de nieuwe buurt,' zegt ze. 'lkonenweg, weet je wel, achter de kerk. En jij?' Natuurlijk weet Marije al lang waar hij woont, maar dat hoeft hij niet te weten.
'In de Winkelstraat,' zegt hij. 'Ken je de doe-het-zelfzaak?'
'Eh ja, ik geloof het wel.'
'Nou, daar woon ik boven. De winkel is van mijn ouders.'
Op dat moment komen er een paar vrienden van Roel aan. Ze schuiven stoelen bij en beginnen te praten over de voetbalwedstrijd van morgen.
Marije kan het gesprek nauwelijks volgen. Ze hoort zoveel namen dat het haar duizelt. Ze begrijpt wel dat de opstelling wordt doorgenomen. Daarna is de tactiek aan de beurt. De tactiek die bij de laatste training is afgesproken. Vervolgens worden alle tegenstanders in de competitie stuk voor stuk bekeken. De muziek wordt harder gezet en steeds meer jongeren stromen binnen. De jongens moeten flink schreeuwen om boven het lawaai uit te komen.
Marije kijkt alleen maar naar Roel. Hij is helemaal in zijn element. Met handen en voeten vertelt hij de jongens wat de beste strategie voor morgen is.
Marije vindt hem steeds leuker worden, als dat al kan. Hij is best lang, zeker een hoofd groter dan zij. Hij heeft leuk, sluik haar dat goed geknipt is. Blond haar, bruine ogen, één van de zeven schoonheden. Marije heeft hem nog niet vastgehouden, maar ze kan zien dat hij lekker stevig is. Daar houdt ze van, van sterke, gespierde jongens. Ze zou wel even met hem willen dansen. Maar hij houdt niet van dansen, heeft hij gezegd. Marije kent geen enkele jongen die wel van dansen houdt.
'Jongens gaan pas dansen als ze over de veertig zijn,' heeft haar moeder een tijdje geleden gezegd. 'Als mannen in hun midlifecrisis zitten, gaan ze op dansles. Dat is dan de enige manier om vreemd vrouwenvlees in handen te krijgen.' Haar vader en moeder gaan elke zaterdagavond dansen. Haar moeder schijnt nogal veel talent te hebben. Haar vader is weer helemaal verliefd. Hij taalt niet naar vreemd vrouwenvlees, zegt hij. Zou Roel op haar vader lijken als hij veertig wordt? Hoe oud zal Roel nu zijn? Minstens een jaar ouder dan zij, misschien wel twee. Hij zit maar één klas hoger. Zou hij een jaar zijn blijven zitten? Nee, Roel niet. Dan is hij een jaar ouder dan zij. Zestien dus.

Na ongeveer tweemaal drie kwartier heftige discussie met de jongens zegt Roel: 'Zullen we gaan?' Marije staat snel op en wrijft over haar pijnlijke billen. Ze is stijf geworden door het lange zitten. Jammer dat ze niet hebben gedanst.
'Ik breng je wel thuis,' zegt Roel. Als ze naar buiten lopen, slaat hij zijn arm om haar schouder. Marijes hart springt bijna uit haar lichaam. Ze kan wel huppelen van geluk, maar ze houdt zich in. Even later zit zij op haar fiets en Roel op zijn scooter. Met haar hand op zijn schouder laat ze zich door hem voorttrekken. Gemakkelijk, zo'n scooter naast haar. Ze hoeft niet één keer te trappen.
'Stop hier maar,' roept Marije, als ze vlak bij haar huis zijn.
Verlegen kijken ze elkaar aan. Dan pakt Roel haar gezicht in zijn handen en kust hij haar. Marije opent haar lippen en zijn tong glijdt naar binnen.
Marije slaat haar armen om zijn hals. Ze drukt zich dicht tegen hem aan. Ze zoent hem op zijn mond, zijn oogleden, zijn wang. Na een uur staan ze er nog.
'Zullen we voor morgen iets afspreken?' fluistert Marije tussen het kussen door.
'Nee, morgen moet ik toch voetballen?'
'0 ja, dat is waar ook.'
'Je mag wel komen kijken!'
'Ja, leuk,' zegt Marije snel. In het donker glimlacht ze. Haar vader lacht haar uit als hij hoort dat ze morgen naar een echte wedstrijd gaat. Ze heeft altijd geroepen dat ze voetbal haat! Maar dat heeft ze alleen maar gezegd om haar moeder te helpen. Die vindt het zo ongezellig als haar vader naar voetbal kijkt. Hij is dan helemaal van de wereld. Maar het is natuurlijk hartstikke leuk om Roel te zien spelen. Voetbal betekent veel voor hem. Dat is haar vanavond wel duidelijk geworden. En ze wil zijn benen wel eens zien!
Marije heft haar gezicht weer op voor een nieuwe kus.

