Diva’s in Las Vegas

Belinda Jones

Oorspronkelijke titel: Divas Las Vegas

Copyright © Belinda Jones, 2001

First published in the United Kingdom by

Arrow Books, The Random House Group Limited

Copyright © 2010 voor de Nederlandse uitgave:

Bloemendal Uitgevers bv, Amersfoort

Redactie en productie Nederlandstalige editie: Studio Imago, Amersfoort

Vertaling: Studio Imago, Ammerins Moss-De Boer

Omslagillustratie: Hester van de Grift

ISBN 978 90 774 6279 9 

NUR 343

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen, of enige andere manier, zonder voorafgaande toestemming van de uitgever.

All rights reserved. No part of this book may be reproduced or transmitted in any form or by any means, electronic or mechanical, including fotocopying, recording or by any information storage retrieval system, without permission from the publisher.

Voorzover het maken van kopieën uit deze uitgave is toegestaan op grond van artikel 16B Auteurswet 1912 jº het Besluit van 20 juni 1974, St. b. 351, zoals gewijzigd bij Besluit van 23 augustus 1985, St. b. 471 en artikel 17 Auteurswet 1912, dient men de daarvoor wettelijk verschuldigde vergoedingen te voldoen aan de Stichting Reprorecht. Voor het overnemen van gedeelte(n) uit deze uitgave in bloemlezingen, readers en andere compilatie- of andere werken (artikel 16 Auteurswet 1912), in welke vorm dan ook, dient men zich tot de uitgever te wenden.

Ondanks alle aan de samenstelling van dit boek bestede zorg kan noch de redactie, noch de auteur, noch de uitgever aansprakelijkheid aanvaarden voor schade die het gevolg is van enige fout in deze uitgave.

Voor James

(en iedereen die droomt in neon)

Dankwoord

Mijn eeuwige dank gaat naar: Emily O’Neill – de ultieme Vegas Vixen – die de inspiratie was voor dit boek; Lizzy Kremer bij Ed Victor Ltd. voor het idee dat ik best een roman zou kunnen schrijven (je hebt echt een dozijn glittervestjes verdiend!) en Kate Elton bij Arrow, voor haar steun en redactiewerk. Ook de andere Arrow Angels, Anna Dalton-Knott, Grainne Ashton en Sarah Harrison hartelijk dank voor hun enthousiasme.

Sandy Battaglia, zonder jouw hulp en geduld zou dit boek er niet zijn gekomen (geweldige boekenkast, trouwens!) en wat die knuffelkerels betreft – Danny, Frank, Graham, Pete, Les, Darren, Brian, Kenny A, Kenny D, Ed, Eric, Phalps, Doris-zanger Don en de grote man Tom Jones: jullie laten mijn wereld swingen.

Ook dank aan mijn geweldige showmeiden: Amanda, Sarah, San, Nige, Chee, Maddie, Chrissie en Line – de vakanties naar Las Vegas waren dankzij jullie even spetterend als de fonteinen van het Bellagio.

Gogo-groetjes aan Richard Bartlett-May, voor zijn supersonische researchkwaliteiten (ik weet zeker dat die huwelijksbeloften in het Apache ooit nog eens van pas komen), Shane Ford voor zijn obscene gulheid, steun en poen, Gilly voor het hachje-redden, Chip voor zijn bankrekening, mijn broertje Gareth voor het testlezen van Diva’s terwijl je eigenlijk liever een handboek over timmerkunst doorbladert en mijn prachtige mama Pamela omdat ze grenzeloos in mij gelooft en mij steeds geluk brengt.

1

We zijn op weg naar Las Vegas om te trouwen. Toegegeven, we hebben een klein gebrek aan bruidegommen – alleen Izzy heeft een verloofde, maar ze is absoluut niet van plan om met hem te trouwen – maar toch, we zijn optimistisch: statistisch gezien wordt er in Las Vegas elke zes minuten een huwelijk voltrokken en bestaat de lucht er uit 70 procent zuurstof en 30 procent confetti.

Voeg daaraan toe dat het er (bijna) verplicht is om de hele dag door alcohol te drinken en we gaan ervan uit dat het toch zeker mogelijk moet zijn om binnen een maand een geschikte vent te vinden. Bovendien: wat hebben we te verliezen? Een saaie baan en mannen die het tot een kunst lijken te hebben verheven om ons met hen nog eenzamer te laten voelen dan wanneer we alleen zijn.

We waren tot de – pijnlijke – conclusie gekomen dat we ons leven verdroegen, in plaats van er met volle teugen van te genieten. Hopen op een wonder leverde niets op en dus hebben we maar besloten om het heft in eigen handen te nemen.

Izzy heeft 72 condooms in haar koffer gestopt in plaats van de gebruikelijke 36 en ik heb een extragrote pot Marmite in mijn pyjama gewikkeld – bewijs dat we echt niet van plan zijn om weer terug te vliegen naar Engeland voordat er iets aan onze burgerlijke staat is veranderd. Tja, op een gegeven moment moet je iets. Zoals Izzy het zei: ‘Na zoveel vage vriendjes is het genoeg geweest.’

Nu we zevenentwintig zijn, zijn we oud genoeg voor een vage echtgenoot.

‘Daar is het!’ gilt Izzy, wanneer ze op 12.000 voet hoog het eerste lichtje van Las Vegas ziet schitteren. Het eenzame lichtje verandert al snel in een zee van veelkleurig neon. We zitten allebei met open mond te kijken en knijpen elkaars armen fijn, zo spannend vinden we het. Ik leg mijn andere hand op mijn borst om te voorkomen dat mijn hart uit mijn lijf springt. Het is alsof iemand het deksel van een enorme, loden piratenkist open heeft gedaan en de schat zich nu prijsgeeft: de kryptonietgroene gloed van het mgm Grand, de glitterende roze en oranje lichtjes van het Flamingo Hilton, het stralende goud van het Mandalay Bay, de gladde gitzwarte piramide van het Luxor...

Het is allemaal zo mooi. Ik krijg er tranen van in mijn ogen, waardoor ik allemaal sterretjes zie.

‘Ik kan amper geloven dat we er zijn...,’ verzucht ik.

‘Ik kan amper geloven hoe groot het is,’ zegt Izzy, die haar hals rekt om de miljoenen gouden glitters die tot ver in de woestijn reiken, te kunnen zien. ‘Ik dacht dat het gewoon één lange straat was.’

Natuurlijk hadden we de geruchten wel gehoord dat er behalve de strip nog meer leven is in Las Vegas – dat hier ook gezinnen wonen met kinderen die naar school en de universiteit gaan. Er wordt zelfs gefluisterd dat er mensen zijn die hun eigen gras maaien. Maar in die burgerlijke kant van Las Vegas zijn wij niet geïnteresseerd. We willen graag geloven dat dit een plek is waar geen negen-tot-vijfmentaliteit heerst, waar de oven zichzelf schoonmaakt en waar strijken wordt gezien als een ernstig misdrijf – kom op zeg, dan smelten je pailletten!

Ook al zijn we uit op een huwelijk, we zijn zeker ook van plan te genieten van alle hoogtepunten en overvloed die Sin City te bieden heeft. We willen ontsnappen aan de realiteit, naar een plek waar mannen gekleed gaan als Egyptische farao’s en niemand hun rokje optilt om er even onder te kijken, waar het heel normaal is dat Tom Jones-imitatoren op dezelfde avond optreden als Mister Sex Bomb himself. We willen shoppen in winkels die plastic Elvis-zonnebrillen met bakkebaardjes eraan verkopen en de witte tijgers van Siegfried en Roy aaien. We willen op de roltrap staan achter pasgetrouwde meiden in kort afgeknipte spijkerbroeken, waar een jarretel met kant onderuit piept. En ikzelf? Ik verheug me erop eens met mensen te praten die nog grotere schulden hebben dan ik.

‘Heet!’ roept Izzy, wanneer we de koffers van de bagageband hebben getrokken en naar buiten lopen. ‘Hier is de luchttoevoer kapot. Loop eens door, Jamie.’

We trekken onze uitpuilende koffers over de stoep, maar het voelt nog steeds alsof een heel olympisch kappersteam ons met föhns aan het bestoken is. Opgelucht laten we ons in de taxi op de achterbank vallen.

‘Waar komt die hitte toch vandaan?’

De chauffeur kijkt ons vermoeid aan en zucht: ‘Dat zou de zon wel eens kunnen zijn.’

‘Ik realiseerde me niet dat we daar helemaal naartoe waren gevlogen,’ antwoordt Izzy sarcastisch.

Het is acht uur ’s avonds en nog dik dertig graden. Op de radio vertelt de nieuwslezer dat een tweejarig jongetje tweedegraads brandwonden op heeft gelopen toen hij vanuit zijn buggy op de stoep viel en niet snel genoeg kon opstaan.

