Leef La Vida Loca

Belinda Jones

Oorspronkelijke titel: Living la Vida Loca

Copyright © Belinda Jones, 2010

First published in the United Kingdom by

Hodder & Stoughton, Hachette UK

Copyright © 2011 voor de Nederlandse uitgave:

Bloemendal Uitgevers bv, Amersfoort

Redactie en productie Nederlandstalige editie: Studio Imago, Amersfoort

Vertaling: Studio Imago, Ammerins Moss-De Boer

Omslagillustratie: Hester van de Grift

ISBN 978 90 774 6278 2

NUR 343

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen, of enige andere manier, zonder voorafgaande toestemming van de uitgever.

All rights reserved. No part of this book may be reproduced or transmitted in any form or by any means, electronic or mechanical, including fotocopying, recording or by any information storage retrieval system, without permission from the publisher.

Voorzover het maken van kopieën uit deze uitgave is toegestaan op grond van artikel 16B Auteurswet 1912 jº het Besluit van 20 juni 1974, St. b. 351, zoals gewijzigd bij Besluit van 23 augustus 1985, St. b. 471 en artikel 17 Auteurswet 1912, dient men de daarvoor wettelijk verschuldigde vergoedingen te voldoen aan de Stichting Reprorecht. Voor het overnemen van gedeelte(n) uit deze uitgave in bloemlezingen, readers en andere compilatie- of andere werken (artikel 16 Auteurswet 1912), in welke vorm dan ook, dient men zich tot de uitgever te wenden.

Ondanks alle aan de samenstelling van dit boek bestede zorg kan noch de redactie, noch de auteur, noch de uitgever aansprakelijkheid aanvaarden voor schade die het gevolg is van enige fout in deze uitgave.

Voor Jonathan Aseibiri Gbenekama

(mijn favoriete danspartner)

Dansen is ontdekken, ontdekken, ontdekken.

Dansgoeroe Martha Graham

Muziek in La Vida Loca

Argentinië

La Cumparsita – The Tango Project

Hernando’s Hideaway – Alfred Hause’s Orchestra

Whatever Lola Wants – Sarah Vaughn & Gotan Project

Jealousy – 101 Strings Orchestra

Santa Maria – Gotan Project

Spanje

La Dona – Gipsy Kings

Espana Cani – Ballroom Latin-dans

A Boy from Nowhere – Tom Jones (live of YouTube)

Halo – Beyoncé

Habanera uit Carmen – Bizet

Cuba

Everything I Can’t Have – Robin Thicke

Cuba – Gibson Brothers

I Still Haven’t Found What I’m Looking For – Coco Freeman en U2

Un Montan de Estrellas – Polo Montanez

La Vida Es Un Carnaval – Lucy of Celia Cruz

Voorwoord

Maak kennis met Carmen en Beth, twee meisjes van acht jaar oud. Het zal nog twintig jaar duren voordat ze elkaar leren kennen, maar op deze zaterdagavond, ver na hun bedtijd, hebben ze beiden dezelfde droom: ontsnappen uit hun saaie wereldje en de glinsterende, wondere dansvloer opstappen die Come Dancing heet.

Beth kijkt uit naar de dag dat ze met een nummer op haar rug gespeld, de trofee omhoog kan houden. Carmen kan niet wachten tot ze mooi genoeg is om een zuurstokroze jurk te dragen, aan de onderkant afgezet met maraboeveren die tegen je kuiten kriebelen, hoewel ze vermoedt dat aquamarijn eigenlijk meer haar kleur is.

Met nog een paar minuten te gaan voor het programma begint, zijn beide meisjes bezig met hun voorbereidingsritueel: Beth zwaait de armen van haar Barbies nog een paar keer rond, duwt hun neus naar hun tenen en beweegt hun nek heen en weer. Ze weet heel goed dat het reuze makkelijk is om je nek te verrekken bij de foxtrot, bij die ene positie waarbij het net is alsof je door de chiropractor onder handen wordt genomen en dan wordt bevroren…

Beth vindt het erg lastig om de juiste houding aan te nemen, totdat haar moeder het als volgt uitlegt: ‘Stel je voor dat je armen de rand volgen van een groot martiniglas en je hoofd de olijf is die op het randje van het glas balanceert.’

Mevrouw Hardings metaforen zijn niet altijd even geschikt voor kinderen. Wel bezit ze een uitgebreide verzameling parfums in ouderwetse flesjes met pompjes en franjes en daarom krijgt elke pop nog even een geurtje opgespoten voordat ze in de spotlights stappen.

Op hetzelfde moment, elders in de stad, sluipt Carmen de trap af, biddend dat ze het slapende monster dat de tv bewaakt – oftewel haar in jeneversluimer verkerende vader – niet wakker maakt.

Elke week klopt haar hart weer in haar keel en is ze ervan overtuigd dat hij elk moment wakker kan schrikken van het geluid van haar voeten op het tapijt. Heel, heel voorzichtig zet ze het geluid zachter, in de hoop dat de overgang van het opgewonden voetbalcommentaar naar de serene klanken van de Weense Wals niet te veel opvalt. Nog een keer luistert ze naar het ritmische gesnurk van haar vader, waarna ze haar tekenblok en set viltstiften op tafel neerlegt: een regenboog van kleuren zo lang als het klavier van een piano. Haar vingers hangen aarzelend boven de stiften, onzeker welke kleur ze zal pakken tussen de zachte limoengele viltstift helemaal links en het diepdonkere violet rechts…

De dansers zijn nu zo dichtbij dat ze de haarlak bijna kan ruiken.

‘Oooo!’ verzuchten beide meisjes onwetend in koor wanneer een perfect gesynchroniseerde massa chiffon door het beeld zwiert.

Terwijl Carmens viltstiften over het papier krassen, danst Beth de kamer door, de dips en skips imiterend, om vervolgens als streng jurylid de koppels hun punten te geven.

Voor de duur van het programma is het leven perfect. Niemand gilt, niemand huilt en iedereen ziet eruit als een prinses.

Beide jonge meisjes begrijpen heel goed dat het leven een stuk aantrekkelijker is als je eenmaal volwassen bent.

‘Ik kan niet wachten!’ verzuchten ze allebei wanneer hun hoofd later hun kussen raakt. ‘Ik kan niet wachten tot ik oud genoeg ben om mijn droom te laten uitkomen!’

1

‘AAAAAAUUUUU!’ gilt Aurelia. ‘Dit is een pasbeurt, geen acupunctuursessie! Je doet dit bijna elke week, Carmen!’

Ik wil de hoofdrolspeelster van dit West End-stuk het liefst vertellen dat het niet nodig zou zijn om zo vaak haar zwarte tafzijden jurk te vermaken als haar gewicht niet zo op en neer schoot, maar ze heeft gelijk, het is mijn schuld. Sinds Lee en ik uit elkaar zijn, schieten op de meest onmogelijke momenten de tranen in mijn ogen, en dan is het lastig om huid en stof uit elkaar te houden.

‘Misschien is het nodig om zo nu en dan onze ogen met tranen te wassen, zodat we het leven helderder kunnen zien.’ Met dat troostende citaat kwam mijn beste vriendin Beth laatst aanzetten.

Een fijn idee, maar feit is dat ik me onzekerder en beroerder voel dan ooit. Zou ik me nu niet opgelucht moeten voelen? Was dit niet de juiste keuze, de enige keuze? Ik weet niet hoe, maar ik ben me er alleen maar ellendiger door gaan voelen.

Gelukkig loopt de show nog maar een week. Het kost zoveel energie om elke avond die glimlach weer op mijn lippen te toveren, al ben ik met al die spelden in mijn mond blij dat niemand van me verwacht dat ik breeduit ga zitten grijnzen.

‘AAAAAUU!’

Ik doe het weer. Dit keer met opzet. Ik wil dat Aurelia zo snel mogelijk uit mijn naaikamer verdwijnt, zodat ik eindelijk de laatste hand kan leggen aan Beths dansjurk. Hij is niet zo oogverblindend geworden als ik had gewild, maar het is alweer een tijdje geleden dat ik aan een kleurige en schitterende productie heb gewerkt, dus moest ik het doen met het vrij saaie kleurenpalet van dit historische toneelstuk.

‘Oké, laat me eens kijken!’

Ik stap achter de naaimachine vandaan en houd een met strak korset gepimpt kostuum van een Victoriaans kamermeisje omhoog.

Het moet een verrassing worden voor Beth, maar ik ken haar maten zo goed dat ik weet dat de kokette ruches precies op haar heupen zullen vallen en met elke pas op en neer zullen dansen. Sexy en schattig. Perfect!

Ik graai onder de tafel naar een tas om mijn creatie tegen de elementen te beschermen wanneer Toby, een van de kleders, mijn kamer binnenkomt.

‘O mijn hemel, speelt er een dwerg mee volgende week?’

‘Sst, deze is voor Beth,’ sis ik, terwijl ik de ruches wegstop voor hij de jurk kan pakken.

‘O, jammer. Ik had Dame Judi graag in die jurk gezien!’ Hij drapeert zijn billen op mijn naaitafel. ‘Heeft ze een nieuw baantje?’

Mijn ogen beginnen te glimmen. ‘Denk fluwelen bankjes, een live band en een vrouw die op het toneel staat te dansen en langzaam een handschoen uittrekt…’

‘Burleske?’ Hij slaakt een kreetje.

‘Ja!’

‘Beth?!’

Ik moet toegeven dat ik eerst ook zo reageerde. Het is wel duidelijk waarom ze haar zoveel betalen – het komt niet vaak voor dat je een echte platinablonde pin-up tegenkomt die ook nog eens de elegantie en souplesse heeft van een klassiek opgeleide danseres – maar ze is altijd vreselijk tegen alles geweest waar ook maar een zweempje striptease aan kleeft.

‘Weet je nog, vorig jaar? Ze weigerde uit de verjaardagstaart te springen, ook al bood die voetballer haar een smak geld om één keer ‘tadaaaaa’ te roepen!’ weet Toby zich te herinneren.

‘Ja, maar ze wilden ook dat ze een beha aantrok die bestond uit twee halve voetballen. Dit is veel chiquer,’ verzeker ik hem, net zoals Beth mij verzekerde dat het wel goed zat. ‘Alle vrouwen krijgen een corsage bij binnenkomst, alle mannen dragen een smoking en de dirigent ziet eruit als George Clooney!’ Dat heeft Beth mij verteld. ‘Het is een en al roze champagne en iedereen heeft plezier – zo zouden alle nachtclubs in Londen eruit moeten zien!’

‘Klinkt geweldig!’ Tony is verkocht. ‘Je moet echt een outfit voor haar maken in zachtblauw satijn, dat staat haar vast geweldig. Hoe heet die club?’ Hij pakt zijn iPhone om het op te zoeken.

‘Peep!’ piep ik. ‘Klinkt dat niet schattig?’

Toby’s gezicht vertrekt. ‘Peep in Pimm Street?’

‘Ja!’ jubel ik verder, terwijl ik mijn jas pak. ‘Ik ga er nu naartoe om haar te verrassen.’

‘Meid, ik denk dat jij degene bent die verrast gaat worden.’ Toby schuift zijn telefoon weer in zijn zak en loopt naar buiten.

‘Hoho, wacht even!’ Ik trek hem aan zijn kraag weer naar binnen. ‘Wat weet jij dat ik niet weet?’

Hij twijfelt.

‘Toby…?’ Ik kijk hem met mijn strengste moederogen aan.

‘Nou, ik wil je droom niet lekprikken, of die van Beth, maar die club…’ Hij kijkt me verontschuldigend aan. ‘Eerder Dita von Vies dan Dita von Teese!’

‘O jakkes!’ Ik duw hem weg. ‘Je bent vast in een war met een andere club.’

‘Je weet dat er maar drie gebouwen in Pimm Street staan?’ vraagt hij. ‘En dat ik deze club niet verwar met die elegante bar ernaast, want, geloof me, er zit geen elegante bar naast.’

‘Is het echt zo erg?’

‘Plakkerige vloer, waterige drankjes… Eigenlijk niet anders dan die vele andere tenten in Soho, behalve dat hier de deejay de meeste klappen uitdeelt.’

Ik snap er niets van. ‘Maar ze heeft een contract van acht maanden op een cruiseschip laten schieten voor deze baan!’

Hij lijkt niet onder de indruk. ‘Misschien was dat een veerboot van P&O?’