De ponyboeken van Stasia Cramer 

Stasia Cramer schrijft kinder- en jeugdboeken. 

Graag schrijft ze echte meisjesboeken. 

Haar favoriete onderwerpen zijn namelijk paarden en verliefdheid. 

Inmiddels heeft Stasia 45 boektitels op haar naam staan.
De meeste zijn uitgegeven door uitgeverij Zwijsen in Tilburg.
Acht van haar boeken zijn in het Duits zijn vertaald en uitgegeven door Ravensburger Buchverlag.
Nu worden haar boeken (her-)uitgegeven door Uitgeverij Tadidom. 

Website

Van een aantal ponyboeken die op papier zijn verschenen, heeft Stasia e-books gemaakt.
Een e-book is een digitaal boek dat je kunt lezen op een computer, een iPad, een e-reader of een smartphone.
Je kunt Stasia's  e-books kopen op haar nieuwe website www.ponyboeken.nl.
Op deze website kun je e-books én boeken van papier kopen.
Niet alleen boeken die door Stasia zijn geschreven, maar ook ponyboeken van andere schrijfsters.

Nieuwsbrief
Als je je abonneert op de nieuwsbrief van ponyboeken.nl, ontvang je een pony e-book gratis!
In de nieuwsbrief kun je lezen welke nieuwe boeken er zijn uitgekomen.
Maar je kunt er ook in lezen hoe het met Stasia's dieren gaat.
Ze heeft een mini-manege in Drenthe met 8 pony's en paarden en 3 honden.
Stasia gaat ook ponyboeken verkopen, die geschreven zijn door... jou?
Heb je een leuk ponyverhaal te vertellen, dan zorgt Stasia ervoor dat het in een nieuw e-book en/of gedrukt boek terecht komt, zodat je verhaal door veel ponygekke meiden kan worden gelezen.
Meer nieuws hierover lees je in de nieuwsbrief.

Ponykampen

In de zomer organiseert Stasia ponykampen met een grote slotshow.

Wil je meer informatie over de ponykampen die Stasia organiseert, of ben je benieuwd naar foto's en filmpjes  van haar pony's en paarden, kijk dan op www.hippago.nl.

Lezingen

Stasia Cramer geeft lezingen op scholen en bibliotheken  door het hele land.
Haar lezingen zijn interactief.
Voor het basisonderwijs heeft ze een paardenrap en een vertelpantomime.
Voor het voortgezet onderwijs is het onderwerp 'soaps'. 

Contactorganisatie voor Stasia's lezingen is Stichting Schrijvers School Samenleving.

Ze hebben ook een website: www.sss.nl.

Profiel van Stasia Cramer

Geboren: Op 13 april 1954 in Den Haag (Nederland). 

Kleur ogen: Blauw. 

Haarkleur: Steeds minder blond, maar gelukkig nog niet grijs.

Lengte: Stokmaat 1.68      

Gewicht: Daar lieg ik altijd over en ik houd niet van liegen. Ik kan je verklappen dat ik lichter dan mijn ruin Zanou ben. Hij eet ook veel te veel hooi.

Woonplaats: Elim, een dorpje dichtbij Hoogeveen, in de provincie Drenthe.

