Hello Hollywood!

Belinda Jones

Oorspronkelijke titel: California Dreamers

Copyright © Belinda Jones, 2011

First published in the United Kingdom by Hodder & Stoughton, Hachette UK

Copyright © 2012 voor de Nederlandse uitgave:

Bloemendal Uitgevers bv, Amersfoort

Redactie en productie Nederlandstalige editie: Imago Mediabuilders, Amersfoort

Vertaling: Imago Mediabuilders, Ammerins Moss-De Boer

Redactie: Janneke Jansen

Omslagillustratie: Hester van de Grift

ISBN 9789077462805

NUR 343

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen, of enige andere manier, zonder voorafgaande toestemming van de uitgever.

All rights reserved. No part of this book may be reproduced or transmitted in any form or by any means, electronic or mechanical, including fotocopying, recording or by any information storage retrieval system, without permission from the publisher.

Voorzover het maken van kopieën uit deze uitgave is toegestaan op grond van artikel 16B Auteurswet 1912 jº het Besluit van 20 juni 1974, St. b. 351, zoals gewijzigd bij Besluit van 23 augustus 1985, St. b. 471 en artikel 17 Auteurswet 1912, dient men de daarvoor wettelijk verschuldigde vergoedingen te voldoen aan de Stichting Reprorecht. Voor het overnemen van gedeelte(n) uit deze uitgave in bloemlezingen, readers en andere compilatie- of andere werken (artikel 16 Auteurswet 1912), in welke vorm dan ook, dient men zich tot de uitgever te wenden.

Ondanks alle aan de samenstelling van dit boek bestede zorg kan noch de redactie, noch de auteur, noch de uitgever aansprakelijkheid aanvaarden voor schade die het gevolg is van enige fout in deze uitgave.

Voor mijn echtgenoot JAG

(en alle andere geliefden met een langeafstandsrelatie)

Dankwoord

Een warme zomerknuffel voor:

Isobel, Sara, Carolyn, Sophie, Laurence, Lucy, James, Catherine en Jaime van Hodder & Stoughton.

Cathryn, Claudia, Eugenie, Alicia en Dorian van William Morris Endeavour.

Seamus, Glenys en Usha van San Ysidro Ranch. Jim Allen en de geweldige gidsen van Hearst Castle. Jeannie en de zebra’s van San Simeon. Lavendelfans Bill en Karen Evenden.

Linda Mora en Rita Marie van Joe Blasco. Jennifer en Trudy van Pryor’s Planet. Cesar Millan. Alex Vlack en Damani Baker van de geweldige Bill Withers-documentaire: Still Bill.

En, als laatste, mijn lieve moeder Pamela, voor haar altijd positieve steun en waardevolle visie. Je bent een topper!

‘Californië ontdekte als eerste dat fantasie ons naar de realiteit brengt, niet andersom.’

William Irwin Thompson

I

Elke ochtend, voordat ik mijn ogen ook maar open, doe ik dezelfde wens: laat dit alsjeblieft de dag zijn dat er iets gebeurt.

Ik wens allang niet meer iets specifieks, zoals het winnen van de loterij of een onverwachte overplaatsing naar Rio de Janeiro, en het zou ook niet eerlijk zijn om te wensen dat mijn beste vriendin vanuit Spanje weer terug zou verhuizen, omdat zij juist voor amor daarheen is verhuisd en er enorm geniet van haar siësta-lifestyle. Ook heeft het geen zin te hopen dat mijn ex zich weer herinnert hoe hij zich voelde toen we elkaar net hadden leren kennen, omdat nou wel duidelijk is dat we heel verschillende dingen willen in het leven. (Ik zeg dit alsof ik weet wat ik wil, terwijl ik eigenlijk alleen maar weet dat ik niet wil wat hij wil.)

Dus, als ik zeg dat ik wens dat er iets gebeurt, dan bedoel ik eigenlijk dat ik wil dat er in mijzelf iets verandert – net als wanneer de trein soms even vooruit rukt en daardoor de passagiers even een extra pas op de plaats moeten maken voordat ze weer stevig op hun voeten staan. Iets – wat dan ook – om me weer op het juiste spoor te brengen. Iedereen die ik ken lijkt een doel te hebben, maar als ik naar de toekomst kijk, zie ik alleen maar een zwart gat.

Wat vrij ironisch is, omdat het juist mijn werk is om kleur in iemands leven te brengen.

‘Goeiemorgen, Stella!’

‘Goeiemorgen, Albert!’ Ik houd mijn ID-kaartje omhoog voor de beveiliger, ook al kent hij mijn flinke paardenstaart en koraalrode lippen maar al te goed. Hij zorgt altijd voor mijn allereerste glimlach van de dag. Zoals hij met zijn Londense accent mijn naam uitspreekt: ‘Stell-ahhhh!’... elke keer moet ik weer grinniken.

Voordat ik naar de studio loop, haal ik even twee sneetjes toast met kumquatmarmelade in de kantine. (Zo goddelijk! Als je ooit in Islington bent: doen!) Terwijl ik mijn zakje kruidenthee zwemles geef in mijn mok, vraag ik me af wat voor gaaf tienergezicht mij vandaag zal begroeten. Gisteren deden we een fotoshoot voor het tijdschrift Wonderland en raakte ik steeds verstrikt in de iPod-draadjes van het model. Ze kwam al bellend binnenlopen. Ze klikte – terwijl ze in de stoel ging zitten – door de muziekshuffle en belde met een paar vriendinnen. En dit terwijl ik haar oogleden van een glanslaagje voorzag. Zonder dat ze ook maar één keer opkeek, nou ja, behalve toen ze wel even naar boven moest kijken toen ik glimmende mascara aanbracht op haar onderste wimpers. Toen ik op haar hand tikte om haar te laten weten dat ze klaar was, knipperde ze een keer naar haar spiegelbeeld, zei ‘Vet!’ en nam stiekem (en illegaal, omdat het een overtreding is van de embargoregels van het tijdschrift) een foto van zichzelf, die ze direct als nieuwe profielfoto op Facebook zette. De moderne versie van een compliment, denk ik maar.

Natuurlijk lag een uur later mijn werk op een make-updoekje in de prullenbak.

Dit keer viste ik het uit de prullenbak en keek ik ernaar. De vlekken hadden een interessant patroon gecreëerd, een soort glimmende versie van de Rorschachtest. Wie weet, misschien ga ik ze wel verzamelen en laat ze ik ze inlijsten als nieuwe vorm van kunst. Zou het niet grappig zijn als ik op die manier een beroemd kunstenares zou worden? Dat was tenslotte mijn droom: kunstenares worden. Ik zou de volgende Frida Kahlo of Bury St. Edmunds worden. Ik ben alleen maar gaan grimeren om de rekeningen te betalen, maar toen ik na een tijd op de cosmetica-afdeling in het warenhuis mijn eerste opdracht kreeg voor een tijdschrift, was ik uitzinnig: een heerlijk, vrij freelancersbestaan met als extra voldoening mijn werk in de bladen te kunnen zien, al was het maar in de nieuwe reclame voor de glitterliner van Urban Decay.

Maar nu, tien jaar nadat ik papier voor mensenhuid heb verruild…Tja, na tien jaar verliest zelfs de glans zijn glans.

Vorig jaar liet ik me inschrijven bij een bureau dat meer fotoshoots voor ontwerpers boekte, maar al snel begon ik de ‘echte mensen’ te missen. Voor al die topmodellen is het gewoon hun dagelijks werk; maar een metamorfose van een gehaaste huisvrouw of jonge moeder bij wie je eerder wortelpuree dan rouge op de wangen ziet, geeft veel meer voldoening. Zij vegen niet je make-up af zodra de foto’s zijn genomen, maar kunnen niet wachten om hun nieuwe look buiten de deur te laten zien – en om misschien voor het eerst in jaren weer te worden nagefloten. Echte mensen zeggen steeds opnieuw ‘Dankjewel’. Dat mis ik wel.

Ik zucht nog eens diep en stap de studio binnen, om direct weer rechtsomkeert te willen maken.

‘Wat in hemelsnaam is dat voor stank!’

Fotograaf Adrian rolt met zijn ogen. ‘Blijkbaar vindt ze het prettig als haar omgeving ruikt naar gekaramelliseerde vijgen.’

‘Wie is ze?’

‘Hebben ze je dat niet verteld?’

‘Wat verteld?’

Hij kijkt me ongemakkelijk aan. ‘Je hebt je retrokit toch wel meegenomen?’

‘Ja hoor, die heb ik hier,’ zeg ik, terwijl ik mijn zilverkleurige koffertje laat zien. ‘Jaren dertig, toch?’

‘Klopt, en dan dit nog even.’ Hij duwt me een afstandsverklaring in handen. ‘We moeten hem allemaal tekenen.’

Ik laat mijn ogen over de pagina’s dwalen. Het komt erop neer dat ik aan niemand mag vertellen wat ik hier vandaag zie, hoor of ruik. Aan echt niemand. Nooit.

‘Wat is dit…?’

‘Ik weet het!’ Adrian haalt zijn schouders op. ‘We kregen er allemaal een. Blijkbaar is ze nogal veeleisend, dus als ik jou was: mondje dicht.’

‘Je hebt het weer over ze!’ grom ik. ‘Over wie heb je het toch in hemelsnaam?’

Hij houdt zijn hoofd scheef en kijkt me met glimmende ogen aan, wetend dat ik ga reageren. ‘Marina Ray.’

Mijn mond valt open. En dan begin ik te lachen, ietwat hysterisch volgens mij. ‘Meen je dat echt?’

‘Yep.’

‘Wat doet zij hier?’

‘Nou, het is natuurlijk erg gevaarlijk om hier nu te gaan speculeren, aangezien de hele studio vast volhangt met microfoontjes…’

‘Adrian!’, sis ik, om hem wat sneller richting conclusie te krijgen.

‘De regisseur van de film waar ze graag in mee wil spelen is in Londen, op zoek naar een nieuwe hoofdrolspeelster om de actrice te vervangen die op het allerlaatst heeft afgezegd. Marina Ray verprutste haar auditie in Los Angeles, dus is ze hem achterna gereisd, zo wanhopig graag wil ze een tweede kans.’

‘Ze klinkt als een vrouw met een missie,’ zeg ik. ‘Dus waarom is ze vandaag hier en niet bij hem?’

‘Omdat wij degenen zijn die haar een foto kunnen geven waarop ze staat zoals hij wil dat ze eruit komt te zien.’

‘Dat klinkt als zeer speculatief uit een zeer betrouwbare bron.’

‘Ik heb connecties, schat.’ Hij haalt zijn schouders op.

‘Ja,’ zeg ik, terwijl ik met mijn ogen naar zijn kruis wijs. En dan fronsend: ‘Je zou toch denken dat ze haar eigen make-upstyliste heeft…’

‘Vast, maar ze heeft speciaal naar jou gevraagd. Ze zag jouw foto’s van het Fred & Ginger-cocktailfeestje in Harper’s Bazaar. Ik kan niet geloven dat jouw agent je dit niet heeft verteld.’

