Colofon

HARTenPAARD 2 bevat de titels:

1. 'Per ongeluk verliefd' 
© Stasia Cramer 
Leesniveau E6
eerder uitgegeven in de Zoeklichtserie
door uitgeverij Zwijsen Algemeen te Tilburg
en
2. 'Verliefd in het kwadraat'
© Stasia Cramer 
Leesniveau E6
   eerder uitgegeven in de Zoeklichtserie
door uitgeverij Zwijsen Algemeen BV te Tilburg

1ste druk HARTenPAARD 2

Uitgeverij Tadidom 2012

www.stasiacramer.nl

foto cover: Karlijn van Donkelaar met Duke

ISBN: 978-90-74430-24-1

NUR: 280  (Jeugdfictie 11+)

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of (door-) verkocht zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Per ongeluk verliefd

Tirza rijdt dressuur met de merrie Jamella. Dat gaat erg goed tot er een springpaard op stal komt, de ruin Halling. Jamella is niet meer te hanteren. Jamella is verliefd! Dat komt slecht uit, want Tirza kan het niet goed vinden met Hallings ruiter, Daniël. De meisjes op stal lopen Daniël achterna omdat hij zo knap is, maar Tirza vindt hem een verwaande macho. Ze probeert hem te mijden. Helaas brengen ongelukjes hen steeds weer bij elkaar.

Hoofdstuk 1. Wat een macho

'Dit heb je wel verdiend,' zegt Tirza tegen Jamella. Ze knipt het halstertouw los. De merrie buigt haar hoofd naar de grond. Ze begint aan het gras te knabbelen. Tevreden briest ze een paar keer achter elkaar.
'Goed gewerkt, hoor,' zegt Tirza en ze geeft haar nog een klopje op de hals. 'Als je volgende week op wedstrijd net zo loopt als vandaag, krijgen we vast twee winstpunten. Dan mogen we een klasse hoger starten. Adelinde, je krijgt concurrentie!'
Tirza loopt langzaam terug naar de stallen. Het is prachtig, warm weer. En nu een cola, denkt ze. Mijn keel is gortdroog geworden door die stoffige bak. Tirza speurt het terrein af. Waar is Annemarie?
Annemarie is de eigenaresse van stal De Witte Hoeve, waar Tirza een box huurt.
Samen met haar man Kees zorgt Annemarie voor zo'n twintig pensionpaarden. Frisdrank kan alleen worden gekocht wanneer Annemarie of Kees er is. Zij hebben de sleutel van het voerhok, waar de koelkast in staat. 

Tirza ziet Annemarie onder de parasol in haar tuin zitten.
'Annemarie, mag ik een cola?' roept Tirza.
Lui staat Annemarie uit haar stoel op. Als ze het tuinhekje achter zich sluit, komt er net een trailer het terrein oprijden.
'Een nieuwe klant,' zegt Annemarie tegen Tirza.
Tirza is haar trek in cola even vergeten. Een nieuw paard op stal is spannend. Wat zal het voor paard zijn? Springen of dressuur?
Aan het lawaai in de trailer te horen is het in elk geval een fors uitgevallen paard. Bam bam, trappen tegen de laadklep. Een luid, woedend gehinnik.
Een man stapt snel uit de auto en grijnst naar Annemarie en Tirza.
'Hij moet er snel uit, anders mept hij de klep kapot,' zegt hij. 'Hij is de hele reis onrustig geweest. Misschien voelt hij dat hij van stal verandert.'
Annemarie loopt naar de trailer toe om te helpen.

Even later komt er een grote vos de laadklep aflopen. Attent kijkt hij in het rond en hij hinnikt een paar keer uitdagend.
'Halling mag wel in de paddock, meneer Zoer,' zegt Annemarie. 'Dan kan hij wennen aan zijn nieuwe omgeving. Tirza, wijs jij de weg even? Ik kom er zo aan.'
Wat een paard, denkt Tirza als ze Halling ziet bewegen. Met trots gebogen hals draaft hij snurkend over het zand.
'Wat loopt hij mooi,' zegt Tirza bewonderend tegen meneer Zoer. 'Zeker een goeie in de dressuur?'
'Dressuur? Wat is dat voor een vies woord?' zegt meneer Zoer. 'Dressuur is geen sport. Het ene jurylid vindt iets een vier waard waar een ander een acht voor geeft. Dat deugt van geen kant. De enige echte paardensport is de springsport. Alles recht voor z'n raap. Een balk eraf betekent vier strafpunten. Klaar af uit, geen discussie over mogelijk.'
'0,' zegt Tirza, die niet zo snel iets anders weet te zeggen.
'Maar jij rijdt zeker dressuur?' Met felle ogen kijkt meneer Zoer haar aan.
Tirza knikt verschrikt.
'Dan zou ik er maar snel mee stoppen. 't Is een corrupte zooi, die hele dressuurwereld. Neem nou mijn zoon Daniël. Hij moest een winstpunt in de dressuur halen voordat hij kon gaan springen. Hoe vaak hij wel niet heeft moeten rijden voordat hij er eentje had... Ik denk wel twintig keer.' Meneer Zoer jaagt Halling van het hek weg. De vos draaft met grote passen naar de andere kant van de paddock. Daar staat hij stil en hinnikt naar Jamella, die achter in het land staat.
'Toen Daniël ging springen, viel hij direct in de prijzen,' gaat meneer Zoer verder. 'Drie jaar geleden kreeg hij zijn eerste paardrijles. Nu springt hij al in het Z. Talent verloochent zich niet bij het springen. Over een jaartje of wat springen we internationaal.'
'Als zijn benen niet versleten zijn,' zegt Tirza, die nu ook haar woordje klaar heeft. Ze heeft het helemaal niet op springen.
Meneer Zoer wijst naar Halling. 'Dat paard is tien jaar en gaat al sinds zijn vierde bijna elke week mee op concours. Hij heeft nog nooit iets gemankeerd. We hebben hem nu drie jaar en hij wordt alleen maar beter. Maar dat komt natuurlijk omdat Daniël hem rijdt. Die jongen wint alles. Een natuurtalent!'
Tirza draait zich van de man af. Zonde van mijn adem om met hem in discussie te gaan, denkt ze. Op de rijvereniging lopen ook van dergelijke types rond. Klaar af uit, einde van elk gesprek.