Huisgenoten: Martin, mijn man. Hij is camerajournalist bij het Dagblad van het Noorden. Verder hebben we drie honden. Als eerste Mosje, onze terriercombi. Hij is een echte komediant. Als ik een koekje eet, begint hij te trillen. 'Ik ben heel zielig,' zegt hij dan. 'En ik ben pas weer gelukkig als ik de helft van jouw koekje krijg.' Hondenbrokken lust hij niet. Nou ja, ik ook niet, dus die hoeven we niet te delen. Dan hebben we Senna, de enige échte Parson (dus hoogbenige) Jack Russell in ons huis. We hebben Senna overgenomen van de buren, toen de buurman was overleden. Mosje had Senna namelijk eens stiekem gedekt in hun schuur en dat schept natuurlijk verplichtingen. We hebben ook een kind van Senna en Mosje: Bibi. Zij was de kleinste van het nest en omdat ik haar diverse keren het leven heb gered (alle tepels waren steeds bezet door dikkere pups), kon ik geen afscheid nemen van mijn lieveling. Wel logisch, maar misschien niet echt verstandig, want Senna en Bibi vechten regelmatig om onze aandacht.

Lievelingseten: Patat mét mayonaise, maar zónder spruitjes. 

Lievelingskleur: Azuurblauw met een wit wolkje.

Favoriete muziek: Gouwe oudjes uit de jaren '60 en verder alles waar een beetje melodie in zit.

Favoriete kinderboek als kind: De serie Black, de zwarte hengst van Walter Farley en verder alle zielige dierenverhalen.

Favoriete dieren: Paarden en honden.

Droomwens: Een boek van mij in het Chinees vertaald. Geweldig lijkt me dat. Ik kan niet eens controleren of het wel mijn boek is; ze kunnen me wel van alles op mijn mouw spelden.

Hekel aan: Opruimen (van dieren) en vroeg opstaan. 

Hobby’s: Paardrijden (verrassing!); lezen (paardenbladen! en spirituele boeken); tv-kijken; pianospelen (moet ik nodig weer gaan doen). 

Beroep: Vroeger wilde ik dierenarts worden, maar ik was nogal slecht in biologie. Bovendien kan ik niet goed tegen bloed. Tsja, wat moet je dan? In het onderwijs natuurlijk! Ik ben dertien jaar lerares maatschappijleer geweest. Nu ben ik parttime kinder- en jeugdboekenschrijfster én parttime paardrij-instructrice en organisator van ponykampen. Ik geef ook lezingen over mijn boeken op scholen en bibliotheken. De lezingen zijn interactief. De kinderen doen mee met een paardenrap en spelen in een vertelpantomime over een meisje dat gepest wordt. 

Werktijden: In de winter schrijf ik boeken; in het voorjaar kwast en knutsel ik aan huis en stallen; in de zomer doe ik de ponykampen en in het najaar wacht ik tot het weer voorjaar wordt. 

Over schrijven: Ik plaats mijn verhalen graag in de paardenwereld, omdat ik mijn hele jeugd op maneges heb gereden. Behalve door mijn eigen ervaringen met paarden en paardrijden, word ik bij het schrijven ook geïnspireerd door de opmars van Nederland op het hippische wereldtoneel met als voorbeeld de succesvolle dressuuramazone Anky van Grunsven (3 x individueel goud tijdens de Olympische Spelen).

Stasia over schrijven

Schrijven is een vak, dat je al doende leert. 
Natuurlijk moet je fantasie hebben. Ik heb mijn hele leven gedagdroomd, een mooie basis. Maar fantasie is niet genoeg. Een verhaal moet ook een logische opbouw hebben en een goede technische uitwerking. Ik heb van een andere kinderboekenschrijver geleerd dat een precieze vertelling van een handeling erg saai kan zijn. Lees het volgende voorbeeld maar: Anne loopt naar de voordeur. Ze pakt de sleutel uit haar zak en steekt hem in het sleutelgat. Ze draait de sleutel naar links en duwt de deur open. Ze haalt de sleutel weer uit het sleutelgat en steekt hem terug in haar zak. Dan loopt ze naar binnen en sluit de deur weer achter zich. Elke lezer is nu al afgehaakt. Wat kan die sleutel schelen? Beter is: Anne gaat naar binnen. Een schrijverstip (heel vaak gehoord, dus zeker niet alleen van mij): schrap alles wat je kunt schrappen. 