‘Ik denk dat we die biertjes maar het beste in een café kunnen drinken,’ kreunt Izzy.

Het vliegveld ligt op een steenworp afstand van de Strip en na een paar minuten rijden we het kleurige neonparadijs al binnen, kreetjes van genot slakend die alleen honden kunnen horen. Het is verbazingwekkend hoe emotioneel je kunt worden van straatverlichting. Het is alsof je de hartverwarmende aanblik van de lichtjes in de kerstboom combineert met de wonderlijke schittering van vuurwerk. Zo gelukkig moet Liberace zich elke keer hebben gevoeld als hij zijn kledingkast opentrok.

‘Daar staat het Vrijheidsbeeld.’ De chauffeur wijst gapend naar het casino New York, New York, waar een rode achtbaan zich als een golvend lint om nagebouwde wolkenkrabbers kronkelt.

‘Caesar’s Palace,’ de chauffeur knikt naar links. ‘Een klassieker.’

‘Wauw!’ We verdraaien bijna onze nek om de hoge Romeinse zuilen, gouden emblemen en reusachtige standbeelden te kunnen zien die tot in de wolken lijken te reiken. Overal zijn toeristen, met enorme margarita’s in de hand, roodverbrand en met permanentjes die al in de jaren zeventig verboden hadden moeten worden.

‘Neil Sedaka!’ gilt Izzy.

‘Waar?’ hijg ik.

‘Nee, gek! Op dat aanplakbord...’

‘Crystal Gayle!’

‘Earth, Wind and Fire!’

‘Taylor Dane!’

We roepen alle namen die we voorbij zien flitsen.

‘Oude rockers sterven niet, ze gaan naar Las Vegas,’ merkt de chauffeur droog op wanneer we langs het blauwe neon van het Imperial Palace rijden.

‘Waar is ons hotel?’ vraagt Izzy, met de stem van een vierjarig meisje.

‘Iets verderop, we zien zo een roze-wit gestreept dak...’

‘Circus Circus klinkt zo afgezaagd.’ Izzy trekt een vies gezicht. ‘En ik dacht dat je bang was voor clowns.’

‘Ben ik ook,’ antwoord ik, ‘en die kat die op een eenwieler koorddanst, daar word ik ook niet warm van, maar een gratis kamer is een gratis kamer.’

‘Je hebt gelijk,’ geeft Izzy toe. ‘Hoe dan ook, het maakt me niet uit waar we slapen, als ik mijn miljonair maar vind.’

De taxichauffeur gniffelt in zijn stoppelbaardje.

‘Pardon?’ vraag ik.

‘In Circus Circus zul je geen miljonairs tegenkomen. Dat zit vol met vette toeristen en viezeriken uit LA!’ snuift hij.

Geweldig. Nee, dat meen ik echt. Hoe ordinairder, hoe beter, wat mij betreft. Mijn zus Nadine zou het besterven en haar hele fles gezichtsspray leeg spuiten. Perfect.

‘Als je de grote jongens zoekt, moet je naar het Las Vegas Hilton of de Desert Inn.’ Hij kijkt ons even aan en zegt dan: ‘Nee, te chic.’

Erg charmant. We zouden ons bijna beledigd voelen, maar hij realiseert zich dat hij zo zijn fooi misloopt en probeert weer in een goed blaadje te komen.

‘Een tip voor de dames: de casino’s willen voorkomen dat de goktafels vollopen met domme toeristen die hun hele hypotheek inzetten op nummer 15 omdat toevallig hun lievelingspoes op de vijftiende is overleden, dus weet je wat ze doen?’

‘Wat?’ roepen we in koor.

‘Ze geven high rollers hun eigen tafels – vaak met een koord eromheen, zodat het publiek ze in actie kan zien.’

Izzy ziet het al helemaal voor zich en zit te spinnen als een poes. Het idee van een groep stinkend rijke mannen – al netjes voorgesorteerd – is voor haar het toppunt van genot.

‘Ik wens jullie veel succes, want de meeste kerels hebben alleen oog voor de croupier,’ benadrukt hij, terwijl hij de oprit inrijdt die door een monsterlijk uitziende portier met een rode afro wordt bewaakt.

‘Dat is Lucky de Clown. Hij is gemaakt van een kilometer neonbuis!’

We forceren er een ‘oooooh’ uit.

‘Alsof het jullie interesseert!’

Hij heeft helemaal gelijk. Wij hebben liever nog meer tips over hoe we miljonairs kunnen paaien.

Terwijl we onder het met knipperende rode en goudkleurige lampjes versierde baldakijn voor de ingang tot stilstand komen, fluistert Izzy onder de indruk: ‘Het voelt net alsof we straks door een enorme ufo worden opgeslokt...’

Een man gekleed als circusdirecteur opent het portier en opnieuw worden we overvallen door de hitte. Maar lang duurt het gelukkig niet. De airco in het hotel staat op de poolstand – als we cartoonfiguurtjes waren geweest, waren we binnen een paar tellen van gesmolten, dampende hoopjes veranderd in ijssculpturen. We hadden al gehoord dat ze extra zuurstof de casino’s in pompen om iedereen langer wakker te houden zodat mensen langer blijven gokken, maar het voelt eerder aan alsof er hier een cryogene wetenschapper aan het experimenteren is geslagen in een poging gokkers onsterfelijk te maken.

‘De receptie is deze kant op!’ bibbert Izzy. We kijken elkaar zenuwachtig aan. De taxichauffeur omschreef Circus Circus als zo’n ordinaire tent dat we eigenlijk muren beplakt met geplette popcorndoosjes en een vloer van zaagsel hadden verwacht, maar de foyer is weelderig ingericht met paarse en goudkleurige details, prachtige muurschilderingen en chaises longues met fluwelen kwastjes. Oké, we zijn inderdaad het enige stel dat geen spijkerbroek draagt waar zelfs een nijlpaard nog in zou passen, maar als je de gasten even wegdenkt, is dit hotel gewoon chic.

Een Latijns-Amerikaanse man achter de receptie wenkt ons en tikt onze namen in.

‘Ah, mevrouw Miller. Onze communicatieafdeling heeft een persmap voor u klaargelegd. Krant, tv of andere media?’ Zijn ogen beginnen te glinsteren.

‘Ik eh... nou...’

‘Ik stel u voor aan de beste redacteur flora en fauna van de Express & Echo!’ antwoordt Izzy voor mij.

De receptionist kijkt me vragend aan en ik doe niet eens de moeite om uit te leggen dat ik tot voor kort in een bedompt callcenter werkte en dat het schrijven van artikelen eigenlijk alleen maar een hobby kan worden genoemd. Hopelijk gaat deze reis daar verandering in brengen. Met wat geluk verandert alles.

De receptionist schakelt over op de automatische piloot en loopt de folder door waarin de verschillende restaurants, faciliteiten en attracties van het Circus Circus worden omschreven. Daarna schuift hij ons een plattegrond toe van de vleugels, torens en aanbouwen van het hotel. Er zijn drieduizend zevenhonderddrieënveertig kamers die niet van ons zijn. De kans dat we onze koffers ooit terug zullen zien is miniem.

Izzy geeft hem haar creditcard (de mijne heb ik laatst in stukjes geknipt en opgestuurd naar de creditcardmaatschappij) en we schrijven onze namen op het registratieformulier: Izzy Ingham en Jamie Miller.

‘Stel je voor, dit kan de laatste keer zijn dat we ons onder onze meisjesnaam ergens inschrijven!’ mijmer ik.

Izzy knijpt haar ogen dicht en mompelt: ‘Zolang ik maar geen mevrouw Copperfield word.’ Ik glimlach, denkend aan de kaart die ze bij haar afscheid kreeg. Het uitzendbureau waar ze voor werkte, had een oude paparazzofoto van David Copperfield en Claudia Schiffer gebruikt, met haar gezicht over dat van het supermodel.

‘Als mijn haar er ooit zo goed uitziet, zou ik ook in magie gaan geloven...,’ had Izzy verzucht, terwijl ze mevrouw Schiffers weelderige gouden waterval bekeek.

Izzy heeft een haat-liefdeverhouding met haar haar. Ze geeft zelf toe dat het aanvoelt als stro, vol zit met gespleten punten en dat ze er zoveel haarspray in spuit dat ze amper in de buurt van brandende sigaretten durft te komen. Ze is de enige persoon die ik ken die zich kan inleven in de vrouwen die altijd bij Jerry Springer in de stoel zitten.

Ze is zonder twijfel blond, maar welke tint het is, is de vraag: soms is ze honingblond, dan weer Pamela Anderson-peroxideblond, en soms komt ze gillend de badkamer uit rennen: ‘Het is roze! Roze, kijk dan!’