Ik zou willen dat ik net zo ongelovig was. Mijn agent en ik kunnen op dit moment niet echt door één deur, zeker niet sinds ik me probeer los te maken uit het wurgcontract dat ik met zijn bureau heb gesloten. Maar ik wil niet afdwalen.

‘En hoe heet die film?’

‘Glimlachen. We hebben gezelschap.’ De assistent van Adrian, Robbie, onderbreekt ons geroddel en wijst naar de wolk van neutraliteit die net is komen binnenwandelen.

Alles aan Marina Ray’s secretaresse, een vrouw van in de vijftig, schreeuwt burgerlijkheid: ze draagt een saaie witte blouse op een niet-flatteuze grijze pantalon, haar nagels zijn ongelakt en op haar platte schoenen is ze bijna onhoorbaar. Ik vraag me af of dit de standaarduitrusting is voor assistentes van sterren? Om de ster echt te laten stralen, moet je er te allen tijde duf uitzien, 2D vergeleken met haar HD 3D.

Terwijl ze langs de tafel met hapjes en drankjes loopt, maak ik me uit de voeten. Ik schuifel naar de kleedkamer en begin snel mijn koffer uit te pakken. Retro is mijn favoriet, omdat ik zo echt terug kan reizen in de tijd. Ik kreeg het idee toen ik een masterclass filmmake-up volgde in Los Angeles, waarbij ook een bezoekje aan het Max Factor-museum hoorde.

De collectie bevindt zich in het art-decogebouw waar meneer Factor himself de beroemdste en meest notoire idolen van het witte doek omtoverde tot sterren, en hoewel er in de omgeving enorm veel Hollywood-kitsch te zien is, vergeet je al die nep-Oscars en kebabrestaurants zodra de gouden deuren openzwaaien en je over de drempel stapt.

Wat ik het mooist vond, was de set van vier op kleur ingerichte kamers. De eerste was in aquamarijn geschilderd en had de naam Alleen voor blondines gekregen. In de kamer stond een toilettafel met daarop originele spulletjes uit het make-upkoffertje van alligatorleer van Marilyn Monroe.

De volgende deur leidde naar een oudroze kamer, Alleen voor brunettes, met Elizabeth Taylor-memorabilia en prachtige oude advertenties voor lippenstift: ‘De kleur blijft zitten tot jij hem eraf haalt!’

Rossige dames als Rita Hayworth werden ontvangen in een appeltjesgroene kamer; blijkbaar dacht Max dat wanneer een vrouw er stralend uit kon zien in een kamer met muren van die groene kleur, ze trots kon zijn op haar rode haar.

Als laatste was er een perzikkleurige kamer, voor de ‘bruinettes’ (niet echt een gebruikelijke term), zoals Judy Garland. En ik.

Ik denk dat het feit dat dit woord het woordenboek nooit heeft gehaald en ik nog nooit een man heb horen zeggen ‘Wauw, ik heb echt iets met bruinettes’, al een teken was om mijn look te gaan veranderen. Maar omdat ik tijdens mijn jaren achter de cosmeticabalie al zo veel experimentele fases heb doorgemaakt, wilde ik het vooral simpel houden. Het is mijn werk om mensen er geweldig uit te laten zien – niet zozeer om er zelf geweldig uit te zien. Wie kijkt er trouwens naar mij? Ik denk dat er in het leven, net als in de film, gewoon mensen zijn die zijn voorbestemd voor de hoofdrol, en andere mensen die de rol van jaloerse toekijker op het lijf is geschreven.

En dat is prima. De jarenzeventigzanger Bill Withers zei ooit eens: ‘Het is prima om op weg te gaan naar geweldig, maar onderweg kom je door prima. En als je bij prima bent, kijk dan eens goed om je heen en wen er maar aan, want veel verder zul je niet komen.’

Dus daar ben ik, bij ‘prima’. Ik ben hier al een tijdje, en daarom heb ik besloten om het mezelf maar zo comfortabel mogelijk te maken en het zo mooi te maken als ik kan. Sinds die trip naar LA ben ik allerlei oude parfumflesjes, cosmetica en poederdoosjes gaan verzamelen. Ik heb zelfs een origineel ‘teintkwastje’ gevonden dat het teveel aan poeder kan wegstrijken en dat eruitziet als een poppenhaarborsteltje.

Toen ik mijn verzameling meenam naar mijn werk om die aan Brontë van de kleding te laten zien, was iedereen – ook de al wat versleten modellen – er zo van onder de indruk dat ik besloot dit vaker te doen; en met muziek uit het betreffende tijdperk.

Over muziek gesproken… Ik rommel door het zijvakje van mijn koffer, in de hoop daar mijn compilatie-cd met jarendertigmuziek te vinden. Ooit ga ik mijn cd’s eens goed op orde brengen, of overzetten op een iPod, maar het allerfijnst zou het zijn als ik een authentieke opwindbare grammofoon zou hebben.

Ik stop op goed geluk een cd in de speler en druk op Play, waarna direct een steen in mijn maag valt en mijn knieën beginnen te knikken. Te zwak om op Stop te drukken laat ik de bitterzoete golf over me heen stromen. Het is alsof hij hier bij me in de kamer is. Ik kan voelen hoe hij me in zijn armen neemt, me vasthoudt en fluistert: ‘Ik ben zo blij dat ik van jou ben.’

Weet je hoe mensen, wanneer je verkering net uit is, zeggen dat er nog genoeg vissen in zee rondzwemmen? Na Jonathan zei niemand dat tegen mij. Het was alsof iedereen mij had opgegeven. Zelfs mijn ouders vroegen tijdens de zondagmiddagvisite niet meer of ik nog iemand had ontmoet. Natuurlijk bleven mijn vrienden me uitnodigen voor bruiloften, verlovingsfeestjes of de doop van hun jongste spruit, maar nooit werd gevraagd of ik ook van plan was iemand mee te nemen. Zelfs nu nog, als ik mensen tegenkom die ik maanden niet heb gezien, vragen ze me alleen maar naar mijn werk, nooit naar hoe het met mijn liefdesleven staat. Je kunt het ook maar zo vaak zeggen: ‘Ach, je komt de ware Jacob vast snel tegen!’, of: ‘Jij hebt maar mazzel, ik mis dat vrijgezellenleventje best wel.’ Ik mis dat vrijgezellenleventje van vroeger ook. Maar het is gewoon niet hetzelfde wanneer je geen vrijgezelle vrienden hebt om ermee van te genieten.

‘Stella?’

Ik kijk op en zie Adrian in de deuropening staan, met een bezorgde blik op zijn gezicht.

‘Je weet dat het thema vandaag de jaren dertig is, toch?’

‘Ja, ja.’ Eindelijk ben ik in staat om op Pauze te drukken. ‘Ik probeer de goede cd te vinden.’

Ik pak een andere cd, gelukkig is dit de juiste. Hoe kun je niet blij worden van Glenn Millers ‘Moonlight Serenade’? Ik wieg dromerig heen en weer en moet zelf giechelen. Kijk mij nou, ik ben de dj van Marina Ray! Zou dit het zijn, vraag ik me af. Is dit de eerste dag van mijn nieuwe levensfase? Zal Stella eindelijk een toekomst krijgen?

‘Nee. Nee, nee, nee.’

‘Pardon?’ Ik draai me om en zie de assistente betuttelend als een schooldirectrice in de deuropening staan. Ze ziet er dan misschien erg mild uit, haar tong is zo scherp als chili.

‘Deze troep moet allemaal weg.’ Ze wuift met haar armen naar mijn meest waardevolle schatten. ‘Heb je de memo niet gekregen?’

‘Ik ben bang van niet.’ Met een grijns om mijn lippen begin ik aan mijn verdediging. ‘Ik realiseer me dat het er wat gek uitziet, maar iedereen met wie ik tot nu toe heb gewerkt…’

‘Nee,’ onderbreekt ze me. ‘Ze wil haar kleedkamer helemaal zen. Het is al druk genoeg met al die kleurtjes oogschaduw.’ Spottend kijkt ze naar mijn grote trots: een palet met in vijf stappen in tint verlopende kleuren in allerlei texturen. ‘En doe alsjeblieft iets aan die stank. Dinsdag is vijgen. Op woensdag wil ze dat alles naar granaatappel ruikt.’

Terwijl ze zich omdraait, neem ik even een momentje om na te denken. Ik probeer niet direct te reageren. Gewoon alles over me heen laten komen. Concentreren op Glenns klarinet en uitademen. Geen probleem. Het is maar één dag. Marina Ray is mijn allereerste echte, levende filmsterrengezicht waar ik mee mag werken, dus ik neem die assistente gewoon voor lief. Het hoort er gewoon bij.

Wanneer ik mijn opzichtig gekleurde spulletjes weer wil inpakken, bedenk ik me twee dingen. Ten eerste, wie weet hoe granaatappel ruikt? En ten tweede, komt Marina mét of zónder make-up binnen? Dat zegt altijd een boel. Ik denk dat het lastig moet zijn voor actrices, voor wie zo veel afhangt van hun uiterlijk, om een kamer binnen te lopen en mensen voor het eerst te ontmoeten, zo zonder gezicht op. En dat terwijl ze best weten dat ze hier komen voor de make-up, dus waarom iets erop smeren wat er toch weer af moet? Hoe dan ook, mij lijkt het verschrikkelijk, om een professionele omgeving binnen te lopen zonder make-up. Het is al erg genoeg om mezelf ’s ochtends vroeg in de badkamerspiegel te moeten zien, hoewel ik er alles aan doe om het daar zo fijn mogelijk te maken (lampen die zachtgeel licht geven en een roze handdoek als tulband om mijn hoofd geslagen, voor een maximaal rimpelverwijderend effect en om maar niet te hoeven zien wat er ’s nachts met mijn haar is gebeurd).

‘Aaaaaaahhh!’ Een ijzingwekkende gil uit de studio maakt bruut een eind aan mijn gemijmer.

Wat nou? Staat er bosbessensap in plaats van acaibessensap?

Ik ren naar de studio, waar Marina’s assistente verstrikt is geraakt in – en duidelijk gevallen is over – de lichtkabels. Ik kan een glimlach ternauwernood onderdrukken als ik haar de zwarte kabels zie wegtrappen alsof het slangen zijn. En dan komt Marina Ray binnenlopen.

Skinny jeans, topje met lage schouders, een enorme zonnebril en een beanie die bijna haar hele haardos bedekt.

‘Jezus, Ruth, heb je weer gedronken?’

Iedereen kijkt de assistente aan, die rood aanloopt en volgens mij het liefst ter plekke dood zou willen neervallen.

‘Grapje,’ grinnikt Marina. ‘Ze drinkt helemaal niet. Ik ben juist degene met het drankprobleem!’ Ze steekt haar hand uit en trekt haar werkneemster omhoog. ‘Alles nog heel?’

‘Ik leef nog,’ mompelt Ruth terwijl ze zichzelf afklopt.