Je leert veel over jezelf als je aan het schrijven bent.
Zo wilde ik eens een spannend boek schrijven. Dat werd 'Nachtmerrie' (deel 3 van de serie 'Manege de Koning'). Maar ik kon het maar niet spannend krijgen. Ik gaf mijn hoofdpersoon veel te veel steuntroepen. Ik verplaatste me teveel in mijn hoofdpersoon en omdat ik zelf een bang persoon ben, wilde ik haar al die angst ook niet aandoen. Uiteindelijk heb ik het toch voor elkaar gekregen. Door te denken aan een enge film. Je weet wel, zo'n film waarin een vrouw haar auto in een donkere parkeergarage neerzet. Dan zie je als kijker al een paar zwarte schoenen in een deuropening staan, blikkert er een mes in het flauwe licht van het trapportaal en hoor je die engerd zwaar ademen. Dan schreeuw ik: 'Ga daar toch weg, ga weg uit die parkeergarage. Neem voortaan een bodyguard mee en pepperspray of beter nog, zoek een rol in een andere film.' Maar dat mens van die film luistert natuurlijk helemaal niet naar mij. Terwijl de muziek aanzwelt, loopt ze in de val. Toen ik het trucje van de film door had, kon ik verder met mijn boek. Ik plaatste mijn hoofdpersoon buiten de groep. Ze werd buitengesloten en niet geloofd en zo iemand is ineens erg kwetsbaar. 

Het moeilijkste van een boek is het begin.
Waar, wanneer en hoe begint het verhaal. Ik begin meestal midden in een handeling, gewoon op de gok, wat me op dat moment invalt. Als ik maar een begin heb, zodat het verhaal kan beginnen. Soms verander ik het begin later weer. Mijn hoofdpersoon is dus ergens mee bezig en ik typ de eerste zinnen op mijn computer. Op dat moment gaat er iets vreemds gebeuren. Vooraf heb ik alles verzonnen en bedacht. Ik heb een verhaal gebouwd alsof het een huis is. Eerst beton storten waarop je kunt bouwen, dan de muren neerzetten en het dak erop. Maar terwijl ik zo aan het typen ben lijkt het ineens alsof ik niet meer zelf aan het verzinnen ben. Dan is het alsof het verhaal een eigen leven gaat leiden. Allerlei beelden buitelen door mijn hoofd en als ik mijn ogen dicht doe, dan zie ik een film draaien. Een film in mijn hoofd. De beelden komen gewoon, achter elkaar en ik hoef alleen maar op te schrijven wat ik op de film zie. Ik begin steeds sneller en sneller te typen. Ik ben bang dat ik de film niet kan bijhouden. De volgende dag lees ik wat ik de vorige dag heb geschreven. Vaak ben ik verbaasd over wat er staat. Hoe kom ik erbij? Dit heb ik toch niet verzonnen? 
Hier en daar verander ik wat en langzamerhand kom ik weer in het verhaal. Als ik aangekomen ben waar ik de vorige dag gestopt ben, gaat de film in mijn hoofd weer verder. Zo schrijf ik een boek of een verhaal. Elke dag een paar bladzijden. Na een dag of vier ongeveer heb ik een verhaal af, maar een boek duurt veel langer. Over een dun boekje doe ik ongeveer twee weken en over een dik boek ongeveer drie maanden.

Ik schrijf graag over paarden en verliefdheid. 
Ik heb zelf mijn hele jeugd op maneges rondgelopen en elke paardenliefhebber weet hoe besmettelijk het paardenvirus kan zijn. Paarden zijn zo, ja, hoe moet ik het zeggen? Ze zijn zo (p)aards. Ze ruiken zo lekker, maken zulke gezellige geluiden en zijn zo groot en warm, zo aaibaar. Inmiddels wonen we op een boerderij en hebben we negen paarden. In de zomer organiseren we trainingsweekends en ponykampen. Stof voor verhalen genoeg dus. Maar ik schrijf ook graag over verliefdheid. Ook al wordt mijn buitenkant steeds rimpeliger, in mijn hart ben ik een jaar of veertien, vijftien gebleven. Eindeloos kletsen met vriendinnen, de slappe lach om niets en fantaseren over die ene kanjer. Ach, was ik nog maar zo jong. Toch geweldig dat je de tijd kunt terugroepen door verhalen te verzinnen. Dat is misschien wel het mooiste van boeken schrijven: je bent weer net zo oud als je hoofdpersoon. 