De Timotei-commercial die ze als tiener op tv zag, achtervolgt haar nog altijd en ze is constant op zoek naar de ultieme haarkleuring die van haar een Zweedse blondine gaat maken. Om maar te zwijgen van dat ene stylingproduct dat haar leven totaal gaat veranderen. Ze neemt alles wat mannen zeggen met een korreltje zout, tenzij die mannen toevallig Daniel Galvin, Nicky Clarke of Charles Worthington heten. In dat geval valt ze voor elke mousse, gel en serum uit hun productlijn die belooft haar stro tot goud te spinnen en eindelijk haar hulpeloze haarzakjes van de hongerdood te redden.

Voor iemand met zo’n wanhopige haardos draagt ze het met opgeheven hoofd. En mannen maakt het niet uit dat een hand die liefdevol door haar dodelijke klittenbos wordt gehaald nooit meer terugkomt – ze voldoet aan het cliché van Lang Blond Haar en dat is goed genoeg. Het verklaart ook waarom geen haar op haar hoofd erover peinst, hoe hard en vaak ze ook huilend ‘ik zou nog liever kaal zijn!’ roept, om zich te laten knippen of weer in de natuurlijke kleur te laten terug toveren – wat die ook moge zijn.

Ondanks deze gruwelen is ze zonder twijfel een echte femme fatale. Wat ze mist aan haarverzorging, maakt ze meer dan goed met rauwe sexappeal. In de kaart hadden haar collega’s geschreven: ‘Ze is de “ster” in verbijsterend! De “vamp” in vampier! Het parapluutje in de cocktail!’ En de meeste wensen en afscheidsboodschappen verwezen naar haar meest beruchte eigenschap: ‘We hopen dat Las Vegas jou warm tegen haar boezem zal vleien!’ ‘De Grand Canyon zal jaloers op je zijn!’ enzovoort. Niet dat haar borsten tien seconden voor haar een kamer binnenkomen, maar het is de manier waarop ze ze presenteert. Ze weet ze zo ingenieus te arrangeren als andere mensen een boeket bloemen. Een strategische naad, rits of beugel kan een wereld van verschil maken en ze zweert bij beha’s die net een maatje te klein zijn om het idee te geven van een ‘hoorn des overvloeds’.

Ik bewonder de manier waarop Izzy haar zedeloosheid omarmt. Ik heb altijd gezegd dat ze eerder een ‘slet met pret’ is dan een ‘ troel met gevoel’. Ze schaamt zich nergens voor en kan overal mee wegkomen (zelfs met een verloofde), omdat ze zo rap van tong is. Mannen worden eerst gelokt door haar lichaam en gaan dan voor de bijl zodra ze merken hoe ad rem ze is. Die combinatie – en het feit dat ze precies weet hoe ze mannen moet paaien – zorgt ervoor dat ze al tien minuten nadat ze haar voor het eerst hebben ontmoet, vanzelf gaan denken dat ze verliefd op haar zijn. Ik denk dat ze niet echt de ideale persoon is om hartsvriendin mee te zijn, omdat ze zo’n mannenvrouw is – eigenlijk is elke man voor haar een legitiem doelwit – en ik heb zeker vriendinnen die betrouwbaarder en lieflijker zijn dan Izzy. Maar niemand is zo leuk als zij. Ze trekt me mee het slechte pad op en dat vind ik prima. We delen nu vijf jaar een appartement en zijn al vriendinnen sinds de eerste klas van de basisschool. (Ik moet altijd grinniken bij de gedachte dat ik Izzy ken uit de tijd dat ze nog maagd was.)

We leerden elkaar kennen tijdens een kerstvoorstelling in Plymouth – toen een van de acteurs vroeg of er ook jarige jetjes in het publiek zaten, schoten onze beide handen tegelijk omhoog. We zaten twee stoelen van elkaar af. Aangemoedigd door onze bijna hysterische ouders renden we het podium op, waar Izzy als een kleine Lolita de hoofdrolspeler om haar vinger wond. Vanaf dat moment waren we het ‘verjaardagsteam’. Uit de zak met snoep die we hadden gewonnen, hielden we elk een snoeparmband apart – een herinnering aan onze eerste triomf.

Sindsdien heeft deze snoeparmband twintig jaar, onaangeroerd, over menig kapspiegel gehangen en de beide exemplaren zitten nu veilig opgeborgen in onze handtas.

Izzy tinkelt met een andere armband over de toonbank, terwijl ze de sleutels aanpakt en ‘je weet waar je me kunt vinden’ knipoogt naar de blozende receptionist. Het is een zilveren bedeltjesarmband – onze moeders hadden dat samen geregeld voor onze vijftiende verjaardag en elk jaar kopen we een bedel voor elkaar. Toen we achttien waren, begon onze obsessie met Las Vegas: ik kocht voor haar een klein Elvishoofd en zij kocht een geluksdobbelsteen met kleine diamantjes. En nu zijn we er en kunnen we Project Presley eindelijk in gang zetten. Ik had nooit gedacht dat het zo lang zou duren voordat we naar Vegas gingen, of kunnen voorspellen wat ons ertoe zou aanzetten om eindelijk te gaan. Maar dat maakt nu allemaal niet uit. De nacht is jong en we zijn er helemaal klaar voor.

‘Hé, ik weet dat we hebben afgesproken dat we het niet zouden doen,’ fluistert Izzy, ‘maar zullen we even?’

Tot zover ons pact om niet te gokken – we zijn nog niet eens bij de lift en Izzy’s duiveltje staat al op haar schouder te springen. Natuurlijk hebben we niks tegen geld en winnen is leuk, maar het is niet de bedoeling dat we aan het eind van de week de pandjesbaas moeten overtuigen van de waarde van onze make-uptasjes. Maar één gokje kan toch geen kwaad

‘Oké, maar niet meer dan tien dollar,’ zeg ik resoluut. ‘We kunnen onszelf niet de eerste avond al ruïneren. In elk geval niet financieel.’

2

Zodra we het casino binnenstappen, overvalt het gerinkel-getinkel-gepiep-geschetter van de zee van fruitautomaten ons als een anarchistische percussiepartij. Rechts van ons regent het luidruchtig muntjes.

‘Dat klinkt me als muziek in de oren!’ jubelt Izzy.

De zaal is zo groot als een circustent, met rijen oude dametjes in opzichtige bonte blouses die zonder na te denken kwartjes aan de automaten voeren, soms met twee tegelijk, terwijl hun ogen zonder enige emotie heen en weer schieten, zelfs wanneer ze iets winnen. Mensen zeuren vaak over hoe deprimerend en verontrustend dit fenomeen is. Wij vinden het geweldig.

‘Het is allemaal echt zo!’ joelen we, zonder een spoortje ironie in ons enthousiasme.

We wisselen een briefje van twintig dollar – ach, we zijn met z’n tweeën – en turen om ons heen op zoek naar die ene fruitautomaat die op het punt staat te gaan baren.

‘Use the force!’ mompel ik, terwijl ik langs Prijzenslag loop, maar word aangetrokken tot de automaten in de Dierenriem-sectie. Helaas is de Boogschutter al bezet, dus kies ik voor een fruitautomaat in Wizard of Oz-stijl met de welluidende naam Rode Schoentjes. Ik stop er een dollarbriefje in en na een paar keer draaien word ik beloond met een prijs van tien dollar. Ik tril van opwinding. Om me heen kijkend zie ik mensen rondlopen met de plastic bakjes die op de automaten staan, dus graai ik er ook snel eentje en schep ik er de muntjes in. Als een echte professional. Ik bedenk dat deze bakjes met casinologo het geweldig zouden doen op mijn vensterbank, met leuke plantjes erin. Ik heb veel te veel lol en ik ben Izzy kwijt.

Na een zoektocht van twintig minuten langs de rijen automaten en mensen die er allemaal hetzelfde uitzien, neem ik een verkeerde afslag en sta ik plotseling tot mijn ellebogen in de kinderen in de automatenhal. Ik krijg het gevoel dat het universum mijn hardnekkige vastberadenheid om jongere mannen af te zweren probeert te testen, want daar, aan de andere kant van de zaal, staat de ultieme verleiding: een goddelijk uitziende jongen met een stralenkrans van glanzend blond haar die van onder vederlichte wimpers mijn kant op staat te kijken. Ik kijk achter me in de verwachting dat daar een vijftien jaar oude dubbelgangster van Britney Spears staat, met een blote buik en legerbroek. Ik zie alleen maar een rij spelletjesautomaten. Ik kijk even hoe een jongetje een doelpunt scoort in een minibasketbalnet en kijk dan weer om naar de kleine engel. Hij kijkt nog steeds naar mij. Ik draai me om naar een andere jongen die net met een grote hamer een mol een opdonder geeft en kijk weer terug. Het verlangen in zijn ogen is onmiskenbaar.

‘Ik ben een stoffige heks met een vreselijke jetlag en wordt bewonderd door een Amerikaanse Adam Rickett? Hoe geweldig is dat?’ denk ik vrolijk.