Halling blijft hinniken naar Jamella en uiteindelijk komt ze naar de paddock toe.
Even kennismaken met die nieuwe, zie je haar denken.
Halling draaft onmiddellijk naar haar toe en ze snuffelen aan elkaar. 
Halling hinnikt zachtjes en Jamella begint opgewonden te piepen. Beide paarden slaan met hun voorbeen uit.
Halling draaft met zwevende benen van haar weg en komt dan terug. Hij kromt zijn hals en hinnikt zachtjes.
Nog een keer snuffelen ze aan elkaar en weer wordt er gepiept en met de voorbenen geslagen.
Hallings been gaat rakelings langs de ijzeren stang van de paddock.
'Haal Jamella maar uit de wei voordat er ongelukken gebeuren,' zegt Annemarie, die net aan komt lopen. 'Volgens mij vinden ze elkaar een beetje te leuk.'
Tirza stribbelt tegen: 'Jamella staat er net in.'
Annemarie knikt ongeduldig. 'Ja, en morgen mag ze er weer in. Ik wil geen ongelukken op dit terrein.'
Met tegenzin haalt Tirza Jamella's halstertouw. Haar paard vindt het heerlijk in de wei. Als ze hele dagen op stal staat, wordt ze zuur. Waarom laat Annemarie Halling niet uit de paddock halen? denkt Tirza. Wat een macho! Hij lijkt precies op zijn baas, die meneer Zoer. Wat voor een type zal zijn zoon - hoe heet ie ook al weer, o ja, Daniël het natuurtalent - eigenlijk zijn?

Hoofdstuk 2. Raar geklets

De volgende dag is Tirza vroeg op stal. Het is zondag en het weerbericht heeft een drukkende dag beloofd met onweer toe. 
Na het rijden zet ik Jamella in de wei, heeft Tirza zich voorgenomen. Dan is ze de rest van de dag buiten. Ook al staat Halling weer in de paddock, Jamella gaat de wei in. Al moet ik er hoogstpersoonlijk tussenin blijven staan.
Terwijl ze haar fiets tegen de muur zet, kijkt Tirza naar de bak. Tussen de beplanting door ziet ze een grote vos draven. 0, dat is Halling. Als hij gereden heeft, hoeft hij vast niet meer in de paddock. Mooi zo.
Nieuwsgierig loopt Tirza naar de bak toe. Hoe zal die Daniël eruitzien?
Hallings ruiter stopt als hij Tirza ziet.
'Hoi, ik ben Daniël Zoer en dit is Halling,' stelt hij zich voor. 'Heb jij hier ook een paard staan?'
Tirza knikt. 'Mijn paard heet Jamella.' 
Ze staart de jongen aan. Hoe oud zal hij zijn? Hij lijkt wel twintig. Lang en slank en met zwart krulletjeshaar, dat tot op zijn schouders hangt. Heel donkerbruine ogen, die hij neerslaat nu ze zo naar hem kijkt. Heeft ze te veel gestaard?
Hij is knap, té knap, denkt Tirza. Type hartenbreker met een meisje voor elke dag. Zo'n surfknul, waar alle meiden uit haar klas voor zouden vallen. Maar absoluut geen paardrijtype. Te, te... schoon, ja hij is te schoon, te tandpasta. Wie rijdt er nou met een spierwit T-shirt en een lichtgele rijbroek? Daarmee kun je geen paard poetsen, geen stal uitmesten. Nee, helemaal geen paardrijtype. Maar wat wil je, hij rijdt pas drie jaar! Zijzelf rijdt al bijna tien jaar. Eindeloos heeft ze om een paard moeten zeuren. En er zelf voor moeten sparen! Daniël heeft Halling natuurlijk zomaar van zijn rijke papa gekregen.
Tirza wil doorlopen, maar Daniël heeft nog een vraag.
'Wat rijd je met Jamella, dressuur?'
0, nu wil hij natuurlijk vertellen dat hij al in het Z springt, denkt Tirza. Nou, die kans geef ik hem mooi niet.
'Ik hoef nog maar twee winstpunten voor de Z,' zegt Tirza kortaf en ze loopt weg. Inwendig windt ze zich op. Die knul is net zo verwaand als zijn vader. Komt pas kijken in de paardenwereld en vindt zichzelf heel wat omdat hij Z rijdt. Nou, zij rijdt ook binnenkort in de Z, hoor. 
En dat heb ik dan helemaal zelf gedaan, denkt Tirza. Want ik heb Jamella zelf aangereden. Ze kon helemaal niets toen ik haar kreeg. Ze had zelfs nog nooit een zadel op gehad. Daniël heeft gewoon een duur paard gekocht, dat alles al kon. Zo kan iedereen het.

Tirza pakt Jamella's zadel uit haar kast in de zadelkamer. Even twijfelt ze. Ze heeft dressuur op haar programma staan, vanwege de wedstrijd van volgende week. Ze wil de proefjes een paar keer doornemen. De rest van de week heeft ze weinig tijd met al haar huiswerk. Maar kan ze wel in de bak rijden samen met die Halling?
Als ze de stal wil uitlopen met Jamella, staat Teunke voor haar neus. Teunke verzorgt de paarden van meneer Sloots. Hij heeft hier een tweespan Friezen staan. Met een van de twee rijdt Teunke in de les van de vereniging. Tirza en zij gaan er altijd samen heen.
'Hij is zeventien,' fluistert Teunke. 'Wat een hunk, hè?'
'Hè?' zegt Tirza, al weet ze donders goed over wie Teunke het heeft.
'Daniël!' zegt Teunke. 'Hij is zeventien, maar twee jaar ouder dan wij. Ik dacht dat hij veel ouder was.'
'Wat maakt het nou uit hoe oud hij is?' vraagt Tirza.
'Hij rijdt Z-springen.' Teunke kijkt dromerig voor zich uit. 'Goed, hè?'
'Halling is Z-springen,' verbetert Tirza haar. 'Daniël is met hem meegelift. Hij rijdt pas drie jaar. Hij kan zelf echt geen paard aanrijden of zo. Ik vraag me zelfs af of hij ooit op een ander paard heeft gereden dan op Halling.'
Teunke lijkt Tirza niet te horen. 'Hij wil me helpen met Joppe,' zegt ze.
Joppe is de Fries waar Teunke op rijdt. Ze heeft behoorlijk wat problemen met de ruin, die erg sterk is.
'De lamme helpt de blinde,' mompelt Tirza.
'Hè?'
'Ik zei: fijn voor je.' Tirza duwt Teunke opzij. 'Mag ik er nu langs? Ik wil mijn paard, dat ik overigens zelf heb aangereden, even trainen. Dan ben ik misschien volgende week ook Z. De Z van zelfbereikt!'
Teunke glimlacht en droomt verder.
Verloren voor de normale wereld, denkt Tirza op weg naar de bak. Teunke heeft zich laten inpalmen door een paar zwarte krullen en wat vage beloftes. Nou, dat zal mij niet gebeuren!