Emoties vind ik heel belangrijk in een boek. 
Deze emoties mogen best zwaar zijn, of sentimenteel. Als kind vond ik boeken met veel emotie erin heerlijk. Ik had dan een goed excuus om te huilen en kon op deze manier veel opgestapelde verdrietjes kwijt. Ik hield vooral van verhalen over dieren: honden die van hun baasje werden gescheiden en honderden kilometers aflegden in de meest barre omstandigheden om hem terug te vinden. Verder was de serie ‘Black, de zwarte hengst’ favoriet. Maar ik hield ook van echte meisjesboeken. Damesromannetjes vond ik prachtig. Van die stripverhalen, waarin zij hem uiteindelijk kreeg. De zus van mijn vriendin had honderden van die boekjes. Wij lazen er wel vijf per middag. Ondertussen dronken we cola en (vr)aten we chips. Heerlijk gewoon!

Lees ook: HARTenPAARD 2

Twee liefdesverhalen over meiden in de paardenwereld

Per ongeluk verliefd
Tirza rijdt dressuur met de merrie Jamella. Dat gaat erg goed tot er een springpaard op stal komt, de ruin Halling. Jamella is niet meer te hanteren. Jamella is verliefd! Dat komt slecht uit, want Tirza kan het niet goed vinden met Hallings ruiter, Daniël. De meisjes op stal lopen Daniël achterna omdat hij zo knap is, maar Tirza vindt hem een verwaande macho. Ze probeert hem te mijden. Helaas brengen ongelukjes hen steeds weer bij elkaar.

&

Verliefd in het kwadraat
Pamela is verliefd op Tom, maar Tom niet op haar. Denkt ze. Tim is Pamela’s beste vriend. Maar hij blijkt verliefd op haar. Eén kus met Tim en het is aan. En dan ineens..., is het ook aan met Tom. Pamela moet kiezen. Maar ze kan niet kiezen!

Lees ook: de Ponygek Omnibussen 

Op dit moment zijn er 5 Ponygek Omnibus e-books.

Met in elk e-book twee onvergetelijke ponyverhalen.

Kijk snel op de volgende bladzijden voor de omslagen plus beschrijvingen.

Ponygek Omnibus 1 

Een kind met koliek

Romy en Minke zijn gek op ponyrijden. 

Ze hebben beiden een eigen pony op de manege. 

Romy heeft ook een paardje van steen. 

Ze heeft het uitgeleend aan haar vriendin. 

Minke wil er een tekening van maken.  

Romy heeft het beeldje van haar oma gekregen. 

Nu oma dood is, mist ze haar erg.

Ineens doet Minke heel raar. 

Ze zegt dat het stenen paardje stuk is en lacht erom! 

Is Romy nu ook Minke kwijt? 

Allemaal smoesjes

Daniëlle heeft voor haar verjaardag een pony gekregen. 

Dat zou Mariska ook wel willen. 

Maar haar ouders vinden dat veel te duur.
Nu moet Mariska allerlei smoesjes verzinnen, om toch haar zin te krijgen...

Ponygek Omnibus 2 

Een pony als geheim

Mees is een kei in ponyrijden. 
Van Connie mag ze op haar pony rijden. 
Ze mag ook meedoen aan het kampioenschap.
Daarvoor moet Mees wel lid worden van de club. 
Maar wie zal dat betalen? 
Haar moeder heeft geen geld. 
En aan haar vader durft ze het niet te vragen. 
Wat moet ze doen?

Vampier op de manege

Er gebeuren vreemde dingen op de manege.

Het begon allemaal toen Gato kwam, het kleine paard uit Zuid-Amerika.

Sloom was hij, overklaarbaar sloom.

En onder zijn manen zaten kleine beten.

Een enge ziekte?

Jeroen dacht dat er een vampiervleermuis actief was en we gingen op zoek.

Leuk, dacht ik, samen met Jeroen.

Maar leuk is het allang niet meer.

Jeroen wordt steeds bleker en hij doet vreemd.

En Tsar, mijn lievelingspony, is nu ook ziek.

Wat is er écht aan de hand op de manege? 

 Ponygek Omnibus 3 

Het pechstokje

Samen met Emma van de manege gaat Tessa op ponykamp. 

Het kamp wordt afgesloten met een heuse show.

Maar vanaf de eerste dag van het kamp wordt Tessa achtervolgd door pech. 

Het lijkt wel of haar pech besmettelijk is.