Hij verwacht vast dat ik, als oudere vrouw, de eerste stap zet, dus loop ik voorzichtig naar de roltrap waar hij staat te kijken en kijk hem zwoel – ‘toe maar, ga je gang’ – aan.

Wat aarzelend komt hij op me af, tegelijk bekoorlijk en verlegen kijkend.

‘Ehm...,’ begint hij.

‘Ja?’ zeg ik bemoedigend.

‘Ik vroeg me af...’

‘Ja?’ Ik glimlach toegeeflijk, terwijl ik helemaal begin te tintelen van verwachting.

‘De bewaker wil me er niet in laten tenzij er een volwassene bij is...,’ mompelt hij.

Mijn mond valt open. ‘Oh, goed, ik...’

‘Zou je kunnen zeggen dat je mijn moeder bent?’

Mijn mond valt open. Ik kijk hem verwonderd aan. De vlegel! Hoe oud denkt hij wel niet dat ik ben? Zich totaal niet bewust van hoe diep hij me heeft gekrenkt, blijft hij me smekend aankijken.

‘Je hoeft alleen maar met me naar binnen te lopen...’

Misschien is het helemaal niet nodig om hem aan z’n oor mee te slepen, maar volgens mij voegt het extra authenticiteit toe.

Terwijl ik de weg naar het casino voor volwassenen terug probeer te vinden, vraag ik me af of de vernedering van de jonge god een teken is dat ik als toekomstige echtgenoot toch echt een volwassen man moet kiezen. Dat idee is even wennen, omdat ik me eigenlijk altijd aangetrokken voel tot jongere types. Ik heb het al vaak genoeg moeten aanhoren: ‘Mag hij op een doordeweekse avond wel zo laat van z’n mama naar buiten?’ ‘Wat leuk, hij is nog maar zeventien – dat betekent dat jullie al die belangrijke verjaardagen samen kunnen vieren: zijn achttiende, zijn eenentwintigste...’ Erg grappig.

Gewoonlijk lach ik erom, maar ik moet zeggen dat ik wel even de kriebels kreeg toen mensen Brent vroegen hoe hij zijn arm had gebroken en hij antwoordde: ‘Ik ben van m’n skateboard gevallen!’

Hij was weliswaar negentien, maar hierdoor klonk hij niet ouder dan twaalf. Ik werd dan scheef aangekeken met een blik van ‘geef die jongen zijn toverbal terug en laat hem met rust’.

De buitenwereld neemt mijn relaties dan wel niet serieus, maar eigenlijk haalt dat ook de druk van de ketel en is het dus gewoon een kwestie van genieten. En dat is niet het enige voordeel. Dit zijn volgens mij de tien grootste voordelen van een jongere vriend:

Al zijn exen zijn schoolmeisjes die op zaterdag achter de kassa zitten, dus je hoeft niet bang te zijn dat ze hem van je afpakken.

Hij heeft een heerlijk strak lichaam. Al het babyvet is weg en het duurt nog een paar jaar voor de bierbuik zijn intrede doet.

Zijn hart heeft tien tot twintig jaar minder relatie-ellende meegemaakt dan de gemiddelde oudere man, dus is het nog vormbaar en vrij en zit niet weggedoken achter zijn ribbenkast.

Een relatie met een oudere vrouw is iets waar elke jonge man van droomt – plotseling ben je Isabella Rossellini en dat zonder plastische chirurgie.

Hij weet je speelse, jeugdige, carpe diem-kant weer wakker te maken. (En dat is maar goed ook, want als jij je als een volwassene zou gedragen, voel je je net z’n moeder.)

Hij denkt dat je, omdat je wat ouder bent, alle standjes al hebt uitgeprobeerd (en twee keer als je ze fijn vond) en doet dus extra hard zijn best in bed.

Cadeautjes kopen is heel simpel – hij is al blij met een flesje Tommy Hilfiger.

Jonge minnaars zien een vrouw als hun gelijke – voor hen is de taakverdeling tussen mannen en vrouwen niet zo uitgekristalliseerd als bij dertigers. Wat hen betreft, zijn er helemaal geen regels.

Hij vindt het geweldig om samen met jou tot diep in de nacht met een bak Häagen-Dazs op de bank films te kijken, want hij hoeft de volgende dag niet vroeg op om naar z’n werk te gaan. (En heeft hij al wel een baantje, dan heeft hij aan twee uur slaap genoeg.)

Het streelt je ego – waarom denk je dat ouwe bokken al sinds de oudheid zo gek zijn op een groen blaadje?

Natuurlijk duurt het nooit lang. Maar welke relatie is wel voor eeuwig?

Er is maar één jongen die me echt onder de huid is gaan zitten. Hij heette CJ. Het is ongelooflijk hoe sommige mensen een plekje in je hart veroveren en daar diep wortelschieten; elke keer als ik aan hem denk, doet het pijn. Een van de belangrijkste redenen om deze reis te maken, was om hem eindelijk te vergeten. Mensen denken dat ik verdrietig was toen Travis (de laatste in een reeks van vage vriendjes) me drie maanden geleden dumpte, maar dat was niks. Hij zei: ‘Het feit dat je geen drugs gebruikt, betekent dat je onbewust mijn, eh, recreatieve bezigheden afkeurt en ik wil geen relatie met iemand die me niet accepteert zoals ik ben.’

Ik was hierover graag met hem in discussie gegaan, ware het niet dat hij daarna in slaap viel. Ik word nu zelf ook wat wiebelig. Wat wil je ook – het is in Engeland nu vijf uur ’s ochtends en we zijn al eenentwintig uur wakker. Ik moet Izzy vinden. Dan kunnen we ons bed opzoeken. Ik kijk om me heen en neurie onbewust mee met de muzak die uit de speakers schalt, wanneer ik plotseling een steek in mijn hart voel en overmand word door emoties. Het voelt alsof CJ me net heeft gekust. Het duurt een paar tellen voordat ik me realiseer dat het ‘ons’ nummer is.

Tonight I need your sweet caress, hold me in the darkness, zingt Breathe.

Ik zeg ‘ons’ nummer, hoewel CJ het nooit echt mooi vond, maar om de een of andere reden moet ik altijd aan hem denken als ik het hoor. Het is alsof al mijn organen stoelendans doen en al dat gedraai maakt weer andere herinneringen los, vol liefde en teleurstellingen. De CJ-dominosteen duwt die van Travis om, die weer de dominosteen van de jeugdige engel doet omvallen. Een halfuur geleden voelde ik me geweldig, nu – wat onvast en moe van de jetlag – grijp ik alles aan wat mijn zelfmedelijden nog erger kan maken en is er nog maar één conclusie te trekken. Daar gaan we weer.

Ik houd mijn hoofd achterover om de tranen tegen te houden, maar ik voel al hoe de Maybelline Great Lash-mascara langzaam over mijn jukbeenderen drupt. Ik probeer hem weer richting mijn ogen te smeren, maar de perzikkleurige Shu Uemera-shimmer is ook al in beweging. Ondanks de dure namen gaat mijn make-up gewoon zijn gang: de Dior Touche Éclat-concealer vermengt zich met de Rimmel-eyeliner en loopt in een stroompje over mijn wangen. Dit zijn geen tranen die ik met een luchtige opmerking en glimlach weer kan wegwuiven. Ik voel hoe de vloedgolf aan komt rollen en ren naar de dichtstbijzijnde damestoiletten. De wc biedt maar weinig privacy door de enorme voyeurvriendelijke kieren rondom de deur, maar het maakt mij niks uit.

Ik ben al blij met al dat toiletpapier.

3

De afgelopen tien jaar heb ik de herinneringen aan CJ al ontelbare keren in mijn hoofd afgespeeld, in een poging om elk detail te onthouden en niet te vergeten hoe het voelde om in zijn armen te liggen. Hij heeft mij gemaakt tot wat ik ben en toch heeft Izzy pas kort geleden ontdekt hoeveel hij voor me betekende.

Het was niet mijn bedoeling om die gevoelens geheim te houden, maar toen ik haar (we waren zeventien toen ik hem leerde kennen) wilde vertellen wat ik voor hem voelde, reageerde ze zo vreemd dat ik hem nooit meer ter sprake durfde brengen. Ik denk dat ik een beetje beledigd was, maar ze was niet met opzet zo wreed. Ze had de hele maand juli in Griekenland gezeten, waar haar vader een hotel had en ze gevaarlijke ouzococktails bedacht en me ansichtkaarten stuurde met berichtjes over een Griekse ober die erg gul was met z’n hummus en die haar ‘raki-taki’ sneller deed kloppen. Ik verwachtte dat ze bruinverbrand en dolverliefd terug zou komen van vakantie – ze ondertekende haar kaartjes met ‘Izzy Akropolis’ – maar in plaats daarvan was ze zo rood als een kreeft en bleek ze te zijn ontmaagd door een griezel uit Manchester, die op een avond tijdens de kroegentocht zijn vrienden kwijt was geraakt. Hij had de benen alweer genomen toen zij de volgende ochtend wakker werd.

