©2010 Remco Ekkers

Uitgeverij kleine Uil, Groningen
www.kleineuil.nl
Omslagontwerp 247design, Groningen
Auteursportret Jan Glas, Groningen
ISBN 978 90 77487 94
NUR 306

Deze uitgave is ook als boek verkrijgbaar onder het ISBN 978 90 77487 88 4.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze dan ook zonder de voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

INHOUD

I Namen

Hoe het begint

In den beginne

Achterberg

Sjaal van Henriette Roland Holst

Begrafenis

Adriaan Roland Holst later

Mus

Saaksum

Emberiza hortulana

Missen

Huis

De boot

Westerbork

Stroomdallandschap

Jenevermuseum

Kamer

Draaiboek Bevrijding van kamermuziek

II Filmbeelden

Filmbeelden

Zitten

Zittend

Komst

Vlucht

Hond en handen

III Tekeningen

Psalm 1

Afstand

Dokter

Insecten

Weg

IV Pinksterbloemen in september

Pinksterbloemen in september

Noten

Noten

I Namen

Hoe het begint

Hoe het begint en hoe het eindigt
de rode lucht en daarvóór in zwart
de lijnen van zijn hand: het probeert
een tekening te maken van zijn
werkelijkheid, die de onze wordt
maar die we maar niet kunnen
begrijpen in het licht van de dag.

Het is de schilder van brekende kleuren
en wij zijn zijn ogen, sprakeloos
zien wij alles groeien en verdwijnen
denken steeds macht over zijn wereld
te krijgen tot we begrijpen dat
de avond valt in rood met zwarte lijnen.

In den beginne

Zoals een rivier geen bron heeft
maar voortvloeit uit vallende druppels
van een blad aan een boom in een bos
modderpoeltjes, geulen, kleine beken, waterstroom.

Zoals ik er niet was voordat ik er was
mijn zusje niet kende, mijn ouders
mij niet misten toen hun ogen
voor het eerst oplichtten bij het zien van elkaar.

Zoals een vloedgolf uit een beving gelicht
zo staat het gedicht op de bladzij op.

Achterberg

De vlam in de sterrenhemel
die zich even ontplooit
als een witte jurk in duister
maar sneller, met een flits blauw

en later binnen mijn ogen
steeds trager zich nog even
laat zien, zelfstandig, zonder
ruimte en kou, tot hij stilstaat

wil zich bestendigen, wil branden
zonder geluid, uitdagend
schijnen over de werkelijkheid.

Sjaal van Henriette Roland Holst

De oude sjaal die al zo lang
dienst deed, maar de hals open.
Zo koud is het niet in de kamer.

En toch de sjaal die ze niet meer
ziet, die ze onnadenkend pakt
’s morgens na het wassen.

De sjaal die meegedragen wordt
die alle vergaderingen heeft overleefd
de reizen naar Londen en Moskou.

De sjaal is nu altijd thuis
rustend op haar nek en scherpe
schouders die zo versleten zijn.

*** EINDE VAN DE TEKST VAN DE INKIJK-VERSIE ***