Kan de show nog wel doorgaan? 

Puzzel in je hoofd

Op nieuwjaarsdag organiseert de ponyclub een puzzelrit.

Voor de snelste groep is er een mooie prijs. 

Maar hoe kun je ooit winnen met in je groep een meisje dat bijna niet kan zien en een jongen die expres verkeerde antwoorden geeft?

Dan lijkt het geluk toch opeens aan je kant en is er kans op winst.

Maar... winst voor wie?

 Ponygek Omnibus 4 

Te groot voor een pony

Cindy wordt te groot voor haar pony Zano.

Ze moet hem maar verkopen, vinden haar ouders.

Als Wendy's ouders Zano kopen, is Cindy zo verdrietig 

dat ze nooit meer paard wil rijden!

Maar dan kopen de ouders van Cindy toch een paard: Tijger!

Zal Cindy ooit op dit mooie sterke dier kunnen rijden? 

Een pony met een rouwrand

Jolijns beste vriendin is omgekomen bij een 

verkeersongeval. 
Jolijn is erg verdrietig.

Alles deden ze samen, Esther en zij.

Esther heeft recht op een mooi eerbetoon, 

vindt de ponyclub.

Maar durft Jolijn op Esthers pony afscheid te 

nemen van haar vriendin?

Ponygek Omnibus 5

Vuurwerk

Pine viert oudejaarsavond bij opa en oma.

Maar jammer genoeg is haar neef Niels er ook.

Pine en Niels zijn tegenpolen, water en vuur.

De noodstallen, die Pine voor de fjorden heeft gemaakt, worden door Niels afgekraakt.

Als het eerste vuurwerk wordt afgeschoten, lijkt Niels gelijk te krijgen...

En Pine staat er helemaal alleen voor!

De wenspony

Myrthe is dol op ponyrijden.

Haar liefste wens is een eigen pony en dan niet zo'n makke manegepony.

Nee, Myrthe wil een echte dressuurpony,

een pony die kan dansen.

Als ze op een avond drie vallende sterren ziet, doet Myrthe drie wensen.

Ze wenst elke keer een pony die kan dansen.

Zal haar wens uitkomen?

Lees ook de paardensoapserie 'Liberty Love'

Soapserie over liefde, hartstocht, geld, ambitie en strijd op een pensionstal. Voor als je van soapseries én van paarden houdt!

Liberty Love is de naam van een pensionstal in het midden van het land. Op Liberty Love treffen we een behoorlijk aantal mensen met veel geld aan, zoals Monica Sanders, de eigenaresse, Joyce, Sylvia, Steve en Vanderlinde. Maar er zijn ook jonge mensen zonder geld, zoals Igor, Anne en Miranda. Deze tegenstelling in financiële mogelijkheden leidt tot haat, nijd en hieruit voortvloeiende intriges.

Liberty Love deel 1: De prijs van de cross

Textielfabrikant Vanderlinde is van plan een nieuw model broek  op de markt te brengen. Als hij een groepje jongelui van pensionstal Liberty Love lachend over de hei ziet stormen, krijgt hij een briljant idee: in de reclamecampagne moet de nieuwe broek gekoppeld worden aan het beeld van jonge mensen met paarden. Als start voor de promotiecampagne organiseert hij een cross over de hei. De winnaar wordt hoofdpersoon in tv-spots, nummer twee ontvangt tienduizend gulden. De ruiters van Liberty Love doen allemaal mee aan de wedstrijd. Maar ieder heeft zo zijn eigen reden om de eerste of juist de tweede prijs in de wacht te willen slepen. De uitslag van de wedstrijd wordt zo belangrijk dat vriendschappen verdwijnen en plaatsmaken voor haat en nijd...
wordt vervolgd...

Lees ook: In het paradijs gevangen

Roman over een ontvoerd meisje en een Arabische hengst.

Jacky wordt ontvoerd en belandt in een wereld, waarvan ze vroeger alleen kon dromen. Haar kidnapper beschouwt haar als zijn eigen dochter en biedt haar op zijn stoeterij een luxe leventje met dure kleding, rijke vrienden en een Arabische tophengst. Kan Jacky hierop ingaan...?

Op kamp bij Stasia: ponykamp Hippago

Vriendinnenweekend bij Stasia