De rest van de vakantie moest ze elke keer als ze iemand met een Noord-Engels accent hoorde bijna overgeven en Coronation Street kon ze al helemaal niet meer zien. Hoe kon ik haar vertellen dat mijn hart bijna uit elkaar barstte van liefde en dat ik voor het eerst in mijn leven verliefd was op iemand die geen popster was?

Ze vroeg hoe mijn toneelkamp was geweest, maar toen ik zei: ‘Ik heb iemand ontmoet...’ begon ze met haar ogen te rollen.

Haar totale desinteresse negerend vertelde ik haar dat hij CJ heette en dat hij glanzend schouderlang haar had en de verzamelde werken van W.B. Yeats bij zich had toen we elkaar leerden kennen.

Ze maakte me direct belachelijk door hem de ‘Pantene Poëet’ te noemen.

‘Laat maar horen! Wat was zijn openingszin?’ kraaide ze.

Ik kon het niet. Zijn ‘openingszin’ was te dierbaar en te mooi om grapjes over te maken.

‘Heeft hij je genaaid?’ vroeg ze.

‘Nee, maar...’

‘Gelukkig is een van ons de dans ontsprongen!’ brieste ze. ‘De hufters. Vieze oude mannetjes.’

Binnen een week nadat school weer was begonnen, had ze alweer iets met een van de invaldocenten. Ze had hem helemaal in haar macht, iets wat haar zelfvertrouwen weer een oppepper gaf en waardoor ze weer net zo gezellig was als vroeger. Ze vertelde in geuren en kleuren over hun stiekeme ontmoetingen en als ze beschreef hoe hij haar kuste, dacht ik aan CJ’s lippen. Ik probeerde wel eens wat over hem te zeggen, ‘Ooooh, ik begrijp wat je bedoelt... Weet je nog die jongen die ik tijdens toneelkamp heb ontmoet? Soms hield hij zijn mond zo dicht bij de mijne dat we elkaars adem inademden voordat we elkaar kusten en...’

Meer dan een ‘hmm’ of ‘jaja’ kreeg ik als reactie nooit. Op een dag vroeg ze me: ‘Waar is die Pantene Poëet eigenlijk? Hij is vast met de Lady of Shalot in een bootje weggevaren’ Ook al had ik het haar willen vertellen, die vraag kon ik niet beantwoorden. CJ’s ouders waren naar het noorden verhuisd en hadden hem van me afgepakt. Ik had nooit meer iets van hem gehoord. Geen enkele brief. Ik belde mijn moeder elke dag om te controleren of er iets bij de post zat, maar niks. Dus verzon ik miljoenen excuses waarom hij niet schreef en was ik in het geheim een pelgrimstocht door de Schotse hooglanden aan het voorbereiden, waar ik hem dan op een ruige, romantische plek op de heide terug zou vinden. Ik ben zelfs nooit naar het theaterfestival in Edinburgh geweest.

Ik heb het hoofdstuk nooit echt kunnen afsluiten. Niemand heeft ooit zoveel indruk op me gemaakt. Mijn hart begon al sneller te kloppen voordat ik zijn gezicht zag. Ik herinner me dat ik de klas binnenliep en ik ondanks al die nieuwe gezichten mijn ogen niet van de achterkant van zijn hoofd af kon houden. Toegegeven, ik heb een zwak voor lang haar, maar toen hij zich omdraaide en ik zijn adelaarsneus (prachtig vind ik die), olijfkleurige huid en lichtgroene ogen zag, was ik verkocht.

Linda Evans zei ooit eens dat toen zij Yanni voor het eerst zag, ze het gevoel had dat hij speciaal voor haar ogen was gemaakt. Oké, ze zijn nu uit elkaar, maar ik weet wat ze bedoelde. Ik kon uren naar hem kijken. Hij was geen fotomodel, maar hij had een gezicht waar ik voor de rest van mijn leven elke ochtend naast wakker wilde worden.

De docent improvisatie – meneer Reise – kwam binnen en vroeg iedereen om te gaan zitten. CJ ging naast me zitten en ik deed mijn uiterste best om niet te gaan hyperventileren toen meneer Reise ons aanwees en zei: ‘Jullie worden verliefd!’

CJ glimlachte en zei: ‘Geweldig!’

Daarna wees meneer Reise een ander koppel aan en zei hij: ‘Jullie zijn al sinds de peuterschool elkaars grootste rivalen.’ Toen nog een ander koppel: ‘Jullie hebben een groot geheim en staan op het punt dit aan de buurman te vertellen.’

Het was maar een oefening. Hij zei tegen ons dat we tijdens de lessen vooral zouden werken aan snelle improvisaties, maar dat de personages die hij ons die eerste dag toewees, regelmatig terug zouden keren, zodat we zouden leren ze verder uit te diepen.

Toen de bel ging, kwam Eloise, een meisje dat ik van school kende, op me af rennen en eiste dat ik met haar ging winkelen. Zonder het te willen, draaide ik me om naar CJ. Hij stond achter me.

‘Schat!’ zei hij, alsof ik hem in de steek liet. ‘When will I see you again, sweet, sweet love?’

‘Tomorrow, tomorrow, I’ll love ya, tomorrow – it’s only a day away...,’ antwoordde ik.

‘Ach, I can dream about you, if I can’t hold you tonight...’

En zo ging het maar door. Als professionele acteurs stapten we nooit uit onze rol. Ik kon me amper concentreren op de lessen toneelkritiek, mime en Alexandertechniek, en telde de minuten tot het weer tijd was voor de lessen van meneer Reise. Het voelde net alsof we officieel toestemming hadden gekregen om verliefd op elkaar te worden. Tijdens de lessen kregen we een voorproefje van hoe een relatie voelde waarbij je je niet in hoefde te houden. Het was geweldig om te leren je emoties te uiten; het voelde bijna alsof we in de echte wereld maar een spelletje speelden.

‘Laat maar zien dat je echt verlangt naar die eerste kus;... stop eens met praten, Jamie, concentreer je en kijk hem diep in de ogen...’ En dan: ‘Oké... stop maar, dat is genoeg Jamie?’

Binnen een paar weken waren we gepromoveerd van popliedjes naar klassieke gedichten. Hij had op dat gebied een enorme voorsprong, omdat hij een echte liefhebber van poëzie was. Ik had veel in te halen en las in de pauze de ene na de andere dichtbundel, maar het gaf me zo’n geweldige kick als ik precies dat fragment vond dat onze situatie beschreef.

De dag na onze eerste kus – voor een klas met tweeëntwintig joelende leerlingen – vroeg hij me: ‘Hoe vond jij het?’

Ik hapte even naar lucht en antwoordde:

Hier ontbloeide de roos, de wilde mond

die in een laatste ijzige kus verdween,

hier fonkelde der ogen edelsteen

van hoop die stervelingen openstond.

De blik in zijn ogen deed mijn knieën knikken. Ik was opgelucht toen hij me tegen de muur duwde om me opnieuw te kussen, omdat ik ergens tegenaan moest leunen. Ik had zo’n enorme vlaag van passie nooit verwacht. Ik was de klos – ik was zonder parachute uit het vliegtuig gesprongen en het voelde geweldig.

CJ pakte mijn hand en trok me mee naar buiten. We renden steeds sneller en staken het gazon over naar de rivier. We vertrapten de sierlijke jasmijn en stoere sleutelbloemen tot we op een open plek onder een treurwilg neerploften. We lagen wel vijf uur te zoenen en namen amper de tijd om adem te halen. Vanaf dat moment waren we elke vrije minuut daar bij de rivier te vinden. Het werd onze geheime wereld.

Ons liefdesnestje, gestreeld door zonnestralen, was overdag zacht en warm, ook al doordat we een oude deken meenamen. Zodra het donker werd (we glipten wel eens stiekem weg uit de slaapzaal), was het onze eigen versie van het betoverde bos uit Een midzomernachtsdroom. Ik had dan misschien wel kort haart dat rechtop stond door de hoeveelheid gel die ik erin smeerde, maar als ik daar lag, voelde ik me net Raponsje, met gouden lokken versierd met tere bloempjes en blaadjes. Mijn hemdjurkje van Miss Selfridge was een doorschijnend gewaad. Ik had geen enkel puistje.

Soms zaten we daar gewoon stil te zitten, ik in zijn armen, zo blij als een baby, bijna zwevend van geluk. Soms waren we in een speelse stemming en plaagden we elkaar – op een zinderend hete dag zat ik zoals gewoonlijk bij het water op hem te wachten en kwam hij aan strompelen, kuste me en zei:

‘Van wie heb jij die zoete geur, jij dief?