Halling begint te hinniken als hij Jamella ziet. Jamella hinnikt terug. 
Tirza geeft een rukje aan de teugel.
'Stel je nou niet zo aan. Straks mag je de hele dag hinniken naar andere paarden, maar nu moet je naar mij luisteren.'
Jamella is totaal niet bij de les. Ze verzet zich tegen de teugel en probeert voortdurend Halling in de gaten te houden.
'Doe nou eens normaal,' zegt Tirza geïrriteerd en ze drukt haar linkerkuit in Jamella's buik.
Jamella gooit haar hoofd omhoog en slaat met haar achterbeen naar Tirza's spoor.
'Wat een klier ben je vandaag,' zegt Tirza en ze geeft Jamella maar even de vrije teugel. Bij dressuur gaat het om ontspanning, maar Jamella is gespannen als een veer. Waarom reageert ze zo belachelijk op Halling?
Tirza ziet dat Halling Jamella ook steeds in het oog houdt. Maar hij doet toch braaf zijn oefeningen.
Rare oefeningen trouwens voor een springpaard, vindt Tirza. Eerder Z-dressuur dan Z-springen.
Daniël zit ook als een dressuurruiter, met hele lange beugels en een kaarsrechte zit.
Terwijl Tirza Daniël volgt, kijkt Jamella naar Halling. Als hij langsdraaft, hinnikt hij zachtjes.
Jamella's oren schieten van voor naar achteren. Dan begint ze weer te piepen en met haar hoofd op en neer te slaan.
Daniël rijdt onverstoorbaar verder. 
Ziet hij dan niet wat hij doet, denkt Tirza. Hij rijdt veel te dicht langs ons. Zo langzamerhand moet hij toch eens uitgereden zijn. Hij is toch al meer dan een uur bezig?
'Ga nou eens gewoon door,' zegt ze tegen Jamella en ze geeft weer een peut met haar spoor. Jamella bokt en springt in galop aan.
Daniël staat in het midden van de bak stil.
Ah, hij gaat afstijgen, dan kan ik eindelijk beginnen, denkt Tirza. Ze maakt de teugels op maat.
Maar Daniël stijgt niet af. Hij blijft op zijn paard zitten en zijn ogen volgen Tirza.

'Ze is niet makkelijk tot ontspanning te rijden, hè?' zegt hij.
Tirza hapt naar adem. Hij is toch niet van plan zich met haar te gaan bemoeien, hè? Dat moet er nog bij komen. Waarom dondert hij niet op?
'Volgens mij reageert ze nogal op Halling.'
Nou, die jongen kan nog eens een open deur intrappen, denkt Tirza.
'Knap van je dat je dat ziet,' zegt ze.
De ironie in haar stem schijnt hem te ontgaan.
'Halling is nogal een macho,' zegt Daniël, terwijl hij zijn paard tussen zijn oren kriebelt. De ruin schudt met zijn hoofd en slaat speels een voorbeen uit.
'Je meent het,' zegt Tirza.
'Hij is pas gecastreerd toen hij vijf jaar was. Daarom heeft hij nog veel hengstenmanieren. Dat voelt zo'n merrie natuurlijk. Hoe oud is ze?'
'Acht.'
'Ah, op het toppunt van haar vruchtbaarheid. Die is op zoek naar een hengst.'
Wat een raar geklets, denkt Tirza. Ons eerste gesprek en alles draait al om seks. Wat een manier om met meisjes om te gaan. Nou, zijn bedoelingen zijn wel duidelijk. Hij lijkt precies op die Halling van hem. Macho nummer twee, o nee, nummer drie. Papalief was al nummer een.
Zonder iets te zeggen, rijdt Tirza de bak uit.

Verliefd in het kwadraat

Pamela is verliefd op Tom, maar Tom niet op haar. Denkt ze. Tim is Pamela’s beste vriend. Maar hij blijkt verliefd op haar. Eén kus met Tim en het is aan. En dan ineens... is het ook aan met Tom. Pamela moet kiezen. Maar ze kan niet kiezen!

Hoofdstuk 1. Hint, hint

Met een chagrijnig gezicht slingert Pamela de boodschappentas voor zich uit. Wordt dat nu de rest van mijn vakantie? denkt ze. Boodschappen doen, naar pap toe en een beetje in de buurt rondhangen? 
Gistermorgen zijn al haar plannen in de war gegooid. Ze waren vroeg opgestaan, haar vader en zij. Net als alle andere dagen. Trainen van negen tot elf voor de wedstrijd stond er op het programma. Vorig jaar hadden ze ook samen meegedaan met de Ride & Run. Een wedstrijd voor een ruiter en een loper. Toen waren ze achttiende geworden. Dit jaar waren ze beter voorbereid. Nu zouden ze absoluut in de prijzen vallen.
Ze waren al drie maanden bezig met een doelgerichte training. Hindernissen springen voor haar. Een paal in klimmen voor hem. Samen een opdracht klaren. Hij op een rek klimmen, een autoband van een paal afhalen, de band aan haar geven. Zij moest hem dan te paard een meter of vijfentwintig verder om een andere paal gooien. 
Meestal trainden ze samen. Zij op haar paard en haar vader ernaast. Tijdens de wedstrijd moesten ze het ook met z'n tweeën doen. Het ging erom als team door de finish te gaan.
Nou, dat zou nu zeker niet gebeuren. Haar vader heeft zijn been gebroken. En op zo'n knullige manier! Hij rende een heuveltje af. Onderaan stond een stenen paaltje. Hij struikelde over of tegen het paaltje, en bam! Overal bloed. Zijn bot had zijn vel doorboord, een griezelig gezicht. Haar vader ging eventjes van zijn stokje door de pijn. Gelukkig kon de ambulance op de onheilsplek in het bos komen.
De hele ochtend en een deel van de middag is Pamela in het ziekenhuis geweest. Haar moeder was er ook snel. Gedeelde schrik is halve schrik. Haar vader moest geopereerd worden. Gecompliceerde beenbreuk. Minstens tien dagen ziekenhuis, misschien wel twee weken. De wedstrijd was precies over veertien dagen. Weg wedstrijd. Weg prachtige prijzen. Er was geld te winnen geweest. Zij had het mogen hebben van haar vader. Om op haar speciale spaarrekening voor een scooter te zetten. Dan had ze binnenkort met de scooter naar stal gekund in plaats van met de fiets. Had toch mooi een halfuur per dag gescheeld.