Ik kijk hem met samengeknepen ogen aan. ‘Het was een luxe cruise door het Caribisch gebied. Weet je nog die foto’s van haar vorige reis? Het was net een drijvend kasteel!’

‘Dan weet ik het ook niet. Behalve dat je er vanavond maar niet naartoe moet gaan. Als zij jou wil laten denken dat…’

‘Ben je gek?’ Ik onderbreek hem en duw hem uit de weg. ‘Als het echt zo’n obscure tent is als jij zegt, dan ga ik haar nu halen.’

‘Vergeet je antiseptische handgel niet,’ roept Toby me na. Alsof dat helpt.

Terwijl ik me door de stromende regen een weg baan door de drukte in het West End, probeer ik een rationele verklaring te bedenken waarom Beth zou kiezen voor een armoedige nachtclub in plaats van Saint Kitts. Waarom zou ze hebben gelogen over een beter aanbod hier in de stad? En hoe lang dacht ze nou echt dat ze die leugen vol had kunnen houden? Ze zei dat ik pas moest langskomen als ze haar nummer onder de knie had, maar ze leert altijd zo snel dat dat haar op zijn hoogst een week uitstel had gegeven.

Natuurlijk, als ik iets zo totaal onverwachts had gedaan, zou er waarschijnlijk een man in het spel zijn, maar dat is bij Beth nooit het geval. Haar moeder moest haar danscarrière opgeven toen ze ging trouwen en kinderen kreeg, en drinkt al dertig jaar haar berouw weg. (Ze drinkt het liefst wodka uit Oekraïne, waar ze vandaan komt.) Beth heeft daarom gezworen dat ze zich niet door de liefde zou laten strikken voordat ze de top heeft gehaald.

En omdat ze daar nog steeds niet is, houdt Beth bewonderaars buiten de deur.

Natuurlijk heeft ze wel eens iets met een jongen, maar negen van de tien keer laat ze die met een gebroken hart en het bos bloemen nog in de hand zitten, zonder ze ook maar terug te bellen. Ik denk dat ze hard is geworden doordat ze zelf zo vaak is afgewezen in haar carrière. Maar hoe graag ik ook zou willen dat ze de mannen meer kans gaf, dat maakt het nog ondenkbaarder dat ze haar lichaam aan een of andere pooier heeft gegeven.

‘Do you love me?’ Een groepje meisjes komt het theater uit rollen waar ze net Dirty Dancing: the musical hebben gezien en huilt naar de maan.

Ik mis die show. En niet alleen omdat Beth en ik elkaar daar hebben leren kennen…

‘Jiha!’ giechel ik wanneer de laatste revuedanseres voor haar pasbeurt de kleedkamer binnen komt huppelen, met dezelfde witte gymschoenen als ik.

‘Vind je ze niet geweldig?’ Beth draait haar hakken naar buiten en duwt haar knieën tegen elkaar. ‘Het ziet er zo onschuldig uit!’

‘Wacht maar tot je de watermeloenenstof hebt gezien die ik heb gevonden!’ Ik zoek de rol tussen alle stofjes.

‘Wat je me ook aantrekt, het staat vast geweldig,’ zegt ze enthousiast. ‘Ik ben zo blij dat ik eindelijk die minimizer-beha uit kan trekken!’

Ze heeft gelijk; bij deze voorstellingen mag ze haar weelderige lichaam laten zien. Ze hoeft er niet net zo uit te zien als de andere danseressen; deze choreograaf wilde juist dat de achtergronddanseressen er zo echt en eigen mogelijk uitzagen.

‘Je gelooft amper hoe moeilijk het tot nu toe is geweest,’ vertrouwt Beth me toe terwijl ik mijn meetlint om haar bovenlichaam vouw. Ze vertelt hoe ze zich aan de dansschool had ingeschreven voor de balletopleiding en in de zomervakantie, net voordat ze zou beginnen, haar hoekige tienerlichaam ineens opzwol als een reddingsvest.

‘Tja, en in zo’n roze balletpakje kun je ze moeilijk verbergen.’ Ik schud meelevend mijn hoofd.

‘Precies!’ bevestigt ze. ‘Madame Celeriac keek mij met grote ogen aan en duwde me snel weer de dansstudio uit, alsof mijn decolleté besmettelijk zou kunnen zijn!’

‘Echt waar? En dat was het?’

Beth knikte. ‘Ze zei dat ik meer “op mijn plek” was bij jazz en tapdansen. Toen ik protesteerde, zei ze: “Je lichaam heeft voor je besloten!”’

Ze deed nu misschien wel lachend de strenge stem van haar lerares na, maar ik kon me amper voorstellen hoe verpletterend het nieuws moest zijn geweest. Om na jaren intensief trainen zo hard te worden afgewezen.

‘Weet je hoe ik het heb volgehouden?’

Ik verwacht dat ze haar moeder als idool gaat noemen, maar ze zegt dat ze alles te danken heeft aan de Canadese danslegende Miriam Gilbert.

‘Ken jij Miriam Gilbert?’ Mijn mond valt open. ‘Ze is geweldig!’

Ze is nu bijna zestig en de laatste keer dat ik haar zag, een paar jaar terug, was ze jurylid bij een dansprogramma op televisie waar de dansers scènes uit haar beroemdste films moesten nadoen.

‘Ik dacht dat ze tegenwoordig amper nog naar buiten treedt.’

‘Dat heb ik ook gehoord, en hoewel ik haar nooit persoonlijk heb ontmoet, ben ik echt een enorm bewonderaar van haar werk.’ Ze leunt voorover. ‘Ik heb zelfs een klein altaartje voor haar, met al haar dvd’s en al haar interviews in plakboeken geplakt.’

‘Haar films zijn fantastisch,’ zeg ik. ‘En de Once More With Feeling-trilogie is echt ongelooflijk.’

‘Ja toch?’ juicht Beth. ‘Ik kijk ze altijd als ik me niet zo goed voel. Maar ik geloof dat vrouwe Fortuna me vanaf nu toe gaat lachen!’ Ze knikt. ‘Zeg nou, wat is er geweldiger dan Dirty Dancing?’

Ik heb precies hetzelfde gevoel. Na jaren als assistent-kleedster te hebben gewerkt is dit mijn grote doorbraak sinds ik mijn opleiding Theatervormgeving heb afgerond. Over doorbraak gesproken, daar moest nog op worden getoost…!

‘Hier, doe die hakken eens aan,’ zeg ik, terwijl ik twee paar zilveren pumps met enkelriempjes pak en mijn eigen voeten in het ene paar schuif. ‘We hebben iets te vieren!’

Terwijl we in de art-deco cocktailbar naast het theater van onze martini’s met lychees nippen, wisselen we ervaringen uit over eerdere shows en voorstellingen waarbij we elke keer hardop ‘jiha!’ joelen wanneer we weer een overeenkomst in onze levens ontdekken. Tegen de tijd dat de derde martini voor ons op de bar staat, zijn we helemaal teruggereisd naar het moment dat we beiden als achtjarige meisjes naar Come Dancing zaten te kijken.

‘Mijn vader snapte nooit waarom ik mijn zuurverdiende zakgeld uitgaf aan organzasatijn,’ zeg ik gniffelend. ‘Hij zei dat mijn Sindy mooiere kleren had dan ik zelf.’

‘O mijn hemel!’ joelt Beth. ‘Dat doet me denken aan die keer dat ik een Barbiejurk liet namaken voor een danswedstrijd. En alsof dat nog niet erg genoeg was, plakte ik zelfs nog glitters op het papieren nummer op mijn rug!’ Ze kijkt me met wazige ogen aan. ‘Weet je waar ik spijt van heb? Dat ik toen ik van de balletschool werd gegooid, naar mijn moeder heb geluisterd die zei dat er toch geen droog brood te verdienen was met ballroomdansen.’

Ik sla met mijn hand tegen mijn voorhoofd, omdat ik Beth zo naast al die andere dansers van Strictly kan zien. En dan vooral Ola Jordan, ofwel ‘bewijscup C’, zoals Beth haar noemt.

‘En dan te denken dat jij op de cover van Woman’s Own had kunnen staan!’ jammer ik. ‘Je had zelfs verliefd kunnen worden op je beroemde danspartner!’

‘En dan hadden we weesjes kunnen adopteren van over de hele wereld en onze eigen dansgroep kunnen beginnen!’ Beth grinnikt en pakt haar glas. ‘Weet je, ik moet zeggen dat het heerlijk verfrissend is om met iemand te praten die niet steeds voorover bukt om d’r hamstrings op te rekken terwijl je aan het praten bent.’

‘Daar hoef je bij mij niet bang voor te zijn,’ antwoord ik, terwijl ik mijn glas tegen het hare stoot.

Het is grappig te bedenken dat Beth in die tijd de serieuze van ons twee was. Voordat we elkaar leerden kennen, was ze zo enorm gericht op haar danscarrière dat elk zondags uitstapje dat ik voorstelde – of het nu een reisje met de Eurostar naar Brussel was of een bezoek aan de National Portrait Gallery om de hoek – voor haar een geheel nieuwe ervaring was. Ook al waren we even oud, ik voelde me net een oudere zus die haar jonge zusje de wereld liet zien.

Het waren altijd geweldige dagen. We konden overal om lachen. We zaten ofwel te gieren of met een warme chocomel in de handen na een show op Old Compton Street na te genieten, dromend over de toekomst. Beths motto was: ‘Zonder fantasie, zonder dromen, zien we niet hoe spannend de mogelijkheden zijn die ons worden geboden’, een favoriet citaat van de beroemde feministe Gloria Steinem. ‘Dromen is in feite een vorm van toekomstplanning.’

Bovenaan op haar lijstje stond: een hoofdrol. En op mijn lijstje? Een hoofdrolspeler.

En op een dag leek het of beide dromen uit zouden komen.

Het was een verder heel normale woensdagavond toen de regisseur Beth vroeg na de show nog even na te blijven. Hij vertelde haar dat hij haar wilde voordragen voor de rol van Penny: meer dansen dan acteren en, wees eens eerlijk, wie kon er beter ‘met haar maracas schudden’ dan Beth?

Toen het licht goed en wel op groen stond, gingen we aan het werk om een adembenemende rode jurk te maken – we experimenteerden met allerlei stoffen en silhouetten in een poging de ultieme outfit te creëren die de dans versterkte, de snelheid van alle draaiingen benadrukte en sensueel viel, zodat iedereen Beths fantastische balletbenen kon zien wanneer ze haar hiel op Johnny’s schouder legde.

‘Dit is het,’ zei ze stralend toen we hem eindelijk goed hadden. ‘Dit is mijn sterrenjurk!’ Ze keek me aan, vol zelfvertrouwen, en zei: ‘En nu is het jouw beurt.’

De dag erna kwam Lee.

De afdeling rekwisieten was op zoek naar echte antieke auto’s voor de show – de 1963 Oldsmobile Dynamic van de Housemans en de 1957 Chevrolet Bel Air van Johnny – en Lee was de man die ze kon leveren.

‘Carmen, mag ik je voorstellen aan onze Car Man,’ grapte de rekwisiteur.

Het leek voorbestemd. Je kon de motor bijna horen ronken elke keer als we elkaar aankeken. Na een kort gesprekje over de kleuren van het auto-interieur vroeg hij me mee uit. En nog een keer en nog een keer.

‘Dus het is eindelijk gebeurd!’ Beth was dolenthousiast. ‘Ik heb mijn droomrol en jij hebt je droomman!’

Drie weken lang zaten we op onze roze wolk. Beth repeteerde elk moment van de dag, vastbesloten dat ze als Penny het publiek in vervoering ging brengen, terwijl ik elk vrij moment van de dag doorbracht met Lee. Zijn antieke Buick stond elke avond bij de artiesteningang te brommen, klaar om me naar huis te brengen. Hij was de eerste man met wie ik een hele nacht verstrengeld in bed lag te slapen. (Gewoonlijk word ik aan de andere kant van het bed wakker of kan ik helemaal niet slapen.) Ik had nog nooit een vriend gehad die me zo vaak wilde zien, die een blijvertje leek. Ik kon mijn geluk niet op.

En toen gebeurde het, op de zaterdagavond die Beths laatste optreden als achtergronddanseres zou worden: de avond van haar ongeluk. Niet dat het haar ongeluk was, zij stond erbij en keek ernaar. Baby stond klaar voor de bekende ‘Time of Your Life’-lift, Johnny zakte door zijn knie en zij vloog over zijn hoofd zo tegen Beth aan, die daardoor niet alleen Baby’s val maar ook twee ribben brak.