‘Ik bedoel de apparatuur.’

Robbie snuift geamuseerd en laat Marina dan snel weten dat hij alleen maar een verkreukt gelfilter hoeft te vervangen.

‘Gelukkig! Nou, waar zijn de hapjes? Ik sterf van de honger!’

We kijken allemaal naar de tafel. Ik zie sesamzaadjes, zonnebloem- en pompoenpitten, een schaal vol mungbonen en een stuk of vijf roze grapefruits.

Ze houdt een flinterdun lapje zeewier omhoog, dat direct tussen haar vingers verkruimelt. ‘Jongens, echt?’

‘Je bent aan het detoxen,’ sist Ruth.

Marina schudt pertinent haar hoofd. ‘Nee, ik heb even heel erge zin in tox. Van wie is die donut?’ Ze wijst naar de met suiker bestrooide snack die het meisje van de kleding half heeft opgegeten en bij de thee heeft laten liggen.

Brontë steekt aarzelend haar hand op.

‘Ga je hem nog opeten?’

‘Wil jij hem?’ Ze kijkt wat verward.

‘Dank je. Je bent een engel!’ zegt Marina, terwijl ze alles in haar mond propt en dan haar zonnebril omhoog in haar haar duwt. Ik zie een smetteloos schoon gezicht. Ze ziet er veel milder en jonger uit dan in de bladen. Ik denk zelfs een paar sproeten op haar neus te zien, maar haar groene ogen fascineren me het meest.

‘Luister even. Ik verwacht een heel belangrijk telefoontje en als dat komt, wat we ook aan het doen zijn, dan moet ik het aannemen. Ik wil dat je dit van tevoren even weet, zodat je niet denkt dat ik mijn make-up onderbreek voor een gezellig babbeltje met mijn aerobicslerares of zo.’

Opnieuw staan we verbaasd van haar anti-divagedrag.

‘Dat is toch een bestaand woord, nietwaar?’ Ze fronst haar wenkbrauwen. ‘Babbeltje?’

‘Ja!’ Adrian is de eerste die iets weet uit te brengen. ‘En mag ik je van harte welkom heten bij de fotoshoot van vandaag…’

Ze schudt hem de hand, dan die van zijn assistent en draait zich dan met een blik vol hoop in haar ogen om naar mij.

‘Stella Conway?’

‘Ja!’ hijg ik, verbaasd dat ze niet alleen mijn naam weet en mijn werk geweldig vindt, maar me ook nog eens herkent. Hoewel het feit dat ik een poederkwast met een fluwelen strik eromheen vasthoud waarschijnlijk voldoende is om me te identificeren.

‘Ben je er klaar voor?’ Ze loopt voor me uit naar de kleedkamer.

‘Eh, ik moet eerst nog even snel wat opruimen.’ Ik ren achter haar aan, maar ze is er natuurlijk eerder dan ik.

O help, nou krijgen we het.

‘Is dat een lippenstiftdoosje?’ Ze kijkt naar wat lijkt op een kogel die vastzit in een spiegelend pillendoosje.

‘Ja, dat klopt.’ Ik loop op mijn tenen naar haar toe. ‘Ik heb het van een veiling.’

‘Prachtig.’ Ze laat haar handen over alle spullen zweven, alsof ze de aura ervan wil strelen. ‘Weet je, ik had het meest prachtige beautykoffertje in roomwit leer met een lila-roze satijnen binnenvoering. Ik mocht het vroeger meenemen in het vliegtuig en ook al droeg ik een afgetrapte spijkerbroek, ik voelde me net een dame in kokerrok en panty met achternaad!’ Ze trekt haar neus op. ‘En nu met die domme regels… Wat is dat nou, honderd milliliter? Je kunt alleen nog van die miniflesjes meenemen, à la formaat kersthanger!’ Ze steekt haar hand uit naar een van de donkerrode lippenstiften. ‘Ik heb gehoord dat je authentieke oude producten gebruikt.’

‘Nou, dat zou een beetje onhygiënisch zijn…’ – ik ril even – ‘maar ik probeer wel exact dezelfde kleur en pigmentatie te krijgen.’

‘De verpakking ziet er authentiek genoeg uit.’ Ze draait de lippenstiftkoker in babyblauw met goudkleurige kronkellijnen erop om in haar hand. ‘Ook al is het wat goedkoop.’ Ze tikt met een vingernagel op het plastic.

Ik glimlach. ‘Deze zijn echt. Ook al zien de verpakkingen er soms erg kitsch uit, ik hergebruik ze met nieuwe lippenstift, om zo toch wat van het verleden levend te houden.’ Ik heb het gevoel dat ik degene ben die hier auditie doet, ook al moet ik zeggen dat het prima gaat…

Maar dan verschijnt Ruth in de deuropening. Ze kijkt me streng aan. ‘Alles oké, Marina?’

‘Ruth! Heb je dit allemaal gezien? Het is geweldig! Ze heeft zelfs het parfum Een avond in Parijs.’ Ze klapt in haar handen.

‘O, vandaag gaat het gewoon allemaal lukken. Ik voel het gewoon!’

Ik voel het ook. Vlinders in mijn buik, vol hoop en kansen.

Tot Marina de foto tevoorschijn haalt van de vrouw in wie ze getransformeerd wil worden…

2

‘Iets minder makkelijk dan Anne Hathaway omtoveren in Judy Garland.’

‘Ja,’ bevestig ik, terwijl ik kijk naar de peroxideblonde krullen, smalle wenkbrauwen en een mond zo rood en klein als een rozenknop.

‘Weet je wie dit is?’ vraagt Marina.

Ik schud mijn hoofd. ‘Als ik naar de styling kijk, denk ik dat het een tijdgenote van Marlène Dietrich is.’

Marina knikt heftig.

‘Wat in mijn voordeel werkt. Mensen hebben niet echt direct een sterk beeld van haar in gedachten.’

‘Wie is het?’

‘Marion Davies. Waarschijnlijk de meest ondergewaardeerde komische actrice uit de jaren twintig en dertig. Ze heeft meer dan veertig films gemaakt, maar eigenlijk was ze vooral beroemd om haar geheime relatie met uitgeversmagnaat William Randolph Hearst, die vijfendertig jaar ouder was dan zij.’ Ze kijkt me glimlachend aan. ‘Nou, zie je de overeenkomsten al?’

Opnieuw ben ik overdonderd door haar directheid. Marina Ray haalde de media voor het eerst aan de arm van een veel oudere en wereldberoemde regisseur, Victor Goldstein. (Zij speelde de hoofdrol in zijn remake van Barbarella, omdat hij voorzag dat ze met haar zilverkleurige hoge Gaultier-laarzen direct een ster zou worden.) Het grote verschil is dat Marina uiteindelijk ook echt met haar vent trouwde, hoewel die relatie een paar jaar geleden strandde, ‘toen ze carrière had gemaakt en hem niet meer nodig had’. Zo verwoordde de roddelpers het in elk geval.

‘William Randolph Hearst,’ ik herhaal de grootse naam. ‘Komt me bekend voor…’

‘Zou ook wel moeten. Je werkt voor hem.’

‘Huh?’

‘Nou ja, hij is natuurlijk al dood, maar je hebt zeker gewerkt voor Hearst Corporation: Cosmopolitan, Marie Claire…’ ze pauzeert even voor het effect … ‘Harper’s Bazaar.’

‘Waar jij mijn werk hebt gezien!’

‘Geen toeval, als je het mij vraagt.’

Ik voel de rillingen over mijn rug gaan.

‘Dus…’ Marina steekt de foto van Marion Davies achter de spiegel. ‘Persoonlijk denk ik dat het meer zaak is om de essentie van een persoon te vangen, maar iedereen is altijd zo op het plaatje gefocust. En ik weet dat de regisseur eigenlijk Kate Hudson voor die rol had willen hebben, en zo’n jaar of tien geleden speelde Kirsten Dunst haar in een film... zie je de rode draad?’

‘Ik zie hem.’ Mijn hersenen kraken bijna in hun poging om te bedenken hoe ik dít voor elkaar ga krijgen. ‘Speelt de film zich af in een bepaald jaar?’

‘Eind negentiendertig, denk ik zo. Toen hadden ze al die grote feesten op Hearst Castle. Ik weet dat ze types als Cary Grant en Charlie Chaplin als gast zullen laten aantreden.’

‘Wauw!’

‘Ik weet het. En nog beter is, ze filmen ook nog bij het kasteel zelf. Het is maar vijf uur rijden vanaf Los Angeles, wat perfect is, omdat ik in Californië moet zijn voor…’ Ze houdt zichzelf tegen. ‘Ik moet gewoon de komende paar maanden in Californië zijn. Moet.’

‘Oké,’ verzucht ik. Ze begint een beetje door te slaan. ‘Ik denk dat we eerst even over het haar moeten nadenken.’

‘Ik ben je al een stap voor.’ Ze trekt haar muts van haar hoofd en onthult, in plaats van een waterval van rood, een piekerige, gebleekte bob.

Ik kan het niet geloven. Het lijkt wel alsof ze haar haar in een paardenstaart heeft gebonden en daarna onder het elastiekje met een keukenschaar heeft afgeknipt, om daarna haar hoofd in een kom peroxideverf te dopen.

‘Wie heeft dit gedaan?’ weet ik nog net uit te brengen.

‘Ikzelf, vanochtend om vijf uur.’ Ze haalt haar schouders op. ‘Het leek me toen een goed idee.’

Ik bijt op mijn tong. Had ze nog nooit van het principe van een pruik gehoord? Ik wil maar zeggen, ze heeft de rol nog niet eens!

‘Ik weet wat je denkt.’

‘Mmm,’ ik probeer mijn afschuw te verbergen. ‘Ik denk dat we een paarse spoeling nodig hebben om die geeltint wat af te zwakken.’

Ze glimlacht dankbaar. ‘Ik weet dat het veel gevraagd is.’

‘Het is al goed.’ Ik pak mijn spullen. ‘Ik zat vanochtend zelf net te denken dat ik wel wat meer uitdaging kon gebruiken.’

‘Nou,’ zegt ze met een brede glimlach, ‘daar ben ik dan!’

Omdat we strijden tegen de klok ben ik erg blij met het extra paar handen van Brontë, het meisje van de kleding en leverancier van donuts. (Ze heeft intussen een doos nieuwe gehaald en nu zit al onze kleding onder de roze hageltjes.)

Nadat ze me eerst heeft geholpen Marina’s hoofd in kleine strakke rollertjes te zetten, komt ze met wat mogelijke outfits aanlopen. Hoewel ik vanuit mijn ooghoeken allerlei kleuren voorbij zie zwieren, ben ik vooral met Marina’s gezicht bezig: een onberispelijke porseleinwitte basis, wenkbrauwen die tot fijne bogen zijn geplukt, een totaal andere vorm lippen, gestift in exact de juiste kleur rood om te laten passen bij haar blauwe lenzen.