Zoals altijd kijkt Pamela de Fazantenstraat in. Elke keer hoopt ze dat ze Tom in de straat zal zien staan. Maar dat is nog nooit gebeurd. Ineens staat ze stil. Ze begint vreselijk te blozen en rent dan de straat over. Tot ze uit het zicht is verdwenen. Van Tom, die haar trouwens niet heeft gezien.
Pamela zet de boodschappentas tegen een smeedijzeren tuinhek en sluipt terug. Ze gluurt weer de Fazantenstraat in. 
Tom opent de voordeur en gaat naar binnen. Weg Tom.
Stommeling, zegt Pamela tegen zichzelf. Je had naar hem toe moeten gaan. Je had een gesprek met hem moeten beginnen. We hebben toch gezoend? Als je met iemand gezoend hebt, kun je toch ook met hem praten? Ze bedenkt ineens dat ze nog helemaal niet met elkaar hebben gepraat, Tom en zij. Op het schoolfeest hebben ze alleen maar gedanst en daarna gezoend. Tot de lichten aangingen. Toen was hij ineens weg. Weet hij wel dat hij met haar heeft gezoend? Was het niet te donker? Welnee, zegt Pamela tegen zichzelf. En we hebben wel met elkaar gesproken. Hij heeft op de dansvloer 'hallo Pam' tegen me gezegd. En ik zei 'hoi Tom'. Maar kun je zo'n paar simpele zinnetjes een gesprek noemen?
Pamela pakt de tas weer op en loopt door naar huis. Ineens begint ze sneller te lopen. In haar hoofd ontstaat een fantastisch plan, een ijzersterk idee! Ze heeft een onderwerp voor een gesprek gevonden. Een briljante reden om naar Tom toe te gaan, eh nee... om hem te sms'en. De loper die haar vader vervangt moet conditie hebben, snel en lenig zijn. Tom ten voeten uit. Hij is lid van de atletiekclub en tennist op hoog niveau. Hij zit in elk sportteam van school. Een superatleet. Als Tom mee wil doen, moeten ze alleen nog op elkaar ingespeeld raken. En dat kan gemakkelijk in de twee weken die hun nog resten. Als het dan nog niet wat wordt tussen hen...
Ze weet Toms 06-nummer haar hoofd, voor het geval dat. Ook zijn postcode trouwens. En zijn lesrooster van het afgelopen schooljaar.

Pamela rent naar binnen, smijt de boodschappentas op een stoel in de keuken en loopt door naar haar kamer. Durft ze te bellen? Lukt het haar normaal te praten? Tom kan haar gelukkig niet zien. Haar gezicht ziet zo rood als een biet. Dat heb je ervan als je verliefd bent. 
Pamela toets zijn nummer in. Neemt hij op? Ja, Tom neemt op.
'Eh, ja hallo Tom, met Pamela. Je weet wel, van school.'
'0... o ja, hoi.'
Pamela is de moed al gelijk verloren. Het is alsof hij diep in zijn geheugen moet duiken voor haar naam. Ze kan maar beter niet te direct zijn.
'Eh Tom, eh... bijna iedereen is op vakantie en ik heb een nieuwe loper nodig. Mijn vader heeft zijn been gebroken, weet je. Eh, het is voor de Ride & Run. Een wedstrijd voor een ruiter en voor een renner. Een soort survivaltocht, begrijp je wel?'
'Nou nee, ik geloof niet dat ik je helemaal snap. Helemaal niet, eigenlijk.'
Struikelend over haar woorden en met een nog roder hoofd legt Pamela het uit. Over de wedstrijd. Tien kilometer hardlopen. Over de hindernissen apart en samen. Over haar vader, die in het ziekenhuis ligt. 'Het is best heel zwaar,' beëindigt ze haar verhaal. 'Dus het moet een goed getraind iemand zijn. Zo iemand als jij bijvoorbeeld. Een echte sporter. Weet jij toevallig iemand die daar zin in zou hebben?' Hint, hint, denkt ze. Als hij het nu nog niet begrijpt...
Tom denkt lang na. Zo lang dat Pamela zich afvraagt of hij nog aan de telefoon is.
'Tom, ben je er nog?'
'Ja, ik denk vreselijk diep na... maar ik kan niemand verzinnen, hoor. Volgens mij is iedereen op vakantie.'
Pamela is bang dat hij gaat afbreken. Dan maar recht voor zijn raap. 'Eh... ik bedenk ineens, eh... zou jij het zelf niet willen doen?' vraagt ze. 'Ik zou het te gek vinden om de wedstrijd samen te doen, eh... Ik bedoel, jij bent toch hartstikke sportief? We hebben zelfs nog meer kans op een prijs dan ik met mijn vader had. Er zijn waanzinnig grote prijzen te winnen. De eerste prijs is duizend euro!'
Grote stilte en dan... 'Hmm, ik heb net vier weken in de zon gelegen. Ik heb totaal geen conditie. En het is zulk mooi weer. Misschien ga ik nog wel met een paar vrienden kamperen... Nou ja, ik zal erover nadenken. Maar ik beloof niets.' Een superlange zucht. Alsof hij nu al moe is.
'Oké, dan hoor ik het wel. Dag Tom.'
'Dag eh... Pam.'
Met de punt van haar T-shirt veegt Pamela de tranen van haar gezicht. Tom lijkt zich haar niet eens te herinneren. Die zoen heeft niets voor hem betekend. Het is zeker te lang geleden. Twee maanden te lang geleden. Weg ijzersterk idee. Dag Tom, dag prachtige dromen. Wat moet ze nu?