Terwijl ze achter in de ambulance werd geschoven, zag ik niet de pijn op haar gezicht, maar het besef dat haar grote kans om het te gaan maken, was verkeken.

Niet lang nadat ze naar huis was gegaan om te herstellen, ging het ook met mijn leventje bergafwaarts, zij het een stuk minder dramatisch.

Dat zeg ik niet om sympathie te krijgen. Als ik al iets wil, is het dat je een paar naalden in me prikt. Ik wil gewoon dat je snapt hoe ik me toen voelde. Hoe kan ik dat het beste uitleggen?

Stel je voor dat je moet kiezen tussen twee mannen…

De eerste is breed, beschermend, heeft speelse diepblauwe ogen, een sensuele donkere stem en zoent geweldig. Hij is een beetje rock ‘n’ roll maar ook een huismus, kookt een geweldig zondags ontbijtje, ruikt lekker zonder dat hij aftershave nodig heeft en deinst er niet voor terug om ‘ik hou van je!’ te zeggen.

En in zijn armen smelten al je problemen – verleden, heden en toekomst – weg als sneeuw voor de zon…

De tweede is kribbig, neerbuigend, snel geïrriteerd, maakt schunnige opmerkingen, kruipt dronken achter het stuur en vernedert je in het bijzijn van je vrienden en collega’s.

De keuze is natuurlijk niet moeilijk. Wie zou er zo dom zijn om met die tweede een relatie te willen?

Maar wat als deze twee beschrijvingen slaan op één en dezelfde persoon? Wat als de man bij wie je je zo veilig voelt ook de man is die je in tranen doet uitbarsten? Wat doe je dan?

Je gaat bij hem weg. Je moet wel. Alleen een masochist zou blijven.

Dat dacht ik tenminste.

Dat was voordat ik doorhad hoe subtiel de kleine overgangen waren: complimentjes maakten plaats voor opmerkingen over dat hij geen ‘dikke vriendin’ wilde als ik ook maar een smartie in mijn mond stopte. Hij stuurde me geen romantische sms’jes meer en antwoordde met een blaffend ‘wat?’ als ik hem belde. Als ik de deur opende en hem een knuffel wilde geven, liep hij langs me naar binnen met een nurks ‘niet nu’. Op de een of andere manier was ik veranderd van de persoon met wie hij elke vrije minuut wilde doorbrengen in iets wat hem alleen maar tijd kostte.

Natuurlijk dacht ik dat hij het uit wilde maken, maar nee, hij dacht zelfs aan trouwen.

‘Dat meen je niet serieus?’ Beth was verontwaardigd.

‘Nou ja, ze staan niet echt in de rij.’

‘Carmen, hij liet je zitten op je verjaardag om met zijn vrienden te gaan voetballen.’

‘Ach weet je, ik dacht dat hij het gevoel zou hebben dat hij iets miste als hij met mij thuis zou blijven. En anders had hij alleen maar zitten mokken.’

‘Maak jij je daar geen zorgen om, dat hij altijd zo’n slecht humeur heeft?’

‘Hij is nooit gewelddadig tegen mij, als je dat bedoelt.’

‘En die keer dat hij zei dat hij je met een honkbalknuppel in elkaar wilde slaan?’

‘O, maar toen was hij echt heel dronken.’

‘Goh, drinkt hij dan?’

Ik kan amper ontkennen dat hij een zware drinker is. In een openhartige bui bekende hij eens dat hij bang was dat hij een alcoholist was. Zijn kwetsbaarheid was aandoenlijk. Ik wilde hem helpen in de strijd tegen zijn demonen.

‘Het is niet jouw taak om hem te redden, Carmen.’ Beth was ongelooflijk boos geworden. ‘Ik snap echt niet waarom je bij hem blijft.’

‘Omdat ik nog weet hoe lief hij in het begin was,’ zei ik tegen haar. ‘Ik weet dat er een geweldige man in hem zit. Kon ik er maar achter komen wat ik verkeerd doe…’

‘Je gaat jezelf toch niet de schuld geven voor zijn gedrag?’

Ik gaf geen antwoord. Een deel van me wilde dat het mijn schuld was, dat mijn dwaasheid de oorzaak was, omdat er dan misschien hoop was, omdat ik het dan misschien kon oplossen. Toen kwam ik op een dag, terwijl ik op internet op zoek was naar relatieadviezen, een quiz tegen over verbaal geweld. Ik beantwoordde de vragen en kon achttien van de twintig vakjes aankruisen.

‘Waar zit je op te wachten… dat je alle vakjes aan kunt kruisen?’ wilde Beth weten.

Die avond ben ik met hem gaan praten en vertelde ik hem dat het zo niet langer kon als hij niet wat aardiger tegen me deed. Dat ik dat norse gedrag, de schunnige taal en de dagelijkse kritiek niet meer kon verdragen.

‘Dus het is allemaal mijn schuld?’ Hij schoot direct in de verdediging. ‘Jij bent perfect en ik ben een monster? Nou, als je het graag wilt weten, vanochtend heb je de vaat in de verkeerde gootsteen gezet!’

‘Wat?’ Ik was sprakeloos. Dacht hij nou echt dat die twee dingen even erg waren?

Misschien had Beth gelijk. Misschien was hij een onverbeterlijke bullebak, maar ik kon toch niet de zielige deurmat van het verhaal zijn? Wees nou eerlijk, dat soort emotioneel vernederende relaties waren voorbehouden aan zwakke, gedweeë en behoeftige vrouwen. Ik paste helemaal niet in dat profiel: ik had een leuke baan, geweldige vrienden en was onafhankelijk. Ik zat goed in mijn vel. Behalve op liefdesgebied dan. Als je alles bij elkaar optelde, had ik misschien in de dertien jaar dat ik op de relatiemarkt actief was in totaal twee jaar ook echt een relatie gehad. Natuurlijk kunnen vierduizend eenzame nachten hun tol eisen, maar was ik echt zo wanhopig op zoek naar een man dat ik er zo eentje tolereerde, gewoon alleen maar omdat hij – keer op keer – zei dat hij van me hield en me nooit zou verlaten?

Het antwoord – dat even verrassend als deprimerend was – bleek ‘ja’.

2

Ik sta voor Peep, met roze neonverlichting die in het verregende trottoir wordt weerspiegeld.

De ingang is niet veel meer dan een kralengordijn met daarachter een trap naar de kelder. Nu ik erover nadenk, was het een aanbod van een soortgelijke club waardoor Beth besloot een jaar geleden haar eerste contract te accepteren als danser op een cruiseschip.

‘Mensen zeiden altijd tegen me dat ik echt een perfect Von Trapp-meisje zou zijn, en nu word ik gevraagd voor stripclubs!’ Ze had met haar ogen gerold. ‘Ik denk dat het tijd is om weer aan het werk te gaan.’

Eerst had Beth enorm opgezien tegen het feit dat ze in een pakje van lamé met klittenband op een podium moest staan dat bij elke golf als een achtbaan op en neer deinde, maar ze had het geweldig naar haar zin gehad – ze deed wat ze het allerleukst vond, en dat twee keer op een avond, om acht en tien uur.

Ze had trouwens niet zoveel keuze – haar comeback na de gebroken ribben was niet echt volgens plan verlopen. Terwijl ze herstelde en weer ging trainen, had een nieuwe generatie het overgenomen. Beth noemde ze de ‘So You Think You Can-dansers’ – sterker, sneller, sexyer.

En jonger.

De regisseur die zo lovend over haar was geweest in Dirty Dancing werkte nu voor een andere show en toen ze weer auditie ging doen, kreeg ze als feedback dat men op zoek was naar iemand met een ‘frisser’ gezicht. Blijkbaar moest ze af van die ‘ouderwetse, klassieke stijl’. En eerlijk gezegd was dat erg moeilijk; de Layla Kay Academie had haar bij haar diploma-uitreiking net zo goed een tatoeage op haar voorhoofd kunnen geven. We weigerden het op te geven. We wisten dat Beth een technisch briljante en ervaren danseres was en dus gingen we aan de slag om een nieuwe look te ontwerpen – iets meer ‘street’ – en deed ze haar best om ook haar houding en karakter wat brutaler te laten lijken.

Toen kwamen de opmerkingen over haar ‘gebrek aan contact met het publiek’.

‘Ik denk dat ik het fijner vond toen ze gewoon zeiden dat mijn borsten de symmetrie van de dansgroep verstoorden.’

Het lijkt zo oneerlijk: als danser moet je een olifantenhuid hebben om te kunnen omgaan met alle afwijzingen en de harde wereld van de showbizz, maar zodra je een rol hebt binnengesleept, moet je je best doen om transparant te zijn.

‘Ik weet echt niet wat ik nog meer kan doen om mensen te “raken”,’ zei Beth wanhopig. ‘Behalve dan iedereen een lapdans geven.’

En zo zijn we weer bij het heden aangekomen.

Terwijl ik mijn bange voorgevoel en afkeer opzij probeer te schuiven, doe ik een stap naar voren en leg ik aan de bruut uitziende uitsmijter uit dat ik naar binnen wil om met mijn vriendin te praten.

‘Heel even maar,’ zeg ik. (Alleen naar binnen, samen naar buiten. Dat is mijn plan.)

Hij weigert.

‘Dames betalen ook,’ gromt hij. ‘Al ben je Lindsay Lohan.’

‘Nou ja, ik weet niet eens of dit wel de juiste plek is,’ zeg ik, me nog steeds vastklampend aan de ijdele hoop dat ik de naam van de club of de straatnaam verkeerd heb gehoord. ‘Kent u een Beth Harding die hier werkt? Of misschien Bette Noir?’ Ik herinner me de artiestennaam die we gisteren hebben bedacht.

Hij schudt zijn hoofd. ‘Namen zeggen me niets.’

‘Ze is blond,’ begin ik.

‘Ze zijn allemaal blond,’ antwoordt hij.

Ik begin aan een beschrijving van haar gezicht – haar grappige neus en pruilmond – maar bedenk me dan dat dit waarschijnlijk niet echt een ‘gezichtenman’ is. Dan zie ik de etalage met foto’s van de meisjes binnen en speel ik mijn troef uit. ‘Haar borsten zijn echt!’

‘Is ze deze week begonnen?’ vraagt hij.

‘Ja!’ juich ik, me realiserend dat dit dus slecht nieuws is. Ze werkt hier echt. ‘Ik ben hier om haar jurk te brengen…’ Ik herinner me mijn tas en laat hem een stukje kant zien.

Hij bekijkt me nog eens van top tot teen en doet dan een stap opzij. ‘Als je beneden bent, vraag dan of Ron je even naar de kleedkamers kan brengen.’

‘Dank u wel,’ zeg ik, waarna ik haastig de trap afloop, de muffe, ziekelijk zoet ruikende duisternis in.

Bij elke bocht lijkt wel een luchtverfrisser te hangen. Kersengeur, als ik me niet vergis. Maar in plaats van zin te krijgen in gekonfijte vruchtjes, kan ik alleen maar denken aan de geuren die ze ermee proberen te maskeren. Ik probeer op weg naar beneden de trapleuning niet aan te raken en duw met mijn rug de gangdeur naar de kleedkamers open.

‘O! Sorry!’ Ik struikel over de drempel en word direct geconfronteerd met een overvloed aan lichaamsdelen en haarextensions, die er voor het grootste deel uitzien alsof ze zo uit een paardenstal zijn geplukt. ‘Eh, ik ben op zoek naar Beth, het nieuwe meisje…?’

Ik wil nog vertellen dat ik een kostuum voor haar heb, maar ik denk niet dat deze vintage korsetjurk past tussen de andere outfits van fluorescerend zuurstokroze, dus houd ik hem maar in mijn tas.

‘Ze is net op,’ roept een vrouw met een Schots accent mijn kant op. ‘Jammer dat ze vijf minuten geleden geen vriendin had hier. Die arme ziel heeft volgens mij haar hele ontbijt en lunch er weer uit gegooid – een eerste keer is het zo spannend als je…’ Ze maakt een gebaar alsof ze haar beha van voren opentrekt.

‘Wat?’ Mijn mond valt open. ‘Nee!’

‘Zo reageerde zij ook, maar zo haalt Dirk je binnen. Hij vertelt je dat je alleen in lingerie op het podium hoeft te dansen. Dan na een paar dagen, als je gevallen bent voor het geld, zegt hij: “Topless of weg. Take it or leave it!”’