Mijn liefstes adem! Ook de purpergloed

die op je blaadjes ligt komt van mijn lief...’

‘Met andere woorden: je bent verbrand! Hier!’ grinnikte hij, terwijl hij een flesje factor 30 naar me toe gooide.

‘Wat zijn je plannen voor vanmiddag?’ vroeg ik.

‘Ik denk dat ik hier lekker blijf zitten en je sproeten ga tellen!’ antwoordde hij stralend.

‘In plaats van de vele redenen te tellen waarom je van me houd...?’

‘Dat kan ook.’

‘Of, als ik Eliza Doolittle mag citeren: ‘Heb je dan geen lippen die verlangen naar een kus? We zijn nu alleen, wat aarzel je dus? – DOE IETS!’

‘Doe iets?’ Hij lachte. ‘Ik wil je wel grasvlekken geven die geen stomerij in dit land er nog uit krijgt?’

‘Altijd maar die beloftes...’

En vervolgens rolden we gillend de heuvel af, vochten in het riet, terwijl we elkaar kopje-onder duwden in het eendenkroos.

Anderen zouden een aanval van plaatsvervangende schaamte hebben gekregen als ze het hadden gezien.

De sterren waren zo fel die laatste avond samen dat ze me vervulden van hoop en ik helemaal niet verdrietig was. Ik geloofde trouwens niet eens dat er zonder hem nog een morgen zou komen. Op een gegeven moment stond hij op en begon hij te ijsberen.

‘Mijn eigen woorden schieten te kort om te beschrijven wat ik voor je voel, Jamie,’ zei hij, terwijl hij wat wilgentakken wegsloeg. ‘Ik heb dit gedicht gevonden en wil het graag aan je voorlezen.’

Zijn handen trilden toen hij het vel papier open vouwde...

‘Ik zie vaak appels, blozend rood gekleurd,

maar op haar wangen nooit, of op haar vel;

en bloemen ruiken zoeter, dat weet ik wel,

dan hoe haar adem in de morgen geurt.

Al hoor ik haar graag praten, ook is waar

dat ik muziek veel rijker vind van klank;

ik zie in haar geen engel, licht en rank:

haar voeten staan op aarde, breed en zwaar.

Toch boeit ze me meer – het is maar hoe je kijkt –

dan alles waar ze goddank niet op lijkt.’

Hij keek me nerveus aan. Ik reikte naar voren en plukte aan zijn broekspijp om hem naar me toe te trekken.

Terwijl hij naast me op zijn knieën zakte, fluisterde hij: ‘Jamie, ik houd van je.’ Voordat ik een woord kon zeggen, drukte hij een klein, in een zakdoekje gewikkeld pakketje in mijn handen. Er zat een sierlijk zilveren bedeltje in – een hanger van de twee beroemde theatermaskers, tragedie en komedie.

‘De glimlach laat zien hoe blij je mij maakt,’ legde hij uit. ‘De frons hoe verdrietig ik ben dat onze tijd samen voorbij is.’

Logisch toch dat ik het soms wel wilde uitgillen toen mijn leven was gereduceerd tot samen met Travis op de bank spelletjesprogramma’s kijken? Ik vroeg hem eens een gedicht voor me te schrijven, ervan overtuigd dat al die drugs iets creatiefs in hem zouden losmaken.

Dit is wat hij schreef:

‘Er was eens een meisje dat heette Jamie

als ze je kuste dan dacht je vergeemie

Maar het lekkerst van al

is haar sappige gehaktbal

Ze kan zo naar de kookacademie’

Voor CJ was ik de zon, de maan en de sterren. Voor Travis niet meer dan een sloofje.

Soms wilde ik wel dat ik CJ nooit had leren kennen, omdat mijn romantische verwachtingen na hem wel erg hooggespannen waren. Hij had me laten zien hoe het kon, hoe ik me kon en moest voelen. In vergelijking met hem was elke andere man een hork. Om nog maar te zwijgen van mijn gebroken hart. Het voelde alsof hij met mij een wandeling was gaan maken in een magische tuin, me daarna buiten had gesloten en ik heel verdrietig bij de met mos begroeide poort stond te wachten tot hij me weer binnen zou laten. Geestelijk stond ik daar nog steeds te wachten tot hij weer terugkwam. Met de sleutel.

Jarenlang heb ik om hem gehuild. ‘Waarom had ik zulke diepe gevoelens voor iemand waar ik niks mee kon? Wat had het allemaal voor zin?’ Het had gevoeld als een echt begin, als een onverbrekelijk verbond. Het was een misdaad tegen de liefde dat we nu niet samen konden zijn. En toen, toen de teleurstelling van het verlies te diep was geworden, werd ik kwaad. Toen werd ik cynisch. Toen begon ik enorm slechte keuzes te maken wat mannen betreft. Ik ben niet zo’n vrouw die met haar hand op haar hart kan zeggen dat ze ‘nergens spijt van heeft’. Ik heb van heel veel dingen spijt. Van sommige weet ik de naam niet eens meer. Het voelde alsof ik op mijn zeventiende op romantisch vlak had gepiekt en mijn relaties vanaf dat moment alleen maar bergafwaarts gingen.

Weet je hoe de afleveringen van Friends altijd titels hebben als ‘Die waarin Monica het bed in duikt met Magnum?’ Nou, mijn ‘lijstje’ met vriendjes zou ongeveer zo klinken:

De jongen die dacht dat elk meisje dat hij mee uit vroeg verliefd was op zijn homoseksuele broer (en ik gaf ze geen ongelijk).

De jongen die het gezellig vond om zijn ex te stalken, om dan woedend thuis te komen omdat ze een nieuwe vriend had, ook al had hij zelf een vriendin – ikke.

De jongen die erop stond om na een date mijn vervoer naar huis te betalen – om me vervolgens net genoeg kleingeld voor de bus te geven.

De jongen wiens ouders dachten dat ik een soort mrs. Robinson was.

De jongen die ik liet schieten voor een sukkel en die daarna bij een boyband ging en wereldberoemd werd.

De jongen die het uitmaakte met de legendarische woorden: ‘Jij wordt nooit mevrouw Michael Cheney!’ (as-je-bu-lieft!)

De jongen die zei dat hij zo blij was dat we hadden gevreeën omdat hij zich nu eindelijk realiseerde dat hij toch nog van zijn ex hield.

De jongen die me vertelde dat waar hij vandaan kwam alleen de echt aantrekkelijke meisjes een snor hadden. (God zij geprezen voor ontharingscrème.)

De jongen die trots verkondigde dat zijn piemel de kleinste van het land was. (En toen toegaf dat hierdoor al meer dan honderd vrouwen uit nieuwsgierigheid/medelijden met hem het bed hadden gedeeld.)

De vier jongens die nu homo zijn. Vier!!! (Ik ben gewoon een homo die opgesloten zit in een vrouwenlichaam, kan niet anders.)

En zo kan ik nog wel even doorgaan. En doorgaan. Maar het heeft weinig zin, omdat hoe verschillend ze ook klinken, ik steeds dezelfde fout maak. Steeds weer.

Ik overtuig mezelf er elke keer weer van dat deze echt niet zo erg kan zijn als de anderen, omdat hij kort haar heeft en regelmatig doucht en dan op een dag trekt hij zijn rubber masker af en blijkt dat hij het gezicht heeft van de gek die mij, op mijn twintigste, liet instorten. En dan vraagt Izzy zich af waarom ik zo lang bezeten bleef door CJ.

Ik las eens een boek waarin stond dat als je ooit ware liefde hebt gevoeld, die altijd bij je blijft. En dat betekent dat het je weer kan overkomen. Ik denk dat ik me een stuk beter zou voelen als ik kon accepteren dat die idyllische drie weken met CJ nooit meer terugkomen. Hoop is iets vreselijks: je veert weer terug als zo’n schietschijf op de kermis, om daarna weer te worden bestookt door een nieuwe lading rubberkogels. Je blijft maar denken: ‘Dit keer is het de ware.’ En elke keer loopt het uit op een teleurstelling.