‘Wist je dat ze in de jaren dertig een mondstencil gebruikten?’ zeg ik, terwijl ik het scharlakenrode romige goedje op haar lippen smeer. ‘Je kon kiezen uit zes ontwerpen, dan de vorm met een lippenpenseel opzetten en invullen met lippenstift.’ Ik doe een stap achteruit om haar gezicht te bekijken, net op het moment dat er een prachtige smaragdgroene jurk langskomt.

‘Ik denk dat dit hem is.’ Brontë houdt de soepel vallende, met edelstenen bezaaide jurk omhoog.

Ik knik instemmend, en Marina is zo onder de indruk dat ze vraagt of ze de jurk voor de auditie mag lenen.

‘Ik beloof je dat ik hem de volgende ochtend direct weer terugbreng.’

‘Geen probleem,’ zegt Brontë. ‘Geloof me, ik weet hoe belangrijk een eerste indruk kan zijn.’

Terwijl we de schoenen bekijken, vertelt Marina ons dat Marion Davies haar gasten jurken uit haar eigen kledingkast liet lenen als die niet iets geschikts voor het diner aan hadden.

‘En voordat ze verwarming hadden in het filmtheater van het kasteel, hingen er altijd tig bontjassen bij de ingang en pakte je er gewoon eentje op weg naar je stoel. Kun je je dat voorstellen?’

Brontë en ik schudden ons hoofd.

‘Blijkbaar dacht iedereen wat negatief over Marion, tot ze haar in het echt ontmoetten. Natuurlijk konden ze een uitnodiging op het kasteel niet afslaan en aan het eind van de avond waren ze dan helemaal om.’

Ik moet zeggen dat ik Marina zelf verrassend verfrissend vind. Ze komt helemaal niet kil over. Misschien is dat de reden waarom we die verklaring moesten tekenen; omdat ze zelf haar mond nooit kan houden.

Ik durf het zelfs als theorie voor te leggen.

‘O, ik kan best geheimen bewaren als het moet,’ zegt ze, tegen haar neus tikkend. ‘Wacht maar tot de journalist hier komt. Dan zul je het zien.’

Vaak doet de journalist het interview terwijl de make-up wordt gedaan, zodat de tijd optimaal wordt benut, maar Marina heeft haar specifiek gevraagd pas te komen als de metamorfose klaar is.

‘Het hoort bij de test.’

‘Test?’

‘Nou ja, ik heb er nogal wat moeite voor moeten doen om ze ervan te overtuigen een superstijlvolle foto te plaatsen bij het artikel over mijn survivalfilm.’

‘Die over de beren?’ vraagt Brontë.

Ze knikt. ‘Wie heeft er aan mijn pap gezeten?’

‘Fijne titel.’

‘Ik heb ergere meegemaakt. Hoe dan ook, ze maakte zich zorgen dat ik niet zou worden herkend, dus hebben we het zo gebracht dat ze extra publiciteit zouden krijgen als ze als invalshoek “Marina Ray: zoals we haar nog nooit hebben gezien!” zouden nemen. Als de transformatie dramatisch genoeg is om de journalist weg te blazen, worden de foto’s vanavond al gelekt en ziet Conrad ze al, met enig geluk, wanneer hij aan zijn aperitiefje zit!’

‘Conrad?’

‘Conrad Blake, de regisseur van Kasteel in de lucht. Dat is de naam van de film.’

‘Ahh!’ zucht ik, onder de indruk van haar snode plan. ‘Je hebt er echt over nagedacht.’

‘Ach, dan zit ik niet over andere zaken te dubben… Snap je. Een beetje afleiding.’

Ik kijk toe hoe ze bijna om de tien tellen haar telefoon controleert. Er lijkt haar toch echt iets dwars te zitten. Maar ja, veel actrices zijn zo: ze rennen van hot naar her, om dan boven op een volgende filmrol of filmpartner te springen. Deze rol is voor haar zeker iets heel anders: ik heb maar een paar van haar films gezien, maar ik weet wel dat ze nog nooit in een klassiek stuk heeft gespeeld. En hoewel ze misschien niet een logische keus is voor een film over dat tijdperk, moet ik zeggen dat ze behoorlijk overtuigt wanneer ze een stukje voorleest uit het script.

‘Ik genoot altijd enorm als ik weer twee mensen aan elkaar had gekoppeld,’ begint ze. ‘Dan was er een bruiloft en was ik weer bruidsmeisje. Ik deed het gewoon om een nieuwe jurk te krijgen. Ik vond het wel prettig om eens wat anders aan te kunnen trekken.’

Brontë en ik horen het giechelend aan, en zitten te wachten wat er nog meer komt, maar daar klopt Adrian al op de deur. ‘Hoe staat het ermee?’

‘Eén minuutje!’ roep ik terug.

Brontë nodigt de ster uit om in de zijden jurk te stappen. Ik trek haar krullen nog even los en samen draaien we ons om naar de spiegel voor de onthulling.

Haar ogen worden groot, bijna even groot als die van de echte Marion.

‘Wat vind je ervan?’

Ze slaakt een zucht van tevredenheid en opluchting en draait eerst naar links en dan naar rechts. ‘Het is perfect!’

‘We laten je aan de anderen zien.’

Als we naar buiten stappen, kijken Adrian, Robbie en Ruth haar met open mond aan. Ze lopen om Marina heen en proberen te ontdekken waar we de echte Marina Ray hebben gelaten. Het komt zelden voor dat ik de zaal stil krijg, ook al is er één negatieve reactie.

‘Je haar, Marina!’ Ruth is geschokt. ‘Je lange, glanzende, rode haar…’

‘Dat groeit wel weer aan.’

‘Maar niet op tijd voor de Godiva-sequel.’

‘Dan draag ik wel een pruik.’ Ze haalt haar schouders op en doet een paar charlestonpasjes. ‘Kom op, we doen het!’

Ze wil net voor de camera gaan staan wanneer haar telefoon rinkelt.

‘Dat is hem!’ joelt ze, waarna ze de studio uit rent, de gang op.

De rest van ons kijkt Ruth vragend aan.

‘Ik weet niet hoe lang dit gaat duren. Waarschijnlijk kunnen we beter even gaan pauzeren.’

Maar voordat we ook maar in de kantine zijn, komt Marina alweer naar binnen stuiven; met een blik van verslagenheid op haar eerst zorgeloze gezicht, houtskoolzwart huilende ogen en trillende, dikke lippen.

Ze rent direct naar de kleedkamer, en ook al trekt ze de deur stevig achter zich dicht, we kunnen haar hartstochtelijk horen huilen.

We kijken elkaar onhandig aan.

Ik vraag me af wie van de ondertekenaars van de verklaring dit vanochtend had voorzien.

‘Denk je dat de auditie niet doorgaat?’ vraag ik Ruth.

Ze schudt haar hoofd. ‘Dat was niet de regisseur.’

‘O.’ Ik word alleen nog maar nieuwsgieriger. Wat ik eerder van Marina had begrepen, was dat ze alleen maar met deze rol bezig was.

Ruth klopt op de deur van de kleedkamer en stapt naar binnen om met haar bazin te gaan praten.

Adrian kijkt op zijn horloge. ‘Dit voorspelt weinig goeds. Hoe lang heb je nodig om haar op te lappen?’

Ik luister even – ze huilt nog steeds – en schudt mijn hoofd. ‘Een tijdje.’

‘Halen we de deadline nog?’

‘Hoeveel ijs hebben we?’ Ik loop naar de koelkast, maar wanneer ik de bakjes uit het vriesvak haal, gutst er water over mijn handen.

‘Ruth wilde dat we nieuwe ijsblokjes gingen maken, met mineraalwater.’

‘Natuurlijk wilde ze dat.’ Ik zucht even. ‘Ik ga even naar de slijterij om een zak ijsklontjes te halen. Robbie, mag ik je autosleutels?’

Ik houd mijn hand open om ze te vangen, maar terwijl ze onderweg zijn, komt Ruth de kleedkamer uit benen en vangt ze op, als een hagedis die met zijn tong een insect uit de lucht grijpt.

‘Waar heb je dit vandaan?’ hapt ze me verwijtend toe.

Ik kijk haar fronsend aan. ‘Dat hoort bij de auto.’

‘Niet de sleutel, de ketting.’

‘O.’ Mijn hart scheurt weer doormidden wanneer ze de koperen ring met een wit zeilschip, adelaar met uitgespreide vleugels en anker eraan, omhoog houdt. ‘Het was een cadeautje, van een ex-vriendje. Ik moet hem er nog steeds af halen.’

‘Je ex zat bij de Amerikaanse marine?’ Ze kijkt me vol ongeloof aan.

‘Ja,’ zeg ik, me afvragend wat het probleem is. Ik bedoel, ik realiseer me dat het geen logische combinatie is, maar al sinds de Tweede Wereldoorlog zijn er Britse meisjes die vallen voor een Amerikaanse militair. Of is dat zo raar?

Voordat ik haar een vraag kan stellen, trekt ze me aan mijn elleboog mee naar de kleedkamer, waarna ze de sleutels naar Marina gooit.

Door een waas van tranen kijkt ze knipperend naar de sleutel, om daarna bijna ademloos te vragen: ‘Waar heb je die vandaan?’

O hemel! Je zou bijna denken dat ik de roze panter aan mijn sleutelbos heb hangen.

‘Ze heeft verkering gehad met een matroos.’

Het klinkt altijd zo dom als mensen het zo zeggen. Een soldaat is macho en stoer. Een marinier klinkt lekker grof. Een piloot, helemaal cool en galant. Maar een matroos doet me altijd denken aan die net man geworden jongens met hun witte petten die dan op en neer springen en met hun hakken tegen elkaar klikken. Ook al weet ik uit ervaring dat de realiteit heel anders is.

‘Hoe recent was dat?’ wil Marina weten.

‘Een paar jaar geleden. Ik was van plan een andere sleutelring te halen.’

Marina is gaan staan, legt haar handen op mijn armen en neemt me mee naar de bank. Ze vraagt Ruth om weg te gaan en kijkt me aan. ‘Je hebt die verklaring ondertekend, nietwaar?’

‘Ja,’ antwoord ik bevestigend.

‘Zweer je dat je niets maar dan ook niets doorvertelt van wat ik je nu ga vertellen?’

‘Oké.’ Ik knik. Een beetje nerveus.

Ze neemt een diepe hap lucht en gooit het eruit: ‘Mijn man zit in de marine.’

‘Je man?’ Mijn ogen schieten heen en weer terwijl ik probeer deze informatie te verwerken. ‘Victor Goldstein zit bij de marine?’

‘Nee!’ snuift ze. ‘Victor wordt al zeeziek in het bubbelbad.’ Dan kijkt ze me indringend aan. ‘Ik heb het over mijn tweede man. Mijn geheime man.’

Ik trek mijn wenkbrauwen op.

‘Niemand mag dit weten.’

‘Nee,’ antwoord ik instemmend. Dan voeg ik eraan toe: ‘Waarom niet?’