Dit is nog erger dan ik dacht.

‘Ik moet met haar praten,’ fluister ik in paniek, zoekend naar de deur naar het podium.

‘Succes.’ Ze knikt naar een deur aan de andere kant van de kleedkamer.

De muziek, heel toepasselijk genoeg In Da Club, komt me als een zware wolk tegemoet wanneer ik door de deur stap. Ik zet mijn hand even tegen de muur om mijn evenwicht niet te verliezen en voel de hele kamer trillen door de zware bas. Ik neem aan dat ze een jonger publiek proberen te bereiken, maar in deze duisternis is het moeilijk om leeftijden in te schatten. Ik zie wat vormen van heen en weer schuifelende serveersters, maar de enige verlichte plek is het podium.

En daar staat ze.

Even sta ik aan de grond genageld: ze staat te dansen alsof ze in een musical van Bob Fosse speelt, hoewel ik betwijfel of iemand de routines uit All That Jazz en Big Spender herkent, zeker wanneer 50 Cent de zang doet.

‘Beth!’ gil ik, terwijl ze naar de rand van het podium sluipt. Ik zwaai wild met mijn armen, maar de spotlight schijnt in haar gezicht en ze ziet me niet. Ze draagt in elk geval nog haar satijnen bustier, bedenk ik, terwijl ik me tussen twee luid pratende mannen door naar voren werk en haar enkel probeer te pakken. O-o. Dat was geen goed idee; de uitsmijter heeft me gezien. En ze beweegt haar handen naar de behasluiting. De uitsmijter is er bijna; ik heb geen idee wat ik moet doen!

‘Hé, mijn bier!’ waarschuwt een van de kwijlende mannen.

En dan gebeurt het: in één vloeiende beweging gris ik het glas van tafel en gooi ik de inhoud naar voren, recht in Beths gezicht.

‘Bah!’ spuugt ze, achteruit deinzend, eerst gedesoriënteerd en dan boos rondkijkend naar wie dit op zijn geweten heeft.

‘Ik ben het!’ Ik spring op en neer. ‘Carmen!’

‘Hoort dit erbij?’ De kwijler kijkt van mij naar zijn lege bierglas.

En dan voel ik hoe vlezige handen mijn armen vastpakken en mijn voeten loskomen van de grond. Ik lig in gedachten al in de plas buiten op de stoep wanneer ik Beth hoor roepen: ‘Wacht, dat is mijn vriendin!’

De uitsmijter kijkt haar twijfelend aan. ‘Ze heeft net een glas bier in je gezicht gegooid.’

‘Ach, het was niet mijn eerste keuze,’ redeneer ik. ‘Maar ik zag niemand Amarula drinken.’

Hij kijkt verward.

‘Een soort Bailey’s, maar dan met aardbeiensmaak…’

Beth onderdrukt een glimlach en springt tussen ons in. Haar gezicht betrekt als ze een klein, stekelig mannetje aan ziet komen lopen. Iets aan zijn hyenahouding doet mij vermoeden dat dit Dirk is. Ik vraag me af of ik hem ervan kan overtuigen dat mijn recente actie een hommage was aan natte T-shirtwedstrijden, maar dan met bier en een bustier? Hmm… B&B, dat heeft wel iets. Misschien kan ik hem ervan overtuigen dit als artiestennaam voor Beth te gebruiken?

Hij werpt me een vernietigende blik toe terwijl ik het probeer uit te leggen en draait zich om naar Beth:

‘Je wilt gewoon dat ik je ontsla, nietwaar?’ bijt hij haar toe.

‘Ja, graag.’

Hij schudt zijn hoofd. ‘Wegwezen.’

We zijn al de hoek om wanneer we eindelijk weer adem durven te halen.

‘Niets zeggen!’ mompelt ze hoofdschuddend, alsof ze nog steeds niet kan geloven wat er net is gebeurd. Erger nog, wat er bijna was gebeurd.

‘Je bent toch niet aan de drugs?’ Ik voel dat ik het moet vragen, mijn ergste vermoedens moet uitspreken, omdat ik nog steeds geen idee heb waarom ze zichzelf zoiets zou aandoen.

‘Nee, nee!’ zegt ze beslist. Ze durft me nog steeds niet aan te kijken. Haar mascara is doorgelopen.

‘Ik begrijp het gewoon niet,’ zeg ik zachtjes. ‘Ik bedoel, ik weet dat Dirk heeft beloofd dat je alleen maar hoefde te dansen, maar toch, wat is dit voor krot?’ Ik trek haar een portiek in, zodat ik haar gezicht kan zien. ‘Waarom heb je de cruise afgeslagen voor dit?’

‘Het maakt niet uit. Het is voorbij.’

‘Het maakt wel uit, Beth. Er is iets aan de hand. Je moet me vertellen wat er is.’

‘Eerlijk, het is niks. Ik krijg wel weer iets beters. Het was toch maar tijdelijk. Ik heb gewoon geld nodig voor de huur…’

‘Je weet toch dat ik je dat met alle liefde leen!’

‘Ik heb je nog niet eens terugbetaald voor vorige maand.’

‘Dat is geen reden,’ verzucht ik. ‘En hoe dan ook, je zou helemaal geen huur hoeven betalen als je op het cruiseschip zat. Inclusief eten en drinken, lekker in de zon. Je zei dat je zo graag weer terug wilde naar het Caribisch gebied…’

‘Ja, maar acht maanden is lang.’

‘De vorige keer vond je het geen probleem.’

‘En kijk eens wat er in de tussentijd is gebeurd!’ gooit ze eruit. Ik probeer te bedenken welke gemiste auditie ze bedoelt, wanneer ze fluistert: ‘Je bent weer naar hem teruggegaan.’

‘Wat?’ Het duurt even voor ik begrijp wat ze bedoelt. ‘Je bedoelt Lee?’

Ze knikt.

‘Jij hebt die baan op het cruiseschip afgeslagen omdat je bang was dat ik weer naar Lee terug zou gaan?’

‘Nou ja, zo vergezocht is dat toch niet?’

‘Eh… nee,’ moet ik toegeven.

Drie keer zijn we uit elkaar gegaan. Deze laatste keer was zo definitief en geen-weg-terug als maar mogelijk is en toch voelt het alsof het niet af is. Het is net alsof hij nog een stukje van mij in bezit heeft. En andersom. Klinkt eng, nietwaar? En dat is het ook.

‘Maar, Beth, het is niet jouw verantwoordelijkheid om op mij te letten. Jij hoeft me niet te beschermen. Je bent mijn vriendin, niet mijn beschermengel.’

‘En dat zegt de vrouw die net hier naar binnen is komen stormen om mij uit een stripclub te redden.’

‘Nou ja, dat heeft me niet mijn baan of passie gekost,’ redeneer ik. ‘Echt, ik kan het niet over mijn hart verkrijgen dat jij hier in de regen een schamel zakcentje bij elkaar schraapt, omdat we dan allebei ongelukkig zijn. Wat heeft dat nu voor zin?’

‘Ik zou ook ongelukkig zijn in de zon als ik dacht dat jij er ook maar over peinsde om weer naar hem terug te gaan.’ Ze haalt schokkerig adem. ‘Het voelt gewoon net alsof er nog maar weinig van de oude jij over is. Ik ben bang dat als je weer teruggaat, er helemaal niets van je overblijft.’

‘O, dat gaat niet gebeuren.’

‘Carmen, je had dood kunnen zijn!’

Ik dacht dat ik al vaak genoeg wakker was geschud. Maar dit is er weer zo eentje. Ik had geen idee dat Beth zo over me in zit. Ze is mijn steun en toeverlaat, mijn bondgenoot in de strijd tegen Lee. We hebben al zo lang niet over Het Incident gesproken dat het niets meer dan een nare droom lijkt. Ik zucht diep. Hoewel ik het zeker fijn vind te merken dat ze zoveel van me houdt, voel ik me ook schuldig over alles wat ik haar hebben laten doormaken.

‘En ik wil niet dat je je hier schuldig over gaat voelen.’ Ze leest mijn gedachten en vast ook mijn betraande gezicht. ‘Dit is mijn beslissing en ik sta er helemaal achter.’

En dan leunt ze achterover tegen een etalageruit en trekt haar roze wimpers los. ‘God, hoe heeft het zo ver kunnen komen? Wanneer hebben we deze afslag in ons leven genomen?’ Ze kijkt naar me op. ‘Dit was niet mijn grote wens, toch?’

Ik schud mijn hoofd, nog steeds half in shock.

‘Echt, Carmen, ik snap het niet. Waarom hebben de anderen altijd mazzel? Ik zie meiden die amper in jouw schaduw mogen staan met echt geweldige, lieve jongens. Jij verdient zoveel meer dan de rest en kijk eens waar jij mee werd opgezadeld!’

Ik glimlach flauwtjes terug. ‘Ik heb hetzelfde bij jou en je danscarrière. Je zag er geweldig uit vanavond. Even dacht ik dat ik je een solo zag dansen in Chicago!’

Ze snuift ongelovig. ‘Tien jaar lang doe ik dit al. Tien jaar hopen. Nu voelt het net alsof ik alleen nog maar van succes kan dromen. Ik ga elke avond naar bed en droom van die hoofdrol en elke morgen als ik wakker word, lijkt de kloof tussen wat ik wil en wat de dag gaat brengen alleen maar groter.’

Ze begint te rillen.

‘Jezus, wat doen we hier buiten in de regen?’ Ik ben weer in het hier en nu. ‘Ik breng je naar huis.’

We proberen een taxi aan te houden, maar er rijdt geen enkel vrij exemplaar langs.

‘Kom.’ Ik steek mijn arm door de hare. ‘Laten we teruggaan naar het theater en er daar eentje bellen.’

Ik rommel met de sloten bij de artiesteningang wanneer ik me omdraai naar Beth en zie dat de tranen over haar gezicht lopen.

‘Och, lieverd!’ zucht ik, terwijl ik haar in mijn armen neem. Ik heb haar nog nooit zo gezien. Ik kan amper geloven dat haar strijdlustige optimisme is verslagen.

‘Het spijt me,’ zegt ze, zich verontschuldigend door de snottebellen heen.

‘Vertel het me maar,’ zeg ik, voelend dat er meer is.

Terwijl ik haar bij haar schouders vastpak, kijkt ze smekend naar me op. Ik herken haar stem amper, zo zachtjes praat ze. ‘Wat doe je wanneer je je realiseert dat je niet goed genoeg bent om je dromen te laten uitkomen?’ Haar lippen trillen terwijl ze praat. ‘Alles waar ik van droomde, wat me de energie gaf om door te gaan – het gaat nooit gebeuren. Ik kijk naar de toekomst en zie alleen maar een zwart gat…’

Mijn hart breekt. Ik kijk naar de toepasselijk wazige wereld om ons heen en laat vanuit mijn buik een diepe zucht ontsnappen. ‘Er is maar één ding dat je kunt doen,’ zeg ik. ‘Een nieuwe droom bedenken.’

3

‘Bier blijkt geweldig te zijn voor je haar.’ Beth probeert het van een zonnige kant te zien wanneer ze uit de douche komt. ‘Het heeft nog nooit zo mooi geglansd!’

Ik geef haar een knuffel en kijk fronsend naar het rek met theaterkostuums. ‘Sorry, ik heb hier niks warms voor je om aan te trekken – in de Victoriaanse tijd hadden ze nou eenmaal geen fleece badjassen.’

‘Maakt niet uit,’ antwoordt ze met een dappere glimlach. ‘Een jutezak past meer bij mij. Ik ben gered van de zonde en nu in het vagevuur terechtgekomen.’

O hemel.

‘Ach, het positieve is dat dit specifieke huis van vergiffenis een zeer progressief drinkbeleid heeft,’ zeg ik met een knipoog. ‘Ben zo terug!’

Natuurlijk is de officiële drank voor na zo’n schokkende gebeurtenis een verwarmende whisky, maar het beste wat ik kan vinden, is koude champagne, stiekem gejat uit de kleedkamer van een hoofdrolspeler. Ik realiseer me dat de feestelijke associaties bij deze drank ietwat ongepast zijn, maar overtuig mezelf ervan dat als ik drie flessen meeneem, de boodschap eerder eentje wordt van: ‘Laten we de ellende gewoon wegdrinken!’