Het helpt ook niet dat mijn zus van de ene naar de andere langdurige relatie zeilt. We hebben ook helemaal niet van die intieme gesprekken die zussen altijd hebben (ik heb haar nooit iets over CJ verteld) en toch lijkt zij van mijn fouten te leren en er zelf nooit een te maken. Zoals zij het vertelt, was elke ex de perfecte ‘groeipartner’ voor elke specifieke fase in haar leven, die haar koesterde en hielp het volgende niveau van haar ontwikkeling te bereiken. (Natuurlijk hebben ze ook een steeds betere baan en auto.) In tegenstelling tot mij lijkt zij nooit ‘verliefd’ te zijn, maar blijft ze koel en berekenend. Ik had niet echt verwacht dat ze zou trouwen voordat de perfecte androïde was uitgevonden, maar een jaar geleden begon mam brieven te krijgen waarin ze vol lof schreef dat ze haar droomman had gevonden en nog nooit zo gelukkig was geweest. (Mam vatte de brieven samen als ‘nog meer van hetzelfde, alleen erger’.) Ze bleef met de kerst in Glasgow, bij hem (ze hadden daar na hun studie een baan gevonden; zij als accountant, hij als architect) en hij had haar in juni ten huwelijk gevraagd. Even later kondigde Nadine aan dat ze hem aan ons wilde voorstellen. Ik probeerde een excuus te vinden om er niet bij te hoeven zijn – ze is drie jaar jonger dan ik, kun je je voorstellen hoe geweldig ze het vindt dat ze eerder trouwt dan ik? – maar mam zei: ‘Hij hoort straks bij onze familie, hij is je zwager. En trouwens, het lijkt me wel leuk om te zien of ze hem ook zelfstandig beslissingen laat maken.’

Mijn enige voorwaarde was dat Izzy er ook bij mocht zijn. Zij was mijn schild dat me beschermde tegen Nadines scherpe klauwen, de vampiers buiten de deur wist te houden, enzovoort.

Izzy! Ik kijk op mijn horloge – ik ben al een halfuur weg. Stel je niet aan. Ik ben niet helemaal naar Las Vegas gevlogen om hier op het toilet te gaan zitten treuren om vriendjes van vroeger. Mijn oogleden zien er dan door dat gejank misschien uit als dikke plakken ham, maar ik ben klaar om de casinovloer weer te betreden.

Wie weet, misschien heeft Izzy de jackpot gewonnen en kunnen we nu als echte suikertantes van het leven gaan genieten.

4

‘Daar ben je!’ roept Izzy, terwijl ze vanuit het niets boven op me springt. ‘O, God, heb jij zitten huilen?’

‘Nee! Ja! Ik wil er niet over praten!’

‘Oké,’ zegt ze, opgelucht dat ze het kan laten. ‘Je raadt het nooit!’

Mijn hart begint te bonken. ‘Hoeveel heb je gewonnen?’

Ze kijkt me even vragend aan, en zegt dan: ‘Nee! Niks, ik heb een man gevonden! Nou, eigenlijk drie!’

‘Een reserveman is altijd handig,’ zeg ik, terwijl ik mijn teleurstelling probeer te verbergen. Ik realiseer me nu pas hoe geweldig het me zou lijken om te zwemmen in een bad met bankbiljetten.

‘Ik vroeg een van de croupiers waar ik de grote spelers kon vinden en er stonden een paar kerels naast die me hoorden praten en vroegen of ik een Spice Girl was!’ legt ze vol blijdschap uit. ‘Hoe dan ook, ze gaan even een gokje wagen en daarna willen ze een band gaan bekijken in de Desert Inn, waar – zo heb ik gehoord – de echte miljonairs rondlopen, dus ik heb gezegd dat we daar met ze afspreken voor een drankje.’

‘Hoe oud zijn ze?’ vraag ik, direct achterdochtig.

‘Moeilijk te zeggen.’

Geweldig. Ten minste veertig dus.

‘Maar ze hebben zo’n heerlijk zuidelijk accent als de mannen in Savannah,’ zegt ze met een temerig stemmetje, in een poging me over te halen.

‘Wat doen ze?’

‘Eh...’

‘De waarheid!’ zeg ik streng.

‘Ze zijn hier voor een elektronicacongres,’ zegt ze, bijna in elkaar duikend.

‘Pakken,’ verzucht ik.

Izzy kijkt me verontschuldigend aan, maar vindt het moeilijk haar vreugde te verbergen – ze houdt van mannen in pakken, of het nu een Clark Kent-achtige bankier of een vertegenwoordiger in kopieermachines is, terwijl ik juist afknap op stropdassen. Er zijn maar twee typen pakken die ik acceptabel vind: een vintage pak, gedragen door een knappe swingdanser, of Versace, gedragen door een Backstreet Boy (het liefst Kevin). Het is overigens niet verrassend: al sinds onze tienerjaren hebben we heel verschillende smaken qua mannen. Terwijl ik regelmatig mezelf voor schut heb gezet door achter gekrenkte zieltjes met mooie ogen aan te blijven hollen, was zij altijd degene die uit eten ging in dure restaurants met mannen die de meeste vrouwen van haar leeftijd zouden aanspreken met ‘papa’. Terugkijkend zou ik zeggen dat zij tactisch de slimmere keuze heeft gemaakt. Kun je je voorstellen hoe een verkoper die midden in een midlifecrisis zit zich voelt als een blondine met een flinke boezem zich laat trakteren op een cocktail? Hoe meelijwekkend dankbaar zijn ze dan?

Ik weet niet of deze obsessie met kalende Romeo’s begon met echte lustgevoelens, of dat ze, toen ze zich realiseerde wat voor macht ze had, nooit meer heeft omgekeken. Hoe dan ook, het werkt. Ze heeft een succespercentage van bijna honderd proces als ze haar zinnen op een man heeft gezet. Het feit dat ze getrouwd kunnen zijn, is voor haar geen enkel probleem. Integendeel: ik herinner me dat we voor onze vijfentwintigste verjaardag ons als grap inschreven bij een relatiebureau en zij bij het invullen van het formulier bij burgerlijke staat naast de optie GETROUWD had gekrabbeld: ‘Liefst wel’.

Het klinkt bijna alsof ze een snol is die het leuk vindt om relaties te vernietigen, maar als je haar net zo goed kent als ik, zie je dat het eigenlijk een kwestie van onzekerheid is. Ik denk dat ze liever mannen heeft die al een relatie hebben, omdat haar ego zo een dubbele oppepper krijgt – niet alleen voelt hij zich tot haar aangetrokken, maar hij voelt zich meer tot haar aangetrokken dan tot de vrouw waar hij al een relatie mee heeft. Ik praat haar gedrag zeker niet goed, en als ik hoorde dat iemand anders moedwillig achter getrouwde mannen aan joeg, zou ik dat gewoon beneden alle peil vinden, maar Izzy kan er niets aan doen – ze is geboren zonder geweten.

‘Zie het als opwarmertje,’ zegt Izzy in een poging me te overtuigen. We zijn op onze hotelkamer en ze is druk bezig al haar blote topjes uit haar koffer te trekken. Ze lijkt net een goochelaar die de truc met de zakdoekjes doet. ‘We kunnen die congresgangers altijd nog dumpen als ze te saai zijn!’

Ondanks een kleine vertraging omdat we in de lift voor de even verdiepingen waren gestapt, was het vinden van onze kamer uiteindelijk minder ingewikkeld dan we vreesden. En de inrichting, tja, de primaire kleuren en het behangrandje met ballonnen erop doen een beetje denken aan de speelhoek in de McDonald’s, maar de twee bedden zijn zo groot dat de Big Mac erbij in het niet valt en worden bedekt door een ketchupkleurige sprei. De kamer is vrolijk en functioneel: er staat een tafel met twee stoelen bij het raam waar ik kan schrijven, er is een dressoir waar een ijsemmer op staat, die gaat fungeren als onze bar, en in de sprankelend witte badkamer zullen de komende weken heel wat metamorfoses plaatsvinden.

Terwijl Izzy haar kleding ophangt, stal ik al mijn potjes crème en geurtjes op het plankje boven de wastafel uit en vul ik een plastic bekertje met mijn make-upborsteltjes, lippotloden en wenkbrauwborsteltjes. Als ik klaar ben, trek ik de fles wodka uit de Duty Free open en kleur hem roze met een scheut cranberrysap. Het is duidelijk even geleden sinds ik alcohol heb gedronken met een officiële merknaam, want al na de eerste slok voel ik oneindig veel liefde door me heen stromen voor mijn beste vriendin. Gecombineerd met wroeging over het feit dat ik op onze eerste avond in Las Vegas grotendeels jankend op het toilet heb doorgebracht.

‘Het wordt geweldig!’ zeg ik geruststellend. ‘Het is altijd beter dan in Tiffany’s.’

‘Denk je?’ zegt ze vlak.

‘Ik vraag me af of Amanda ons vanavond ook mist,’ pieker ik. Amanda werkt op de dtp-afdeling van de Express & Echo – zij is dat engeltje dat ervoor heeft gezorgd dat ik zo nu en dan voor de krant mocht schrijven – en we gaan op vrijdagavond altijd samen uit. Izzy komt altijd mee, tenzij ze een beter aanbod krijgt.

‘Denk je dat ze Vieze Victor weet te weerstaan zonder ons om haar te beschermen?’ vraag ik.

Izzy haalt haar schouders op. Ik krijg het gevoel dat ze niet over thuis wil praten. ‘Klaar voor een shotje?’ vraag ik, om maar snel van onderwerp te veranderen.