‘Kun je je, behalve de veiligheidskwesties, voorstellen hoe het dan voor hem zou zijn op die boot, bij die mannen? Hij zou continu worden geplaagd, om maar te zwijgen van de paparazzi, de verhalen dat ik vreemdga met een ander als ik ook maar even ergens op een terrasje in LA een kopje koffie met iemand ga drinken?’ Ze schudt haar hoofd. ‘Je weet hoe het gaat in het leger; het laatste wat je wilt doen, is een schietschijf van jezelf maken.’

‘Oké,’ zeg ik, even denkend aan in hoeveel lockers een poster van een klassieke filmster hangt – maar in dit geval is de fantasie voor de marinier echt.

En dan moet ik denken aan Jonathans laatste missie (voor zover ik weet): Somalische piraten bestrijden.

‘Hij is toch wel veilig?’ vraag ik, plotseling erg ongerust. ‘Het telefoontje?’

‘Ja, alles is in orde. Het is gewoon…’ Ze gooit wanhopig haar handen in de lucht. ‘Alles! Ik bedoel, ik vind het maar niks. Ik ben altijd degene geweest die drie tot zes maanden van huis is. En als ik dan weg ben, kan ik altijd mensen naar de set laten komen. Maar bij hem is het zo: als hij weg is, is hij helemaal weg! Ik mag al blij zijn met een kort e-mailtje. Echt, het zou beter zijn geweest als hij in de gevangenis zou zitten. Zelfs gevangenen mogen hun echtgenotes ontvangen voor een intiem bezoekje! En dan zou ik in elk geval ook weten waar hij zit – omdat alles zo verdomde geheim en vertrouwelijk is, kan hij me niet eens vertellen in welk werelddeel hij zit, totdat hij alweer uit de haven is vertrokken.’

Ik zucht. Dit klinkt allemaal erg bekend.

‘Ik heb er geen enkele invloed op wanneer hij vertrekt of weer thuiskomt. Het enige wat ik kan doen is wachten. En ik word er gek van!’

‘Het is dat gebrek aan controle, gebrek aan zeggenschap,’ zeg ik, ‘die vreselijke realisatie dat je wensen en behoeften geen enkele factor zijn. Zijn prioriteit is de marine; hij gehoorzaamt de marine. Alles wat met jou te maken heeft, moest binnen het schema van de marine passen.’

‘Exact!’ snikt ze.

‘En je weet dat het niet hun schuld is, het is gewoon hun werk. Maar dat ouderwetse, romantische deel van jou denkt dat als hij echt zo veel van je zou houden als dat hij zegt, hij niet bij je weg zou gaan.’

‘Ja!’

‘Als hij van je hield, zou hij je verjaardag en Kerst niet missen, of er voor je zijn als je met spoed naar het ziekenhuis moet om je blindedarm eruit te laten halen,’ zucht ik. ‘Het is zo raar wanneer je je realiseert dat de persoon van wie je houdt en die je het meest vertrouwt, niet te vertrouwen is, praktisch gezien dan. Je kunt ze zelfs niet als contactpersoon in noodgevallen opgeven; wat moeten ze dan doen, in morsecode een bericht naar Jemen sturen?’ Ik haal mijn schouders op. ‘Ook al wil hij graag, hij kan er vaak niet zijn als je hem het hardst nodig hebt. Hij is er niet om je een knuffel te geven na een zware dag op je werk, of om samen de boodschappen te doen, of met je mee naar de bruiloft van je beste vriendin te gaan. Hij zit aan de andere kant van de wereld, en leeft een totaal apart leven.’

Ze laat zich op de bank vallen, hopeloos.

‘Sorry, ik wilde het niet erger maken.’

‘Nee, het is goed om te horen dat ik niet egoïstisch ben als ik dat denk. Ik ken niemand anders in deze positie. Ik heb online gekeken en erover gedacht een alias aan te maken, zodat ik lid kan worden van zo’n hulpgroep van marinevrouwen op Facebook, maar toen begon ik te lezen wat de andere vrouwen meemaakten en daar werd ik alleen maar depressief van. Ik dacht dat het beter was om mijn eigen leven te blijven leiden en te doen alsof het gewoon niet echt is, maar zo nu en dan… zoals daarnet, toen ik hem aan de telefoon had…’

‘Ik neem aan dat hij weer op een missie is?’

Ze knikt. ‘Het zouden dit keer drie maanden zijn, maar ze hebben hem gevraagd langer te blijven.’ Ze slikt haar emoties weg en pakt mijn hand. ‘Hoe doe je het, Stella? Hoe leer je ermee te leven?’

Ik kan er niets aan doen, aan de grimas. ‘Heb je Ruth niet gehoord toen ze zei dat ik een relatie had met een matroos? Verleden tijd. Voorbij. Ik ben niet echt de beste persoon om advies aan te vragen…’

‘Maar jij bent hier.’ Ze pakt mijn hand steviger vast. ‘Jij hebt het overleefd!’

‘Nou ja, het helpt niet echt wanneer ze hun schema zomaar omgooien, hè?’ Ik zucht. ‘Ik herinner me dat ik helemaal vanuit Engeland naar Jonathan was gevlogen voor een lang weekend, en toen hadden we de mazzel dat we vier uurtjes achter elkaar samen konden doorbrengen. Ik moest hem zelfs de laatste nacht missen; hij werd weer naar het schip geroepen. Het lijkt soms alsof de marine opzettelijk relaties de nek om probeert te draaien.’

‘Altijd veranderen de regels…’

Ik knik. ‘Na Jonathan werd mijn nieuwe favoriete stijlfiguur: “militaire precisie”.’

Marina gilt bijna van opluchting. ‘O mijn God, je hebt zo’n mazzel dat je Brits bent! Je hebt in elk geval geen last van het leed dat patriottisme heet, zoals Amerikanen! Ik kan geen slecht woord over de marine zeggen, uit angst om gelyncht te worden.’ Ze leunt naar voren. ‘Het allerliefst zou ik eens lekker over ze gaan zeuren.’

Ik glimlach terug. ‘Nou, daar kan ik je wel mee helpen.’

3

Ik weet niet waar jij aan denkt als je denkt aan militairen, maar ik had er niet zo veel gedachten bij voordat ik Jonathan leerde kennen.

Ja, ik wist van bezoekjes aan mijn tante in Portsmouth dat mariniers vaak vechten in de kroeg. Ik wist ook dat ze superkort haar hadden en dat hun superieuren altijd in hun gezicht stonden te schreeuwen. Ik wist ook, iets wat ik als achtjarige eigenlijk niet zou moeten weten, de hele tekst van het lied ‘There is Nothing Like a Dame’, omdat South Pacific mijn moeders favoriete musical was.

Wat vriendinnen en echtgenotes van militair personeel betreft, nou ja, in de film gaan ze door alle problemen alleen maar meer van elkaar houden, en zijn het afscheid en de eenzaamheid een manier om de kracht van de relatie te onderstrepen. Weet je dat er in de souvenirwinkel in Norfolk, Virginia (waar zich de grootste Amerikaanse marinebasis ter wereld bevindt), zelfs kleine beeldjes worden verkocht van stelletjes die met tranen in de ogen afscheid van elkaar nemen? Ze houden elkaar zo stevig vast dat het lijkt alsof ze het gevoel van elkaars lichaam willen vangen, in de hoop dat ze het nog steeds zullen voelen wanneer ze alleen achterblijven. Alsof je wilt worden herinnerd aan zo’n hartverscheurend en emotioneel moment! Het voelt echt alsof je hart uit je lijf wordt gerukt, dat weet ik nu uit ervaring. Maar ik had nooit gedacht dat ik in zo’n positie terecht zou komen.

Ik dacht altijd dat vrouwen van militairen sterk waren – veerkrachtig, lankmoedig en, nou ja, verdrietig. Want hoe gelukkig kun je echt zijn in zo’n situatie? Ik bedoel maar, is dat nou echt het toppunt van romantiek? Wie kent die meid die zwijmelend verzucht: ‘Ik wil een man ontmoeten waar ik intens van houd en die ik dan maar een paar maanden per jaar zie. Ik wil dat hij de meeste tijd doorbrengt op een groot schip met allemaal gekke kerels die porno kijken en die hem overhalen om zo veel te zuipen dat hij moet kotsen, terwijl ze door de gevaarlijkste oorlogsgebieden ter wereld reizen?’

Welke normale vrouw zou daarvoor kiezen?

Maar natuurlijk, en dat weet iedereen, denk je helemaal niet logisch na als je verliefd wordt.

Zo was ik ook toen ik Jonathan leerde kennen.

Ik zou willen dat ik kon zeggen dat we samen aanspoelden op een onbewoond eiland, maar we leerden elkaar kennen in de kroeg, net als gewone mensen.

Ik was een maand in New York voor een uitwisselingsprogramma van MAC Cosmetics en had die dag gewerkt in hun eerste winkel in Greenwich Village. Het was geweldig, zeker omdat de vrouwen en de travestieten soms amper uit elkaar waren te houden. We waren met een groepje nog wat gaan drinken en ik stond bij de bar te dringen om mijn bestelling te kunnen doen, toen een van mijn favoriete nummers werd gespeeld. Het heeft zo’n subtiele, vrolijke melodie dat ik niet verwachtte dat de gespierde jongen naast me zei: ‘Ik vind dit zo’n gaaf nummer!’ – precies op hetzelfde moment dat ik dat zei.

Het feit dat het ‘Just the Two of Us’ was, beloofde al veel goeds. Onze vrienden kwamen en vertrokken weer, maar wij bleven daar nog staan, lang nadat Bill Withers klaar was met zijn serenade over regendruppels van kristal en kastelen in de lucht.

Behalve zijn kaalgeschoren hoofd had Jonathan niet mínder op een militair kunnen lijken. Ik had eerder gedacht dat hij cultureel attaché was, zo elegant was hij in alles. Eerlijk gezegd kan ik me niet herinneren wanneer ik voor het laatst een man ‘elegant’ heb genoemd. Ondanks het feit dat ik drie Franse martini’s had gehad, bleef ik op mijn woorden letten, om maar net zo verfijnd en intellectueel over te komen als hij.

Toen de laatste ronde werd aangekondigd, nodigde ik hem uit om mee te komen naar mijn hotel, omdat hij gewoon zo aardig en beschaafd leek (maar nog net geen officier, hij was nog bezig met zijn training). Hij leek zelfs zo beschaafd dat ik even dacht dat hij me niet eens zou proberen te zoenen.

Maar dat deed hij wel.

En toen was het hek van de dam.

Weet je hoe je bij de aanraking van sommige mensen gewoon niets voelt en het bij anderen voelt alsof je door de bliksem wordt getroffen? Zo voelde het met hem. Mijn hele lichaam voelde het. Ik zweer dat ik echt bijna door mijn knieën zakte.

En toen, terwijl ik in zijn armen lag, fluisterde hij: ‘Waarom ben jij zo lief?’

Niet: ‘Wat ben jij sexy!’ of ‘Pak je jas!’ maar ‘Waarom ben jij zo lief?’