‘O!’ Ik schrik wanneer ik terugkom in de kleedkamer. Beth staat niet in een hooggesloten, berouwvolle jurk tot op de grond, maar in een wit smokinghemd en gesteven zwarte lange broek.

‘Weet je, als ik een man was, had ik morgen werk.’

Ik blijf in de deuropening staan.

‘Danseressen, daar zijn er dertien van in een dozijn,’ legt ze uit. ‘Er waren volgens mij wel honderd meiden op de audities voor dat laatste plekje bij Oliver. En vervolgens kwamen de jongens, en dan zijn er maar een handjevol goeie.’ Ze strijkt haar haren uit haar fris gewassen gezicht. ‘Denk je dat ik het zou kunnen?’

‘Wat?’

‘Me als man voordoen.’

Haar vraag lijkt serieus, dus denk ik er even over na. ‘Nou ja, je hebt wel een enorme buik nodig om die borsten te egaliseren.’

‘Kun je ze niet gewoon pletten? Je weet wel, zoals Gwyneth Paltrow in Shakespeare in Love?’

‘Jij hebt een beetje andere proporties…,’ antwoord ik zo tactvol mogelijk.

‘En Barbra Streisand in Yentl?’

‘Die look is best haalbaar,’ geef ik toe. ‘Maar een chassidische jood die auditie doet voor Grease?’ Ik trek een scheef gezicht in een poging haar aan het lachen te brengen, voordat ik benadruk dat van alle banen waarbij je je kunt voordoen als man, danser toch wel de lastigste is. ‘Ik bedoel maar, bij dansen staat het lichaam toch echt wel voorop…’

Terwijl ik een champagnekurk laat knallen en twee koffiebekers vul, slaakt Beth een treurige zucht en slaat ze zich woedend op de borst. ‘Het zijn echt rotdingen! Ik zou willen dat ik morgen wakker werd en ze er niet meer waren.’

En dan verandert haar gezicht.

‘O, mijn God.’ Ze draait zich naar me om. ‘Carmen! Waarom heb ik daar niet eerder aan gedacht? Ik kan ze laten verkleinen!’

‘Wat?’ werp ik tegen. ‘Je bedoelt toch niet…’

‘Plastische chirurgie, ja!’ Ze negeert de champagne die ik voorhoud en gaat achter mijn laptop zitten. Ze begint druk te googlen op ‘borstverkleining’. ‘Ongelooflijk. Al die jaren ben ik onder die krengen gebukt gegaan en met één kleine ingreep...’

‘Beth, wacht eens even.’ Ik klap het scherm dicht, zodat ik haar aandacht krijg. ‘Je kunt toch niet zomaar een stuk van je lichaam laten wegsnijden, puur voor je werk?’

‘Waarom niet? Vrouwen doen continu het omgekeerde, en dan vaak voor een man. Ik doe dit helemaal voor mezelf.’

‘Is het niet wat extreem?’

‘Niet als je erover nadenkt wat ik ervoor terugkrijg,’ redeneert ze. ‘Eindelijk heb ik dan het juiste figuur. Ik val dan niet meer op tussen de andere danseressen.’

Mijn mond valt open, geschokt dat het zo ver is gekomen. Deze prachtige meid, die ervan droomde om prima ballerina te worden, wil zich nu laten opereren zodat ze kan wegvallen in de menigte? Of is het een manier om te voorkomen dat ze weer wordt verleid door een stripclub? Hoe dan ook, ik ben te zeer geschrokken om te protesteren wanneer ze de laptop weer openklapt en verder zoekt.

‘Kijk hier eens. Je kunt hier een borstverkleining laten doen in combinatie met een tiendaagse vakantie in Tunesië, voor maar vijfentwintighonderd euro!’ Ik knipper vol ongeloof, terwijl zij eraan toevoegt: ‘Hoewel, om dan op zo’n hobbelige kameel te gaan zitten‘ Ze trekt haar neus op. ‘Lijkt me vrij pijnlijk. Tsjechië klinkt een stuk beter en dat is maar zestienhonderd euro.’

‘Een koopje,’ mompel ik. ‘En waar wil je dat geld vandaan halen? Je hebt niet eens genoeg om de huur te betalen.’

‘Ik leen het gewoon.’ Ze trekt een pruillip. ‘Als een investering in mijn carrière.’

‘O ja, ik zie al voor me hoe je gaat proberen de bankmanager uit te leggen hoeveel jouw “activa” waard zijn.’

Het stoort me dat ze hier al over zit te denken voordat ze iets heeft gedronken. Nou ja, ik weet niet hoeveel glaasjes ze nodig had om eerder op de avond op het podium te stappen.

‘Luister eens.’ Ze trekt aan mijn mouw, niet afgeschrikt door wat ze leest. ‘De ingreep duurt slechts twee uur. Ik ga gewoon onder narcose en kan na vier tot zes weken alweer op de planken staan!’

‘Laten we eens kijken naar de risico’s, goed?’ Ik elleboog haar aan de kant en lees het stukje over doorgesneden zenuwen en het resulterende permanente gevoelsverlies, de gevaren van hyperpigmentatie en permanente blauwe plekken, onregelmatig genezende littekens en open wonden. Ik ben net bij het gevaar van overgewicht en afstervend weefsel wanneer ze me tegenhoudt en haar mok champagne pakt. ‘Oké, dat is wel weer genoeg voor vandaag.’

‘Weet je, ik heb echt te doen met vrouwen die dit soort operaties nodig hebben. Jij hebt het niet nodig. Misschien is er een reden waarom jij het figuur hebt dat je hebt, en hebben we die gewoon nog niet ontdekt.’

‘Nou, ik wil het dan wel graag snel weten, want anders ga ik het gewoon doen. Ik meen het!’ Ze neemt nog een slok.

‘Natuurlijk. Waarom niet? Het gevaar van een hematoom alleen al klinkt erg spannend.’

Ik ben te ver gegaan. Beth barst bijna weer in tranen uit.

‘Kom nou,’ zeg ik sussend, terwijl ik haar handen weer op het toetsenbord zet. ‘Laten we eens zien of The Stage eindelijk jouw droomrol heeft: blonde danseres gezocht, 75DD puur natuur, voor de hoofdrol in Marilyn, The Musical.’

Het volgende uur surfen we langs talloze websites met diverse dansklussen.

Een advertentie biedt een contract van twee weken in Cheshire, met een gage van vijftig euro per avond. Bij de beschrijving van het thema van de show staat een zorgwekkend verkeerde spelling van Moulin Rouge…

‘Moulin Rough?!’ joelt Beth. ‘Nou, dat klinkt aantrekkelijk.’

Terwijl we de andere vacatures doorkijken, zien we dat de eisen steeds absurder worden: tumbling, worstelen, twirlen met tepelkwastjes…

‘Wat is een vuurdanseres precies?’ wil ik weten. ‘En waarom zou een deejay op zoek zijn naar en pointe-ballerina’s?’

Ik trek het dikke folie van de tweede champagnekurk en stel voor dat we eens gaan zoeken naar een beroepentest om te kijken waar Beth nog meer geschikt voor zou zijn, wanneer ze plotseling mijn pols vastgrijpt.

‘O. Mijn. God.’ Ze knijpt nog harder. ‘Het lijkt of iemand mijn droom heeft vertaald in een vacature!’

‘Echt?’ slik ik, bang dat ook deze weer een grote teleurstelling zal zijn.

Met trillende stem leest Beth de tekst voor:

‘Experience TV is op zoek naar vrouwen tussen de 25 en 45 jaar,

die drie van de populairste en hartstochtelijkste dansen ter wereld

willen leren in de landen van oorsprong:

de tango in Buenos Aires, Argentinië

de salsa in Havana, Cuba

de paso doble in Sevilla, Spanje’

Ze kijkt me met grote, verwonderende ogen aan.

Ik ben zelf ook stil. Het klinkt te mooi om waar te zijn. ‘Ga verder,’ zeg ik voorzichtig.

‘De geselecteerde kandidate reist gedurende drie weken langs deze exotische bestemmingen, waar ze de authentieke vorm van elke dans leert.’ Beth is gaan staan, ijsbeert heen en weer en kan van pure opwinding niet meer lezen. ‘Dit is het, Carmen, mijn kans. En het is beter dan het theater, want ik bereik een groter publiek. Denk eens aan de deuren die dit kan openen! Ze zeggen dat je eerst je dieptepunt moet bereiken voordat je weer omhoog stuitert, en dit, dames en heren, is mijn trampoline!’

Terwijl haar gedachten op hol slaan, lees ik de kleine lettertjes. De productiemaatschappij heeft een indrukwekkend portfolio; ze hebben bijna alle bekende realityshows geproduceerd. Alle kosten worden vergoed: vluchten, hotels, eten. Beth vindt het overduidelijk geen probleem om volgende week al te vliegen – als het kon, vertrok ze vandaag nog. De uiterste inzenddatum is morgenochtend en ze hebben paspoortgegevens nodig, maar dat is geen probleem. Beth heeft haar paspoort altijd bij zich, voor het geval dat. Tot zover geen problemen.

Maar dan kom ik bij de eisen.

O nee.

Beth heeft een cv voor elk mogelijk scenario, maar dit wordt toch wel erg lastig…

‘We hebben een klein probleempje.’ Ik pak haar hand in een poging haar weer met beide benen op de grond te krijgen. Ik wacht tot ze me aankijkt, zodat ik zeker weet dat ze me hoort en dan zeg ik: ‘Het is specifiek bedoeld voor niet-dansers.’

‘Wat?’ Ze kijkt me niet-begrijpend aan. ‘Je bedoelt dat er geen danservaring nodig is?’

‘Nee.’ Ik wijs naar de betreffende regel. ‘“Geen danservaring vereist.”’ Ze willen geen aanmeldingen van geschoolde dansers.’

‘Wat bedoel je daarmee?’ Ze gelooft het niet, zelfs nadat ze het zelf heeft gelezen. ‘Wat is dit nou? Kunnen dansers zelfs geen baantje meer krijgen als danser?’

Ik zucht diep. ‘Ik vermoed dat ze niet willen dat het te gemakkelijk lijkt. Misschien willen ze het proces laten zien, het gevecht, de ontwikkeling…’

Beth begint alleen maar harder te ijsberen. Deze kans wil ze echt niet laten glippen.

‘Oké. Nou ja, technisch gezien heb ik alleen ballroomtango gedaan, nooit de Argentijnse, en zoals je weet, had zelfs een professional als Brendan Cole er problemen mee toen hij die aan Lisa Snowdon moest leren, omdat hij hem nog nooit zelf had gedanst.’ Ze kijkt weer naar de lijst. ‘Paso doble. Die ken ik helemaal niet. En de salsa, tja, wijs mij iemand aan die nog nooit een salsales heeft gehad. De meeste mensen gaan er alleen niet mee door omdat er allerlei mannen op de dansvloer staan die in het echte leven nooit de kans krijgen om een vrouw vast te houden.’ Ze kijkt me aan. ‘Heb jij wel eens een salsales gevolgd?’

Ik knik, een pijnlijk verhaal. Het waren niet de mannen bij de salsaworkshop waar ik op afknapte, maar de dansleraar. Hij liep de dansstudio binnen met een spuitbus deodorant en riep: ‘En ik ben niet bang om hem te gebruiken ook!’ Het ironische was dat hij, in zijn nylon/lycra fietsshirtje, zo vreselijk stonk dat je van je stokje ging als hij een onderarmdraai voordeed. Nog erger was de manier waarop hij ons de salsabeat ‘1-2-3 rust 5-6-7 rust’ probeerde te leren. Hij liet ons stampen als een troep soldaten, terwijl we moesten roepen: ‘Erwtensoep rust erwtensoep rust!’

Niet echt de perfecte combinatie met de zwoele klanken van de Buena Vista Social Club.

Wanneer ik weer naar Beth kijk, zie ik dat ze het aanmeldformulier al half heeft ingevuld.

‘Wat ben je nou aan het doen?’ vraag ik vol verbazing.

‘Ze hoeven toch niet te weten dat ik dans?’ Ze haalt haar schouders op en typt verder.

‘Eh…’ Ik trek een moeilijk gezicht. ‘Denk je nou echt dat je dat verborgen kunt houden?’

‘Voor deze kans…’ Ze wijst naar het silhouet van een elkaar innig omhelzend danspaar tegen een tropische achtergrond. ‘Ja,’ zegt ze. ‘Ik denk dat ik wel kan doen alsof.’