‘Jazeker, doe mij maar een dubbele, en dan bedoel ik niet mijn kin!’ grinnikt ze, alweer wat opgevrolijkt.

Ik schenk een glas in en we toosten, terwijl we in koor roepen: ‘Project Presley!’

Door het hardop uit te spreken krijg ik kippenvel. Plotseling kan ik niet wachten tot ik me mooi heb aangekleed en opgemaakt; ik wil de stad in! ‘Wil jij de badkamer als eerste?’ bied ik aan.

‘Nee, ga jij maar. Ik stuur Dave even een berichtje om te laten weten dat we veilig zijn aangekomen.’

Daar gaat het voornemen om niet aan thuis te denken. Ondanks de geweldige kans om na vier jaar middelmatigheid met Dave eindelijk de navelstreng door te knippen, heeft Izzy besloten het niet uit te maken met haar verloofde. Haar reden? ‘Ik heb geen zin in zielige zelfmoordbriefjes als ik op mannenjacht ben!’

Dave is een aardige jongen, maar ik vind hem behoorlijk passief. Als je hem om zijn mening vraagt, kijkt hij je in paniek aan. Sommige mensen lijken heel wijs door te zwijgen, maar Dave heeft zo weinig aanwezigheid dat je vaak vergeet dat hij in de kamer is. Hij heeft me al meerdere keren laten schrikken, gewoonlijk met een doortastende opmerking als: ‘Iemand nog thee?’

Soms zie ik hem achter Izzy aan hobbelen als een toegewijde lakei die zijn veeleisende koningin op haar wenken probeert te bedienen, in plaats van een stel geliefden. Wat ziet ze in hem? Ik vraag het haar bijna elke dag. Hij is lichamelijk niet eens haar type. Hij is twee jaar jonger dan zij en op sokken een slungelige twee meter lang, amper van het type Blake Carrington waar ze zo gek op is, en ook zonder die aantrekkelijke grijze lokken. (Ik moet toegeven, ze doet alles wat ze kan om hem wat meer grijze haren te geven.)

Het grootste probleem is dat ze seksueel gezien absoluut niet bij elkaar passen: hij is slappe hap, terwijl zij een echte carnivoor is. Ze ging er steeds van uit dat ze hem wel genoeg kon leren zodat hij aan haar wensen tegemoet zou kunnen komen, maar ik denk niet dat het gaat lukken, tenzij de makers van South Park een animatieversie van de Kama Sutra weten te maken.

Haar frustratie bereikte afgelopen zomer een hoogtepunt toen ze samen een weekje naar Spanje waren op vakantie. Na de derde avond zonder seks besloot ze om Daves hormonen assertief te benaderen. De omgeving was perfect – een hotelkamer in koloniale stijl met zo’n enorme ventilator aan het plafond, houten luiken voor de ramen en rieten meubelen. Ze stak alle kaarsen aan die ze kon vinden en gaf hem een groot glas sinaasappellikeur om daarna met haar Ladyshave en een tube mangocrème de badkamer in te duiken.

Tien minuten later kwam ze weer tevoorschijn, in de volle overtuiging dat ze in het kaarslicht een geweldige striptease zou kunnen weggeven. Nadat ze op het bed was gaan staan waar hij lag, liet ze haar zijden peignoir vallen, zwiepte haar haar naar achteren en begon te krijsen als een kwade feeks. Haar haar was vast komen te zitten in de ventilator, die haar zoemend ronddraaiend omhoog probeerde te trekken. Een geschrokken Dave sprong uit bed, sneed zijn hand aan de scherpe bladen toen hij de ventilator probeerde te stoppen, maar wist één voet zo ver uit te steken dat hij met één flexibele teen de schakelaar op de muur uit kon drukken. Daarna, zonder een woord te zeggen, wikkelde hij Izzy in haar peignoir en begon hij met de zware taak om haar gehavende lokken los te knippen met een nagelschaartje.

Ze was zo dankbaar dat hij niet in lachen was uitgebarsten terwijl ze naakt werd gescalpeerd dat ze de verlovingsring accepteerde die hij eerder die dag bij een juwelier in het oude deel van de stad had gekocht.

Hij vertelde haar dat hij de saffieren had gekozen omdat ze zo mooi bij haar prachtige donkerblauwe ogen kleurden. Ze zei hem dat ze bij hem weg zou gaan als hij ooit ook maar iets over Het Ventilatorincident zou zeggen.

Izzy’s moeder was verrukt over de verloving, omdat Dave voldoet aan het belangrijkste criterium dat ze aan een schoonzoon stelt: hij heeft geld. (Dat was ook het enige wat Izzy’s vader nooit was gelukt en de belangrijkste reden waarom ze gescheiden waren toen Izzy twaalf was.) Dave had altijd goed met geld om kunnen gaan – met uitzondering van de bezoekjes aan River Island die hij Izzy toestond – en had zich langzaamaan omhooggewerkt in een it-bedrijf. Hij was een man met toekomst, als je het saaie computergeneuzel bij Snurk & Zitvlees toekomst kon noemen.

Het probleem was: het ging Izzy niet snel genoeg. Hij verdiende nu een jaarinkomen van dertigduizend pond, wat heel netjes was, zeker voor dit deel van het land, totdat je bedacht dat zij helemaal niet van plan was om zelf geld te gaan verdienen en echt niet nog een jaar kon overleven zonder zwembad en bmw-cabrio. Voordat we vertrokken, vroeg Amanda mij waarom Izzy helemaal naar Las Vegas vloog om een rijke man te vinden, wanneer er in de jachthaven van Salcombe genoeg ronddobberden. Ik vertelde haar dat Izzy zich volgens mij eerst los moest weken van haar moeders verstikkende overwicht. Iris probeert Izzy al haar hele leven te overtuigen van het belang van veiligheid en stabiliteit – als je een Dave hebt, laat je hem nooit meer gaan. Ze lijkt maar niet te kunnen accepteren dat Izzy meer het type is dat overtuigd is van het concept van ‘de ware’.

Sinds ze alleen is, heeft Iris al haar vrijers weten weg te jagen met haar trouwlustigheid en probeert ze dat nu indirect te bereiken via Izzy. Ze gaat regelmatig bij Dave langs met zijn favoriete gerecht of om zijn pakken naar de stomerij te brengen; alsof ze zo kan compenseren voor haar dochters gebrek aan huiselijkheid.

Hoewel ze al heel wat keertjes op het punt heeft gestaan, heeft Izzy toch het gevoel dat Dave dumpen haar moeder echt zou ruïneren. (Haar moeder is ook erg goed in emotionele chantage.) Maar ze is ook een dochter van haar vader en hij heeft haar opgevoed met het idee dat alles mogelijk is, zolang je er maar hard voor wilt werken. Door voor Dave te kiezen, zou ze haar vader verraden. Ze ziet haar vader niet zo vaak – hij heeft nog steeds een hotel in Griekenland – maar toch blijft het magische leven ‘als in de film’ trekken.

Ze heeft geprobeerd om gelukkig te zijn met Dave alleen, maar Dave Alleen is niet genoeg. Ze houdt van hem, maar nét niet genoeg om zich helemaal te geven. Maar waarom zou ze bij hem weggaan voordat ze iets beters heeft? Overspel lijkt de beste oplossing – een noodzaak, zelfs. Op deze manier kan ze Dave houden en toch ook blijven geloven in de droom en blijven zoeken naar de (ongelooflijk rijke) ware. Ze rechtvaardigt haar gedrag deels door te blijven volharden dat haar affaires geen invloed hebben op haar gevoelens voor Dave, en vreemd genoeg geloof ik haar. Het is bijna alsof ze te veel gevoelens heeft waar ze iets mee moet doen en die moeten worden bevredigd, en of deze extremere gevoelens van een heel ander niveau zijn dan haar liefde voor haar Rots.

Ik heb om meerdere redenen medelijden met Dave. Volgens mij zou het beter zijn als ze hem gewoon zou loslaten, zodat hij een fijn huiselijk meisje kan zoeken met een behoorlijk katholiek schuldcomplex dat liever stofzuigt dan ligt te rollebollen. Dat zal ik echter nooit tegen Izzy zeggen. Door zo’n oordeel over haar te vellen, zou ik haar kwijtraken als vriendin en dat risico wil ik niet lopen. Ze zou toch niet naar me luisteren en uiteindelijk is het haar eigen leven.

‘Woehoe! Kom bij mama!’ zeg ik lachend wanneer Izzy uit de badkamer komt, met een nog imposantere boezem dan ik ooit bij haar heb gezien. ‘Ik neem aan dat je er klaar voor bent de bonte bloemetjes buiten te zetten!’

‘Jazeker!’ zegt ze, terwijl ze nog even voorover buigt en haar handen door haar haar haalt, om het daarna met een dramatisch gebaar weer achterover te zwiepen. ‘Hier komt de bruid!’