Het feit dat hij zo’n ouderwetse eigenschap ook maar benoemde, bracht me finaal van de wijs. Ik vond het belangrijk om lief te zijn en het idee dat hij dat bij mij voelde, alleen maar door mijn aanraking, gaf me een gevoel dat ik nooit eerder had gehad. Hij zei dat hij zich bij mij ‘veilig’ voelde, wat blijkbaar – hij is een Maagd – het ultieme compliment is. Ik voelde me in elk geval ook superveilig. Ik herinner me dat hij me de volgende dag na mijn werk ophaalde, in zijn armen nam en warm omhelsde, gewoon zomaar, op straat. En het was geen omhelzing van ‘Hé schat’ om dan direct weer los te laten, maar een omhelzing die maar doorging en doorging, en die zo vol van emotie was dat ik er geen antwoord op had. Ik herinner me dat ik daar stond, in zijn armen, denkend: ik voel zijn hart. En ik bedoel niet het mechanische geklop van de hartspier, maar de aard van zijn hart, de essentie en puurheid. Het was bijna alsof, als ik goed luisterde, ik ons aan elkaar kon horen beloven: ‘Ik ga zo goed voor je zorgen.’

Wat hij echt zei, was: ‘Ik heb een verrassing voor je,’ waarna hij me meenam naar een klein filmhuis in een achterafstraatje waar een documentaire over Bill Withers draaide: Still Bill. Zowel de locatie als de film hadden niet minder ingetogen en klein kunnen zijn, maar daardoor was het alleen maar mooier en intiemer. Tot die avond kende ik alleen maar de muziek van de man – ‘Lovely Day’, ‘Ain’t No Sunshine’ enzovoort – maar hij blijkt een enorm aardige, wijze man te zijn. Nonchalant zelfs, met terloopse opmerkingen die even diep in mijn ziel sneden als uitspraken van de Dalai Lama.

‘Waardeer mensen die waardering hebben voor jou,’ was een van mijn favorieten.

Vooral gezien het feit dat ik te veel energie had gestoken in mannen die niet zo in mij geïnteresseerd waren. Als ik ooit een tatoeage zou laten zetten, zou dat de tekst zijn.

Daarbij waren er al die gekke toevalligheden: Bill Withers zat zelf ook ooit bij de marine en zijn beeldschone echtgenote beschreef hem als ‘stoer maar gevoelig’, wat ook de perfecte omschrijving leek voor de man die naast me zat.

De volgende dag moest Jonathan weer terug naar Chicago (waar hij in opleiding was), maar voordat hij vertrok, zei hij: ‘Ik laat je het weekend overkomen!’

Hij deed vaker van dit soort grootse uitspraken. Ik plaagde hem er wel eens mee dat hij zijn goede manieren vast in Louisiana had geleerd (waar hij was geboren) en zijn arrogantie had van Texas (waar hij was opgegroeid). Hij vond dat grappig. Het prikkelde hem. En ik hield ervan dat hij zo gemakkelijk lachte, dat hij het ene moment statig en autoritair was en het andere moment in lachen uitbarstte, als een klein kind. Ik vond het heerlijk te zien hoe hij met mij genoot. Hoezeer hij mij wilde behagen. Dat had ik nog nooit meegemaakt.

Ondanks al die vlinders en eerste verliefdheid, bleef het in mijn achterhoofd spoken: wacht even, hij zit bij de marine. Heb je hier wel goed over nagedacht? Weet je wel hoe dit op de lange termijn gaat werken? Niet dat het uitmaakte. Ik was al voor hem gevallen.

Marina knikt. ‘Mensen zeggen altijd: “Nou ja, je wist waar je aan begon…” maar natuurlijk wist je dat niet. Echt, je begrijpt het concept dat ze weggaan en dat je ze gaat missen, maar op dat moment denk je alleen maar: ik doe alles voor hem! Ik doe alles wat ik moet doen om met hem samen te kunnen zijn.’

‘Exact,’ knik ik. ‘Ik bedoel, dat is ons geleerd, nietwaar? Liefde overwint alles.’ Ik pluk aan een hoek van het kussen. ‘Logica en werkelijkheid zijn niet meer belangrijk, net als elk instinct om je eigen hart te beschermen.’ Ik kijk op. ‘Maar waarom zou je je hart beschermen tegen dat waar je je zo geliefd en vitaal door voelt?’

‘Precies! En, eerlijk, is het niet erg romantisch om van iemand te houden, “tegen alle verwachtingen in”?’ verzucht Marina. ‘Het is veel beter dan zeggen: “Ach, tja, als je het zo zegt, dan klinkt het toch een stuk minder interessant. Laat maar.”’

Ik lach met haar mee en pak de make-upremover, zodat ik de zwarte strepen van haar ooit roze wangen kan vegen.

‘Dus je ging door?’ vraagt ze, naar het plafond kijkend, zodat ik ook goed onder haar ogen kan vegen.

‘Ach, wat was het alternatief? Teruggaan naar mijn lege leven van vóórdat ik hem leerde kennen? Hij was echt zo anders dan de andere mannen die ik kende.’ Ik pak een nieuw wattenschijfje en spuit er wat toner op. ‘Zelfs bij de McDrive zei hij altijd: “Mag ik alstublieft een Big Mac menu van u?” Wie zegt er nou nog “alstublieft”? Het idee dat ik weer moest afdalen naar de wereld der normale stervelingen nadat ik van zijn goddelijkheid had geproefd, was gewoon ondenkbaar.’

‘Dus jij dacht het niet?’

Ik schud mijn hoofd. ‘Ik bleef gewoon doorgaan, wanhopig alle obstakels uit de weg slaand, waarvan het einde van mijn stage in New York toch wel de belangrijkste was.’

‘Je moest terug naar Engeland?’

Ik knik.

‘Dus in plaats van op twee uur vliegen van elkaar te zitten…’

‘Werden het er acht. Eigenlijk een hele dag reizen van deur tot deur.’

Marina kijkt me vol sympathie aan.

Ik vertel haar niet dat de kosten ook meer dan drie keer zo hoog werden, omdat ik niet denk dat ze zich ooit zorgen heeft hoeven te maken over reiskosten, of het feit dat we geld bijeen moesten schrapen voor een hotelkamer – allemaal op twee vrij magere salarissen. Maar wel weet ze hoe het voelt om een langeafstandsrelatie te onderhouden…

‘Ach ja, de jaloezie, de argwaan, de misverstanden.’ Ze zucht dramatisch. ‘Maar je hield vol?’

Ik ga naast haar op de bank zitten. ‘Elke keer wanneer ik zijn stem weer hoorde, wist ik dat het het allemaal waard was. We zaten elke avond urenlang met elkaar aan de telefoon, en hij was altijd zo lief en zorgzaam en gaf me zo veel hoop dat ik, ondanks de afstand, het gevoel had dat ik mijn eigen beschermengel had.’

Marine drukt haar hand tegen haar hart. ‘Wat lief!’

Ik voel weer even hoe fijn het toen voelde, waarna de glimlach van mijn gezicht verdwijnt.

‘En toen, bijna exact een jaar nadat we elkaar leerden kennen, was hij klaar met zijn opleiding en moest hij naar een schip in Norfolk, Virginia. En toen veranderde alles.’

Zelfs nu nog begin ik te trillen als ik eraan denk hoe ik van het middelpunt van zijn universum en de bron van zijn geluk veranderde in iemand die alleen maar tijd kostte en negatieve emoties opwekte. Ik zal de dag nooit vergeten dat hij me kwam ophalen en hij Jonathan niet meer was. Anders haalde hij me altijd op in zijn burgerkloffie, zijn spijkerbroek en leren jack, maar dit keer was hij gekleed in ondoordringbaar blauwe camouflage. Stevige hoge schoenen met stalen punten, zijn pet laag over zijn ogen getrokken, zijn kraag hoog opgetrokken. Ik zag alleen zijn ogen, en dat was nog het ergste. Ze waren kil en afstandelijk. Hij was niet meer van mij.

Hij was nu van de marine.

Ik wil Marina dat ijzingwekkende moment niet aandoen, dus spring ik weer op de roddelkar. ‘Weet je wat ik een van de domste dingen vind aan de marine?’

‘Vertel.’ Marina houdt haar hoofd scheef, nieuwsgierig.

‘Dat ze die kerels in dienst laten gaan, ze de meest zware training laten ondergaan – gaskamers en brand blussen en kilometers zwemmen – voordat ze ook maar een stap op een boot kunnen zetten! Jonathan moest elke keer wanneer de zee maar een beetje ruw werd, overgeven, met of zonder pillen. Sommige jongens hebben er gewoon de maag niet voor, maar dat wordt niet getest, wat eigenlijk best onverantwoord is. Hoe kun je nu je werk goed doen en je land verdedigen als je continu met je hoofd boven de pot hangt?’

‘Sorry dat ik dit onderonsje moet onderbreken.’ Adrian steekt zijn hoofd om de deur. Hij heeft natuurlijk totaal niet in de gaten waar we het over hebben. ‘Ik wil alleen nog even benadrukken dat de tijd niet meezit.’

‘We zijn ermee bezig!’ zegt Marina, die weer in de stoel gaat zitten. Ze draait zich naar me om. ‘Het spijt me dat je het nu allemaal nóg een keer moet doen.’

Ik haal mijn schouders op. ‘De eerste keer was voor het oefenen. Nu doen we het voor het echie!’

4

De fotoshoot gaat geweldig.

Ik zit ademloos naar de digitale foto’s op het scherm te kijken – Marina heeft de poses die de onschuld van het tijdperk uitstralen duidelijk geoefend en staat er op elk beeld prachtig op.

Als de journalist, de stoere freelancer Karen Clark, halverwege de shoot komt binnenlopen, verontschuldigt ze zich snel en zegt ze dat ze vast en zeker in de verkeerde studio is beland.

Ik haal haar terug en vraag haar nog eens goed te kijken.

‘Grapje zeker?’

‘Nee, ze is het echt.’

‘Wauw,’ haar mond valt open. ‘Ze moet die rol echt wanhopig graag willen. Ik vraag me af waarom het zo belangrijk voor haar is.’

Terwijl Adrian een pauze inlast om alles te kunnen voorbereiden voor de close-ups, krijgen we de officiële reactie van Marina: ‘Ik denk dat elke actrice wel een specifieke persoon uit het verleden heeft die ze echt moet spelen – Madonna had dat met Evita, Halle Berry met Dorothy Dandridge – en ik heb het met Marion Davies.’

‘Marion is niet zo beroemd als de anderen,’ zegt Karen.

‘Nou, je kiest die personen ook niet uit op sterallures. Het gaat om het gevoel. Je ziet iets van jezelf in die persoon, en door heel veel over hem of haar te lezen en te weten te komen, kom je meer over jezelf te weten.’

‘Zoals?’

‘Ze stotterde, was een geboren koppelaarster en ageerde hartstochtelijk tegen vivisectie, ook al lag voor haar het grootste probleem in het feit dat de arme diertjes niet eerst wat wodka kregen voordat ze werden opengesneden.’