Ik begrijp haar motivatie volledig, maar toch klopt het niet. Ik moet streng zijn. ‘Je bedoelt doen alsof? Als in gewoon glashard liegen?’ Ik ga verder. ‘Doen alsof, als in deze kans onder de neus van iemand anders wegkapen die wel aan de criteria voldoet?’

Ze kijkt me aan, met ogen die schitteren met een mengeling van wanhoop en verlangen. ‘Het kan voor die anderen nooit zoveel betekenen als voor mij.’

Ik twijfel. Daar is niets tegen in te brengen.

‘Trouwens, ik doe die tv-producent een groot plezier.’ Haar manie is weer terug. ‘Ik begin als een complete nul en dan wordt mijn natuurtalent ontdekt en word ik een waar fenomeen. We komen terug in Engeland en ik krijg mijn eigen show: en jij kunt alle kleding doen! Zie? Perfect toch? Ik doe jou ook een plezier!’

Ik zie dat eenvoudig redeneren niet zal helpen om deze op hol geslagen trein te stoppen. Mijn beste tactiek is om genoeg drank in haar te krijgen dat ze in slaap valt voor ze het formulier heeft ingevuld.

‘Nog wat champagne?’

‘Een beetje. En kun je een van die portretfoto’s uit mijn tas halen? Ze hebben een foto nodig.’

Ze denkt duidelijk niet logisch na. ‘Denk je niet dat je daarmee lichtelijk door de mand valt, met een professionele portretfoto?’

‘O ja.’ Ze laat haar schouders hangen.

‘Je bent trouwens veel te blond en knap op deze foto,’ zeg ik, terwijl ik hem bekijk. ‘Je moet er wat… gewoner uitzien. Ze zoeken iemand waar de kijkers zich mee kunnen identificeren, iemand die net zo is als zij.’

‘Mmm…’ Ze denkt er even over na. ‘Je bedoelt zo iemand als jij?’

‘Nou ja, niet beslist…,’ zeg ik haperend.

‘Nee, ik denk dat jij echt perfect zou zijn. Hoe zou ik eruitzien als brunette?’

Terwijl ze opspringt en in de pruikenverzameling begint te rommelen, verwonder ik me over mijn reactie op het feit dat ze mij als een voorbeeld van ‘gewoon’ ziet. Ik zou inderdaad als gewoontjes kunnen worden beschouwd. Maar het is nou niet echt een look waar veel mensen naar streven…

‘Jemig, heb je ook pruiken zonder knoetjes?’

Ik duw haar zoekende handen weg en graai een lange boblijn uit de doos. Het verschilt niet erg veel van mijn eigen haar… O jee.

‘Die kan ermee door.’ Ze trekt haar eigen haar strak en knikt even goedkeurend in de spiegel voordat ze haar hoofd verwachtingsvol naar me optilt. ‘Kom, kun je m’n make-up doen in sepiatinten, zoals bij jezelf?’

‘Sepia?’ Ik kijk haar fronsend aan.

‘Je weet wel, allemaal bruintinten: neutraal, naturel, hoe je het ook maar noemt.’

Ik kijk naar mijn eigen spiegelbeeld. Het is waar. Ik ben een levende, ademende antieke foto. Het spannendst wat de laatste tijd in mijn schoonheidsritueel is gebeurd, is dat ik erin ben geslaagd chocola op mijn stijltang te morsen; elke keer wanneer ik hem nu gebruik, ruikt de hele kamer naar zelfgebakken koekjes.

Ik doe haar make-up, maar dan kan ik het niet laten om even met wat kritiek over haar lichaam uit de hoek te komen: ‘Je bent eigenlijk ook te strak.’

‘Wat?’

‘Je ziet er volgens mij een beetje te afgetraind uit voor dat programma.’

Beth gooit wanhopig haar handen in de lucht. ‘Ze willen toch wel iemand die al die dansen kan doen? Toch niet iemand die amper haar eigen tenen kan aanraken om haar dansschoentjes dicht te gespen?’

‘Ik weet het,’ stel ik haar gerust. ‘Maar je weet hoe dit soort programma’s werkt. Ze zijn gek op transformaties. Ze willen dat er ruimte is voor verbetering. Wat jij nodig hebt, is iets van dittem.’ Ik klop op mijn eigen buik. ‘Met dank aan de ijsjes in de pauze. Heb ik jaren aan gewerkt!’

Ze kijkt jaloers naar mijn middenrif en slaakt dan een lange, diepe zucht.

Heel even denk ik dat we op een doodlopend punt zijn aangekomen, maar dan licht haar gezicht op. ‘Waar heb je de vulling?’

Voordat ik ook maar naar de kist kan wijzen, heeft Beth al een buikje en een hele verzameling arm- en beenkokers gevonden. ‘Waar wacht je op?’ Ze trekt me uit de stoel. ‘Supersize me!’

We doen eerst haar behabandjes wat losser, zodat haar decolleté wat minder aanwezig is. Daarna vullen we haar taille uit en recyclen we een tournure om haar dikkere billen te geven. Met visnetkousen krijgen we een mooi silhouet zonder bulten en kuilen.

‘En mijn kuiten?’

‘Die houden we gewoon zo, voor het geval je een rokje moet dragen. Trouwens, er zijn heel wat mollige vrouwen met slanke kuiten; kijk maar naar Letitia Dean.’

‘Ja, wat een lichtend voorbeeld!’ Beth steekt trots haar kin naar voren. ‘Maar ze stortte ook publiekelijk in. Misschien moet ik dat maar doen op de audities… een paar traantjes plengen of zo…’

‘Hier heb ik glycerine.’ Ik knik naar de kast. ‘Aurelia gebruikt altijd een paar druppels voor haar grote huilscène in de derde akte.’

‘Dat heb ik niet nodig. Ik hoef alleen maar te denken aan hoe ik me zou voelen als ik deze baan niet krijg.’ Beth houdt zich vast aan de dichtstbijzijnde muur, terwijl ik plakband om haar middel trek; ze heeft toch iets van een taille nodig.

‘Niet te strak, toch?’ vraag ik, terwijl ze op adem komt.

‘Nee, dit is prima. Weet je, je bent hier echt goed in, Carmen,’ zegt ze, terwijl ze als een trotse aanstaande moeder over haar bolle buikje streelt. ‘Ik denk dat het er erg overtuigend uitziet.’

Ik ben het helemaal met haar eens. Misschien iets te overtuigend.

Wanneer ik de laatste puntjes op de i heb gezet, ga ik op mijn hurken zitten. ‘Maak je je er geen zorgen over dat wat wij hier doen misschien een beetje illegaal is?’

‘Wat?’ zegt ze spottend. ‘Een dikkere versie van mezelf spelen?’

‘Nee, je weet wel, doen alsof je niet kunt dansen…’

Beth schudt haar hoofd. ‘Ik zei toch, twee van die dansen heb ik amper gedaan. Trouwens, wat denk je dat ze daaraan zouden doen? Mijn tutu confisqueren?’

‘Ik meen het, Beth.’ Ik kijk haar met een ernstig gezicht aan. ‘Wat als iemand je herkent en je door de hele danswereld wordt verstoten? Wat als niemand je ooit weer een baan wil geven?’

‘Nou ja, misschien heb ik dat wel nodig,’ antwoordt ze opstandig. ‘Misschien is dat net het duwtje dat ik nodig heb om iets anders te proberen.’

Ik kijk naar mijn beste vriendin – een ware lappendeken van vreemde lichaamsdelen, drinkend uit een champagnefles – en denk: misschien heeft ze gelijk. Misschien was de stripclub niet het dieptepunt. Misschien is dit het.

En dan neem ik een beslissing: morgen kan Beth deze gekke oefening op haar lijstje met ‘dingen waar we nooit meer over praten’ zetten. Nog een. Maar vanavond, nu ze nog zo vol energie en hoop zit, ben ik de laatste die op haar roze wolk gaat schieten.

‘Klaar!’ kondig ik aan, terwijl ik de plakband weer in de la slinger.

‘Geweldig! Nu heb ik alleen nog een outfit nodig…’ Ze kijkt naar mijn omslagjurkje.

Ik trek mijn wenkbrauwen op. ‘Je hebt mijn haar, mijn make-up en mijn lichaam al en nu wil je ook mijn jurk?’ zeg ik. ‘Verder nog iets?’

‘Eigenlijk… ja.’ Ze kijkt me schalks aan. ‘Je liefdesleven.’

Dat gaat toch echt een stap te ver.

‘Waarom zou je dat nou willen?’ sputter ik. ‘Ik zou het mijn ergste vijand niet toewensen!’

‘Precies! We hebben iets nodig wat meeleven opwekt, zoals dat meisje in Afvallen op de dansvloer dat een maand voor de bruiloft door haar verloofde werd gedumpt.’ Beth gaat weer achter de computer zitten en begint te typen.

Ik kan mijn ogen niet geloven. Ik heb een monster gecreëerd.

‘Wat ben je aan het schrijven?’ vraag ik, me plotseling erg kwetsbaar voelend.

‘Dat ik deze reis nodig heb om te ontsnappen aan de magnetische aantrekkingskracht van mijn walgelijke en angstaanjagende ex.’

Als ik haar samenvatting van mijn relatie met Lee doorlees, krijg ik het schaamrood op mijn kaken. Het is geen pretje om al je relationele gebreken zwart op wit te zien.

‘Denk je echt dat ze dit allemaal moeten weten?’ vraag ik wat ongemakkelijk.

‘Maak je geen zorgen, de ergste dingen laat ik weg. Dat hoeven we niet nog een keer te beleven.’

Aanvoelend dat ik dat juist wel doe, knipt Beth met haar vingers voor mijn gezicht. ‘Ik heb je hulp nodig. Weet je nog die laatste keer dat we Strictly aan het kijken waren en jij me vertelde hoe jaloers je was op de relatie tussen de vips en hun danspartners? Vertel daar nog een keer over.’

Ik ga zitten en doe mijn ogen dicht, zodat ik de zwetende gezichten in de dansstudio beter voor me kan zien, die geheime bemoedigende woordjes weer kan horen die ze elkaar toefluisteren terwijl ze de dansvloer op stappen en de euforie die ze voelen als het allemaal is gelukt.

‘Ik denk dat het, meer dan wat ook, het idee van verbondenheid is. Het feit dat ze samen zo hard naar een doel toe werken. Je krijgt echt het gevoel dat ze het samen doen. Ik heb dat altijd al een keer willen voelen: dat ik en mijn vent in hetzelfde team zitten, in ons eigen wereldje.’ Ik zucht diep.

‘En weet je nog wat je toen tegen me zei?’

Ik ben bijna in trance. ‘Ik heb geen vriendje nodig, ik wil een danspartner!’

Ik neem even de tijd om te denken hoe anders mijn leven zou zijn verlopen als ik dat toen ook had gedaan. Als ik, in plaats van weer terug te gaan naar Lee, mezelf op de chachacha had gestort.

Ik sta op het punt weg te zinken in een poel van ellende wanneer Beth me weer aanstoot. ‘Wat denk je hiervan? “Het is misschien niet mogelijk om liefdesverdriet weg te nemen, maar misschien, misschien is het mogelijk om het weg te dansen.”’

‘Dat klinkt goed,’ geef ik toe.

‘Dank je.’

Als het nou ook nog zou werken…

4

Je weet dat je een zware nacht achter de rug hebt als je alleen je oogbollen kan bewegen. En als zelfs dat pijn doet.

Tussen mijn oogleden door zie ik dat Beth en ik een soort matras hebben gemaakt door alle kostuums op de grond te gooien die hier hingen. Ik heb een wollen overjas als deken over me heen getrokken. Beth ligt onder een gesteven keukenschort. Knus.

Ik neem even de tijd om te bedenken wat er gisteravond allemaal is gebeurd: die fantastische baan en de erop volgende hysterische verkleedpartij met vulling en sepia make-up… Dat verklaart misschien waarom ik droomde dat Beth zich voor Halloween als mij had verkleed.

Mijn jurk paste haar echt geweldig. Door de stretchstof kreeg ze een weelderig figuur, terwijl het vrij drukke patroon de hobbels en bobbels verdoezelde. Het poseren voor de foto was nog het lastigst: het duurde even voordat ik haar ervan had overtuigd dat ze niet zo gemaakt moest glimlachen, maar gewoon natuurlijk moest kijken. Ook maakte ik me even zorgen over de wazige blik in haar ogen…

‘Je ziet er dronken uit!’