Hoofdstuk 2. Tranen en troost

Ze zitten in de zadelkamer. Pamela op een zadelbok, Tim op een kruk. Pamela vertelt Tim over het gebroken been van haar vader. En over Tom en haar gebroken hart.
Tim is haar allerbeste vriend. Ze kent hem al een jaar of zes. Sinds ze hier op stal kwam staan met Wigwam, haar pony.
Tims vader heeft een boerderij. Met koeien en varkens. Zes jaar geleden werd een van de varkensstallen verbouwd. Nu zijn er negen paardenboxen en een zadelkamer. Buiten is een verlichte rijbak. Achter de bak beginnen de weilanden.
Wigwam staat in de wei, maar is niet meer van Pamela. Hij heeft een nieuw bazinnetje.
Pamela heeft nu een groot paard, dat naar de naam Las Vegas luistert. Iedere dag rijdt ze Las Vegas. En iedere dag is daar Tim om mee te kletsen. Om te klagen over de leraren, om te roddelen over de paarden en hun eigenaren. En om te huilen om haar zoveelste gebroken hart. Want Pamela is vaak verliefd en het is nog nooit wat geworden. Pamela vertelt dan, Tim luistert. Zo is het altijd geweest. Dus zo is het nu ook.
'Het heeft niets voor hem betekend,' zegt ze met een snik. 'Hij zoent natuurlijk steeds met iemand anders. Alle meisjes vinden hem een echte hunk. Hij is te veel verwend. Wat een stommeling ben ik dat ik al die tijd gek op hem ben geweest. Zonde van mijn tijd.'

Pamela gaat erbij staan, maakt boze gebaren.
'En nu kan ik de Ride & Run ook al op mijn buik schrijven. Drie maanden trainen voor nop. Mijn vakantie verpest. En we kunnen nergens meer heen. Mijn moeder heeft op haar werk beloofd dit jaar in de zomervakantie te werken. Dat had ze zo afgesproken omdat ik met pap zou trainen.'
Pamela gaat weer zitten, duikt triest in elkaar. 'Nou ja, we zouden toch niet weg kunnen met pap in het ziekenhuis. En ik zit in m'n eentje thuis te verpieteren. Al mijn vriendinnen liggen lekker aan het strand in Turkije of Spanje. Ik krijg allemaal sms'jes en mailtjes met hoe leuk ze het hebben. Het is toch hartstikke oneerlijk?'
De tranen springen in haar ogen.
Tim komt naast haar staan en slaat zijn arm om haar heen.
'Ik wil de plaats van je vader wel innemen,' zegt hij. Hij streelt over haar haren. 'Ook al zijn mijn ouders op vakantie, ik heb het niet zo druk. De stallen hoeven niet te worden uitgemest, want de paarden staan in de wei. Ik zou bijvoorbeeld na het avondeten kunnen trainen. Dan is het ook niet zo warm.'
Met betraande ogen kijkt Pamela hem dankbaar aan. Wat is Tim toch ontzettend lief, denkt ze. Wat een goede vriend.
'Ik vind het superlief van je aangeboden,' zegt ze. 'Maar dit red je niet in twee weken. Het is zo belachelijk zwaar. Er zijn wel negentig hindernissen in totaal. Je moet door een nauwe tunnel kruipen en door een smerige sloot waden. En je moet onwijs veel klimmen. In palen, in rekken, in bomen.'
'Ik heb sterke armen, hoor,' zegt Tim en hij laat zijn biceps zien.
Pamela glimlacht. 'Dat geloof ik heus wel,' zegt ze. 'Maar je moet ook kunnen hardlopen. Tien kilometer. Wanneer heb jij voor het laatst hardgelopen?'
'Gisteren, toen de koeien uit het weiland waren ontsnapt.'
Pamela lacht nu hardop. Dat is het effect van Tim. Hij weet haar altijd te troosten. En op te vrolijken.
'Je bent een snoepje,' zegt ze en ze streelt met haar hand over zijn wang. 'Maar dit kan ik natuurlijk niet van je vragen.'
Tim trekt haar omhoog. Hij legt zijn armen om haar slanke middel.
'Je mag me alles vragen, Pam,' zegt hij. 'Ik ben toch hartstikke gek op je? Ik ben toch al jaren gek op je?'

Zijn lippen smaken vertrouwd en lief.
Wat trilt zijn lijf, denkt Pamela verbaasd. Waarom trilt hij zo?
Ze beantwoordt zijn kus en voelt zich veilig. Klemt zich als een drenkeling aan hem vast. Weg verdriet. Stomme Tom. Je weet niet wie je afwijst. Er is iemand die hartstikke gek op me is. Die alles voor me overheeft.
Ze worden gestoord door Luda, die haar zadel komt halen.
'0 pardon, eh...' Ze wil al weer weglopen. Pamela slaat haar ogen neer. Tim loopt naar Luda toe.
'Kom binnen, trek je van ons niets aan. Ik ben gewoon hartstikke gek op Pam. Dat mag iedereen weten. En nu is het aan.'
Aan? Is het aan tussen hen? Na één zoen?
'Gefeliciteerd,' zegt Luda lachend. 
Pamela loopt achter Tim aan. Verdwaasd verbaasd. Bedoelt hij dat ze echt met elkaar gaan? Dat ze ineens een relatie hebben?
Tim slaat zijn arm om haar schouders en drukt haar tegen zich aan. 'Vanavond gaan we samen trainen, oké?' Hij geeft haar een knuffel in haar nek.
'Ik ga hardlopen en jij draaft gezellig mee op Vegas. We doen samen mee met de Ride & Run. En winnen we dit jaar niet, dan winnen we wel een andere keer. Of niet. Wat maakt het eigenlijk uit? Het gaat er toch om dat we samen zijn?'
Als Pamela Las Vegas aan het poetsen is, probeert ze haar gedachten op een rijtje te krijgen. Tim loopt wel erg hard van stapel. Ineens is het aan. Ze is niet eens verliefd op hem. Tot een kwartier geleden was hij alleen nog maar haar allerbeste vriend.
Ze heeft nooit op die manier over hem nagedacht. Is ze nog verliefd op Tom? Pamela weet het niet. Ze is bar in de war.

De ponyboeken van Stasia Cramer 

Stasia Cramer schrijft kinder- en jeugdboeken. 

Graag schrijft ze echte meisjesboeken. 

Haar favoriete onderwerpen zijn namelijk paarden en verliefdheid. 

Inmiddels heeft Stasia 45 boektitels op haar naam staan.
De meeste zijn uitgegeven door uitgeverij Zwijsen in Tilburg.
Acht van haar boeken zijn in het Duits zijn vertaald en uitgegeven door Ravensburger Buchverlag.
Nu worden haar boeken (her-)uitgegeven door Uitgeverij Tadidom. 

Website

Van een aantal ponyboeken die op papier zijn verschenen, heeft Stasia e-books gemaakt.
Een e-book is een digitaal boek dat je kunt lezen op een computer, een iPad, een e-reader of een smartphone.
Je kunt Stasia's  e-books kopen op haar nieuwe website www.ponyboeken.nl.
Op deze website kun je e-books én boeken van papier kopen.
Niet alleen boeken die door Stasia zijn geschreven, maar ook ponyboeken van andere schrijfsters.