‘Jij stotterde?’ Karen bladert door haar aantekeningen, zich afvragend hoe ze zoiets zou kunnen hebben gemist.

‘Nou ja, het is niet iets waar ik mee te koop loop. Ik ben een beetje bijgelovig over bepaalde zaken die het erger maken. Niet dat ik er bij het acteren ooit last mee heb gehad. Gek is dat, nietwaar?’

En dan glimlacht ze. ‘Er staat een stukje in Marions biografie over hoe ze door een andere stotteraar bij de revue werd weggestuurd, met als excuus: “Stotteren is besmettelijk. Als er een begint, neemt de andere stotteraar het over.” En dat is waar. Ik heb een lijst van mensen met wie ik niet wil werken – Harvey Keitel, Emily Blunt, Bruce Willis… We vormen een geheim genootschap. Zelfs niet de grote James Earl Jones!’

‘De stem van Darth Vader?’ vraagt Karen ongelovig.

‘Is het niet gek? Kun je de Dark Lord van de Sith voorstellen met een spraakgebrek?’

‘Ik voel een citaatje opkomen!’ Ze schrijft snel wat op haar notitieblok. ‘Maar even weer terug naar Marion Davies. Hoe ben je op het idee van haar persoon gekomen?’

‘Nou, ik woon in de straat waar het AFI zit.’

‘AFI?’

‘Het Amerikaanse Film Instituut. Toen ik een keer ging rondkijken, hadden ze net een retrospectief over Marion Davies. Het was fascinerend om de films te bekijken in de volgorde waarin ze ze maakte. Je kunt zien hoe ze een bepaalde richting op werd getrokken, ook al was dat voor haar niet echt de beste keuze. Ik denk dat we ons allemaal kunnen identificeren met de angst om nooit ons volledige potentieel te vervullen.’

Ik knik mee, hoewel ik eigenlijk niet zou moeten luisteren, terwijl ik steeds maar weer dezelfde krul in model probeer te krijgen.

‘Dus, omdat Hearst zo veel ouder was dan Marion,’ gaat Karen verder, ‘ben je niet bang dat de rol meer parallellen in je eigen leven gaat creëren?’

Marina zucht. ‘Wat ik hoop is dat ik kan laten zien dat andere mensen een relatie heel anders kunnen zien dan dat die relatie in werkelijkheid was. Als je twee mensen samen ziet, privé, krijg je een heel ander beeld van wie ze zijn en wat ze voor elkaar betekenen. Plotseling kan dan een vreemd stel enorm bij elkaar passen.’

‘Een tijdje, misschien…’ Karen haalt haar schouders op.

‘Marion en Hearst waren tweeëndertig jaar samen, tot hij stierf.’

‘En hoe lang was jij met Victor?’

Marina snuift. ‘Daar ben ik zo ingetrapt, nietwaar?’ Ze neemt een slokje vitaminewater. ‘We zijn vier jaar samen geweest. En we kunnen nog steeds prima met elkaar opschieten.’

‘Dus hij heeft je die affaire met Will Ferrell vergeven?’

Marina rolt met haar ogen. ‘Ik heb geen affaire gehad met Will Ferrell. Nooit gewild ook. Jij?’

‘Nou, nee.’

‘En voor de goede orde, ik heb geen cent uitgegeven van het geld dat ik met die film met hem heb verdiend. Ik wil er iets moois mee doen om al dat afschuwelijke gedoe te compenseren.’

‘Iets voor een van je dierendoelen?’

‘Nou, ik vond deze specifieke film zo’n aanslag op de mensheid dat ik dit keer een humanitair goed doel in gedachten heb. Ik heb alleen nog niet besloten welk goed doel.’

‘Vijf minuten!’ roept Adrian.

Karen komt snel tot de kern. ‘Er wordt gespeculeerd over een nieuwe liefde…’

‘Gespeculeerd?’

‘Ja, maar er zijn geen foto’s om de vermoedens te onderbouwen.’ Ze kijkt Marina grijnzend aan.

‘Nou ja, het hoort allemaal bij het plan. We hebben besloten elkaar nooit te zien. Zo is er ook geen bewijs.’

Karen lacht, niet zeker of Marina een grapje maakt of niet. ‘Dus misschien bestaat hij helemaal niet?’

‘Dus nu heb ik ineens een fantasievriendje?’ Marina kijkt geamuseerd en dan verdrietig. ‘Je zit er niet ver naast. Ik praat met hem; niemand heeft hem ooit ontmoet. Mijn vrienden zijn bang dat ik gek ben geworden.’

Ik voel mee met Marina. Het kan niet makkelijk zijn om de vragen te pareren als de gevoelens nog zo vers zijn. Hoewel, ik moet zeggen dat ze het geweldig doet, zeker wanneer wordt gevraagd of er een huwelijk in het verschiet ligt.

‘O, wie wil er nu met mij in zee gaan,’ zegt ze luchtig.

Ik bijt op mijn lip, maar Karen kijkt bezorgd. ‘Wil je niet meer trouwen?’

‘Echt niet, ik ben er klaar mee. Dat hoop ik in elk geval.’ Ze klinkt een beetje melancholiek.

‘En kinderen?’

Ik zie hoe ze haar hand op haar buik legt. ‘Dat kan altijd nog.’

Omdat ze waarschijnlijk ook aanvoelt dat Marina nu wel erg veel risico neemt, onderbreekt Ruth het gesprek en benadrukt ze nog even dat ze hier ook is om de survivalfilm te pluggen. Karen stelt de gebruikelijke vragen, over hoe het is om een beer als tegenspeler te hebben in plaats van een stoere vent.

‘Je vergeet dat ik net een film met Alec Baldwin heb gemaakt,’ zegt Marina met een stalen gezicht.

‘Oh, hij is zo sexy!’ zegt Karen zwijmelend.

‘Dat zeker,’ antwoordt Marina instemmend, terwijl alle andere vrouwen in de kamer knikken. ‘Die rauwe stem!’

‘En hij wordt alleen maar knapper!’

‘Ogen als een Siberische husky!’

Adrian schudt het hoofd en vertelt ons dat a) vrouwen allemaal gek zijn en b) het tijd is om verder te gaan met de shoot.

Iedereen heeft er zin in, maar dan gaat de telefoon opnieuw.

O nee, niet weer!

‘Het is al goed, het is die van mij!’ Ruth springt op, draait zich om, zegt iets in de telefoon en rent dan naar Marina. ‘Hij is onderweg.’

‘Ga!’ roept Marina.

‘Maar…’

‘Ik red me wel,’ verzekert ze Ruth. ‘Stella, kun jij me straks afzetten bij mijn hotel?’

‘J-ja,’ antwoord ik, wensend dat ik toch de auto weg had moeten doen. Ik had niet echt verwacht vandaag voor chauffeur te moeten spelen.

‘Weet je het zeker?’ vraagt Ruth nog een keer, terwijl ze haar zakken vult met gedroogd zeewier. (Dat verklaart een hoop.)

‘We kunnen hem niet kwijtraken,’ benadrukt Marina. ‘Je moet gaan.’

Vanaf dat moment gaat alles supersnel.

We schieten de foto’s, drukken de mooiste af, pakken onze spullen, haasten ons uit de studio en gaan weer terug naar de echte wereld.

Visueel gezien past Marina perfect bij Het Dorchester, ware het niet dat ze in mijn Kia Picanto wordt voorgereden in plaats van in een Rolls-Royce Phantom.

‘Ik dacht dat je helemaal zen was.’ Ik frons mijn wenkbrauwen, terwijl ik door mijn vieze voorruit naar de onbetwiste grande dame van Mayfair kijk.

‘O, dat is Ruth. Ze heeft graag alles zo steriel mogelijk; ze zou in een operatiekamer slapen als dat kon. Ik houd meer van dingen met karakter. En een portier met glimmende knopen.’ Ze grinnikt wanneer een in pak gestoken man haar zijn gehandschoende hand aanbiedt. ‘Kun je dat parfum, Een avond in Parijs, meenemen?’ Ze steekt haar hoofd weer in de auto. ‘Ik wil nog even wat opdoen voor mijn afspraakje.’

‘Mag ik met je mee?’

‘Natuurlijk!’

Ah, wat de happy few al niet als normaal beschouwen. Alsof ik niets beters te doen heb! Maar dat heb ik ook niet.

Wanneer we de lobby binnenlopen, trekken we heel wat bekijks, maar het zijn eerder blikken van nieuwsgierigheid en bewondering dan van herkenning. Tot nu toe gaat het goed.

‘Ik ga even kijken hoe het met Ruth staat.’ Marina loopt naar een hoek van de lobby, terwijl ik de ‘Promenade’ van het hotel met zijn luxe vloerbedekking op me in laat werken.

Blijkbaar is deze elegante salon even hoog als de zuil van Nelson. Maar dan met minder duiven.

Ik heb hier altijd al een keer een kopje thee willen drinken. Ik vraag me af waarom ik dat steeds heb uitgesteld? Waarom zeggen we altijd: ‘Ik wil nog een keer…’ in plaats van dat we direct een datum prikken, hoe ver die ook in de toekomst ligt? Zelfs nu ik een draagbare kalender bij me heb, gebruik ik die eigenlijk alleen om tandartsafspraken en ‘Huur betalen’ in te zetten. Ik moet echt wat proactiever worden. Waarom het jaar niet vullen met allerlei leuke dingen?

‘Ruth denkt dat hij hier binnen tien minuten kan zijn!’ Marina komt hijgend op me af lopen.

‘En adem!’ Ik leg wat hopelijk een kalmerende hand is op haar arm.

‘Ik moet hem krijgen.’ Ze grijpt me vast en kijkt me met een ernstige blik aan.

Ik knik. Ik begrijp hoe belangrijk het voor haar is om haar eenzame leven als marinevrouw te vergeten en Marion Davies te worden, ook al is het maar voor een paar weken.

‘Ik weet niet veel over castings, maar je ziet er geweldig uit.’

‘Dankzij jou,’ zegt ze zachtjes, ‘ik ben zo dankbaar voor wat je vandaag allemaal voor me hebt gedaan.’

‘Graag gedaan.’ Ik glimlach. ‘En ik hoop dat het werkt.’

‘Als het werkt, dan ga je met me mee naar Californië, dat weet je toch?’

Ik snuif. ‘Als dat ook maar even kon. Ik ben nu helaas eigendom van mijn agent.’

Marina wuift mijn zorgen weg. ‘Luister, ik kan misschien niet een bepaalde persoon uit een bepaalde organisatie waarvan ik de naam niet zal noemen, trekken, maar ik kan je wel bevrijden van zo’n vaag contract. Vertrouw me maar.’

‘Nou…’

‘Ik kan amper uitleggen hoe belangrijk het voor me zou zijn om iemand bij me te hebben die mijn situatie begrijpt.’

Meent ze dit echt? Ze kijkt serieus.

‘En je weet ook dat ik vastbesloten ben om jou aan de man te helpen, toch?’