‘Ik ben dronken!’

Het lukte ons uiteindelijk toch om een geschikte close-up van haar gezicht en top-tot-teenfoto te maken en daarna verstuurden we de aanmelding. Ik zuchtte. Ik wilde haar tegenhouden, echt. Ik was van plan haar brief nog door te lezen op Moulin Rough-achtige typefouten en dan haar mail stiekem in de conceptenmap te zetten in plaats van te versturen. Maar ze was me te snel af. Dat is het probleem met e-mails, het is nog een gradatie erger dan met je dronken hoofd iemand gaan bellen, omdat je dan in elk geval niet de volgende dag direct met het bewijs wordt geconfronteerd.

Water. Ik heb water nodig. Ik vraag me af of ik zo handig ben geweest een glas binnen handbereik neer te zetten wanneer ik iets vochtigs en harigs zie. O ja. Ergens in de vroege uurtjes besloot Beth een van de toupetjes als huisdier te adopteren. Ze heeft hem Gerald genoemd en het laatste dat ik me kan herinneren, is dat ze hem een schoteltje champagne voorzette.

Ik doe mijn ogen weer dicht, ietwat overweldigd door de enorme opruimklus die voor ons ligt. Niet alleen moet de bezem door de kleedkamer, maar door ons hele leven…

‘Beth?’ Ik begin te hoesten wanneer ik haar naam uitspreek.

Ik probeer haar wakker te porren, maar ik voel alleen maar kleding. Ik lig op mijn rug, trek laag na laag van haar af – ofwel, dat wordt uren strijken straks – en vraag me af of Beth een omgekeerde ‘prinses op de erwt’ heeft gedaan en nu onder in plaats van op een hele berg textiel ligt. Na een paar verkreukte zijden overhemden kom ik dikkere tweed tegen en uiteindelijk vind ik de erwt – in dit geval een mannenhorloge – maar geen prinses.

Misschien is ze al naar huis gegaan en wilde ze me niet wakker maken? Ik kijk naar de computer, half verwachtend dat ze daar een berichtje heeft achtergelaten, maar ik zie alleen maar de webpagina van de plastisch chirurg op het scherm staan. Ik hoop maar dat dat nog van gisteravond is. Ik ga net iets te snel staan – en moet me even aan iets vasthouden voordat het draaimolengevoel is weggeëbd – en strompel daarna naar de kitchenette.

Leeg. Ik voel de waterkoker. Koud. Ik tik op de toiletdeur. Geen antwoord. Ik begin me steeds meer zorgen te maken, terwijl ik door de gang naar het toneel loop.

Misschien heeft ze besloten een symbolische laatste buiging te maken?

Maar nee, ook de planken zijn leeg.

Ik zucht, mijn hart zakt in mijn schoenen. Niets is deprimerender dan een lege zaal.

Ik vraag me af of Beth zich zo over haar leven voelt? Daar staat ze, de welwillende artiest, maar niemand die naar haar komt kijken. Er zit zelfs geen jury op rij zeven, klaar om kritiek op haar af te vuren. Geen muziek, niemand in de coulissen met een script. Niemand om haar op te tillen en rond te draaien, geen achtergronddanseressen om tussen te gaan staan.

Heel voorzichtig stap ik uit de coulissen tevoorschijn. Op mijn tenen loop ik naar het midden van het toneel. Zelfs zonder dat er iemand zit te kijken voel ik me al naakt. Ik heb me hier nooit prettig gevoeld, zelfs niet tijdens de schoolvoorstellingen met alleen ouders in de zaal. Al die ogen… Je hoopt maar dat het publiek dat zit te kijken je welgezind is, maar die garantie heb je nooit. Ze kunnen je net zo gemakkelijk gaan uitjouwen. Waarom zijn mensen dan zo masochistisch om zich elke avond weer bloot te geven? Wat is dat voor een behoefte dat hij niet op een andere manier kan worden bevredigd? Ik dacht altijd dat het gewoon exhibitionisme was – zelfs de grote Lord Laurence Olivier omschreef deze dwangmatigheid als ‘kijk mij nou, kijk mij nou, kijk mij nou!’ Maar terwijl ik hier sta, bewonder ik de moed van al die artiesten die het aandurven om de spotlight in te stappen. Die zich kwetsbaar durven op te stellen, allemaal voor het genot van de toeschouwer…

‘Let me entertain you!’ mompel ik, denkend aan die keer dat Beth me vertelde hoe ze als kind talloze keren een dansvoorstelling had voorbereid: ze bond linten om haar polsen en deed de vlooienbandjes van de katten om haar enkels, zodat de kleine belletjes gingen rinkelen als ze op het kleed heen en weer stond te springen. En dat allemaal voor een publiek bestaand uit teddyberen en Barbies, omdat haar moeder nooit lang genoeg bij bewustzijn was om de hele show te bekijken. Plotseling is het allemaal heel logisch…

‘Tadaaaaa!’

Ik hoor getinkel van glas aan de linkerkant van het toneel. Ik draai me om en zie Beth met drie nieuwe flessen Moët & Chandon staan.

‘O God, ik kan echt geen druppel meer zien!’ kreun ik.

Beth rolt met haar ogen. ‘Dit is om de voorraad in Vaughns kleedkamer aan te vullen, gekkie! Jouw drank staat op je bureau…’

Ze wenkt me en kijkt me verbazingwekkend wakker en fris aan. Kan ze die nachtmerrie van gisteravond echt zo gemakkelijk van zich afzetten? Ach, misschien is ze nog steeds dronken.

‘Chai latte.’ Beth overhandigt mij een dampend plastic bekertje met papieren kokertje eromheen.

‘Dank je,’ mompel ik dankbaar, terwijl ik de kruidige, zoete geur inadem.

‘En een bosbessenmuffin…’

‘O jammie!’ kir ik, terwijl ik mijn vingers in het paars gevlekte sponzige mengsel laat zakken.

‘En Havana Bruin.’

Bij het derde pakje dat ze op tafel zet, verstar ik. Het is een doosje permanente haarverf.

Niet in paniek raken, zeg ik tegen mezelf. Er zijn heel wat vrouwen die besluiten hun haarkleur radicaal te veranderen in tijden van crisis, en vergeleken met plastische chirurgie…

‘Heb je de naam gezien?’ onderbreekt Beth mijn mijmeringen, terwijl ze op de tekst tikt. ‘Havana Bruin. Van alle namen op de doosjes – van Garnier, Clairol, l’Oreal – geen enkele andere stad. Geen Stockholm Blond of Marrakech Mahonie…’

‘Geen Bordeaux Bordeaux?’ vraag ik ondanks mezelf heel nieuwsgierig.

‘Nee.’ Ze kijkt me triomfantelijk aan. ‘Het is een teken!’

O God, daarom is ze zo vrolijk. Ze denkt nog steeds dat ze kans maakt bij het tv-programma.

‘En wat aardig van ze, je krijgt er een kleine geurampul bij, zodat alles lekker ruikt!’ Beth zingt bijna terwijl ze de flesjes, tuitjes en plastic handschoenen klaarzet.

‘Denk je niet dat je daar beter mee kunt wachten tot ze bellen?’

‘Hebben ze al gedaan,’ zegt ze, terwijl ze het enorme instructieblad openvouwt. ‘Terwijl ik de champagne ging halen.’

‘Wat?!’

Ze kijkt me aan en begint dan enthousiast te gillen; ze kan haar blijdschap niet meer binnenhouden. ‘Ze willen dat ik langskom!’ piept ze, terwijl ze het vel papier in de lucht gooit en mijn bekruimelde handen vastpakt. ‘Lucy van Experience TV belde en zei dat ik klonk als het meisje dat ze zochten.’

Mijn mond valt nog verder open wanneer ze zegt: ‘We hebben ongeveer honderdtachtig minuten om van mij een stevige brunette met twee linkervoeten te maken!’

Eerst de verf: het voelt bijna als godslastering om de paarsige smurrie in haar engelachtige lokken te smeren. ‘Weet je het echt zeker?’ vraag ik aarzelend voor ik de laatste kwak aanbreng.

Beth knikt bevestigend, maar terwijl we de kleur zien veranderen in een troebele auberginekleur, begint ze toch te rillen en mompelt ze: ‘Ik ben officieel in de duistere middeleeuwen beland…’

Terwijl mijn slaapkleren zeepbellen aan het draaien zijn in de wasmachine, ben ik hard aan het werk de vulling glad te strijken en vast te plakken. Ik wil niet nog meer kostuums kreuken en draag daarom nu de overall van de klusjesman, waar Beth hartelijk om moet lachen.

‘Je kunt zo meezingen met Dexys Midnight Runners!’ joelt ze, terwijl ik de badkamer weer binnen kom lopen om haar haar te controleren.

Het is een look die ik mijn hele leven al probeer te vermijden; mijn tweede naam is namelijk Eileen, naar mijn oma aan mijn vaders kant. Geen probleem? Probeer dan beide namen snel achter elkaar aan te zeggen…

‘Carmen Eileen!’ Beth kan een kort refreintje niet weerstaan.

‘Tijd om te spoelen!’ grom ik.

In de paar minuten die het duurt tot het water niet meer kleurt, realiseer ik me dat ik nu evenveel tijd in het proces heb geïnvesteerd als Beth. Haar optimisme werkt aanstekelijk. Het is misschien wel het meest absurde project waar ik ooit aan heb gewerkt, maar ik doe extra mijn best bij het föhnen van haar haar, alsof ze echt de hoofdrol heeft gewonnen.

‘Geelbruine oogschaduw en zacht perzik lipgloss voor een totale transformatie,’ zeg ik glimlachend, alsof ik de presentatrice ben van een metamorfoseprogramma.

‘Wauw! Beth kijkt vol bewondering naar haar nieuwe spiegelbeeld. ‘Ik zie er heel aardig uit, nietwaar?’

‘Je zag er altijd al aardig uit, hoor!’ tut ik.

‘Ja, maar vrouwen stoppen hun vriendjes nu niet meer in hun handtas als ik aan kom lopen.’

‘Oké, we doen er even een paar kledingmaten bij…’ Ik neem haar mee naar de kleedkamer.

Ik ben veel te nerveus over het geïmproviseerde fatsuit vandaag, omdat ik weet dat ze erin moet rondlopen en, erger nog, dansen…

‘Wat ben je aan het doen?’ Beth kijkt me verbaasd aan wanneer ik een dansje met haar door de kamer maak.

‘Ik maak me zorgen dat al die vulling een beetje raar aanvoelt voor je danspartner. Je moet vast even proefdansen…’

‘O, maak je daar geen zorgen om.’ Ze wuift mijn bezorgdheid weg. ‘Welke vrouw voelt tegenwoordig nog echt? Iedereen heeft wel een push-up, spanx en corrigerend ondergoed aan!’

Ze heeft gelijk.

‘Trouwens, ik wiebel waar het moet.’

Ik moet wel glimlachen. Al dat gepraat over een borstverkleining is ze duidelijk vergeten.

‘Dus,’ Beth pakt mijn handen beet en haalt diep adem, ‘wens me maar succes!’

Ik frons mijn wenkbrauwen. ‘Mag ik niet mee?’

‘Natuurlijk wel, maar ik weet dat je het er niet mee eens bent.’

‘Nou…’ Ik aarzel. ‘Dat is het niet alleen, toch? Ik bedoel, jij mocht Lee ook niet, maar je was er ook voor mij toen ik besloot om toch met hem verder te gaan.’

‘Ja, maar dat was niet op het randje van illegaal.’

‘Nee, dat was veel erger.’ Ik laat haar handen los en pak mijn jas. ‘Ik kom mee.’

Ze aarzelt nog steeds. ‘Maak je je geen zorgen over wat dit professioneel voor jou kan betekenen?’

Ik kijk naar de berg voorheen net gestreken en schone kleding, de lege champagneflessen en Gerald het dronken toupetje, en haal mijn schouders op. ‘Wie A zegt, moet ook B zeggen.’

‘Of dubbel D, in ons geval,’ mompelt Beth, terwijl ze haar nieuwe weelderige lichaam door de deur manoeuvreert.

We pakken snel een taxi en rijden langs mijn flat, zodat ik eindelijk die overall uit kan trekken. Twintig minuten later zijn we bij de studio; Beth begint al flink te zweten.

‘Jees, waar is die vulling van gemaakt, isolatiemateriaal ofzo?’ puft ze, terwijl we op de stoelen van piepend kunststofleer gaan zitten.