Nieuwsbrief
Als je je abonneert op de nieuwsbrief van ponyboeken.nl, ontvang je een pony e-book gratis!
In de nieuwsbrief kun je lezen welke nieuwe boeken er zijn uitgekomen.
Maar je kunt er ook in lezen hoe het met Stasia's dieren gaat.
Ze heeft een mini-manege in Drenthe met 8 pony's en paarden en 3 honden.
Stasia gaat ook ponyboeken verkopen, die geschreven zijn door... jou?
Heb je een leuk ponyverhaal te vertellen, dan zorgt Stasia ervoor dat het in een nieuw e-book en/of gedrukt boek terecht komt, zodat je verhaal door veel ponygekke meiden kan worden gelezen.
Meer nieuws hierover lees je in de nieuwsbrief.

Ponykampen

In de zomer organiseert Stasia ponykampen met een grote slotshow.

Wil je meer informatie over de ponykampen die Stasia organiseert, of ben je benieuwd naar foto's en filmpjes  van haar pony's en paarden, kijk dan op www.hippago.nl.

Lezingen

Stasia Cramer geeft lezingen op scholen en bibliotheken  door het hele land.
Haar lezingen zijn interactief.
Voor het basisonderwijs heeft ze een paardenrap en een vertelpantomime.
Voor het voortgezet onderwijs is het onderwerp 'soaps'. 

Contactorganisatie voor Stasia's lezingen is Stichting Schrijvers School Samenleving.

Ze hebben ook een website: www.sss.nl.

Profiel van Stasia Cramer

Geboren: Op 13 april 1954 in Den Haag (Nederland). 

Kleur ogen: Blauw. 

Haarkleur: Steeds minder blond, maar gelukkig nog niet grijs.

Lengte: Stokmaat 1.68      

Gewicht: Daar lieg ik altijd over en ik houd niet van liegen. Ik kan je verklappen dat ik lichter dan mijn ruin Zanou ben. Hij eet ook veel te veel hooi.

Woonplaats: Elim, een dorpje dichtbij Hoogeveen, in de provincie Drenthe.

Huisgenoten: Martin, mijn man. Hij is camerajournalist bij het Dagblad van het Noorden. Verder hebben we drie honden. Als eerste Mosje, onze terriercombi. Hij is een echte komediant. Als ik een koekje eet, begint hij te trillen. 'Ik ben heel zielig,' zegt hij dan. 'En ik ben pas weer gelukkig als ik de helft van jouw koekje krijg.' Hondenbrokken lust hij niet. Nou ja, ik ook niet, dus die hoeven we niet te delen. Dan hebben we Senna, de enige échte Parson (dus hoogbenige) Jack Russell in ons huis. We hebben Senna overgenomen van de buren, toen de buurman was overleden. Mosje had Senna namelijk eens stiekem gedekt in hun schuur en dat schept natuurlijk verplichtingen. We hebben ook een kind van Senna en Mosje: Bibi. Zij was de kleinste van het nest en omdat ik haar diverse keren het leven heb gered (alle tepels waren steeds bezet door dikkere pups), kon ik geen afscheid nemen van mijn lieveling. Wel logisch, maar misschien niet echt verstandig, want Senna en Bibi vechten regelmatig om onze aandacht.

Lievelingseten: Patat mét mayonaise, maar zónder spruitjes. 

Lievelingskleur: Azuurblauw met een wit wolkje.

Favoriete muziek: Gouwe oudjes uit de jaren '60 en verder alles waar een beetje melodie in zit.

Favoriete kinderboek als kind: De serie Black, de zwarte hengst van Walter Farley en verder alle zielige dierenverhalen.

Favoriete dieren: Paarden en honden.

Droomwens: Een boek van mij in het Chinees vertaald. Geweldig lijkt me dat. Ik kan niet eens controleren of het wel mijn boek is; ze kunnen me wel van alles op mijn mouw spelden.

Hekel aan: Opruimen (van dieren) en vroeg opstaan. 

Hobby’s: Paardrijden (verrassing!); lezen (paardenbladen! en spirituele boeken); tv-kijken; pianospelen (moet ik nodig weer gaan doen). 

Beroep: Vroeger wilde ik dierenarts worden, maar ik was nogal slecht in biologie. Bovendien kan ik niet goed tegen bloed. Tsja, wat moet je dan? In het onderwijs natuurlijk! Ik ben dertien jaar lerares maatschappijleer geweest. Nu ben ik parttime kinder- en jeugdboekenschrijfster én parttime paardrij-instructrice en organisator van ponykampen. Ik geef ook lezingen over mijn boeken op scholen en bibliotheken. De lezingen zijn interactief. De kinderen doen mee met een paardenrap en spelen in een vertelpantomime over een meisje dat gepest wordt. 

Werktijden: In de winter schrijf ik boeken; in het voorjaar kwast en knutsel ik aan huis en stallen; in de zomer doe ik de ponykampen en in het najaar wacht ik tot het weer voorjaar wordt. 

Over schrijven: Ik plaats mijn verhalen graag in de paardenwereld, omdat ik mijn hele jeugd op maneges heb gereden. Behalve door mijn eigen ervaringen met paarden en paardrijden, word ik bij het schrijven ook geïnspireerd door de opmars van Nederland op het hippische wereldtoneel met als voorbeeld de succesvolle dressuuramazone Anky van Grunsven (3 x individueel goud tijdens de Olympische Spelen).

Stasia over schrijven

Schrijven is een vak, dat je al doende leert. 
Natuurlijk moet je fantasie hebben. Ik heb mijn hele leven gedagdroomd, een mooie basis. Maar fantasie is niet genoeg. Een verhaal moet ook een logische opbouw hebben en een goede technische uitwerking. Ik heb van een andere kinderboekenschrijver geleerd dat een precieze vertelling van een handeling erg saai kan zijn. Lees het volgende voorbeeld maar: Anne loopt naar de voordeur. Ze pakt de sleutel uit haar zak en steekt hem in het sleutelgat. Ze draait de sleutel naar links en duwt de deur open. Ze haalt de sleutel weer uit het sleutelgat en steekt hem terug in haar zak. Dan loopt ze naar binnen en sluit de deur weer achter zich. Elke lezer is nu al afgehaakt. Wat kan die sleutel schelen? Beter is: Anne gaat naar binnen. Een schrijverstip (heel vaak gehoord, dus zeker niet alleen van mij): schrap alles wat je kunt schrappen. 