Ik fluit ongelovig.

‘Ik meen het,’ gaat Marina verder. ‘Er is geen enkele reden voor jou om alleen te zijn. Ik wil het niet.’

Plotseling is het mijn beurt om vol te schieten. Het idee dat iemand die ik amper ken mijn singlestatus zo van tafel wil vegen, vervult mij met emotie.

Natuurlijk hebben mijn vriendinnen vaak genoeg gezegd dat ze niet snappen waarom ik nog niet weer een leuke vriend heb, maar dan wel op een berustende, gelaten manier. Niemand heeft ooit een officieel protest ingediend. Tot nu toe. Meende ze het nu ook maar. Wat zou ze een geweldige liefdesactiviste voor me zijn! Wie wil dat nou niet: ‘Aanbevolen door Marina Ray.’

O-oo. Ze begint op haar duim te kauwen. Ik trek hem snel uit haar mond voordat ze haar perfecte lipmake-up vernielt. Ze heeft het amper door, zo strak zit ze naar de deur te kijken.

‘Dus, als hij straks komt, zal ik dan hier wachten terwijl jullie twee…’

‘O nee. Je moet met me mee om te voorkomen dat er ook andere mensen in de lift stappen.’

Ik frons mijn wenkbrauwen en probeer te begrijpen wat ze net heeft gezegd. ‘Wat ben je daar dan precies van plan?’

‘Mijn auditie.’

Ik knipper een paar keer met mijn ogen. ‘Je auditie is in de lift?’

‘Nou, ik hoop dat die nog verder gaat in de suite, maar ik begin bescheiden.’

‘Wauw,’ zeg ik verbaasd. ‘Je weet dat een regisseur het druk heeft wanneer hij zijn afspraken plant op weg naar zijn hotelkamer!’ Geen reactie. ‘Hoeveel verdiepingen hebben we?’

‘Ik weet het niet. Ruth probeert daar nog achter te komen.’ Ze controleert haar telefoon, maar er zijn geen nieuwe berichten. ‘Ik druk gewoon op de bovenste verdieping, zodat ik overal aan toe kom.’

Ik krijg een vreemd gevoel in mijn maag. ‘Dit is toch geen ontvoering?’

Marina houdt haar hoofd schuin. ‘Nou, ik had er nog niet eens over nagedacht om op de noodstop te drukken, maar…’

‘Marina,’ onderbreek ik haar, ‘weet hij eigenlijk wel dat je hier bent?’

‘Nee!’ joelt ze. ‘En dat is nou net het mooie. Hij weet niet eens dat ik in het land ben, dus heb ik echt een kans om me van een heel andere kant te laten zien, zonder dat hij bevooroordeeld is.’

Ik doe een stapje achteruit om me aan de dichtstbijzijnde zuil vast te houden – ze is helemaal naar Londen gevlogen voor een auditie die niet eens bestaat!

‘Zou het niet veel gemakkelijker zijn geweest als je even had gebeld?’ zeg ik. ‘Ik bedoel maar, jij bent Marina Ray!’

Ze schudt hartstochtelijk haar hoofd. ‘Dat hebben we al geprobeerd. Hij zegt dat hij mijn tijd niet wil verdoen.’

‘Wat ging er nou precies fout bij de eerste auditie?’

Ze kijkt ontmoedigd. ‘Het was zo oneerlijk. Ik kwam erachter toen ik promofoto’s aan het maken was voor Pap, dus daar zat ik dan met een hoofd vol wilde extensions, als een holbewoonster die net een worstelwedstrijd had verloren, in de auto mijn tekst te leren…’ Ze gaat niet verder. ‘Ik heb het gewoon verknald. Daarom moet het op deze manier.’

Ik knik begrijpend. ‘Hoe dan ook, het klinkt behoorlijk link.’

‘Het is mijn enige kans. Ze beginnen binnenkort al met filmen. Ik moet deze rol hebben, voordat een of ander sexy Carey Mulligan-type hem van me afpakt. O hemel!’ Ze schrikt wanneer haar telefoon overgaat. ‘Hij heeft net het restaurant verlaten. Hij kan hier elk moment zijn!’

Ik weet niet wiens hart harder klopt wanneer we teruglopen naar de lobby en onze spionnenposities innemen.

Dan pas realiseer ik me dat ik geen idee heb hoe Conrad Blake eruitziet.

‘Je kunt hem niet missen,’ verzekert Marina me. ‘Hij is enorm lang, heeft warrig wit haar en heeft altijd een zakhorloge bij zich.’

Ik moet denken aan het witte konijn uit Alice in Wonderland en mijn ogen worden naar de spitse gouden wijzers van het staand horloge getrokken. Raar om te bedenken dat het lot van ons tweeën over een paar minuten is bepaald. Ik hoop dat ik niet te goedgelovig ben, maar ik begin te denken dat Marina me echt mee zou nemen – want zoals ze zei, heb ik twee functies: ik ben visagist en ik weet veel van de marine. Ik kan amper bedenken wat er allemaal voor me ligt. Hoe het zal zijn om uit mijn cocon te stappen en onderdeel te worden van een echte, levende film! Ik heb er nu evenveel in geïnvesteerd als zij. Ik zou alleen wensen dat we iets meer kans maakten om de droom werkelijkheid te laten worden.

‘Waar blijft hij nou?’ Marina wordt steeds nerveuzer.

‘Laat Marion niet los,’ herinner ik haar aan haar rol. ‘Zorgeloos en een beetje lichtzinnig. Kom, laten we wat dichter bij de draaideur gaan staan.’

Marina verbaast me met een glimlach. ‘Weet je, toen ik klein was, werkte mijn moeder in een kantoorgebouw met een draaideur. Ze maakte er een spelletje van voor me, waarbij ik als de ene persoon naar binnen ging en als iemand anders weer naar buiten kwam.’

‘Als een superheld?’

‘O, als alles! Ik ging naar binnen als zwerfster, kwam naar buiten als prinses; naar binnen als baby, naar buiten als oud vrouwtje… Ik deed zelfs familieleden na: naar binnen als nichtje Mandy en naar buiten als oom Clive!’

Ik grinnik. ‘Dus je was goed in imitaties?’

‘Ik denk het. Ik herinner me dat de beveiliger tegen mijn moeder zei: “Die meid heeft talent, mevrouw Ray.”’ Ze draait zich naar me om. ‘En jij? Als jij als jezelf naar binnen ging, als wie zou je dan naar buiten komen?’

‘Interessant concept,’ mijmer ik.

Mijn eerste gedachte is dat ik graag mijn gedesillusioneerde zelf zou willen achterlaten en weer naar buiten zou willen stappen als een zonnig persoon die elke ochtend met een glimlach om haar lippen wakker wordt.

‘Vind je jezelf geen blij persoon?’ Marina lijkt verbaasd.

‘Nou, vroeger wel. Misschien moet ik wat specifieker zijn: ik zou willen dat ik Jonathan kon vergeten.’

‘Echt?’

‘Nou ja, dan zou de rest van de wereld niet zo tegenvallen. Als ik zou vergeten hoe het voelt om bemind te worden, dan zou al het andere niet zo zinloos lijken. Als ik me zijn gezicht niet zou kunnen herinneren, zou ik naar andere gezichten kunnen kijken. Als ik zijn aanraking niet meer zou voelen, zou het verlangen misschien verdwijnen…’

‘Wauw.’ Marina schudt haar hoofd. ‘Je geeft mij het gevoel dat het met mij wel goed zit!’

‘Ach, alles is relatief.’ Ik haal mijn schouders op. ‘Hoe fijner het is als je samen bent, hoe vreselijker het is om elkaar weer los te laten.’

‘Het is gewoon zo lang geleden.’

‘Ik weet het, maar je zou daar nu niet aan moeten denken.’ Ik schud haar even door elkaar. ‘Doe even een rondje en kom weer tevoorschijn als Marion!’

Net wanneer ze de draaideur binnenstapt, zie ik Conrad Blake door het glas heen aan komen lopen. Ik zwaai nog naar Marina, die stopt en probeert de draaideur terug te draaien, maar die blijft daardoor alleen maar steken.

O nee! Hij is al binnen en beent naar de lift.

‘Ga achter hem aan!’ zie ik Marina heftig gebaren.

Hij loopt met zulke ferme passen dat ik achter hem aan moet hollen.

‘Houd de deur!’ roep ik. Hij gaat dicht, dicht… maar dan wordt er een hand naar buiten gestoken en schuift de liftdeur weer open.

‘B-bedankt!’ hijg ik wanneer ik naar binnen stap. Ik draai me om om op het knopje te drukken zodat Marina kan instappen, maar de deur is alweer dicht en we zoeven omhoog.

‘Welke verdieping?’ vraagt hij.

‘Eh, eh, twintig,’ weet ik net uit te brengen, voordat ik zie dat er maar negen zijn. ‘Wat zeg ik nou, dat was gisteren in Parijs!’ hakkel ik. En dan zie ik dat hij op zeven heeft gedrukt. ‘O, wat toevallig, dat is ook mijn verdieping.’

‘Alles in orde?’ Hij lijkt te zien dat er iets is.

Ik draai me om en kijk in de ogen die de grootste acteurs ter wereld aan het werk hebben gezien. Hoe kan ik daar tegenop? Eerlijkheid duurt het langst, denk ik, nou ja, halve eerlijkheid…

‘Meneer Blake, een vriendin van me wil graag auditie doen. Ze is hier…’

‘Laat haar mijn secretaresse maar bellen.’ Hij draait zich om naar de deur.

Ik zucht gefrustreerd. ‘Ze stond letterlijk aan de andere kant van de draaideur toen u binnenkwam. Als we weer even naar beneden gaan, kunt u haar ontmoeten.’

‘Vanavond niet. Ik heb een zware dag achter de rug.’

Ping! Zevende verdieping.

‘Na u.’ Hij gebaart me dat ik voor mag gaan.

Verdorie! Welke kant moet ik op? Ik stap naar buiten en blijf staan, in mijn tas rommelend alsof ik op zoek ben naar mijn kamersleutel. Alsof hij me niet doorheeft. Ik kijk net op om te zien dat hij de lange gang door loopt, in een poging te zien welke deur van hem is, wanneer ik iemand hoor gillen. ‘Wacht!’

We draaien ons om en zien Marina uit het trappenhuis stormen. Geen nonchalante entree dus: ze is rood aangelopen, buiten adem en mist haar schoenen.

‘Wat…?’

‘Alstublieft, meneer Blake…’ Ik draai me naar hem om. ‘We hebben maar vijf minuten nodig.’

‘Ze heeft al meer tijd nodig om weer op adem te komen.’

Plotseling staat ze kaarsrecht in de houding, en begint met haar eerste tekstregel.

Hij steekt zijn hand omhoog. ‘Stop.’ Hij kijkt haar indringend aan. ‘Als je bereid bent zeven trappen op te hollen om me in te halen, kan ik je minstens een glas water aanbieden.’

En met die woorden draait hij zich om en opent de deur naar zijn suite.