‘Je bent gewoon zenuwachtig,’ zeg ik tegen haar in een poging het feit te negeren dat ze een soort winterjas onder haar kleren draagt. ‘Ik haal even wat water voor je.’

Ik vul twee plastic bekertjes met water uit een ronde automaat met nepgoudvissen erin. Mijn handen trillen een beetje. Ik voel me nogal uit de toon vallen in dit elegante gebouw; ik ben zo gewend aan ouderwetse, krakende theaters dat al deze witte, glimmende oppervlakken en felgekleurde meubels me evenveel pijn doen aan de ogen als wanneer iemand er een elastiekje in zou schieten.

Even onrustig is de enorme wand met televisieschermen die allemaal beelden vertonen van de shows van het productiebedrijf. Ik weet niet hoe de receptioniste het uithoudt met al deze prikkels; het lijkt wel de brug van Starship Enterprise. En wat is er gebeurd met het gastenboek, waarin je met een pen aan een koordje je naam moest schrijven? Hier wordt door een klein cameraatje een foto van je gemaakt (van voren en en profile), die op een gelamineerd kaartje wordt gezet, waarmee je door de beveiliging komt. Beth grapte nog dat die pasjes straks konden worden gebruikt voor het politiedossier. Maar nu lacht ze niet meer.

‘Waarom heb je mijn kont zo breed gemaakt!’ Ze heeft moeite om uit de oranje rubberen cocon te komen die zich aan haar achterste vast lijkt te hebben gezogen.

Ik kijk haar bezorgd aan. ‘Wil je dat ik vraag of ze grotere stoelen hebben?’

Ze kijkt me met samengeknepen ogen aan. ‘Ik voel me gewoon zo vet.’

‘Welkom in mijn wereld,’ mompel ik, terwijl er een meisje met rood haar en een walkietalkie op ons af komt lopen. Ze blijft voor ons staan, onzeker wie ze een hand moet geven.

‘Beth Harding?’

‘Ja, dat ben ik!’ Beth spring op, gelukkig zonder het geluid van een kurk die uit een fles plopt. ‘Dit is mijn vriendin Carmen, mijn steun en toeverlaat.’

‘O, even dacht ik dat jullie zussen waren!’ grinnikt ze. ‘Dat horen jullie vast vaker…’

‘Nou, dit is echt de eerste keer,’ zeg ik, naar de vloer kijkend, waar ik zie dat haar oranje leggings in pumps met enorme hakken zijn gestoken.

‘Goed!’ Ze haalt diep adem. ‘Mijn naam is Lucy, ik ben de researcher voor de show. Waarom komen jullie niet even mee om kennis te maken?’

Hoewel haar stem vrolijk en fris klinkt, heeft Lucy, ergens in de twintig, de ogen van een zeventig jaar oude oma. Ik vraag me af of de medewerkers van Experience TV wel naar huis mogen om te slapen? Waarschijnlijk worden ze in een doos gestopt voor een hazenslaapje van twintig minuten, om ze dan met een daglichtlamp weer op te peppen.

‘Dus, even ter informatie: je doet auditie voor een realityshow waarbij dansen uit drie Spaanstalige landen centraal staan, als onderdeel van de La Vida Loca-special van Channel 4.’

‘Ik denk dat ik daar posters voor heb gezien!’ kir ik.

‘Ja,’ zegt ze met een grijns, ‘altijd spannend wanneer ze programma’s gaan promoten die je nog niet eens hebt gemaakt.’

‘Heb je aan veel van dit soort programma’s meegewerkt?’ Ik knik naar de digitale portfolio aan de wand.

‘Iets meer dan tien, maar dit is de eerste keer dat ik als researcher word vermeld,’ zegt ze, voordat ze ademhaalt en haar vingers kruist: ‘Hoop ik tenminste!’

Ik wil vragen waarom ze dat nog niet zeker weet, maar Beth trekt ongeduldig aan mijn elleboog.

Ik draai me om en zie een donkere man met een fedora snel op ons af lopen.

‘Ik ga even roken, Lucy.’ De man tikt tegen de rand van zijn hoed terwijl hij langsloopt.

‘Het verbaast me altijd hoeveel dansers roken,’ zegt Lucy hoofdschuddend terwijl ze de deur voor ons openhoudt. ‘Dat is Benicio.’ Ze kijkt naar Beth. ‘Hij is je testpartner.’

Beth deinst achteruit. ‘Ik moet met hem dansen?’

‘Ja, maar we hebben echt geen jury in de zaal zitten die je punten gaat geven hoor,’ grapt Lucy. ‘Het is puur om te bekijken of je talent hebt. Of juist geen talent! Hoe dan ook, ik weet zeker dat het goed komt, dus maak je geen zorgen.’

‘Eh…,’ slikt Beth, die kijkt alsof iemand haar net in het gezicht heeft geslagen.

Ik kijk haar niet-begrijpend aan. Ik moet weten of ze van plan is de benen te nemen, omdat ik niet weet of ik wel in staat ben zo snel naar de receptie te rennen.

‘Beth?’ Ik probeer haar weer in het hier en nu te krijgen.

‘Vind je het erg als ik heel snel even ga plassen?’ stamelt ze, terwijl ze mijn hand vastpakt.

‘Natuurlijk niet.’ Lucy wijst ons een andere gang. ‘Schrik niet van de waterval waar je doorheen moet lopen. Het is geen echte, het is maar een hologram.’

‘Het is niet te geloven!’ jammert Beth.

‘Is er iets losgeschoten?’ Ik bekijk haar van top tot teen nadat ze de deur achter ons dicht heeft gedaan.

‘Ik ken die jongen,’ sist ze, terwijl ze begint te ijsberen. ‘We zaten samen in Noppen en naaldhakken, de musical.’

‘O, nou ja. Die duurde niet zo lang,’ zeg ik. ‘Denk je dat hij het zich nog herinnert?’

‘Ik heb ook in bed wat met hem gespeeld.’

‘Aha.’ Even vraag ik me af of de luchtafvoer groot genoeg is om door te ontsnappen via een ingewikkeld tunnelsysteem zoals in de film, maar dan bedenk ik me. ‘Je hoeft je echt nergens zorgen om te maken. Blonde Slanke Beth is met hem het bed in gedoken! Hij zal je echt nooit herkennen!’ Ik zet haar voor de lange spiegel, om het nog maar eens te benadrukken.

‘O, mijn God!’ Ze trekt een lang gezicht wanneer ze weer naar haar spiegelbeeld kijkt. ‘Ik kan het niet! Ik kan deze hologram niet zijn!’ Ze slaat naar het glas. ‘Wat dacht ik wel niet!’

‘Je dacht heel goed,’ zeg ik zachtjes. ‘Je dacht dat dit je laatste kans was om de wereld te laten zien wat je in je mars hebt. Je dacht aan de zwoele avonden in Buenos Aires en Sevilla en Havana,’ benadruk ik. ‘Je dacht aan hoe het zou voelen om te dansen met een man die dat niet doet omdat hij ervoor wordt betaald, maar omdat hij met jou op het ritme van de muziek wil bewegen.’

Even blijft ze stil. Haar borst gaat op en neer en de dromerige blik is weer terug in haar ogen; helaas verdwijnt dit vonkje ook weer even snel en zucht ze diep. ‘Nee.’ Ze schudt haar hoofd. ‘Het is zo’n aardige meid, die Lucy. Dit is haar eerste grote klus en ik wil haar niet verraden. We moeten iets verzinnen om hier weg te komen.’

‘Alles in orde?’ Het is Lucy, die haar hoofd om de deur steekt.

‘Het spijt me.’ Beth rent naar haar toe. ‘Ik schop waarschijnlijk je hele schema in de war, maar laat de volgende kandidaat maar voor.’

‘Nou, als ik eerlijk ben, ben jij de enige.’ Ze probeert het vrolijk te brengen, maar zegt met trillende stem: ‘Mijn laatste hoop.’

‘Zijn er geen anderen?’ Ik frons mijn wenkbrauwen.

‘Vandaag niet. Er zijn er al heel, heel veel geweest. Heel veel.’ Ze kijkt moeilijk.

‘Wat is er met al die meisjes gebeurd?’ vragen Beth en ik in koor.

Lucy kijkt de gang op en neer en stapt dan snel het toilet binnen. Terwijl ze tegen de rechthoekige wasbak leunt, legt ze uit dat hun eerste advertentie iets te vaag was en er dus heel wat kandidaten zich bedachten toen ze erachter kwamen wat ze allemaal moesten doen; plotseling zagen echtgenoten het niet meer zitten dat hun eega’s zesduizend mijl van huis heupwiegend met een ‘zwoele Latijnse lover’ op de dansvloer zouden staan of konden ze geen drie weken vrij krijgen van hun baas of hadden ze zich alleen maar aangemeld in de hoop om met een filmster te dansen of waren ze bang in Havana in een of andere revolutie terecht te komen…

‘En dan waren er nog een aantal die hadden gehoord dat ze in Cuba koude spruitjes als ontbijt serveren.’

‘Wat een idioten!’ tut ik.

‘Nou, het is anders wel waar,’ geeft Lucy toe.

‘Maar om daarom maar af te haken?’ stamelt Beth. ‘Dit is de kans van je leven!’

‘Dat klopt, en er waren een aantal die het wel wilden, maar toen ik de lijst had ingekort tot de vijfentwintig beste kandidaten, heeft de producent ze allemaal afgekeurd.’

‘Waarom?’

Lucy zucht moeizaam. ‘De meeste waren volgens hem niet “camerageniek” genoeg.’

‘Niet knap genoeg?’ vertaal ik.

Ze knikt lichtjes. ‘Zes waren te dun, een paar te dik, drie hadden gelogen over hun leeftijd, vier waren te knap waardoor de kijker zich niet met hun zou kunnen identificeren, een paar vloekten te erg als ze fouten maakten waardoor het programma één lange blieieieiep zou worden, en de rest had niet het juiste accent…’

‘Wat is het juiste accent?’

‘Wat hij op een willekeurige dag niet irritant vindt.’ Lucy gebaart met de antenne van haar walkietalkie. ‘Weet je, een van de vrouwen eindigde zelfs met Benicio in bed!’

‘Stel je voor!’ joel ik, stiekem Beth een blik toewerpend.

‘Eigenlijk werkte dat in haar voordeel, ze houden wel van een beetje schandaal, maar toen ze voor haar tweede gesprek kwam, besloot Rick – de producent – dat ze als ze lachte te veel tandvlees liet zien.’

Als we haar met grote ogen aankijken, wordt duidelijk dat Lucy spijt heeft van wat ze heeft gezegd. ‘Het spijt me, dit is zo onprofessioneel. Het is gewoon zo dat jouw aanmelding binnenkwam en ik dacht, “Dat is ze! Dat is onze dansprinses!”’

‘Echt?’ Beth knippert een paar keer.

Ze knikt en laat haar hoofd hangen. ‘Maar wat weet ik er nou van?’

‘O, Lucy. Het feit dat die Rick jouw visie niet deelt, betekent niet dat jij geen talent hebt.’ Beth steekt haar hand uit. ‘Ik weet zeker dat je geweldig bent in je werk.’

‘Dat dacht ik altijd wel,’ zucht ze. ‘Ik dacht dat ik alleen maar een kans nodig had om het mezelf te bewijzen, maar nu ik die kans eindelijk heb gekregen…’ Ze slikt de brok in haar keel door. ‘Het gaat niet allemaal volgens plan…’

Ik kan Beths hart bijna horen huilen van medeleven. ‘Je moet het niet opgeven. Nog niet.’

‘Ik heb geen andere keuze. Vandaag moet het gebeuren; de ultieme deadline.’ Ze probeert zichzelf op te beuren. ‘Maar het komt wel goed, ze zeiden bij Sterren achter de tralies dat ik altijd terug mocht komen als runner.’

‘O nee! Nee, nee, nee.’ Een plotseling bruuske Beth pakt haar bij de arm. ‘Kom, we gaan ervoor zorgen dat deze laatste kans slaagt.’

‘Ga je het doen?’ Lucy’s ogen beginnen te glimmen.

‘We gaan het doen,’ zegt ze bevestigend.

Ik loop achter de twee aan, glimlachend. Misschien heeft het op een of andere vreemde reden gewoon zo moeten zijn.

Maar wanneer we de studio binnenlopen, wacht daar Rick, de producent. De enige man die tussen Beth en haar grote droom staat.