Je leert veel over jezelf als je aan het schrijven bent.
Zo wilde ik eens een spannend boek schrijven. Dat werd 'Nachtmerrie' (deel 3 van de serie 'Manege de Koning'). Maar ik kon het maar niet spannend krijgen. Ik gaf mijn hoofdpersoon veel te veel steuntroepen. Ik verplaatste me teveel in mijn hoofdpersoon en omdat ik zelf een bang persoon ben, wilde ik haar al die angst ook niet aandoen. Uiteindelijk heb ik het toch voor elkaar gekregen. Door te denken aan een enge film. Je weet wel, zo'n film waarin een vrouw haar auto in een donkere parkeergarage neerzet. Dan zie je als kijker al een paar zwarte schoenen in een deuropening staan, blikkert er een mes in het flauwe licht van het trapportaal en hoor je die engerd zwaar ademen. Dan schreeuw ik: 'Ga daar toch weg, ga weg uit die parkeergarage. Neem voortaan een bodyguard mee en pepperspray of beter nog, zoek een rol in een andere film.' Maar dat mens van die film luistert natuurlijk helemaal niet naar mij. Terwijl de muziek aanzwelt, loopt ze in de val. Toen ik het trucje van de film door had, kon ik verder met mijn boek. Ik plaatste mijn hoofdpersoon buiten de groep. Ze werd buitengesloten en niet geloofd en zo iemand is ineens erg kwetsbaar. 

Het moeilijkste van een boek is het begin.
Waar, wanneer en hoe begint het verhaal. Ik begin meestal midden in een handeling, gewoon op de gok, wat me op dat moment invalt. Als ik maar een begin heb, zodat het verhaal kan beginnen. Soms verander ik het begin later weer. Mijn hoofdpersoon is dus ergens mee bezig en ik typ de eerste zinnen op mijn computer. Op dat moment gaat er iets vreemds gebeuren. Vooraf heb ik alles verzonnen en bedacht. Ik heb een verhaal gebouwd alsof het een huis is. Eerst beton storten waarop je kunt bouwen, dan de muren neerzetten en het dak erop. Maar terwijl ik zo aan het typen ben lijkt het ineens alsof ik niet meer zelf aan het verzinnen ben. Dan is het alsof het verhaal een eigen leven gaat leiden. Allerlei beelden buitelen door mijn hoofd en als ik mijn ogen dicht doe, dan zie ik een film draaien. Een film in mijn hoofd. De beelden komen gewoon, achter elkaar en ik hoef alleen maar op te schrijven wat ik op de film zie. Ik begin steeds sneller en sneller te typen. Ik ben bang dat ik de film niet kan bijhouden. De volgende dag lees ik wat ik de vorige dag heb geschreven. Vaak ben ik verbaasd over wat er staat. Hoe kom ik erbij? Dit heb ik toch niet verzonnen? 
Hier en daar verander ik wat en langzamerhand kom ik weer in het verhaal. Als ik aangekomen ben waar ik de vorige dag gestopt ben, gaat de film in mijn hoofd weer verder. Zo schrijf ik een boek of een verhaal. Elke dag een paar bladzijden. Na een dag of vier ongeveer heb ik een verhaal af, maar een boek duurt veel langer. Over een dun boekje doe ik ongeveer twee weken en over een dik boek ongeveer drie maanden.

Ik schrijf graag over paarden en verliefdheid. 
Ik heb zelf mijn hele jeugd op maneges rondgelopen en elke paardenliefhebber weet hoe besmettelijk het paardenvirus kan zijn. Paarden zijn zo, ja, hoe moet ik het zeggen? Ze zijn zo (p)aards. Ze ruiken zo lekker, maken zulke gezellige geluiden en zijn zo groot en warm, zo aaibaar. Inmiddels wonen we op een boerderij en hebben we negen paarden. In de zomer organiseren we trainingsweekends en ponykampen. Stof voor verhalen genoeg dus. Maar ik schrijf ook graag over verliefdheid. Ook al wordt mijn buitenkant steeds rimpeliger, in mijn hart ben ik een jaar of zeventien gebleven. Eindeloos kletsen met vriendinnen, de slappe lach om niets en fantaseren over die ene kanjer. Ach, was ik nog maar zo jong. Toch geweldig dat je de tijd kunt terugroepen door verhalen te verzinnen. Dat is misschien wel het mooiste van boeken schrijven: je bent weer net zo oud als je hoofdpersoon. 

Emoties vind ik heel belangrijk in een boek. 
Deze emoties mogen best zwaar zijn, of sentimenteel. Als kind vond ik boeken met veel emotie erin heerlijk. Ik had dan een goed excuus om te huilen en kon op deze manier veel opgestapelde verdrietjes kwijt. Ik hield vooral van verhalen over dieren: honden die van hun baasje werden gescheiden en honderden kilometers aflegden in de meest barre omstandigheden om hem terug te vinden. Verder was de serie ‘Black, de zwarte hengst’ favoriet. Maar ik hield ook van echte meisjesboeken. Damesromannetjes vond ik prachtig. Van die stripverhalen, waarin zij hem uiteindelijk kreeg. De zus van mijn vriendin had honderden van die boekjes. Wij lazen er wel vijf per middag. Ondertussen paften we er flink op los, terwijl we cola dronken en chips (vr)aten. Heerlijk gewoon!

Lees ook: HARTenPAARD 1

Twee liefdesverhalen over meiden in de paardenwereld

Help, ik ben weer verliefd
Eindelijk had ik ook Anna, mijn vriendin, overtuigd. Elke keer als ik verliefd werd, waren de verschijnselen vreselijk. Mijn verliefdheid leek wel een ziekte. Anna en ik besloten dat ik niet meer verliefd mocht worden. In mijn vrije tijd mocht ik alleen nog maar naar de manege, want paardrijden was een meisjessport. Maar zelfs daar bleek ik niet veilig voor jongens te zijn...

&

Liever ziek dan verliefd
'Ik ben verliefd op je,' zegt Marije. Ze kijkt Roel gespannen aan. Het duurt lang voordat hij iets terugzegt: 'Weet je wat, ga morgen mee uit, dan zien we wel verder. Om half elf sta ik voor de ingang van De Trom. Dan zie ik je daar.'
Op zaterdagavond staat Marije tien minuten te vroeg op de afgesproken plaats. Ze wacht op Roel, en dat is niet voor het laatst...

Lees ook: de Ponygek Omnibussen 

Op dit moment zijn er 5 Ponygek Omnibus e-books.

Met in elk e-book twee onvergetelijke ponyverhalen.

Kijk snel op de volgende bladzijden voor de omslagen plus beschrijvingen.

Ponygek Omnibus 1 

Een kind met koliek

Romy en Minke zijn gek op ponyrijden. 

Ze hebben beiden een eigen pony op de manege. 

Romy heeft ook een paardje van steen. 

Ze heeft het uitgeleend aan haar vriendin. 

Minke wil er een tekening van maken.  

Romy heeft het beeldje van haar oma gekregen. 

Nu oma dood is, mist ze haar erg.

Ineens doet Minke heel raar. 

Ze zegt dat het stenen paardje stuk is en lacht erom! 

Is Romy nu ook Minke kwijt? 

Allemaal smoesjes

Daniëlle heeft voor haar verjaardag een pony gekregen. 

Dat zou Mariska ook wel willen. 

Maar haar ouders vinden dat veel te duur.
Nu moet Mariska allerlei smoesjes verzinnen, om toch haar zin te krijgen...

Ponygek Omnibus 2 

Een pony als geheim

Mees is een kei in ponyrijden. 
Van Connie mag ze op haar pony rijden. 
Ze mag ook meedoen aan het kampioenschap.
Daarvoor moet Mees wel lid worden van de club. 
Maar wie zal dat betalen? 
Haar moeder heeft geen geld. 
En aan haar vader durft ze het niet te vragen. 
Wat moet ze doen?

Vampier op de manege

Er gebeuren vreemde dingen op de manege.

Het begon allemaal toen Gato kwam, het kleine paard uit Zuid-Amerika.

Sloom was hij, overklaarbaar sloom.

En onder zijn manen zaten kleine beten.

Een enge ziekte?

Jeroen dacht dat er een vampiervleermuis actief was en we gingen op zoek.

Leuk, dacht ik, samen met Jeroen.

Maar leuk is het allang niet meer.

Jeroen wordt steeds bleker en hij doet vreemd.

En Tsar, mijn lievelingspony, is nu ook ziek.

Wat is er écht aan de hand op de manege? 

 Ponygek Omnibus 3 

Het pechstokje

Samen met Emma van de manege gaat Tessa op ponykamp. 

Het kamp wordt afgesloten met een heuse show.

Maar vanaf de eerste dag van het kamp wordt Tessa achtervolgd door pech. 

Het lijkt wel of haar pech besmettelijk is.

Kan de show nog wel doorgaan? 

Puzzel in je hoofd

Op nieuwjaarsdag organiseert de ponyclub een puzzelrit.

Voor de snelste groep is er een mooie prijs. 

Maar hoe kun je ooit winnen met in je groep een meisje dat bijna niet kan zien en een jongen die expres verkeerde antwoorden geeft?

Dan lijkt het geluk toch opeens aan je kant en is er kans op winst.

Maar... winst voor wie?

 Ponygek Omnibus 4 

Te groot voor een pony

Cindy wordt te groot voor haar pony Zano.

Ze moet hem maar verkopen, vinden haar ouders.

Als Wendy's ouders Zano kopen, is Cindy zo verdrietig 

dat ze nooit meer paard wil rijden!

Maar dan kopen de ouders van Cindy toch een paard: Tijger!

Zal Cindy ooit op dit mooie sterke dier kunnen rijden? 

Een pony met een rouwrand

Jolijns beste vriendin is omgekomen bij een 

verkeersongeval. 
Jolijn is erg verdrietig.

Alles deden ze samen, Esther en zij.

Esther heeft recht op een mooi eerbetoon, 

vindt de ponyclub.

Maar durft Jolijn op Esthers pony afscheid te 

nemen van haar vriendin?

Ponygek Omnibus 5

Vuurwerk

Pine viert oudejaarsavond bij opa en oma.

Maar jammer genoeg is haar neef Niels er ook.

Pine en Niels zijn tegenpolen, water en vuur.

De noodstallen, die Pine voor de fjorden heeft gemaakt, worden door Niels afgekraakt.

Als het eerste vuurwerk wordt afgeschoten, lijkt Niels gelijk te krijgen...

En Pine staat er helemaal alleen voor!

De wenspony

Myrthe is dol op ponyrijden.

Haar liefste wens is een eigen pony en dan niet zo'n makke manegepony.

Nee, Myrthe wil een echte dressuurpony,

een pony die kan dansen.

Als ze op een avond drie vallende sterren ziet, doet Myrthe drie wensen.

Ze wenst elke keer een pony die kan dansen.

Zal haar wens uitkomen?

Lees ook de paardensoapserie 'Liberty Love'

Soapserie over liefde, hartstocht, geld, ambitie en strijd op een pensionstal. Voor als je van soapseries én van paarden houdt!

Liberty Love is de naam van een pensionstal in het midden van het land. Op Liberty Love treffen we een behoorlijk aantal mensen met veel geld aan, zoals Monica Sanders, de eigenaresse, Joyce, Sylvia, Steve en Vanderlinde. Maar er zijn ook jonge mensen zonder geld, zoals Igor, Anne en Miranda. Deze tegenstelling in financiële mogelijkheden leidt tot haat, nijd en hieruit voortvloeiende intriges.

Liberty Love deel 1: De prijs van de cross

Textielfabrikant Vanderlinde is van plan een nieuw model broek  op de markt te brengen. Als hij een groepje jongelui van pensionstal Liberty Love lachend over de hei ziet stormen, krijgt hij een briljant idee: in de reclamecampagne moet de nieuwe broek gekoppeld worden aan het beeld van jonge mensen met paarden. Als start voor de promotiecampagne organiseert hij een cross over de hei. De winnaar wordt hoofdpersoon in tv-spots, nummer twee ontvangt tienduizend gulden. De ruiters van Liberty Love doen allemaal mee aan de wedstrijd. Maar ieder heeft zo zijn eigen reden om de eerste of juist de tweede prijs in de wacht te willen slepen. De uitslag van de wedstrijd wordt zo belangrijk dat vriendschappen verdwijnen en plaatsmaken voor haat en nijd...
wordt vervolgd...

Lees ook: In het paradijs gevangen

Roman over een ontvoerd meisje en een Arabische hengst.

Jacky wordt ontvoerd en belandt in een wereld, waarvan ze vroeger alleen kon dromen. Haar kidnapper beschouwt haar als zijn eigen dochter en biedt haar op zijn stoeterij een luxe leventje met dure kleding, rijke vrienden en een Arabische tophengst. Kan Jacky hierop ingaan...?

Op kamp bij Stasia: ponykamp Hippago

Vriendinnenweekend bij Stasia